ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 18

Standard

அஹமிருளல்லிருளாகிலந்தராய் நா

மஹமஹமென்னறியாதிருன்னிடேணம்

அறிவதினாலஹமந்தகாரமல்லெ

ன்னறிவதினிங்கனெயார்க்குமோதிடேணம்

                                                              (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 18)

அகமென்பது இருளல்ல இருளென்றால் நாம் குருடராய்

நான் நான் என்பதுமறியாமல் இருந்திடுவோம்

அறிவதனால் அகம் இருளில் இல்லை

அறிந்த இதனை அனைவர்க்கும் ஓதிடுவோம்

சில சமயங்களில் நாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கையறுநிலையில் “நான் பேரிருளில் இருக்கிறேன். வெளிச்சமே தெரியவில்லை” என்று புலம்புகிறோம். எதிர்மறையான ஒரு மனப்பாங்குடன் நாமிருக்கும்போது இத்தகைய கூற்றில் உள்ள முரணை நாம் கவனிப்பதில்லை. நான் அறியாமையில் இருக்கிறேன் என்று உணர்வதிலேயே ஓரளவு அறிதல் உள்ளது. அறிதல் என்பது அறவே இல்லையென்றால் இருளில் இருப்பதை ஒருவரால் காணவே முடியாது.  அந்த அளவிற்காவது அங்கே ஒளி இருக்கிறது.

நம்முள் ஒரு பொறியாய் எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அறிவெனும் ஒளி வெளியிலிருந்து கொணரப்படுவது அன்று. தன்னொளி கொண்டது அது – நம்முடையதேயான விழிப்புணர்வு. இவ்விழிப்பு நிலையில் குறைந்த அளவு ‘நான்’ என்றாவது நம்மால் கூற இயலும். ‘நான் அறியவில்லை’ என்று சொல்லும்போது முதலில் ‘நான்’ என்று சொல்லியே ஆகவேண்டும். அப்படியென்றால் அது அறியாமை அல்ல.

பெரும் ஐயத்தால் தவித்தபோது தெகார்தே மிகவும் குழம்பிப் போனார். ‘உறுதி’யாக தனக்கு எதுவும் தெரியுமா என்று கண்டறிய விழைந்தார். உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டது, உலகம் இருக்கிறது, அதை புலன்களால் அறியமுடியும் – என்பது போன்ற தனது அறிவின் அடித்தளங்களாகிய பல பொது விதிகளை முதலில் ஆராய்ந்தார்.  இவற்றையெல்லாம் ஐயுறத் தொடங்கினார். காட்டாக, உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டதென்பதை நான் எவ்வாறு அறிகிறேன்? ஏனெனில், ஆறு நாட்களில் ஆண்டவர் உலகைப் படைத்தார், ஏழாவது நாள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார் என்று விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.  விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது உண்மை என்று எனக்கு எப்படி தெரியும்? ஏனெனில், அது ஒரு மறைவெளிப்பாடு. அது மறைவெளிப்பாடு என்பது எங்ஙனம்? அது அப்புத்தகத்திலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இது கேள்வியிடமே இரப்பது போலில்லையா? விவிலியத்தின் நம்பகத் தன்மையை அதுவே வெளிப்படுத்தமுடியாது, அது நம்பத்தகுந்ததல்ல. விவிலியம் நம்பத்தகுந்ததல்ல என்றால் என் உறுதிப்பாட்டை அதில் கொள்ளமுடியாது. அப்படியென்றால், கடவுள் இவ்வுலகைப் படைத்தார் என்பதை நான் நம்பவேண்டியதில்லை. இப்படியாக தெகார்தே ஒவ்வொரு கருத்தையாக ஆராயப்படாத கூற்றுகள் என நிராகரித்தார்.

ஆய்வுக்குட்படுத்தப்படாத வாழ்வு வாழத்தகுதி கொண்டதல்ல என்றார் சாக்ரடீஸ். தெகார்தேயும் இதே கருத்தை கொண்டிருந்ததால் ஒவ்வொன்றையும் நடுவுநிலை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த எண்ணினார். பகுத்தறிவுகொண்டு நோக்கினால் மறைவெளிப்பாடுகளின் சான்று விருப்பம்போல் செய்யப்பட்ட சமயக்கொள்கையாய் தோன்றியது. ஆகவே, அதை ஊகம் என்று கொண்டார். அதன் பின்னர் சொற்சான்றைத் தவிர்த்து புலனுணர்வு நோக்கி சென்றார். மஞ்சள்காமாலையால் பீடிக்கப்பட்டவர் பார்ப்பவை எல்லாம் மஞ்சளாகத் தெரியும். அது கண்ணின் குறையேயன்றி உலகுடையது அல்ல. நம் புலன் அமைப்புகள் எந்தக் குறையுமின்றி ஆரோக்கியமாய் இருக்கும்போதே நாம் பல மாயத்தோற்றங்களை காண்கிறோம்.  ஆகாயம் என்றோ நீல வண்ணம் என்றோ ஒன்றில்லாதபோதும் வானில் நாம் நீலத்தைக் காண்கிறோம். அப்படி ஒன்றுமில்லை – கண்ணுக்குத் தெரியாத வளியால் நிறைந்த காலியான வெளியே உள்ளது. ஆனாலும், கதிரவனிலிருந்து வரும் ஒருவித ஒளிக்கதிர்ச் சிதைவு காரணமாக நம் தலைக்கு மேலே நீலக் கவிகையை நாம் காண்கிறோம். சாலையில் வாகனமொன்றில் வேகமாகச் செல்லும்போது அருகாமையில் உள்ளவை வேகமாக ஓடுவது போலவும் அகலே உள்ளவை அசையாமல் இருப்பதாகவும் தோன்றுகின்றன. உலகு ஒரே நேரத்தில் எப்படி நகர்ந்தும் நகராமலும் இருக்க முடியும்? நம் கண்களை நம்மால் நம்பமுடிவதில்லை. தொலைவில் ஒருவன் சம்மட்டியால் அடிப்பதை பார்க்கிறோம். சம்மட்டி பொருள்மீது விழுவதை காண்கிறோம். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்தே ஒலியை நாம் கேட்கிறோம். அவற்றில் ஒத்திசைவு இருப்பதில்லை. பின் எங்ஙனம் சம்மட்டியில் இருந்து ஒலி வருகிறது என்று அறிகிறோம்?

இவ்வாறாக, தெகார்தே அனைத்தையும் ஐயுற்றார். தான் ஐயுறுகிறோம் என்பதில் மட்டும் அவருக்கு ஐயமிருக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் ஐயுறலாம், ஆனால் நீங்கள் ஐயுறுகிறீர்கள் என்பதில் ஐயம் இருக்கமுடியாது. இதிலிருந்து அறிவில் தவிர்க்கமுடியாத ஒன்று உள்ளது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். தவிர்க்கமுடியாத உறுதிப்பாடு என்று ஒன்று உள்ளது. பகுத்தறிவில் இதனை ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டிய ஒரு தருக்கமுறை அவசியமும் உள்ளது. இவ்வாறாக, தத்துவச் சிந்தனைக்கான ஒரு வெளிப்படையான அடிப்படையை அவர் வந்தடைந்தார். ‘நான் எண்ணுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ அல்லது ‘நான் ஐயுறுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ என்றார்.

இதைப் போன்ற ஒரு வாதத்தை நாராயண குரு இப்பாடலில் முன்வைக்கிறார். முற்றிருளிலும் ‘நான்’ என்கிறீர்கள் இல்லையா? நிச்சயமாக. கண்களை மூடி இருட்டறையில் அமர்ந்திருந்தாலும் உங்கள் இருப்பை முழுமையாக நிச்சயமாக உணர்கிறீர்கள் அல்லவா? அது உங்களுக்கு தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? எவ்வகையான ஒளி அது? எங்கிருந்து அந்த விழிப்புநிலை உண்டாகிறது? ‘நான்’ எனும் விழிப்புநிலையின் தெளிவை நாமடையும்போது நம்முள் உறையும் தன்னொளி கொண்ட அடிப்படை மெய்மை நம்மை வியப்படையச் செய்கிறது. இந்த உள்ளொளி ‘சித்’ அல்லது ‘சைதன்யம்’ – மறைஞானம் எனப்படுகிறது.

அறிவு என்றொரு அழகிய நூலை நாராயண குரு படைத்திருக்கிறார். அதில் சில கேள்விகளை அவர் எழுப்புகிறார். ஒன்றை நீங்கள் அறியும்போது எந்த அறிவின் துணைகொண்டு நீங்கள் அறிகிறீர்கள்? அந்த அறிவை விலக்கிவிட்டால், உங்களுள் அறிந்தவை ஏதேனும் எஞ்சுகிறதா? கவனமாக அணுகும்போது ‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்லும் இந்த அறிவை உங்களால் பிரித்தறிய முடியுமா? அறியப்படுவதன் அறிவு என்பது எதைக் கொண்டுள்ளது? அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தும் ஒன்றே என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா?

‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்வதே தெளிவான தற்சான்று. அறிவியலில் நாம் பயன்படுத்தும் சான்றுகள் எல்லாமே நமக்கு ஒரு உறுதிப்பாட்டுக்காகத்தான். உள்ளதிலேயே உயர்ந்த உறுதிப்பாட்டினை நீங்கள் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. கணிதத்தில் இது வெளிப்படை (axiomatic) எனப்படும். வெளிப்படை அறிவு தற்சான்றுடையது என்பதால் அதற்கு சான்றுகள் தேவையில்லை. அகம் என்பதே அனைத்தறிவிற்கும் அளவுகோலாகிறது. அகம் எனும் ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் (normative notion) கொண்டே மெய்மையை அளக்கிறோம். மற்றெல்லா உண்மைகளும் இந்த ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் கொண்டே பெறப்படுகின்றன.

ஒரு அனுபவம் உங்களுடையதேயாக ஆகும்வரை உங்கள் அறிவிற்கும் ஞானத்திற்கும் அயலானதாகவே இருக்கும். உங்கள் அறிவை நீங்கள் உடைமையாகக் கொள்ளவேண்டும்; உங்களனுபவத்தின் பகுதியாக வேண்டும். பின்னர், ‘நான்’ எனும் அறிநிலையைவிட தெளிவாக வேறேதும் தோன்றாது. ஒரு எளிய மனிதனுக்கும் இது தெரியும். சிறு குழந்தை முதல் மெய்நூல் அறிஞர் வரை அனைவருக்கும் இந்த அறிவு பொதுவானதே.

நமது அனுபவத்தில் ஒளிமிகுந்த புள்ளியோடு ஒரு இருள்நிறைந்த புள்ளியும் இருக்கக்கூடும் என்பதாக முந்தைய பாடல்களில் பார்த்தோம். இவ்விரு உச்சங்களுக்கிடையே நனவில் பல படிநிலைகள் இருக்கக்கூடும். இருட்கூறை மட்டும் பார்க்கும்போது வாழ்வே நெருக்கடி நிறைந்ததாய் தோன்றுகிறது. அது எதிர்மறையானதாய், மன அழுத்தம் தருவதாய், வெறுமையுடையதாய், பொருளற்றதாய் தோன்றுகிறது. அத்தகைய இருண்ட தருணங்களில்கூட ‘நான்’ என்றும் இருண்டது என்றும் கூறுகிறோம். இதைக் கூறும் உங்களது அகம் நோக்கி திரும்புவீர்களேயானால் உங்கள் உள்ளே உறையும் ஒளிமிக்க பகுதியை காணலாம்.  பின்னர் வாழ்வின் மீதான உறுதியான பற்றை நீங்கள் இழக்க மாட்டீர்கள்.  உங்கள் தன்விழிப்பை நீங்களே மீட்டெடுப்பீர்கள். உங்கள் அகத்தின் ஒளிமையத்தில் உங்களை இருத்திக்கொள்வீர்களென்றால் உங்களை அச்சுறுத்துவதிலிருந்து வாழ்வை இருளடையச் செய்வதிலிருந்து உங்களை விலக்கிக்கொள்ளமுடியும்.

நம்மில் பலரும் தன்னை உணர்தல் என்பது எளிதல்ல என்றும் மிகச் சிலரால் மட்டுமே எய்தக்கூடிய நிலை அது என்றும் கருதுகிறோம். அது அவ்வாறு அல்ல என்று குரு நமக்கு உணர்த்துகிறார். எல்லோருக்குமானது உணர்தல். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அளவில் அது நிகழ்கிறது. அது தன்னையறிதல் என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. இவ்வுலகம் ஒருநாள் மறைந்து வேறேதோ மெய்மை ஒன்று தோன்றப்போகிறது என்று நாம் கருதியிருக்கிறோம். ஆனால், மதம் சார்ந்தோர் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் பல மாயைகளில் இதுவும் ஒன்று. இத்தகைய நம்பிக்கைகள் மக்களை தாம் அறியாமையிலிருக்கிறோம் என்று எண்ணி மேலும் துயரடையச் செய்கின்றன. நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிவது மிகவும் எளிய செயல். அறிநிலையில், அக ஒளியில் உங்கள் உலகை மீட்டெடுக்க இது ஒரு தொடக்கப்புள்ளி.

நம்முள் உள்ள அறிவு தன்னறிவு என்பதை நாம் உணர்ந்தபின் அதை பிறருக்கு உரைக்க வேண்டும் என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நீங்கள் செய்யும்போது பிறர் தம்மிடம் யாரோ ஒருவர் பேசுகிறார் என்பதை அறிகின்றனர். ‘நானிருப்பதை நான் அறிகிறேன்’ என்று நான் சொல்லும்போது பிறரும் ‘ஆம், நானிருப்பதை நானும் அறிவேன்’ என்கின்றனர். ‘நான்’ எனும் கருதுகோளை இருவர் புரிந்துகொள்வதில் ஒருமை ஒன்றுள்ளது. ‘நானிருக்கிறேன்’ என நான் சொல்லும்போது நீங்களும் ‘நானிருக்கிறேன்’ என்கிறீர்கள். இதில் ஒரு தனித்துவம் உள்ளது. என்னில் உள்ள ‘நான்’ என்னும் அறிநிலையின் தரம், உங்களில், மூன்றாமவரில், நான்காமவரில், உலகோர் அனைவரிலும் உள்ள ‘நான்’ என்பதில் உள்ளதைப் போன்றதே. ஆக, நம் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான அறிவு உள்ளது. ‘நான்’ என்பதை அனைவரும் கண்டுகொள்கிறோம்.

‘நான்’ எனும் இந்த அடிப்படை அறிதலில் எல்லா அறிதலின் ஒற்றுமையையும் நாம் காணவேண்டும் என்கிறார் குரு. எல்லா உயிரினங்களையும் பிணைக்கும் அறிவின் ஒரு பகுதியாக நம்மை இணைக்கும் பொதுமேடை இது.  உங்களது நாயிடம் நீங்கள் ஷேக்ஸ்பியர் குறித்து பேசமுடியாது. ஆனால் அதன் கண்களை நோக்கி அதனுடன் உரையாடமுடியும். அதுவும் புரிந்துகொள்ளும். என் தோழி ஒருவர் தன் நாய்க்கு கடிதங்கள்கூட எழுதுவார். அவரது கடிதங்களை அந்நாய் படிப்பதில்லை என்றாலும் அவர்களது ஆன்மாக்களுக்கிடையே தகவல் பரிமாற்றம் உள்ளது.  தம் ஆன்மாக்களுக்கிடையே ஒருவகை அதிர்வு, ஓர் இணைவு, ஓர் ஒருமை உள்ளது என அவர் உணர்கிறார். இந்த அறிநிலை எல்லா உயிர்களிடமும் உள்ளது. முதலில் அதை நாம் அறிகிறோம், பின்னர் பிறருக்கு அதை உணர்த்துகிறோம்.

கௌதமன் என்ற சித்தார்த்தன் தன் உடலை ஒறுத்து, உண்மையைத் தேடி ஒவ்வொரு ஆசிரியராக நாடிச் சென்றார். இறுதியில் தன் தேடலை நிறுத்திக்கொள்ள முடிவுசெய்தார். ‘இவ்வாழ்வில் பொருளேதும் இல்லை, மெய்யேதும் இல்லை. எனக்கு எதுவும் புலனாகவில்லை. எங்கும் ஒரே இருள். இம்மரத்தடியில் வெறுமனே அமர்கிறேன். அப்படியே இறந்துபோகிறேன்; என் உடல் உதிரட்டும். உண்மையைக் கண்டடையும் முன் இவ்விருக்கையை விட்டு எழேன்’ என்றார்.

ஒருநாள் சுஜாதை என்னும் பெண் அங்கு வந்தாள். ஏதோ மரக்கூளி ஒன்று அங்கு அமர்ந்திருக்கிறது என்றெண்ணினாள். அதற்கு ஏதேனும் படைக்க எண்ணி பாற்களி கொணர்ந்து கௌதமனிடம் அளித்தாள். பசித்திருந்தவர் அதை வாங்கி உண்டார். சிறிதுநேரத்தில் அவருள் பேரொளி நிறைந்தது. அவர் விழிப்படைந்தார். தான் கண்ட உண்மையை எண்ணி வியந்தார். ‘என்ன வியத்தகு உண்மை இது! எத்துணை உயர்வானது! எவ்வளவு நேர்த்தியானது! ஆனால் இதை பெற்றுக்கொள்ளுமளவு திறந்த மனதுடையவர் எவரேனும் உள்ளனரா? மொத்த உலகும் அறியாமையில் மூழ்கியுள்ளது. இப்பேரறிவைப் பெறும் தகுதி கொண்ட ஒருவரையும் நானறியேன். ஆகவே, யாரோடும் இதை உரைக்க மாட்டேன்’ என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்.

அத்தருணத்தில் பிரும்மசம்பதி எனும் இறைவன் தோன்றி, “அருளப் பெற்றவனே! நீ விழிப்படைந்தவனானாய், புத்தனானாய்.  நீ அறிந்த பேரறிவு உலகின் துயரையெல்லாம் போக்கவல்லது. கருணை கொள்க! இவ்வுலகைப் பார்! நீ எண்ணுவது போல் மக்கள் வெறும் தூசல்ல, குருடரல்ல.  ஒரு மயக்கமே அவர்களிடம் உள்ளது. நீ அவர்களை விழிக்கச் செய்யலாம். அறியாமையெனும் சிறு தூசே அவர்களிடமிருந்து உண்மையை மறைக்கிறது. அவர்கள் கண்களிலிருந்து அதை அகற்றி தெளிவாக பார்க்கச் செய்ய உன்னால் இயலும். நீ இப்போது கண்டடைந்த மெய்மையை அவர்களும் காண்பார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குள் ஏற்கெனவே உண்மை உள்ளது’ என்றார்.

யேசுவும் தேவனின் சாம்ராஜ்யம் உங்களுள் உள்ளது என்றார்.  உங்களுள் இருப்பது இந்த உண்மையே. நாம் அதை முதலில் கண்டடைய வேண்டும். பின்னர், அதே உண்மை எல்லா மக்களுள்ளும், எல்லா உயிர்களுள்ளும் உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். உங்களது தன்னறிவு எல்லோருடைய அகத்தையும் அறியச் செய்யும். ‘தந்தையை ஒரு முறை அறிந்தீர்களென்றால், சகோதரர்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.’ உங்களுள் உள்ள அறுதிப்பாடுடைய இந்த  அறிவே இங்கு தந்தைக்கு இணையானது. அதே அறுதி உண்மையை எல்லா சகோதரரிலும் நீங்கள் காண்பீர்கள். பிறரில் உங்களையும், உங்களில் பிறரையும் காண்பீர்கள்.

தன்னைப் பற்றிய அறிலிருந்து, நீங்கள் அவ்வறிவை பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் நிலைக்கு செல்கிறீர்கள். செங்கோட்டு நிலையில் உண்மையானது கிடைமட்ட மெய்மையாகவும் ஆகிறது. பிரக்ஞை-அறியப்படுவது, கருணை, மைத்ரீ-தோழமை, ஒன்றை ஒன்று பின் தொடர்கிறது. முதலில் நானிருக்கிறேன் என்று அறிகிறேன். நீங்கள் இதை அறியாமல் புலம்புகிறீர்கள்; உங்கள் புனிதத்தன்மையும் அழியாத்தன்மையும் உங்களுக்குத் தெரியாததே காரணம் என்று நானறியும்போது எனக்கு இரக்கம் தோன்றுகிறது. உங்களிடம் வந்து, ‘என் சகோதரரே, சகோதரியே ஏனிப்படி அழுகிறீர்? நீரே ஒளி, அழிவில்லாதவர், இறப்பில்லாதவர்’ என்கிறேன். நம்மிடையே நட்பும் தோழமையும் உண்டாகிறது. நாமிருவரும் ஒரே உண்மையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அறிகிறோம். மெய்மையின் அடிப்படையிலான அன்பு நம்மை பிணைக்கிறது. ஊடும் பாவுமென என் தன்னறிவும் அதே அகமும் உங்களுள்ளும் உள்ளது என்ற அறிவும் எனக்கு உண்டாகிறது. மொத்தப் பிரபஞ்சமும் நம் அகத்தின் ஒரு பகுதியாகலாம், எல்லோரும் ஒன்றிணைந்து அதை உணரலாம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 17

Standard

அழலெழுமஞ்சிதளார்ன்னு ரண்டு தட்டாய்

சுழலுமனாதிவிளக்கு தூக்கியாத்மா

நிழலுருவாயெரியுன்னு நெய்யதோ முன்

பழகிய வாஸன வர்த்தி வ்ருத்தியத்ரே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 17)

ஐந்திதழ்களாய் இரண்டடுக்கில் எரியும்

ஆதியில்லா சுழல்விளக்கென அகம்

நிழலுருவாய் எரிய நெய்யாவதோ

அனுபவங்கள் திரிகளாய் எண்ணமாற்றங்கள்.

தனியனின் அகம் குறித்த சித்திரம் ஒன்று இங்கு தீட்டப்படுகிறது. பொதுவாக பிரபஞ்சத்திற்கு அது பொருந்தக்கூடியதே. ஆக, இப்பாடலை பிரபஞ்ச அடிப்படையிலும் புரிந்து கொள்ளலாம்; உளவியல் ரீதியாகவும் பொருள் கொள்ளலாம்.

ஒளியும் இருளும் முழு மெய்மையின் இரு நேரிணைகள்.  சென்ற பாடலில் ஒளிமிகுந்த பக்கம் வலியுறுத்தப்பட்டது. ஆனால், சமநிலை நோக்கு வேண்டுமென்றால் நாம் யதார்த்தத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சூழலையும் நடைமுறை சார்ந்து கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதனால்தான் நாராயண குரு நாம் காண்பனவற்றின், நம் அனுபவங்களின் பின்புலத்தில் உள்ளவற்றிற்கு நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.

அழகிய வடிவொன்றை காணும்போது நாம் மகிழ்கிறோம். அவ்வடிவு நமக்குப் புலனாவதே அது தனிப்பட்ட முறையில் முன்னிறுத்தப்படுவதால்தான் எனலாம். இருளின் பின்புலத்தில் அவ்வடிவு முன் நீட்டப்படுகிறது; அதன் நிழலுக்கு உறழ்பொருளாய் இருக்கிறது என்றும் கூறலாம்.

நாம் ஒன்றை பார்க்கிறோம் என்றால், இருண்ட நிழல்கள்தான் நமக்கு அவ்வடிவை அளிக்கின்றன. ஒரு ஓவியத்திலோ புகைப்படத்திலோ நிழல்களனைத்தையும் நீக்கிவிட்டால் எதுவும் எஞ்சுவதில்லை.  அதேபோல் திரையில் நாம் திரைப்படமொன்றை காணும்போது, வெண்மையான அத்திரையில் திரைப்படம் நிழல்களை வீழ்த்துகிறது. இந்நிழல்கள் திரைப்படக்கருவியில் உள்ள ஒளிக்குமிழின் ஒளியில் உள்ளது. நாம் ஒளியை விட அதிகமாக காண்பது நிழல்களையே.  நமக்கு பொருள் கற்பிப்பவை அவையே. இது கண்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் அனைத்துப் புலன்களுக்கும் பொருந்தும். இதை பார்க்கும்போது, உலகமே ஒரு நிழலாட்டமாகிறது.

இப்பாடலில் புலனனுபவம் என்பது வலி நிறைந்ததாக கூறப்படுகிறது. புலனனுபவம் சமஸ்கிருதத்தில் சம்வேதனா எனப்படுகிறது. இது இரண்டை குறிப்பது.  வித் என்பது அறிதல்;  வேதா என்பது அறியப்படுவது; வேதிதம் என்பது அறியச்செய்வது. இந்நோக்கில், சம்வேதிதம் அல்லது சம்வேதனா என்பதற்கு ‘பொருத்தமாக உங்களை அறியச் செய்வது’ என்று பொருள். அதே போல், வேதனா என்றால் வலி, சம்வேதனா என்பது நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட(பழக்கப்பட்டுவிட்ட) ஒரு வலி. ஒரு குழந்தையை கிசுகிசுமூட்டினால அது சிரிக்கிறது. அதுவே அளவு கடந்தால், குழந்தை அழத்தொடங்குகிறது. காதலர் இருவர் சந்தித்து இணையும்போது, அக்கூடலே பேரின்பம் என்றுணர்கின்றனர். ஆனால், வன்புணர்ச்சி பெரும் வலியை உண்டாக்குகிறது.  இரண்டு நிகழ்வுமே இருவரின் புணர்ச்சிதான். ஆனால் ஒன்று இன்பமானதாகவும் மற்றொன்று கொடூரமானதாகவும் இருக்கிறது.  வாழ்வின் மகிழ்ச்சி எங்கிருக்கிறதோ, மிகச்சரியாக அங்கேதான் வலியும் உள்ளது.

‘எதுவும் படிக்க வேண்டாம், தியானம் செய்வோம்’ என்று நினைக்கும்போது நீங்கள் விளக்கை அணைக்கிறீர்கள். அது வசதியாக இருக்கிறது. பார்ப்பதன் மூலமாக ஒன்றை பாராட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில் விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள். ஆனால், தேவைக்கு அதிகமாக விளக்குகளை ஏற்றினீர்கள் என்றால் அப்பொருள் அதன் அழகை இழக்கிறது. ஒரு ஓவியத்தை சரியான முறையில் நலம்பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவில் சமன்படுத்தப்பட்ட ஒளியில் காணவேண்டும். அப்போதுதான் அதன் அழகு வெளிப்படுகிறது. முதுமையில் கண்கள் வலுவிழக்கும்போது குறைந்த ஒளியில் பொருட்களை சரியாக உங்களால் பார்க்க முடிவதில்லை.  ஆன்மாவே குருடாகி வருவது போல் தோன்றுகிறது. நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்கிறீர்கள். கண் நோய் ஏதேனும் உண்டாகும்போது பிரகாசமான ஒளி உங்களுக்கு வலியை ஏற்படுத்துகிறது. ஒளியை வடிகட்ட கருப்புக் கண்ணாடி அணிய வேண்டியிருக்கிறது. பல வகையிலும், நமக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி தரும் ஒளியே அதே அளவு வலியைத் தருவதாகவும் அமையக்கூடும்.

புலன்களைந்தும் வலியும் இன்பமும் கலந்த கலவையை தம்முள் கொண்டுள்ளன. பேரோசையை கேட்கும்போது அதை நிறுத்த விழைகிறீர்கள். ஆனால் நல்ல இசையை கேட்க விழைகிறீர்கள்.  மெய்யான இசை என்பது அரிதானது. பெரும்பாலும் உலகின் கொடூரமான ஓசைகளை நீங்கள் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. தென்றல் கொணரும் நறுமணங்களை நாம் எப்போதாவது நுகர்கிறோம். எப்போதும் புகையும் கார்பன் மோனாக்ஸைடும் கலந்த மாசையே சுவாசிக்கிறோம். மெல்லிய வருடல்  சுகமளிப்பது. ஆனால் அதுவே அளவுகடந்து நீடித்தால் எரிச்சலூட்டுகிறது. இதனால்தான் இப்பாடலை அழலெழும் என்னும் சொல்லுடன் தொடங்கினார் குரு.

அடுத்ததாக, நமது ஐம்புலன்களும் ஒரு விளக்கின் ஐந்து இதழ்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. இன்று நம்மிடம் மின் விளக்குகளே உள்ளதால் உருவத்திற்கென நம்மிடம் எந்த உணர்வும் இருப்பதில்லை. பழங்காலத்தில் இதழ்கள்போல வடிவமைக்கப்பட்ட தொங்கு விளக்குகள் அறை நடுவே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். காற்றில் அவை உலையும்போதும் சுழலும்போதும் சுவர்களிலும் அறைகலன்களிலும் வியப்பூட்டும் நிழல்களை வீழ்த்தும். புலன்களெனும் ஐந்து எரியிதழ்கள் கொண்ட அத்தகைய ஒரு சுழல் விளக்குடன் நம் வாழ்வு இங்கே ஒப்பிடப்படுகிறது. எரிதல் ஒருவகை வலியை கொடுக்கிறது.  ஆனாலும் நம் கவனம் ஒளியின் விளையாட்டிலும் சுவரில் வீழும் நிழல்களிலும் குவிகிறது.

வலியும் நிழல்களும் ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. புலனுணர்ச்சியின்  இயற்பியல் வேதியியல் தன்மைகள் என்பவை நரம்புமண்டலத்தில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகள். தூண்டல் ஒன்று உள்ளே வரும் ஒவ்வொரு முறையும் இவை மூளையின் மூலக்கூறு அமைப்பை குழப்பத்திற்குள்ளாக்குகின்றன. அறிவின் ஒவ்வொரு கூற்றின் பின்னாலும் ஒரு அதிர்வு உள்ளது. நமக்கேற்படும் அனைத்துப் புலனுணர்வுகளும் நம் அமைப்பில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகளே. ஏதொரு புலனுணர்வும் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கும்போது நாமேதும் அறிவதில்லை. உண்மையில் நம் அனுபவம் என்பதே வேதியியல் மற்றும் மின் தூண்டல் ஏற்படுத்தும் நரம்பியல் கிளர்ச்சி, மின் அதிர்வுகளும் தெறிப்புகளும் ஏற்படுத்தும் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் உண்டாகிறது. இத்தகைய இடையூறுகள் நிகழும்போதுதான் நம்மில் அறிதல் நிகழ்கிறது. இச்செய்கை முதலில் தொடங்கியபோது அதனை அறிய எவரும் இருக்கவில்லை. எனவேதான், குரு இதனை அனாதி – தொடக்கம் அற்றது – என்கிறார்.

அண்டவியல் நோக்கில் நாம் நிலம், நீர், எரி, காற்று, வெளி என்ற ஐந்து பருக்களை கொண்டுள்ளோம். இவை ஒவ்வொன்றும் நம் புலன்கள் ஒன்றுடன் ஒத்திருக்கின்றன – ஒலி வெளிமூலம் பரவுவது; தொடுகை காற்றின் மூலம் நிகழ்கிறது; காட்சிகள் எரியால் ஒளியூட்டப்படுகின்றன; சுவை நீரால் ஆக்கப்படுகிறது; மணங்கள் மண்ணிலிருந்து எழுகின்றன.  ஓர் உடலுறுப்பு – கண், காது, தோல், நாசி, நாவு – இப்புலனுணர்வுகளுள் ஒன்றுடன் இசைகிறது. ஆக, நம்மில் இயல் (உடல்) மெய்மையுடன் அக (மன) மெய்மையும் உள்ளது. இரு அடுக்குகள் உள்ளன எனலாம். உள் வரும் தரவுகளை இயல் அடுக்கு மூளையின் மின்வேதி மொழிக்கு மாற்றுகிறது. அக அடுக்கோடு ஒவ்வொரு புலனனுபவத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்க முயல்கிறது.

மேலை உளவியலாளர் கூற்றுப்படி, அக நிலை ஒன்றை உருவாக்கும் இயல் அமைப்பு நம்மிடம் உள்ளது. ஆனால் இந்திய உளவியலாளரோ இயல் அமைப்பை இயங்கச்செய்யும் ஒரு அக நிலை நம்மில் உள்ளது என்பர். நனவழிந்த நிலையிலோ ஆழ் உறக்கத்திலோ இருக்கும்போது உங்களுக்கு தேனின் சுவை தெரியாது; உங்களைத் தொடுவது எது என உணர மாட்டீர்கள்.  உளவியல் அமைப்பு குறைவின்றி இருந்தாலும், விழிப்பு நிலையிலன்றி புலன்களின் அனைத்து இன்பங்களையும் தூண்டுதல் இயலாது. உறங்குபவரிடம் நீங்கள் பேசினாலும் அவரது காதுகள் திறந்துதான் இருக்கும், ஒலி அவற்றில் விழும், செவிப்பறையில் அதிர்வுகள் எழத்தான் செய்யும். அது இயல் நிகழ்வு. அதிர்வுகள் செவிப்பறையில் செயல்பட்டாலும் அவர் எதையும் கேட்பதில்லை. அவரது நனவுநிலைக்கும் புறத்தூண்டலுக்கும் இடையில் உள்ள தடை எது? ஒருங்கிணைவு உள்ளிலிருந்து வர வேண்டும். இதனால்தான் இந்திய உளவியலாளர் அகத்திலிருந்து உளவியல் அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை நகர்த்துகின்றனர்.

மேலை உளவியலாளரோ தூண்டலின் நுழைவிலிருந்து அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை இடுகிறார். அதன் பின்னர் உள்ளிலிருந்து துலங்கல் வருகிறது. இவ்வாறல்லாமல், தேர்ந்தெடுத்த வடிவமைக்கப்பட்ட துலங்கல் பற்றி நாராயண குரு சிந்திக்கிறார். இதில் உங்களது ஆழ்மன முதிரா நினைவுகளும் உட்கிடையான இயல்கைகளும் அவாக்களும் இருக்கின்றன. உங்கள் உள்ளே ஏற்கனவே உள்ள ஒன்றுடன் பொருந்தும்போதுதான் வெளியிலிருந்து வரும் தூண்டல் எதற்கும் பொருள் ஏற்படுகிறது. நீங்கள் காணும், தொடும், சுவைக்கும், நுகரும், கேட்கும் ஏதொன்றையும் புரிந்துணரவேண்டுமென்றால், அதற்குப் பொருத்தமான கருதுகோள் ஒன்று உங்கள் உள்ளில் இருக்க வேண்டும்.  அக்கருதுகோள் ‘வாசனை’யாக உங்களில் உட்கிடையாக உள்ளது.  நினைவாற்றல், கற்றல், அனுபவம், கல்வி என அனைத்துப் புலங்களையும் உள்ளடக்கிய உடலியல் உளவியல் மூலமே குரு சொல்ல வருவதென்ன என்பதை நாம் சரியாக அறியமுடியும்.

எல்லாம் இங்கே எளிமையாக தொகுத்துக் கூறப்படுகிறது: வெறும் ஐம்பொருண்மைகளினால் ஆக்கப்பட்டதாக அண்டத்தை நீங்கள் காணலாம். பின் அதனை ஏன் நாம் இயலுலகம் என்கிறோம்?  அறுதியான விதிகளின் இயக்கம் அளிக்கும் பெருவியப்பால். சூரியமண்டலத்தின் நடுவே கதிரவன் இருக்க ஒரே மாதிரியான சுற்றுப்பாதையில் மாறா வேகத்தில் கோள்கள் அதைச் சுற்றி வருகின்றன. நமது பார்வையில் அவை எப்போதும் ஒன்றையொன்று குறுக்கிட்டாலும் ஒருபோதும் அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்வதில்லை.  அவையெல்லாம் ஒரு வெற்றிட வெளியில் கிடந்தாலும் வீழ்வதோ விலகிச்செல்வதோ இல்லை. பூமி பெருமளவு நீரை கொண்டிருக்கிறது. சுழன்றுகொண்டும் சுற்றிக்கொண்டுமிருந்தாலும் நீரானது வீழ்வதில்லை. கொள்கலம் எதுவும் இல்லாவிடினும் பூமியின் அசைவைக் கடந்தும் நீரானது ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் அதனதனிடத்தில் தக்க வைத்திருப்பது எது? வியப்பாக இருக்கிறது! தான் தலைகீழாக நடப்பதாக ஒரு ஆஸ்திரேலியன் ஒருபோதும் அறிவதில்லை. ஒரு ரஷியனோ வடக்கு ஐரோப்பியனோ தன் கால்களில் நிற்கும்போது நியூசிலாந்தன் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருக்க, இந்தியர்கள் ஒருபக்கமாக சாய்ந்து நடக்கிறார்கள். இது ஆச்சரியமான ஒரு பகடியல்லவா? அண்ட விதிகளை,  நாமறியாமலே எல்லாம் ஓர் ஒழுங்கிற்குள் இருப்பதை எண்ணிப்பார்த்தால் எல்லாமே பெருவிந்தைதான்.

ஆக, எல்லாவற்றிலும் குறிப்பிட்ட அண்டவிதி ஒன்றுள்ளது. ஒருபுறம் இவ்விதி இருந்தாலும் மற்றொருபுறம் ஜடத்திணிவுகள் உள்ளன. அண்மையில், செவ்வாய் கிரகத்தில் ஒருவகை அறிவுசார் உயிர்கள் இருப்பதற்கான நம்பிக்கை தோன்றியது. அங்கிருந்து தகவல்களைப் பெற பெரும் செலவில் கருவிகள் அங்கு அனுப்பப்பட்டன. எதை கண்டடைந்தோம்? ஒன்றுமில்லை. ஜடப்புழுதிக் குவியல் மட்டுமே கிடைத்தது. ஆக, அண்டரீதியாக இரண்டடுக்கு அமைப்பொன்று உள்ளது. ஒருபுறம் நுட்பமான கணிதவிதிகளைக் கொண்டு கருவிகளை தொலைவிலுள்ள கோள் ஒன்றுக்கு நம்மால் அனுப்ப முடிகிறது. மறுபுறமோ இருண்ட எடையேறிய பொருள் கொண்டது.

தனிப்பட்ட முறையில் நமக்குள்ளும் இவ்விரண்டு அடுக்குகள் உள்ளன.  நாம் புழுதித்திரள்களால் ஆக்கப்பட்டிருந்தாலும் நம்முள் சிறிதளவு அன்பு உற்பத்தியானதும் அப்புழுதியையே எவ்வளவு விரும்பத் துவங்குகிறோம்! வெறும் புழுதி என்று நாம் சொல்வதில்லை. அன்புக்குப் பாத்திரமானவரை மேலும் மேலும் இறுக அணைக்கிறோம்.  நம்முடல்கள் ஒருவரது ஆன்மா மற்றொருவரின் ஆன்மாவுடன் கலக்கவிடாமல் தடுக்கின்றன. ”உன்னுடன் ஒன்ற விரும்புகிறேன்.  ஆனால் இந்த உடல் நம்மிடையே உள்ளது.  நாம் ஒன்று கலப்போம்” என நினைக்கிறோம். நற்கூறு இணைய விரும்புகிறது; ஆனால் உடல் குறுக்கே நிற்கிறது. நமது இரு அடுக்குகள் – உடலும் ஆன்மாவும், பொருளும் ஆவியும்.

ஒரு இகல் கூறும் ஒரு அகல் கூறும் உள்ளது; தூண்டலொன்றும் துலக்கமொன்றும்; ஒரு புலனுணர்வமைப்பும், ஒரு இயக்க அமைப்பும்.  நம் அமைப்பினுள்ளேயே இவ்விருமைகளும் விருப்பு வெறுப்புகளும் எல்லாம் உள்ளன.  நாராயண குரு இவையெல்லாவற்றையும் தொகுத்து “இரு அடுக்குகள்” என்று மட்டும் கூறுகிறார்.  அதன் கிளைத்தல்களை நாமே கண்டடைவதற்கு விட்டுவிடுகிறார். நம்முள் இயங்கும் பல்வேறு அடுக்கிணைகளை நாம் காணலாம் – புறம் அகம், இயக்கம் உணர்வு, பொருளியல் ஆன்மீகம், உடல் அகம், இன்ன பிற.

இவற்றிலெல்லாம் உள்ள சோகக் குறிப்பொன்று உண்டு. நிகழ்காலம் என்பது இறந்தகாலத்தின் படைப்பு; அதன் உணர்கொம்புகள் எதிர்காலத்தில் நீள்கின்றன; நாம் இந்த வலையில் அகப்பட்டிருக்கிறோம். நவீன அறிவியல் வளர்வதற்கு முன் பாவம் என்னும் மதம்சார் மூடநம்பிக்கையால் (சிலர் மதநம்பிக்கை என்பர்) நாம் அச்சுறுத்தப்பட்டோம். நம் முன்னோரின் பாவங்களை நாம் சுமக்கிறோம் என்று கூறப்பட்டோம். ஆதாம் இறைவனுக்கெதிராக தவறிழைத்தான், பாவச்செயல் புரிந்தான். அவனது முதல் பாவத்தில் மொத்த மனிதகுலத்திற்கும் பங்கிருக்கிறது.

முன்பு நாம் நம்பிக்கையாளர்களாக இருந்தோம். உலகம் ஒருநாள் அழியும் என்ற தரிசனம் தந்த அச்சுறுத்தலே எல்லோரும் கிறிஸ்துவை நம்புவதற்கு வழிவகுத்தது.  ”உலகம் அழியப்போகிறது.  விரைந்து வாருங்கள்” என்பதே செய்தியாக இருந்தது.  இப்போது சமய சித்தாந்தங்களுக்கு நம்மிடம் செல்வாக்கு இல்லை. அந்த இடத்தை அறிவியல் புனைவு எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது. எல்லாம் எரிந்துபோகப் போகிறது என்று அஞ்சுபவர்கள் இப்போது அறிவியலாளர்கள்தான்.

மதத்தை நாம் புறந்தள்ளியபோது, அவ்வெற்றிடத்தை நிரப்ப அறிவியல் வந்தது.  அதன் மாயக் கதைகள் மேம்பட்டவையா? முன்பு ஜூலியஸ் சீஸரில் இருந்த குறைந்தபட்சம் எழுபத்தெட்டு அணுக்கள் நம் ஒவ்வொருவரிலும் இருக்கிறது என்று எங்கோ படித்தேன். நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றும் நம்முள் ஒரு கலவையாக இருக்கிறது. அடுத்ததாக, யூதாவின் அணுக்களிலும் கிறிஸ்துவின் அணுக்களிலும் எத்தனை நம்மில் உண்டு என்று யார் கணக்கெடுக்கப் போவது?

மனிதன் கிமு 4004 அக்டோபர் மாதம் 22ஆம் நாள் உருவாக்கப்பட்டான் என்று கிறிஸ்தவர்கள் கவனமாக கணக்கிட்டுள்ளார்கள்.  இப்போது கார்ல் சாகன் பாக்டீரியாக்கள் மூன்று பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் வைரஸ்கள் அதைவிட இரண்டு பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் கூறுகிறார்.  மனிதன் சுமார் பத்து மில்லியன் வருடங்கள் பழமையானவன்.  ஆனால் இன்னும் மிகச்சரியான நாள் குறிக்கப்படவில்லை.  மேலும் ஒவ்வொரு குரோமோசோமிலும் டிஎன்ஏ இருக்கிறதென்றும் ஒவ்வொரு டிஎன்ஏ-விலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் உள்ளன என்றும் அவர் கூறுகிறார்.  ஆக, நாம் எது செய்தாலும் இடர் ஏற்படுத்துவதற்கென்று ஐந்து பில்லியன் வருடங்கள் சேர்த்து வைத்த தகவலைச் சுமந்துகொண்டு இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் நம்முள் அமர்ந்துள்ளன.  இது மதத்தைவிட மிகவும் மோசமானது.  ஆதிபாவம் குறித்த அச்சத்தை மட்டுமே மதம் நமக்கு அளித்தது.

நான் சொல்வது பெரும்பாலும் நகைச்சுவைக்காகத்தான். சொற்பொருள் வேறுபாடுகளை நீக்கிவிட்டீர்கள் என்றால் அறிவியல் புனைவும் மதம் சொல்லும் புராணமும் ஒன்றே போல் இருக்கும்.

எப்படியாகிலும், நாராயண குரு இத்தகைய கவர்ச்சிகரமான கோட்பாடுகளுக்குள் புக விரும்புவதில்லை.  நம்முள் எரியும் விளக்கிற்கு எண்ணெயாக பழைய வாசனைகள் உள்ளன என்பதை நாமறிய வேண்டும் என்று மட்டுமே விழைகிறார். மிக எளிய கொள்கைதான். வாசனை என்பதுதான் என்ன? இரண்டு கோட்பாடுகளை நான் வைத்திருக்கிறேன். ஒன்று மறுபிறப்பை நம்புவோருக்கு, மற்றொன்று அதை நம்பாதவருக்கு. நம்பிக்கை அற்றவர்களுக்கு மரபியல் கோட்பாடு அதன் சாரத்தை வெளிப்படுத்தும்.  நம்புவோருக்கான கோட்பாட்டை நான் சொல்வேன்.

நமது நண்பர் பியானோவை இசைத்து அருமையான இசையை நமக்கு வழங்குகிறார். அதை கேட்டுக்கொண்டே நான் என் அறையில் தலைசாய்க்கிறேன். அது எனக்கு வியத்தகு புலனின்பத்தை அளிக்கிறது. அதில் கரைந்துருகி உறங்குகிறேன்; விழித்த பின்பும் அதில் திளைக்கிறேன். கேட்டுக்கொண்டே இனிய தளங்களில் சஞ்சரிக்கிறேன். இது புதிய ஒன்று, சென்ற வருடம் இந்த சொகுசு எனக்கு கிட்டவில்லை. இப்போதோ அவர் அடிக்கடி வருகிறார். அடுத்த முறை உறங்கச் செல்கையில், அவர் இல்லாவிடில் ‘இன்று நல்ல தூக்கம் இல்லை, இசைப்பின்னணி இல்லை’ என வருந்துகிறேன்.

இன்னொரு நண்பர் எனக்காக அருமையான இனிப்பை கொண்டு வருகிறார். அதை பார்த்த உடனேயே அகம் விழித்தெழுகிறது. ‘ஆ! இதோ வருகிறது!’ இரண்டுமுறை சுவைத்துவிட்டீர்கள் என்றால் அவற்றை உங்களால் ஒதுக்க முடியாது.  ஜப்பானிய எள்ளு மிட்டாய் மேல் ‘எச்சரிக்கை! பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்குவது!’ என்று எழுதப்பட்டிருகிறது.  பின்னர் ‘அதனால் என்ன? உங்கள் உடலுக்கு நல்லதே!’ என்கிறார்கள்.

இவையே சம்ஸ்காரங்கள் எனப்படுகின்றன. புலன்களின் அனுபவம் செறிவாக்கப்பட்டு நினைவுத் துண்டாக அமைப்பில் தேக்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருதத்தில் சம்ஸ்காரம் என்பது ‘பண்படுத்தப்பட்டது’ என்ற பொருள் தருகிறது.  உங்கள் உள்ளே பண்படுத்தப்படுவது. ஒரு கச்சா அனுபவம் பண்படுத்தப்பட்டு உள்ளே வைக்கப்படுகிறது. பியானோ இசையை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் இடத்தை அடைத்துக்கொள்ளும் அத்தனை பெரிய பொருள் தேவை. அதுவே பண்படுத்தப்பட்டு ஒலி நாடாவில் பதிவுசெய்யப்பட்டுவிட்டதென்றால் அதை என் சட்டைப்பையில் எடுத்துச்செல்ல முடியும். அதுவே மேலும் செறிவாக்கப்பட்டால் சிறு படிகங்களால் வானலை மூலம் அதை பெறமுடியும். அது ஒரு பெரும் பல்லிய விளைவை ஏற்படுத்த முடியும். இந்த இடச்சிக்கனம் வியப்புக்குரிய ஒன்று.

ஒருவர் பாடியதை வானொலி நிலையம் வளிமண்டலம் மூலம் அனுப்பும்போது அது இசையாக ஒலிபரப்பப்படுவதில்லை. வானலையாக அது செல்கிறது.  அதுபோலவே, இவ்வாழ்வில் நான் அனுபவித்தவை செறிவான வடிவில் என் சம்ஸ்காரமாய் என்னுள் வைக்கப்படுகிறது.  அவற்றின் சாரத்தை எல்லாம் நான் என் அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துச் செல்கையில் அவை மேலும் செறிவாக்கப்படுகின்றன.  முதலில் இயற்பொருள் சார்ந்ததாக இருந்தது நுட்பமானதாக ஆக்கப்பட்டது. அது இப்போது காரணமாகிறது.  இக்காரணக் கூறு வாசனை எனப்படுகிறது.

எனது முற்பிறப்பிலிருந்து எவையெல்லாம் என்னை வந்தடைந்துள்ளனவோ அவையெல்லாம் எனது நிகழ் வாசனை.  அத்துடன் இன்றைய சம்ஸ்காரமும் சேர்கிறது.  எனது சம்ஸ்காரம், நான் அடுத்த பிறவிக்குச் செல்லும்போது ஒரு நாள் வாசனையாகும்.  முற்பிறப்புகளின் வாசனையும் இப்பிறப்பின் சம்ஸ்காரமும் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும் இறந்தகாலம்.  அந்த நிகழகாலம் எதிர்காலத்தை அனுபவிக்கத் துடிக்கிறது.  நான் எதிர்காலத்தை விருப்புடன் எதிர்நோக்குகிறேன்.  ஏற்கனவே எனக்கு ஏற்பட்ட வலிநிறைந்த அனுபவங்களால் கூடவே பதற்றமும் உள்ளது.  பல்மருத்துவரிடம் செல்வதற்கு வண்டியில் ஏறும்போதே கொடுமைகளை எதிர்நோக்குகிறேன். ‘ஐயோ!’ அது எதிகாலத்தில் உள்ளது.  ஆனால் வலியும் அசௌகரியமும் வீட்டின் கதவைத் தாண்டியதுமே தொடங்கிவிடுகின்றன.  கழிநிகழ்வெதிர் என அனைத்திலும் வாசனையின் தாக்கம் உள்ளது.  உண்மையில் ஐம்புலன்கள் மூலம் எரிக்கப்படும் வாசனையின் வெளிப்பாடே நிகழ்வென்பது.  விளக்கின் திரிகள் (வர்த்தி) ஐம்புலன்கள்; சுடர்களோ (விருத்தி) நமது அனுபவம் எனும் மாற்றங்கள்.

இப்பாடலில் நாம் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பேரின்ப நிலையிலிருந்து இவ்வுலகில் நாம் பொருந்தக்கூடிய இடத்திற்கு மீண்டும் கொண்டுசெல்லப்படுகிறோம். இந்த யதார்த்தமான, அத்தியாவசியமான இருத்தல் பண்புக்கூறுகளில் இருந்துதான் நாம் உயர் தளத்திற்கு செல்லவேண்டும். வலி தரக்கூடிய உடலையும் மனத்தையும், அளவுக்கதிகமாக தூண்டப்படும்போது வலியுண்டாக்கக் கூடிய புலன்களையும் நாம் கொண்டுள்ளோம் என்பதையும், கடந்தகாலத்தின் குப்பைகள் அனைத்தையும் நம்முடனேயே எப்போதும் சுமந்து செல்கிறோம் என்பதையும் நாம் ஒருபோதும் மறக்கலாகாது.  இவை எல்லாம் மெய்.

இதன் மேல்தான் நாம் நம் மகிழ்வையும் முழுமுதலைப் பற்றிய புரிதலையும் கட்டி எழுப்ப வேண்டும். விளக்கு நம் அகத்தில், முழுமையான அறிவில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முழுமையான அறிதல் நிலையில் நம் உடல் மற்றும் அகத்தை நாம் கொண்டுள்ளோம். நாம் அனுபவம் என்று சொல்வது நிழலை; ஆகவே அது இருண்மை. அகம் என்பதே மெய். இந்த நிழலுக்கே பழகிவிட்ட நாம் அகத்தின் ஒளியை அறிவதே இல்லை. ஒரு நிழலிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு தாவிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

இப்பொருள் குறித்து அறிய விரும்புவோர் ப்ளேடோவின் குகை உருவகத்தை படிக்க வேண்டும்.  சிலர் வாழும் குகை ஒன்றைப்பற்றி அவர் பேசுகிறார்.  எதிர்ச்சுவரில் விழும் தங்களது நிழல்களை அவர்கள் நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீண்ட நாள் பழக்கம் காரணமாக தங்களை அந்நிழல்களுடன் அடையாளம் காண்கின்றனர். நிழலொன்று தன் தலையை திருப்பும்போது அவர்கள் தங்கள் தலையை திருப்புவதாக எண்ணுகின்றனர். தங்கள் நிழல்களைச் சுற்றி ஒரு ஒட்டுமொத்த கோட்பாட்டை உருவாக்குகின்றனர். அதிலொருவர் திரும்பி நிழலை வீழ்த்தும் ஒளி மூலத்தை நோக்க விழையும்போது தான் ஒரு இடத்தில் திரும்பமுடியாத வண்ணம் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறார். ‘நான் தளைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்’ என அவர் கூவுகிறார். எல்லோரும் அவரைப்பார்த்து நகைக்கின்றனர். ‘சரியான முட்டாள்! தளைக்கப்பட்டிருக்கிறானாம்! தான் ஒரு நிழலல்ல என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்!’ அவர்கள் தாங்கள் அறிவாளிகள் என்றும் அவர் பைத்தியக்காரன் என்றும் எண்ணுகின்றனர்.

அவர் திரும்புவதற்கு முயன்றுகொண்டேயிருக்கிறார். போராடும்தோறும் தளையை அதிகமாக உணர்கிறார். ஆனால் இறுதியில் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஒவ்வொருவருக்குப் பின்னாலும் அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிழல்களை வீழ்த்தும் ஒளி இருப்பதை காண்கிறார். அவ்வொளியை நோக்கி செல்கையில் எரியும் நெருப்பை காண்கிறார். நெருப்பைத் தாண்டி, குகைவாயிலைத் தாண்டி செல்கிறார். அங்கே அவர் வானில் ஒளிரும் சூரியனை காண்கிறார்.

சூரியனைப் பார்க்கும்போது கண்கள் கூசுகின்றன. தொடர்ந்து அவரால் நோக்க முடிவதில்லை. அதற்குமுன் அவர் அவ்வளவு பிரகாசமான ஒளியை கண்டதில்லை. அவரது சக்திக்கு மீறியதாக அது இருக்கிறது. குருடாகிறார். ஆனால் இறுதியில் சூரிய ஒளியில் பார்ப்பதற்கு அவரது விழிகள் பழகிவிடுகின்றன. மெய்யான உலகை, சுற்றியுள்ள மெய்யானவற்றை அவரால் பார்க்க முடிகிறது. ‘தெய்வமே! இத்தனை நாட்கள் இவற்றின் நிழலை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்! என் உடன்பிறந்தோர் இன்னும் இருட்டறையில் அல்லல்படுகின்றனர். நான் திரும்பிச் சென்று அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும்’ என்று எண்ணி குகைக்குள் மீண்டும் செல்கிறார்.

குருவானவர் செய்வது இதை மட்டுமே. முதலில் அவர் மெய்யான ஒளியை தேடி அடைகிறார், நிழலுலகில் அகப்பட்டு தவிப்போர் மீது கருணை கொண்டு அவர்களுக்கு கற்பிப்பதற்கென திரும்பி வருகிறார். அவர்கள் காணும் உலகிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு மெய்யுலகம் உள்ளது என்று அவர் கூறும்போது பொதுவாக அவருக்கு எதிர்ப்பே எழுகிறது. அவர் சிலுவையிலும் அறையப்படலாம். ஆனால், இப்பாடலில் தரப்பட்டுள்ள புரிதலை – நாம் இப்போது எங்கிருக்கிறோம்? நம் முன் உள்ள இயல்கைகள் என்ன? என்பதை – நாம் அடைந்தே ஆக வேண்டும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 16

Standard

அதிகவிஷால மரு ப்ரதேஷமொன்னாய்

நதி பெருகுந்நதுபோலெ வன்னு நாதம்

சுருதிகளில் வீணு துரக்குமக்ஷியென்னும்

யதமியலும் யதிவர்யனாயிடேணம்

அகன்று விரிந்த பெரும் பாலையில்

ஆற்று வெள்ளம் போலே வரும் ஒலி

செவி நிறைக்க கண்கள் திறக்கும்

எதுவும் பாதிக்காத உன்னத யதியாகவேண்டும்

                                                     (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 16)

மக்களில் பலருக்கும் இவ்வுலகு ஒரு பாலை போன்றது.  அவர்கள் தான் சாதித்தது என்ன என்று வாழ்வை திரும்பிப் பார்க்கும்போது தாங்கள் எதையும் அடையவில்லை என்பதை அறிகிறார்கள்.  பெரும்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது.  என்ன கிடைக்கும் என்று சுற்றிலும் நோக்கும்போது, அவர்களுக்கு ஏதும் தென்படுவதில்லை. அவர்களின் எதிர்காலம் மழுங்கலாய் இருக்கிறது. அவர்களது எதிர் நிகழ் கழிவெனும் முக்காலமும் பொருளற்றவையாக இருக்கின்றன.  பாலையில் தொலைந்தவனின் வாழ்விற்கு ஒப்பானது அவர்களுடையது. எங்கும் மணல் மட்டுமே சூழ்ந்திருக்கிறது.  மேலும் மேலும் என மணல்.  தூரத்தில் எங்கோ நீலமான தெளிந்த நீருடனான ஒரு கால்வாய் அவர்களுக்கு தெரிகிறது.  அதை நோக்கி ஓடுகின்றனர். அது காணாமலாகிறது,  அது வெறும் கானல்தான் என்று தெரிகிறது.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொரு கானலுக்கென ஒடி ஓடி சலித்து பயனற்ற தமது துரத்தல்களை கைவிட்டு  நம்பிக்கையிழந்து சாய்கின்றனர்.

சிலர் இதனை தம் வாழ்வின் இறுதியில், மரணத்தறுவாயில்தான் உணர்கின்றனர்.  மரணப்படுக்கையில் கைவிடப்பட்டவர்களாய் கிடக்கும்போது, அவர்கள் வாழ்ந்த மொத்த வாழ்வும் பயனற்றதாய் தோன்றுகிறது.  துயர் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது.  அந்நிலையில் செய்வதற்கேதுமில்லை.  ஆனால் சிலர் வாழ்வில் முன்னதாகவே இதை உணர்கின்றனர்.  வாழ்த்தப்பட்ட அவர்களுக்கு சிறுவயதிலேயே தம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகின் விழுமியங்களில் ஏதோ தவறிருக்கிறதென்பது தெரிந்துவிடுகிறது. அறிவுகூர்ந்த இவர்களுக்கு விழுமியங்களாகத் தோன்றுவனவற்றின் மதிப்பு குறித்து ஐயம் தோன்றுகிறது.

விழிகள் வெளிப்புறமாக திரும்பும்போது பலவிதமான கவர்ச்சிகள் கண்ணில் படுகின்றன.  இயல்பாக நாம் அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறோம்.  இக்கவர்ச்சிகளை அடைவதற்கான செல்வழியை கண்டடையவே நாம் நம் செவிகளை பயன்படுத்துகிறோம்.  கண்ணின் தேவைக்கேற்ப பயன்படும் கருவியாகவே நம் காது ஆகிவிடுகிறது. ஆனால், வாழ்த்தப்பட்ட ஒருவரின் காலடியில் நாம் கண்மூடி அமர்வோமேயானால், சான்றோர் அனைவரும் தரும் ரகசியத் திறவுகோலை அவரும் நமக்களிக்கக்கூடும் – யேசு சொல்வதைப்போல இறைவனின் ராஜ்யத்திற்கான திறவுகோலை; கிருஷ்ணன் தானுறைவதாகக் கூறும் மனக்குகைக்கான திறவுகோலை.

நம்மனைவருள்ளும் இடையறாமல் தொடர்ந்து இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னிசை ஒன்றுண்டு.  ஆனால் நாம் அதற்கு செவி கொடுப்பதில்லை.  அதை கேட்பதொன்றும் செயற்கரியதல்ல.  நாம் வெறுமனே கேட்க வேண்டியதுதான்.  நம் உடல் செயலற்ற பொருண்மை அல்ல, அது ஒரு பெரு நகரம் போன்றது.  நகரத்தின் போக்குவரத்து போன்றது அதன் இசை. அதற்கு காதுகொடுக்கும்போதுதான் – வேறொன்றிலும் நம் கவனம் செல்லாதபோதுதான் – நாம் அதை கேட்கிறோம்  எப்போதும் நம்முள் பலவும் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அணுத்துகளும் வேகமாய் சுற்றி வரும்போது ஒரு ஸ்வரத்தை எழுப்புகிறது. ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனக்கேயுரித்தான் ஒரு இன்னிசை வரியை கொண்டுள்ளது.  ஆக, இலட்சக்கணக்கான ஸ்வரங்கள் நம்முள் எழுந்து முடிவிலா ஒரு மகத்தான இசைக்கோவையில் கலக்கின்றன.  நம் அகம் நோக்கி நாம் திரும்புவோமென்றால் நம்மால் இந்த இசையை கேட்க முடியும்.  இது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக ஒலிப்பது.  எனக்கு யாரோ தம்பூராவில் சுருதிசேர்ப்பது போல், யாரோ யாழிசைப்பது போல் கேட்கும்.  இந்த உள்ளொலி நாதம் எனப்படுகிறது. குருவின் காலடியில் அமர்ந்து அவர் சொல்கேட்கும்போது இந்த நாதம் மேலும் பன்மடங்கு பொருள்கொள்கிறது.

யேசு சொலவதைக் கேட்க மக்கள்திரள் மலைக்குச் சென்ற்போது அவர் ஆற்றிய நல்லுரை கேட்டவர்களின் வாழ்வை மாற்றியது.  இரண்டாயிரமாண்டுகள் கழித்தும் அவர் அருளியது இன்றும் நம் நெஞ்சில் நுழைந்து நம்மை தீண்டுகிறது.  நம்மால் கேட்கப்படுவது சுருதி எனப்படும்.  மாணவன் பக்தியோடு குருவின் காலடியில் அமர்ந்து கோருவது காதால் கேட்கப்படும் சுருதி என்பதால் உபநிஷத்துகள் சுருதி எனப்படுகின்றன.  சுருதி என்பது மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் இசை, அதன் படைப்பின், இருப்பின், இறுதியில் ஒருமையில் கரைதலின் இசைக்கோவை.

‘அதுவே நீ’ என்கிறார் குரு.  இதை கேட்கும் மாணவன் ‘அது நானே’ என்று புரிந்துகொள்கிறான்.  இந்தப்புரிதலை அடைவதற்கு முன் மாணவன் ‘நான்’ என்னும் கருதுகோளை துறக்க வேண்டும்.  ‘நான் என்பது இவ்வுடல், இந்த மனம், இந்தப் புலன்கள், நான் இன்ன பெயரால் அறியப்படுகிறேன், இன்ன நாட்டை, குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் நான்’ – இதுதான் தற்போதைய கருதுகோள்.  இவை எல்லோமே ‘நான்’ என்பதன் வரம்பிடும் நிலைமையாக்கங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்படவேண்டும்.  இப்பிழையான அடையாளம் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டது.  குரு நமக்கு அசலான அடையாளத்தை தருகிறார் – “அதுவே நீ”.  இது ‘உபதேச வாக்கியம்’ எனப்படுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வேதகேது என்னும் இளைஞன் இருந்தான். பழங்காலத்தைய கானக குருகுலத்திற்கு கல்விக்கென அனுப்பப்பட்டான். பன்னிரு ஆண்டுகள் கல்வி கற்றான்.  கற்ற கல்வியின் மீது இறுமாப்புடன் வீடு திரும்பியதும் தன் தந்தையிடம் தன் அறிவை பறைசாற்றிக்கொள்வதற்காக சென்றான்.  “வானவியலோ, பொருளாதாரமோ, விற்கலையோ எதுபற்றி வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் தந்தையே.  எல்லாம் இப்போது நானறிவேன்” என்றான்.

தந்தை சொன்னார் “அன்பு மகனே, நம் குலத்தில் உனக்கு முன்பு பலரும் குருகுலத்திற்கு சென்றுள்ளனர்.  ஆனால் யாருமே இத்தகைய செருக்குடன் திரும்பியதில்லை.  என்னவாயிற்று உனக்கு?  சொல், எதை அறிவதன் மூலம் நீ எல்லாவற்றையும் அறிவாய்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய மாட்டாய்?”

ஸ்வேதகேது திகைத்து நின்றான்.  “தந்தையே, அருள்கூர்ந்து கேள்வியை மீண்டும் சொல்லுங்கள். இதுபோன்றதொரு கேள்வியை நான் இதற்கு முன் அறிந்ததில்லை.  தயவு செய்து எனக்குக் கூறுங்கள் – எதை அறிவதன் மூலம் எல்லாவற்றையும் அறியலாம்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய முடியாமல் போகும்?  அன்புத் தந்தையே, என் குருமாருக்கும் இது தெரிந்திருக்கவில்லை.  தெரிந்திருந்தால் எனக்கு கற்பித்திருப்பார்கள்.  தங்கள் பாதம் பணிகிறேன்.  என்னை உங்கள் மாணவனாக ஏற்று எனக்கு கற்பிப்பீராக!”

“ஆகட்டும்.  நான் கற்பிக்கிறேன்.  சென்று ஒரு அத்திப்பழத்தை எடுத்து வா!” என்றார் தந்தை.  அவன் சென்று எடுத்து வந்தான்.  “அதை நறுக்கிப் பார்.  என்ன தெரிகிறது?”

“மிகச்சிறிய  விதைகளை காண்கிறேன்.  எள்ளினும் சிறிய விதைகள்.”

“அதை நறுக்கு.”  அதை நறுக்கினான்.  “என்ன தெரிகிறது”

”ஏதுமில்லை எனலாம்.  வெள்ளையாய் ஏதோ மிகவும் கொஞ்சமாக…”

“அத்தி மரம் எங்கிருந்து வருகிறது மகனே?”

“அதிலிருந்துதான்.”

“எனில் இதுதான் அத்தி மரமாகிறதா?”

“ஆம்.”

“தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.  அதுவே நீ என் மகனே. எது கண்ணுக்குப் புலப்படாததோ, ஆயினும் இதெல்லாமாக ஆவதோ, அதுவே நீ.”

தொடர்ந்து சிறிது உப்புப் பரல்களை நீருள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் இட்டு எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி கோரப்பட்டான் ஸ்வேதகேது.  “உப்பு எங்கே?” என்றார் அவன் தந்தை.

”கரைந்துவிட்டது தந்தையே.”

“அதன் மேல்பரப்பைத் தொட்டு சுவைத்துப்பார்.”

அவன் சுவைத்தான்.  “உப்பாயிருக்கிறது.”

“ஒரு ஓரத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பாய் இருக்கிறது.”

”உன் விரலை ஆழத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பு கரிக்கிறது.”

“கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆயினும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும் பரவிய அந்த உப்பு – அதுதான் நீ மகனே.  தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.”

தந்தை மேலும் மேலும் பல உவமைகள் மூலம் ஒரே மெய்மைதான் எல்லாவற்றிலும் உறைகிறது என்பதையும் அதுவே பலவாகத் தெரிகிறது என்பதையும் விளக்கினார்.  அத்தி விதை முளையாகும்போது அதிலிருந்து இலைகள் முளைக்கின்றன; அவை சிறிதும் வேர்கள் போலிருப்பதில்லை, விதைபோலும் அவை இல்லை.  பின்னர் இலையிலிருந்து வேறுபட்ட மலர்கள் தோன்றுகின்றன. கனிகளும் வேறுவிதமாக இருக்கின்றன.  ஒரு மூலப் பொருளிலிருந்து பல்வகையான வடிவவேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; ஆனால் அவை எல்லாம் ஒன்றே.

இதுவே உபதேச வாக்கியம்.  இந்த அருள் வாக்கை தியானிக்க இரண்டு மந்திரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.  அவை மனன வாக்கியங்கள்.  இதில் ஒன்று ‘பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா’.  நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது, அகவயம் புறவயம் என இரண்டில்லா நிலையை நனவு நிறைத்திருக்கிறது.  ஆயினும் அது கனவாகவோ  அல்லது சிறியவொரு தூண்டலால் விழிப்புநிலையாகவோ மாறக்கூடியது. ‘பிரக்ஞா’ – இம் முழுப்பிரபஞ்சத்தின் விதைநிலம் – உங்களுள்ளே நனவின் அடித்தளமாய் உள்ளது.  கனவில் எல்லா வடிவத்திலும் அது திறந்துகொள்கிறது, புறவுலகில் காணப்படும் அனைத்தையும் விரியச் செய்கிறது.  இதை அறியும் நீங்கள், “நான் காணும் இவ்வேறுபாடுகளெல்லாம் என்னுடையதேயான பிரக்ஞையின் மாறுபாடுகள்தான்” என்கிறீர்கள். பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா: அண்டமெனும் இப்பிரபஞ்சமென நான் காணும் வேறுபாடுகளெல்லாம் முழுமுதலன்றி பிறிதொன்றில்லை.

இப்பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு தனிப்பொருளல்ல, நமது நீட்சியே அது.  அதை நம்மால் மறுக்க இயலாது.  அது நம் அன்பிற்கினியதாக வேண்டும்.  இவ்வுலகு என்பதே நம் அகம்.

இங்குள்ள அனைவரையும் என் அகமாக நான் பார்க்கும்போது, எனது பொறுப்பு பன்மடங்கு கூடுதலாகிறது.  எனது பொறுப்பு என்பது எல்லையற்ற கடப்பாடு; நான் ஒவ்வொருவருக்கும் கடன்பட்டுள்ளேன்.  என் சகோதரனின் பாதுகாவலன் மட்டும் அல்ல நான்; இப்பிரபஞ்சத்தின் மெய்மைக்கும், நீதிநிலைநாட்டலுக்கும், லயத்துக்கும் நானே பொறுப்பு.  நான் என்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். அகவயமாய் திரும்பி நான் தியானிக்கிறேன். சூரியனோ, நிலவோ, பசுமையோ, மனிதரோ, பறவைகளோ, விலங்குகளோ எதையும் நான் காணவில்லை.  தூய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கொண்ட ஒரு அகவய உலகு இது.

என்னுள் உள்ள நில்லா ஊற்று போல், நனவோடை பெருகும் நீரூற்று போன்ற ஒளியிலிருந்து இதெல்லாம் வருகிறது. இது என் ஆன்மா.  இன்னொரு மனன வாக்கியம் : ‘அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா’ – அகமே பிரம்மம், முழுமுதல்.  நீங்கள் கண்களைத் திறந்து பார்க்கும் உலகு உங்களுடையது; நீங்களே ‘அது’; ‘அது’வே பிரம்மம்.  கண்களை மூடிக்கொள்வீர்களென்றால் அப்போதும் நீங்கள் அறிவது பிரம்மமே.  உள்ளும் புறமும், எப்போதும் நீங்கள் காண்பது அதுவே.  அது மனதில் ஒலிக்கிறது: “என் குரு சொன்னார்: ‘அது நீயே; அதுவே நீ’.”  இடையறா தியானம் மூலம், பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகில் பங்குகொண்டு, அல்லது அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகிலிருந்து விலகி ஒருவர் அனைத்தின் ஒருமை குறித்த மறைபொருளை அடைகிறார்.

பதினான்காவது பாடலில், புறத்தோற்றத்திற்கு மட்டுமே முனியாகத் தோன்றுபவருக்கு தெரியாத ரகசியம் எனப்பட்டது இம்மறைபொருளே.  அவருக்கு இந்த ரகசியம் பிடிகிடைப்பதில்லை என்பதால் புற உலகானது வானுலகு, வளியுலகு, மண்ணுலகு என மூன்று மடிப்புகள் கொண்டதாய் தெரிகிறது.  எதிர் நிகழ் கழிவெனும் மூன்றாக பகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அவரது அகமோ அறிபவன், அறிவு, அறியப்படுவது என மூன்றாக உடைந்திருக்கும்.  ஆனால் ஒருவருக்கு இந்த அக மறை புலப்பட்டுவிடும்போது அவர் கபட யதியாய், புறத்தோற்றத்தில்மட்டும் முனியாய் இருப்பதில்லை. அவர் யதிவர்யனாகிறார் – கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழும் தவசீலராகிறார்.

ஒருவர் தன் உடலுக்குள் கேட்கும் இடையறா இசைக்கோவையும், எல்லாம் ஒன்றே என்ற குருவின் வாக்கு தரும் புதிய திறப்பும் மூவுலகும் பெரும் ஒத்திசைவால் நிறையும் வரை பாடலை நீட்டிக்கின்றன.  ஆழியின் ஓசை போன்றது அது.  இவ்வொரு இசையால் நிரம்பிய உங்கள் அக உலகை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

தூண்டப்படாத, ஏற்றப்படாத ஒரு ஒளியைப் பற்றி முன்னர் கூறப்பட்டது. நீங்கள் உறங்கும்போதும், விழித்திருக்கும்போதும், பல எண்ணங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போதும் இந்த ஒளி அனைத்தையும் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு, அனைத்தையும் ஒளிபெறச்செய்துகொண்டு இருக்கிறது.  விழி எப்போதும் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறது.  ஆனால் நீங்கள் பாலையில் கானலைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அது வேறு புறம் திருப்பப்படுகிறது.  அக விழிக்கு பதிலாக கவனம் சிதறச் செய்யும் இரு புற விழிகளை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்கள்.  மெய்மறக்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நிறைக்கும் இவ்விசையை நீங்கள் கேட்கும்போது மெய்யறிவு கண்விழிக்கிறது.  அப்போது அனைத்தையும் அதன் வழியாக காண்கிறீர்கள்.  இப்போது உங்களது அனைத்து விருப்புகளும் நீங்குகின்றன.  எதனோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி உங்களில் கூடுகிறது. இதைவிடச் சிறந்த மகிழ்ச்சி வேறேதும் இல்லை. அத்தகைய முனியே நம் மனதிற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.

முந்தைய பதினைந்து பாடல்களின் சாரமும் இப்பதினாறாவது பாடலில் உள்ளது.

அறிவினையும் கடந்து அறிபவனின்
அகத்தும் புறத்தும் பேரொளியுடன் ஒளிரும்
கருவினை  புலனைந்தும் உள்ளடக்கி
மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ந்து வணங்கியோதிடுவோம்

என நாம் தொடங்கினோம்.  விழிகளை விலக்கிக் கொள்பவரே யதி எனப்படுகிறார்.  முதல் பாடலிலேயே கட்டுப்பாடுடைய முனி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.

இப்பாடலில் சாதாரண அறிவு என்பதே பாலைவனம் எனப்படுகிறது.  சாதாரண அறிவைக் கடந்து நீங்கள் செல்லும்போது மட்டுமே பிரபஞ்ச உலகென்றும் அக உலகென்றும் ஒரே நேரத்தில் அகமும் புறமும் ஒளிரும் ஒற்றை மெய்மையை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

இரண்டாவது பாடலில் இவையெல்லாமாக வானில் காணப்படுவது ஒரு சூரியனே என்று சொல்லப்பட்டது. ‘சொல்’லை கேட்டு நீங்கள் தியானிக்கும்போது, அது உங்கள் கண்ணை – நீங்கள் காண்பதற்குப் பயன்படுத்துவதாக உள்ளதோடு மட்டுமல்லாமல் இவையனைத்தையும் உங்களுக்காக படைத்தளித்த கண்ணை – திறக்கிறது.  “எது கண்ணோ அது உலகம்” என்கின்றன உபநிடதங்கள்.  நீங்கள் காண்பது எதுவோ அதுவே உங்களது உலகம்.  “எதை நாம் காண்கிறோமோ அதையே நாம் நம்புகிறோம்” என்கிறது பிரித்தானிய அறிவியலாளர் சங்கம்.  உண்மையில், நாம் எதை நம்புகிறோமோ அதையே காண்கிறோம்.  நம் நம்பிக்கையை மெய்ப்பிப்பதற்காகவே நாம் எப்போதும் பார்க்க முயல்கிறோம்.  ஆக, முழுமுதலுடன் நீங்கள் ஒன்றும்போது எங்கும் முழுமுதலையே காண்கிறீர்கள்.

அதன் பின்னர் ஆழியின் மேற்பரப்பு பற்றியும் அதன் ஆழத்தில் உள்ள விழுமியங்களின் பெரும்செல்வம் பற்றியும் கூறப்பட்டது.   இங்கே, மெய்யறிவு வெள்ளமாய் பெருகுகையில் உங்கள் வாழ்வெனும் பாழ்நிலம் ஆழியின் பெருஞ்செல்வமாகிறது.  வெறும் மணல்துகள்களாய் இருந்தவை இப்போது விலைமதிக்கமுடியாத முத்துக்களாய் மாறிவிட்டன.  நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும், நிகழ்பவை ஒவ்வொன்றும் – மணல்துகளாய் இருந்தது இப்போது பெருமதிப்புடைய முத்தாகிவிட்டது.  நம் மனப்பாங்கில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் நம் தரிசனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் வாழ்வே செழிப்பாகிறது.  இதைவிட வியப்புக்குரியது, அழகானது எதுவாக இருக்க முடியும்?

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 15

Standard

பரயுடெ பாலுநுகர்ன்ன பாக்யவான்மார்க்

கொரு பதினாயிரமாண்டொரல்பநேரம்

அறிவபரப்ரக்ருதிக்கதீனமாயா

லரநொடியாயிரமாண்டுபோலெ தோன்னும்

பரத்தின் பால் நுகர்ந்த பேறுபெற்றோருக்கு

பதினாயிரமாண்டென்பது ஒரு கணமே

அபரஉலகுக்கு அறிவு அடிமையானாலோ

அரை நொடியும் ஆயிரமாண்டாக தோன்றுமே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 15)

சிலர் எப்போதுமே ஏதோ ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.  அவர்களுக்கு அழுவதற்கு ஒரு காரணம் வேண்டும்.  அவர்களைச் சுற்றி எப்போதுமே இருள்தான்.  ஆயினும் அவர்களை நாம் கெட்டவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது.  அவர்களது மனம் மிகவும் நுட்பமானது (tender), பிறரது ஆலோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவர்களுக்கு தயக்கமிருக்காது.  அவர்கள் கருணை உடையவர்கள்.   பிறருடனான உறவுகளில் சிக்கல், பொருளாதாரச் சிக்கல், நோய்கள், மனப்பிறழ்வு என பலவகையிலும் அவர்களுக்கு பிரச்சினைகள்.  ஒரு சிக்கலிலிருந்து அவர்களை நீங்கள் மீட்பீர்கள் என்றால் உடனடியாக அவர்கள் பிறிதொரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வார்கள். சில நாட்களில் உங்களால் அவர்களை தாங்க முடியாது போகும்.  அவர்களுக்கு யாராலுமே உதவமுடியாது என்று தோன்றும்.  அவர்களது பிரச்சினைதான் என்ன?  உலகாயதக் கவர்ச்சிகளில் கட்டுண்டவர்கள் அவர்கள்.

ஓரளவுக்கு நம் எல்லோருக்குமே இந்தப் பிரச்சினை உண்டு.  மனிதர்களின் வாழ்வு ஒன்றுடனொன்று பின்னிப்பிணைந்ததாய் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாய் உள்ளது.  நம் அன்பிற்குரியவர்களின் தேவைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டுமென்பது இயல்பே.  நம் தேவைகளும் நம்மை அழுத்தக்கூடும்.  ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போதும் பல்வேறு தேவைகளும் நம் கவனத்தைக் கோரி நம் முன் எழுகின்றன.  ஒரு நண்பனுக்கோ உறவினருக்கோ நாம் உதவ வேண்டியுள்ளது.  சூழ்நிலைகளை பெரிதுபடுத்தக்கூடிய நுட்பமான மனம் கொண்டவராய் நீங்கள் இருந்தால், சிறுசிறு விஷயங்கள்கூட உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டியனவாய் தோன்றும்.  உங்களுக்கு நரம்பியல் பித்து ஏற்படக்கூடும்.  அவசரமாக ஒன்றை செய்துமுடித்தபின் நீங்கள் அதற்காக வருந்துவீர்கள்.  நீங்கள் செய்ததற்காக வருந்தி, செய்ய வேண்டியதற்காக கவலைப்பட்டு, இருண்டதாய் தோன்றும் இக்கணத்தில் நீங்கள் அகப்பட்டுக்கொள்ளும்போது வெறுமனே அமர்ந்து வருந்துவதைத் தவிர செய்யக்கூடுவது வேறேதுமில்லை.

இப்பாடல், இத்தகைய நிலையை அபர பிரக்ருதியில் அகப்பட்டுக் கொள்வதாக சித்தரிக்கிறது. அபரம் என்பது முழுமுதலல்லாததை குறிக்கிறது.  ஒரு சூழ்நிலை பெருகும்போது, ஒன்று பலவாகும்போது, மீள மீள நிகழும்போது அது பிரக்ருதி எனப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் பலதும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்பவை.  காலையில் சிற்றுண்டி அருந்தினாலும் மதியம் பசியெடுக்கிறது. மதிய உணவு உண்கிறோம்.  ஆனால், பொழுது சாயும்போது மீண்டும் பசிக்கிறது.  பசி ஒரு மீள்நிகழ்வு.  நம் உடலோடும் அகத்தோடும் தொடர்புடைய பல தேவைகளும் இவ்வாறாக பெருகக்கூடியவை.

முன்னொரு பாடலில் நாம் நோக்கிநிற்கும் அறிநிலை பற்றி பேசினோம்.  நம்முள் ஒரு பொறியாய் எங்கோ மினுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒளி உள்ளது. கடந்துசெல்லும் வாழ்வின் பண்புகளால் பாதிக்கப்படாதது அது.  இதுவே உண்மையில் நம்முள் உள்ள ஆவியின் பொறி.  அதுவே நம் அகம்.  வாழ்வின் தேவைகள் இந்த மென்னொளியை எளிதாக அடக்கிவிடக்கூடும்.  உங்களை நீங்களே தேடுவீர்களென்றால் அச்சிறு பொறியுடன் நட்பாயிருங்கள்.  உண்மையில் நீங்கள் பிறரிடம் கொள்ளும் அன்பு அதிலிருந்துதான் வருகிறது. அதை பிறிதொருவர் தீண்டும்போதுதான் நீங்களும் அன்பில் திளைக்கிறீர்கள்.  உங்கள் மனம் அந்த தெய்வீகப் பொறியுடன் இணைந்துகொள்ளுமென்றால் உங்கள் உள்ளிலேயே நீங்கள் மேலும் அழகானதொரு உலகை உணர்வீர்கள்.  அதைத்தான் யேசு உங்கள் உள்ளிருக்கும் இறைவனின் அரசு என்றார்.

நமக்குள் அத்தகைய மாபெரும் செல்வம் உள்ளது.  அதை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள் என்றால், கடந்த காலத்தின் வருத்தங்கள் எதுவும் உங்களுக்கு தொல்லை தாரா.  கடந்த காலத்தை நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது.  அது கடந்துபோன ஒன்று.  இறந்தவை புதைக்கப்படட்டும். இறந்தகாலத்தோடு உங்கள் வருத்தங்களையும் புதையுங்கள்.  கத்தோலிக்கர்கள் பாதிரியாரிடம் சென்று குற்ற ஏற்பு செய்வர். குற்றம் ஏற்கப்பட்ட உடன் எதுவானாலும் அது முடிந்துபோனது என்ற உணர்வு வரும்.  அது நல்ல விஷயம்.  இன்னொருவரிடம் சென்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதுகூட இல்லை.  ‘நடந்தவை நடந்தவையே; என்னால் செய்யக்கூடுவது ஏதுமில்லை.  அதற்கு மதிப்பேதும் இல்லையென்றால் நான் அதை மீண்டும் செய்யப்போவதில்லை’ என்று சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.  இதை மட்டும் நீங்கள் செய்தால் போதும்; அது உங்களை விட்டு விலகிவிடும்.

எதிர்காலம் குறித்து, ‘அது வரட்டும்.  வரும்போது பார்த்துக்கொள்வேன்’ என்று கூறுங்கள். இதனால் நீங்கள் எதற்கும் திட்டமிட வேண்டாம் என்பதில்லை.  நூறு சிக்கல்களை ஒரே சமயத்தில் கையாள்வதைவிட, பொருத்தமான ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அதை உங்கள் அகம் பெரிதுபடுத்தாவிட்டால், அது செயற்கையானதாக தெரியாது.  உங்களது சிக்கல் என்னவாக இருக்கும்?  உடல் குறித்ததென்றால், மக்கள் ஒருபுறம் பிறந்துகொண்டிருக்கும்போதே பிறர் இறந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.  இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று.  வளர்ச்சி பிற சிக்கல்களை கொணர்கிறது.  பல் முளைக்கும்போது குழந்தை அழுகிறது – அதற்கு நாம் எதுவும் செய்ய இயலாது.  வலியை நம்மால் தடுக்க முடியாது.  குழந்தையுடன் சேர்ந்து அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை.  குழந்தைக்கு பல் முளைக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  சில காலம் சென்ற பின் முடி நரைக்கிறது, சுருக்கங்கள் விழுகின்றன, முகம் மாறுகிறது, பற்கள் உதிர்கின்றன – அதனால் என்ன?  இவையெல்லாம் இயல்பல்லவா?  இவற்றை நாம் பெரிதுபடுத்தவே கூடாது.

ஒரு நாளில் நாம் செய்யவேண்டியதென பல விஷயங்கள் இருக்கக்கூடும்.  சில நாட்களில் அவ்வாறிருக்காது.  தவிர்க்கமுடியாதவை என்று தோன்றும் பல விஷயங்களும் உண்மையில் அவ்வாறானவை அல்ல.  அவற்றை தவிர்க்க முடியும், கைவிட முடியும்.  மனம் வளர வளர சிக்கல்கள் அதிகமாகின்றன. தொலைக்காட்சியாலும் பிற விளம்பரங்களாலும் மனதின் தேவைகள் பெருகுகின்றன.  நீங்கள் நுகர்வோர் என்பதால் உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க எல்லோரும் முயல்கின்றனர்.  அவர்கள் உற்பத்தி செய்வதை நீங்கள் வாங்கவேண்டுமென்றால், உங்களில் பேராசையை உருவாக்கி, இச்சையை தூண்டவேண்டும்.  ஆக, உங்கள் மனதை தாகம் கொண்டதாக, பசியுடையதாக, சோர்வுடையதாக ஆக்கவும் எப்போதும் ஏழ்மையில் உழல்வதாகவும், ‘என்னிடம் இது இல்லை, அது இல்லை’ என்றும் எண்ணச்செய்யும் ஒரு புறச் செல்வாக்கு முயன்றுகொண்டே இருக்கிறது.

நாம் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு விஷயங்களை செய்யவேண்டியிருக்கிறது.  ஒன்று அகவயமாய் சென்று நம்முடையதேயான, தெய்வீகமான நம் அன்பு  நண்பனான ஆவியுடன் நட்பு கொள்ளுதல்.  நம் அகத்தை உள்ளே உணர்கிறோம், அதாவது இறைவனின் அரசை நம்முள் தேடுகிறோம். இன்னொன்று தேவைகளின் புற உலகு.  மிகைப்படுத்தல்களை தவிர்த்து யதார்த்தத்தை உணரவேண்டும்.  நாம் பரிவுடையவர்களாய்தான் இருக்கிறோம், ஆனால் நம் பரிவின் பாங்கு மாறுகிறது.  உங்கள் ஆத்ம நண்பன் இக்கட்டில் இருக்கலாம்; பெரும் இருளில் வீழலாம். உங்கள் இருளை அவர்களுடையதுடன் சேர்க்காமல், உங்கள் மகிழ்வை நோக்கி அவர்களை கொண்டுவர நீங்கள் முயல வேண்டும். உங்கள் மகிழ்வை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் துயரை அல்ல.

இது பெரும்பாலானவர்களுக்கு உவப்பானதாய் இருப்பதில்லை.  அவர்கள் துயருற்ற ஒரு முகத்தைக் கண்டவுடன் தங்கள் முகத்தோற்றத்தை இழந்து தாமும் துயர் கொள்கின்றனர்.  தன் நண்பன் அழுதால் தானும் அழவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றனர்.  அது தேவையே இல்லை.  இரு படையினருக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு ஏவுகணைகள் பறந்து கொண்டிருக்கையில் அங்கே துயருடன் நின்றான் அர்ஜுனன்.  அவனை அடுத்து அதே சூழலில் நின்றிருந்த கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான்.  கடக்க முடியாத இன்னலாகத் தோன்றும் எதுவாயினும் அதிலிருந்து மீள ஒரு வழி நிச்சயம் உண்டு என்பதையே இது காட்டியது.  அர்ஜுனனை திருத்தும் பணியை இந்தப் புன்னகையுடனே கிருஷ்ணன் துவங்கினான்.  அதே போல் நீங்கள் உங்கள் கண்ணீரை அல்ல, உங்கள் புன்னகையையே அளிக்க வேண்டும்.  இது ஒரு நாளில் முடியக்கூடியது அல்ல; ஆனால் நிச்சயம் இயலக்கூடிய ஒன்றே.

நம் நண்பர் வந்து பியானோவை வாசிக்கத் துவங்கியதும் அதில் தன்னையே இழக்கிறார்.  நேரம் போவதே அவருக்கு தெரிவதில்லை.  அமர்ந்து அதை கேட்பவரும் அனைத்தையும் மறக்கின்றனர்.  என்ன நிகழ்கிறது?  நம் அனைவருள்ளும் இசை இருக்கிறது.  நம் வாழ்வே இசைதான்.  நம் வாழ்வில் ஒரு தாளலயம் உண்டு, இன்னிசை உண்டு, இசைவிணக்கம் உண்டு.  நம்முள் உள்ள இன்னிசை தூண்டப்படும்போது ஆவி மேலெழுகிறது.  நம் அக இயல்பு புற இயல்பைவிட முதன்மை பெறுகிறது.  இசைவான ஒரு நிலையில் புற இயல்பும் அக இயல்பும் இணைகின்றன. நாம் நம் ஆழங்களுக்குள் செல்கிறோம்.  இச்சிறு போதில் நாம் இவ்வுலகிலேயே இருப்பதில்லை.  சிறிது நேரம் வாசித்துவிட்டு நம் நண்பர் பியானோவை விட்டு எழுகிறார்.  நாமெல்லோரும் வேறொரு உலகில் உலவிவிட்டு திரும்பி வருவதாக உணர்கிறோம்.  அதே அறையில், அதே மக்களுடன் அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாலும் சிறிது நேரத்திற்கு நாமெல்லாம் வேறாக இருந்தோம்.  நம் இருக்கை மிகவும் வசதியானதாக இருந்தது.  இதெல்லாமே இசை செய்த மாயம்.

இன்னொரு தோழி தனது ஓவிய அறையில் தன் வேலையை செய்துகொண்டிருக்கிறார்.  அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வேலை அல்ல, அழகை படைத்தல்.  தூரிகையின் ஒவ்வொரு தீற்றலும் புது மகிழ்வை தருகிறது.  இதற்கு முன் பார்த்தேயிராத ஒன்று அவரிடமிருந்து உருவாகிறது.  ஒரு புதிய திறப்பு.  இந்தத் திறப்பு விந்தைகளால் நிரம்பியது; அழகின் வெளிப்பாடு அது.  ஆன்மாவின் மையம் விழிகள் காண்பவற்றுடன் இசைந்தொலிக்கிறது.  அக உலகும் புற உலகும் மகிழ்வின் பொறியில் இணைகின்றன.  இந்தப் பொறியுடன்தான் நாம் நட்பு பாராட்ட வேண்டும்.

காதலரிருவர் சந்திக்கின்றனர்.  விழிகோக்கின்றனர்.  மீள மீள ஒருவரையொருவர் விந்தையுடன் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.  அது அவர்களுக்கு சலிப்பதேயில்லை.  தம்மைச்சுற்றி நிகழ்வது எதுவும் அவர்களுக்கு உரைப்பதேயில்லை.  அவர்கள் இருவர் மட்டுமே – உலகில் வேறேதும் இல்லை.  ஒருவரையொருவர் விழுங்கிவிடுவதைப் போல நோக்குகின்றனர். ஒருவரையொருவர் தீண்டுகின்றனர்.  கைகள் பிணைக்கின்றனர்.  அங்கு திகழ்வது பேரின்பம், பேரின்பம் மட்டுமே.

குழந்தை பொம்மையை வைத்துக்கொண்டு விளையாடும்போதும் அதற்கு நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.  ஆனால் எல்லோரும் ஒருமை நிலையிலிருந்து வெளியே வரும்போது, துயர் நிறைந்த உலகு அவர்கள் மீது பாய்வதற்கென வெளியே காத்திருக்கிறது.  இசைக்கலைஞன் இப்போது இசைக்கலைஞனில்லை, காதலர் காதலரில்லை, ஓவியர் ஓவியரில்லை, குழந்தை குழந்தைக்கான் இயல்பில் இல்லை – எல்லோரும் மீண்டும் தேவைகளின் பலியாகின்றனர்.

என்றாலும், உங்கள் அகத்தின் துணைக்கோடல் மூலம் இடையறா இன்பம் எய்துதல் இயலக்கூடியதே.  இறைவன் என்றோ, கிருஷ்ணன் என்றோ, யேசு என்றோ, காதலன் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள் அதை.  அது உங்களுக்கே உங்களுக்கு உரியது. உங்களோடு எப்போதும் இருப்பது.

நாம் சில அதிசய மனிதர்களை பார்க்கிறோம் – அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை, உலகத் தேவைகளிலிருந்து விடுபட்டு மேலெழுந்தவர்கள்,  குப்பை நடுவே வாழ்பவர்கள், உடல்நலம் இல்லாதவர்கள்.  ஆனால் அவர்கள் கண்களில் ஒரு ஒளி இருக்கும். இதயத்தில் களியும், உதட்டில் புன்னகையும், மென்மையான மனப்பாங்கும், அன்பான சொல்லும் அவர்களிடம் எப்போதும் இருக்கும்.  அவர்களால் உங்களை எப்போதும் மகிழ்விக்க முடியும்.  அவர்கள் மறையும் தருணத்தில்கூட அவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருப்பது பெரும் மகிழ்வை தரும்.  உங்கள் முன் ஒளிரும் ஒளி அவர்கள்.  அவர்களின் அருகாமை நம்மை இன்பத்தில் ஆழ்த்தும்.  அவர்களே இவ்வுலகின் உண்மையான ஒளி.  அவர்களுக்கு எதுவும் தேவையில்லை.  ஆனால் தங்கள் வளத்தால் அவர்களால் எல்லோர் மனத்தையும் வளமானதாக ஆக்க முடியும்.  நீங்கள் ஏன் அத்தகைய ஒருவராக ஆகக்கூடாது?  அதற்காக நீங்கள் எந்த மூலதனமும் இட வேண்டியதில்லை.  உங்கள் வாழ்க்கை மனப்பாங்கை சிறிதே மாற்றிக்கொண்டால் போதும்.  உங்கள் வாழ்வு மாறும்போது, அடுத்தவர் வாழ்விலும் மாற்றங்கள் ஏற்படும்.

ரமண மகரிஷியிடம் உலகிற்காக தாங்கள் என்ன செய்யக்கூடும் என்று பலரும் கேட்பர்.  அவர் அவர்களிடம் கேட்பார் “யாருக்காக யார் செய்வது?”  இதன்மூலம் அவர்களின் அகம் தனக்குள்ளேயே குவியும்.  உங்களை நான் மகிழ்விக்க வேண்டுமென்றால் நான் முதலில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.  நான் சோகத்திலாழ்ந்தால் உங்களை எப்படி மகிழ்விக்க இயலும்?  நீங்கள் சிரிக்க வேண்டுமென்றால் சிரிப்பது எப்படி என்று எனக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  நீங்கள் அமைதி பெறவேண்டும் என்று நான் நினைத்தால் அமைதி என்றால் என்ன என்று நானறிந்திருக்க வேண்டும்.  நம்முள் உள்ள அமைதியை, களிப்பை நாம் முதலில் கண்டடைய வேண்டும். நம்முள் உறையும் ஆவியுடனான நமது நட்பு இடையறாததாய் ஆகும்போது மட்டுமே அது இயலும்.

இது ஒரு மாயம் போன்றது; உங்களது நாளைய உலகம் இதே போலிருக்காது.  எதையும் மிகைப்படுத்துவதே உங்கள் வாழ்வாக இருக்கிறது.  நீங்கள் சித்தரிப்பது போல இவ்வுலகொன்றும் அத்துணை கேடானது அல்ல.  மடமை என்பது என்ன?  மனம் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ ஒன்றை மிகைப்படுத்துவதே மடமை.  ஒரு விஷயத்தை, கூட்டாமல் குறைக்காமல் அதன் இயல்பான மதிப்புடன் பார்த்தீர்களென்றால் நீங்கள் செய்வது அறிவுள்ள செயல்.  ஆனால் நாம் எதையும் மிகைப்படுத்தவே செய்கிறோம்.

ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளவரை கடந்துசெல்லும்போது அவர் உங்களைப் பார்த்து புன்னகைக்கவில்லை என்றால் வாழ்த்து சொல்லவில்லை என்றால், “அவருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை போலும்.  அதனால்தான் எனக்கு வாழ்த்து சொல்லவில்லை” என்று எண்ணுகிறீர்கள்.  அந்த அளவுக்கு நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் பற்றாக்குறையுடன் இருக்கிறீர்கள். எப்போதும் பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதில் குறியாக இருக்கிறீர்கள்.

எத்தனை கொடுமையான நோய் இது?  இந்த நோய் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், “நண்பர் வேலையில் தன்னையே இழந்திருக்கிறார்.  அதனால்தான் என்னை பார்க்கவில்லை” என்று நினைப்பீர்கள்.  அது உங்களை மகிழ்விக்கிறது.  “என்னை பார்க்கக் கூட இல்லை.”  “அவர் என்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறார்” என்பது இன்னொரு மனப்பாங்கு.  ஒரே விஷயம் இரு வேறு விதங்களாக பார்க்கப்படுகிறது.  ஒன்று உங்களை காயப்படுத்துகிறது.  மற்றொன்று மகிழ்விக்கிறது.  மகிழ்வதன் பக்கம் இல்லாமல் ஏன் காயப்படுவதன் பக்கம் இருக்க வேண்டும்?  நான் உங்களிடம்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். எங்கோ தொலைவில் உள்ளவர்களிடம் அல்ல.  உங்கள் உலகை அசலான சொர்க்கமாக உங்களால் மாற்ற முடியும்.  இதுவே சொர்க்கம்; வேறெதுவும் அல்ல.  உங்கள் உள்ளங்கையில் உள்ளது இந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த உலகு. ஆனால் நீங்கள் அதை வீசி எறிகிறீர்கள்.

இப்பாடலில் நாராயண குரு நமக்களிக்கும் உறுதி இது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 14

Standard
திரிபுவன சீம கடந்நு திங்கிவீங்கும்
திரிபுடி முடிஞ்ஞு தெளிஞ்ஞிடுன்ன தீபம்
கபடயதிக்கு கரஸ்தமாகுவீலெ
ன்னுபநிஷதுக்தி ரஹஸ்யமோர்த்திடேணம்

மூவுலகெல்லை கடந்து பொங்கும்

மும்மடி அறிவொடுங்கி ஒளிரும் தீபம்

கபடமுனிக்கு கைவசமாகாதென்னும்

உபநிடத மறையை மனதிலிருத்துவாய்.

                                                             (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 14)

அனைத்தையும் நிறைக்கும்  ஒளிர்வுடன் மூவுலகின் எல்லை கடந்து

மூவிதழ் அறிவு மங்கியபின் ஒளிரும் தீபம்

கபடமுனிக்கு இது ஒருபோதும் கைவசமாவதில்லை

என்னும் உபநிடத மறையை நினைவிலிருத்திட வேண்டும்

கத்தோலிக்க திருச்சபை பொதுமக்களில் தொடங்கி, சகோதர்ர், தந்தையர் எனும் புதுவர், குருமார்கள், தலைமை குருமார், போப்பாண்டவ மன்ற உறுப்பினர் என தொடர்ந்து இறுதியாக போப்பாண்டவரை கொண்டுள்ளது.  இந்தப்படிநிலையில் ஒருவித முதிர்ச்சி நிலை கணக்கில் கொள்ளப்படுகிறது.  ஒவ்வொருவரும் ஒரு எல்லையைக் கடந்து அடுத்த நிலைக்கு செல்ல முயன்றுகொண்டேயிருப்பர்.  முழுநிறைவை நோக்கிய வளரும் அளவீடு ஒன்று இதில் உள்ளது.  போப்பாண்டவர் நிலையை நெருங்கும்போதும் முழுநிறைவு என்பது எட்டப்படாததாகவே உள்ளது. அந்நிலையை கடந்த பின் அவர் புனிதராகிறார். அதற்கும் அடுத்த நிலையில் இருப்பது கிறித்துவே.  கிறித்துவின் தனிப்பண்புக்கும் அப்பால் மேலே உள்ளது சொல் அல்லது புனித ஆவி என்னும் இறையின் அழியா ஆன்மா.  அதற்கும் மேலே உள்ளது இறையே.

ஆக, அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் மெய்மையை அடைய நாம் பல படிநிலைகளை கடந்துவர வேண்டியுள்ளது.  காட்டாக, ஒரு மனிதன் ஆன்மிக குருவால் ஞான மார்கத்தில் வழிப்படுத்தப்படுகிறான்.  ஹரே கிருஷ்ணா இயக்கத்திலென்றால், அவன் தன் தலையை மழித்துக்கொண்டு ஒரு சிறு குடுமியுடன், மஞ்சள் பழுப்புடுத்தி குறிப்பிட்ட வழியில் ஹரே க்ருஷ்ணா என்று பஜனை செய்தல் வேண்டும்.  அவன் ஒரு நாள் சைதன்ய மகாபிரபுவாக, கிருஷ்ணனாக ஏன் முழுமுதலாகவே ஆக முடிவெடுத்தாலும் அதற்கு அவன் முயல்கிறான் என்பதே உண்மை.  இந்த நிலையில் அவன் செய்வது பாவனை மட்டுமே.

பாவனை செய்யும்போது நீங்கள் எதுவாக விரும்புகிறீர்களோ அதுவாக ஆகிவிட்டதாக கூறாதீர்கள்.  ஒன்றாக ஆக விரும்புவது வேறு  அதுவாகவே ஆகிவிடுவது வேறு.  அது நீண்ட பயணம்.  ஒரே நாளில் அதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என எண்ணாதீர்.  அது ஒரு வாழ்நாளுக்குரியது.  எளிதாக கருதுங்கள், அதே சமயத்தில் அதை முக்கியமானதாகவும் கருதுங்கள்.

முழுமுதலோடு இணைவதில் நமக்கு இரண்டு தடைகள் உள்ளன.   ஒன்று அண்டம் சார்ந்த்து, இன்னொன்று உளவியல் ரீதியானது.  நம் உடல் ஒரு தனி அலகு என்பது அண்டவியல் சார்ந்தது.  அது உளவியல் சார்ந்து வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதால் இயற்பியல் விதிகளுக்கும் வேதியியல் நிகழ்வுகளுக்கும் ஆட்படுவது.

மண்ணுலகம், வளிமண்டலம், விண்ணுலகம் என மூன்று உலகங்களை சுட்டுகிறது இப்பாடல்.  புவியீர்ப்பு நம்மை மண்நோக்கி கீழே இழுக்கிறது. அதனால் நாம் மன்னுயிராய் இருக்கிறோம், உறுதியான் மண்ணை நம் காலடியில் எப்போதும் உணர்கிறோம்.  ஒன்று பல என இந்நிலவுலகில் உள்ள அனைத்தையும் நோக்கிக்கொண்டு பல்வேறு வகையான அனுபவங்களை நாள்தோறும் பெறுகிறோம்.  வளிமண்டலத்தைப் பொறுத்தவரை, சூரியஒளியை காணும்போது ஆஹா அருமை என்கிறோம்.  ஆனால் இருள் கவியத் தொடங்கும்போது அது நம்மை எதிர்மறையாக பாதிக்கிறது.  மேகங்களும் வான்மழையும் நம் மனநிலையை மாற்றக்கூடும்.  வானகம் கதிரவனுக்கும், நிலவுக்கும், விண்மீன்களுக்கும் இருப்பிடம்.  முதலில் நம் கண்கள் கொண்டு வானை நோக்கும் நாம் பின்னர் தொலைநோக்கிகள் கொண்டு பார்க்கிறோம்.  அவை நம் கண்கள் பார்க்கக்கூடிய தொலைவினை மேலும் நீட்டிக்கின்றன.  இப்போது அருகிலுள்ள கோள்களுக்கு ஏவுகணைகளை அனுப்புவதன் மூலம் நம் கைகால்களை நீட்டுகிறோம்.  இவையெல்லாம் ஒரு பெரும் வியப்புணர்வை ஊட்டுகின்றன.

ஆக, நாம் மூன்று புற உலகுகளின் இருப்பு குறித்த ஒரு முடிவுக்கு வருகிறோம். இந்த பற்றுக்கோளை அடைந்தபின் அதனை நம் அகத்திலிருந்து நீக்கி, ஒவ்வொன்றும் ஒற்றை மெய்மையின் வெளிப்பாடே என்பதை உணரவேண்டும்.  நாம் கற்றவை அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும்.  அது அத்துணை எளிதல்ல.

நாம் காணும் அண்டம்சார் உலகு ஒரு தனித்த முறையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  பல்லாண்டுகளாய் நாம் அதை அறிந்துள்ளமையால், பல எல்லைகளாலும் பிரிவுகளாலும் நம் அக இயல்பிலிருந்து நாம் விலக்கப்பட்டுள்ளோம்.  ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் உட்பல பலருக்கும் அதனை ஒன்றாகக் காணவேண்டுமென்ற கனவாக இருந்துள்ளது.  சார்பியலின் பொது மற்றும் சிறப்புக் கூறுகளையெல்லாம் ஒரு மைய ஏற்பாடாக ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு கருதுகோள் இருக்கவேண்டும் என்று ஐன்ஸ்டீன் எண்ணினார்.  தொல்பழங்காலம் தொட்டே கணிதவியலாளரும் இயற்பியலாளரும் பொருட்களை அளந்துகொண்டிருந்தனர்.  யூக்ளிடியன் காலத்தில் எல்லாவற்றையும் முப்பரிமாண கட்டகமாக துல்லியமாக எப்படி அளக்கலாம் என்று அறிந்திருந்தனர்.  தெகார்தேயின் காலத்திலிருந்தே ஏற்கனவே பிரிக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களிடையேயான உறவை காலத்தை இடத்துடனும், வடிவவியலை இயற்கணிதத்துடனும் ஒருங்கிணைத்து புரிந்துகொள்ள விழைந்தனர்.  இதன் நீட்சியாக, நேரத்தை நான்காவது பரிமாணமாக சேர்த்து, நிலைத்த அண்டத்திற்கு பதிலாக ஒரு சார்புலகை ஐன்ஸ்டீன் முன்வைத்தபோது செவ்வியற்பியலாளரின் உலகுகுறித்த பார்வை பெரிதும் பாதிப்பிற்குள்ளானது.  அதன் பின்னர், தாளில் தெரியுமளவு இல்லை என்றாலும் நாம் இயல் உலகை வேறுவிதமாக பார்க்கத் துவங்கினோம்.   எம்பயர் ஸ்டேட் கட்டடம் முப்பரிமாண நோக்கில் கட்டப்பட்டதுதான்.  ஆனால் ஐன்ஸ்டீன் இல்லை அது நாற்பரிமாணம் என்றபோது, அக்கட்டடம் இடிந்துவிடவில்லை.  தொடர்ந்து நின்றுகொண்டுதானிருந்தது.  அப்படியென்றால், பொருட்களை புதிய கோணத்தில் பார்ப்பது எவ்வித பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது?

இப்போதும் ஒரு பென்சிலை கொண்டு ஒரு தாளில் முக்கோணம் ஒன்றை வரைந்தீர்கள் என்றால், மூன்று நேர்கோடுகளும் மொத்தம் 180o கொண்ட மூன்று கோணங்களும் கிடைக்கும்.  மொத்த பிரபஞ்ச அளவிலான ஒரு தாளில் மூன்று நேர்கோடுகளை வரைவது உம்மால் ஆகாது.  கோடுகள் வளைவதோடு கோணங்களும் 180o க்கு மேலிருக்கும்.  ஆனால் பிரபஞ்ச அளவிலான இந்த வளைவு ஒரு தச்சன் அளப்பதற்கு பயன்படுத்தும் நேர்கோடுகளை இல்லாமலாக்கிவிடுவதில்லை.  செவ்வியற்பியல் இன்னும் தினசரி வாழ்வில் சரியாகவே செயல்படுகிறது.

ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நாம் இவ்விரண்டையும் தொடர்புறுத்தவேண்டும்: பிரபஞ்ச அளவில் உண்மையான ஒன்று ஒரு வகையில் உண்மையாக இல்லை, ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் உண்மையான ஒன்று பொதுவான உண்மையாக இருப்பதில்லை.  நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள பேரண்ட உலகை நாம் கணிதம் மூலமே அறியமுடியும்.  அதை அணுக வேறு வழியே இல்லை.  அதில் உள்ளவை சிலதை நாம் பார்க்க முடியும்.  ஆனால் அதை சரியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் நாம் கணக்கீடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மேலும் நம்மால் காணவே முடியாத நுண்ணுலகம் உள்ளது.  அதையும் கணிதம் மூலமே நாம் அறியமுடியும். ஒரு உயிரணுக்கோலை நுண்ணோக்கியைக் கொண்டே காணமுடியும்.  அதற்குள்ளிருப்பது, ஒவ்வொரு இழையிலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைடு இணைகளைக் கொண்ட டிஎன்ஏ. அதனை கற்பனை செய்து பார்ப்பதே இயலாது என்றாலும் அறிவியலாளர் அதனை தகவமைக்கத் துவங்கிவிட்டனர்.

உலகம் பேருருக் கொண்டதாய், செயலறிவு சார்ந்ததாய், மீநுண்ணியதாய் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  ஒருங்கிணைந்த பார்வையை நீங்கள் எங்ஙனம் அடைய முடியும்?  நாராயண குரு இங்கே கோருவது ஒருங்கிணைந்த பார்வையை அல்ல, ஒருமித்த [ஒன்றென உணரும்] பார்வையை.  ’ஒருங்கிணைந்த’ எனும்போது, ஒன்றை இன்னொன்றோடு இணைத்து ஒரு ஒட்டுமொத்த பார்வையை பெறுவது.  ஒருமித்த பார்வை என்பதோ அகம் வழியே அனைத்தையும் ஒரு விழிப்புணர்வாய் ஒரு அனுபவமாய் காண்பது.  அப்போதுதான் நீங்கள் மூவகை இயல் உலகின் எல்லைகளையும் கடக்கிறீர்கள்.  புறவுலகு என்று நீங்கள் சொல்வது மூன்று பிரிவுகளாக பகுக்கப்பட்டது.  நம் அகத்தில் இது குறித்த ஒருமித்த புரிதல் இருக்குமென்றால் எல்லா தனித்துவங்களும் மறைந்துபோகும்.

அகம்சார் நனவுநிலையிலும் மூன்று உளவியல் தடைகள் உள்ளன.  ‘நானறிகிறேன் என நான் அறிகிறேன்’ என்பது முதலாவது.  நான் எப்படி அறிகிறேன் என்பது இரண்டாவது.  நீங்கள் எல்லோரும் இங்கிருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் யார் என்பதையும் நானறிவேன்.  மூன்றாவதாக, உங்களில் பணிபுரியக்கூடிய ஒருவரும் இன்று இங்கே இருப்பதால் நான் மகிழ்கிறேன் என்பதையும் நானறிகிறேன். இம்மூன்றும் எனது அக அனுபவத்தில் உறைகின்றன.  ஆக உலகம் அண்டம்சார்ந்தும் உளவியல் சார்ந்தும் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதோடு புறவயமாகவும் அகவயமாகவும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  இவற்றையெல்லாம் கடந்துசெல்வது எங்ஙனம்?

இன்று நீங்கள் உங்களை தயார் செய்துகொள்ளலாம்.  ஆனால் அது கடந்தநிலைக்கான ஒரு பாவனை மட்டுமே.  இந்த பாவனை என்பதை எதிர்மறை பொருளில் கொள்ள வேண்டியதில்லை.  போப்பாண்டவர் செய்வது பாவனைதான். ஏனெனில் அவர் இன்னும் சிலுவையிலறையப்படவில்லை. ஆனால் அவர் செய்வது பாசாங்கும் அல்ல. திருத்தூதரின் நிலையை அடைய அவர் முயல்கிறார்.  அவர்களது மனநிலையைப் பெற்று இறையாணைகளை ஏற்று இறையோடு ஒன்ற விழைகிறார்.

இந்தியாவில் ஒளியும் நிழலும் கொண்ட ஒரு படிமத்தை பயன்படுத்துகிறோம். அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்னும் முப்பிரிவுகளின் நிழல்களை ஒளி விலகச்செய்கிறது.  இம்மறை உண்மை கபடமுனி என்னும் பாசாங்கு செய்பவனுக்கு தெரிவதில்லை.  வடமொழியில் ‘படம்’ என்பது துணியையும் ‘க’ என்பது ‘என்ன’ அல்லது ‘ஏன்’ என்பதையும் குறிப்பன.  “இவ்வுடையை ஏன் அணிகிறீர்கள்?” என்று மக்கள் வினவக்கூடும்.

”நான் ஒரு யதி என்பதால்” என்று நான் பதிலளிக்கிறேன்.

”மென்மஞ்சளாடை அணிவதாலேயே நீங்கள் யதியாகி விடுகிறீர்களா?”  உங்கள் உடையால் மட்டுமே நீங்கள் யதி என்றால் அதில் எந்தப் பொருளுமில்லை.  ‘படம்’ (உடை) காரணமாக துறவியாகின்றவர் புறக்கூறுகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவார்.  அவருக்கு எந்தவிதமான ‘அறிதலு’ம் நிகழ்வதில்லை.  உடையால் துறவியானவரைப் பற்றி நாம் இழிவாகக் கூறவில்லை.  அவர் இன்னும் வந்துசேரவில்லை.  வந்துகொண்டிருக்கிறார்; வரிசையில் உள்ளார்.  ஒருவர் அவ்வழியில் மெல்ல மெல்ல முன்னேறுகிறார்; ஒருநாள் ஒருமித்த புரிதல் அவர் உள்ளிலிருந்து நிகழும்.

எப்போதாவது அறிவியலாளர் இயலாத சிலவற்றை கண்டடையக்கூடும்.  ஒளியானது ஒரே சமயத்தில் துகள்களுடையதும் அலைகளுடையதுமான பண்புகளை காட்டக்கூடும்.  துகள்போன்ற அலைகளால் ஆனதென்றோ அலைபோன்ற துகள்களால் ஆனதென்றோ அதை நாம் சுட்டுவோம்.  அலைபோன்ற துகள் எனும்போது இருவேறுபட்ட கருதுகோள்களை உங்கள் எண்ணத்தில் நீங்கள் இயலாத வகையில் இணைத்துப் பார்க்கவேண்டும்.  ஒன்று எப்படி துகள்போன்ற அலையாகவோ அலைபோன்ற துகளாகவோ எப்படி இருக்கமுடியும்?  ஆனால், குவாண்டம் இயற்பியலை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் இந்த இயலா நிலைபாட்டை நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டேயாக வேண்டும்.  இல்லையெனில் இதை ஒப்புக்கொள்ளா துகள் இயற்பியலாளர் என்றும் அலை இயற்பியலாளர் என்றும் இரு அணிகள் இருக்கவேண்டும்.  இயற்பியலுக்கு ஒருமித்த தரம் இருக்கவேண்டுமென்றால் அவர்கள் அலை துகள்போன்றதென்றும் துகள் அலைபோன்றதென்றும் ஒரு சமரசத்திற்கு வரவேண்டும்.  இந்த இணக்கம் என்பது சொற்களில் மட்டுமே.  சதுர வட்டம்?  ஆம், சதுரம்போன்ற வட்டம், வட்டம்போன்ற சதுரம்.  இவையெல்லாமே வெறும் அறிவுசார் விளையாட்டுக்கள் மட்டுமே.

இங்கு நாம் நமது கருதுகோள்களையெல்லாம் மாற்றி ஒரு அறிவுசார் விளையாட்டை மேற்கொள்ளும்படி கோரப்படவில்லை.  மாறாக புற உலகின் ஒருமையையும் அக உலகின் ஒருமையையும் உள்ளிலிருந்து உணரவேண்டும் என்பதே நோக்கம்.  இவ்விரு ஒருமையும் ஒரு மறைமெய் நிலையில் மட்டுமே அறியக்கூடுவன.  அறிவுபூர்வமாக அடையப்படக்கூடியவை அல்ல.  அடுத்த பாடலில் நாராயணகுரு  ஒரு மறைமெய் நிலையைப் பற்றி கூறுவார்.  இப்போதைக்கு நாம் அதை ஒரு அகப்படிமமாக மட்டுமே உணரமுடியும்.  ஒருநாள் நீங்கள் அதை மெய்யாகவே அடையக்கூடும்.

உங்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படுவது என்ன?  ஒரு யதியாக, முனியாக ஆவதற்கு சில வழிமுறைகளை நமக்கு அளித்துள்ளனர் அறிவோர்.  ஒன்று ‘அமான்விதம்’ – “நான் உன்னைவிட சிறந்தவன்” என்று நீங்கள் சொல்லாத நிலை.  ஒரு அளவுகோலைக் கொண்டு உங்களை அளந்தபின் ஒவ்வொருவராக பிறரை அளந்து வேறுபாடுகளை ஆராயும்போது உங்களிடம் ஒரு மேட்டிமை கூடுகிறது.  இது ஒருமித்த தரிசனத்திற்கு எதிரானது.  உங்களை ஒரு தனித்த இருப்பாக நினையாமல் பொதுமையில் ஒரு பகுதி என்று உணரவேண்டும்.  அதுவே அமான்விதம்.

அதம்பித்வம் என்பது இன்னொரு கருத்து.  அவ்வப்போது ‘என்னால் இதை செய்ய முடியும்’ என்ற ஒரு தற்பெருமை நமக்கு உண்டாகிறது.  இந்தப் பெருமிதத்தை நாம் துறக்கவேண்டும்.  அடுத்ததாக க்‌ஷாந்தி – பொறுமை. நாமெல்லோரும் இருளில் வாழ்கிறோம்.  இருளில் அலையும் நாம் ஒருவர் மீது ஒருவர் மோதிக்கொள்ள நேரும்.  அதற்காக எரிச்சலடையாதீர்.  பொறுமையை கடைபிடியுங்கள்.  அதை எளிதாக நினையுங்கள்.  அடுத்து ஆர்ஜவம்.  மனதை நேராக்குங்கள், விழிப்புடன் இருங்கள், நிமிர்ந்திருங்கள்.  மெய்மை என்று வரும்போது எவ்விதத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காதிருங்கள்.  அறிவுபூர்வமாக மெய்மை பாராட்டுவதோடு உணர்வுரீதியாக அதை காக்கவும் வேண்டும். இந்த நேர்மையை வளர்த்துக்கொள்வதே ஆர்ஜவம்.

அடுத்து சாமதானம்: உங்கள் வாழ்வில் நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில் செல்லுங்கள்.  எந்த கவனச்சிதறலும் வேண்டாம்.  மனம் தரும் தொந்தரவுகளை கணக்கில் கொள்ளாதீர்கள்.  அகப்புறத் தொல்லைகளால் நீங்கள் எந்த பாதிப்பும் அடையக்கூடாது.  நீங்கள் வளர்த்துக்கொள்ளும் ஆர்வம் அனைத்தையும் நிறைவடையச் செய்வதாய், உங்கள் வாழ்வின் மொத்த இன்பமும் அதில் இருப்பதாய், ஒவ்வொரு கணத்தையும் பொருள் கொள்ளச் செய்வதாய் இருக்கட்டும்.  உங்களை எந்த மெய்மைக்கு அர்ப்பணம் செய்தீர்களோ அது உங்கள் பகலையும் இரவையும் இன்பத்தால் நிறைக்கும்.  இதில் தவறுகளோ தோல்விகளோ நேர்ந்தாலும் அவற்றை எதிர்கொள்ளுங்கள்.  உங்கள் மையத்திலிருந்து விலகாதீர்கள்.  உறுதியுடன் இருங்கள்.  இதை செய்யவேண்டுமென்றால், உங்கள் நோக்கம் என்ன என்பதிலும் அதற்கென நீங்கள் வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியை குறித்தும் நீங்கள் தெளிவாக இருத்தல் வேண்டும். இதை செய்யும்போது இயற்கை தன் பெருங்கருணையால் உங்களுக்கே என தரும் பங்கினை மட்டும் பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.  பிறரிடமிருந்து எதையும் பறித்துக்கொள்ளாதீர்கள்.  வாழ்வை அனைவருடனும் கச்சிதமாக பகிர்ந்து கொள்ளல் வேண்டும்.  மொத்த உலகுடனும் பகிர்ந்து வாழும் ஒரு வாழ்க்கை முறைக்கேற்றவாறு உங்களை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்.  முழுமையான் ஒத்துழைப்பு நல்கப்படும்.  உங்களது மகிழ்வில் அனைவருடைய மகிழ்வையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.  ஆனால் உங்கள் மகிழ்வையே மிதித்துச் செல்லாமலிருங்கள்.  பிறருடைய நண்பனாய் இருப்பதுபோலவே உங்களுக்கே நீங்கள் நண்பனாய் இருங்கள்.  உங்களை தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு சுய பகைமையை வளர்த்துக்கொள்ளாதீர்கள்.  பிறரோடும் பகைமை இல்லை; தன்னுடனும் பகை இல்லை.  உலகு உங்களுக்கு தொல்லை தர அனுமதிக்காதீர்கள்; உலகை நீங்கள் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.  மேலும் மேலும் ஒத்திசைவை நோக்கி செல்லுங்கள்.

ஞானிகளான நம் முன்னோர் வேதம், கவிதை, இலக்கியம், வரலாறு என தமது ஞானத்தை பதிவு செய்து தொடர்ந்து நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்டே உள்ளனர்.  அவர்களிடமிருந்து ஒளியை பெறுங்கள். சில மணிநேரங்கள் படித்து, எண்ணியிருந்து, தியானித்து பயனடையுங்கள்.  இவ்வழிகள் எல்லா மதகுருக்களாலும் ஏதோ ஒரு வழியில் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.  நம்மிடம் அறிவுரைக்கு பஞ்சமில்லை.  நம் மேசைகளை ஒழித்து எல்லாவற்றையும் அதனதன் இடத்தில் வைத்து தொடங்கவேண்டியதுதான்.  அதன் பின்னர் நாளும் வளர்ச்சிதான்.

பழங்காலத்தில் நேர்மையாளனை கண்டுகொள்ள ஒரு வழி இருந்தது.  அரசனுக்கு முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தப்படும் கள்வன், கனலும் மழுவை கையால் எடுக்கும்படி பணிக்கப்படுவான்.  அவன் நேர்மையானவன் என்றால் அது அவனை சுடாது; திருடன் என்றால் எரிக்கும்.  சாந்தோக்கிய உபநிடதம் இதை மெய்மைக்கான ஒரு தேர்வாக கூறுகிறது. உண்மை என்பதும் பொய்மை என்பதும் அகச்சார்புடையவை.  ஆனால் கனலும் இரும்பை பிடிப்பதென்பது புறவயமானது.  ஆயினும், அகவய உலகையும் புறவய உலகையும் ஒன்றாய் ஆளும் ஒரு மெய்மை உண்டெனவும் ஒருவன் உண்மையானவனாக இருந்தால் அவனுக்கு எதுவும் நேராது எனவும் ரிஷிகள் நம்பினர். அது ஒருமைகூடிய பார்வை.  நமக்கு அது அபத்தமானதாக தோன்றலாம்.  ஆயினும், இன்றும் எரிபடாமல் நெருப்பில் நடப்போர் உள்ளனர். உடலியல் மாற்றங்கள் உளவியல் மனோபாவம் காரணமாக வரக்கூடும்.  மனமும் உடலமும் அவற்றை இணைக்கும் சக்திவாய்ந்த வேறொரு நிலையால் கட்டுக்குள் வைக்கப்படுகின்றன.

பிருகதாரண்யக உபநிடதம் சத்யம் என்பதற்கு உண்மை என்று பொருள் கூறுகிறது.  ச, த, ய என்னும் மூன்று உறுப்புகள் கொண்ட சொல். ‘ச’ என்பதும் ‘ய’ என்பது இருப்பதை குறிப்பன; ‘த’ என்பது இல்லாததை குறிப்பது. ஆக, இருபுறமும் மெய்மை இருக்க நடுவே மெய்யின்மை உள்ளது.  சத்யம் என்ற சொல்லே மெய்மை இருபக்கமும் இருக்க நடுவே மெய்யின்மை இருக்கும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  இருபுறமும் மெய்மை இருக்கும்போது மெய்யின்மை அங்கு இருக்கமுடியாது, ‘ஆகவே கவலைப்படாதே!’ என்கிறது அச்சொல்.  அதேபோல்தான் நம் உலகும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  ஒரு பெரும் மெய்மை (அங்கே-புறத்தே) இருக்கிறது; நமக்குள்ளும் ஒரு பெரும் மெய்மை உள்ளது. நமது அன்றாட வாழ்வில் நிகழக்கூடிய எந்த மெய்யின்மையையும் இவ்விரண்டு மெய்மைகளும் இல்லாமலாக்கிவிடும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 13

Standard

முக்குணமும் திருநீறணிந்த ஓர் ஈசனுக்கு

அகமலரிட்டு வணங்கி புலனின்பம் விலக்கி

அனைத்தும் ஒழிந்து தணிந்து தனிமையின்

உயர்வும் போய் பேரொளியில் நின்றிடவேண்டும்

                                                                          (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 13)

இப்பாடலில் இடம்பெறும் தியானமே உலகின் அனைத்து பெருமதங்களிலும் போதிக்கப்பட்டு விவாதிக்கப்படுவது. செமிடிக் மதங்களில் இது மனிதனின் கவனத்தை திருப்பி அவனை தன் ஆன்மீக இயல்பிலிருந்து விலக்கி புற உலகின் பொறிகளில் சிக்கவைக்கும் வெளித் தூண்டலாக சொல்லப்படுகிறது. சிலகாலம் இதில் திளைத்துவிட்டு நாம் விழுந்துவிட்டோம் என்பதை கண்டடையும் அவன் பெரும்துயரில் மூழ்குகிறான்.  தன்  தெய்வீகத் தன்மையை மீண்டும் பெற விழைந்து தூண்டல்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு மீண்டும் அதை எய்துகிறான்.  இதுவே வீழ்ச்சி-கழிவிரக்கம்-திரும்புதல் எனப்படுவது.  வீழ்ச்சி என்பது இயல்பான தெய்வீகத்தன்மையிலிருந்து வீழ்தல். கழிவிரக்கம் தற்போதைய நிலைக்காக வருந்துதல்.  அடுத்ததாக புலனின்ப உலகிலிருந்து ஆன்மாவின் உலகிற்கு ஒரு புனிதப்பயணம் மேற்கொள்கிறீர்கள்.

இதே பேசுபொருள் சங்கரரின் பெரும்படைப்புகளில் ஒன்றான சௌந்தர்யலஹரியில் மிக அழகாக ஒரு உருவகமாக இடம்பெறுகிறது.  அதில் இயற்கை படைப்பின் பெரும் தெய்வீக அவாவாக, பலவற்றையும் பெற்றெடுக்கும், பெரும் படைப்பூக்கம் கொண்ட அன்னையாக கருதப்படுகிறது. அவள் தேவி எனப்படுகிறாள்.  தேவ என்பது ஒளியென பொருள்படுவது.  ஒளியேயானவன் தேவனெனப்படுகிறான்; அதன் பெண்பால் வடிவம் தேவி.  ஆக தேவியே அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் அன்னை.  இது கவிதை சுதந்திரம்தான்.  உண்மையில் அனைத்தையும் படைத்தளிப்பவர் என்று எவரும் இல்லை.  ஆனால் பிரபஞ்சமனைத்தையும் படைப்பூக்கத்தின் ஒரு தெய்வீகமான அறிவுத்திறமாக கொள்ளலாம்.

இந்தியத் தொன்மவியலில் படைக்கும் அன்னையின் பாத தூளியை போற்றுபவர் படைப்புக்கு தெய்வமான பிரம்மா. இந்த தூளியே பல வடிவங்களில் உருவெடுக்கும் இருத்தல்.  இந்த ஒன்றைப்பற்றி அறிதலே படைக்கப்பட்ட ஒன்றிற்கும் பிறிதொன்றிற்கும் இடையே தொடர்பை ஏற்படுத்துகிறது.  பல நிலைகளில் படைப்பு மெய்ப்பிக்கப்படுகிறது.  வேதிநிலையில் மூலக்கூறு செயல்பாடுகளாகவும், வேதிச் சேர்மங்களாகவும், பல வடிவான கலவைகளாகவும் காணப்படுகின்றது.  இயற்பியல் நிலையில் பருவடிவ அமைப்புகள் கொண்டு புவியீர்ப்பு, மின்காந்தப்புலன்கள் மற்றும் வெப்பவிசையால் இயக்கப்படுகின்றது.  உளவியல் நிலையில் படைப்பு என்பது பரஸ்பர ஈர்ப்பு மற்றும் வெறுப்புகளால் புலனாகிறது.

படைப்புக்கு சத்வ ரஜஸ் தமஸ் எனும் முக்குணங்களும் தேவை.  சத்வம் இருப்பை தெளிவாக காட்டும் திறம்.  ரஜஸ் என்பது இயக்க ஆற்றல், விசை, செயலை தூண்டுவது – ஆக்கலையும் அழித்தலையும் செய்யும் ஆற்றல்.  தமஸ் என்பது படைப்பை நிலைநிறுத்தும் திண்மையாக்கும் ஜட ஆற்றல்.  புராண மரபில், படைப்பவன் முக்குணங்கைளையும் கொண்டு  முழு உலகையும் படைக்கிறான்.  இச்செயலை தத்துவமாக புரிந்துகொள்வீர்கள் என்றால், புறத்தில் உள்ள படைப்பாளியைப் பற்றி நீங்கள் எண்ணவே தேவையில்லை.  நம் அகமே படைப்பாளி.  தனக்கு எதையும் படைத்தளிக்கும் திறன் கொண்டது அது.  ஒன்று அளிக்கப்படும்போது உணரப்படும்போது அது இருக்கிறது.  ஆக, அகம் இருப்பின் வடிவங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் படைக்கிறது.

ஒன்றன் இருப்பை படைத்தபின் அகம் நோக்கிநிற்பவனின் செயலை செய்கிறது.  படைப்பு நோக்கப்படுவதாகிறது.  பார்ப்பவனுக்கும் பார்க்கப்படுவதற்கும் இடையே ஒரு தொடர்பு கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது.  ‘நான் அறிபவன்’ என்றெண்ணுகிறது அகம்.  அறியப்படுவதன், பார்க்கப்படுவதன் மீது ஒரு பிணைப்பு தோன்றி ‘நான் துய்க்கிறேன்’ என்று அறிகிறது.  அதே அகம்தான் அது.  அங்கே ஒரு தன்முனைப்பு மையம் உள்ளது. சூழலை அது அளக்கிறது, மதிப்பிடுகிறது.  ‘நான் அறிபவன், அதை துய்ப்பவன், நான் இன்பத்தை நாடுகிறேன்.  இன்னும் தோன்றாததில் எது இன்பம் தருவது என நானறிவேன்.  அதை மெய்மையாக்க விழைகிறேன்’ என்கிறது.  இங்கே நடிப்பவனின் நிலையையும் அதே தன்முனைப்பு அடைகிறது.

“நோக்கிநிற்பவன் நானே; நடிப்பவன் நானே; மகிழ்பவன் நானே.”  இம்மூன்றும் ஒன்றாகும்போது நா ஒரு ஒற்றை ஆர்வ உலகில் இருக்கிறோம்.  ஓர் ஆர்வம் சில சமயங்களில் வெறும் ஐந்து வினாடிகள் மட்டுமே நீடிக்கும், சில சமயம் இரண்டு நிமிடங்கள்; ஒரு நாள் முழுக்க, சில நாட்கள், மாதங்கள் ஏன் சில வருடங்கள் வரை கூட நீடிக்கும்.  அதன் நீளம் வேறுபட்டாலும் நாம் ஒரு ஆர்வத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்கு ஒருதொடர் வரிசையில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம்.  இது சங்கரரின் சௌந்தர்யலஹரியில் பிரம்மன் முக்குணங்களிலிருந்து படைத்த பல உலகங்களாக உருவகிக்கப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் நாம் இதை புரிந்துகொள்ளும்போது நம் அகமே இம்முக்குணங்களிலிருந்து உலகங்களை ஒவ்வொன்றாக படைக்கும் படைப்பாளியாகிறது.

சங்கரர் இரண்டாவது உருவகம் ஒன்றை பயன்படுத்துகிறார்.  காக்கும் கடவுல் விஷ்ணு, அவர் துணை ஶ்ரீ எனும் லக்ஷ்மி.  இங்கே கடவுள் என்பது நம் அகத்தில் உள்ள ஆர்வங்கள் மட்டுமே.  ஓர் உலகம் படைக்கப்படும்போது, அதில் ஓர் ஆர்வம் இருத்தல் வேண்டும், அதனுடன் உங்களை பிணைக்கும் ஒரு மையக் களிப்பு இருத்தல் வேண்டும்.  கவர்ச்சியுடன் மின்னும் ஒரு மதிப்பு தேவை.  நம் ஆர்வத்தை சுண்டி இழுக்கக்கூடிய ஒளிரும் மதிப்பு இங்கே லக்ஷ்மிதான்.

எடுத்துக்காட்டாக, காலை சிற்றுண்டியை பார்ப்போம்.  அதன் சுவையும், அன்புடன் பரிமாறப்படும் விதமும் உங்களது பசியுடன் சேர்ந்து ஒரு அருமையான அனுபவமாகிறது.  உண்டு முடித்தபின் அதில் உள்ள மதிப்பு, கவர்ச்சி எல்லாம் போய்விடுகின்றன.  இப்போது பசி ஆறிவிட்டது.  நாள் முழுவதும் உங்களால் சிற்றுண்டி அருந்திக்கொண்டிருக்க முடியாது.  ஓருலகின் மதிப்பு எவ்வளவு பெரியதாயினும் அது நீண்டநேரம் நீடிக்க முடியாது. வேறொன்று உங்களுக்காக காத்திருக்கிறது – அலுவலகப்பணி, பள்ளி, நண்பர்கள், இன்னும் பிற.  காக்கும் கடவுளான விஷ்ணுவுக்கு வேலைப்பளு அதிகம் என்கிறார் சங்கரர்.   ஆர்வம் ஒவ்வொன்றையாக உங்களுக்கு அளித்துக்கொண்டேயிருக்க வேன்டும் அவர்.  எப்படியோ, அனந்தம் என்னும் இம்முடிவிலியை – கோடிக்கணக்கான உலகுகளை அவர் காக்கிறார்.  ஆர்வங்களின் உலகுகள் முடிவற்றவை.

அகம் படைப்பது எதுவானாலும், பல்வேறு பண்புகள் அளிக்கும் மதிப்புகள் எதுவானாலும் காலம் அவற்றையெல்லாம் விழுங்கிவிடுகிறது.  எனவேதான் சங்கரர் ஒப்புயர்வற்ற பரம்பொருளை இவ்வுலகனைத்தையும் தன் உள்ளங்கையில் நொறுக்கி எரித்து சாம்பலாக்கும் பேரிறை என்கிறார். அந்த இறை அச்சாம்பலை தன் மேனி முழுவதும் பூசிக்கொள்கிறது.  பெரும் மெய்மை என நாம் காண்பது அனைத்தும் கடந்த இறையின் மேல் பூசப்பட்ட சாம்பல் மட்டுமே.  தோலாழம் கூட கொண்டதல்ல அது.

உங்களில் உள்ள துய்க்கும் அகம் பல கவர்ச்சிக் கருத்தாக்கங்கள் கொண்டது, ஆனால் நீங்கள் உங்களது அக மெய்மையை நோக்கி திரும்பும்போது இவையெல்லாம் பொய்யாகின்றன.  அக்கணத்தில் நீங்கள் திரும்பத்தொடங்குகிறீர்கள்.  மெய்யல்லாததிலிருந்து மெய்மையை நோக்கிய ஆன்மீகப் பயணம் அது.  உங்கள் புலன் சார்பிலிருந்து தெய்வீக மையம் நோக்கிய பயணம்.  இது எப்போது நிகழ்கிறது?  ஒவ்வொரு நாளும், எல்லா நேரமும், நமது புலன்கள் எல்லாம் பொருள்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படும்போதெல்லாம் ஒரு பெரும் மனவெழுச்சி ஏற்படுகிறது.  இந்தத் தருணத்தில்தான், நாம் எப்போதும் செய்வதுபோல புறவயமான சூழ்நிலையுடன் நமது மனவெழுச்சியை அடையாளப்படுத்தாமல் நம் ஆன்மீக அகத்தின் மையக்கருவை நோக்கி திருப்ப வேண்டும்.  அழகான பொருளொன்று உங்களை கவரும்போதெல்லாம் நீங்கள் இரப்பவராக, அருவருக்கத்தக்க ஏழையாக, ஆசையால் பீடிக்கப்பட்டு அதற்காக கையேந்தி அழுகிறீர்கள்.  பரிதாபத்திற்குரியவராகிறீர்கள்.  அது உங்களுக்குக் கிடைத்ததும் இச்சிறு பொருளுக்கா நாம் இத்தனை நேரத்தை வீணாக்கினோம் என்று உணர்கிறீர்கள்.  அது உங்களுடையது என ஆனபின் அதை ஒருபுறமாக ஒதுக்குகிறீர்கள்.

நானும் சிலபோது இதையே செய்கிறேன்.  Book-of-the-Month Club–இலிருந்து வரப்போகும் பெரிய புத்தகத்திற்காக காத்திருப்பேன்.  அதன் வரவை எதிர்நோக்கி பெரும் ஆவலோடிருப்பேன்.  அது வந்தவுடன், “ஆஹா, அருமை!  அலமாரியில் வை” என்பேன்.  அதை படிக்கிறேனா?  இல்லை, அதற்கு எனக்கு நேரமிருப்பதில்லை.  வேறு வேலைகள் உள்ளன.  அந்தப் பெரிய மதிப்பிற்கு, ஆவலுக்கு என்ன நேர்ந்த்து?  அது அடுத்த மாத வரவுக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டது.  இந்த மாத புத்தகம் என்னுடையதாகிவிட்ட்து.  எப்போது வேண்டுமானாலும் அலமாரியிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

மனிதர்களிடையேயும் இது நிகழ்கிறது.  நண்பனையோ, காதலனையோ, மனைவியையோ, கணவனையோ அடையும் முன்பாக, எப்படி நாம் இணையப்போகிறோம் என்றெண்ணி வருந்தி பல நாளும் இரவும் கழிகின்றன.  பல சூழ்ச்சிகளும் தோரணைகளும் அரங்கேறுகின்றன.  ஆனால் அவர்கள் உங்களுடையவர்களான பின்னரோ, அது இக்கட்டாகிறது.  பெரும்பாலும் நீங்கள் மாட்டிக்கொண்டதாக உணர்கிறீர்கள், அடுத்தவரிடம் உங்கள் சாகசத்தை காட்ட முடியாமலாகிறது.  புத்தகங்களைப் போல நண்பர்களை அலமாரியில் அடுக்குவது எளிதல்ல!

இறைவன் ஆதாமையும் ஏவாளையும் படைத்து அவர்களுக்கு ஏதன் தோட்டத்தையும் அளித்தான்.  அவர்களுக்கு எந்தக் குறையும் இருக்கவில்லை.  பின்னர் அவர்களது கவனம் புலனின்பக் கனியை நோக்கி திரும்பியது.  அவர்கள் அதை நுகர்ந்தனர்.  பின்னர் இரங்கத்தக்கவராக உணர்ந்தனர்.  தாங்கள் நிர்வாணமாக இருப்பதையும் ஆடையின் தேவையையும் சடுதியில் கண்டடைந்தனர்.  அக்கணத்திலிருந்து அவர்கள் அவமானம், அச்சம், ஏக்கம் என புறவயப்பட்ட நனவின் நோவுகளை உணர்ந்தனர்.  அதுவரை முழு விடுதலையுடன் பெரும் கரவின்மையுடன் வாழ்ந்தவர்கள் தேவைகளின் உலகில் நுழைந்து குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாயினர்.  அவர்களது வழித்தோன்றல்கள் அவர்களுக்கு இறையால் வழங்கப்பட்ட பாரம்பரியத்திற்கு இன்னும் திரும்பவேயில்லை.

ஆகவே, ஏதோ ஒன்றை அடையும்போது பெறக்கூடிய இன்பத்தின் உச்சத்தில், அதனை ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாக மாற்றிக்கொள்ளும்பொருட்டு, அடிப்படையான மையக்கருவோடு உங்களை தொடர்புறுத்திக் கொள்ளும்படி கோரப்படுகிறீர்கள்.  அந்த இன்பத்தை நீங்கள் அழிக்கத் தேவையில்லை.  அதன் சாரத்தை அவதானித்தால் போதும்.  அந்த இன்பம் பொருளொன்றால் உண்டாக்கப்பட்டதல்ல; மாறாக உங்கள் தெய்வீக இயல்பின் அடிப்படையான பகுதியே அது என்பதை நீங்கள் உணரவேண்டும்.  ஒரு ஆளிலோ, மனதிற்குகந்த பொருளிலோ நாம் காணும் இன்பம் நம்முடையதேயான அகமெனும் இறையை, முழுமுதலை, தெய்வத்தை காணும் சாளரமொன்றை திறக்குமென்றால் ஒவ்வொன்றும் நம் அக ஆழமெனும் கருவறைக்குச் செல்லும் வாயில்கதவாகிவிடும். முதலிரு வரிகளில் இந்த முக்கியமான நிகழ்வினை விளக்கப்படுகிறது: “உங்கள் அகச்செயல்பாடுகளை மலர்களாக சேர்த்து உலகத் தேவைகளனைத்தையும் கடந்த மீமுதலுக்கு அவியாக்குங்கள்.”

எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகும்படியல்ல; எல்லாவற்றையும் கடந்துசெல்லவே கோரப்படுகிறீர்கள்.  ஆன்மீகப்படுத்தல் மூலம், எல்லாவற்றையும் இறைத்தன்மை உடையதாய் காண்பதன் மூலம் இது இயல்கிறது.  பணிவுகூடிய பக்தி உங்களில் நிறைய வேண்டும்.  உங்களுடையதேயான, உங்களிலிருந்து தோன்றிய ஒரு குழந்தையின் முன் நீங்கள் நின்றிருக்கிறீர்கள்.  இந்த தரிசனத்தோடு நீங்கள் நோக்குவீர்களேயென்றால் வெறும் குழந்தையாக அல்லாமல் இறைத்தன்மை கூடிய ஒன்றை நீங்கள் காண்பீர்கள்.  இறையோடு நீங்கள் இணைவதை உங்களால் காணமுடியும்; அது உங்கள் உள்ளம் குழந்தையின் உள்ளத்தோடு இணையும்படி செய்கிறது. குழந்தை உங்கள் மேல் வைத்துள்ள நம்பிக்கையை காணமுடிகிறது.  அந்த இணைவை நீங்கள் உணரும்போது அது ஒரு இடராக இராமல் ஒரு அர்ப்பணிப்பாக மாறுகிறது.  நீங்கள் தளைக்கப்படுவதில்லை.  அவ்வாறில்லையெனில், உங்கள் புலன்கள் உங்களை எதற்கெல்லாம் இட்டுச் செல்கிறதோ அவற்றால் எல்லாம் தளைக்கப்படுகிறீர்கள். உங்கள் மெய்மையோடு நீங்கள் இணைவதற்கு ஒரு பெரும் வாய்ப்பு உங்களுக்கு கிடைக்கிறது.  உங்களில் நிறையும் பக்தி உங்கள் செயலை அர்ப்பணிப்பாக்குகிறது.  அது ஒரு சேவையாக, படையலாக, ஒப்புக்கொடுத்தலாக ஆகிறது.

’சகலம் அழிந்து’ என்பது இனி மனித உடலெனும் ஒரு ஓட்டுக்குள் சிக்கியவரல்ல என்பதை சுட்டுகிறது.  நீங்கள் விரிவடைகிறீர்கள்.  அவ்விரிவு அனைத்தையும் நிறைத்து அனைத்தையும் அரவணைத்துக் கொள்கிறது.  ஆன்மா எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்துகொள்ள நீங்கள் அதனுடன் ஒன்றாகிறீர்கள்.  நீங்கள் இப்போது விடுதலை பெற்றவர், ஆன்மா விடுதலை பெற்றதால் உங்களுக்கும் விடுதலை.

இந்த ஒருமை உணர்வால் நீங்கள் கிளர்ச்சியடையும்போது சிலபொழுது நீங்கள் நகைப்புக்குரியவராகக் கூடும்.  நீங்கள் பெற்றதை அனைவருக்கும் அறிவிக்க விழைகிறீர்கள்.  அவர்கள் பின் ஓடி “நான் காண்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?  நான் வழியை கண்டடைந்தேன். நான் அடைந்தேன்.  உங்களுக்கும் அது வேண்டும்” என்கிறீர்கள்.  நாம் இவ்வாறு செய்வதால் பிறருக்கு எந்தவிதத்திலும் பயன்படுவதில்லை.  மாறாக, தொந்தரவு தருகிறோம்.  அமைதி! அதை ஆறவிடுங்கள்!  நீங்கள் உணர்ச்சிவசப்பட இதில் ஏதுமில்லை.  நீங்கள் மெய்யெனவே ஆகிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.  உங்களால் கண்டடைய முடியுமென்றால் பிறருக்கும் அது இயல்வதே. அவர்களும் அச்செயலில் ஏற்கெனவே ஈடுபடத்தொடங்கியவர்தாம்.  அவர்களுக்குத் தேவையான நேரத்தை அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்.  அவர்களுக்கேயான வழியில் அவர்கள் செல்லட்டும்.  நீங்கள் பரபரப்படையவேண்டாம்.

உலகம் மேலும் சிறந்ததாக ஆகிறது.  பேய்களால் நிறைந்த உலகம் இப்போது தெய்வீகம் கொண்டதாகிறது.  தளைக்கப்பட்ட ஒருவர் விடுதலையாகிவிட்டார்.  ஆர்வங்களாலான உலகுகள் கனவுகள் போல வரும் போம்.  கனவுகள் போல அவை மகிழ்வுடன் துய்க்கப்படுகின்றன.  கடந்துசெல்லும் ஒரு காட்சிக்குக் கூட அதற்கேயான மதிப்பை கொடுங்கள்.  பின்னர் உலகே உங்களுடையதாகிறது.  கூடவே நீங்கள் அவற்றின் பின் உள்ள இறையோடு ஒன்றுகிறீர்கள்.  நிலைபேறான உலகிலேயே நீங்கள் கடந்தநிலையை அறிகிறீர்கள்.

இதுவே இன்றைய தியானத்திற்கான கரு.  இவ்விடத்தை விட்டு அகலும்போது நாம் பல உலகாயத விஷயங்களில் ஈடுபடுகிறோம்.  ஒவ்வொரு முறையும் ஆர்வ உலகொன்று படைக்கப்படும்போது அதை நோக்கி நீங்கள் எப்படி வருகிறீர்கள் என்பதையும் அதன் மைய ஆர்வம் என்ன என்பதையும் கவனியுங்கள்.  பின்னர் அது மறைந்து அதிலிருந்து வேறொன்று அதிலிருந்து பிறிதொன்று என நீங்கள் சென்று கொண்டே இருப்பதை பாருங்கள்.  ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு உலகில் நீங்கள் நுழையும்போதும் அதன் மைய விழுமியத்தை இறையோடு, எல்லாவற்றின் பின்னாலும் இருக்கும் மெய்மையோடு இணைத்துப்பாருங்கள்.  இதுவே உங்களது புனிதப்பயணம்.  மாலையில் நாள் முழுதும் மலர்ந்து விரிந்த வடிவத்தை கவனியுங்கள்.  இடையறா வாழும் மெய்மை ஒன்றே இதன் அடிப்படை நோக்கம்.  உங்கள் அகத்தில் அதை விடாமல் எண்ணிக்கொண்டேயிருங்கள்.

வேண்டுதல்கள் – 9

Standard

காலைப்பனியை நான் முத்தமிடுவதில்லை

நீ ஒரு மலர்

வண்டெதுவும் முத்தமிடாத  மலர்

நீ ஒரு பாடல்

மறையக்கூடிய உதடுகளால் இசைக்கப்படாத பாடல்

என் அகத்தை தூய்மையாக்கும்

இறைகூறும் இரகசியம் நீ

பேரின்பப் பரவசம் நல்கும்

இன்னிசைப் பாடல் நீ

நிலவை நான் கைகளில் அள்ளுவதில்லை

காலைப்பனியை முத்தமிடுவதுமில்லை

உன்னை என் கனவுகளில் காண்பதும்

நிலைபேற்றின் இன்னிசையை என

உன்னிடம் அன்பு பாராட்டுவதும் ஒழிய

வேறொன்றையும் நான் விழையவில்லை

 

கால்களை சேறாக்கிக் கொள்ளாமல்

மண்ணில் நடக்கும் ரகசியத்தை

உன்னிடமிருந்து கற்கவேண்டும் நான்