சௌந்தர்யலஹரீ – 22

Standard

ப*வானி த்வம் தாஸே மயி விதர த்ருஷ்டிம் ஸகருணாம்

இதி ஸ்தோதும் வாஞ்சன் கத*யதி ப*வானி த்வமிதி ய:

தைவ த்வம் தஸ்மை திஶஸி நிஜஸாயுஜ்யபவீம்

முகுந்தப்ரஹ்மேந்த்ரஸ்பு*டமகுடநீராஜிதபதாம்

பாடல் – 22

பவானீ, 

இந்த அடிமைக்கு அருட்பார்வை ஒன்றை அருள்வாயாக!

அரி அரன் அயன் மூவரும் 

தீபம் கொண்டு உன்னை ஆராதித்து

உனக்கு தலைவணங்கும்போது 

அவர்களது மகுடத்தின் ஒளி

உன் பாதங்களை ஒளிரச் செய்கிறது. 

உன்னை போற்ற விழைவோர் 

‘தேவி, நீ’ என்று சொல்லத் தொடங்கிய உடன்

அவர்கள் உன்னோடு ஒன்றெனக் கலந்துவிடும் 

பெறும் பேற்றை அவர்களுக்கு அருள்கிறாய்

**

நீரிலிருந்து எழும் அலைபோல,  நாமும் எல்லையிலாப் பெருவெளியிலிருந்து எழுந்து தனியர் எனும் ஒரு வேடத்தை சூடிக்கொள்கிறோம். அதன் உச்சத்தை அடைந்த அலை, அடங்கி மீண்டும் நீருடன் கலக்கிறது. எந்த நிலையிலும் அலை நீரிலிருந்து பிரிவதில்லை. என்றபோதும் அதற்கென ஒரு தனி ஆளுமை இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. அது தனியொரு அலகென இயங்கினாலும் ஒருபோதும் நீர்ப்பரப்பை விட்டு வெளியேறுவதில்லை. அலையால் ஒருபோதும் ஆழியின் எல்லைகளை தாண்டிவிடவும் முடியாது. நீர்ப்பரப்பும் அலையும் ஒன்றே என்றபோதும், ‘நான் அலை’ என்ற நனவை அடைகையில், கணநேரம் உண்மை மறக்கப்படுகிறது. ‘நீ முழுக்க முழுக்க நீர் மட்டுமே’ என்று எவராவது எடுத்துச்சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ‘தத்வமஸி’ (அது நீயே) என்ற அரிய உபநிடத வாக்கியத்தின் சாரம் இதுவே. தியானிப்பவர், முழுமையோடு முற்றாக இணைவது எங்ஙனம் என்பதை இப்பாடல் கற்பிக்கிறது. எதையும் முழுமைக்கு வெளியே விட்டுவிடாமல் முற்றாக தன்னை அதனோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள வழிகாட்டுகிறது. 

தியானம் உள்ளிட்ட அனைத்துச் செயல்களும் ஒரு குறிக்கோள் கொண்டவை. திட்டமிட்ட போர்த்தாக்குதல் போலவே ஒரு குறிக்கோளை தொலைவில் நிறுத்தி, அதை அடைவதற்கான பாதையை தேர்ந்தெடுத்து அத்திசையில் செல்ல வேண்டும். படையெழுகை தொடங்குவதற்கு முன் களம் ஒன்று தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. தொடர்ச்சியான கட்டளைகள் எதிர்பார்க்கப்பட்டு அளிக்கப்படுகின்றன. நமது எண்ணங்கள் இசைவாக அடுக்கப்பட்டு, அதன்பின் வினை தொடங்குகிறது. நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து நீங்கள் இருக்க விரும்பும் இடத்திற்குச் செல்லும் பாதையில் உங்களை கணம் கணமென இட்டுச்செல்வதற்கென அளிக்கப்படும் சொற்கட்டளையே மந்திரம் எனப்படுகிறது. அதுவே மனதை எப்போதும் ஆக்ரமித்திருக்க வேண்டும். ஒரு தானியங்கி வாகனத்தை ஓட்டுனர் ஒருவர் செலுத்துவதுபோல, தொடர்ச்சியான சடங்குகள் வழியே மந்திரம் மெய்ப்படுகிறது. இயந்திரத்தின் இயக்கம் குறித்த அவரது ஒவ்வொரு எண்ணமும் அக்கணமே மெய்ப்படுகிறது. சொல்லுக்கும் இயந்திரத்திற்கும் இடையே உள்ளார்ந்த ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. இயந்திரமே யந்திரம். மந்திரம் ஆணை வழங்க, யந்திரம் அதை செயல்படுத்துகிறது. குறுகியகால சாதனைக்கோ நீண்டகால சாதனைக்கோ அவை இரண்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மொத்த நிகழ்வும் ஒரு தந்திரம் எனப்படுகிறது.

முடிவிலியிலிருந்து தோன்றிய ஒருவரது நீண்டகால சாதனை என்பது மீண்டும் அந்த முடிவிலியில்  அவர் இணைவதற்கானது. ஆக, ஒருவரது மொத்த வாழ்வுக்கான சாதனை என்பது ஒரு தந்திரம், அவரது அகமும் உடலும் அடங்கியது ஒரு யந்திரம், அவருடைய கல்வி ஒரு மந்திரம். நல்ல வேலையாள் தன் கருவிகளை நன்கறிந்தவராக இருக்க வேண்டும். இங்கு, கருவியும் அதை இயக்குபவரும் வேறுவேறல்ல. அது தன்னைத் தானே ஆள்வது, தானே வகுத்துக்கொண்ட நிரலைக் கொண்டது. என்றாலும், அகமும் உடலும் கொண்ட அக்கருவியில் ஆன்மாவால் உயிர்ப்புகொள்ளச் செய்யப்படும், ஒளிர்வூட்டப்படும் ஒரு பருண்மை உள்ளது. இந்த இரண்டு கூறுகளும் எதிரெதிர் திசைகளிலிருந்து வருபவை. இதில் எந்தப் பகுதியையும் முழுமையாக உடல்சார்ந்ததாகவோ அல்லது முழுமையாக ஆன்மா சார்ந்ததாகவோ கருதிவிடமுடியாதபடி அவை ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப்பிணைந்தவை.

ஒரு பிரபஞ்ச அமைப்புக்குள் ஒருவர் செயல்படும் விதம், மொழிவழிப் புரிதலுக்காக ஒரு ஶ்ரீசக்ர வடிவில் விளக்கப்படுகிறது. மொத்தச் செயல்பாடும், நான்கு பக்கங்களிலும் ஒவ்வொரு நுழைவாயில் அல்லது வெளியேற்ற வழி கொண்ட ஒரு சதுரத்திற்குள் அடைக்கப்படுகிறது. அச்சதுரத்திற்குள் மூன்று வட்டங்கள் அமைந்திருக்கின்றன. உள் வட்டத்தில் ஐந்து முக்கோணங்கள் வரையப்பட்டுள்ளன. இவற்றை ஊடுருவிச் செல்லும் வகையில் மேலும் நான்கு முக்கோணங்கள் எதிர்ப்புறத்திலிருந்து வரையப்பட்டுள்ளன. நடுவில் உள்ள முக்கோணத்தில் ஒரு மையப் புள்ளி குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அது பிந்து எனப்படுவது. முதல் ஐந்து முக்கோணங்கள், நிலம், நீர், தீ, வளி, வெளி (ஆகாசம்) என்ற ஐந்து மூலக்கூறுகளை குறிப்பவை. இம்முக்கோணங்கள் சக்திதத்துவங்கள். அவற்றோடு பின்னிப்பிணைந்த நான்கு முக்கோணங்கள் மீஆன்மாவையும், நோக்கிநிற்கும் நனவையும், சொல்லறிவையும், இயல்தோற்றக் கொள்கையையும் குறிப்பவை. அவை சிவதத்துவங்கள் எனப்படுவன. இவ்வனைத்து மூலக்கூறுகளையும் அண்டம்-பிண்டம் என்ற இரண்டின் ஆக்கக் கூறுகளாக (constituents of macrocosm and microcosm) புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இவ்விரண்டு பிரபஞ்சங்களும் விரிவது ஒரு பூ மலர்வது போல. ஶ்ரீவித்யா என்ற அமைப்பில், ஒன்றனுள் ஒன்றாக வைக்கப்பட்ட, முழுதும் மலர்ந்த இரண்டு தாமரை மலர்கள் குறிக்கப்படுகின்றன.

தொடக்கநிலையில் உள்ள யோகசாதகருக்கு அவரது தியானத்தில் அவரை வழிநடத்த பருவடிவ வரைபடம் தேவைப்பட்டாலும், தேர்ந்த நிலையில் அவர் தன்னைத் தானே யந்திரமாகக் கருதவேண்டும். பேரெந்திரமான அண்டத்தின் ஒரு உறுப்பென இயங்கவேண்டும். அண்டம் எனும் இயந்திரத்தோடு இயைந்தபிறகு, அவரது கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் யந்திரத்தின் வடிவமைப்பையும் இயக்கத்தையும் அவர் நன்கு அறிகிறார். அவர் முதலில் கவனிப்பது, மொத்த யந்திரமும் காந்தப்புலத்திற்குள் வைக்கப்பட்டிருப்பதைத்தான். களத்தில் குழப்படி ஏதும் இல்லை. எல்லாம் ஒரு ஒழுங்கில் அமைந்துள்ளன. படைப்பு நோக்கம் தடையின்றி நிறைவேறும் வகையில் ஆக்கக் கூறுகள் ஒன்றோடொன்று இணையும்படி, பொருட்கள் ஒன்றால் ஒன்று கவரப்படுவதை விரும்புகின்ற, நோக்கிநிற்கும் அறிவாற்றல் ஒன்று உள்ளது போல் தோன்றுகிறது. இந்த அடிப்படைப் புரிதலே முதல் தெய்வீக அடிவைப்பாக இருக்கிறது. ‘ஶ்ரீவித்யா’வில் இது காமாகர்ஷிணீ எனப்படுகிறது. காமம் என்பது விழைவு, ஆகர்ஷணம் என்பது கவர்ச்சி. விரும்பத்தக்க கவர்ச்சி என்பது கவித்துவமாக பெண்பாலாக கருதப்படுகிறது. பேரன்னையின் ஒரு செயல்பாடாக கொள்ளப்படுகிறது.

எலெக்ட்ரான், ப்ரோடான், நியூட்ரான் என்பவற்றிற்கிடையே உள்ள இந்தப் பரஸ்பரக் கவர்ச்சியால் அவை ஒன்றோடு ஒன்று இணையும்போது ஒரு அணு உருவாகிறது. அணுக்கள் ஒன்றுசேர்ந்து அணுத்திரண்மம் உண்டாகிறது. அணுத்திரண்மங்கள் சேர்ந்து உடல் உருப்பெருகிறது. அத்திசை நோக்கி திரும்பும் யோகசாதகர், உடல் உருக்கொள்வதில் உள்ள தெய்வீகத் தன்மையை உணர்கிறார். அதை ஏற்படுத்துவது பேரன்னை என்பதைக் கண்டு அவளை ஶரீராகர்ஷிணியாக வழிபடுகிறார். உடல்கள் நிலையற்றவையாகத் தெரிந்தாலும், முடிவிலா ஒரு நிரலை சுமப்பவை அவை. எதுவும் ஒருபோதும் அழிக்கப்படுவதில்லை. உருமாறிக்கொண்டே இருந்தாலும் பொருளின் ஆற்றல் பாதுகாக்கப்படுகிறது. அழிவதில் அழிவற்றதைக் காண்பதும், நிலையற்றதில் நிலையானதை கண்டுகொள்வதுமே தியானத்தின் அடுத்த அடிவைப்பு. இங்கே பேரன்னையானவள் அம்ருதாகர்ஷிணி என வழிபடப்படுகிறாள்.

எதுவும் தனியாக துண்டிக்கப்பட்டதாக இருப்பதில்லை.  உலகு என்பது தனிப்பட்ட துகள்களின் ஒட்டுமொத்தம் அல்ல. அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பிணைக்கும் பிரபஞ்ச ஆன்மா ஒன்று அதற்கு உண்டு. அடுத்த தியானத்திற்கான பொருள் இது. இங்கே முழுமுதல் ஆத்மாகர்ஷிணியாக போற்றப்படுகிறது. (ஆத்மா என்பது ஒருவரின் உள்ளே உறையும் பிரபஞ்ச அகம்). விரிவாக்கமும் சுருக்கமும் நிகழும் ஒரு செயல்பாடு வழியாக படைப்பு தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒரு மரத்தின் சாரம் ஒரு விதைக்குள் அடக்கிவைக்கப்பட்டு அவ்விதை மலர்ந்து மீண்டும் ஒரு மரமாவதன் மூலம் அந்த மர இனம் அழியாமல் காக்கப்படுகிறது.  இவ்வாறு ஒவ்வொரு கூறையும் விதை நிலைக்கு சுருக்குவதே தியானத்தின் அடுத்த நிலை. இதுவும் முழுமுதலின் ஒரு கூறாக பார்க்கப்படுகிறது. பீஜாகர்ஷிணீ என போற்றப்படுகிறது. எல்லா உறுப்புகளையும் கண்டுகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பெயர் அளிக்கப்படுகிறது. மொத்த அறிவுலகும் கருத்தாக்கங்களால் நெய்யப்பட்டிருக்கிறது. பெயர்களால் நிரம்பிய பெரும் நூலகத்திலிருந்து வடிவான மொழிகள் உண்டாகின்றன. இது நம்மை தியானத்தின் அடுத்த நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இப்போது பேரன்னை நாமாகர்ஷிணீ என வழிபடப்படுகிறாள்.

சரியான நேரத்தில் நினைவிலெழாத பெயர் பயனற்றது. நினைவே மனிதகுலத்தை மற்ற விலங்குகளிலிருந்து மேம்பட்டதாக ஆக்குகிறது. என்றாலும் நினைவு எங்கு உறைகிறது என்பது எவருக்கும் தெரிவதில்லை. அதை எழுப்புவதற்கென வழியேதும் இல்லை. ஏதோ ஒரு தெய்வீகக் கரம் அனைத்து அனுபவப் பதிவுகளையும் மறைத்துவைப்பது போல் தோன்றுகிறது. அதே கரம் மிகச் சரியான தருணத்தில் சடுதியில் அவற்றை மீட்டெடுக்கவும் செய்கிறது. இந்தக் கூறை தியானிக்க, இறை ஸ்ம்ருத்யாகர்ஷிணீ என வணங்கப்படுகிறது. நினைவை தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் தளராத அறிவாற்றல் இருக்க வேண்டும். விழிப்புடன் இருக்க முடியாதவர்கள் மந்தமானவர்கள்.  ஒருவர் தன் புத்தியை தீட்டி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அகவய விழிப்புடன், உயிர்ப்புடன் இருக்க வேண்டும். இதை செயல்படுத்தும் அன்னை தைர்யாகர்ஷிணீ என வணங்கப்படுகிறாள். (தைர்யம் என்பது ஒளிர்வையும் தளராத அறிவாற்றலையும் குறிப்பது).

அகவயமான தெளிவும், சீரமைக்கப்பட்ட நினைவுப் பின்னலும் இல்லாமல் அறிவு இசைவுடன் செயல்படமுடியாது. மீட்டெடுக்கும் புலம் (faculty of recall) அனுபவங்களை தகவல் துணுக்குகளாக சுருக்கி வைக்கிறது. அங்கு அவை சித்தம் என சேமித்து வைக்கப்படுகின்றன. எனவே அன்னையானவள் சித்தாகர்ஷிணீ என போற்றப்படுகிறாள். தூண்டலுக்கான வினையூக்கிகளில் மிகவும் பருண்மை வாய்ந்ததாக இருப்பது மூக்கின் நரப்புக்கணுக்கள் தொடர்ந்து நிகழ்த்தும் மோப்பத் தாக்குதலில்தான். இந்தக் கூறின் மீதான தியானம் அன்னையை கந்தாகர்ஷிணியாக வணங்குவதன் மூலம் நிகழ்த்தப்பெறுகிறது. (கந்தம் என்பது மணத்தை குறிப்பது). மணத்தில், ஒன்றன் சாரத்தை தனியாகப் பிரித்தெடுப்பதே முக்கியமானது. வாழ்க்கை அதனளவில் பல சாரங்களால் ஆனது. ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலின், குறிப்பிட்ட கணத்தின் சாரமான பண்புக்கேற்றவாறு நம் மனநிலை மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. பருண்மையிலிருந்து சாரத்தை வடித்தெடுப்பதே தியானத்தின் அடுத்த நிலை. எனவேதான் அன்னை ரஸாகர்ஷிணியாக துதிக்கப்படுகிறாள். (ரஸம் என்பது ஒன்றன் சுவையை அல்லது சாரத்தை குறித்து நிற்பது)  

நாம் வாழும் உலகு பேருருக் கொண்டது. அதில் உள்ள பொருள்கள் ஒவ்வொன்றும் தமக்கென தனித்த உருவும் உடல்வடிவும் கொண்டிருப்பதால் அவற்றை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரித்தறிய முடிகிறது. சில இலைகளையும் பூக்களையும் அவதானித்தாலே இயல் உலகின் படைப்பில் வெளிப்படும் முறையான வடிவமைப்பின் அதிசயத்தை உணரலாம். இது தியானத்திற்கான அடுத்த களம். இந்நிலையில் அன்னை ரூபாகர்ஷிணீ என போற்றப்படுகிறாள். (ரூபம் என்பது வடிவைக் குறிப்பது). ஒரு பொருளின் திட்பம் அல்லது பருண்மையைவிட வேறெதுவும் அதன் மெய்மை குறித்த உறுதிப்பாட்டை நமக்கு சிறப்பாக அளிக்க முடியாது. எதை தொட்டுணர முடியுமோ, எதை கையாள முடியுமோ அதுவே ஆக மெய்மையானது. உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல. பிற புலனுறுப்புகள் போலல்லாது, தொடுபுலனுறுப்புக்கு எல்லையே கிடையாது. உடலின் எப்பகுதியிலும் தொடுகை உணரப்படுகிறது. இந்த தியானத்தின் களன் இதுவே. அன்னை இங்கே ஸ்பர்ஶாகர்ஷிணீ என வழிபடப்படுகிறாள். (ஸ்பர்ஶம் என்றால் தொடுகை). தொடுகைக்கு தொடர்பு அவசியம். அனைத்தையும் ஊடுருவக் கூடிய மூலக்கூறுதான் உடல்கள் வைக்கப்பட்டுள்ள ஆகாசம் (வெளி). ஆகாசத்தின் பண்பு சப்தம் (ஒலி). கண்கள் நம்மை காண வைக்கின்றன. காது கேட்கச் செய்கிறது. தகவல் பரிமாற்றம் பெரும்பாலும் கேட்கும் உறுப்பு வழியாகவே நிகழ்கிறது. இது தியானத்தின் அடுத்த பகுதி. இங்கு அன்னையின் பெயர் ஶப்தாகர்ஷிணீ.

இதுவரை சொன்ன அனைத்தும் ஒருவரில் அமைகிறது எனும்போது, அந்தத் தனி அகத்தின் முக்கியத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அந்த முகமைக்கு அகங்காரம் என்பது பெயர். (‘நான்’ எனும் நனவு). முழுமுதலானது ஒவ்வொருவரிலும் ஒரு தனித்த அடையாளம் கொண்ட தனி தன்முனைப்பாகத் திகழ்கிறது. இங்கு அன்னை அஹம்காராகர்ஷிணீ எனக் கொண்டாடப்படுகிறாள். மதிப்பிடும் புலம் ஒன்று இல்லாமல் அகங்காரம் செயல்பட முடியாது. ஒவ்வொன்றும் சுட்டப்பட்டு, பொருள்கொள்ளப்பட்டு, மதிப்பிடப்பட வேண்டும். இந்தப் புலமும் தியானிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இந்தப் பின்புலத்தில் அன்னை புத்யாகர்ஷிணீ எனப்படுகிறாள். இத்துடன், நாம் அமைந்திருக்கும் யந்திரத்தின் அக-பிரபஞ்ச-உயிர்க் கூறுகளின் பதினாறு புற இதழ்களை ஒரு சுற்று சுற்றி முடிக்கிறோம்.

உட்புறமாக உள்ள தாமரையில் நிகழும் வழிபாடும் தியானமும் எதிர்பாரா ஆபத்துக்களோடு மல்லிடுகின்றன. அவை கத்திமுனையில் நடப்பதோடு ஒப்பிடத்தக்கவை. வெளிப்புறத் தாமரையில் பதினாறு தியானங்களை கடந்துவந்த பிறகு, யோகசாதகரின் மனம் கூரடைகிறது. அவரது அக ஆற்றல் எந்தத் திசையிலும் செல்வதற்குத் தயாராக இருக்கிறது. அதற்கு அணையிடுவதோ, அதை தடுப்பதோ, நெறிப்படுத்துவதோ காட்டுக்குதிரையின் மீதான சவாரியைவிட கடினமானது. புத்யாகர்ஷிணீ வீற்றிருக்கும், புறத் தாமரையின் பதினாறாவது இதழில் மேற்கொண்ட தியானம் வழியே எய்தப்பட்ட புத்திகூர்மை, த்வரிதாவும் குலசுந்தரியும் வீற்றிருக்கும், அகத் தாமரையின் முதல் இதழுக்கு வருகையில், சடுதியில் பயனற்றதாக ஆகிவிடுகிறது. மனம் மிக வேகமாக சுழலத் தொடங்குகிறது. தியானிப்பவரால் அமைதியாக அமர்ந்திருக்க முடியாமல் போகிறது. (த்வரிதா என்றால் அதிவேகமாக சென்றுகொண்டிருப்பது என்று பொருள்). பாலியல் ஆற்றலை உடலாற்றலோடு ஒப்பிடமுடியாது. உடலாற்றல் பருவெளியில் ஒரு செல்வழி மூலம் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கு ஒழுகிக் கொண்டிருப்பது. அக ஆற்றல் என்பது ஒரு பொருளன்று. உயிரியல் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காக நிகழ்கின்ற – தன்முனைப்பை மையமாகக் கொண்ட தனியரின் விருப்பாற்றலால் இயக்கப்படுகின்ற – பல செயலெதிர்ச்செயல்களின் (interactions) தொகை அது. 

யோகசாதகர் தனது இயற்கை விழைவுகளுக்கு எதிரான ஒரு விழுமியத்தை குறிக்கோளெனப் பற்றியிருப்பார் என்றால், அவருள் பெருகும் அக ஆற்றல் எந்தத் திசையிலும் பாயாமலிருக்கிறது. விளைவாக, மிகையானதை எரித்தழிக்க எழும் ஆற்றல் அகத்தில் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. உள்ளே இயங்கும் இக்கொள்கை அனங்கமதனா எனப்படுகிறது. (உடலிலியான மன்மதன் அகத்தை வசியம் செய்ய முயலுதல்). கிரேக்கத் தொன்மம் காட்டுவது போல, இங்கே அகம் என்பது, அடிமையென அடங்க ஒப்பாத, மேன்மை மிக்க பெண்பால் நனவு. ஒளிந்து விளையாடும் தந்திரங்களைக் கைவிட்டு தன் சுயரூபத்தைக் காட்டும்படி காமனை கட்டாயப்படுத்துபவள் அவள். இந்த நிலையில் தியானம் இயல்வதே அல்ல. எந்த வடிவிலும் உள்ள அழகு, மிகச் சிறிய அளவில் எதிர்ப்பட்டாலும் யோகியின் மனம் அதற்கு அடிமையாகிவிடுகிறது. எதிர்பார்ப்பதற்கு மாறாக, இங்கு அகத்தின் பெண்ணியல்பு யோகியின் உயர் குறிக்கோள்களுக்கு தடையாக அமைகிறது. ஆக, அவர் ஈர்ப்புக்கும் கட்டுப்பாட்டுக்கும் இடையில் அலைக்கழிகிறார். இந்த இதழில் செய்யப்படும் நீண்டகால தியானத்தால் எழும் ஆற்றல் சரியான வழியில் செலுத்தப்பட வேண்டும். யோகசாதகர் தான் உறுதியாக அமைந்திருக்கிறோம் என்று உணர வேண்டும்.

அனங்கமதனாவின் களத்திலிருந்து அடுத்த இதழுக்கு முன்னேறுவது என்பது, ஹெர்குலிஸின் ஆபத்து நிறைந்த கடும் உழைப்பை விரும்பி ஏற்பது போன்றது. இங்கு யோகசாதகரின் பாலியல் விழைவு தீவிரமடைகிறது. அவர் கையாள்வது அனைத்துயிர்களுக்கும் பொதுவான இயல்பான விழைவை. அதை அடக்குவது, எதிரெழும் பேரலையை உள்ளங்கையால் அடக்க முயல்வது போன்றது. இங்கு வீற்றிருக்கும் இறை, பரந்துவிரிந்த நீல வெளியின் நித்யா. ஒருவரது பசியை ஒரு சாப்பாட்டைக் கொண்டு அடங்கச் செய்துவிடலாம். ஆனால், நாலைந்து மணிநேரம் கழித்து அவருக்கு மீண்டும் பசி எடுக்கிறது. உணவுப்பசி ஓநாய் என்றால், பாலியல் பசியை புலி எனலாம். மறைஞானியரின் மத இலக்கியங்களில் எல்லாம் அவர்கள் தீவிரமான மோகத்தோடு மோதியதை பார்க்க முடிகிறது. கிறிஸ்தவ உலகில், புனித அகஸ்டினும் புனித லயோலாவும் சாத்தானோடு போரிட்டதையெல்லாம் விரிவாக நாடகீயமாக்கி வைத்திருப்பதை காணலாம். இந்தியப் புராணங்களிலும் காவியங்களிலும், மிகச் சிறந்த யோகியர் மோகத்தால் விழியிழந்து அழிந்தததை பார்க்கிறோம். உன்னதமாக்கல் என்ற கருத்தெல்லாம் எடுபடுவதில்லை. இறைமீதான காதல் மெய்ப்படுவதற்கென ஒருவர் தனது ஒவ்வொரு துளி அகஆற்றலையும் பயன்படுத்தியே இந்தச் சூழலிலிருந்து வெளிவரமுடியும். அனைத்து மதங்களிலும் இந்த வழியே கடைபிடிக்கப்படுகிறது. கத்தோலிக்க மதத்தில் ஆணானாலும் பெண்ணானாலும் அனைவருமே யேசுவின் மணமகள்கள்தான். யேசுவே காதலிக்கப்படுபவன். அவன் மட்டுமே. அவன் மீதான அந்தக் காதல் வேறு ஒருவர் மீதோ ஒரு பொருள் மீதோ மாற்றப்படுமென்றால் அது பாவச்செயல். தாந்திரீகத்தில் அனைத்துக் காதலும், அனைத்துக் கடப்பாடுகளும் அன்னையின் திருவடி நோக்கியே அமையவேண்டும். யேகோவா பொறாமை பிடித்த கடவுள் எனப்படுகிறான். தேவியும் அதே போன்றவள். முழுதளிப்பு ஒற்றைப் புள்ளியில் குவிய வேண்டும்.

காமத்துடன் மோதி அதை வென்று வெளிவருபவர் அனங்கமதனாதுரா என்ற மூன்றாவது இதழுக்கு வரவேற்கப்படுகிறார். விஜயாவும் (வெற்றியின் தேவி) சர்வமங்களாவும் (நன்மையின் அன்னை) அங்கே கொலுவிருக்கின்றனர். இது ஒய்வுக்கான இடம். புறப்பொருட்களின் ஈர்ப்பிலிருந்து பிற மனிதர்களின் ஈர்ப்பிலிருந்து விடுபட்டு இலகுவாக முடிகிறது. ஆனால், அக ஆற்றலின் ஒழுக்கை தடை செய்ததற்கான தண்டனையை அவர் ஏற்கவேண்டியிருக்கிறது. அனைத்து ஆற்றலும் ஒழிந்து, யோகி ஓய்ந்து போகிறார். மன அழுத்தத்திற்குள் விழக்கூடிய ஆபத்தும் இதில் இருக்கிறது. அடுத்த இதழுக்குச் செல்வதற்கான ஆற்றல் மீண்டும் நிறைவதற்குத் தேவையான அருளை வேண்டி காத்திருப்பது மட்டுமே ஒருவர் செய்யக்கூடியது. அவ்விதழில் ஜ்வாலாமாலினியும் சித்ராவும் வீற்றிருக்கின்றனர்.  ஏறத்தாழ பாதி தூரம் கடந்த இந்நிலையில், உயரம் செல்லச் செல்ல, வீழ்வதன் ஆபத்து தீவிரமடைகிறது. புதுவகையான மருட்சி யோகிக்கென இங்கு காத்திருக்கிறது. அவர் பெரும் கவர்ச்சிகொண்டவராகிறார். இது, சாத்தான் யேசுவை கோபுரமுகடுக்கு இட்டுச்சென்று, ‘நீ என்னை போற்றுவாய் என்றால், கண்ணுக்கெட்டிய செல்வமெல்லாம் உனக்குத் தருவேன்’ என்று சொல்வது போல. Thomas a Kempis தனது Imitation of Christ-இல் “தேவனே, நான் விழாமலிருப்பதற்குக் காரணம் என் புண்ணியம் அல்ல, உன் அருளே” என்று சொல்வார்..

வழிபாடு தீவிரமடைந்து, மஹாத்ரிபுரசுந்தரியும் காமேஶ்வரியும் வீற்றிருக்கும் அடுத்த இதழுக்குள் நுழைகிறார் யோகசாதகர். இது அருள் பொழியுமிடம். புதிதாய் மலர்ந்த பூக்களின் நறுமணத்தோடு கூடிய அன்பு அனைத்து திசைகளிலும் அனுபவிக்கக் கிடைக்கிறது. இது அனங்ககுஸூமாவின் களம். காதல் மலரும் இடம். இலக்கு இன்னும் வெகுதொலைவில் இருக்கிறது. இயல்பான பாதையை தான் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்ற கழிவிரக்கம் ஏற்படுகிறது. உழைப்பெல்லாம் வீணெனத் தோன்றுகிறது. தீவிரச் சோர்வு உண்டாகிறது. ஆன்மாவே கசந்துவிட்டாற்போல் இருக்கின்றது. இறை நம்பிக்கைகூட மாயை என்ற எண்ணம் எழுகிறது. பகமாலினியும் நித்யக்லின்னாவும் வீற்றிருக்கும் இவ்வழிபாட்டிடம் அனங்கரேகா எனப்படுகிறது.

இப்போது யோகசாதகர் ஈற்றயல் இதழுக்கு வருகிறார். வேதனையின் கடைசி இருப்பிடமான இது அனங்கமேகலா எனப்படுவது. இங்குள்ள தேவியர் அணங்குகள்; குருதிகுடிக்கும் ஆவிபோன்றவளான பேருண்டியும், வஹ்னிவாஸினியும். நிலைகுலையச் செய்யும், அச்சம்தரும் காட்சிகள் இங்கு எழுகின்றன. இறுதிக்கவர்ச்சியெனும் தீயில் நடக்கவேண்டியிருக்கிறது. ஒழுங்கற்ற பாலியல் திகழும் இடம் இது. இந்தப் பகுதியை வெற்றிகரமாகத் தாண்டியதும் ஒருவர் இறுதி இதழுக்கு செல்கிறார். ஶ்ரீவித்யாவும், மஹாவித்யேஶ்வரியும், இறைவனின் தூதராக இருக்கும் சிவதூதியும் வீற்றிருக்கும் இவ்விடம் அனங்கவேகினீ எனப்படுகிறது. அறுதியாக, அக ஆற்றல் அன்னையின் திருவடி நோக்கி செலுத்தப்படுகிறது.

இத்துடன் அகத் தாமரை இதழ்களின் வழிபாடு முழுமை பெறுகிறது. அடுத்ததாக, யோகசாதகர் தலைகீழாக்கப்பட்ட முக்கோணத்தின் உச்சிக்கு வருகிறார். இந்த யந்திரத்தில் பதினான்கு புற முக்கோணங்களும், பத்து அக முக்கோணங்களும், செங்குத்தாக இறங்குமுகத்தில் அமைக்கப்பட்ட ஐந்து புள்ளிகளும் உண்டு. தியானிப்பவர் முதலில் நுழையும் முக்கோணத்தில் ‘கம்’ என்ற பீஜ மந்திரம் உள்ளது. இங்கு வீற்றிருக்கும் ஸர்வஸம்க்ஷோபிணீ (அனைத்தையும் கலக்கும் கொள்கை) யோகியின் அக அமைதியை பெரும் சோதனைக்குள்ளாக்குகிறாள். இங்கிருந்து நகர்வு இடஞ்சுழித்துச் செல்வது. அடுத்த முக்கோணத்தில் ‘க*ம்’ எனும் பீஜ மந்திரம் உள்ளது. இங்கு ஸர்வவித்ராவிணீ (அனைத்துக் கலக்கங்களையும் கரைக்கும் ரசவாதம்) இறையென அமர்ந்திருக்கிறாள். தன்முனைப்பும் கரைந்தழிகிறது. ஒருவர் இறையின் கருவியாக மாறிவிடுவதுபோன்ற நிலை இது. ‘ம்’ அடுத்த முக்கோணத்தில் இருக்கும் பீஜ மந்திரம். இங்கிருக்கும் இறை ஸர்வாகர்ஷிணீ. இப்போது, அனைவருக்குமான, தளைகளேதுமற்ற அன்பு உருவாகிறது. எல்லா பக்கங்களிலும் ஏற்பு நிகழ்கிறது. அனைத்தும் இறையின் வடிவாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.

அடுத்த முக்கோணத்தில் இருப்பது ‘க*ம்’ எனும் பீஜ மந்திரம். இங்கு வீற்றிருப்பவள் ஸர்வாஹ்லாதினீ. யோகி இங்கே இன்புற்றிருக்கிறார்; அனைவருக்குமான மகிழ்ச்சியின் ஊற்றுமுகமாக இருக்கிறார். ‘ஙம்’ என்பது அடுத்த முக்கோணத்தில் இருக்கும் பீஜ மந்திரம். இதில் ஸர்வஸம்மோஹினீ கொலுவிருக்கிறாள். இங்கிருந்து சில ஆபத்தான பகுதிகளை கடந்துசெல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஏனெனில், பலவிதமான அக ஆற்றல்கள் உருவாகி மாயச்செயல்களை நிகழ்த்திக்காட்டுவதற்கான தூண்டுதல் ஏழுகிறது. ஒருவர் விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால் போலியாக மாறிவிடக்கூடும். அடுத்த முக்கோணத்தில் இருப்பது ‘சம்’ எனும் பீஜ மந்திரம். இறையென இருப்பது ஸர்வஸ்தம்பிணீ. அசைவற்றுப் போகக் கூடிய நிலை இது. புறவய நனவு உடலைவிட்டு நீங்கி, உள்ளம் ஆன்மாவின் ஆழத்திற்குள் மூழ்குகிறது. அடுத்த முக்கோணத்தில் இருக்கும் பீஜ மந்திரம் ‘ச*ம்’. இறை ஸர்வஜ்ரும்பினீ. அகம் மறைந்து விடுதலை ஏற்படுகிறது. ஒருவர் எல்லாமாக விரிந்துவிட்டது போலிருக்கிறது. ஞாயிறும் திங்களும், மலைகளும் ஓடைகளும், வானும் ஆழியும் எல்லாம் ஒருவரது விரிவெனவே தோன்றுகின்றன. உச்சியில் உள்ள முக்கோணத்தில் இருப்பது ‘ஜம்’ எனும் பீஜ மந்திரம். ஸர்வவஶங்கரி இறையென கொலுவிருக்கிறாள். அனைத்துப் பகைமைகளும் நீங்கி எல்லோரிடமும் தோழமை உண்டாகிறது.

அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜம் ‘ஶம்’, தேவி ஸர்வரஞ்சனீ. எதிரிணைகள் எல்லாம் மனதைவிட்டு அகல்கின்றன. பக்தனுக்கும், பாவிக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லாமலாகிறது. அடுத்தது ‘ஞம்’ எனும் பீஜமந்திரத்தை கொண்டது. இதில் ஸர்வோன்மாதினீ இறையென அமர்ந்திருக்கிறாள். இப்போது யோகசாதகர் இறைமயக்கு கொண்டவராகிறார். அவர் மரபான முறைமைகள் எதையும் மதிப்பதில்லை. எனவே, உலகோர் பார்வையில் பித்தரெனத் தெரிகிறார். ஒழுங்கற்றவராகிறார். பொதுவாக இந்நிலையில் ஒருவர் வீடற்ற இரவலனாகிறார். இறைவனில் அமைந்த அநாதையெனத் திரிகிறார். அடுத்த முக்கோணத்திலுள்ள பீஜ மந்திரம் ‘டம்’. வீற்றிருக்கும் தேவி ஸர்வார்த்தஸாதனீ. முழுமையான பேரின்பம் எய்தப்படுகிறது. பெரும் நிறைவு தோன்றுகிறது. அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜ மந்திரம் ‘ட*ம்’ எனப்படுவது. ஸர்வஸம்பத்திபூரணீ கொலுவிருக்கிறாள். இங்கிருந்து யோகி புரவலராகிறார். அவரது ஆன்மீகக் களஞ்சியம் நிறைகிறது. அவர் இப்போது ஆசிரியரெனத் திகழலாம்.

அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜ மந்திரம் ‘ம்’. கொலுவிருக்கும் இறை ஸர்வமந்த்ரமயீ. இப்போது முதிர்ந்த, அனுபவம் வாய்ந்த யோகி ஒரு ஞானியின் தகுதியைப் பெறுகிறார். அக ஆற்றலை அளிக்கும் மந்திரங்களை அவரால் உருவாக்க முடியும். அவர் மந்த்ரத்ரஷ்டா (மந்திரத்தை பார்க்கக்கூடியவர்) என்றாகிறார். புறத்தே அமைந்துள்ளவற்றில் இறுதியானதான அடுத்த முக்கோணத்தில் இருப்பது ‘ட*ம்’ என்பது பீஜ மந்திரம். அமைந்திருக்கும் இறைவி ஸர்வத்வந்த்வஷயங்கரீ. இருமை என்று எதுவும் இல்லாமலாகிறது. யோகசாதகரும் இறையும் இப்போது பரஸ்பரம் ஒன்று இன்னொன்றாக மாற்றிக்கொள்ளத் தக்கவர்கள்.  இங்கிருந்து ஒருவர் உட்புற முக்கோணத்திற்கு செல்கிறார். ‘ணம்’ என்பது பீஜமந்திரம். தேவி ஸர்வஸித்திப்ரதா. இப்போது யோகியால் எதையும் செய்ய முடியும். ஆனால் உலகிற்கு ஆன்மீக ரீதியாக பயன் எதுவும் உண்டாகும் என்றால் மட்டுமே அவர் தன் ஆற்றலை பயன்படுத்துகிறார். அதே இடஞ்சுழிப் பாதையில் அவர் அடுத்த முக்கோணத்திற்கு நகர்கிறார். அங்கே ‘தம்’ என்பது பீஜமந்திரம். ஸர்வஸம்பத்ப்ரதா தேவியாக வீற்றிருக்கிறாள். நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய தேவை என ஏதும் எஞ்சுவதில்லை. ஏனெனில், அடையவிரும்புவதற்கு மட்டுமே என அங்கே அனைத்தும் இருக்கின்றன.

அடுத்த முக்கோணத்தில் ‘த*ம்’ என்ற பீஜ மந்திரம் இருக்கிறது. ஸர்வப்ரியங்கரீ தேவியாக அமைந்திருக்கிறாள். ஒருவர் தனது ஆனந்தம் அல்லது தனக்கு உவப்பான விழுமியம் அனைவருக்கும் உவப்பானதாக இருப்பதை தெளிவாகக் காண்கிறார். அடுத்த மந்திரம் ‘ம்’, இறைவி ஸர்வமங்கலகாரிணீ. இது முற்றான அமைதி தவழும் இடம். அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜம் ‘த*ம்’. தேவி ஸர்வகாமப்ரதா. உச்சபட்ச விழைவாக இருக்கக் கூடியது முழுமையான விடுதலைக்கான விழைவே. யோகி அதை அடைந்து பிறருக்கும் அதை அளிக்கக் கூடியவராகிறார். அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜம் ‘னம்’. அங்கு வீற்றிருப்பவள் ஸர்வதுக்கவிமோசனீ (அனைத்துத் தளைகளிலிருந்தும் விடுவிப்பவள்). பிறப்பும் இறப்பும், துன்பமும் இன்பமும், புகழும் இழிவும் இனி ஜீவனை பாதிப்பதே இல்லை. அடுத்த பீஜம் ‘பம்’. தேவி ஸர்வம்ருத்யுப்ரஶமனீ. மரணத்தின் இறுதிக் கண்ணி விலக்கப்படுகிறது. அடுத்த பீஜம் ‘ப*ம்’. வீற்றிருக்கும் இறைவி ஸர்வவிக்னநிவாரிணீ (அனைத்துத் தடைகளையும் நீக்குபவள்). இங்கு எஞ்சிய, சேகரிக்கப்பட்ட வினை எரித்தழிக்கப்படுகிறது. அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜ மந்திரம் ‘ம்’. இதில் ஸர்வாங்கஸுந்தரி (முற்றழகி) கொலுவிருக்கிறாள். இங்கு இறையும் எழிலும் வேறுவேறல்ல. அடுத்த முக்கோணத்தின் பீஜம் ‘ப*ம்’. இங்கே ஸர்வஸௌபாக்யதாயினி (பேரானந்தத்தை அருள்பவள்) வீற்றிருக்கிறாள். இப்போது யோகி ‘ௐ’ என்பதை தலையுச்சியில் தியானிக்கிறார், இருதயத்தில் ‘ஶ்ரீம்’ என்பதையும், ஆஞாவில் ‘ஐம்’ என்பதையும், விஶுத்தியில் ‘ஹ்ரீம்’ என்பதையும், மீண்டும் இதயத்தில் ‘ஸௌம்’ என்பதையும் தியானிக்கிறார். அத்துடன் வழிபாடு முடிவுக்கு வருகிறது.

யோகசாதகர் ஶ்ரீசக்ரத்தில் கடந்து வரும் நிலைகளைக் குறிக்கும் மந்திரங்கள் படத்தில் எண்களாக குறிக்கப்பட்டுள்ளன. இதழ்களிலும் முக்கோணங்களிலும் உள்ள எண்களுக்கான மந்திரங்கள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

புற இதழ்கள்

  1. அம் காமாகர்ஷிணீ
  2. அஹ ஶரீராகர்ஷிணீ
  3. ம் அம்ருதாகர்ஷிணீ
  4. ஔம் ஆத்மாகர்ஷிணீ
  5. பீஜாகர்ஷிணீ
  6. ஐம் நாமாகர்ஷிணீ
  7. எம் ஸ்ம்ருத்யாகர்ஷிணீ
  8. ல்ரூம் தை*ர்யாகர்ஷிணீ
  9. ல்ரும் சித்தாகர்ஷிணீ
  10. ரூம் ந்தா*கர்ஷிணீ
  11. ரும் ரஸாகர்ஷிணீ
  12. ஊம் ரூபாகர்ஷிணீ
  13. உம் ஸ்பர்ஶாகர்ஷிணீ
  14. ஈம் ஶப்தாகர்ஷிணீ
  15. இம் அஹம்காராகர்ஷிணீ
  16. ஆம் புத்த்*யாகர்ஷிணீ

அக இதழ்கள்

  1. டம் ட*ம் ம் ட*ம் ணம் அனங்னா குலஸுந்ரீ த்வரிதா
  2. ஶம் ஷம் ஸம் ஹம் அனங்காங்குஶா நீலபதாகா நித்யா
  3. தம் த*ம் ம் த*ம் னம் அனங்னாதுரா ஸர்வமங்லா விஜயா
  4. ஶம் க்ஷம் அனங்மாலினீ சித்ரா ஜ்வாலாமாலினீ
  5. கம் க*ம் ம் *ம் ஙம் அனங்குஸுமா காமேஶ்வரீ மஹாத்ரிபுரஸுந்ரீ
  6. பம் ப*ம் ம் ப*ம் மம் அனங்ரேகா* நித்யக்லின்னா ப*கமாலினீ
  7. சம் ச*ம் ஜம் ஜ*ம் ஞம் அனங்மேக*லா வஹ்னிவாஸினீ பே*ருண்டீ
  8. யம் ரம் லம் வம் அனங்வேகினீஶிவதூதீ மஹாவித்யேஶ்வரீ

முக்கோணங்கள்

  1. கம் ஸர்வஸம்க்ஷோபி*ணீ
  2. க*ம் ஸர்வவித்ராவிணீ
  3. ம் ஸர்வாகர்ஷிணீ
  4. க*ம் ஸர்வாஹ்லாதினீ
  5. ஙம் ஸர்வஸம்மோஹினீ
  6. சம் ஸர்வஸ்தம்பி*ணீ
  7. ச*ம் ஸர்வஜ்ரும்பி*ணீ
  8. ஜம் ஸர்வவஶம்கரீ
  9. ஶம் ஸர்வரஞ்ஜனீ
  10. ஞம் ஸர்வோன்மாதினீ
  11. டம் ஸர்வார்த*ஸாத*னீ
  12. ட*ம் ஸர்வஸம்பத்திபூரனீ
  13. ம் ஸர்வமந்த்ரமயீ
  14. *ம் ஸர்வத்வந்த்வக்ஷயம்கரீ
  15. ணம் ஸர்வஸித்தி*ப்ரதா
  16. தம் ஸர்வஸம்பத்ப்ரதா
  17. த*ம் ஸர்வப்ரியம்கரீ
  18. ம் ஸர்வமங்லகாரிணீ
  19. த*ம் ஸர்வகாமப்ரதா
  20. னம் ஸர்வதுக்க*விமோசனீ
  21. பம் ஸர்வம்ருத்யுப்ரஶமனீ
  22. ப*ம் ஸர்வவிக்*னவாரிணீ
  23. ம் ஸர்வாங்ஸுந்ரீ
  24. ப*ம் ஸர்வஸௌபா*க்தாயினீ
  25. ஔம்
  26. ஶ்ரீம்
  27. ஐம்
  28. ஹ்ரீம்
  29. ஸௌம்

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

பம் ப*ம் ம் ப*ம் மம் அனங்ரேகா* நித்யக்லின்னா ப*கமாலினீ

பெருங்கருணை வடிவானவளே, சூரியனிலிருந்து ஒளிக்கற்றைகள் எல்லா திசைகளிலும் ஒளிர்கின்றன. ஆனால் சூரிய ஒளி ஒரு பொருளை ஒளிரச் செய்து அதை புலப்படச் செய்யும்வரை எவரும் அந்த ஒளிக்கற்றைகளை பார்ப்பதில்லை. ஒளிக்கதிர்கள் ஒளிரச் செய்யும் பொருள்களிலிருந்து, ஒளிரும் பகலவன் உய்த்தறியப்படுகிறான். அதே போல், எல்லா திசைகளிலிருந்தும் உன் அன்பின் கதிர்கள் ஒளிர்கின்றன. எம் மனதுக்குகந்தவற்றை அழகுறச் செய்வதும் அவையே. எழிலானவற்றின் பின்னால் உன்னை நீ மறைத்துக்கொள்கிறாய். சிலபோதுகளில் நீ அங்கிருக்கக்கூடும் என்று நாங்கள் ஐயுறுவதுகூட இல்லை. எமக்கு நீ வழங்கும் நலன்களுக்கு நாங்கள் உனக்கு நன்றிதெரிவிக்க வேண்டும் என நீ எதிர்பார்ப்பதில்லை. முழுமுதலால் தீண்டப்படும் அருள்பெற்றவர் முழுமுதலை அறிவதோடு, முழுமுதலாகவே ஆகிவிடுகிறார் என்பதை உபநிடதங்களிலிருந்து அறிகிறோம். ஏறத்தாழ இதற்கு எதிரிணையாக, இருதுருவங்களுக்கிடையே அலைக்கழியும் ஒருவர், ஒரு பொருளை விழைகையில், அவ்விழைவாகவே ஆகிவிடுகிறார்.

ஒரு இரும்புத்துண்டு காந்தத்தோடு உரசியதும் அதுவும் காந்தத் தன்மை பெற்று இரும்புத்துண்டுகளை தன்பால் ஈர்க்கிறது. உன் அன்புநிறை கருணையால் வாழ்த்தப்பட்டவர்களும் அன்பின் ஊற்றுகளாகிவிடுகின்றனர். அவர்களிலிருந்தும் அருள் அனைத்துத் திசைகளிலும் பரவுகிறது. தம் ஆற்றல் முழுதும் கொண்டு இறையின்மீது அன்புசெலுத்துவோரால், தம்மிலிருந்து அண்டை அயலாருக்குப் பரவும் அன்பை கட்டுப்படுத்தமுடிவதில்லை. இறைவன் எல்லோர்மீதும் அன்பு செலுத்துவது போலவே, இறைவனை காதலிப்பவனும் அன்பு செலுத்துகிறான். ஏனெனில், அவனுடையவை அனைத்தையும் காணும் இறையின் விழிகள், அனைத்தையும் அறியும் இறையின் அகம், எங்கும் நிறைந்த இறையின் இருப்பு. எப்போதும் அருள்பவள் நித்யக்லின்னா.

யோகசாதகர், அணையாது எரியும் வேள்வித்தீயில் எரிந்து உருகி தூய்மை பெறவேண்டும். நாங்கள் புனித பலியாக எங்களை இடவேண்டிய வேள்வித் தீ நீயே. எங்களது கசடுகள் எரிந்தழிந்தபிறகு எங்கள் சாரம் உனது நறுமணத்துடன் ஒன்றுகலந்து, அனைவருக்குமான அன்பாக வளிமண்டலத்தை நிறைக்கிறது. கல்லாலும் உலோகத்தாலுமான கோயில் கருவறைத் தெய்வங்களைப் போல், உன் அன்பர்கள் நிறைவேற்றும் வேண்டுதல்களுக்காகவும், பாடும் துதிப்பாடல்களுக்காகவும் நீ காத்திருப்பதில்லை. பவானித் தாயே, உன்னை நாங்கள் ‘பவானீ’ என்றழைத்து முடிப்பதற்கு முன்பாகவே நீ எம் தேவைகளை புரிந்துகொள்கிறாய். நிகழ்காலத் தேவைகளை அளிப்பதோடு நில்லாமல், கடந்தகாலத்தை சரி செய்யவும், எதிர்காலத்திற்கான நிறைவையும் நீ அருள்கிறாய். நீ எமக்குள் நுழைந்து பல பிறவிகளுக்கான நிகழ்நிரலை உன் பொறுப்பென ஏற்கிறாய். ஆன்மீக வரலாற்றில், இதற்கிணையான இருதுருவக் காதலே இல்லை. 

உனது அடிப்படை மந்திரமான ‘பம்’, நீ பராசக்தி என்பதை குறிக்கிறது. ‘ப*ம்’ எனும் பீஜ மந்திரம் நீயே ப*லதாயினீ (பலன்களை அளிப்பவள்) என்பதை காட்டுகிறது. பராசக்தியான உன்னிடமே ஆற்றலின் அனைத்து ஊற்றுகளும் குவிகின்றன. குன்றா குறையா நன்மையின், ஒளிரும் ஊற்றுமுகமான நீயே பவானீ. உன் தனித்துவமான அருளை வழங்க என்னைத் தேர்ந்தெடுத்த உன் கருணையை எண்ணி வியக்கிறேன். எனக்கு நீ செய்ய விழையும் உதவிகளைப் பற்றி முடிவெடுக்க வேண்டிய அவசியத்தை நீ என்மேல் திணிப்பதில்லை. எனக்கு உகந்தது எது என்பதை நீ எப்போதும் அறிவாய். ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணித்துளியும், ஒவ்வொரு கணமும் அருளால் ஆன புதிய சோலை ஒன்றிற்கு என்னை இட்டுச்செல்கிறாய். அருட்செயல் ஒவ்வொன்றும் ஒரு புதிய அனுபவமாக இருக்கிறது. அது எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் ஒளியூட்டப்பட்ட, சுழலும் வைரமொன்றை நோக்கிக் கொண்டிருப்பதுபோல் இருக்கிறது. 

காமம்சார் உலகில் பெண்ணே கவர்ச்சிகரமானவள் என்பதால், மீள மீள அவள் துன்பத்தையே எதிர்கொள்கிறாள். அவள்மீது பொழியப்படும் பாராட்டு ஒவ்வொன்றும், விரைவுடல் கொண்ட அழகிய மான் ஒன்றின்மீது எய்தப்பட்ட அம்பெனவே பாய்கிறது. எனவேதான் அவளுக்கு புதிய ஆற்றலும், புதிய வலிமையும், தூய இருப்பும் அளிக்க நீ இருக்கிறாய் என்பதில் வியப்பில்லை. பகமாலினியாக நீ காட்டும் பரிவு, தன் சாம்பலிலிருந்து உயிர்த்தெழும் ஃபீனிக்ஸ் பறவையைப் போலிருக்கிறது. பகமாலினீ எனும் சொல், நீ தரும் துன்பத்தையும், ஒரு அற்புதமென சரியான தருணத்தில் அதிலிருந்து எம்மை நீ தப்பச் செய்வதையும் குறிக்கிறது. எம்மால் தாங்கமுடியாத துன்பங்களை இறுதிக் கணத்தில் ஏன் அளிக்கிறாய் என்பது எங்களுக்கு புரியவில்லை. கடந்தகாலத்தின் கறைகளைக் களைந்து, நீரல்லியைப் போல தூய்மை பெற்று நாங்கள் எழவேண்டும் என நீ விழைகிறாய் போலும்.

விழைவுகளைக் கடப்பதே தலையாய விழைவு. உன்னோடு எம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கையில் மட்டுமே எம்மால் அந்த நிறைவுணர்வை அடைய முடியும். ஆகவேதான், எமக்கருளும்படி வேண்டுகையில் நாங்கள் நீயெனவே ஆகிவிடுகிறோம். விஷ்ணுவும், பிரம்மாவும், இந்திரனும் எல்லாம் உன்னை வணங்க வேள்வித் தீயுடன் வரவேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் எனக்கென தனியாக நேரம் எதுவும் நீ ஒதுக்குவதில்லை. தன் குழந்தை தன்னை நாடிவந்து, மடிமீதமர்ந்து, பாலருந்துவதற்கு முலையைத் தேடுவதை எந்த அன்னைதான் தடுப்பாள்? அத்தகைய சுதந்திரத்தை நீ எமக்களித்திருக்கிறாய். உன் இதயம் எனக்கென உருகுகிறது. அன்னையர் தம் மக்களின் நெற்றியை முத்தமிடுகையில் அந்தக் கதகதப்பு ஒரு கணமே நீடிக்கிறது. ஆனால் உன் முத்தமோ அழிக்கவியலா பொற்தடமென என் அகத்தில் வாழ்கிறது. பிறவிதோறும் அதை என்னுடன் ஏந்திச் செல்கிறேன். நீ எனக்கருளியுள்ள சுதந்திரத்தைவிட பெரிய நற்பேறு வேறொன்றில்லை. விடுதலை அருளும் அன்னையே, உன் அடிகளில் தலை பணிகிறேன்.

|| பம் ப*ம் பம் ப*ம் மம் அனங்கரேகா நித்யக்லின்னா பகமாலினீ || 

சௌந்தர்யலஹரீ – 21

Standard

தடில்லேகா*தன்வீம் தபனஶஶிவைஶ்வாநரமயீம்

நிஷண்ணாம் ஷண்ணாமப்யுபரி கமலானாம் தவ கலாம்

மஹாபத்மாடவ்யாம் ம்ருதிதமலமாயேன மனஸா

மஹாந்த: பஶ்யந்தோ தத*திபரமாஹ்லாலஹரீம்

பாடல் – 21

பேரன்னையே, 

ஆறு தாமரைகளுக்கு மேலே அமைந்த

எண்ணற்ற இதழ்கள்கொண்ட

தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவளே

சூரியன், சந்திரன், அக்னி இவர்களின் 

மின்னலொளி போன்றது உனது ஒளிர்வு

பிந்து, நாதம், கலை என்பவை அடங்கிய

உன் இறைவனோடு நீ கலந்திருக்கும் 

தோற்றத்தை

மெய்யும் மெய்யற்றதும் கலந்ததான மாயையிலிருந்து 

விடுபட்ட யோகியர் 

காண்கையில்

பேரானந்த அலையில் மூழ்குகின்றனர்

**

மனிதரில் ஒரு விட்டில் பூச்சியும், ஒரு தாமரை மலரும், ஒரு யோகியும் உண்டு.  மூன்றுமே ஒளியோடு இணைய விரும்புபவை. இறைவனின் ராஜ்ஜியத்தை அடைவதற்கு ஒவ்வொருவரும் இரு பிறப்பு எடுக்க வேண்டும். முதற் பிறவி, கண்ணாமூச்சி விளையாட்டில் மகிழும் இயற்கையின் பொறுப்பு. மெய்யும் மெய்யற்றதும் ஒரே அளவில் கலக்கப்பட்ட மாயத்தோற்றங்களில் மானுடர் சிக்கிக்கொள்கின்றனர். முழுமையான  ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு ஏற்படும் வரை, அவர்கள் பல சமயங்களில் மெய்யற்றதை மெய்யென்றும் மெய்யை மெய்யற்றதென்றும் புரிந்துகொள்கின்றனர். முழுமுதலின் நடுவுநிலைமையோடு ஒப்பிடுகையில் மாயையின் இந்தக் கூறு எதிர்மறையானதுதான். ஆனால் உலகைப்படைக்கும் செயலை ஆற்றும் மாயையில் முழுமுதலின் ஆற்றலும் பெருமையும் உறைவதால் மாயை என்பது முற்றாக எதிர்மறையானதல்ல. சங்கரர் மாயை என்று சொல்வதை ராமானுஜர் லீலா விபூதி (இறையின் விளையாட்டு ஆற்றல்) என்கிறார். பகவத் கீதையில், இது, மிகப் பொருத்தமாக, இறையின் யோகமாயா எனப்படுகிறது. நாராயண குருவின் தெய்வ தசகத்தில் இறைவன் இயல்காட்சியின் மாயையாக, ஏமாற்று வித்தைக்காரனாக, மாய வித்தையில் மகிழ்பவனாக, இறுதியில் உயிரிகளை மாயை என்னும் பொறியிலிருந்து விடுவிக்கும் அருளாளனாக விவரிக்கப்படுகிறான்.  அறுதியான விடுதலை மனிதரின் இரண்டாவது பிறவியின் இறுதியில் ஏற்படுகிறது.

ஜீவன், அதாவது முழுதாய்ப் பிறந்த தனியர், மூலாதாரம், ஸ்வாதிஷ்டானம் என்ற இரு கீழ்நிலை இணைவுச் செயல்பாட்டு மையங்களில் அக்னி தீக்கை பெறுகிறார். தொடக்கத்திலிருந்து முடிவுவரை செல்லக் கூடிய பாதையில் ஆறு வாயில்கள் உள்ளன. முடிவில் உள்ள அருளை அடைவதற்கு முன்பாக ஒருவர் இந்த ஆறு வாயில்களை கடந்துசெல்லவேண்டியிருக்கிறது. குலகுண்டா எனப்படும் வாழ்வின் விதை எழும் மறைப்பள்ளத்திலிருந்து தொடங்கும் தேடல் தீயால் வழிநடத்தப்பட்டு ஸ்வாதிஷ்டானத்தை அடைகிறது. அந்தத் தீ, தூய்மையாக்கத்திற்கான ரசவாதமாக அமைகிறது. ஆகக் கீழே உள்ள சக்ரமான மூலாதாரத்தில், மெய்நாட்டம் கொண்டவர் தான் தேடுவது எதை என்றும், தான் எவ்வாறு வழிநடத்தப்படுகிறோம் என்பதையும் அறியாதவராக இருக்கிறார். ஏனெனில், இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அவர் தன் வாழ்க்கைக்கான ஒரு நோக்கத்தை அமைத்துக்கொள்வதற்கு இயற்கை அவருக்கு மறைமுகமாக வழிகாட்டுகிறது. அடுத்த சக்ரமான ஸ்வாதிஷ்டானத்தில் வளரிளம்பருவத்திற்கான, பூப்புப் பருவத்திற்கான அனைத்து வேதனைகளையும் அனுபவிக்கவேண்டியிருக்கிறது. இப்பருவத்தில் அக்னி தீக்கை பொருத்தமானதாக அமைகிறது. இளமைப் பருவத்தின் உச்சத்தில் சுரப்பிகள் முழுஆற்றலோடு இயங்குகின்றன. அதன் பின்னர், தீ தன் பொறுப்பை சூரியனிடம் ஒப்படைக்கிறது. அறிவு மீதான நாட்டம் ஆன்மாவை எழுச்சியடையச் செய்கிறது. இதயத்தில் தோன்றும் மோகம் ஒவ்வொருவரையும் பறந்தெழ வைக்கிறது. உயர்விழுமியங்கள் குறித்த முடிபுகள் இதயத்தில் நிறைகின்றன. தான் முதிர்ந்துவிட்டதை அறிவிக்கும் தேவை ஏற்படுகிறது. சொற்கள் எழுந்து விடுதலை அளிக்கின்றன. அதன் பின்னர் வழிகாட்டும் பொறுப்பு சந்திரனிடம் செல்கிறது. விஶுத்தியிலிருந்து ஆஞாவுக்கான பாதை இதுவே.

இது பொதுவான நடைமுறை. என்றாலும், தேடலும் அடைதலும் பெரும்பாலானோர்க்கு மேலோட்டமாகவே நிகழ்கின்றன. ஆயிரமாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை, ஆயிரத்தில் ஒருவர், தனது மூலாதாரத்திலிருந்து ஆஞாவுக்கான பாதை உண்மையிலேயே அடைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறார். அவரது சமகாலத்தவரோ மரபான பண்பாட்டின் நிழல்பாதையிலேயே செல்கின்றனர். உலகாயதமான தேடலையே மேற்கொள்கின்றனர். மெய்யற்றதிலிருந்து மெய்யை சலித்தெடுப்பது நித்யாநித்ய விவேகம் எனப்படுகிறது. நிலையான விழுமியங்களிலிருந்து நிலையற்றவற்றை பிரித்தறிவது மிக அரிதாகவே நிகழ்கிறது. தசையாலான உடல்கொண்டு பிறந்தோரெல்லாம் அது விரிக்கும் கண்ணிகளில் எளிதாக சிக்கக் கூடும். விழிப்புடையவரே அன்பை தளையிலிருந்தும், சினத்தை விலக்கத்திலிருந்தும், விரும்பத் தக்கவற்றை இன்பவேட்கைகளிலிருந்தும் பிரித்தறிய முடியும். இத்தகைய நபரின் வாழ்வில் அகப்போராட்டம் மிக இளம் வயதிலேயே தொடங்கிவிடுகிறது. புறப்பொருட்கள் புலன்கள் வழியே உண்டாக்கும் உணர்ச்சிபூர்வமான தாக்கங்களை அவரால் அவதானிக்க முடிகிறது. அவை உண்டாக்கும் மாயக்கற்பனைகளை கண்டுகொள்ள முடிகிறது. மெய்த்தேட்டம் கொண்டவர் முதிர்கையில், நுகர்வு மூலம் அடையும் மனநிறைவு அடுக்கடுக்காக வளரக்கூடியது என்பதையும் அறிந்துகொள்கிறார். தனது மோகங்களையும் பற்றுகளையும் முன்வரையறைகள் (previous conditionings) வலிந்து பாதிப்பதை அவர் உணரத் தொடங்குகிறார். நிறமேற்றங்களையும் (colorations) முன்வரையறைகளையும் களையாத வரை தியானம் என்பதற்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. இயற்கையின் கட்டளைகளை உயிரியல் வேட்கைகள் தாமாக மீறமுடியது. எனவேதான் தொடக்கநிலையில் உள்ள யோக சாதகர் தனது ஆன்ம வாழ்வின் மூன்று நிலைகளையும் சூரியனின் தெளிந்த ஒளிக்கு கொண்டு வருகிறார். 

இதில் முதற்கூறாக இருப்பது, முதிரா நினைவுகள் (வாசனைகள்) அடங்கிய கடந்தகால அகம். இரண்டாவது, கவர்ச்சி-விலக்கம் இவற்றினிடையே இக்கணம், சூழலின் தூண்டல்களுக்கேற்ப நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஊடாட்டம். மூன்றாவது, அகத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் செலுத்த வைக்கும் குறிக்கோள் ஒன்றை உருவாக்கிக் கொள்ளுதல். ஒவ்வொரு கணமும் திருத்திக் கொள்வதற்கான கணம். ஆன்ம ஆற்றலை நிரப்பிக் கொள்வதற்கான கணம். இலக்கை மீளாய்வு செய்வதற்கான கணம். மிக முதிர்ந்த நிலையில் இருக்கும் யோகி சுயக்கட்டுப்பாடு மூலம் தான் அடைந்த ஞானத்தை பயன்படுத்துகிறார். அவரது சொற்களும் செயல்களும் அவரது அகவிழிப்பின் சாட்சிகளாக இருக்கின்றன. அவர், மானுட குலத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பண்பாட்டின் சாரம் நிரம்பிய, ஆயிரமிதழ்கள் கொண்ட பெரும் தாமரையைப் போல் இருக்கிறார்.

அறுதி நிலையை எய்துவதற்கு ஒருவர் காத்திருக்க வேண்டும் என்பது ஏற்கப்பட்ட ஒன்று. அந்தப் பாய்ச்சல் அருளன்றி நிகழாது. அக்னியும், சூரியனும், சந்திரனும் யோகியை வெற்றிகரமாக உயரத்திற்கு வழிநடத்திச் செல்கிறார்கள். அங்கே, பிந்து, நாதம், கலை என்ற மூன்றையும் ஆன்மா கடந்து செல்கிறது. பின்னர், கலப்பிலா தூய பேரானந்தத்தை அவர் அடைகிறார். அங்கே உணர்வுருவை பருவுருவிலிருந்து பிரித்தறிய முடியாது. முன்னர் அக்னியிலிருந்து சூரியனுக்கும், சூரியனிலிருந்து சந்திரனுக்கும் மெல்ல கடத்தப்படுவதாக காணப்பட்டது இப்போது ஒரு மின்னேற்றம் போல் பார்க்கப்படுகிறது. நிலவின், பகலவனின், தீயின் சாரம் அடங்கிய மின்னல் கீற்றாகத் தெரிகிறது. இங்கே மெய்த்தேட்டம் கொண்டவர் அறுதியாக முழுமையான அறிவர் என்றாகிறார். மீஇன்பத்தின் பேரலைகள் எழுந்து அனைத்து இருமைகளையும் அழித்துச் செல்கின்றன. 

‘ஹ்ரீம்’ எனும் மந்திரத்தைக் கொண்ட யந்திரம் தியானிக்கப்படுகிறது.

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

 கம் க*ம் ம் க*ம் ஙம் அனங்குஸுமா காமேஶ்வரீ மஹாத்ரிபுரஸுந்ரீ

முப்புரங்களை எழிலூட்டும் அன்னையே, நனவுவெளி (சிதாகாஶம்) ஒளியூட்டப்படாதிருக்கையில் அதை உன் ஒளிகொண்டு நிரப்புகிறாய். அதன்பின் அங்கே மின்னல்கீற்ற்றுகளென விடாது மின்னிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனது அந்த ஒளிர்வில் பகலவனின் ஒளியை, திங்களின் ஒளியை, தீயின் ஒளியை மாறிமாறிக் காண்கிறேன். சூரியனின் ஒளி எனது நனவு வாயிலில் நுழைகையில் என்னுள்ளிருக்கும் அறிபவன் விழித்தெழுகிறான். அப்போது உடன்பிறந்தோர் மீதான பாசம் என்னில் தோன்றுகிறது. புலனறிவுகொண்ட ஒவ்வொரு உயிரையும் என் உடன்பிறந்தவையெனக் காண்கிறேன். உன்னிலிருந்து பெறும் ஆற்றலைக் கொண்டு அன்போடும் கருணையோடும் அவற்றுக்கெல்லாம் உதவுகிறேன். முழுமையான விழுமியத்திலிருந்து பிறக்கும் விழைவுகளை எல்லாம் காக்கும் ஆன்மா நீயே என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி.

‘கம்’ எனும் அடிப்படை மந்திரமும், ‘க*ம்’ எனும் பீஜ மந்திரமும் கொண்டு என் நனவெனும் அகவெளியை வாழ்த்துகிறாய் நீ. ஒவ்வொரு மலருக்கும் அதற்கென தனித்த வண்ணமும், மணமும், தேனின் சுவையும் இருந்தபோதும், விழுமியங்களை ஏற்றும் உன் அழகையே அவற்றில் காண்கிறேன். நீ உன்னோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் ‘அனங்ககுஸுமா’வை அதில் கண்டடைகிறேன். புறத்தே நிகழ்வது உன் தூய அழகெனும் ஒருமை தரிசனத்தை என் அகத்தில் தூண்டுகிறது. நிலவின் தண்ணொளி என் அகவெளியை அடைகையில் தன்னொளி கொண்ட என் படைப்பூக்க நனவு (தைஜஸ அபிமானி) விழித்துக்கொள்கிறது. புற ஒளி எதையும் சார்ந்திராமல், எனக்குள் ஒரு தோட்டத்தைப் படைத்து, உன்னில் போற்றப்படும் அனைத்து நேர்மறை விழுமியங்களின் அடையாளமான குறியீடுகள் கொண்டு அதை நிரப்பும் தேர்ச்சி எனக்குண்டாகிறது. அது நிகழ்கையில், உன்னை போற்றித் துதித்துக்கொண்டிருக்கும் தொண்டை மையத்திலிருந்து விலகி புருவங்களுக்கு இடையிலான ‘ஆஞா’வில் நான் நுழைகிறேன். அங்கே நான் ஆழ்மௌன தியானத்திற்குள் செல்கிறேன். அத்தகைய தியானம் அனைத்தையும் ஊடுருவும் ஆற்றலை எனக்களிக்கிறது.

உனது முப்புரங்கள் எங்குள்ளன என நானறியேன். அவை கழி, நிகழ், எதிர்வெனும் முக்காலங்களா? வான், வெளி, மண் என்ற மூன்றுமா? அல்லது  விழிப்புநிலை, கனவு, ஆழுறக்கம் என்னும் மூன்றா? அகப் புறப் பொருள்களில் எவற்றை உன் நகரங்கள் எனக் கொள்வது என்பதை ஆய்ந்து ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பாக நீ என்னை ஆயிரமிதழ்த் தாமரையில் ஏற்றிவிடுகிறாய். அந்த இதழ்களின் அடியில் கரந்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் தேனை சுவைக்கும் வண்டுபோல நான் பேரின்பத்தில் மூழ்குகிறேன். உனது எழிலும், அன்பும், கருணையும் கலந்த கலவையன்றி வேறொரு அடையாளமும் எனக்கில்லை என்பதை நான் உணர்கிறேன். அத்தகு நிலையில் தனிப்பட்ட விழைவென ஏதும் இருக்க இயலாது. ஏனெனில், என் அறுதி நிறைவுணர்வில் பங்கெடுக்கும் ஒருவனாகவே நானிருக்கிறேன். திரிபுரசுந்தரிக்கு என் வணக்கம்.

|| கம் க*ம் கம் க*ம் ஙம் அனங்ககுஸுமா காமேஶ்வரீ மஹாத்ரிபுரசுந்தரீ ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 20

Standard

கிரந்தீமங்கேப்*ய: கிரணநிகுரும்பாம்ருதரஸம்

ஹ்ருதி த்வாமாத*த்தே ஹிமகரஶிலாமூர்திமிவ ய:

ஸ ஸர்பாணாம் ர்பம் ஶமயதி ஶகுந்தாதி*ப இவ

ஜ்வரப்லுஷ்டான் த்ருஷ்ட்யா ஸுக*யதி ஸுதா*தா*ரஸிரயா

பாடல் – 20

உன் உடலுமிழும் கதிர்களை 

படிகத்தின் குளிரொளியென தியானிப்பவர்

அமுதம் போன்ற அக ஆற்றல் பெறுகின்றார்

அரவையும் அடக்கக்கூடிய 

அவர்களின் அருட்பார்வை 

காய்ச்சல் கண்டவரையும் காப்பாற்றுகிறது.

**

உணர்வுருவும் பருவுருவும், ஒன்று மற்றொன்றால் அறியப்படும் அளவுக்கு ஒருமை கொண்டவை. சிவ-சக்தி இணைவும் அதே போன்றது. உணர்வுருவின் தன்னொளி  பருவுருவால் எதிரொளிக்கப்பட்டு அனைத்துத் திசைகளிலும் பலவண்ணங்களில் பரவுகிறது, ஆதிமுதல் படைப்பாளினியின் அங்கத்திலிருந்து அமுத ஒளி ஒழுகுவது போல. அறிவெல்லை கடந்தநிலையிலான இறைவன் உடலற்றவன் (நிரவயவீ); படைப்பாளினியோ பிரபஞ்சத்தையே உடலுறுப்புகளெனக் கொண்டவள் (ஸ அவயவீ).

தன் அகமெனும் கருவறையில் உள்ள இறையுருவின் முன் தன்னிறைவுகொண்ட அமைதியில் அமர்பவரே தியானிக்கும் யோகி. ஆனால் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியாத, உடலில்லாத, அனைத்தும் கடந்த முழுமுதலோடு தொடர்புறுத்திக்கொள்ள இயலாது. எனவே, உள்முகமாகச் சென்று கால்விரல் நுனி முதல் உச்சந்தலை வரை உயிர்ப்புறச் செய்யும் ஆன்மாவோடு அகவயமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார். தனது நரம்பு அமைப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு நாளத்திலும் வாழ்வளிக்கும் இறையருளின் அமுத ஆற்றல் ப்ராணனின் வடிவில் பாய்வதை உணர்கிறார்.

தன்னுள் ப்ராணனின் இயக்கத்தை முழுமையாகக் கண்டபின்னர், அவர் அதனை தன் முன் உள்ள சிலையில் எறிவுகொள்ளச் (project) செய்கிறார். அதன்பின்னர் அச்சிலை இயக்கமற்ற வெறும் பருப்பொருள் அல்ல. வழிபடுபவரது இயல் இருப்பே (phenomenal existence) அந்த உருவத்தை உயிர்ப்பிக்கிறது (ப்ராணப்ரதிஷ்டை). அவ்வுரு, ஒரே சமயத்தில் சிவனாகவும் சக்தியாகவும் இருக்கும் முழுமுதலெனும் பெருவியப்பைக் காண்பதற்கான சாளரமாகிறது. ஒன்றன் உச்சி நிலத்தைப் பார்த்தபடியும் மற்றொன்றின் உச்சி விண்ணை நோக்கியபடியும் இரண்டு முக்கோணங்கள் இணைத்துப் பின்னப்படுகின்றன. அப்பின்னலின் உள்ளே அமையும் மண்டலத்தில் வழிபடுபவர் தன்னை வைக்கிறார். ஐந்து மூலக்கூறுக் கொள்கைகளும் நான்கு தெய்வீகப் படைப்புக் கொள்கைகளும் அவரது இருப்பை சூழ்ந்துகொள்கின்றன. 

தலையுச்சி, அநாஹதம், ஸ்வாதிஷ்டானம் ஆகிய மூன்றிலும் இவை நிகழ்கின்றன. ௐ எனும் ப்ரணவத்தை தன் ஸஹஸ்ராரத்தில் தியானிக்கிறார் யோகி. உலகைப் படைக்கும் ஆற்றலின் கதிர்களால் அது நிரப்பப்பட வேண்டும். அதிலிருந்து, அன்னப்பறவையைப் போல, எங்கோ தொலைவில் அழிவிலா இருப்பாக உள்ள துரியத்தின் கடந்த நிலையை அவரால் வடித்தெடுக்க முடியும். இதற்கு நேர் எதிராக, தைஜஸத்தின் கற்பனைகளில் எழும் ஆதி காரணத்தையும், செயல்நிகழ் உலகின் பருமெய்மையாக அது ஆவதையும் அவர் காண்கிறார். ஆக, இரக்கம் மூலமாகவும், இருதுருவமாக்கம் மூலமாகவும் தன்முனைப்பை அழித்து பருவுருவும் உணர்வுருவுமான அனைத்திலும் பரவுகிறார். இங்கு, யோகி சமாதியில் இருக்கிறார். அவரது அக ஆற்றலில், உலகைப் படைக்கும் ஆன்மாவின் அதே படைப்பூக்க ஒளிர்வு நிரம்பியிருக்கிறது.

அடுத்ததாக, யோகி தன் கவனக் குவிவை அநாஹதத்திற்கு கடத்துகிறார். க்ஷ, ப என்ற மந்திரங்களை தியானிக்கிறார். தீவிர ஊழ்கத்தில் முழுமையாகக் கரைவதற்கு இந்த தியானம் யோகியின் அகத்தை தயார் செய்கிறது. அடக்கப்படுவதற்கும், மேன்மையானதாக்கப்படுவதற்குமெனவே அவரது பாலியல் விழைவாற்றல் எழுப்பப்படுகிறது. அபானன் வழியாக அவ்வாற்றல் வெளியேற்றப்படுவதற்கு பதிலாக அவர் அதனை மேல்நோக்கி செலுத்துகிறார். உணர்ச்சிமிகுந்த பாலியல் ஆற்றல், சிறையிடப்பட்ட நாகமென தன் பத்தியை விரிக்கிறது. அது, அகவயமாக, முழுமுதலின் தூய ஒளியால் உயிர்ப்பூட்டப்பட்ட பருந்துபோன்ற அறிவாற்றலோடு (புத்தி) பிணைக்கப்பட்டது. இனப்பெருக்க ஆற்றலானது ஓஜஸாக, யோக ஒளிர்வாக மாற்றப்படுகிறது. இங்கு, சாதகர் ஸ்வாதிஷ்டானத்தில் எரிக்கப்படவேண்டிய எஞ்சிய தன்முனைப்பை இறையின் மீதான தன் தீவிரக்காதல் என்னும் தீயிலிடுகிறார்; ‘ஸ்வாஹா’ என்னும் முழுநிறைவு மந்திரத்தை தியானிக்கிறார். 

இரும்புத் துண்டொன்று காந்தத் தன்மை ஏற்றப்பட்டபிறகு காந்தம் போலவே செயல்படுகிறது. அதே போல், யோகி ரசவாதத்தின் கலமென ஆகிறார். வெறும் பார்வை மூலமே, பிறரை வருத்தும் பாலியல் விழைவை அவரால் கட்டுப்படுத்த முடியும். பாலியல் சேர்க்கைக்கான பெருவிழைவுக்கு பதிலாக அங்கே உன்னதமானதன்மேல் காதல் எழுகிறது. போட்டியும் பொறாமையும் நிறைந்த வாழ்வின் பதற்றங்கள் இல்லாமலாகின்றன. அங்கே பகைமை இல்லை, அச்சம் இல்லை. யோகி மற்றெல்லோருக்கும் அமைதிப் புகலிடமென ஆகிறார். தேடலுக்கான அர்த்தங்களும், சிக்கலுக்கான தீர்வுகளும் அவரிடம் கிடைக்கின்றன. அரிதான, என்றென்றைக்குமான அருட்பேறு அமைகிறது. ௐ க்ஷிப ஸ்வாஹா.

45o கோணத்தில் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக வைக்கப்பட்ட இரண்டு சதுரங்களுக்குள்  ௐ, க்ஷிப, ஸ்வாஹா என்ற மூன்று மந்திரங்கள் கொண்ட யந்திரம் தியானிக்கப்படுகிறது.

ௐ க்ஷிப ஸ்வாஹா

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

ஶம் க்ஷம் அனங்மாலினீ சித்ரா ஜ்வாலாமாலினீ

தாயே, ஶம் என்பது உன் அடிப்படை மந்திரம். க்ஷம் என்பது பீஜ மந்திரம். இயல்பிலேயே தன்னொளி கொண்டவள் நீ. ஆதி இறை தூய நன்மையெனும் நிலையில் என்றென்றைக்குமென அமைந்திருக்கிறான். அந்த நிலையில், அலைகளற்ற நீடமைதிகொண்ட தெளிந்த ஆழியெனக் காணப்படுகிறான். உன் இறையின் மெய்மையிலிருந்து ஒரு சிறு பொறியை எடுத்து அதற்கொரு உடலையும், உள்ளத்தையும், அகத் துடிப்பையும் அளித்துப்பார்ப்பது உனதொரு ஆடலாக இருக்கிறது.

ஒரே சமயத்தில் அழகானதாகவும் அருவருக்கத்தக்கதாகவும் இருக்கின்ற, இன்பமும் துன்பமும் ஒருங்கே அளிக்கின்ற இவ்வுலகின் நிலைமையை பிறந்த உடனேயே ஒரு குழந்தை அறிந்துகொள்வது எத்துணை ஆபத்தானது என்பதை நீ அறிவாய். ஒவ்வொருவருக்கும் மன அழுத்தத்தையும் உவகையையும் நீ மாறி மாறி அளிக்கிறாய். இன்ப-துன்பச் சூழல்களின் எண்ணற்ற வகைமாதிரிகளை அனுபவிக்கும்படி செய்கிறாய். அதனால் எல்லோருமே இறுதியில் விடுதலை பெறும் விழைவை பெறுகின்றனர். நல்லெண்ணம் கொண்ட மருத்துவன்போல எப்போதும் நீ அவர்களுடன் இருக்கிறாய். அவர்களுக்கு தீவிர சிகிச்சை தேவைப்படும்போது இறுகிய இதயத்தோடு அருகே நிற்கிறாய். ஆனால், தேடல் கொண்டோர் நீ தரும் பயிற்சிகளின் அமிலசோதனையை தாளமுடியாத நிலை ஏற்படும்போது அவர்களை உன் கருணமிகு கைகளில் ஏந்தி உறங்கச் செய்கிறாய். ஒவ்வொருவரும் உன் இறைவனின் பேரமைதியில் மகிழ்பவர்களாக, முழுமையானவர்களாக ஆக வேண்டும் என்பதே உன் அறுதிக் குறிக்கோள்.

எனவேதான், ஜீவன்களை உருமாற்றம் செய்வதற்கான அறுதிக் காரணியைப் போல அடிப்படை மந்திரமான ‘ஶம்’  எப்போதும் உன் முன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உன் பீஜ மந்திரமான ‘க்ஷம்’ உனது எதிரெதிர் குறிக்கோள்கள் இரண்டை குறிப்புணர்த்துகின்றன. ஒன்று தேடல்கொண்டவனை மிகவும் கடினமான சோதனைகளுக்கு ஆளாக்குவது. க்ஷ எனும் எழுத்து இன்னலையும் கடின உழைப்பையும் குறிப்பது. ஆனால் அது ‘ம்’ எனும் ஒலியோடு முடிவடையும்போது இறுதி விடுதலையை (மோக்ஷம்) குறிக்கிறது. எமது சொந்த வாழ்வில் நீ மிக அணுக்கமான ஆர்வம் காட்டுகையில், உன்னை நாங்கள் தேடுவது இயல்பானதுதானே? ஆனால் நீ எங்கும் தென்படுவதில்லை. மலர்கள் தொடுக்கப்பட்ட நார் போன்றவள் நீ. மலர்களில் நார் மறைந்துவிடுகிறது. அதுபோல நாங்கள் பார்ப்பதெல்லாம் எமது அழுகைநிறைந்த முகங்களும், புன்னகைக்கும் உதடுகளும், வியப்பில் விரிந்த விழிகளும்தான். உடலிலியான அனங்கனே உன் கருவி. நீயும் அதைப் போலவே இருக்கிறாய். நீ உன்னை மறைத்துக்கொண்டு, அன்பின் நிறப்பிரிகைகளை மட்டுமே எமக்குக் காட்டுகிறாய். தன்னுள் இறங்குவோரை கழுவி, தூய்மைப்படுத்தும் நதியொன்றைப் போல நீயும் எம்மை தூய்மையாக்குகிறாய் – சிலபோது எம் களிச்சிரிப்பு கொண்டும், பிறபோது பொங்கிப்பெரும் கண்ணீர் கொண்டும்.

ஓவியர்கள் குறியீடுகளை படைக்கையில், ஒரு விமர்சகன் அவற்றை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் உன் படைப்பில் நீ தீட்டும் ஓவியங்கள் எல்லாமே நாங்கள் போற்றும் விழுமியத்தின் வரையறைகளாகவும் விளக்கங்களாகவும் திகழ்கின்றன. வடிவம் ஒவ்வொன்றுக்கும் பெயர் கொடுத்து தத்துவம் அளிக்கிறோம். நீ படைக்கும் ஒவ்வொன்றிற்கும் நீ அளித்துள்ள தனிப்பண்புகளை முடிவிலாது ஆராய்ந்துகொண்டே இருக்கிறோம். சில சமயங்களில் மடமை நிறைந்த கேள்விகளை எழுப்புகிறோம்.  தும்பியின் சிறகு ஏன் கண்ணாடி போலிருக்கிறது? அதன் வாலில் எதற்கு ஒளிரும் வண்ணங்கள்?  எம் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவகையில் வேகமாக சிறகடிக்கும் பேராற்றல் ஒரு வண்டிற்கு எங்கிருந்து வருகிறது என வியக்கிறோம். சீறும் நாகத்தைக் கண்டால் நாங்கள் அஞ்சி ஓடவேண்டும் என நீ எதிர்பார்க்கிறாய் என்றால்,  வானவில்லின் ஏழு வண்ணங்களும் பூசப்பட்ட அழகிய பத்தியுடன் ஏன் அதை படைத்திருக்கிறாய்? யாம் எமது சிற்றறிவைக் கொண்டு உண்டாக்கும் தர்க்கங்கள் எல்லாம் பொய்த்துப் போக வேண்டும் என்பதே உன் குறிக்கோள் என்பது வெள்ளிடை மலை. வாழ்வின் பரபரப்புகளுக்கும் சலிப்புகளுக்கும் இடையில் மின்னலெனத் தோன்றி எம் உள்ளம் கவர்கிறாய். அக்கணங்களே வாழ்வை பொருள்பொதிந்ததாக்குகின்றன. 

எம் எதிரில் நட்பார்ந்த முகமொன்று தோன்றும்போதும், இனிய குரலொன்று பழைய நட்பைக் கொண்டாட  அழைக்கையிலும், புதிய நட்புகொள்ள அழைக்கையிலும், பூவொன்று வாடி உலர்ந்து உதிர்ந்த இடத்தில் புத்தம்புது மொட்டு விரிந்து எமைநோக்கி புன்னகைக்கும்போதும், பகலவன் மறையும் பேரழகைக் கண்ணுற்ற பிறகு அங்கு முழுநிலவெழுவதை காணும்போதும், கடந்துசெல்லும் காற்று மரத்தை சீண்டிச் சென்று அதன் நிழலை எம் முற்றத்தில் விழச்செய்கையிலும், உடலிலியான காமதேவியின் (அனங்கமாலினியின்) இனிய பாடல்கள் ஒலிக்கும்படி செய்கிறாய். உடலிலியை காண இயலாது என்றாலும், மின்னும் உன் ஒளியை, உன் குரலினிமையை எம் உளம்கொண்ட உணர்வுகள் போலவே எம்மால் நன்றாக அறியமுடிகிறது.

மரபாக வரும் தொன்மங்கள், எம் முன் பல புதிர்களையும் முரண்களையும் வைக்கின்றன. விஷ்ணு அரவின்மேல் துயில்கொள்கிறான்; கருடன் மீதேறி பறக்கிறான். அரவும் பருந்தும் தம்முள் கொடும் பகைமைகொண்டவையாக கருதப்படுபவை. அதே முரண், முப்புரம் எரித்தவனை மூவுலகையும் எழுலூட்டுபவளுக்கு முன் வைக்கிறது. சிவனது வெறிகொண்ட ஆடலும் உனது நடுக்கமில்லா ஒளிர்வுகொண்ட மென் நடனமும் (லாஸ்யம்) ஒன்றையொன்று முழுமை செய்கின்றன. கனலும் தீவிரத்தோடு நீ ஊழ்கத்தில் இருந்தபோது உன் நாவில் எழுந்தான் மன்மதன். ஈசனின் நெற்றிக்கண்ணில் எழுந்த தீ மன்மதனை சாம்பலாக்கியது. உன்னை எரிப்பதற்கு பதிலாக, காதல் ஊறிய ஈசனின் அக எழிலை உன்னில் நிரப்பியது. தீச்சொல்லை வரமென மாற்றுவது எப்படி? துன்பியல் நாடகத்தை களியாட்டென மாற்றுவது எப்படி? என்பதெல்லாம் அறியாமல் நாங்கள் குழம்பிவிடுகிறோம். சிவசங்கரியே, உன் மந்திரத்தின் மறைபொருளை தியானிப்பதன் மூலம் ஞானத்தின் அடிமுடிக்கு நான் வந்துசேர்கிறேன். அங்கே எதிரிணைகள் எல்லாம் எரித்தழிக்கப்படுகின்றன. 

|| ஶம் க்ஷம் அனங்கமாலினீ சித்ரா ஜ்வாலாமாலினீ ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 19

Standard

முக*ம் பிந்தும் க்ருத்வா குசயுத*ஸ்தஸ்ய தததோ*

ஹரார்த*ம் த்*யாயேத் யோ ஹரமஹிஷி தே மன்மத*கலாம்

த்ய: ஸம்க்ஷோப*ம் நயதி வனிதா இத்யதிலகு*

த்ரிலோகீமப்யாஶு ப்*ரமயதி ரவீந்துஸ்தனயுகாம்

பாடல் – 19

அரனருகமைந்தவளே

தன் பிந்துவில் உன் முகத்தையும்

கீழுள்ள, சூரியசந்திரர்கள்  போன்ற முலைகளையும்

அதற்கும் கீழுள்ள முக்கோணத்தையும்

காமத்தை உண்டாக்கும் உன் இயங்காற்றலின்

மந்திரத்தோடு (க்லீம்) தியானிப்பவன்

மூவுலகைப் படைக்கும் படைப்பாளினி உள்ளிட்ட 

பெண்களில்

சந்ததிபெருக்கும் ஆற்றலை தூண்டுகிறான்

**

இங்கு-இப்போது என்ற இயல் உலகில்(factual world), கால-இட வெளியில், நம் உடலையும் சூழ்வெளியில் மிதக்கும் எண்ணற்ற உடல்களையும் அறிந்தபடி நாம் வாழ்கிறோம். பின்னர், பொருட்கள் போலல்லாத மெய்மைகளை எண்ணங்களின் வழியே அறிகிறோம். இங்கோ அங்கோ உள்ளவை அல்ல எண்ணங்கள். மனதிலிருந்து பிறப்பவை அவை. நனவு என்பது உடலெனும் சட்டகத்துக்குள் உணரப்படுவது அல்ல. அது ஒரே நேரத்தில் உள்ளும் புறமும் இருப்பது. மீஆன்மாவால் ஒளியூட்டப்படுபவை எண்ணங்கள். ஆக, மெய்மையைத் தேடும் நாம், இயல்பானது (factual), கருத்துவடிவானது (ideal), மெய்யானது (real) என்ற மூன்று புள்ளிகளில் உலவுகிறோம். மனம் ஒருமுகப்படாத நிலையில் இம்மூன்று நிலைகளிலும் தியானம் என்பது இயல்வதல்ல. ஒவ்வொருவரும் தன் அகத்தில் ஒரு தன்னொளிர் மையத்தை கண்டுகொள்கின்றனர். அது இல்லாமல் எண்ணம் தோன்ற முடியாது. இயல்பானதையும், கருத்துவடிவானதையும், மெய்யானதையும் ஒன்றாக்கி, ஒரு செங்குத்து அளவையில் (vertical parameter) மூன்று புள்ளிகளை கருத்தில் கொண்டு ஒருமித்த தியானம் இயற்றப்படுகிறது. அந்த அளவையில் முடிவு (omega) ஆஞாவில் – புருவங்களுக்கிடையிலான ஒருங்கிணைவு மையத்தில் – காணப்படுகிறது. மனித உடல் எத்துணை சிறியதானாலும், ஒருவரது சொந்த நனவு மையத்தில் மொத்தப் பிரபஞ்சமும் உணரப்படக்கூடியதாக இருக்கிறது. அவரது அக மையக் குவிவே அவரது பிரபஞ்சத்தின் மையமாக இருக்கிறது.

புருவமத்தியில் உள்ள பிந்துவில் உணரப்படும் ஒரு துடிப்பாக அல்லது அதிர்வாக தியானம் துவங்குகிறது. ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் லயத்தோடு கூடிய விரிவும் சுருக்கமும் உண்டு. விரிதல் முடிவிலியாக நீளக்கூடியது. சுருங்குதல், முடிவிலா நனவு வெளியின் ஒவ்வொரு புள்ளியிலிருந்தும் பிந்துவில் குவிவது. ஆற்றலின் இயக்கம் பிந்துவிலிருந்து அனைத்து திசைகளுக்கும் பின் மீளவும் மையப்புள்ளிக்கும் என மாறி மாறி நிகழ்கிறது. இந்த தியானத்தில் எவ்வித தரிசனமும் இருப்பதில்லை. இது தூய இருப்பு நிலை மட்டுமே. முழுமுதல் என்பது அனுபவத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. அது எவ்வித புரிதலுக்கும் அப்பாற்பட்டது என்றபோதும், அறுதியாக அனைத்து மெய்மைக்கும் களனாக இருப்பது அதுவே. தனியரில் அது எதிரொளிக்கும்போது பிந்து தூய சத்வகுணமடைகிறது. சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்றும் படைப்பியற்கையின் மும்மை இயக்காற்றல்கள். இம்மூன்றையும் ஒரு முக்கோணமாகப் பார்த்தால் அம்முக்கோணத்தின் உச்சி சத்வகுணம். அது புருவமத்தியில் உள்ள ஒருமை மையமான (unitive center) ஆஞாவில் இருக்கும் பிந்துவிலிருந்து இயங்குகிறது. இந்த தியானத்தில், இயற்கையின் சத்வ குணத்தில் சிறிதுநேரம் அமைந்திருந்த பிறகு, தேடல்கொண்ட மனம் ‘க்லீம்’ எனும் பீஜ மந்திரத்தால் ஆற்றல் பெறுகிறது. அது காம ராஜ பீஜம் (அரச விழைவின் விதை) எனப்படுகிறது. இங்கு விழைவென்பது, படைப்பூக்கம் தோன்றி உலகின் பல கோடி உயிரிகள் உண்டாகக் காரணமாக இருக்கும் எண்ணங்களின் களனையும், செயல்களின் களனையும் கண்டறிவதற்கான விழைவு. 

ஆஞாவில் நிலையூன்றிய பின்னர் தியானமானது அநாஹதம் (இருதயப் பகுதி) நோக்கி கீழிறங்குகிறது. இருதயத்தின் இருபுறமும், படைப்பாளினியின் இரு முலைகள் போல ஞாயிறும் திங்களும் உள்ளன. சூரியனும் சந்திரனும் முறையே பொருட்களுக்கும் அவற்றை குறிப்புணர்த்தும் எண்ணங்களுக்குமான குறியீடுகள். இங்கு, அநாஹதத்தில் உள்ள மைய பிந்து நோக்குபவருக்கும் நோக்கப்படுவதற்கும் இடையிலான ஒரு ஊசலாட்டம் கொண்டதாக புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. படைப்பாற்றலின் சத்வ குணமும் தமோ குணமும் இந்த தளத்தில் இயங்குகின்றன. இயல்பொருட்கள், உணர்வுரீதியாக அவை ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தின் பதிவு என்ற இரண்டும் கொண்ட இரட்டை அமைப்பு இது. பார்க்கப்படும் அல்லது உணரப்படும் மெய்மையை குறிப்பது சூரியன். பார்க்கப்பட்டதை அல்லது உணரப்பட்டதை கருத்தாக்கி நினைவில் பதிவதை குறிப்பது சந்திரன். சத்வ குணம் ஒளியூட்டுகிறது, தமோகுணம் உறையச் செய்கிறது. இங்கே, ஒளியும் நிழலும், மெய்யானதும் மெய்யல்லாததும் ஒன்றாகி அனுபத்தில் கலக்கின்றன. இந்த தளத்தில் தியானிக்கும்போது, தியானிப்பவரால் மெய்யானதை மெய்யற்றதிலிருந்தும், இயல்மெய்மையை புனைவிலிருந்தும், மறைந்துபோகும் விழுமியங்களை என்றென்றைக்குமான விழுமியங்களிலிருந்தும் பிரித்தறிய முடிகிறது. இங்கும் தியான மந்திரம் ‘க்லீம்’ எனும் காம ராஜ பீஜ மந்திரம். உடல் சார்ந்த ஊட்டத்தின் குறியீடு சூரியன், சந்திரன் உணர்வுசார் ஊட்டத்தின் குறியீடு. செயல்பாடு சார்ந்த, உடல்சார்ந்த மெய்மை நமக்கு பருண்மையை அளிக்கிறது. அந்த அனுபவத்தின் நினைவு அதற்கொரு நீண்ட கால அளவை கொடுக்கிறது. கடந்தகாலத்தின் நினைவாக அது சேமிக்கப்படுகிறது. எதிர்காலத்தில் மீண்டும் நிகழும் ஒரு அனுபவமாக, நிகழ்காலத்தில் மீட்டெடுக்கப்படுகிறது. அன்றாட வாழ்வில் கவர்ச்சியும் விலக்கமும் என தொடர்ந்து ஒருவருக்கு மெய்ப்படும், காமவிழைவால் வரும் ஆற்றலின் ரகசியங்களை அறிவதற்கு இந்த தியானம் உதவுகிறது. சரியான புரிதல் இல்லாமல் போகும்போது அகத்தில் ஏற்படும் பாதிப்புகளை சரிசெய்ய உதவுகிறது. அகத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்து, மீளிசைவு கொள்ளச் செய்து மனநோயிலிருந்து காக்கிறது.

அடுத்ததாக, தியானிப்பவர் அநாஹதத்திற்கு கீழே செல்கிறார். ஒரு மறை முக்கோணம் உருவகிக்கப்படுகிறது. அதில் அடிப்பரப்பு மூலாதாரத்தையும் மணிபூரகத்தையும் இணைக்கிறது, உச்சியில் ஸ்வாதிஷ்டானம் அமைந்திருக்கிறது. இது மிகவும் கடினமான தியானம். ஏனெனில், இங்கு ஒருவர் தன் இயல் உடலையும் (ஸ்தூல அல்லது பருவுடல்) நுண்ணுடலையும் (சூக்ஷ்ம உடல்) விட்டு காரண உடலில் நுழைகிறார். இது மிகவும் நுண்ணிய கருவூலம், அனைத்துவகையான தனித்துவங்களை முளைக்கச் செய்யும் விதைக் களன். மணிபூரகத்தில் சத்வ குணமும், மூலாதாரத்தில் தமோ குணமும், ஸ்வாதிஷ்டானத்தில் ரஜோ குணமும் இருக்கின்றன. என்றாலும் இவை நிரந்தரமாக அங்கேயே நிலைநிறுத்தப்படுவதில்லை. ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றை துரத்தியபடியே இருப்பதோடு தமது இயல்பான இருப்பிடம் விட்டு அடுத்ததற்கு நகர்கின்றன. நிலத்தில் புதைக்கப்பட்ட விதைக்கென ஒரு இயக்கம் உண்டு. காணமுடியாத ஒரு விரிவாக்கம் உண்டு. அதைப்போலவே ‘க்லீம்’ எனும் பீஜாக்ஷரத்தை விழிப்புநிலையில் உள்ள மனம் கொண்டு இயங்கச் செய்துவிட முடியாது. நனவிலியின் அரணிடப்பட்ட ரகசியம் தானாக எழுந்து வரும் என்று அமைதியாகக் காத்திருப்பதே தியானிப்பவர் செய்யக்கூடியது. பிள்ளைப் பேற்றில் தந்தையும் அன்னையும் கண்கள் கட்டப்பட்டவர்களாய் இருப்பதில் இதை காணலாம். சில கணங்களுக்கேனும் இருமையுணர்வை இல்லாமலாக்கும் புணர்ச்சிப் பரவசநிலை மட்டுமே அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வெகுமதி. அவர்களது முயற்சி ஏதுமின்றி மூன்றாவது கூறாக புதிய ‘பிரஜை’ எழுகிறது. ஆக, மூலாதாரம், ஸ்வாதிஷ்டானம், மணிபூரகம் என்ற மூன்றும் கொண்ட முக்கோணம் ஒரு வகையில் தந்தையையும், அன்னையையும், புதிய வரவான குழந்தையையும் குறிப்பது. மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைப்பியக்கத்தை புரிந்துகொள்ள ஒருவர் தனது உடலையே பரிசோதனைக் கருவியாக பயன்படுத்துகிறார். செங்குத்தாக குறிக்கப்படும் மூன்று பிந்துக்களில் படிப்படியான ஏற்றம் நிகழ்கிறது. தியானிப்பவர் காரணத்திலிருந்து (causal) கருத்துவடிவானதற்கு (ideal) ஏறுகிறார். அங்கு கருத்துவடிவானதற்கும் இயல்மெய்மைக்குமான (factual) ஊசலாட்டம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அங்கிருந்து, முன்வரையறை செய்யப்படாதது (unconditioned) தன் வெறும் இருப்பால் முன்வரையறை செய்யப்பட்டதை (conditioned) காணவும் அறியவும் தேவையான ஆற்றலை அளிக்கும் மெய்மைக்கு (real) செல்கிறார். ஆக, ஒருவர் முற்றறிகையில், அண்டம் ஒரு பிரபஞ்சப் பெண்ணாகிறது. அவர் ஆணாகிறார். தியானிப்பது ஆணா அல்லது பெண்ணா என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. ஏனெனில், எவரும் முழுமுற்றாக ஆணோ அல்லது முழுமுற்றாக பெண்ணோ கிடையாது. இருவரிலும் இருவரும் இருக்கின்றனர்.

இப்பாடலுக்கென, வட்டவடிவ யந்திரத்தில் அமைந்த ‘ஹ்ரீம்’ எனும் மந்திரம் தியானிக்கப்படுகிறது.

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

தம் த*ம் ம் த*ம் னம் அனங்னாதுரா ஸர்வமங்லா விஜயா

விரும்பத்தக்கதை தேர்வதில் சிறந்தவளே, அன்னையே, சடுதியில் படைப்பதற்கும், உன் உயிரினங்களை பெருக்குவதற்கும் அவற்றில் பாலியல் விழைவை இயங்க வைக்கிறாய். மத்துறு தயிரென உள்ளங்களைக் கடையும் மன்மதனை எல்லோரிடமும் அனுப்பிவைக்கிறாய். கண்களிலும் செவிகளிலும் குறுகுறுக்கச்செய்யும் தோலிலும் ஏறி அமர்ந்துகொள்ளும், உள அமைதியைக் குலைக்கும் இந்த மன்மதன், காதலரில் ஒருவரோடொருவர் பிணைந்துகொள்ளும் அடங்காப்பசியையும் தீராததாகத்தையும் ஏற்படுத்துகிறான். காமக் களியாட்டின் நுட்பங்களை அறியாத உயிரினம் ஒன்றுகூட இங்கில்லை. ஒற்றைப் பார்வை, ஒரு இமைநொடிப்பு பல்லாயிரம் விழைவுகளை கடத்தக்கூடும். ஒருவர் குறிப்பாலுணர்த்தும் எந்த விளையாட்டிலும் கலந்துகொள்வதற்கான சம்மதத்தை இன்னொருவர் மௌனம் மூலமே தெரிவித்துவிடமுடியும்.

எளிய விருப்பொன்று மலர்ந்து நடைமுறைக்கு வருவதை நீயே கட்டுப்படுத்துகிறாய். நீ விரும்பினால், ஒருவரது சுஷுப்தியின் (காரண நனவு) களஞ்சியத்தில் இருக்கும் வேட்கை விதைகளை உறங்கச் செய்ய முடியும். தகுந்த சூழலை நீ ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவுடன் விதை முளைவிடுகிறது. அதன் வளர்ச்சி செங்குத்தாகவும் தேவைகள் கிடைநிலையாகவும் இருக்கின்றன. நிகழக் காத்திருக்கும் அனுபவங்கள் நிறைந்த இயல்உலகிற்கு வருமுன், காதலர் அந்தக் காதல்காட்சியை கனவுகளெனும் ஒப்பனை அறையில் நடித்துப் பார்க்கிறார். இயல் உலகில் ஒரே ஒரு சாத்தியக்கூறு மட்டுமே இருக்கையில், ஒருவரது அகவயக் கற்பனையுலகில் ஆயிரக்கணக்கான இயல்கைகள் உள்ளன. இறுதியில், உன் அனுமதியோடும் இயற்கையின் மறைமுக ஆதரவோடும் வாய்ப்புகள் அமைகையில், நிஜத்தில் நிகழவிருக்கும் ஆடலுக்கான மேடை ஒருங்குகிறது. அந்த ஆடல், அதன்பின் நூறுமுறை மீளமீள நிகழக்கூடிய, பல பிறப்புகளிலும் தொடரக்கூடிய வினைச்சங்கிலியில் ஒருவரை பிணைக்கக்கூடியது. பேருவகை கொண்ட வேளையில், காதல் கண்ணை மறைக்கையில், ஒருவர் மற்றவரின் அணைப்பில் மயங்குகையில் காதலர்கள் எதிர்கொள்ளவிருப்பது துன்பியல் நாடகமா மங்கல முடிவுக் கதையா என்று எவரும் அறிவதில்லை.

இயக்கமற்ற ஒன்று அசையும் நிலையை எய்துவதன் கச்சிதமான குறியீடுதான் சிவலிங்கம். அன்னைத்தையும் அசைக்கும் உன் பாலுணர்வூற்று, அசையா அடித்தளமென உறுதியாக அமைந்திருக்கிறது. சிவனும் சக்தியுமென நீங்கள் இருவரும், இறுதித்துளி பகுத்தறிவையும் என் உள்ளத்திலிருந்து அகற்ற, என்னென்ன புதிர் விளையாட்டுகளையெல்லாம் ஆடுகிறீர்கள்! பேரிறைவன் அவமானப்பட்டு சினந்தபோது, மன்மதனை எரித்து சாம்பலாக்கியபோது அவனுக்கெனப் பரிந்து அவன் நிரந்தரமாக தங்கிக்கொள்ள உன் பிறப்புறுப்பின் ரகசிய அறையில் இடம் அளித்தாய் என்பதை நாங்கள் தொன்மக் கதைகளில் படித்திருக்கிறோம். ஒவ்வொரு பெண்ணும் உன் உருவநேர்படியாக (replica) இருக்கையில், மோகம் கொண்ட பெண் ஒவ்வொருத்தியிடமிருந்தும் வெளிக்கிளம்பும் காதல்கடவுளிடமிருந்து இவ்வுலகு எப்படி தப்பிப்பிழைக்க முடியும்?

‘ஹர’ என்ற ஒலியிலேயே வியப்பைக் குறிக்கும் ‘ஹ’ வும், கொண்டாட்டத்தைக் குறிக்கும் ‘ர’ வும் அடங்கியிருக்கின்றன. நன்மையைக் கொணர்பவனாகப் போற்றப்படும் உன் இறையான சங்கரன் உன்னுடன் கலந்திருக்கையில் தன் அடிப்படைப் பண்புகளையே மாற்றிக்கொள்கிறான். வெறிகொண்ட தன் ஆடலில் உலகே பங்குபெறவேண்டும் என எண்ணுகிறான். அதன் பின்னரே மகிழ்ச்சியோடு ‘போற்றி, போற்றி’ எனப் பாடுகிறான். என் ஆழுறக்கத்தில் விதைபோல இருக்கும் நான் எழுப்பப்பட வேண்டும் என்றால் உடலிலியான மன்மதனை எனை நாடி வரும்படி அனுப்பாதே! பதிலாக அவனை அழித்தொழிக்கும் இறைவனையே அனுப்பி வை! நன்மையைக் கொணரும் இறைவனைத் தவிர வேறெவரிடமும் நான் அன்பு பாராட்டக் கூடாது. அதற்கு உதவ நான் என்னை உன்னில் அடையாளம் காணும்படி அருள்வாயாக!

நான் உனக்கிடும் பூக்களும் படையல்களும் மாந்தர் ஆடும் எந்தக் காதல் விளையாட்டுக்கும் ஈடானதே. கண்களைக் கட்டியபடி நான் நடக்கவேண்டி வந்தால் எப்போதும் நீ இருக்கும்  திசைநோக்கி செல்வேனாக! நான் அரவணைக்கப்படுவதாக இருந்தால் உன் அருளே என்னை எப்போதும் போர்த்தியிருக்கட்டும். என்னை ஒரு துகளெனவே படைத்தபோதும் பிரபஞ்சத்தின் அனைத்துக் கூறுகளையும் அதில் மறக்காமல் சேர்த்திருக்கிறாய். ஆக, நீயும் நானும் படைத்தல்-அழித்தல் எனும் ஒரே சுழற்சியால்தான் வழிநடத்தப்படுகிறோம். உனக்கும், முழு அண்டத்திற்கும் விதிக்கப்பட்டதைத் தவிர வேறேதும் எனக்கு நிகழ்ந்துவிடாது என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை. இந்த ஆடல் எளியதல்ல என்பதை நான் அறிந்தே இருக்கிறேன். ஆனால் அதன் வெகுமதி மிகவும் விரும்பத்தக்கது என்பதும் எனக்கு தெரிகிறது. எரித்தழிக்கும் உணர்ச்சிக் கொழுந்துகளினூடாக நான் கடந்துசெல்ல வேண்டும் என விதிக்கப்பட்டிருந்தால் அவ்வாறே ஆகுக! அதன் பிறகு என் தன்னம்பிக்கை மீதும், நம் இருவருக்கிடையிலான பொறுப்பாண்மை மீதும் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையுடன் என்னால் வாழ முடியும். விஜயேஶ்வரிக்கு என் வணக்கங்கள்!

|| தம் த*ம் தம் த*ம் னம் அனங்கமதனாதுரா ஸர்வமங்கலா விஜயா ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 18

Standard

தனுச்சா*யாபி*ஸ்தே தருணதரணிஶ்ரீஸரணிபி*ர்

திவம் ஸர்வாமுர்வீமருணிமனிமக்னாம் ஸ்மரதி ய:

ப*வந்த்யஸ்ய  த்ரஸ்யத்வனஹரிணஶாலீனநயனா:

ஸஹோர்வஶ்யா வஶ்யா: கதி கதி ந கீர்வாணணிகா:

பாடல் – 18

ஒளிரும் உன் தளிருடலின் அழகு நிறைக்கும் விண்ணையும்

பகலவன் ஒளியில் செந்நிறமாக ஒளிரும் மண்ணையும்

தியானிப்பவர்

கானகத்தில் உறையும் மான்களின்

மருளும் விழிகொண்ட மாதரையும் 

ஊர்வசி முதலிய அரம்பையர் பலரையும்

ஈர்ப்பதன் விந்தைதான் என்ன!

**

ஞாயிறும் திங்களும் பூமியை அரவணப்பது விண்ணும் மண்ணும் ஒன்றாக இணைவதாக பார்க்கப்படுகிறது. பூமி துவக்கம், சூரியன் முடிவு. விண்ணிலிருந்து ஒளிவடிவில் இறங்கும் கதிர்களுக்கு எதிர்வினையென பூமியிலிருந்து உயிர் தோன்றுகிறது. பூமியை எழச் செய்பவனாக பகலவனை பார்ப்பதுண்டு. காலையில் முதல் செம்மையை கண்டவுடன் புட்கள் இசைக்கத் தொடங்குகின்றன, பூக்கள் மலர்கின்றன, கூடுவிட்டெழுகின்றன தேனீக்கள், அனைத்து உயிரிகளும் நாளின் நிரலுக்கு தயாராகின்றன. உறக்கத்திலிருந்து விழித்தல் என்றால் ஒருவர் கண்களை திறக்கிறார் என்று பொருள். கண்களை திறப்பதென்பது, அசைவிலா இருளிலிருந்து ஆன்மா ஒளியூட்டப்பட்ட இயக்கத்திற்கென எழுவதை குறிப்பது. பகலொளியால் சூரியன் விண்ணையும் மண்ணையும் நிறைப்பதுபோல, நனவிலிருந்து பேரொளியென எழும் ஆன்மா மனதையும் உடலையும் தன் ஒளியால் நிறைக்கிறது. ஆக, இயல் உலகில் பகல் எழுவதால், புலனுணர் உயிரிகளின் அகம் விழித்தெழுகிறது. 

ஒருவர் விழித்ததும் அழகான ஒவ்வொன்றாலும் கவரப்படுகிறார். அழகை அனுபவிக்கும்போதே அதை உரிமையாக்கிக் கொள்ளும் விழைவும் உடன் எழுகிறது. அல்லது அதனுடன் தொடர்புறுத்திக்கொள்ளும் விழைவாவது தோன்றுகிறது. அத்தகைய விழைவுகளும் அதன் விளைவாக எழும் எதிர்வினைகளும் ஒருவரது மனநிலையை மாற்றியமைக்கின்றன. மனநிலைகளில் மிகவும் மகிழ்விப்பதாகவும், ஆற்றல்மிக்கதாகவும் இருப்பது சிருங்காரம் எனப்படும் காமமே. சிருங்காரத்தில் இரு துருவமாக்கம் இன்றியமையாதது. எவராயினும், இருவரிடையே அது நடைபெறக்கூடும் என்றாலும், ஒரு இனத்தைச் சேர்ந்த ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையில் உண்டாகும் இருதுருவமாக்கலே பொதுவானது. ஒருவருக்காக இன்னொருவர் ஏங்குகையில், மக்களில் பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. காதல் என்பது ரசவாதம் போன்றது. ஒருவர் தன்னை முழுமையாக மற்றவருக்கு ஒப்புக்கொடுக்கையில் மற்றவரும் முழுமையாக இவர் வசமாகிறார். இருவரது தன்முனைப்பும் இல்லாதாகிறது. எந்தவொரு உயிரினத்திலும், ஆணும் பெண்ணும், காதல்நிறை அணைப்பொன்றின் வழியே ஒன்றாகிவிடும் உணர்வை பெறும்படியே படைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இவ்வாறான இணைப்பில் பல தடைகள் ஏற்படுகின்றன. எதிரிணையின் ஆதிக்கத்தால் தான் இல்லாமலாகிவிடுவோம், தன்னை இழந்துவிடுவோம் என்ற அச்சம் அவற்றில் ஒன்று. இப்பாடலில் அது ஒரு உருவகம் மூலம் குறிப்புணர்த்தப்படுகிறது. அச்சம் மீதூற மான் இங்கும் அங்கும் பார்க்கிறது. அதன் விழிகளில் எதிர்பார்ப்பு, அச்சம் என இரண்டும் இருக்கின்றன. ஆணும் பெண்ணும் ஒருவரையொருவர் அறிய ஆவல் கொள்கின்றனர். அதே நேரம், அடுத்தவர் விரிக்கக்கூடிய வலையையும் அஞ்சுகின்றனர். ஒருவரையொருவர் உரிமைகொள்ள விழைந்தாலும் தப்புவதற்கு ஒரு வழியையும் தேடுகின்றனர்.

மனித இனத்தைச் சேர்ந்த ஆணும் பெண்ணும், ஒருவரையொருவர் ஏற்கவேண்டும் என்பதற்காக பல வழிகளில் தம்மை கவர்ச்சிகரமாக ஆக்கிக்கொள்கின்றனர். நயமற்றவர்கள் முகத்தில் சாயம் பூசிக்கொள்கின்றனர், பகட்டான ஆடை அணிகின்றனர், படாடோபத்தை கைக்கொள்கின்றனர். சிந்திப்பவர்களோ தமது ஒழுக்கத்திற்கேற்ப, மதிநுட்பத்திற்கேற்ப, ஆன்மீகத் தகுதிக்கேற்ப தம் ஆளுமையை மேம்படுத்திக்கொள்கின்றனர். ஆணின் நனவிலியில் இருக்கும் பெண்தன்மைக்கும் (anima) பெண்ணின் நனவிலியில் இருக்கும் ஆண்தன்மைக்கும் (animus) இடையிலான ஊடாட்டத்தை விரிவாக விளக்கியிருக்கிறார் உளவியலாளரான யுங். போஜராஜனின் ‘சிருங்கார பிரகாசம்’ ஆண்-பெண் இடையேயான முரணியக்கம் குறித்த மிகச்சிறந்த விளக்கத்தை தருகிறது. எளிய பெண்ணொருத்தியை விரும்பும் ஆண்மகன், தன்னை அவள் மதிக்கவேண்டும் என விழைகிறான். பெண்ணானவளோ, தான் அரிய நற்குணங்கள் கொண்ட தனித்துவமான பெண் என ஆணை நம்பவைக்க முயல்கிறாள். கவர்ச்சி எனும் களத்தில், போட்டியாளர்கள் பலருண்டு. ஒவ்வொரு கவர்ச்சியோடும் கலக்கமும் நிழலெனத் தொடர்கிறது. காதலர் மனதை பொறாமை எனும் நஞ்சு எளிதாக தீண்டக்கூடியது. எனவே, காதலர் ஒவ்வொருவரும் தான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதில் கருத்தாக இருக்கின்றனர். 

ஆன்மிக மதிப்பு ஏதுமின்றி அழகிய உடல்மட்டும் கொண்ட பெண், யோகிக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. பேரிறைவியால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதே அவரது நோக்கம். காதலரிடையே, பரஸ்பரம் குறை காண்பது வளர்ந்துகொண்டே செல்வது. மிகச்சிறிய தவறுகூட பெரும் அதிர்ச்சியோடு பார்க்கப்படும். யோகியின் எதிரிணை ஞானத்தின் இறைவியே எனும்போது, அவர் தனது நற்பண்புகளை மேம்படுத்தியபடியே செல்கிறார். ஆனால் இறைவியோ ஒரு ஆள் அல்ல, மண்ணையும் விண்ணையும் நிறைத்திருக்கும் ஒரு எழில் மட்டுமே. அதன் ஊற்றுமுகம் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் ஒன்றுதான். அதற்கு இணையாக விரும்பும் யோகி, தீவிர தியானம் வழியே பரந்துவிரிந்த தரிசனத்தை பெறுகிறார். முழுமுதலான அழகின் ஊற்றுமுகமே ஒருவரில் நிறையும் என்றால் அவர் எல்லோராலும், குறிப்பாக எதிர் பாலினத்தவரால், அதிலும் பண்பட்ட ரசனைமிக்கவர்களால், மிகவும் விரும்பப்படுகிறார்.

இப்பாடலில் ஊர்வசி பற்றிய சிறப்பான குறிப்பு இடம்பெறுகிறது. நாராயணன் என்ற யோகி கடுந்தவம் புரிந்தபோது, அவர் தன்னைவிட சிறந்தவராகி விண்ணுலகின் தலைமையேற்றுவிடுவாரோ என்று அஞ்சிய இந்திரன், அவரது தவத்தைக் கலைக்க, அவர் காமத்தைத் தூண்டுவதற்கென அரம்பையரை அனுப்பி வைத்தான். அவர்கள் வந்து அவர்முன் பாடியாடினர். கண்களைத் திறந்து பார்த்த யோகி இந்திரனின் சதியை உணர்ந்தார். உடலழகைவிட உயர்ந்த விழுமியங்கள் உண்டு என்பதை இந்திரனுக்கு உணர்த்த எண்ணினார் யோகி. அவர் தன் கையால் தன் தொடையில் தட்டியபோது அங்கிருந்து அரம்பையரும் நெருங்க முடியாத பேரழகுப் பெண்ணொருத்தி தோன்றினாள். தன் தொடையிலிருந்து (ஊரு:) தோன்றிய அழகி என்பதால் அவளுக்கு ஊர்வசி எனப் பெயரிட்டார் அவர். ஒரு யோகி தன் விழைவின் மூலமே பல்லாயிரம் அழகியரை படைத்துவிட முடியும் என்பதை இந்திரனுக்கு உணர்த்த, அவளை அரம்பையருடன் அனுப்பி வைத்தார் யோகி. பாடலின் இறுதிச் சொல்லான ‘கீர்வாணகணிகா’ என்பது பெரும் குறிச்சொல். மிகப் பண்பட்ட அழகியை குறிப்பது. இங்கு அழகெனும் கருத்தாக்கம் மறுமதிப்பீட்டுக்குள்ளாகிறது, புதிய கோணத்தில் உரைக்கப்படுகிறது.

‘காமராஜகூட’த்தில் இச்சாசக்தியாக வீற்றிருக்கும் தேவியை தியானிப்பதால் கிடைக்கும் ஆற்றலோடு தொடர்புடையது இந்த யந்திரம். ‘க்லீம்’ என்பது மைய மந்திரம். முக்கோணத்தின் உச்சியிலிருந்து, கா, ம, தே, வா, ய, நம: என்ற மந்திரங்கள் வலமாக சுற்றிவருகின்றன. ‘க்லீம்’ மையத்தில் இருக்கிறது. 

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

ஶம் ஷம் ஸம் ஹம் அனங்காங்குஶா நீலபதாகா நித்யா

தாயே மஹேஶ்வரீ, சங்கரனின் குறியீடாக, மெய்யெழுத்துக்களின் லய வெளிப்பாட்டை நீ செவியுற்றாய். அவனது நீலகண்டத்திலிருந்து பதினாறு உயிரெழுத்துக்களை பெற்றுக்கொண்டாய். மெய்யெழுத்துக்களுக்கு உயிரெழுத்துக்கள் கொண்டு அழகுசேர்த்தும், மெய்யெழுத்துக்கள் கொண்டு உயிரெழுத்துக்களை நிலைநிறுத்தியும் நீ உருவாக்கும் உலகு, தோன்றி மறையும் ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள உனது தூய மதிப்பை பறைசாற்றுகிறது. உன் விழுமியங்களின் அடுக்கை பொருள்பொதிந்த வகையில் அழகூட்டுகிறது. உன் இரு விழிகள் கொண்டு பகலையும் இரவையும் நீ படைக்கிறாய். ஒளியும் நிழலும் முயங்கிப் பிரிகையில் அழகுணர்வின் நுட்பங்களை புதிது புதிதாய் பிறப்பித்துகொண்டே இருக்கிறாய்.

புலரியின்போதும் மாலைநேரத்திலும் இரவும் பகலும் ஒன்றாக இணைந்துவருகின்றன. காலையில் கீழ்வானை ஒளிகொண்டபடியே வரச் செய்கிறாய். சாம்பல்நிறமும், நீலமும் கொண்ட வானிலிருந்து மிகமெல்ல ஒளிரும் வெளிர்சிவப்புநிறமும் பொன்னிறமும் கலந்த கலவை தோன்றுகிறது. தாமரைப் பொய்கைகளெல்லாம் இதழ்களை விரித்து பகலவனை வரவேற்பதற்கென எழுப்பப்படுகின்றன. ஏற்கெனவே பளீரிடும் சிவந்த தாமரை இதழ்கள் காலைச் சூரியனின் பொற்கிரணங்கள் தழுவியதும் ஒளி இரட்டிக்கப்படுகின்றன. மாலையில் வண்ணங்களின் வரிசையை தலைகீழாக்குகிறாய். ஞாலமும், ஞாயிறும், திங்களும், நீலப்பொய்கைகளும், அவற்றில் மலரும் நீரல்லிகளும் எல்லாம் உன் படைப்புகளே. உனக்கு மிக அணுக்கமாக இருப்பதால் அவற்றின் ஒளிரும் உடல்கள் எல்லாம் உன் அழகின் ரகசியத்தை தம்முள் பங்கிட்டுக்கொள்கின்றன. உன் இறையின்மீது நீ கொண்ட பெருங்காதலே அந்த அழகு. நீ வழிபட வேறொருவர் உனக்கில்லை. உனது பேரின்ப கணத்தில் எது உன்னை மூழ்கச் செய்கிறதோ அது உன் பக்தியின் தூய சாரமாக – ‘ஏகரசமா’க – இருக்கிறது.

இயல்பிலேயே பேரழகுகொண்ட ஊர்வசியும், அரம்பையரும் கூட, அகம்புறமற்ற உன் தூய மெய்யழகை கனவிலும் பெறமுடியாது. புலனுறுப்புகள் வழியே துயரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்குமான தூண்டலை பெறுபவர்களுக்கும், உளத்தோற்றங்களில் தோய்ந்து அழகிய காட்சிகளில் மயங்குவோருக்கும் அழகை ரசிப்பதென்பது கணநேர கவனச்சிதறல் மட்டுமே. அதனால்தான் முழு உலகும் நிலத்தில் உறுதியாக நிலைநிற்க முடியாமல் தவிக்கிறது. அனைத்து திசைகளிலும், சிறிதும் இரக்கமின்றி காமதேவன் எய்யும் கணைகள் அவர்களை மேலும் துன்பத்திலாழ்த்துகின்றன.

ஒருவர் இன்னொருவரால் கவரப்படும்போது அவரது புலனுறுப்புகள் ஒவ்வொன்றும் காதலிக்கப்படுபவரின் அழகை துய்த்துவிடத் துடிக்கின்றன. கண்கள் இன்னும் இன்னும் என பார்க்க விழைகின்றன. மற்றவரின் இனிய பேச்சு காதுகளை சலிப்படையச் செய்வதே இல்லை. காதலரை அணைக்கையில் கைகள் பரபரக்கின்றன. உடல் முழுவதும் ஊர்ந்து மாயத்தொடுகை எங்கே நிகழ்கிறதென்று கண்டுவிடத் துடிக்கின்றன. பாலியல் இன்பங்கள் எல்லாம் குறிப்புணர்த்தும் மருட்காட்சிகளிலிருந்து தோன்றுபவை என்பதனால் ஆணும் பெண்ணும் ஒருவருக்கொருவர் தேடியலையும் கானகம் என்றாகின்றனர். உடலின்ப வேட்கையை நிறைவடையச் செய்ய ஒவ்வொருமுறை முயல்கையிலும், ஆணும் பெண்ணும் ஆழ்ந்த அருவருப்பையும் நிலைகுலையச் செய்யும் பொருளின்மையையும் எய்துகின்றனர்.

ஒழுக்கம், ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற அலங்காரப் பேச்சுகள் எல்லாம் இதயத்தில் காமம் பொங்கும்போது காணாமல் போய்விடுகின்றன. வண்டுகள் ஒரு மலர்மீது மோகம் கொண்டதுபோல் அதிலேயே ஆழ்ந்திருந்துவிட்டு பின்னர் புதுவேகத்துடன் மற்றொரு மலருக்கு தாவுவதுபோல, ஆணும் பெண்ணும் வேறொருவர் மீது ஆர்வமிகும்போது அவரை நாடிச் செல்கின்றனர். விலங்குகளும் உடலின்பம் துய்க்கையில் தம் இணையைப் பற்றி எண்ணுவதே இல்லை. அவற்றைப் பொறுத்தவரை மெய்யான இணை என்பது கற்பனையில் உள்ள ஆழ்படிமக் கருத்து மட்டுமே. அதுபோல, இறுக்கமான அணைப்புக்குள் இருப்பவர் ஆன்மிக சாரம் ஏதுமற்ற வெறும் ஒரு உடலாக மட்டுமே கருதப்படுகிறார். அதனால்தான் பெரும்பாலானோர்  உடலின்பம் துய்த்தபின் குற்றவுணர்வையும் பெருவெறுப்பையும் அடைகின்றனர்.

அன்னையே, ஶம் எனும் சங்கரனின் நீடமைதியைக் குலைக்கும் ரகசியம் நீ அறிவாய். அதிலிருந்து ஷம் எனும் சண்முகனைப் படைக்கவும், ஸம், ஹம் எனும் இரண்டையும் கொண்டு அமைதியை மீட்டெடுக்கவும், ‘ஸோஹம்’ எனும் தடையிலா தியானத்தை இயற்றவும் நீ அறிவாய். அனங்கனென்னும் காமதேவன் உனக்கு கணநேரக் கருவி மட்டுமே (அனங்ககுஶா). காமன் இயற்றும் குலைவுகளை எதிர்கொள்ள, பதினாறு உயிரெழுத்துக்களை உன் உழையரெனக் கொண்டிருக்கிறாய் (ஷோடஶநித்யா). எந்த ஒரு ஒலியும் தனியாக நிற்கையில் ஆற்றலற்றது. ஆனால் உயிரெழுத்துக்களின் இனிய இசை கொண்டு ஒன்றோடொன்று பின்னப்படும் மெய்யெழுத்துக்கள் எல்லாம் ஆற்றல் கொண்டவையாகின்றன. நானும் ஆற்றலற்று வெறும் ஒரு பெயராக இருக்கிறேன். ஆனால் உன்னில் நான் நிறைகையில் உன் சுருதியாக, ஸ்வரமாக, ராகமாக உருக்கொள்கிறேன். உன் மறைச் செல்வத்தை அறிந்தும் பெற்றும் என்றென்றும் அருளப்பட்டவனாக நானிருக்க என்ன வாழ்த்துவாயாக!

|| ஶம் ஷம் ஸம் ஹம் அனங்காங்குஶா நீலபதாகா நித்யா ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 17

Standard

ஸவித்ரீபி*ர்வாசாம் ஶஶிமணிஶிலாப*ங்ருசிபி*ர்

வஶின்யாத்யாபி*ஸ்த்வாம் ஸஹ ஜனனி ஸஞ்சிந்தயதி ய:

ஸ கர்தா காவ்யானாம் ப*வதி மஹதாம் ப*ங்கிருசிபி*ர்

வசோபி*ர்வாக்தேவீவனகமலாமோது*ரை:

பாடல் – 17

அன்னையே, 

படிகம்போல் ஒளிரும் வஶினீ முதலிய இறைவியரோடும்

சொற்களை உருவாக்கும் ஸாவித்ரீயரோடும் சேர்த்து

உன்னை தியானிப்பவர்கள் 

மாகவிகளின் படைப்புகளால் தூண்டல் பெற்றதுபோன்ற

நூல்களை யாக்கிறார்கள். 

அவர்களது சொற்கள்

சொல்லின் இறைவியாம் சரஸ்வதியின்

எழில்முகத்தின் மணத்தால் நிரம்பியிருக்கின்றன

**

மௌனம் என்பது தனிமையின் இயல்பு. பேச்சு தோழமையின் இயல்பு. “பிறர்” என்பதோடு தொடர்புறுத்திக் கொள்ளவேண்டி வரும்போது “நான்” என்பது தீவிரமாகிறது. வடமொழியில் நான் எனும் நனவு (I-consciousness) ‘அஹம்’ எனப்படுகிறது. பிறர் என்பது ‘இதம்’ எனப்படுகிறது. நான்-பிறர் என்ற இரண்டிற்கிடையில்தான் பெரும்பாலான செயல்பாடுகள் நடைபெறுகின்றன. வடமொழி நெடுங்கணக்கின் முதல் எழுத்தான ‘அ’ மற்றும் இறுதி எழுத்தான ‘ஹ’ என்பவற்றால் ஆனது அஹம் என்ற சொல். இவ்விரண்டு எழுத்துக்களுமே திறந்த வாய்வழியே சொல்லப்படுபவை. அ என்பது உயிரெழுத்து. ஹ என்பது ஒரு மெய்யெழுத்தும் ஒரு உயிரெழுத்தும் சேர்ந்து அதில் உயிரெழுத்துக்கு அதிக அழுத்தம் கொடுத்து சொல்லப்படுவது. அனைத்துப் பரிமாற்றங்களும் நெடுங்கணக்கின் முதல் எழுத்திற்கும் இறுதி எழுத்திற்கும் இடையே நடைபெறுபவை. கடைசி உயிரெழுத்தான ‘அம்’ என்பதை சேர்த்து அது ஒரு அலகாக்கப்பட்டு ‘அஹம்’ என்றாகிறது. அ, ஹ என்ற இரண்டையும் சொல்லிப் பார்த்தால் அவற்றின் சரியான இயல்பு புரியும். ‘அ’ என்பது வாயில் உருவாவது. ‘ஹ’ என்பதை சொல்வதற்கு இதயத்திலிருந்து கிளம்பும் ஆற்றல் வாய்க்கு கொணரப்பட வேண்டும். ‘அ’ என்பது மென்மையானது; ‘ஹ’ சற்று தீவிரமானது. எனவே, ‘அ’ என்பது சிவ எழுத்து, சிவாக்ஷரம் அல்லது சிவசப்தம் எனப்படுகிறது. ‘ஹ’ என்பது சக்தி எழுத்து, சக்தியக்ஷரம் அல்லது சக்திசப்தம் எனப்படுகிறது. ஆக ஒருவரது வாழ்வின் ஆழ்மையத்தில் உலகின் தந்தையும் தாயும் தலைமைகொள்கின்றனர். அஹம் என்று ஒருவர் சொல்லும்போது அவரையறியாமலேயே சுயத்தை உருவாக்கியவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தப்படுகிறது. அன்னையின் கருவறைவிட்டு நீங்கிய உடனேயே முதல் அலறலுடன் தகவல் பரிமாற்றம் தொடங்கிவிடுகிறது. குழந்தைக்குத் தெரிந்த ஒரே மொழி வழியே அதன் வரவு அறிவிக்கப்படுகிறது. அந்த முதல் அலறலிலேயே ‘அ’வும் ‘ஹ’வும் குறிப்பாக சுட்டப்படுகின்றன.

கருப்பையில் கருவாக உருவாகும் முதல் செல்லில் விந்துவும் கருமுட்டையும் இருக்கும். இது சிவ-சக்தி இணைவைப் போன்றதே. கருமையத்திலிருந்தே ஒருவரது உடலும் மனமும் பரிணாமம் அடைந்து, வளர்ந்து, இளமையில் முழுமையடைகிறது. அந்தக் கருமையமே கால-இட வெளியில் நடைபெறும் அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும் மையப்புள்ளி. முழு உலகும் வட்டமான ஒரு பகுதியென ஆகும்போது அதுவே ஒரு மண்டலமாகிறது. கருமையத்திலிருந்து (பிந்து) புற எல்லை வரை முன்னும் பின்னுமான இயக்கமே நாதம் (ஆற்றலின் ஆதி அதிர்வு) எனப்படுவது. இந்தப்பகுதியில் – மண்டலத்தில் – அமையும் பல்வண்ண ஒழுங்கமைவுகள் (multitudinous patterns) ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டவை. ஒரு விழுமியத்தை தம்மில் கொண்டவை. இவையே வாழ்வின் கலை எனப்படுகின்றன. 

குழந்தை பிறந்த அன்றிலிருந்தே இயற்கை அன்னை ஒரு ஆசிரியரின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். குழந்தையை நிரலமைக்கத் துவங்குகிறாள். குழந்தை உயிரெழுத்து ஒலிகளை முழுமையாக அறிந்துகொள்வதற்குத் தேவையான பயிற்சிகளை அளிக்கிறாள். மெய்யெழுத்தொலிகளை கற்க அதிக காலம் தேவைப்படுகிறது. தன் சுவாசத்தை நாவு கொண்டு கையாளத் தயாரானவுடன் மெய்யெழுத்தொலிகளை உச்சரிக்கும் குழந்தை சொற்களை கற்கத் தொடங்குகிறது. ஒரு சொல்லை பயில்வதற்கு வெகு முன்பாகவே, பெயரளிக்கப்பட்ட ஒரு பொருளை கூர்ந்து கவனித்து அந்தப் பெயரை உச்சரிக்கும் ஆற்றல் உருவாகிறது. ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு ஒலித்தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. அதை கேட்டவுடன், கேட்பவர் மனதில் ஒலி பொருளாக வெடிக்கிறது. இப்படி, ஒலி குறிப்பிட்ட, அறுதியான ஒரு பொருளாக வெடிப்பது ‘ஸ்போடம்’ எனப்படுகிறது. மொழியின் இறைவியான சரஸ்வதி ‘ஸ்போட தர்சன கலா குதூஹலா’ என வர்ணிக்கப்படுகிறாள் – ஒலித்தொகுதியில் பொருளை வைக்கும் படைப்புக் கலையில் மகிழ்பவள் அவள்.

வஶினீ, காமேஶ்வரீ, மோதினீ, விமலா, அருணா, ஜயினீ, ஸர்வேஶ்வரீ, கௌலினீ என்ற எட்டு இறைவியர் சொல்லுருவாக்கத்தை நிகழ்த்துகின்றனர். பதினாறு உயிரெழுத்துக்களையும் கையாள்வது வஶினீ. ‘க’ வில் தொடங்கும் ஐந்து மெய்யெழுத்துக்கள் காமேஶ்வரியுடையவை. ‘ச’ முதலிய ஐந்து மோதினியை சார்ந்தவை. ‘ட’வில் தொடங்கும் ஐந்து மெய்யெழுத்துக்கள் விமலாவுக்கு ஒதுக்கப்பட்டவை. ‘த’ முதலிய ஐந்து அருணாவுக்கு. ‘ப’ வில் தொடங்கும் ஐந்தும் ஜயினியைச் சார்ந்தவை. ‘ய’ வும் ‘ஶ’வும் சரஸ்வதியின் பொறுப்பு. ஷ, ஸ, ஹ, ல, க்ஷ என்ற ஐந்தும் கௌலினிக்கு ஒதுக்கப்பட்டவை. ‘ல’ வும் ‘ள’ வும் ‘ஹ’ வுடன் சேர்க்கப்படும். ‘க’, ‘ஸ’, ‘ஹ’ மூன்றும் சேர்ந்ததே ‘க்ஷ’ என்பது.

அனைத்துச் சொற்களையும் எட்டு இறைவியர் வடிவமைப்பதாக உருவகித்துக் கொள்வதை ஒரு கவித்துவ வெளிபாடாகக் கருத வேண்டும். இலக்கணமும் தர்க்கமும் உள்ளடக்கிய மொழியியலை நன்கு கற்பதே இந்த இறைவியரே மகிழ்விக்கும். இலக்கணம் தொடரமைப்பைப் பற்றி பேசுவது; தர்க்கம் மெய்யை சரியாக காட்டித்தருவது. வாய்மொழியின் பொருள் கேட்கப்பட்டதையும் தாண்டிச் செல்வது. ஆக, அதற்கொரு  அறிவெல்லை கடந்த நோக்கம் (transcendental purport)  உண்டு. ஒலியில் உள்ள உணர்ச்சிகரமான பண்பே அதன் இசைமை. அது பொருளை உணர்த்துவதோடு அதை மேம்படுத்தவும் செய்கிறது. அழகியலுக்கே அது முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. எனவே, சொல்லின் அக இயங்காற்றலில் அறிவெல்லை கடந்த கூறொன்றும் அழகியல் கூறொன்றும் உள்ளன. 

அழகியலுக்குத் தலைமை வகிப்போர் அறிவின் இறைவியர் பதினறுவர்: வஶினியோடு நேரடியாக தொடர்புள்ள மஹா திரிபுரசுந்தரியும், காமேஶ்வரியும்; காமேஶ்வரியோடு தொடர்புடைய பகமாலினியும், நித்யக்லின்னாவும்; மோதினியுடன் தொடர்புடைய பேருண்டியும் வஹ்னிவாஸினியும்; விமலாவுடன் தொடர்புடைய மஹாவித்யேஶ்வரியும் ஶிவதூதியும்; அருணாவுடன் தொடர்புடைய துவரிதாவும் குலசுந்தரியும்; ஜயினியோடு தொடர்புள்ள நித்யாவும் நீலபதாகாவும்; ஸர்வேஶ்வரியுடன் தொடர்புடைய விஜயாவும் ஸர்வமங்களாவும்; கௌலினியோடு நேரடித் தொடர்புடைய ஜ்வாலாமாலினியும் சித்ராவும். 

இவற்றின் பொதுப்படையான கொள்கைகள் ஒரு மொழியின் தேவைகளுக்கேற்றபடி உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, ஒலிகளில் ஒலியியல் ஆற்றலை சேர்ப்பதற்கு வஶினியால் கையாளப்படும் உயிரெழுத்துக்கள் தேவைப்படுகின்றன. மெய்யெழுத்துக்களை எழுதிவிட முடியும். ஆனால், ஒரு உயிரெழுத்தை சேர்க்காமல் உச்சரிக்க முடியாது. க் + அ = க, க் + இ = கி; க் + உ = கு. ஒலிகளுக்கிடையே தொனி ஒருமைப்பாட்டை சுட்டுபவள் வஶினீ. எந்த மொழியிலும் ஒரு சொற்களஞ்சியத்தை நோக்கினால் சொல்லுருவாக்கத்தில் சில ஒலிகள் ஒருபோதும் இணைக்கப்படாமல் இருப்பதை காண முடியும். இன்னொரு மொழியிலும் அதே போல் இருப்பதை காணலாம். மெய்யெழுத்துக்கள் இணைவதையும் உயிரெழுத்தோடு சேர்ந்த மெய்யெழுத்துக்கள் இணைவதையும் ஒரு அக விதி ஒழுங்கமைக்கிறது. வஶினீ என்பது ஒரு ஆள் அல்ல, ஒலிகளின் இணைவுக் கொள்கை அது. ஒன்றை அடைவதற்கோ அல்லது ஒன்றை செய்துமுடிக்கவோ விழைகையில் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான தேவை ஏற்படுகிறது. மொழிக்கான இந்த அக விழைவு காமேஶ்வரீ என்ற பெயரில் அழகாக வெளிப்படுகிறது. விழைவின் இறைவி காமேஶ்வரீ. சரியான சொல் பேசப்படுகையில் சொல்பவரது இதயமும் கேட்பவரது இதயமும் மகிழ்வடைகின்றன. பேச்சை இனிமையாக்க சரியான ஒலியை தேர்ந்தெடுப்பது மோதினியை சார்ந்தது. மோதினீ என்பவள் மகிழ்ந்திருப்பவள்.

கொச்சையான நயமற்ற சொற்கள் எந்த மொழியிலும் கெடுதலாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. மொழியை தூயதாக, தெளிவானதாக காப்பாற்றிக் கொள்ளவேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இந்தப் பொறுப்பு விமலாவுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. விமலா என்றால் அப்பழுக்கற்ற தூயது என்று பொருள். உணர்ச்சிகரமான மொழியே ஆற்றல் கொண்டதாய் இருக்கும். விடியல் சூரியனின் வரவை அறிவிக்கிறது. அதுபோல, ஒரு சொல், தன்னடக்கம் காரணமாக, பண்பாடு கருதி, உலகியல் சார்ந்து மெல்லிய திரையிடப்பட்டு பேசப்பட்டாலும், சொல்பவரின் நோக்கத்தை குறிப்புணர்த்துவதாய் இருக்க வேண்டும். இந்தக் கடினமான பொறுப்பு, எதிரொளிக்கும் ஒண்சிவப்பு நிறமான அருணாவுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. சொற்கள் கற்பனைவளம் கொண்டவையாய் இருத்தல் வேண்டும். ஒரு சொல் அடுத்து வருவதை தன்னோடு இயல்பாக பொருத்திக் கொள்வதாய் இருக்க வேண்டும். இதை செய்வது ஜயினி. ஜயினி என்பது ஒலிகளை முயங்க வைக்கும் ஆற்றல். ஒலிகள் தம்முள் முயங்குகையில் புதிய சொல் பிறக்கிறது. உலகம் சொற்களால் ஆளப்படுவது. சொல்லை ஆளும் ஆற்றல், பேரிறையென நின்றிருக்கும் ஸர்வேஶ்வரியிடம் உள்ளது. இறுதியாக, வாய்மொழிக்கு ஒரு அறுதித் தாக்கம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக கௌலினீ ஒவ்வொரு சொற்றொடருக்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளியை வைக்கிறாள். 

எட்டு சாவித்ரியரும் இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றனர். அதேபோல், இந்த மண்டலத்தில் உள்ள பெயர்கள் ஒவ்வொன்றும் சொற்பொருளியல் ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும் பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. மண்டலத்தின் புற எல்லை பின்வரும் யோகினியரால் காக்கப்படுகிறது: வஶினியோடு தொடர்புடைய வித்யாவும், ரேசகாவும்; காமேஶ்வரியோடு தொடர்புடைய மோசிகா; மோதினியுடன் தொடர்புடைய அம்ருதா; விமலாவோடு தொடர்புடைய தீபிகாவும், ஞானாவும்; அருணாவுடன் தொடர்புடைய ஆப்யா; ஜயினியுடன் தொடர்புடைய வியாபினியும் மேதாவும்; ஸர்வேஶ்வரியுடன் தொடர்புடைய வியோமாவும் சித்தாவும்; கௌலினியோடு தொடர்புடைய லக்ஷ்மி. வாய்மொழி வெளிப்பாடெனும் அறிவியல் மற்றும் கலையின் சுருங்கிய மறைவடிவம் இப்பாடலில் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஒரு பொருள் நம் புலன்களுக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டு ஒரு வகைமாதிரி வடிவம் உருவாகிறது. நமது விழிகள் கொண்டு அதை பார்க்கிறோம். வகைமாதிரி பிம்பம் அகவிழியில் கருக்கொள்கிறது. இன்னும் சற்று ஆழத்தில், முன்னரே நிறுவப்பட்ட கருத்து, கட்புலனாவதோடு தொடர்புறுத்திக் கொண்டு அடையாளம் காணப்படுகிறது.  மொத்த நிகழ்வும் தன்னொளி கொண்ட ஆன்மாவால் ஒளியூட்டப்படுகிறது. கட்புலனில் நான்கு படிநிலைகள் உள்ளதைப்போலவே மொழியிலும் நான்கு படிநிலைகள் உள்ளன: உச்சரிக்கப்பட்ட ஒலி, வடிவமைக்கப்பட்ட சொல்லை அடையாளம் காணுதல், அதன் பொருளை புரிந்து கொள்ளுதல், தொடர்பை சாத்தியப்படுத்திய ஆன்மாவோடு பொருந்துதல். இவை முறையே வைகரீ, மத்யமா, பஶ்யந்தி, பரா எனப்படுபவை – மிகப் பருண்மையானது, அறியக்கூடிய வகையில் பருண்மை கொண்டது, நுண்ணியது, மிக நுண்ணியது.

எனவே, மொழியில், ஒவ்வொரு மனதிலும் குடிகொண்டிருக்கும் இணைவுக்கான ஏக்கமே நிறைந்திருக்கிறது. இருவருக்கு அகம் ஒன்றாக இருக்குமென்றால் அந்த அகம் இணைவை விழைகையில் அதனை அக்காதலர்கள் அன்பான அணைப்பின் மூலம், காதல்நிறை முத்தம் மூலம் வெளிப்படுத்த முடியும். மொழி செய்வதும் அதையே.

இறைவியர் தொடர்புடையவற்றோடு, பின்வரும் யந்திரமும், ‘ஐம்’ எனும் மந்திரமும் தியானிக்கப்படுகின்றன. 

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

டம், ட*ம், ம்,ட*ம், ணம் அனங்னா குலஸுந்ரீ த்வரிதா

சாவித்ரி அன்னையே, மெய்யான அழகு என்பது எந்த ஒரு பொருளையோ, ஒன்றன் பகுதியையோ சார்ந்ததல்ல. உன் பேரானந்தம் வெளிப்படும் போதெல்லாம், சிறு பொறியளவே ஆயினும், அழகின் தரிசனம் கிடைக்கப் பெறுகிறோம். எழிலூட்டப்பட்ட ஒன்றிலிருந்து உன் அழகை அறியமுடியாதென்பதால், மக்கள் அதை அழகானது என்கின்றனர். மெய்யான அழகு உள்ளத்தில் தோன்றுகையில் கடந்த காலத்தின் வருத்தங்களும் எதிர்காலம் குறித்த பதற்றங்களும் எம்மிலிருந்து மறைகின்றன. அப்போது உள்ளம் ஒரு காட்சியிலிருந்து இன்னொன்றிற்கும், ஒரு கருத்தாக்கத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கும் நேர்கோட்டில் இயங்குவதில்லை. அத்தகைய கிடைநிலையாக்கத்திற்கு பதிலாக, இருத்தல் உணர்வின் இறை மையம் தொடக்கத்திலிருந்து இறுதிக்குச் செல்லும் செங்குத்து நிலையில் தன்னை நிமிர்த்திக்கொள்கிறது. எண்ணுபவனும் எண்ணமும் ஒன்றென ஆகி உன் அழகின் உருவம் தோன்றுகிறது.

இசைகலந்த சொற்களில் சுருதியும் லயமும் பிறழாதவற்றை தேர்ந்தெடுத்து மாலையெனக் கோக்கின்றனர் சாவித்ரியர். தெளிவான மொழியாடல் வான்வெளியை துடிப்புறச் செய்கையில், அதுவரை ஓளிந்திருந்த அர்த்தங்கள் மாயமென வெளிப்படுகின்றன. இசைக்கப்படுவதற்கு முன்பே, உன் அருளால் சொல்லின் இசைச் சீர்மையும், கவித்துவப் படிமமும் ஒன்றெனக் கலந்துவிடுகின்றன. பெருமுயற்சி ஏதுமின்றி, ஒருவரது நாவிலிருந்தோ எழுதுகோலிலிருந்தோ இந்த மாயம் பொங்கிப் பெருகும்போது, தேடல்கொண்டவன் தன்னை அதற்கு முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கிறான். கவியும் அவன் ஆராதகர்களும் களிப்படைகின்றனர்.

கவிகள் எல்லோரும் அழகின் கருவறை முன் வாயில்கள் திறப்பதற்கென கூப்பிய கரங்களுடன் காத்திருப்பர் போலும். ஞானமும் அழகும் தோன்றும் மீஊற்றின் முன் இங்ஙனம் பணிவோடு காத்திருத்தலே தவமெனப்படுகிறது. உளமறியும் அக்கணத்தில் ஒவ்வொருவர் அகமும் பேருவகையால் நிறைகிறது. அழகின் பித்து மீதூறுகிறது. அகத்தூண்டலால் உண்டாகும் களிப்பால் ஆட்கொள்ளப்படுபவரிடமிருந்து பேரெழில் கொண்ட சொற்கள் பெருகுகின்றன. இவ்வுலகம் மண்ணாலும் கற்களாலும் ஆனதல்ல. மானுட நாகரிக வளர்ச்சியில் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தோன்றிய பல்லாயிரம் கவிகளிடமிருந்து வெளிப்பட்ட உருவகங்களையும், உவமைகளையும், புனைவுக் கற்பனைகளையும் கொண்டு மிக விரிவானதாக படைக்கப்பட்டதே இவ்வுலகு. 

உன் மணாளனின் டமருகத்திலிருந்து சில மெய்யெழுத்துக்களையும், உயிரெழுத்துக்களையும் மட்டுமே நீ எடுத்துக்கொண்டாய் என்பது விந்தைதான். மெய்யெழுத்துக்களும் உயிரெழுத்துக்களும் ஒன்றையொன்று பற்றிக்கொண்டு கவித்துவப் பாதையில் சுற்றிச்சுற்றி வரும்படி அவற்றுக்கிடையில் பொருள்தரும் பிணைப்பொன்றை அளித்திருக்கிறாய். மொழிகளை மட்டும் நீ படைக்கவில்லை. காட்சிகளையும் ஒலிகளையும் கூட்டாக வியந்துபாராட்டும் செயலையும் உருவாக்கியிருக்கிறாய். இமயமலைகளும், மேரு மலைகளும், கைலாய மலைகளும் கண்களால் ஒருபோதும் காணப்படாதவையாக இருக்கலாம். ஆனால் கவியின் விவரிப்புகளாக அவை செவியுறப்படுகையில் கலையார்வலரின் அறிவுக் கண் திறக்கப்பட்டு கவியின் தரிசனம் பகிரப்படுகிறது. நீ எமக்களித்துள்ள சொற்களையெல்லாம் இல்லாமலாக்கிவிடுவாய் என்றால், இவ்வுலகம் சிதைந்து தூள்தூளாகிப் போகும். அற்பமானவையாகத் தோன்றும் இணையிடைச் சொற்களும், முன்னிடைச் சொற்களும் ஒரு சொற்றொடருக்கு இலக்கணரீதியான அறுதிப்பாட்டை மட்டும் அளிப்பதில்லை, காதலரை ஒழிவில்லாமல் பிணைக்கின்றன, எதிரிகளை விலக்கி வைக்கின்றன.

காணப்படுவது சிறிதே, கேட்கப்படுவதே மிகுதி. உன்னை தியானிப்பதன் மூலம், அழியக்கூடிய என் இருப்பு இப்போது அழிவிலா எழுத்தாகி (அக்ஷரம்) விட்டது. மரமும் அதன் தண்நிழலும் போல, ஒளிர்கின்ற ஒலியும் தன்னைத் தானே விளக்கும் அதன் பொருளும் ஒன்றென இருக்கின்றன. கிளைவிரித்து இலைபரப்பும் ஒரு மரம்போல, ஒற்றைச் சொல்லிலிருந்து, புதுச் சொற்களும் புது அர்த்தங்களும் விளைந்துகொண்டேயிருக்கும் மொழித்தொகை பிறக்கிறது.

எம்மால் எட்டமுடியாதது எனினும், உன் அருள்பொழியும் மேன்மைமிக்க உயரம் ஓன்று உள்ளது என்பதை நாங்கள் அறிவோம். அதை ‘பரா’ என்கிறோம். அர்த்தத்தை காணக்கூடிய விழிக்கு அப்பாலான விழி ஏதும் எமக்கில்லை. எனினும், அனைத்துவகை உருவரைகளும் முகிழ்க்கக் கூடிய ஆழ்படிமங்கள் உள்ளன என்ற முடிவுக்கு வருகிறோம். அதை ‘பஶ்யந்தி’ என்கிறோம். ‘பரா’வும் ‘பஶ்யந்தி’யும் எமது துணிபுகள் (presumptions). நீ எம்மிடமிருந்து ஒளித்து வைத்திருக்கும் சொற்பிறப்புக் களத்தை ‘மத்யமா’ என்கிறோம். இனிய இசைமையும், தீவிர ஆற்றலும் கொண்ட, மறுதலிக்கவியலாத ஞானத்துடிப்பை அளிக்கும் பொருத்தமான சொல் எப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது என்ற ரகசியத்தை நீ யாரிடமும் பகிர்வதில்லை. ஒரு சொல்லை தெளிவானதாக்க அதை ஒளிர்விக்க உன்னால் இயலும். அச்சொல்லை செவியுற்ற கணமே கேட்பவரின் உள்ளம் உறுதிப்பாடடைகிறது. சொற்களை நீ பண்படுத்தும் ரகசியத்தை என்னவென்பது!

பின்னர் அவற்றை எமது பேச்சுறுப்புக்கு அனுப்புகிறாய். பேசுபவரும் கேட்பவரும் ஒரே நேரத்தில் உன் ரகசியப் படைப்பின் மாயத்தை அடைகின்றனர். இச்சொற்களுடன் நீ எம்மை சந்தைக்குள் அனுப்பி வைக்கிறாய்; அங்கு, உன்னையும் மறந்து, சந்தடி மிகுந்த பேரங்களில் ஈடுபடுகிறோம். உன்னடிகளை பின்தொடர்ந்து புனிதத் தலங்களுக்கெல்லாம் சென்று பக்திப்பாடல்களை செவியுற்று பேருவகையில் நிறைகிறோம். தர்க்கபூர்வமாக மெய்மை விளக்கப்படும் ஞானசபைகளுக்கு எம்மை இட்டுச் செல்கிறாய். ரசித்து மகிழ இசைக் கச்சேரிகளுக்கும், இசை நாடகங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறோம். மானுடர் நிகழ்த்தும் ஒரு இசைநிகழ்ச்சிக்கு பல கருவிகளும் நூற்றுக்கணக்கான ரசிகர்களும் தேவை. ஆனால், எமது இசைப் பீடத்தின் அகக் கருவறையில் வீற்றிருக்கும் உனக்கோ மானுடரின் வாயும், நாக்கும், குரல்வளையும் மட்டுமே போதுமானவை. ஒருவர் பாட, பல்லாயிரவர் கேட்க – நீ மகிழ்கையில் எல்லோரும் பேருவகை கொள்கின்றனர். இவ்வாறு, சாலப் பரிந்து எம்மை உன்னுடன் தொடர்புறுத்தும் நீயே அறிவெல்லை கடந்த சாவித்ரீ; அனைத்திலும் திகழும் வஶினீ.

|| டம் ட*ம் டம் ட*ம் ணம் அனங்கமதனா குலஸுந்தரீ த்வரிதா ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 16

Standard

கவீந்த்ராணாம் சேத: கமலவனபாலாதபருசிம்

ப*ஜந்தே யே ஸந்த: கதிசிருணாமேவ ப*வதீம்

விரிஞ்சிப்ரேயஸ்யாஸ்தருணதரஶ்ருங்காரலஹரீ

கபீ*ராபி*ர்வாக்பி*ர்விதத*தி ஸதாம் ரஞ்ஜனமமீம்

பாடல் – 16

அன்னையே

உன்னை செந்நிறமெனவே அழைக்கின்றனர் ஞானியர்

பொய்கையில் தாமரைக்கூட்டமெனத் திகழும்

பெருங்கவிஞரின் இதயங்களை

எழுகதிரின் ஒளியென உன் பேரெழில் மகிழ்விக்கிறது

பிரம்மனின் இணையான சரஸ்வதியின்

இனிமையும் பெருமையும் கொண்ட 

இசைநிறை காதல்சொற்களைக் கேட்கும் 

நல்லூழ் கொண்டவர்கள் அவர்கள்.

சீரழகுக் கவிதைகளை அவர்கள் இயற்றுகையில்

கவிதைச்சுவை அறிந்தோர் மகிழ்ந்து போற்றுகின்றனர்

**

சுயத்தில் தோன்றும் ஒரு சலனத்துடன் தொடங்குகிறது படைப்பின் முதல் செயல்பாடு. அதன் மூலம் சுயம் தன்னிலேயே எதிரொளிக்கப்படுகிறது. உருவமற்றதிலிருந்து உருவம் எழுகிறது. ஏரியின் மேற்பரப்பில் எறியப்பட்ட கூழாங்கல் ஒற்றை அதிர்வை மட்டும் ஏற்படுத்துவதில்லை. அது விழுந்த மையத்திலிருந்து சிற்றலைகள் எழுந்து ஏரியில் பல வட்டங்கள் பரவுகின்றன. ஒற்றை பிம்பத்தை ஏற்படுத்தியதோடு சுயம் அமைந்து விடுவதில்லை. பிம்பங்கள் பெருகுகையில் ஒன்றேபோல் எல்லாம் அமைந்து ஒரு சலிப்பு தோன்றும். பின் அச்சலிப்பு நீங்கும்படி, ஒரு பிரபஞ்ச விதிக்குட்பட்ட தனித்துவம் கொண்ட பல உருவங்கள் தோன்றும். ஆக, அம்முதல் சலனத்திலேயே கவிதையின் தொடக்கம் உள்ளது. சுயமே ஆதிகவிஞன். இயல் உலகோ எண்ணற்ற மனங்களால் கற்பனை செய்யப்படும், எண்ணற்ற வழிகளில் இசைக்கப்படும், வரையப்படும், செதுக்கப்படும் முடிவிலா ஒரு கவிதை.

அனைத்துயிருக்கும் அன்னையானவளே அனைத்து வடிவங்களுக்கும், அனைத்துப் பெயர்களுக்கும், வெளிப்பாட்டுக்கான அனைத்து ஊடகங்களுக்கும் அன்னை. அவள் நிலத்தடியில் ஓடும் ஒரு நதி போன்றவள். இந்தியத் தொன்மத்தில் அந்நதி சரஸ்வதி எனப்படுவது. இதற்கு முந்தைய பாடலில் பேரன்னையின் நான்கு ஆழ்படிம வடிவங்களை பார்த்தோம்: செங்குத்தான எதிர் அளவில் காளி, நேர் அளவில் துர்க்கை, கிடைநிலையான எதிர் அளவில் சரஸ்வதி, நேர் அளவில் லக்ஷ்மி. தூயதான, வடிவற்ற வடிவில் அவள் தூய ஒளியென இருக்கிறாள். ஒரு நிழலை வீழ்த்தும்போது முதல் சலனம் ஏற்படுகிறது. அதன் வழியே அதிதி (உடைவிலாதது) நேர் அளவாகவும் எதிர் அளவாகவும் (plus and minus), ஒளியாகவும் இருளாகவும் ஆகிறது.

பழைய ஏற்பாட்டின் ‘தோற்ற’த்தில், படைப்பு ஒளியில் தொடங்குகிறது, ஒளி இருளிலிருந்து பிரிக்கப்படுவதில் தொடங்குகிறது. படைக்கப்படும் ஒவ்வொன்றும் அந்த இருளென்னும் பேராழத்திலிருந்தே தோன்ற வேண்டும். தோற்றம் என்பதே வடிவம் சார்ந்தது. ஒரு வடிவத்தைவிட, பொருட்களின் வரைவெல்லையைவிட புதிரானது எதுவுமில்லை. பரிமாணமற்ற மெய்மை இருபரிமாண மெய்மையாக முகிழ்க்கிறது. ஆதி வடிவத்திற்கு வண்ணமோ, சாயலோ, பருண்மையோ தேவையில்லை. ஒரு தாளில் வெறும் வட்டம் ஒன்றை வரைந்தே சூரியனை காட்டிவிடலாம். ஒரு எறும்பின் எளிய கோட்டுச் சித்திரத்தை ஒரு யானையைவிடப் பெரிதாக்கினாலும் அந்த வடிவத்தை சட்டென அடையாளம் காணமுடியும். அனைத்தையும் நிறைக்கும் ஒளியில் ஒளியற்றதை மிகக்குறைவாகக் கையாண்டு எல்லைக்கோடு குறிக்கப்படுகிறது. எல்லை வரையப்பட்டவுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவம் என்றென்றைக்குமென நிறுவப்படுகிறது. 

உருவகம் நனவை கட்டமைக்கிறது. அது பார்வைக்கு நிறமேற்றுகையில் கட்டமைப்பு தீவிரமாகிறது. நிறம் ஆழமாக உணர்வதிர்ச்சியை உண்டாக்குகிறது. எனவேதான் அது ராகம் எனப்படுகிறது. நிறம் ஊதாவாக அல்லது சிவப்பாக இருக்கும்போது தீவிரமாக நிறமேற்றப்பட்ட நிலை எழுகிறது. கரு நீலம் துவக்கத்தில் இருக்குமென்றால் முடிவில் ஒண்சிவப்பு இருக்கிறது. எனவேதான் காளி கருமை அல்லது கருநீலமாகவும், துர்க்கை ஒண்சிவப்பாகவும் வர்ணிக்கப்படுகின்றனர். இவை முறையே தொடக்கமாகவும் முடிவாகவும் இருப்பதை நாம் பார்த்தோம். வடிவத்தை படைப்பதற்கு ஒளியின் தூய்மை தக்கவைக்கப்பட வேண்டும். எனவே, கிடைநிலையான எதிர் அளவில் இருக்கும் சரஸ்வதி, படிகம் போன்ற ஒளியூடுருவும் தன்மை கொண்டவளாக இருக்கிறாள். வெண்பட்டாடை உடுத்தியிருக்கிறாள். அவளது நேர்நிலை எதிரிணையான லக்ஷ்மி வானவில் போல வண்ணங்களில் ஒளிர்கிறாள். எந்த நிறமும், அனைத்து நிறங்களும் அவளுக்கு பொருந்தும். இப்போது வண்ணங்களின் மொத்த அமைப்பையும், அந்நிறங்களின் பிரதிநிதியான ஆழ்படிம அன்னையரையும் நாமறிவோம். நாம் இன்னும் வடிவங்களின் உலகிலேயே இருக்கிறோம்.

எந்தச் சலனமும் ஒரு அதிர்வை உண்டாக்காமலிருப்பதில்லை. முழுமுதலோடு அடையாளப்படுத்தப்படும் ஆகாயம் சலனத்திற்குள்ளாகாத வரை ஆழ்ந்த மௌனத்தில் இருக்கிறது. சலனம் உண்டானதும் ஒலிவடிவாக, நாதமாக அதிர்வெழுகிறது. ஒலி இசையாகவோ, உணர்ச்சிகலந்த குரலாகவோ ஆகும்போது குறிப்பிட்ட தொனிகள் (pitches) ஒரு ஒலிக்குறிப்பாக, சொற்றொடராக, இசைப்பாடலாக வடிவெடுக்கின்றன. அதுவும் நனவிற்கு நிறமேற்றுகிறது. ஒலிக்கே நிறமுண்டு என்று தோன்றுகிறது. அதனால்தான் இந்திய இசையில் வர்ணமும் ராகமும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஒலியும் ஒளியும் என அழகியல் வெளிப்பாட்டின் இரண்டு ஊற்றுமுகங்களாக சரஸ்வதியின் இரு முலைகள் கருதப்படுகின்றன. பெயரையும் வடிவையும் ஆள்பவளாக அவள் இருக்கிறாள். பெயர்-வடிவம் என்ற இரண்டு ஊடகங்களும் படைப்பவனிடமிருந்தே வருகின்றன. பிரம்மன் படைப்பவன், படைப்பின் ஊடகம் சரஸ்வதி. இக்காரணத்திற்காக சரஸ்வதி பிரம்மனின் மகளாக உருவகிக்கப்படுகிறாள். பெயரையும் வடிவையும் மீண்டும் மீண்டும் கருவுறச் செய்யாமல் பிரம்மனால் படைப்புத் தொழிலை ஆற்றமுடியாது. அவ்வகையில் சரஸ்வதி அவனது துணைவியாக இருக்கிறாள். 

ஆழ்படிம அன்னைக்கும் – தேவி எனப்படுபவளுக்கும் – நான்கு குறிப்பிட்ட வடிவங்களுக்கும் இடையிலான உறவைப்பற்றிய தெளிவு நம்மில் இருக்கவேண்டும். இயல்நனவில் நான்கு அடிப்படை படிமங்களாக எதிரொளிக்கும் இரண்டாம்நிலை வகைமைகள் இவை. இவற்றை நான்கு ஆதிப்படிமங்கள் எனலாம். பிரம்மன் எனும் படைப்பாளியே முதற்கவி. அவனது நான்மடிப்பு கொண்ட படைப்பே மஹாகாளி, மஹாசரஸ்வதி, மஹாதுர்க்கை, மஹாலக்ஷ்மி. மஹாகாளிக்கும் மஹாதுர்க்கைக்கும் இடையிலான தொடர்பை படைப்பின் ஒளி-ஒலி செங்குத்தாக்கத்தில் காணமுடியும். எளிதில் நிகழ்த்திக்காட்டக்கூடிய உண்மை இது. கருஞ்சாயம் கொண்ட திண்ணிய கோடொன்றை வரைந்துவிட்டு சற்றுதொலைவில் நின்று ஒரு பட்டகை (prism) வழியாக அதை பாருங்கள். கருஞ்சாயம் மனம்மயக்கும் சிவப்பாக மாறும் விந்தையை உங்களால் காண முடியும். மொத்த ஒளிநிழற்பட்டையும் (spectrum) அங்கே சிவப்பென உச்சமடைகிறது. ஒரு விந்தையென கருஞ்சாயம் காணாமலாகிறது. இந்த ரகசியங்களை நம் உள்ளில் வைத்துக்கொண்டு, கவிதையின், காட்சிக் கலையின் படைப்பூக்க ஆழத்திற்குள் நம்மால் குதிக்க முடியும். துவக்கப் புள்ளி ஆழ்படிமக் கவியான பிரம்மனிலிருந்து வருமென்றால், ஆதித் தூண்டல் தேவியின் செந்நிறத்திலிருந்து வருகிறது. வடிவமைதியும், இசைமையும் மேலோங்கி வருகையில், கவிதைக்கும், கலைக்கும், இசைக்குமான தூண்டல் அடியாழத்தில் ஒழுகும் சரஸ்வதியிடமிருந்து பெறப்படுகிறது. 

பெருங்கவிஞர்கள் தாம், செங்குத்து-கிடைநிலை இவற்றிற்கிடையேயான தொடர்பின் மையத்தில் இருப்பதாக உணர்கின்றனர். அழகின் செல்வழியை அவர்கள் அறிவார்கள். அது அவர்களுக்கு செந்நிறமாகத் தெரிகிறது. சரஸ்வதியின் தெய்வீக வீணையிலிருந்து அன்னையின் அருள்பொழிவிற்கென அவர்கள் காத்திருக்கின்றனர். காலைநேரப் பகலவனால் முத்தமிடப்படும் பொய்கைத் தாமரையைப் போன்றவர்கள் இந்த ஞானியர்கள். இறையின் அருட்கதிர்களால், அவர்களது நிறமேற்றப்பட்ட உள்ளங்கள் மெருகேருகின்றன. தம்மைத் தழுவும் கதிரவனோடு இணையும் தாமரைகள் பேருவகை கொண்டு தம் காதற்பாடல்களை இசைக்கின்றன. அப்பாடல்கள் ஞாயிறின் கதிர்கள் போலாகின்றன. அத்தூய எழிற்கிரணங்களுக்கென கலையார்வலர்களின் உள்ளங்களில் காத்திருக்கும் மலர்களை கவிதையழகும், கலையழகும், அன்பின் அழகும் தீண்டுகின்றன. வெளிப்புறமாக இருக்கும் சிற்றலைகள் ஏரியின் கரையை அடைகின்றன. முழுமுதலின் பண்பான தூய ஆனந்தம் (கலப்பற்ற பேரின்பம்) சொற்களில், தொனிகளில், நிறங்களில், வடிவங்களில் எல்லாம் வெளிப்பட்டு விழிகளுக்கெல்லாம், செவிகளுக்கெல்லாம் விருந்தாகிறது. படைப்பாளினியின் எழில் அனைத்து உயிரிகளோடும் பகிர்ந்துகொள்ளப்படுகிறது. ‘வம்’ எனும் மந்திரம் கீழ்க்காணும் யந்திரத்திற்குள் தியானிக்கப்படுகிறது. 

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

ஆம் புத்த்*யாகர்ஷிணீ

படைப்பூக்கத்தைத் தூண்டும் இறைவியே! நுண்ணிய உணர்திறன் கொண்ட கவிஞரும் ஓவியரும் பகலில் கதிரவனின் பொற்கிரணங்களால் மெல்ல தூண்டப்படுகையில் அழகிய மலைகளையும் அல்லிமலர்கள் நிரம்பிய நீர்நிலைகளையும் கண்டு மனஎழுச்சி கொள்கின்றனர். வாழ்வுண்மைகள் எல்லாம் அழகின் ஆகச்சிறந்த அடையாளங்களை குறிப்புணர்த்தும் கருவிகளாக மாறுகின்றன. 

தாமரைப் பொய்கையில் பிறந்தவனைப் போல, ஒவ்வொரு காலையிலும் விழித்தெழுகையில் உன் காலடியில் அமர்ந்து ஞானமளிக்கும் உன் சொற்களை கேட்கவேண்டும் என்ற உறுதிப்பாடோடுதான் எழுகிறேன். உனது அருஞ்சொற்கள் அறிவொளியற்ற கானகத்தில் விழுந்து வீணாகிவிடக்கூடாது என்பதில் நீ கருத்தாக  இருக்கிறாய். ஒவ்வொரு நாளும் என் அறிவுபெறும் திறனை மேம்படச் செய்கிறாய். உனது அரும்பெரும் சொற்களின் மறைக்கூற்றுகளில் உள்ள மிக நுண்ணிய குறிப்புணர்த்துதல்களையும் புரிந்துகொள்ளும்படி என் மதியை கூராக்குகிறாய். காலையில் எழும் ஞாயிறு கீழ்வானில் பூசும் ஒண்சிவப்புச் சாயம், நீ இங்கோ அங்கோ இருக்கும் ஒரு மானுட வடிவல்ல என்பதை, உவகை தரும் எண்ணமும் ஊக்கம் தரும் சொல்லும் கலந்த கலவை நீ என்பதை, கவித்துவமாக சொல்கிறது.

உலகெங்கும் உள்ள பொய்கைகளில் பல்லாயிரம் தாமரைகள் பூக்கின்றன. எண்ணிலடங்காமல் பூக்கும் அவை ஒவ்வொன்றும் தன்னை உனக்கே அர்ப்பணிக்கின்றன. நீயோ அவை ஓவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக முத்தமிடுகிறாய். இத்துணை கருணை கொண்டவளாய் நீ இருக்கையில் நான் ஒருபோதும் கைவிடப்பட்டவனாய் உணர்வதில்லை. உன் அருள்பெற்று மகிழும் ஒவ்வொருவரும் எனது உடன்பிறந்தோராகின்றனர். இரவில் இம்மரங்களும், பாறைகளும், மலைகளும், ஓடைகளும், குளங்களும், அல்லிகளும் எல்லாம் தெளிவற்ற இருள் குவைகள் என இருந்தன. பகலவன் தோன்றி தன் பொன்விரல்களால் ஒவ்வொரு மலரின் இதழ்களையும் மென்மையாக்குகிறான். ஒவ்வொரு மரத்தின் இலைகளையும் ஒளிரச் செய்கிறான். நீலக் கரும்பாறைகள்கூட சிவப்பும் பொன்னிறமும் பூசப்படுகின்றன. இவையெல்லாம் தம் அழகெனும் களியாட்டின் மூலமே உன் இருப்பை போற்றுகின்றன. இந்தக் களியாட்டில் பங்கெடுப்பதே உன் எல்லையிலா பேருவகையை உன்னோடு பகிர்ந்துகொள்வதற்குத்தான்.

கவிஞரும் இசைவாணரும் உவகையோடும் துயரோடும் பாடிச் செல்லும் உளநிலைகளை எல்லாம் உன் எண்ணற்ற முகங்கள் மூலம் உலகுக்கு காட்டுகிறாய். கடந்தகாலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் அழியா நிகழ்காலமென மாறுகின்றன. உன் மகவுகளுக்கு நீ அளிக்கும் ஆன்மீக காலமும் இடமும் நெரிசலை ஏற்படுத்துவதில்லை. ரிஷிகளும், யோகிகளும், அவதூதர்களும், அருளப் பெற்றவர்களும் உன்னுடையதைப் போன்ற முகத்தைப் பெறும் வாய்ப்பை வரமாகக் கொண்டுள்ளனர். பல்லாயிரம் ஆடிகளில் எதிரொளிக்கும் ஒற்றை விளக்கொளி போல ஒவ்வொரு அகத்திலும் அறிவொளியைத் தூண்டுவது உன் ஒளியே.

இணையிலா உனதழகால் அகத்தூண்டல் பெறும் பிரம்மன் உனது பிற பண்புகளில் ஒன்றை வெளிக்கொணர்கிறான். இப்படியாக நீ அனைத்துப் படைப்பூக்கத்திற்கும் தாயென ஆகிறாய். அறிவியலுக்கும் கவிதைக்கும் வற்றாத ஊற்றுமுகமாய் இருப்பது நீயே. உனது வீணையின் நரம்புகளில் உன் தளிர்விரல்கொண்டு மீட்டி இவ்வுலகை இன்னிசையில் ஆழ்த்துகிறாய். என்றும் உள்ள உனது இருப்பு எனும் கோயிலில் அமைதியாக அமர்ந்தபடி நான் எனது வீணையின் நரம்புகளை மீட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னையும் எனது வீணையையும் என்றும் என்னுள்ளுறையும் உன் இருப்பாகவே மாற்றிவிடுகிறாய். எத்துணை கருணை கொண்டவள் நீ! பலகோடி முகங்கள் கொண்டிருந்தாலும் நீ என்னை அணைக்கையில், கொஞ்சி முத்தமிடுகையில் அது உனது சாரமாக இருக்கிறது.

எல்லோரும் செய்வதுபோல நான் தோட்டத்திலிருந்து மலர்கொண்டு உனக்கு படைப்பதில்லை. வீணையின் நரம்புகளில் முகிழ்க்கும் இசைமலர்களை பெரும் பக்தியோடு உனக்குப் படைக்கிறேன். உன் கருணை தரும் அகத்தூண்டலால் நான் அடையும் இசை அனைத்தையும் தூய்மைப் படுத்தும் கங்கையைப் போன்றது. அந்தப் பெருக்கை அனைத்து இதயங்களிலும் நிரப்பும் கருவியாக நான் ஆகிறேன். ஆக, இசைப்பவனுக்கும் இசைக்கும் கேட்போருக்கும் இடையே எந்த வேறுபடுத்தலும் இல்லை. தூய்மை மட்டுமே திகழ்கிறது.

நாளுக்கு நாள் இவ்வுலகை மேன்மேலும் அருளப்பட்டதாக்குகிறோம். ஒரே சமயத்தில் விடுதலையுணர்வையும், நிறையுணர்வையும் அளிக்கக்கூடிய ஒற்றை எழில் ஒன்றை அறுதியாகப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம் அன்பில் முற்றாக மூழ்கிப்போகும் நாளை எதிர்நோக்கியிருக்கிறோம். ஒரு சிறு தீப்பொறி அளவுக்கே அறிவுத்திறம் கொண்டோரையும் பொன்னெனக் காத்து அவர்களில் உள்ள மங்கலான அப்பொறியை, உலகையே ஒளிர்விக்கும் பெருந்தீயென வளரச் செய்கிறாய். உன்னை நோக்கி திரும்பிய, நயமற்ற, மாசுநிறைந்த இதயத்தைக் கூட தூய்மைப்படுத்தி அன்பு செய்யும் கருவியாக மாற்றிவிடுகிறாய். உன் அன்பை ருசித்தவர் எவராயினும் மெய்யான அன்பு என்பதை அறிந்தவராகிறார். இவ்வுலகு உன் எழிலை நாடுவதை என்றும் ஒழியப் போவதில்லை. எழில் என்பதை மீறிய மெய்யொன்றில்லை. அதை உணர்வதே அன்பெனும் பேரொளியில் ஒன்றெனக் கலப்பது. 

எல்லா நாடுகளையும், பண்பாடுகளையும் சேர்ந்த, எல்லா வயதினரும் அருளப்பட்டவர்களாக உன் அவையில் கூடி நிற்கின்றனர். அந்த அவையில் பங்குபெறுவதே ஒருவர் பெறும் அருள்தான். அதன் மூலம் என்றுமுள்ள உன் இருப்பின் தூய காலத்தில் நாங்கள் வாழ்கிறோம்.

|| ஆம் புத்த்யாகர்ஷிணீ ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 15

Standard

ஶரஜ்ஜ்யோத்ஸ்னாஶுப்*ராம் ஶஶியுதஜடாஜூடமகுடாம்

வரத்ராஸத்ராணஸ்ப*டிகக*டிகாபுஸ்தககராம்

ஸக்ருன்ன த்வா நத்வா கத*மிவ ஸதாம் ஸம்னிதத*தே

து*க்ஷீரத்ராக்ஷாமது*ரிமாது*ரீணா ப*ணிதய:

பாடல் – 15

கூதிர்ப்பருவ நிலவின் ஒளி கொண்டவளே

பிறைநிலவை முடிமேல் சூடியவளே

உன் கரங்கள் அருளலும் அஞ்சலும் காட்டுகின்றன

ஒரு கையில் படிகமாலையும்

இன்னொன்றில் சுவடியும் ஏந்தியிருக்கிறாய்

உன் முன் வந்து வணங்கும் நல்லோர்

தேனினும் பாலினும் தேறலினும் இனிய 

உன் சொற்களை தவறவிடுவரோ

**

மனிதகுலம் ஆன்மாவின் உள்ளுறையும் நனவிலிக்கும் (அறிவெல்லை) கடந்த மீநனவுக்கும் இடையில் வாழ்கிறது. நனவும் கனவும் மாறிமாறி நிகழ்கின்றன. நோக்கிநிற்கும் அகத்தின் 8 என்ற வடிவிலான இயக்கத்தில் விழுமியம் அல்லது ஆர்வத்தின் அறுபடாத பட்டிழையாக உள்ளது தூய மகிழ்ச்சி (ஆனந்தம்). குண்டலினியால் தோன்றும் நுண்ணிய படைப்பூக்கமும் திரிபுரசுந்தரியால் தோன்றும் பிரபஞ்சப் படைப்பூக்கமும் ஒரே அமைப்பின் எதிரிணைகளாக முன்னர் விளக்கப்பட்டன. இரண்டுமே ஆழ்படிம அன்னையின் கூறுகள்தான். மாண்டூக்ய உபநிடதத்தில் கூறப்படும் பிரம்மனின் நான்கு கரங்களைப் போலவே, ஆழ்படிம அன்னைக்கும் காளி, துர்க்கை, சரஸ்வதி, லக்ஷ்மி என்ற நான்கு கூறுகள் உண்டு. காளி செங்குத்தான எதிர் அளவுக் கோட்டையும் (vertifal minus pole) துர்க்கை செங்குத்தான நேர் அளவுக் கோட்டையும் (vertical plus pole) குறிப்பவை. அவற்றை துவக்கம், முடிவு என்றும் கூறலாம். அதேபோல், சரஸ்வதி கிடைநிலை அச்சின் எதிர் அளவுக் கோட்டையும் லக்ஷ்மி நேர் அளவுக் கோட்டையும் குறிப்பவை. இப்படி நான்காக பகுத்தாலும் ஆழ்படிம அன்னையின் ஒருமை குலைவதில்லை. நான்கில் எந்தக் கோட்டுடனும் அடையாளப்படுத்தப்படாவிட்டாலும் செங்குத்தையும் கிடைநிலையையும் நிறைக்கக்கூடியவள் அவள். இரண்டிலும் உள்ள படைப்பின் செங்குத்துத் தன்மையை ஒரே அமைப்பில் வைக்கும்போதுதான் திரிபுரசுந்தரியுடையதும் குண்டலினியுடையதுமான இயக்கத்தை நம்மால் சரிவர புரிந்துகொள்ளமுடியும். இறையோடு சேர்ந்து மனிதனும் படைப்பாளியாகும் ரகசியத்தை நாம் இதிலிருந்து அறியலாம். ஞாயிறும் திங்களும் உலக விரிவை ஒளியூட்டுகையில் தோன்றும் வண்ணமயமான காட்சியை காண்பவை மானுடர் கண்களே. உலகை படைப்பது இறை, அதன் மதிப்பை உணர்பவர் மனிதர். ஆக, இறை கவிஞன் என்றால் மானுடனே விமர்சகன்-ரசிகன். இறை உருவாக்கும் எழிலை கண்டு, ரசித்து, வாழ்வது மனிதகுலம். 

சௌந்தர்யலஹரீயில் இறை என்பது ‘அவள்’, ஆண்மை நிறைந்த ‘அவன்’ அல்ல. அப்பெரும் படைப்பாளினி கொண்டிருக்கும் அதே நோக்கமும் இயக்கமும் கொண்ட ஒருவரால்தான் அவளது அமைப்புசார் பாதிப்புகளை (structural implications) உருவகித்துப் பார்க்க முடியும். பேரன்னையின் நோக்கத்திற்கும் இயக்கத்திற்கும் பின்னால் உள்ள ரகசியத்தை தியானிப்பவருக்கு கடத்துவதற்காகவே இங்கு அவள் காளி, துர்க்கை எனவும், சரஸ்வதி, லக்ஷ்மி என்றும் நான்குவிதமாக உருவகிக்கப்படுகிறாள்.  ஒருவர் தன்னை செங்குத்தான ஏற்றத்தின் துவக்கப் புள்ளியில் வைத்து தியானத்தை துவங்கவேண்டும். இது, அறியா அருட்கரமொன்றைத் தவிர ஏதுமற்ற, அடர் இருளில் அமர்ந்திருப்பது போன்றது. அக்கரம் நமது அச்சத்தை போக்குகிறது. உள்ளுறையும் அமைப்பில் உள்ள படிகளை பின் தொடர்வதற்கு மனப்பூர்வமாக நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கிறோம். ஆழுறக்க நிலையில் நாம் ஆழ்ந்திருக்கையில் வாழ்வின் ரகசியத்தையும் மரணத்தின் ரகசியத்தையும் நனவிலி காத்துநிற்கின்றது. அந்நனவிலியிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் துளித்துளியாக அகவயக் கனவுகளோ, நனவனுபவங்களோ  வெளியேற்றப்பட்டு நினைவின் கிடங்கில் அவை சேமிக்கப்படுகின்றன. அகம் தொடர்ந்து தனிப்படுத்தப்படுவதன் காரணி இது.

படைப்பின் பெரும் ரகசியத்தை இயற்கையில் உள்ள ஒரு உவமை கொண்டு சற்று தெளிவாக விளக்கலாம். நம் தோட்டத்தில் நிற்கும் பூச்செடிகள் ஒரு ஓவியத்தில் உள்ளதைப் போல தோற்றம் அளிக்கின்றன. ஆனால் அவற்றின் ரகசியத்திற்குப் பின்னால், சூரியனிலிருந்து இறங்கும் கதிர்களுக்கும் நிலத்திலிருந்து எழும் ஈரப்பதத்திற்கும் இடையே ஒரு கூட்டுச்சதி நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நிலத்திலிருந்து உப்புகளும் தாதுக்களும் நீர்மையாக்கப்பட்டு உயிர்ச்சாறாக இலைகளில் ஏறுகின்றன. அங்கே அவை இணைந்து சூரிய ஆற்றலின் உதவியோடு புதிய வடிவம் கொள்கின்றன. அந்த இணைவில் புதிய இலைகள் மலர்ந்து ஒவ்வொரு தாவர இனத்தின் பண்புக்கேற்றவாறு வெவ்வேறு வண்ணங்களும் வடிவங்களும் கொண்ட மலர்கள் தோன்றுகின்றன. இம்மலர்களுக்கான மூலப்பொருளாக மண்ணில் நாம் காண்பது வெறும் தூசு மட்டுமே. அந்தத் தூசிலிருந்து முகிழ்ப்பது ஒப்பிலா எழில். தாவரத்தில் காணப்படுவதை ஒருவர் தனது அமைப்புக்குள் வைத்துப் பார்த்தால் இருண்ட நனவிலியில் உறைவதிலிருந்து  தோன்றும் உள்ளுணர்வு, உணர்ந்தறியும் மனங்களில்  எப்படி தோன்றுகிறது என்பதை புரிந்துகொள்ளமுடியும். அந்த உள்ளுணர்வுகளே நம்மை, பொதுவாக அணுகமுடியாத, அறிவெல்லை கடந்த மண்டலங்களுக்கு இட்டுச்செல்லும்.

துர்க்கை அணுக முடியாதவள். அவள் (அறிவெல்லை) கடந்த நிலையின் உச்சம். காளி உள்ளுறைவதன் ஆழம். துவக்கத்திலிருந்து முடிவுக்கு இட்டுச்செல்லும் படிகள், காரணத்திற்கும் விளைவுக்கும் இடையில் உள்ளதைப் போன்றவையே. அன்றாடம் நிகழும் இந்த ஏற்றத்தில், கனவுகளும் நடைமுறைகளும் அரங்கேறும் இயல் மேடையை நாம் கடந்து செல்கிறோம். இங்குதான் வாழ்வின் மெய்மையும் அதன் நடைமுறை மெய்மையும் எதிரெதிரே எதிரொளிப்பாகவும் நடைமுறையாகவும் நிற்கின்றன. எதிரொளிப்பில் படைப்பாளினி அழகின் பேரன்னையாகிறாள். அவள் தூண்டுகோலாக செயல்பட்டு, செங்குத்தான ஆனந்தம் பெயர்களும் வடிவங்களுமாக மெய்ப்படும்படி செய்கிறாள். முந்தைய பாடலில் வெளியிடப்பட்ட இந்த ரகசியத்தில்தான் படைப்பாற்றலின் ஆறு ஊற்றுமுகங்கள் உள்ளன. பல மந்திரங்கள் மூலம் சொல்லின் இயங்காற்றல் குறியீடுகளாக வெளிப்படுகின்றன. சரஸ்வதியின் தூண்டல் மூலம் கவிஞனோ பிற படைப்பாளியோ பெறுவது இங்கு-இப்போது அழகின், நயத்தின், செல்வத்தின் இறைவியான லக்ஷ்மியில் மெய்ப்படுகிறது. கனவும் விழிப்புநிலையும் போல இந்த இயல்நிகழ்வும் நிலையற்றது. தவமெனும் பெருமுயற்சியால் அனுபவத்தின் சாரம் செங்குத்தாக்கப்பட்டு கடந்த நிலைக்கு ஏறவில்லையென்றால், ஊற்றின் நீர் மீண்டும் அதன் தோற்றுவாய்க்கே செல்வதுபோல, இங்கு-இப்போது மெய்ப்படுவது மீண்டும் துவக்கத்திற்கே செல்கிறது.

படைப்பாளினியின் நான்மடிப்புக் கூறுகள் இணைந்த சித்திரம் இந்தப்பாடலில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆழ்படிம அன்னையின் நான்குவித பண்புகளும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. கூதிர்ப்பருவ நிலவொளி பின்னணியாக உள்ளது. அது லக்ஷ்மியின் அழகை குறிப்பது. பின்னலிட்ட முடியுடன் பிறைநிலவை சேர்த்திருப்பதில் காளியும் துர்க்கையும் இணைந்திருப்பதை காணலாம். அஞ்சேல் என்று அருள்வது துர்க்கை, புகலிடம் தருவது காளி. தியானத்திற்கான படிகமாலையும் ஏடும் சரஸ்வதியிடமிருந்து வருவன. தேனின், பாலின், திராட்சையின் இனிப்பு மூலமாக பேரொளியில் பங்குபெறுவது குறிப்பிடப்படுகிறது. இம்மூன்று விழுமியங்களும் தெய்வீகப் பெண்மையைச் சார்ந்த நிலைபெற்ற கொடைகள். ஞானத்தை கற்பிக்கும் முதல் ஆசிரியர் அன்னை. வாய்மொழியின் மது அவள் உதடுகளில் உறைகிறது. அவள் முலையில் வாழ்வாதாரமென பால் சுரக்கிறது. அவள் பிறப்புறுப்பில் காதலின் இன்தேறல் காமத்தீக்கொழுந்தாக சுடர்கிறது. அவள் காமத்திலிருந்து உயிரிகள் தோன்றுகின்றன, ஊட்டமளிக்கும் அவளது பால்கொண்டு வாழ்கின்றன, அவளது ஞானத்தால் வழிநடத்தப்படுகின்றன. உள்ளுறைவதன், (அறிவெல்லை) கடந்ததன் பேரெழில் ரகசியத்தை அறியவிரும்புவோருக்கென இப்பெரும் தியானம் அளிக்கப்படுகிறது. 

கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள யந்திரம், இப்பாடலோடும் ‘ஸம்’ எனும் மந்திரத்தோடும் தியானிக்கப்பட வேண்டியது. இங்கு தேவியானவள் கிரியாசக்தியின் (கவித்திறனின் ஊற்றுமுகமாக) வடிவுகொண்டிருக்கிறாள். 

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

இம் அஹம்காராகர்ஷிணீ

பெண்ணெனும் ஆழ்படிமமாக விளங்கும் அன்னையே, சதாசிவனின் அறியவொண்ணா ஒளிர்வு உன் எதிரொளிக்கும் மனதில் பதிகையில் இயல்நிகழ்வின் முதல் சிற்றலை, அகம் என, ‘நான்’ எனும் நனவு என தோன்றுகிறது. அதன் தொடர்ச்சியாக உன் அழகுணர்வின் படைப்பாக மொத்த அண்டமும் எழுகிறது. ஆக, முழு அண்டத்திற்கும் மையப்புள்ளியென நீ திகழ்கிறாய். துடிப்புடைய லயத்துடன் பருவங்கள் மாறுகையில், ஒவ்வொரு பருவத்திற்குமென நீ மறைத்து வைத்த மாயங்களை உலகுக்கு காட்டுகிறாய். பருவமாற்றம் மூலம் நீ காட்டும் இன்ப-துன்ப மெய்யியல் கலைஞர்களும் கவிஞர்களும் என்றென்றும் கையாளும் கருவாகத் திகழ்கிறது.

மாறுபாடுகளை நீ விரும்புகிறாய். இளவேனிற்காலத்தில் மரங்களிலும் கொடிகளிலும் மலர்கள் செறிந்திருக்கச் செய்கிறாய். கோடை வருகையில் அம்மலர்களையெல்லாம் உதிர்த்து அவற்றினிடத்தில் இனிய கனிகளையும் உணவாகக் கூடிய கொட்டைகளையும் வைக்கிறாய். கூதிர்காலத்தில் செழிப்பான பயிர்களில் வளமான விளைச்சலை அளிக்கிறாய். உலகிற்குத் தேவையானபோதெல்லாம் விண்ணில் மேகத்தைத் திரட்டி  மழைபொழியச் செய்கிறாய். இளவேனிலிலும் கோடையிலும் உன்னையறிந்தவர்களால், பனிக்காலத்தில் மரங்களையெல்லாம் இலையுதிர்க்கச் செய்து அவற்றின் கிளைகளையும் கொம்புகளையும் ஒளிரும் பனித்துகள்களால் மூடிமறைக்கும் உன்னை புரிந்துகொள்ளவே முடிவதில்லை. 

பிறப்பு, வளர்ச்சி, பரிணாமம், சிதைவு, முடிவு என நன்கு திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்வுநிரலை வைத்திருக்கிறாய். ஒவ்வொரு உயிரியின் வாழ்நாளும் முன்னறிவுடனும் நுழைபுலத்துடனும் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. உன் படைப்பிலேயே மிக அழகிய உயிரிகளுக்கு ஒரு நாளோ அல்லது சில மணித்துளிகளோ மட்டும் வாழ்வென அளிக்கிறாய். உன் குழவிகளான ஓய்வறியா மானுடர் தன்னலத் தேட்டத்தில் அறுபது முதல் நூறு வருடங்கள் வரை திளைத்திருக்க அனுமதிக்கிறாய். செகோயா மரங்களைப்போன்ற அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்கும் உயிர்களுக்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வளிக்கவும் நீ தயங்குவதில்லை.

தாயே, கவிஞர் மகிழ்ந்து பாடவும் அறிவியல் வளர்ச்சியை வரலாற்றாசிரியர் பதிவுசெய்யவும் வேண்டி நீ காத்திருப்பதில்லை. மாறாக ஒளி நோக்கி வளரும் உன் குழவிகளுக்கு ஞாயிறு உதிப்பதில் தொடங்கும் ஒரு நிகழ்வுநிரலை காட்டுகிறாய். நிலவொளியின் அரவணைப்பில் புவியீர்ப்பு நோக்கி வளரும் குழந்தைகளுக்கு வேறு பாடங்கள் வைத்திருக்கிறாய். மூவுலகையும் எழிலூட்டுபவள் நீ என்பது தெளிவு. உன் பிறப்புறுப்பில் மறைத்துவைத்து காமம் எனும் இன்தேறலை கொணர்கிறாய். உனது ரகசிய அறைகளிலிருந்து சிவ-சக்தியின் புனித உருக்களை வெளிப்படுத்தி உலகை வியப்பிலாழ்த்துகிறாய். ஆக, காமத்திலிருந்து உதிக்கிறது படைப்பெனும் களியாட்டம்.

உன் இறைவனுடன் நீ ஆடும் காதல் விளையாட்டுகளில் உன் முலைகளே களிப்பந்துகள்.  அந்த ஆடல் முடிந்தபின் அதே முலைகளை இனிய பால் நிறைந்துவழியும் தேக்கமாக மாற்றுகிறாய். அதன் வழியே மொத்த உலகும் உன்னை பேரன்னை என போற்றச் செய்கிறாய். உன் இறையை நீ முத்தமிடுகையில், அவனது உடலெனும் சட்டகம் உனக்கும் உன் மனங்கவர்ந்தவனுக்கும் இடையிலான ஒரு சுவரெனத் தோன்றுகிறது. உன் ஆன்மாவை சுவாசமென வெளியிட்டு அவனது உயிர்மூச்சுக்குள் நுழைய முயல்கிறாய். பின் உன் இறையின் உயிர்மூச்சோடு கலந்து உன்னையே சுவாசமென உள்ளிழுத்துக் கொள்கிறாய். காதல் கலப்பின் மூலம் உங்கள் இருவரிலிருந்து புதியதொரு மானுடன் பிறக்கிறான். அதே உதடுகளிலிருந்து உன் குழந்தையின் முதல் மழலை வெளிப்படுகிறது. ஒவ்வொருவரும் தம் வாழ்நாள் முழுக்க நாள்தோறும் ஆற்றவேண்டியவற்றிற்குத் தேவையான கருவியாக அதுவே அமைகிறது. ஆக, எமக்கு வற்றாத இன் தேறல் நீயே, நில்லாது பாயும் பாலாறு நீ, இனிய தேனும் நீயே. மலரின் புல்லிவட்டத்தில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தேன் போல, உனது மொழியிலிருந்து பிறக்கும் சொல் ஒவ்வொன்றும் வற்றாத ஞானம் எனும் தேனை தன்னில் கொண்டுள்ளது. 

வேத பிராமணங்களில் ‘சோமம்’ என்று போற்றப்படுவது ஓவியரும் கவிஞரும் இசைவாணரும் கொள்ளும் பேருவகை. அதை பிறருக்குக் கடத்திவிட தூரிகையும், சொல்லும், குரலும் போதாதென்று அவர்கள் தவிக்கின்றனர். ஆனால் இவையெல்லாம் முழுமையாக நேரடியாக எனக்குக் கிடைப்பதற்குக் காரணம் உன் அழகூட்டும் ரகசியத்தின் சுவையை நீ எனக்கருளியிருப்பதுதான் போலும். கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு கணமும் என் தன்முனைப்பு தன்னை உன்னுடன் அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறது. நம்மிடையே ஒரு பரஸ்பரக் கவர்ச்சி இருக்கிறது!

பாலை நிலத்தில் ஓடிச்செல்லும் ஆறு விரைவிலேயே விடாய்கொண்ட மணலில் மறைந்துபோகும். அதுபோல, அலகிலா வெளியும், சென்று மறையும் காலமும் கொண்ட பாலை நிலத்தில் நான் கடந்துசெல்கிறேன். பனித்துளியைப் போல ஆவியாகி நீலவானில் மறைந்துபோகிறேன். என் தன்முனைப்பெனும் அடையாளம் இல்லாதாகும்போது நான் உன் எண்ணங்களில் மறைந்து உனது புத்தம்புதுக் கனவுகளென மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பேனாக! நான் பிறந்த நாள் முதல் என் தாய் அன்புடன் தாலாட்டுப் பாடி என்னை தொட்டிலிலிட்டு ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள். உன் அன்பெனும் ஒளியால் நீ என்னை நிறைப்பதற்கு ஒரு கருவியென இருந்தவள் அவள். நான் என் தன்முனைப்பில் மகிழ்ந்திருக்க வேண்டுமென்றால், எனக்கு மெய்யறிவன் என்ற தகுதியை அளிப்பாயாக! என்னை கருணைச் செயல்கள் புரிபவனாய் ஆக்குவாயாக! என் செல்வத்தை பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழச் செய்வாயாக!

|| இம் அஹம்காராகர்ஷிணீ ||

சௌந்தர்யலஹரீ – 14

Standard

க்ஷிதௌ ஷட்பஞ்சாஶத்விஸமதி*கபஞ்சாஶதுதகே

ஹுதாஶே த்வாஷஷ்டிஶ்சதுரதி*கபஞ்சாஶனிலே

திவி த்வி:ஷட்த்ரிம்ஶன்மனஸி ச சது:ஷஷ்டிரிதி யே

மயூகா*ஸ்தேஷாமப்யுபரி தவ பாதாம்புஜயும்

பாடல் 14

நிலத்தில் (மூலாதாரம்) ஐம்பத்தாறு, நீரில் (மணிபூரகம்) ஐம்பத்திரண்டு

தீயில் (ஸ்வாதிஷ்டானம்) அறுபத்திரண்டு, காற்றில் (அநாஹதம்) 

                                                                                 ஐம்பத்திநான்கு

வெளியில் (விஶுத்தி) எழுபத்திரண்டு, மனதில் (ஆஞா) அறுபத்திநான்கு

இக்கதிர்களுக்கு மேலே உள்ளன உன் தாமரை இணையடிகள்

**

பிரம்மனால் படைக்கப்பட்டு, விஷ்ணுவால் காக்கப்பட்டு, சிவனால் சாம்பலாக ஆக்கப்படும் இயல் உலகு பேரன்னையின் காலடியில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட துகள்களால் ஆனது. இப்பாடலில், படைப்பவன் மேல் ஏற்றப்பட்ட மனிதப்பண்பு நீக்கப்பட்டு அகப் பிரபஞ்ச அமைப்புக்கும் அதற்கேற்ற செயல்பாட்டுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. மெய்த்தேடல் கொண்ட தனியர் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் உடல் ரீதியாகவும் அவர் இருக்கும் கால-இட வெளியிலிருந்துதான் தொடங்க முடியும். ஆகவே, அனைத்துயிர்களுக்கும் அன்னையானவளின் பெருமையும் எழிலும் தனியரின் உளமும் உடலும் சார்ந்த அடித்தளத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. இங்கே அது நிலத்தின் அடிப்படை மெய்மையாக விளக்கப்படுகிறது. மணமே நிலத்தின் பண்பு. கீழ்நிலை உயிரிகளுக்கு இரை தேடுவதற்கு மணம் மிக அவசியமானது. துல்லியமான வேதி இயக்க விதிகளின்படி நடைபெறும் இயற்பொருட்களிடையேயான மெய்யான ஊடாட்டத்தில்தான் உலகின் தோற்றத்தில் உள்ள மிகவும் பருண்மையான கூறை பார்க்கமுடிகிறது. தாந்திரீகத்தின் கருத்துப்படி இது சிவனும் சக்தியும் மிகவும் புறவயமான நிலையில், ஒன்றையொன்று பிரிக்கமுடியாதபடி, இயங்காற்றலும் அதன் அடிப்படை மெய்மையுமென இணைவது. வடமொழி நெடுங்கணக்கில் கடைசி நான்கு எழுத்துக்களான வ, ஶ, ஷ, ஸ என்ற நான்கும் இப்பகுதிக்கென ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. சொல்லாற்றலை படைப்பதற்கான தெய்வீகத்தன்மை கொண்ட அசைகள் அவை. 360 நாட்களில், இந்தப் பகுதிக்கு ஐம்பத்தாறு நாட்கள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் சிவனுக்கு இருபத்தெட்டு நாட்கள், சக்திக்கு இருபத்தெட்டு நாட்கள் என சரிபாதியாக பிரித்தளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

படைப்பின் ஏறுமுகமான படிநிலை அமைப்பில் அடுத்து வரும் மூலக்கூறு நீர். இதன் பண்பு சுவை. சுவை ஊட்டத்தை குறிப்பது. நீரின் குறியீடாக இருப்பது மணிபூரகம். இது இணைவுச் செயல்பாடுகள் (synergic centre) நடக்கும் மையம். சக்ரங்களை அடுக்குவதில் சங்கரருடைய அமைப்புக்கும் மரபான யோகமுறை அமைப்புக்கும் மாறுபாடு உள்ளது. இங்கு மணிபூரகம் கொப்பூழ் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. ஆனால் யோகியரின் அமைப்பில் அது அடியிலிருந்து மூன்றாவதாக உள்ள சக்ரம். சங்கரர அதை இரண்டாவதாகக் கொள்கிறார். ஐம்பத்திரண்டு நாட்கள் மணிபூரகத்தை சார்ந்தவை.  இதில் சிவனுக்கு இருபத்தியாறு நாட்கள், சக்திக்கு இருபத்தியாறு நாட்கள். இப்பகுதிக்கான சொல்லாற்றலுக்கென ப, ப*, ம, ய, ர, ல என்ற வடமொழி எழுத்துக்கள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. 

நீரெனும் மெய்மையிலிருந்து நெருப்பெனும் மெய்மைக்கு, ஸ்வாதிஷ்டானத்திற்கு ஏறுகிறோம். இப்பாடலில் சங்கரர் அளிக்கும் தியான அமைப்பில், ஒருவர் முதுகெலும்பின் அடியில் உள்ள மூலாதாரத்திலிருந்து மணிபூரகத்திற்கு அதாவது கொப்பூழ் பகுதிக்கு ஏறுகிறார். பின் மூலாதாரத்திற்கும் மணிபூரகத்திற்கும் இடையே, பிறப்புறுப்புகளில் அமைந்துள்ள ஸ்வாதிஷ்டானத்திற்கு இறங்குகிறார். உண்மையில் மையத்தை செயல்படத் தூண்டுவதற்கு இது மிகவும் உதவிகரமாக உள்ளது. ஏனென்றால், கொப்பூழ் பகுதியும் பிறப்புறுப்புப் பகுதியின் அடித்தளமும் ஒரே சமயத்தில் தூண்டப்பட வேண்டியிருக்கிறது. ஸ்வாதிஷ்டானமே அகத்தின் களன். உணர்ச்சித் தூண்டல் அமைப்பில், தனியரின் உடற்செயல்பாடுகளையும் அகச் செயல்பாடுகளையும் கட்டுப்படுத்துவதாக இருப்பது மிகையுணர்ச்சிப் புலமான அகமே. ஒருவரது அடக்கப்பட்ட விழைவுகள் எல்லாம் இந்தப் பகுதியில்தான் இருக்கின்றன. நம்பிக்கையும் பதட்டமும் ஸ்வாதிஷ்டானத்திலேயே முகிழ்க்கின்றன. ஆக, அதுவே அனைத்துத் தூண்டல்களுக்குமான களமாக உள்ளது. வேட்கையின் தீக்கொழுந்துகள் இப்பகுதியிலிருந்தே எழுகின்றன. அவை சங்கல்பமாகவும் (எய்தப்படவேண்டிய விரும்பத்தக்க தூண்டல்கள்) விகல்பமாகவும் (நோயாக மாறக்கூடிய மாயக் கற்பனைகள்) கருத்தாக்கம் கொள்கின்றன. இப்பகுதிக்கு அறுபத்திரண்டு நாட்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன. அதில் ஐம்பது சொல் பிறப்பில் உள்ள அடிப்படை ஒலிக்கொள்கைகளுக்கும் நான்கு உயிர்த்தலில் தானாகத் தோன்றும் ௐ எனும் ப்ரணவத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஓதுவதற்கெனவும் ஒதுக்கப்படுகின்றன. ட, ட*, ண, த, த*, த, த*, ன, ப, ப* ஆகிய எழுத்துக்கள் இப்பகுதியின் அகஇயங்காற்றலுக்கென ஒதுக்கப்படுகின்றன. ஸ்வாதிஷ்டானமும் மூலாதாரமும் தீ எனும் மெய்மைப் பகுதியில் (அக்னி தத்துவம்)  அடைக்கப்பெறுகின்றன.

ஏறுமுகத்தில் அடுத்ததாக இருக்கும் மூலக்கூறு காற்று. அதற்கிணையான இணைவுச்செயல்பாட்டு மையம் அநாஹதம். இந்தப் பகுதி இருதயத்தில் இருப்பது. தொடுகையை குறிப்பது. முழு உலகையும் ஒன்றெனப் பிணைக்கும் காதலும் தோழமையும் இந்த அமைப்பின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இதை கப்பலா (Kabbala) எனும் யூத மாயாவாதத்தில், வாழ்வெனும் மரத்தின் மையத்தில் அழகை வைத்திருப்பதோடு ஒப்பிடலாம். அநாஹதம் என்பது பிளவுபடாதது. இயல் மற்றும் ஆன்மீக உலகின் தோற்றத்தில் உள்ள அனைத்தையும் ஒன்றோடொன்று பிணைப்பது. இயல் உலகுக்கும் அக உலகுக்கும் இடையில் எந்த உடைவோ பாழ்வெளியோ இல்லை. தோற்றத்தின் பரிணாமச் சங்கிலியில் உடைவிலா ஒற்றை வாழ்வொழுக்கே உள்ளது.

ய, ர, ல, வ என்ற தெய்வீக அசைகள் இங்கு தியானிக்கப்படுகின்றன. ஆர்வத்தை எல்லைக்குட்படுத்தல், நேர்மறை துய்த்தல், மகிழ்ச்சி நிலையில் ஒன்றுதல் (உடல்சார் அடையாளமும், ஆன்மீகப் பிழையீடும்), பின்னர் வியப்புணர்ச்சியில் தன்னை இழத்தல் ஆகியவற்றை இவை குறிக்கின்றன. சொல் இயங்காற்றலுக்கென க, க*, க, க*, ங, ச, ச*, ஜ, ஜ*, ஞ, ட, ட* ஆகிய வடமொழி எழுத்துக்கள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. சூரியனின் ஆட்சிக்குரிய பகுதியில் மணிபூரகமும் அநாஹதமும் அடைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த மையத்திற்கு மேலுள்ளது தொண்டைப்பகுதி (விஶுத்தி). இது ‘வெளி’யின் (ஆகாயம்) பகுதி. இங்குதான் ஒலியின் முதன்மை அதிர்வுகள் தோன்றுகின்றன. கட்புலனாகக்கூடிய உலகில் ஒலியே ஆகச்சிறந்த தொடர்புக் கருவி. அதன் நினைவுத்திறம் ஆழமானது. நிலம், நீர், தீ, வளி என்ற பிற மூலக்கூறுகளுக்கு உள்ளதைப் போல ஆகாயத்தில் இயல்பொருள் எதுவும் கிடையாது. ஆகவே அது பருண்மைக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் இடையில் பாலமாக இருக்கிறது.  விண்வெளிப் பயணத்தில் பூமியின் கோள்பாதையிலிருந்து நிலவின் கோள்பாதைக்கு மாறவேண்டுமெனில் அதற்கான ஒரு காலகட்டம் அல்லது நடைமுறை (change-over period or process) தேவைப்படும்.  அதுபோலவே ஆன்மாவின் பகுதியில் இருந்து இயல் உலகிற்குள் நுழைய வேண்டுமென்றால் ஒருவித தோற்றமாற்றம் அல்லது பொருண்மாற்றம் நிகழவேண்டும்.  ஒரு கருத்தை, ஒலிகளைக் கொண்டு வாய்மொழியாக்கி, பேச்சின் கூறுகளை இன்னொருவரது கேட்கும் அமைப்புக்குள் செலுத்தி அதன்மூலம் அக்கருத்து அவரது மனதிற்குள் செல்லும்படி செய்தல் ஒரு அதிசயச் செயல்பாடு. சொற்களின் ஓசைகள் உணர்ச்சிமிக்க அறிவுச் செய்திகளை கடத்தும் ஊர்திகளென இருப்பதால் சொற்கள் பொருளென மாறுகின்றன. பருண்மை சொற்களாக வெளிப்படுவதற்கும், ஆன்மா பருண்மையானவற்றை உயிர்ப்பிக்கச் செய்வதற்கும் இதுவே மையப் புள்ளியாக இருக்கிறது.

விஶுத்தியில் (தொண்டைப் பகுதி) ‘ஐம்’, ‘ஹ்ரீம்’ என்ற தெய்வீக அசைகளோடு தியானம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. அ, ஆ, இ, ஈ, உ, ஊ, ரு, ரூ, லு, லூ, எ, ஐ, ஒ, ஔ, அம் என்ற பதினான்கும் வடமொழி உயிரெழுத்துக்கள். சொல் வடிவமைப்புக்கென இப்பகுதிக்கு எழுபத்திரண்டு நாட்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மெய்யெழுத்துக்களை இணைக்கவும் சொற்களை உருவாக்கவும் உயிரெழுத்துக்கள் அத்தியாவசியமானவை. மெய்யெழுத்துக்களை நிறங்கள் என்று கொண்டால், ஒரு நிறத்தை இன்னொன்றோடு தொடர்புறுத்த ஓவியன் பயன்படுத்தும் ஊடகம் உயிரெழுத்துக்கள் எனலாம். அத்தகைய நிறமிகள் ஓவியத்திலும், இசையிலும் பொதுவாக பயின்று வருபவை. இரண்டிலும் நிறக்கூறு வர்ணம் எனப்படுகிறது. உயிரெழுத்துக்கள் ஸ்வரம் எனப்படுகின்றன. ஸ்வரம் என்பது ஒருவரது மகிழ்வுக்குப் பொருத்தமானது என்பதை குறிப்பது. இரண்டு மெய்யெழுத்துக்களை ஒரு உயிரெழுத்தோடு இணைத்தால் உருவாகக்கூடிய சொல் அலகுகள் எண்ணற்றவையாக இருக்கும். எம்மொழியிலும் உள்ள ஆகப்பெரிய அகராதியில் கூட அத்தகைய இயல்கைகளின் ஒரு சிறு பகுதியே கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

நாம் ஆஞாவிற்கு செல்கையில், உடல் என்பதைக் கடந்து, மேற்பார்வையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் மனதிற்கு வருகிறோம். மனமே விழிப்புநிலையையும் கனவையும் கட்டுப்படுத்துவது. வாய்மொழி வெளிப்பாட்டின் சொல் இயக்காற்றலுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் பதினான்கு உயிரெழுத்துக்கள், தர்க்கத்தை வடிவமைக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. நாம் சொற்களைக் கொண்டே சிந்திக்கிறோம். சிலரால் தம் எண்ணத்தை வாய்மொழியாக வெளிப்படுத்தாமல் சிந்திக்கவே முடியாது. அந்த அளவுக்கு ஆஞாவுக்கும் விஶுத்திக்கும் இடையிலான தொடர்பு மிக நெருங்கியது. சிந்திப்பது என்பதே ஒருவரது மனதிற்குள் நிகழும் ஒரு வகை பேச்சுதான். பேசுதல் பேச்சுறுப்பான நாவைக் கொண்டு செய்யப்படுவதைப்போல, கருத்துகள் ஆணைகளின் வடிவில் செயலுறுப்புகளுக்கு ஒலிபரப்பப்படுகின்றன. இப்படியாக, உள் வரும் உணர்ச்சி பாதிப்புகளுக்கு (நரம்புத் தூண்டல்கள்) செயலுறுப்புகளின் அமைப்பு மூலமாக எதிர்வினை நிகழ்கிறது. செயலுக்கான ஆணை வாயிலிருந்து கைகளுக்கு, கால்களுக்கு, வெளியேற்றும் உறுப்புகளுக்கு, பிறப்புறுப்புகளுக்கு செல்கிறது. இவற்றுக்கெல்லாம் தலைமை ஏற்பது நிலவு. நிலவு என்பது மனதில் திகழும் எதிரொளிக்கும் பண்பை குறிப்பது. மெய்யனுபவமும் மெய்நிகர் அனுபவமும், எது உண்மையானது எது புறத்தெறிவு என்று பிரித்தறியமுடியாதபடி பின்னிப்பிணைந்தவை. ஒரு முழுமை எய்தப்படுவதிலும் உணர்வுபூர்வமான அதன் எதிர் வினையிலும் மிகச் சிக்கலானதும் உடனடியானதுமான ஒரு செயல்பாடு தேவைப்படுகிறது.

இந்த ஏறுமுகமான படிநிலை, இறுதியில் ஒருவரை இட்டுச்செல்வது அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் ஊற்றுமுகமாகத் திகழும் பேரன்னையின் இணையடிகளிடையே உள்ள துகள்களுக்குத்தான். அம்மையத்திலிருந்து வீசும் கதிர்களின் ஒளிர்வை மினுமினுக்கும் ஒளியாகவும் எரியும் ஒலியாகவும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது ஒருபுறம் அண்டமென ஒளிர்வது; மறுபுறம் புலனறிவுகொண்ட அனைத்துயிர்களுக்குள்ளும் அகநிகழ்வாக செயல்படுவது. 

இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள யந்திரத்தை ‘ஶ்ரீம்’ எனும் மந்திரம் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்.

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

ஈம் ஶப்தாகர்ஷிணீ

அன்னையே, அறிவொளிச் சொல்லையும் உவகைதரும் இன்னிசையையும் ஒழுகியோடச் செய்து, வடிவற்றதிலிருந்து ஒளிரும் வண்ண உருவரைகளையும் ஐயத்துக்கிடமற்ற பொருள்களையும் உண்டாக்குகிறாய். மூலாதாரம் எனும் என் அடித்தளத்தில் புலனறிவு கொண்ட உயிர்கள் எல்லாமே என் உடன்பிறந்தவை. என் மனதிற்கினியவை. மௌனமே ஊடகமென ஒரு மொழியை நீ எனக்களித்திருக்கிறாய். என் புலனுணர் அமைப்புடன் உறவாடி அது எனது இன்பதுன்பங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. நீ எனக்கருளியுள்ள குறியீட்டு மொழி ஆற்றல்மிகு தொடர்புமொழியாக எளிதில் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

உருவக மொழியை எனக்களித்திருக்கிறாய் நீ. ஒரு தூரிகையோ எழுதுகோலோ கொண்டு என்னால் பேசமுடியும். அதேபோல் எனது எண்ணங்களை பல்வேறு மறைவழிகளில் என்னால் பொறிக்க முடியும். எமது தேவாலயங்களிலும், கோயில்களிலும் பேணப்படும் குறியீடுகள் வழியே நீ எமக்களித்துள்ள முன்னோடி மொழி எமது பண்பாட்டை வளமுறச் செய்கிறது. அண்ட நிகழ்வுகள் குறித்து நாங்கள் பேசுவதில்லை. பதிலாக, அவற்றின் இருப்பை எம் உவகை கொண்ட ஆன்மாவோடு இணைத்துக்கொள்கிறோம். உலகை நோக்குபவர்கள் என்ற நிலையில், அதில் நாங்கள் காண விழையும் பண்புகளை இணைத்து காட்சியை முழுமை பெறச் செய்கிறோம். ஒவ்வொரு மொழியிலும் உன் இயங்காற்றலின் வலுவான தடங்கள் உள்ளன. நீ எமக்குக் கடத்தும் ஏதோ ஒரு செய்தியின் அடையாளமாகவே அனைத்தும் உள்ளன.

நாங்கள் உறங்குகையில், நனவென்பதே எம்மிடம் இல்லாதபோதும், நீ எங்களை பிரிவதில்லை. பயனொழிந்து வீசப்பட்ட கருவிகளின் அசைவிலா பாகங்கள் போல, எங்களை பல வழிகளில் உயிருடன் இருக்கச் செய்கிறாய். விழிப்பு நிலையில் நடவடிக்கைகளாலும், உறக்கத்தில் கனவுகளாலும் நாங்கள் செயல்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும்படி செய்கிறாய். புகையென மறைந்து உன் எல்லையின்மையை நிறைக்கும் ஆற்றலை எமக்களிக்கிறாய்.

அறிவெல்லை கடந்த மூலத்திலிருந்து விழைவொன்றின் சலனம் எமது ஆன்ம உடலில் கசிந்திறங்குகையில், அதனை மௌனம் கொண்டு மூடுகிறாய். ஆற்றலின் விந்து ஒரு வடிவெடுப்பதற்கான மாற்றங்கள் நிகழும்போதுகூட அதை கண்டுகொள்ள முடிவதில்லை. நீ ரகசியத்தை எம்முடன் பகிர்ந்துகொள்வதில்லை. எண்ணம் ஒவ்வொன்றையும் சொற்குவை என்னும் ஆடைகொண்டு மூடுகிறாய். இறுதியாக, இதயத்திலிருந்து தோன்றுபவற்றை சுவாசம் குரல்வளைக்கு எடுத்துவரும்போதுதான் குரலொலி வழியே அவை வாய்மொழியாகின்றன. நாங்கள் பேசுவதற்கு முன்பாகவே, எந்த மொழியில் எதை நாங்கள் சொல்லவேண்டும் என்பதை நீ முடிவுசெய்துவிடுகிறாய். நீ தேரும் சொற்களையே கொண்டு ஒரு சொற்றொடரை கோக்கின்றாய். அதன் இலக்கணமும் உன்னாலேயே முடிவுசெய்யப்படுகிறது.

இனிய பால் கொண்டு முலையூட்டி எமக்கு நீ ஊட்டமளிப்பது கண்கூடு. ஆனால் உன் சுவாசத்தை செலுத்தி எமது உறுப்புகளை எல்லாம் உயிர்ப்பிக்கிறாய் என்பதை யாரும் காண்பதில்லை. அதேபோல் எமது மூளை அணுக்களின் சிக்கலான செல்பாதை ஒவ்வொன்றையும் வளமான உருவகங்களால் நிரப்பி, உனது கருவிகளென அமைந்து நாங்கள் அழியாக் கவிதைகளையும் வற்றாத கலைகளையும் படைக்கும்படி நீ செய்வதும் யாருக்கும் தெரிவதில்லை.  நான் எதனால் சூழப்பட்டிருக்கிறேன் என்பது தெரியவில்லை. என்னை எம் சுற்றத்தாரோடும், என் தோட்டத்து மரங்களுடனும், சாலையில் கடந்துசெல்லும் நிழல்களோடும் தொடர்புறுத்த மென்மையான வழிகளை கடைபிடிக்கிறாய். மலர்கின்ற பூவுடன் கிசுகிசுப்பதற்கு மென்மையான சொல்லொன்றை என் மனதில் வைக்கிறாய். விண்மீன்களின் நட்பார்ந்த மினுங்கலை காணும்படி என் விழிகளை திருப்புகிறாய்.

நான் சோர்ந்து போனதை அறிந்ததும் நீ என் இமைகளை மெல்ல தடவி உறங்கச் செய்கிறாய். நான் உறங்குகையில் நான் உண்ட உணவை என் உடலுக்குத் தேவையான ஆற்றலாக மாற்றுவதில் மும்முரமாக ஈடுபடுகிறாய். மூகாம்பிகை என அருள் பொழிகிறாய். என் அன்னையின் கருப்பையில் உயிரணு நுழைந்த முதற்கணம் தொடங்கி என் அருகிருந்து கருவின் வளர்ச்சியை கண்காணித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். அன்னையின் கருவறைவிட்டு வந்தவுடன் உழைப்பதற்கேற்ற வலுவான கரங்கள் எனக்கு அமைவதை உறுதிசெய்கிறாய். என் வாழ்நாள் முழுவதும் இப் பூமிக்கோளத்தின் தளத்தில் உலவும்படி வலுவான கால்கள் எனக்கு அமையும்படி பார்த்துக்கொள்கிறாய்.

அனைத்தையும் முழுமையான நிறைவுடன் ஆற்றுபவள் நீ. என் இளமையின் உச்சத்தில் உன் அருளால் அழகே வடிவுகொண்டதுபோல் ஆனேன். என் உந்தியில் மறைந்திருக்கும் உன் ஆற்றலைக் கொண்டு என்னை ஒளிரும்படி செய்கிறாய் நீ. என் ஆன்மாவின் மையத்தில் அமர்ந்தபடி என் ஆளுமையை நீ மலரச்செய்கிறாய். முனைப்பு குன்றாதவனாய், அடங்காத பேரவா கொண்டவனாய் என்னை ஆக்குகிறாய். எத்துணை சிறியதானாலும், கணக்கிடமுடியாத மதிப்பு கொண்டதானாலும் அனைத்தையும் நான் விழைகிறேன். ஒன்றை எய்தியபின் இன்னொன்றை நாடும்படி என்னை தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறாய்.

என்னுள்ளில் உறையும் தாளக் கருவிகளில் எத்தனை வகைவகையான லயங்களை நீ உருவாக்குகிறாய்! என் நெஞ்சுப்பையின் விரிவியக்கமும் சுருங்கியக்கமும் நீயே. ஏறுவதும் இறங்குவதுமான மூச்சுக்காற்றும் நீ. என் இமைகொட்டல் கூட பிசிறில்லா லயம் கொண்டிருக்கிறது. மாறிக்கொண்டே இருக்கும் என் மனநிலை வாழ்வெனும் ஆடல் விரிந்துவிரிந்து செல்வதைப் போலிருக்கிறது.

என் வாழ்வை வருடங்களென பகுத்திருக்கிறாய். வருடங்களை மாதங்களெனவும், மாதங்களை வாரங்களெனவும், வாரங்களை நாட்களெனவும், நாட்களை மணித்துளிகளெனவும், மணித்துளிகளை நொடிகளெனவும். ஒவ்வொரு நொடியும் அகக்களிப்பின் கொண்டாட்டத்தால் நிரப்பப்பட வேண்டும். இங்கு, இவ்வுலகில் அத்தகைய வளமிக்க வாழ்வொன்றை எனக்களித்திருக்கிறாய் நீ. கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு கணமும், அன்போடும் பாசத்தோடும் நீ எம்மை பாதுகாப்பதுபோல ஒரு மானுட அன்னையால்கூட செய்ய இயலாது. நீ என்னை அரவணைப்பதற்காகவும், பிரேமையுடன் நான் உன்னை பற்றிக்கொள்வதற்காகவும்தான் உனக்கும் எனக்கும் தனித்தனி அடையாளங்களை நீ அளித்திருக்கிறாய் போலும்!

|| ஈம் ஶப்தாகர்ஷிணீ ||

ஸௌந்தர்யலஹரீ – 13

Standard

நரம் வர்ஷீயாம்ஸம் நயனவிரஸம் நர்மஸு ஜட*ம்

தவாபாங்காலோகே பதிதமனுதா*வந்தி ஶதஶ:

த்வேணீந்தா*: குசகலஶவிஸ்ரஸ்தஸிசயா

ஹடா*த் த்ருட்*யத்காஞ்ச்யோ விலிததுகூலா யுவதய:

பாடல் – 13

அருள்நிறை அன்னையே, 

உன் அருட்பார்வை ஒருவன் மீது பட்டுவிட்டால்

அவன் கிழவனென்றாலும், முரடனென்றாலும்

கலவியின்பம் தூண்டத்தெரியாதவன் என்றாலும்

நூற்றுக்கணக்கான கன்னியர் 

கிளர்ச்சிகொண்டு அவன்பின் செல்கின்றனர்

மோகத்தில் நாணம் துறக்கின்றனர்

கூந்தல் அவிழ்ந்து கலைவதை

கொழுமுலைமேலிருந்து ஆடை நழுவுவதை

அரைக்கச்சவிழ்ந்து வீழ்வதை

அவர்கள் உணர்வதுமில்லை

**

பன்னிரண்டாவது பாடலை முழுமை செய்யும் பாடல் இது. இந்தியாவில் இருபது நூற்றாண்டுகளாக, உபநிடதங்கள் உருவகித்தபடி அழகு என்பது புலனின்பம் சார்ந்ததாகவே கருதப்பட்டது. பிற்காலத்தில், கோயாவுக்குப் பிந்தைய (post-Goya), வான்கோவுக்குப்  பிந்தைய (post-Van Gogh) ஐரோப்பியக் கலைமரபில் ஒரு புதிய பாதை தோன்றியது. அதன் உச்சமாக உருமாதிரியற்ற (non-representative) அழகுக் கொள்கை உருவானது. ஏழாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட இந்தப் பாடலில், அழகை தானாக ஒளிரும் ஒன்றென்கிறார் சங்கரர். பொதுவாக, அழகு என்பது புலனின்பம் சார்ந்த மோகம் என்றோ சிற்றின்பத்திற்கான முன்விளைவு என்றோ கருதப்படுவதற்கு மாறான ஒன்று இது. இளமையோ, உடலழகோ, நல்லியல்போ, காமத் தூண்டலோ எவ்வித கவர்ச்சியும் இல்லாத ஒரு முதியவன் இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறான். பட்டுடை அணிந்த இளங் கன்னியர் அனைவரையும் கவர்வது இயல்பு. அவ்வாறன்றி, நயமிலா மனமும், முரட்டுத்தனமும் கொண்ட ஒரு முதியவனைக் கண்டதும் கன்னியரெல்லாம் தம்மை மறந்து இசிவுகொள்வதாக காட்டப்படுகின்றனர். பெண்ணின் அழகில் ஆண் மயங்குவதாக விவரிப்பதே வழமை. இங்கோ, நூற்றுக்கணக்கான பெண்டிர் உடலழகோ, அக அழகோ அற்ற ஒரு கிழவன் மீது மோகம் கொள்கின்றனர். இந்தப் புதிரான கவர்ச்சிக்கு சொல்லப்படும் ஒரே காரணம் அன்னையின் அருட்பார்வை. ஆண்-பெண் இடையேயான, எதிரெதிர் துருவங்களுக்கிடையேயான ஈர்ப்பல்ல இது. இங்கே இயக்காற்றலாக, கவர்ச்சிக்குக் காரணியாய் இருப்பது அன்னையின் அருள். அன்னை தான் தேரும் பொருளைச் சுற்றி அழகெனும் சூறாவளியை எழுப்புகிறாள் போலும்!

அழகென்பது அடிப்படையில் அகவயமாக உணரப்படுவது. கண்டால் பேரின்பம் அளிக்கக்கூடிய நிலவிரிவுகூட ஒருவர் உளம் சோர்ந்திருக்கையில் காணும்போது வறண்டதாக, பொருளற்றதாக, பகைமை தோற்றுவிப்பதாகக் கூட தோன்றக்கூடும். மூளையில் அமைந்திருக்கும் புலனின்ப மையங்களை மின்னதிர்வு மூலமோ, வேதிவினை மூலமோ தூண்ட முடியும் என்றும், அதனால் புலனுணர் பொருள் ஏதுமின்றியே அழகு என்பதை உணர முடியும் என்றும் அறிவியல் இன்று நமக்கு நிறுவியுள்ளது. ஆனால், நரம்புகள் அதிர்வுகொள்வது மேலும் ஆழமான ஒரு நிலையில் என்பதை மட்டுமே இது உணர்த்துகிறது. அழகென்பது தன்னளவில் வெறும் உயிரணுசார்ந்த  கிளர்ச்சி அல்ல. அது ஆன்மாவின் ஒரு வகைமாதிரியான எண்ணம் (normative notion). ஹான்ஸ் லூகஸ் டியூபர் சொல்லும் “வடிவமைதியின், வேதிவினையின், தொடர்பின் குறிப்பிட்ட பண்பை” பொருள்கொள்ளும் கருத்து. அதற்கு ஒரு அழகியோ, மின் அதிர்வோ, மூளையில் கசியும் பழைய நினைவோ காரணமாக இருக்கலாம். ஒரு காட்சியைக் கண்டு அனைத்து மனங்களும் “ஆ என்ன அழகு!” என வியக்குமென்றால், அதற்குக் காரணமாக இருப்பது உமை என்றும் திரிபுரசுந்தரி என்றும் விளிக்கப்படும் இயற்கை அன்னையேதான். அனைவருக்கும் மனம் என்ற ஒன்றையும் அம்மனதிற்கு அழகுணர்ச்சியையும் அளிப்பவள் அவளே. அழகை ஆராதிக்கும் கன்னியர் அன்னையின் மந்திரத்தில் கட்டுண்டு தன்வசமிழப்பதற்கு அதுவே காரணம். இங்கே நோயுற்ற கிழவனொருவன் மீது அவள் வீசிய அருட்பார்வையே அன்னையிடும் மந்திரம்.

கன்னியர் கிழவன் ஒருவன்பால் ஈர்க்கப்படுகின்றனர்; அக்கிழவன் அன்னையால் கவரப்பட்டவன்; அன்னையோ என்றுமுள இருப்பான சிவனை நாடுகிறாள். முந்தைய பாடலில் அம்பு தெய்வீகத்திலிருந்து மண்ணுலகு நோக்கி மேலிருந்து கீழாக எய்தப்பட்டது; இப்பாடலில் மண்ணுலகிலிருந்து தெய்வீகத்திற்கு மேல்நோக்கி பாய்கிறது.

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

உம் ஸ்பர்ஶாகர்ஷிணீ

வாழ்வளிக்கும் அன்னையே, உன் அதிர்வுகொண்ட குரலெனும் விரிந்த பரப்பில் அகவெளி என்றும் அண்டவெளி என்றும் பகுப்பேதும் இல்லை. அறிவெல்லை கடந்த உன் ஒளி உள்ளுறை ஆற்றலென இறங்கி இவ் இயலுலகில் உள்ளவற்றை எல்லாம் உயிர்ப்பு கொள்ளச் செய்கிறது. உடலின் சுவாசக் கருவி மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிவிடுகையில் உடல் ஆற்றல் பெற்று தன் செயல்களையெல்லாம் ஆற்றுகிறது. அதுபோலவே, இம் முழு உலகுக்கெனவும் நீ சுவாசிக்கிறாய். உண்மையில் அங்கு ஒரு ஆளென நீ இல்லை. எமது நாடிகளிலும் குருதி நாளங்களிலும் இருக்கிறாய். ஒவ்வொரு நரம்பணுவிலும் நாளத்திலும் ஓடிச்சென்று எம் மனநிலையையும் உடல்நிலையையும் வேவு பார்க்கிறாய்.

இழைத்து மெருகேற்றப்பட்ட மரத்திலிருந்து தோன்றியதாக இருந்தாலும், முட்புதரிலிருந்து தோன்றியதாக இருந்தாலும், பற்றிப் படர்ந்து பெருந்தீ என ஆகும் நெருப்பு ஒன்றேதான். ஒளிர்வது, வெம்மையானது, அவ்வளவே. உனது அருள் எல்லோருக்கும் ஒரே அளவில்தான் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது. என்றாலும், நடுக்கமின்றிச் சுடரும் உன் ஞானக்கொழுந்தில் நிலைகொண்ட அரிதான ஞானியர் சிலர் உன் பிரதிநிதியெனத் திகழ்கின்றனர். அத்தகையோரால், வாழ்வளிக்கும் உன் ஒளியை இருளில் உறைவோருக்கு காட்ட முடியும். 

அன்னையின் முலையுறிஞ்சும் குழவி தன் வாய்க்குள் செல்லும் பாலை கண்ணால் பார்ப்பதில்லை. பாலின் இனிமையிலிருந்து அதன் ஊட்டத்தை அறிகிறது. அருந்தும் பாலில் எப்படி கவனம் குவியவேண்டும் என்பதை யாரும் அதற்கு கற்றுத்தர வேண்டியதில்லை. அதுபோன்ற ஒரு மறை உறவின் மூலம்தான் உனது அருளை நாங்கள் நுகர்கிறோம். அது கிண்ணத்தில் வார்க்கப்படுவதில்லை. குவளையில் ஊறி நிறைவது அது. 

மொத்த உடலும் தொடுபுலனுறுப்பான ஒற்றைத் தோலால் மூடப்பட்டிருக்கிறது. அதுவே கண்ணில் கண்ணாடிவில்லையாகிறது, காதில் செவிப்பறைச் சவ்வாக, நாக்கில் சுவையுணர் மொட்டுகளாக, மூக்கில் முகர்வுக் கணுக்களாக ஆகின்றது. மண்டையோட்டை மூளையென நிறைக்கிறது. எலும்பின் உட்புழையாக கிளைக்கிறது. சடுதியில் தோன்றி, இருண்ட முகில்கூட்டத்தை துளைக்கும் மின்னல் போல மின்னி நீ எம் அகத்தை ஒளிரச் செய்கிறாய். ஒரு சிறு தீப்பொறிக்கும், முழு உலகையும் ஒளிரச் செய்யும் பகலவனுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இரண்டுமே நெருப்புதான். அனைத்தையும் அரவணைக்கும் அன்னை நீயே. உன் தோற்றத்தில் முடிவிலாது வளரும் பல்வண்ண வகைபாடுகளைக் காண்கையில், நீரின் சுவையாக, மண்ணின் மணமாக நீ இருப்பதை மறந்துவிடுகிறேன். ஒவ்வொரு தொடுகையும் முழுமுதலிடமிருந்து வரும் அக்குளுப்பு என்பதை, பிரம்மஸ்பரிசம் என்பதை நான் உணர்வேனாக!

|| உம் ஸ்பர்ஶாகர்ஷிணீ ||