ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 20

Standard

உலகினு வேறொரு ஸத்தயில்லதுண்டெ
ன்னுலகருரப்பது ஸர்வமூஹஹீனம்;
ஜளனு விலேசயமென்னு தோன்னியாலும்
நலமியலும் மலர்மால நாகமாமோ?
(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 20)

இவ்வுலகன்றி பிறிதொரு மெய்மையில்லை
உண்டென்று உலகோர் உரைப்பது சிந்தனையின்மையால்
பாம்பென்று மூடனுக்கு தோன்றினாலும்
நன்மலர்மாலை நாகமாகுமோ?

சில நேரங்களில் நாம் வாழும் இவ்வுலகு இருண்டதாகத் தோன்றுகிறது. இதை துறந்து எங்காவது ஓடிவிடவேண்டுமென்று நினைக்கிறோம். அனைத்தும் எங்ஙனம் இருக்கவேண்டுமோ அப்படியே இருக்கக்கூடிய பிறிதொரு உலகு இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறோம்.

“பாழாய்ப் போன இவ்வுலகை விட்டு ஆன்மீகம் நிறைந்த ஓரிடத்திற்கு சென்றுவிடவேண்டும்” என்றெல்லாம் எண்ணி நரகங்கள் சொர்கங்கள் என்னும் கருத்துக்களை உருவாக்கியுள்ளனர் மாந்தர். இன்று எத்துணை துயருற்றிருந்தாலும் ஒருநாள் சொர்கத்திற்குச் செல்வோம் என்றும் அங்கு எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்றும் தங்களைத் தாங்களே தேற்றிக்கொள்கின்றனர். அதே நேரத்தில் வேறெங்கோ உள்ள ஒரு நரகம் குறித்த அச்சமும் அவர்களின் ஊக்கத்திற்கு காரணமாகிறது. பிளேட்டோவைப் போன்ற பெரும் மெய்யியலாளர்கள்கூட அனைத்துத் தொல்படிமங்களும் அவற்றின் நிழல்களாகவே இருக்கக்கூடிய – இந்நிழலுலகிலிருந்து வேறுபட்ட – அறிவுக்குப் புலனாகக்கூடிய – ஒரு உலகு குறித்து சிந்தித்தனர்.

இத்தகைய இருமை தேவையற்றது என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நியாயப்படுத்தல் இயலாதது. இவ்வுலகு ஒன்றே உள்ளது.

நாம் உலகை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே முதன்மையானது. துயர்நிறைந்த கண்ணீராலான கடலாக அதை கருதலாம் அல்லது விரும்பத்தக்க விழுமியங்களை எல்லாம் இயல்வதாக்கும் இடமாக காணலாம். சென்ற பாடல்களில் நாம் சில ஒப்புவமைகளை பார்த்தோம் – மேற்பரப்பில் நிலையிலா அலைகளைக் கொண்ட ஆழியில் மூழ்கினால் காணக்கிடைக்கும் புதையல்கள்; பாலையில் பொருளற்ற மணற்பருக்களாகத் தோன்றும் கணங்கள் புரிதலுக்குப் பின் விலையிலா அணிகலனாதல்.

இவ்வொப்புமைகளை ஆய்ந்தபிறகு, வாழ்வை அணுகி நோக்கி நாம் பொருட்களை அறியும் முறைமையில் இரட்டை அமைப்பொன்று இருப்பதை கண்டோம். புற உலகிலிருந்து ஒளி ஒலி போன்ற ஆற்றல் வடிவங்கள் நம் புலனுணர் அமைப்பை தூண்டும்போது அத்தூண்டலால் தன்னை மாற்றியமைத்துக்கொள்ளும் தன்னொளி கொண்ட அறிநிலை ஒன்று நம் அகத்திலிருக்க வேண்டும். இம்மாற்றம் தற்செயலாக நிகழ்வதில்லை. நம் உள்ளே உறையும் விழைவுகளால் இம்மாற்றம் கையாளப்படுகிறது. காலம் இங்கே சிறப்பிடம் பெறுகிறது. பல்லாண்டுகளாக, பல பிறவிகளிலாக நம்மில் புதைந்துகிடந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பதிவு ஆற்றல் பெற்று நிகழ் கணத்தை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு அக ஒளியையும் புறத்தூண்டலையும் ஒத்திசையச் செய்து ஒரு குறிப்பிட்ட விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. அவ்விளைவு இன்பகரமானதாக இருக்கலாம் அல்லது துன்பகரமானதாக இருக்கலாம். ஈர்க்கக்கூடியதாக இருக்கலாம் அல்லது அச்சுறுத்தக்கூடியதாக இருக்கலாம். சிக்கலான இச்சூழல் ஒளியும் இருளும் உறையும் ஒரு முத்தைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தூய ஒளியை எதிரொளிக்கும் முத்து புகைபோன்ற ஒளிபுகு தன்மையும் ஒளிபுகா தன்மையும் ஒருசேரக் கொண்டது. சத்வ, ரஜோ, தமோ குணங்கள் எனும் இயற்கை நடைமுறைகளைப் போலவே ஒளிவின்மை, ஒளிபுகு தன்மை, ஒளிபுகா தன்மை ஆகிய மூன்றையும் அதில் நாம் காணலாம். நம் உள்ளத்தை மகிழ்விக்கும் ஒரு ஒளியை மட்டுமன்றி எளிதில் மதிப்பிட முடியாத ஒரு புதிரையும் நாம் காணமுடியும்.

கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு நிகழ்வு குறித்த விழிப்புணர்வுக்கும் ஒரு வடிவம் கொடுத்த பின்னர் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் பெருமதிப்புடைய வாழ்வுக்கணமாக மாற்றக்கூடிய இயல்கையை கண்டோம். இப்பாடலைப் பயிலும்போது இதனை நம் உள்ளத்தில் இருத்திக்கொள்ளல் வேண்டும்.

பாம்புக்கும் அழகிய மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலைக்கும் இங்கு ஒப்புமை கூறப்படுகிறது. வெளிச்சம் குறைந்த படுக்கையறையில் நுழையும் ஒருவன் படுக்கையில் அமர்ந்து கையை நீட்டும்போது சில்லென ஈரத்துடன் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்படுகிறது. நடுங்கிப் போகிறான். அரையிருட்டில் ஏதோ ஒன்று நீளமாக மெல்லியதாக புள்ளிகளுடன் சுருண்ட பாம்புபோல் தெரிகிறது. அச்சத்தில் ஏறக்குறைய மயங்கியே போகிறான். விளக்கை போட்டு பார்த்தால் எழிலான மலர்களாலான பன்னீரில் நனைத்த மாலை! மணமானது, தண்ணியது, மிக அழகானது. அன்பின் அடையாளமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மலர்கள் கொண்டு கலைநயத்துடன் தொடுக்கப்பட்டது.

ஒருவனுக்கு வாழ்வைவிட மதிப்புமிகுந்தது ஏதுமில்லை. மாலையின் இயல்பு மறைந்திருந்த ஒரு கணம் அது உயிரைப் பறிக்கக்கூடிய ஒன்றாக காட்சியளித்தது. ஆனால் ஆபத்து எதுவும் இல்லை என்று தெரிந்தபின் வாழ்வின் மதிப்பையே உயர்த்துவதாக ஆனது அம்மாலை. மனமுவக்கும் வாழ்வும் மாலையும் அன்பென்ற உணர்வில் பிணைக்கப்பட்ட இரு நேர் விழுமியங்கள்.

பாவ்லோவின் நாய்கள் மணியடித்ததும் உமிழ்நீர் சுரக்கும்படி பதப்படுத்தப்பட்டன. அதேபோல் நாமும் நம் சூழலில் உள்ள பல ஆபத்துகளாலும் ஈர்ப்புகளாலும் பதப்படுத்தப்படுகிறோம். இவ்வுலகின் இன்னல்களாலும் இன்பங்களாலும் பதப்படுத்தப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கவே குரு உலகர் எனும் சொல்லை இங்கே பயன்படுத்துகிறார். அவரது மற்றொரு படைப்பான அத்வைத தீபிகையில்

     அறிஞனுக்கு இவ்வுலகு பொருளுடையது
அறிவு மகிழ்வெனும் விழுமிய வடிவம் கொண்டது

என்கிறார். பெரும்பாலான வேதாந்திகள் சொல்வதற்கு மாறானது இது. பொதுவாக அவர்கள் இவ்வுலகை மெய்யல்லாதது என்றே கருதும்போது நாராயண குரு இது ஒன்றே மெய்யானது என நிலைநாட்டுகிறார். வேறேதும் இல்லை என்கிறார்.

ரமண மகரிஷி சார்கோமா எனும் மிகுந்த வலி ஏற்படுத்தும் ஒரு வகை புற்றுநோய்க்கு ஆட்பட்டிருந்தார். அவரது இடதுபுறம் அவரது உடலில் இருந்து பிய்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கானோர் பெருந்துயருடன் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு புற்றுநோய் ஏதுமில்லை, உடல்வலி ஏதும் அவர்களில் இருக்கவில்லை. ஒரே ஒருவருக்கு மட்டுமே அக்கொடும்நோய் இருந்தது. ஆனால் எவரிலும் மகிழ்ச்சியில்லை. அனைவரும் துயர்கொண்டிருந்தனர். ஆசிரமத்தின் மயில் அகவியதுகூட அங்கிருந்த ஆயிரக்கணக்கானோரின் துயருக்கு குரல்கொடுப்பதுபோலிருந்தது. அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்கள் அங்கிருந்தனர் – இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கத்தோலிக்கர்கள், ப்ராடெஸ்டண்டுகள், குழந்தைகள், முதியோர், பிச்சைக்காரர்கள், பெரும் செல்வந்தர்கள், அரசாங்கத் தலைவர்கள், மருத்துவர்கள். பெருவலியின் கணத்தில் பல்வேறு வகையான மக்கள் ஒன்றாக இணைந்திருந்தனர்.

மகரிஷியின் சகோதரி அவரது படுக்கையருகே சென்று கதறத் தொடங்கினார். மகரிஷி அவரைப் பார்த்து “என்ன விஷயம்?” என்றார். “நீங்கள்… நீங்கள்தான்… நீங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கிறீர்கள்!” என்றார் சகோதரி. அவருக்கு எந்த நோயும் இல்லை. ஆனால் ரமணர் அமைதியாய் சலனமின்றி அமர்ந்திருந்தார். “போகிறேனா? எங்கே? நான் எங்கே போக முடியும்? போவதற்கு இடமேது?” என்றார். போவதற்கு இடமேதும் அவருக்கு தெரியவில்லை. யாரும் எங்கும் செல்வதையும் அவர் காணவில்லை. இவ்விடம் மட்டுமே உள்ளது. போவதற்கு இடமேதும் இல்லை.

நான் மாணவனாயிருந்தபோது பெரும் துயருற்றேன். கல்லூரிச் சூழலே பொருளற்றதாய் தோன்றியது. நான் கல்லூரியை விட்டுச் செல்வதாக முதல்வருக்கு கடிதம் எழுதினேன். செல்வதற்கு முன் தன்னை வந்து பார்க்கச் சொல்லி அவர் ஒரு குறிப்பை எனக்கு அனுப்பினார். அவர் அலுவலகத்திற்குச் சென்றபோது அவருடனும் அவர் துணைவியாருடனும் உணவருந்த வரும்படி அழைத்தார். “இவ்விடம் பொருளற்றுப் போய்விட்டதாக நீ உணர்வதால் சென்றுவிட முடிவெடுத்தது நல்ல விஷயம். ஆனால் ஒன்று, நீ செல்லும்போது உன் உள்ளத்தை உன்னுடன் எடுத்துச் செல்லப்போகிறாயா? அல்லது இங்கேயே விட்டுவிட்டுச் செல்லப்போகிறாயா என்பதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு செல்” என்றார்.

“நிச்சயமாக நான் செல்லுமிடத்திற்கெல்லாம் என் உள்ளத்தை எடுத்துக்கொண்டுதான் செல்வேன்” என்றேன்.

“அப்படியென்றால் அதே வருத்தத்தையும், ஐயங்களையும், துயரையும், அனைத்தையும் உன்னோடு கொண்டுசெல்லப்போகிறாய். நீ போகுமிடத்திலும் இதேபோல்தான் இருக்கப்போகிறது. ஏனெனில் நீ இவற்றையெல்லாம் உன்னோடு எடுத்துச் செல்லப்போகிறாய். உனது உள்ளத்தை இங்கே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போகப் போகிறாய் என்றால் நல்லது.”

இது உண்மை. ஒவ்வொரு நாளும் மக்களிடமிருந்து ‘நான் விட்டுச் செல்ல வேண்டும், விலகி ஓட வேண்டும்’ என்று சொல்லி எனக்கு கடிதங்கள் வருகின்றன. எங்கு செல்வது? சிலரோடு சில சூழல்களில் இருப்பதால்தான் நாம் துயருறுவதாக எண்ணுகிறோம். விலகிச் சென்றால் மீண்டும் உலகம் சிறந்ததாகிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. உங்களால் வேறு ஒரு இடத்தில் ஒரு இனிய உலகை உருவாக்க முடியும் என்றால் நீங்கள் இப்போது இருக்கும் இடத்திலும் அதை உருவாக்க முடியும்.

முடிவாக என்ன இருக்கிறது? உங்கள் வாழ்வை ஒளிரச் செய்யும் உங்கள் உள்ளொளி மட்டுமே. ஒளிர்விக்கப்பட்டது வண்ணம் பெறுகிறது, உங்களுடையதேயான முந்தைய பதப்படுத்தல்களிலிருந்து வரும் நஞ்சினால் இருண்மை பெறுகிறது. உங்களது பதப்படுத்தப்பட்ட தவறான எண்ணங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள். ஆனால் ஒளிர்வுக்கான மூலத்தை திரும்பி நோக்குவோமெனில், நம்மைச் சுற்றியுள்ள இருண்மையிலிருந்து விலகலாம்.

நம் உலகை துயர்நிறைந்ததாகவோ அழகியதாகவோ ஆக்கிக் கொள்வது நம் கையில்தான் உள்ளது. உணர்வு நோக்கி நகரும்போது நாம் நிழலுக்குள் செல்கிறோம். மெய்மைக்கு சிறப்பிடம் கொடுக்கும்போது அழியா விழுமியங்களில் நம்மை மீட்டெடுக்கிறோம்; மறுவாழ்வு பெறுகிறோம். ஐயம், அச்சம், விளங்கா உணர்வு, தகவல் தொடர்பில் சிக்கல், மக்களின் உள்நோக்கத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாமை ஆகியவற்றால் நாம் தாக்கப்படுகிறோம். இங்கே நாம் மையத்திலிருந்து, மெய்மையிலிருந்து அகற்றப்படுகிறோம்.

வாழ்வின் உணர்வுப் பக்கத்தில் – வாழ்வின் இயற்பியல், உயிரியல் கூறில் – தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்கள் உண்டு என்பதை நாம் ஏற்க வேண்டும். பிறப்பு இறப்பென்றும். வளர்ச்சி சிதைவென்றும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. இதில் நாம் செய்வதற்கு ஏதுமில்லை. அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். அவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டபின் எஞ்சுவது முற்றிலும் அழகானது.

மாற்றங்களிலேயேகூட நீங்கள் அழகை கண்டடையலாம். குழந்தைப்பருவத்திலிருந்தே நோய்வாய்பட்டிருந்த கார்ல் ஜஸ்பர்ஸின் வாழ்க்கை குறித்து படித்துக்கொண்டிருந்தேன். இருதய நோயாலும் மூச்சுக்குழாய் கோளாறுகளாலும் அவருக்கு எப்போதும் ஆபத்து இருந்துகொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. “இவையே என் எல்லைகள். சற்றைக்கொருமுறை படுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் என்னால் மீண்டும் எழுந்து பணியாற்ற முடிகிறது” என்றார். வாழ்வின் ஒளிமயமான பக்கத்தை, மெய்மையை அவர் கண்டார். முதலில் ஒரு அறிவியலறிஞன் பார்ப்பதுபோல் மெய்மையை கண்டவர் அவர். முதலில் சட்டம் படித்தார். தொடர்ந்து மருத்துவம், உளவியல், ஆய்வு நெறிமுறைகள், வாழ்வின் தூய மெய்யியல். இறுதியில் முழுநேர மெய்யியலாளரானார். வாழ்வின் ஒளிரும் பக்கத்தை முன் நிறுத்தி நோய்களை பின்புலத்திற்குத் தள்ளியதால் அவரால அது இயன்றது. ஜஸ்பர்ஸின் வாழ்வு மிக அழகானது. அவரிருந்த நிலையிலும் ஏறத்தாழ எண்பது ஆண்டுகள் உயரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். பேரழகின் உன்னத மெய்மையாக உலகைக் காண அவர் கற்றிருந்தார்.

ஜஸ்பர்ஸைவிட பரிதாபத்திற்குரியவர் பலர். காட்டாக ஃப்ரெட்ரிக் நீட்ஷே. அவருக்கு மைக்ரேன் தலைவலி, மிகக்குறைந்த பார்வை, உடல் முழுக்க தாளவொண்ணா வலி எல்லாம் இருந்தன. சுவையூட்டி எதையும் உண்ண முடியாது – மிகச்சிறிய அளவில் இருந்துவிட்டாலும் வயிற்றுவலி ஏற்பட்டு வாயுமிழ நேரிடும். பல நேரங்களில் அவரால் உறங்க இயலாது. படிப்பதற்கு அவர் கண்களை பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னபோதும் அவர் தொடர்ந்து பத்து மணி நேரம் அமர்ந்து உடல் உபாதை அவரை சாய்க்கும் வரை எழுதிக்கொண்டிருப்பார். பெருவலி அவர் வாழ்வை நிறைத்திருந்தது. ஆனால் அவர் அதை பின்னால் விழும் நிழலாகவே கருதினார்; தன் சுய ஒளியை முன்னால் பாய்ச்சினார். அவ்வொளியிலிருந்து பெரும் வலுவை பெற்றார்; பெருமளவில் சாதனை புரிந்தார்.

இவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுக்கும்போது நாம் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள் என்பதை உணர்கிறீர்களா? நம் இன்னல்கள் அவ்வளவு மோசமானவை அல்ல. ஒப்பீட்டளவில் சிறந்த ஆரோக்கியம் கொண்டவர்களாயிருக்கிறோம். நாம் பெறும் மருத்துவ உதவி மனிதநேயம் கொண்டதாகவும் பெரும்பாலும் சரியானதாகவும் இருக்கிறது. நமது உணவும் நம் சூழலில் உள்ள வசதிகளும் இடைக்கால மன்னர்கள் கனவிலும் கண்டிராதவை. அப்படியென்றால் நாம் எதனால் நம்பிக்கை இழக்கிறோம்?

நம் வாழ்வின் கடந்து செல்லும் கணங்களெல்லாம் உயிர்த்துடிப்புடையவையாக வளமானவையாக ஆக்கப்படல் வேண்டும். எந்த ஒரு கணமும் மீண்டும் வராதது என்பதே நான் என் வாழ்வில் கற்றது. அது போனது போனதுதான். நம்மை நோக்கி கணம் வருவதை நீங்கள் காணலாம். விரித்த கரங்களுடன் அதை வரவேற்பீர்களாக! உமது மகிழ்ச்சி கொண்டு அதை செழுமையாக்கி அதற்கு புகழ் சேர்ப்பீராக! புதிய விழுமியத்தை, வாழ்விற்கான புதிய வழியை கண்டடைவீராக! விந்தை உணர்வை புத்தாக்கம் பெறச்செய்வீராக! அப்போது அக்கணம் உங்கள் வாழ்வில் அழியாத்தன்மை கொள்கிறது; எண்ணிப்பார்க்கத் தக்கதாக ஆகிறது; அக்கணத்தை நன்றாக வாழ்ந்துதீர்த்த பெருமையை அளிக்கிறது. பிறகு நீங்கள் அடுத்த கணம் நோக்கி நகரலாம்; இது உங்களில் ஏற்கெனவே அழியாமல் நிலைகொண்டுவிட்டது. அக்கணத்தில் நீங்கள் பெற்றது உங்களது அழிவில்லாக் களஞ்சியம். அருமை! நிறைவாக உணர்கிறீர்கள். நன்றியுணர்வு உங்களில் நிறைகிறது. “ஆஹா! இக்கணத்தை நான் நன்கு வாழ்ந்தேன்!” இங்கே இப்போது உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள அத்தனை நலன்களுடன் இவ்வுலகில் நீங்கள் வாழ்வது உங்களுடையதேயான வாழ்வு.

இந்தப்புரிதலுடன் நீங்கள் அடுத்த கணத்திற்கு செல்ல விழைகிறீர்கள். அது மேலும் சிறந்ததாக அழகியதாக இருக்கப்போகிறது. பெரும் நம்பிக்கையுடன் பொழுது புலர்கிறது. இவ்வாழ்வு போல் இனியது வேறொன்றில்லை; இங்கே நண்பர்களை ஈட்டலாம்; அழகியவற்றை படைக்கலாம்; அழகை பகிர்ந்துகொள்ளலாம்; பிறரை உங்களின் பகுதியாக கருதலாம். அன்பும் கருணையும் நிறைந்துவழியும் ஓருலகு.

ஆனால் நீங்கள் மெல்லமெல்ல இருளுக்குள் சென்றுவிடக்கூடாது. உலகை அருவருப்புடன் பார்க்காமல் அதன் ஒவ்வொரு துளியையும் அழகானதாய், தெய்வீகமானதாய் பாருங்கள். அப்போது நம் ஊழை நாமே தீர்மானிப்பவர்களாகிறோம். தன்முனைப்பு கொண்டல்ல, அனைத்தையும் வளமானதாக் ஆக்கும் அழிவிலா மீஇயல் ஒளிகொண்டு. அதுவே நமக்கு சூழலை கையாளும் வல்லமையை அளிக்கிறது. மலர்களின் இதழ்களில் வண்ணம் தீட்டிய, வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் வடிவளித்த, மதிப்பச்சம் தரச்செய்வதாய் மலைகளை ஆக்கிய, ஆழியை பரந்ததாய் தோன்றச்செய்த, நளினமாய் மேகங்களை மேலே மிதக்கச் செய்த படைப்பின் அழகிலேயே நமது மெய்யான விடுதலை இருக்கிறது

அந்த அழகின் பகுதியே நீங்களும். அதில் பங்கெடுப்பது உங்களில் உள்ள தெய்வீகக் கலைஞனை, அறிஞனை, படைப்பாளியை, காதலனை, அமைதிகொணர்பவனை அடையாளம் காட்டும். இவ்வுலகில் பிறந்து வாழ்வதென்பது ஒரு பெரும் பேறு. மெழுகுவர்த்தியைப் போல நம் உடலும் மறைந்துபோகும். ஆனால் எரிந்து முடிவதற்கு முன் எத்துணை வெளிச்சம் அளிக்கிறது மெழுகுவர்த்தி! இறுதியில் அது அணையும் என்பதில் என்ன இருக்கிறது? தன் ஒளிரும் கணத்தை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டதல்லவா? புகையும் இருளும் சூழ நாம் வாழ்கிறோம். இந்நாளை, இக்கணத்தை அதன் மதிப்பையும் அழகையும் உணர்ந்து வாழ்வேன், அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொள்வேன் என்று முடிவெடுங்கள். இதுவே குரு நமக்கு அளிக்கும் உயர்ந்த கல்வி.

Advertisements

கலையின் பிறப்பு ரகசியம்

Standard

கலையின் பிறப்பு ரகசியத்தை தெரிந்துகொள்ள ஸ்ரீசக்ரத்தை நுட்பமாக நோக்கி அறிதல் வேண்டும். ஸ்ரீ சக்ரத்தில் நாம் முக்கியமாக காண்பது ஒரு புள்ளியும் அதைச் சுற்றி நிற்கும் ஒரு கலையும். புள்ளியிலிருந்துதான் ஒலி அலை பொங்கிப் பரவுகிறது. ஒரு புள்ளியில் தோன்றும் ஈர்ப்பே இணைப்பாகிறது. புள்ளியிலிருந்து பாயும் கதிரே ஒளிமழையாகி தொலைவுவரை நீண்டு செல்கிறது.  நூற்றுக்கணக்கான புள்ளிகளில் உண்டாகும் உராய்வே வாசனையாகிறது. ஒரு புள்ளியைச் சுற்றி உண்டாகும் விட்டமே கலை. ஒலியிலும் தொடுகையிலும் உருவிலும் ருசியிலும் மணத்திலும் இருப்பது ஆற்றலின் பரவல். அவ்வாறான கோடானுகோடி பரவலும் அதனால் உண்டாகும் கலை பொங்கிப் பரவி மாற்றுகளை உருவாக்கி மறைந்துபோவதும் புள்ளிக்கும் ஒலிக்கும் கலைக்கும் என்றும் அதீதமாயிருக்கின்ற இடைவெளியில்லாத உறைதலுக்காகவே.

ஆதிமஹஸ் நிச்சலமானதென்றாலும் அதில் எப்போதைக்குமாய் இருப்பது சலனங்களை தாங்கியிருக்கும் முறைமையே. கூட்டுத்திரளில் உள்ள அந்த முறைமையை சிருஷ்டி அறிவது படைப்பவரில் படைக்கும் உணர்வு உண்டாகும்போதுதான். படைப்பாக்கத்தின் விதை கேட்கும் விருப்பு, தொடும் விருப்பு, காணும் விருப்பு, ருசிக்கும் விருப்பு, முகரும் விருப்பு என்ற இன்பம்சார் விருப்புகளில் உறைகிறது. விருப்பு ஒரு கனியைப் போன்றது. அதில் பற்றறுத்தலுக்கான கர்மத்தின் விதை தங்கியிருக்கிறது. விதையின் நடைபேறு (transaction) காலத்தில் நிகழ்கிறது. அதற்கு ஒரு தொடக்கமும் ஒரு முடிவும் உண்டு. முடிவு என்பது முழுமையான முடிவல்ல. விழிப்புநிலை-கனவு இவற்றுக்கிடையே வரும் ஆழ்நிலை உறக்கம் போலிருக்கும் ஒரு இடைநிறுத்தம். ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து ஜீவன் கனவுக்குள் போகவில்லையென்றால் நடைமுறைக்கு திரும்பிவரும்.

விருப்பை ஒறுப்பதற்காக செயலில் ஈடுபடவிரும்பும் கலைஞனின் படைப்புத்திறன் கற்பனை வடிவில் ஒளிர்ந்துயர்கிறது. அதில் முதன்மையாக வெளிப்படுவது மகிழ்வை கண்டடைதல். அது அழகை கண்டடைவதாகலாம், பிரம்மத்தை கண்டடைவதாகலாம்.  புலனுகர்வின்வழி தோன்றும் வியப்புகள் மூலம் அழகையறிதல் நிகழ்கிறது. நீலவானில் தவழ்ந்து மறையும் மேகத்தைப் போலே, பாலையில் கானல்நீர் போலே, நீராவியில் ஒளிகொண்டு தோன்றும் வானவில் போலே அனைத்து ரசங்களும் தோற்றமயக்கங்களே. நொடிப்பொழுதே இருப்பவை. வானவில் மறைந்தாலும் வானவில்லின் ஏற்றம் மறைவதில்லை. பூ மலர்ந்து வீழ்ந்தாலும் பூவின் நினைவு நிலையானது. காதலன் கடந்துசென்றாலும் காதலிக்குக் கிடைத்த முதல் முத்தம் என்றும் அழியா நினைவிலிருக்கும்.  இவ்வாறாக அநித்யத்தின் இதயத்தில் நித்யத்துவம் என்றும் இருக்கும். அநித்யத்தின் முடிவிலா சாம்ராஜ்யமோ நித்யத்துவத்தின் மறைவிலிருந்து கனவுபோல வெளிப்படுவது.

இவற்றிலெல்லாம் நான்கு பெரு மறைகள் நிறைந்திருக்கின்றன. சதாசிவம், பரமேச்வரன், சுத்தவித்யை, மஹாமாயை என்ற நான்கும் சிவ தத்துவங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன. மாற்றமில்லாது நிற்கும் மலைகளைப்போல் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக நான்கு முக்கோணங்களாக இந்த நான்கு சிவதத்துவங்கள் நிற்கின்றன.   அடித்தளமில்லாத, கற்பனையிலிருந்து பருவடிவுகொள்ளும் ஐம்பூதங்களைப் போன்றது சக்தி தத்துவம். வானின் மின்துளியாக, வளியின் தொடுதுளியாக, தீயின் உருத்துளியாக, நீரின் ருசித்துளியாக, பூமியின் உயிர்த்துளியாக சிவஜோதியில் அறிவொளியை ஸத்ரூபமாயும், சித்ரூபமாயும், ஆனந்தரூபமாயும் பிரித்தறிவது அது. ஒரு புள்ளியைச் சுற்றி இணைந்து நிற்கும் நான்கு சிவதத்துவங்களும் ஐந்து சக்தி தத்துவங்களும் எட்டு இதழ்களுக்கும் பதினாறு இதழ்களுக்குமிடையில் நிரத்தப்படும்போது அங்கு ஸ்ரீசக்ரம் தோன்றுகிறது. எந்தக் கலையையும் புரிந்துகொள்ள இந்த சக்ரத்தை பயன்படுத்த வேண்டும்.

பிரம்மானந்தத்தின் கலைஞன் ஈச்வரன்; கற்பனையுலகின் படைப்பாளி கலைஞன். சிவனடியில் கிடக்கும் அறியாமையை குறிக்கும் அபஸ்மாரனில் தொடங்கி சிவன் தலையில் பொற்பிறை வரை அழகனுபவம் உயர்ந்துகொண்டே செல்கிறது. சிதம்பர நடராஜனின் பிறையிலிருந்து இறங்கி அவன் கால்களைத் தாண்டி கேடொலி எழுப்பும் அபஸ்மாரம் வரை கீழே வரவும் கூடும். விழுமியங்களை கீழிறக்குவது நோயை குறிப்பது.  கலைஞர்களில் விழுமியங்களே அற்ற அறிவுக்குறையுடையோரை காண்கிறோம். அவர்களின் கலை கீழ்மையானது. அதுபோலவே, அறிவனுபவத்தை உயர்த்தி பேரின்பத்தில் மூழ்கச்செய்யும் பேரறிவாளர்களான யோகிகளையும் காண்கிறோம். அவர்களின் கலையே ஆகச்சிறந்ததாக இருக்கிறது. அத்தகைய படைப்புத்திறன் கொண்டவர்கள் வியாசனும் வால்மீகியும். அவர்கள் கைலாய மலையை அடைந்தவர்கள். அவர்கள் சென்ற தூரத்தை தாங்களும் சென்றடைய விரும்பி இமயத்தின் தாழ்வரையில் நிற்பவர்கள் காளிதாசனும், ஷேக்ஸ்பியரும், கதேயும். வியாசனும் வால்மீகியும் பேரழகின் பருவடிவை அறிந்துவிடத் துடிப்பது படைக்கும் இறையாகிய பிரம்மதேவனின் இதயத்தாமரையில் எதிரொளிக்கும் வாக்தேவியை எண்ணியே.

ஒரு புள்ளியிலிருந்து விரிந்து பரவி சிறியதோ பெரியதோ ஆன ஒரு மண்டலத்தில் நிறைந்திருக்கும் எதுவும் கலையே.  மண்டலம் ஒலியாலானதாக, தொட்டறிதலாக, உருவுடையதாக, நாப்புலன் சார்ந்ததாக, மணம் குறித்ததாக இருக்கலாம். இவையனைத்திற்கும் வெளியில் நின்று அறிதல் மற்றும் தியானம் மூலம் அடைவதாகவும் இருக்கலாம். ப்ராணனின் பாவங்களையும் அவ்வவற்றின் மண்டலத்தில் உட்படுத்த முடியும். மிகவும் பரந்துள்ள இம்மண்டலம் பல விகிதத்தில் ஒளியும், நிழலும், உருவும், பாவமும், வண்ண அழகுகளும் கலந்தது. ஒலியும் ஒளியும் வேறுபாடுகள் கொண்டவையெனினும் ஒன்று மற்றொன்றை அறியச்செய்ய முடியும் என்பதால் பல கலைகளும் காண்பதற்கும் கேட்பதற்குமானவையாக உள்ளன.

எந்தக் கலையின் வெளிப்பாட்டிலும் ஒரு படைப்பாளியும் ஒரு நுகர்வோனுமுண்டு  (creator and critique). பொருளில் தோன்றும் உருவப்பரிணாமம் கொண்டு வாசகனிலோ, காண்போனிலோ, விமர்சகனிலோ, ஒத்தமனம் கொண்டவனிலோ மாற்றத்தை உண்டாக்குவது கலை.  இயற்கை அறங்களே ஒலி, வண்ணம், பருப்பொருள், திரவம் முதலானவற்றை ஊடகமாக்கும் கலைஞன் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவாலாக இருக்கின்றன. இவ்வியற்கை அறங்கள் வான், வளி, தீ, மண் ஆகியவற்றின் மாற்றமில்லா நியமங்களின் அடிப்படையாகும். காட்டாக, ஒரு உருக்காட்சியை காண்பவனில் உண்டாக்க முயலும் ஓவியனுக்கும் சிற்பிக்கும் இரண்டுவிதமான திறன்கள் தேவை.  ஓவியரிலேயே நீர்ச்சாயம் கொண்டு வரைபவனது திறன் எண்ணைச்சாயம் கொண்டு வரைபவனது திறனிலிருந்து வேறுபட்டது. அதனினும் நுட்பமான வேறுபாடு கொண்டது நிழலின் உதவியில்லாமல் வரிகளைக்கொண்டு மட்டுமே உருவத்தைக்காட்டும் திறன்கொண்ட ஓவியனுடையது.

சொறசொறப்பான பாறையும் வெண்ணைக்கல்லும் சிற்பியின் உளிக்கு தன்னை முற்றாக ஒப்புக்கொடுப்பதில்லை. என்றாலும் கற்பனையில் இருக்கும் உருவத்தை கருங்கல்லிலோ, மார்பிளிலோ ஒரு சிறு துளியும் பிசகாமல் வடிவமைக்கும்போது அச்சிற்பத்தில் கல்லோ வெண்ணைய்க்கல்லோ எவருக்கும் தெரிவதில்லை.  மாறாக, வீனஸ்ஸையோ, அஃப்ரொடைட்டையோ, தாண்டவ நடராஜனையோதான் காண்கின்றனர். அச்சிற்பத்திற்கு ஈடானது காண்போனின் உள்ளம். அவ்வுள்ளத்தை எழுத்தாளனுடைய, கவிஞனுடைய, இசைக்கலைஞனுடைய, ஓவியனுடைய சிற்பியுடைய, யோகியுடைய பார்வையிலிருக்கும் அதே பாவத்தோடு ஒன்றிப்போகச் செய்யும்போது படைப்பாளனும் நுகர்வோனும் ஒரு பிறப்புக்கணத்தின் இரு பகுதிகளாகின்றனர். அவர்களிடையே ஒட்டுறவு நிகழ்கிறது. கலையுற்பத்தி செய்பவனுக்கு நேரே நின்றுகொண்டுதான் கலைவிமர்சகனும் எழுதுவதோ படைப்பதோ செய்துகொண்டிருக்கிறான். படைப்பாளியில் இருக்கும் ஒத்தமனமுடையவன் நூற்றுக்கணக்கான வாசகனில், விமர்சகனில் நுழையும்போது கலைஞன் வெற்றிபெறுகிறான். எண்ணற்ற விழுமியங்களை ஒற்றை உருவகத்தில் பொருத்தமாய் இணைப்பது பெரும் கற்பனையாளருக்கே இயலும். அவ்வாறுள்ள் ஒரு படிமம்தான் சிதம்பரத்திலிருக்கும் தாண்டவ நடராஜனுடையது. ஒழுங்கற்றது எனினும் வேறொரு வகையில் அதேயளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததே பிக்காஸோவின் குயெர்னிக. அதிலும் சாரமாக உள்ளது ப்ரணவத்தின் குறியீடே.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 19

Standard

அடிமுடியற்றமதுண்டிதுண்டதுண்டெ
ன்னடியிடுமாதிமஸத்தயுள்ளதெல்லாம்
ஜடமிது ஸர்வமநித்யமாம்; ஜலத்தின்
வடிவினெ விட்டு தரங்கமன்யமாமோ?

                                                          (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 19)

அடி, முடி, அற்றம், அது உண்மை, இது உண்மை, அல்ல அது
என்று வாதிடுவர்; முழுமுதல் மெய்யொன்றே உள்ளதாம்
இயங்காதவை எல்லாம் நிலையற்றவையாம்
நீரின் ஒரு வடிவேயல்லாமல் அலை வேறொன்றோ?

மலைப்பிரசங்கத்தில் யேசு சொன்னார் ‘அமைதி கொணர்வோர் அருளப்பெற்றவர்கள். அவர்கள் சொர்க்க ராஜ்யத்தை அடைவார்கள்’. இவ்வுலகத்தின் மிகப்பெரும் தேவையே அமைதிதான். எப்போதும் பூசலிடுவதே ஒரு போக்காக உள்ளது. விவிலியத்தில் உள்ள இன்னொரு அருமையான போதனை ‘உலகில் அமைதியும் மக்களிடையே நல்லெண்ணமும்’ என்பதாகும். நாம் அமைதியை இழந்து போரிடுவதற்கு பற்பல காரணங்கள் உள்ளதாக தெரிகிறது. மாபெரும் ஞானிகளின், இரட்சகர்களின் சொற்கள்கூட குருதிசிந்த காரணமாகியிருக்கின்றன. அப்பெரும் புகழ்பெற்றவர்களின் பெயரால் – அவர்கள் மீதான பெரும் பற்றால் – மனிதன் சிந்திய குருதி கொடுமையின் பெயரால் சிந்தியதைவிட அதிகம். அத்தகைய துன்பகரமான ஒரு நிலையை நாம் எட்டியுள்ளோம். ஆத்மோபதேச சதகத்திலிருந்து நாம் கற்கும் மெய்யியல் வாழ்வின் தத்துவம். அதன் நோக்கம் அமைதியால் இணைவதேயன்றி முடிவிலா விவாதங்களின் மூலம் பிளவுபடுதல் அல்ல.

முந்தைய பாடலில் பகிர்ந்துகொள்ளும்படி கோரப்பட்டோம். ஆனால் அதை நம் விருப்பம்போல் செய்ய விழைகிறோம். பிறர் விருப்பம் வேறுவிதமாக இருக்கும்போது பூசல்கள் எழுகின்றன. RO Laing ‘நான்-பிறர்’ என்பனவற்றைப் பற்றி பேசும்போது இதே கூறுகளை தொட்டுக்காட்டுகிறார். ‘நான்’ சுயவிருப்பு கொண்ட தனியனாக இறுகிவிடுகிறது. அவனும் அவன் விருப்பும் ஒன்றே. இந்தப் பொருளிலேயே இதை லெய்ங் அகம் என்கிறார். பிறன் என்பது அதே போன்று சுயவிருப்பு கொண்ட பிறிதொரு ஆள். அவன் அவனுடைய விழிப்புடனேயே அடையாளம் காணப்படுகிறான். எத்துணை குறுகலானதாக இருந்தாலும் இருவருக்கும் அவரவர் செய்கைகளை வழிநடத்தக்கூடிய அவரவருக்கான மெய்யியலும் தரிசனமும் உள்ளன.

நாராயண குரு ‘அடி’, ‘முடி’ என்பனவற்றோடு இப்பாடலை துவங்குகிறார். மதிநுட்பத்திற்கு முதலிடம் தரும் மெய்யியலாளர் பொதுவாக பொருட்களின் மூலத்தையே நோக்குகின்றனர். இந்த விளைவை உண்டாக்குவது எது? அடிப்படை கேள்வியே அவர்களுக்கு மிக முக்கியம். தேல்ஸ் முதல் ஹெராக்ளிடஸ் வரையிலான முற்கால கிரேக்க மெய்யியலாளர் அனைவரும் பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து தோன்றியது, அதன் இயல்பென்னவாக இருந்தது என்று ஆராய்ந்தனர். சாக்ரடீஸ் போன்ற மெய்யியலாளரும் ‘நான் யார்?’ என வினவினர். இந்தியப் பின்புலத்தில் சங்கரர் இவ்விளைவுகளெல்லாம் ஒரு காரணத்தால் விளைந்தவை என்றார். காரணத்தில் இல்லாத ஒன்று ஒருபோதும் விளைவாகாது. விளைவில் நாம் காண்பவை வேறுபாடுகளின் பல்வேறு கிளைத்தல்களும் விரிவாக்கங்களும். காரணத்தை நோக்கி செல்லும்போது எல்லா விரிவுகளையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு விதை தன்னிலிருந்து எத்தகைய இலைகளும், மலர்களும், வேர்களும், கிளைகளும் உண்டாகும் என்பதை காட்டுவதில்லை. வரவிருக்கும் அனைத்தையும் ஒன்றேயாக தன்னுள் கொண்ட ஒரு தனிப்பொருள் அது. ஆக, விளைவிலிருந்து காரணம் நோக்கி நீங்கள் செல்ல வேண்டும். அதாவது, நீங்கள் உங்களுடையதேயான ‘அடி’-க்கு, வேர்களுக்கு செல்லவேண்டும். சங்கரர் ‘அடி’ சார்ந்த மெய்யியலாளர்.

சங்கரருக்குப் பின் வந்த ராமானுஜர் தர்க்கரீதியாக காரணம் தேவை என்று கருதவில்லை. இங்கு இப்போது அன்பை உணரவும் இறையை மனிதனென நினைத்து அன்பு செலுத்தவுமான உயர்ந்த தேவை அவருக்கிருந்தது. மானுடத்தன்மையற்ற தூய இருப்பிலும் தூய அறிவிலும் அவருக்கு நாட்டமில்லை. இறைவன் என ஒருவனிருந்தால் அவனை தன் கண்களால் காணவும் கைகளால் தொடவும் அவனுக்கு பணிசெய்யவும் முடிய வேண்டும் என எண்ணினார்.

கிறித்தவத்தில் நமக்கு இறைவனும், சொல்லும், சதையாக மாறும் சொல்லும் உள்ளன. சொல்லானது யேசு கிறிஸ்துவைப் போல மனிதனாய் உருவெடுத்து நம்முன் நிற்கும்போதுதான் அவரது விழிகளுக்குள் நம்மால் நோக்க முடியும். அவரது புன்னகையை காணவும் அவர் தொட்டு வழங்கும் ஆசியை பெறவும் முடியும். அதன்பின் அவரது இனிய உருவை, அவரது மென்மையை, அமைதியை, மென்பேச்சை நம் மனதில் கொள்ளமுடியும். அதுகுறித்து நினைவுகளை மீட்டெடுக்க முடியும். ‘இதுவே எனக்கு வேண்டும்! என் கடவுள் விஷ்ணுவாக இருக்க வேண்டும்! அவனது தாமரைக்கண்களை, முத்துப்பற்களை, கோவைச் செவ்வாயை, மென் தொடுகையை, அவன் கைக்கொண்ட தாமரையை நான் காணவேண்டும்!’ என்றார் ராமானுஜர். அவரது விவரணை தொடருகிறது: ‘இதுவே நான் விழையும் இறுதிப்பொருள். என் இறையைக் கண்டு, பணிசெய்து அவனுடன் உறைதல் வேண்டும். என் இறை என்னுள்ளிலும் இருக்க வேண்டும். என் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உள்ளுறையாக அழியா மெய்மையாக இறையை நான் உணரவேண்டும். மாயை என ஏதுமில்லை; எல்லாம் மெய்யே. இவ்விளைவுகள் எல்லாம் இறையின் விளைவுகளே. இது ஜடம் என்று சொல்லாதீர். ஜடப்பொருள் என ஏதுமில்லை. பொருள் என்பது அணுக்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு அணுவும் இயக்கம் உடையது. அணுவின் இதயம் என்பது அகத்தில் உறையும் உயர்ந்தோன். இவ்வாறாக, எல்லாமே எனக்கு இறைத் தன்மை கொண்டதாகிறது.’ ஆக ராமானுஜருடையது ’முடி’ தத்துவம். இதில் காரணத்தைப் போலவே விளைவும் மெய்யானது.

‘உம் கடவுள் பேராற்றல் உடையவன், பேரறிவாளன், எங்கும் நிறைந்தவன் என்கிறீர். ஆனால், இவ்வுலகோ எல்லைகளுக்குட்பட்டது. எல்லையுடைய ஒன்றில் எல்லையற்றது எவ்வாறு இருக்க முடியும்?’ என்று கேட்கும் மெய்யியலாளர் உண்டு. பிளேடோவின் சீடரிடம் அரிஸ்டாடில் வினவினார் ‘நீங்கள் முன்மாதிரியான குதிரையை எப்போதேனும் கண்டதுண்டோ? நீங்கள் எங்கும் மூலப்படிவமான குதிரை எதையும் காண்பதில்லை. பொதுவான எதையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. நீங்கள் அங்கே; நான் இங்கே. நீங்களும் நானும் தனிப்பட்ட மெய்மைகள். மொழிக்காக மட்டுமே நீங்கள் பொதுமைப்படுத்தி (கருத்தியலாக்கி) ‘நாங்கள்’ என்றும் ‘குதிரைகள்’ என்றும் கூறுகிறீர்கள். வெள்ளை குதிரைகள், கருப்பு குதிரைகள், நொண்டி குதிரைகள், பாய்ச்சல் குதிரைகள் என்று மட்டுமே வகைப்படுத்த முடியும். இவை எல்லாமே தனிப்பட்ட கூறுகள். எல்லையற்றது என்று நீங்கள் சொல்வது ஒரு கருத்தாக்கமே. ஒவ்வொன்றும் எல்லையுடையது; ஒரு முடிவு கொண்டது.’

செவ்வியற்பியலின்படி எல்லையிலா வெளியில் இவ் அண்டம் பொருத்தப்பட்டிருப்பதாக எண்ணியிருந்தோம். தற்போது பலவகை கோட்பாடுகள் உள்ளன. வெளி என்பது மிகப்பெரியது; ஆனால் அது எல்லையிலி அல்ல; ஒரு முடிவை கொண்டதாகவே இருக்கவேண்டும் என்பது பலரது கூற்று. பிறரோ எதையும் அறுதியிட்டுக் கூற இயலாது என்கின்றனர். நாம் பெருவெடிப்பில் இருக்கிறோமா அல்லது நிலையாக இருக்கிறோமா என்று விவாதிக்கலாம். ஒரு துகளா அல்லது அலையா? சிவப்பு நகர்வா? ஊதா நகர்வா? அல்லது கருந்துளையா? வெண்துளையா? நிச்சயமற்ற பூசல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

ஆக மெய்யியலாளர்களைப் போலவே அறிவியலாளர்களும் வாதிடுகின்றனர். வாழ்வுக்கான மெய்யியல் என்பதை, நம் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள ஒரு சட்டகத்தை அளிப்பதே மெய்யியலின் பயன்பாடு என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். Fritz Perls சில அடிப்படை உத்தேசங்களைக் கொண்டு ஒரு துதியை (வேண்டுதலை) இயற்றினார்: “எனக்கானதை நான் செய்கிறேன். உனக்கானதை நீ செய்கிறாய். உனது எதிர்பார்ப்புக்கேற்றபடி வாழ்வதற்கென நான் இவ்வுலகில் தோன்றவில்லை. நீயும் என்னுடையவற்றிற்காக இவ்வுலகில் இல்லை. நீ நீதான். நான் நானே. தற்செயலாக நாம் ஒருவரை ஒருவர் அறிவோம் என்றால் அது இனியது. இல்லையெனில், நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை. சண்டையிடாமல் இருக்க இது ஒரு வழி. எனினும், வாழ்வை கருணையுடன் பார்க்கும் முறையல்ல இது.  நீங்கள் என்பது நீங்கள் மட்டுமல்ல, நானும்தான்.  நான் என்பது நான் மட்டுமல்ல, நீங்களும்தான். நான் உங்களுக்காக வாழவேண்டும். நீங்களும் என்னிடம் அக்கறை செலுத்தவேண்டும். இல்லையெனில் உலகம் சிதறிவிடும். எதிரெதிர் ஆர்வங்களும் கருத்துகளும் மோதிக்கொள்ளும் அவலநிலை ஏற்பட்டுவிடும். அடி-முடி பற்றியும் எல்லை-எல்லையிலி குறித்தும் நான்-பிற என்றும் நாம் பூசலிடுவோமெனில் Tower of Babel சொல்லும் மொழிக்குழப்பத்தையே அடைவோம். RD Laing சொன்னதுபோல பிளவுபட்ட அகம் கொண்டவர்களாவோம்; குடும்ப அரசியலில் சிக்கிக்கொள்வோம்.

இத்தகைய ஒரு நிலையிலிருந்து மீள வழி உண்டு என்கிறார் நாராயண குரு. நாம் உயிரியக்கக் கொள்கையை, தெய்வத்தன்மை கூடிய கூறை மட்டுமல்லாது ஜடத்தன்மை கொண்டதையும்-உயிரற்றதையும் நோக்க வேண்டும். ஜடப்பொருளானது வேறுபடுத்துவதற்கான அடிப்படை, உயிரூட்டும் அகம் என்பது இணைக்கும் கூறு. இயற்பியலாளர்கூட எண்ணற்ற தோற்றங்களைத் தவிர்த்து ஒரு இணைக்கும் பொருளைக் குறித்து எண்ண வேண்டும். அப்போது அவர்கள் ஒரு பொருளை அது இரும்புத்துண்டா அல்லது பாலடைக்கட்டியா என்று கருதவேண்டியதில்லை. அவற்றையெல்லாம் அவை எதிலிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடுமோ அந்த மூலப்பொருளாகவே – இயற்பொருட்கள் அனைத்திற்கும் தாயான ‘மாத்ரு’வாக குறுக்கமுடியும். Matter எனும் சொல் ‘மாத்ரு’ என்பதிலிருந்து தோன்றியது. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு கொள்கையாக குறுக்கவேண்டும், அல்லாமல் இயற்பியலோ, வேதியியலோ வேறெதுவுமோ இருக்க முடியாது.  அதுவே உயிரியக்கக் கொள்கை, மற்றெல்லா தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளும் ஜடங்கள்.

நம் தனிப்பட்ட வாழ்விலும் அனைத்தும் நகர்ந்தும் மாறியும் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஒழுக்கு இருக்கிறது. அமைதியாக நாம் அமர்ந்திருக்கும்போதும் நம்முள் குருதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வெள்ளம்போல வளி நம் நுரையீரல்களில் உள்வெளியாக பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. உடலின் உயிரணுக்கள் இறந்து மீண்டும் நிறைகின்றன. சுழற்சி மண்டலத்தின் ஆற்றல் ஊர்திகள் (Carriers of change)  உயிரற்றவற்றிற்கு பதிலியாக புதிய ஆற்றலை பெரும் வேகத்தில் காற்றுப்பையில் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. உடலில் பல்வேறு தனித்தனி உறுப்புகள், கூறுகள் இருந்தாலும் மொத்த உயிரியையும் ஒற்றைத் துண்டாக ஆளும், ஒருங்கிணைக்கும் அறிநிலை ஒன்றுளது. உடலில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்று மற்றொன்றுக்கு உறுதுணையாக உள்ளன. மொத்த உயிரிக்கும் பயன்படும் வகையிலான கூட்டுச் செயல்நோக்கமான மனத்திட்பமும் அவ்வாறே உள்ளது. அதேபோன்று சமூகம் என்பது கூட்டுமுழுமை; ஒவ்வொரு தனியரும் அதை சேர்ந்தவர்; இயல் அண்டம் என்பதும் உலகில் வாழ்வு என்பதை பகுதியாகக் கொண்ட ஒரு கூட்டுக் கூறுதான்.

ஆன்மீக தளத்திலிருந்து இதை நோக்குவீர்களென்றால் அது எல்லாவற்றையும் இணைக்கிறது. இயல்நிகழ்வுத் தளத்திலிருந்து நோக்கும்போது அனைத்தையும் பிரிக்கிறது. அலைபாயும் நம் ஆர்வத்தையும் அகத்தையும் இறைமையம் நோக்கி திருப்ப நம்மில் ஒரு உணர்வுடை முயற்சி தேவை. அதன் பின் உலகில் உள்ள பிற அனைத்துடனுமான நம் உறவுகளிலும் ஒருமையே நோக்கமாக அமையும்.

கூட்டு வாழ்வில் பிறரது உளப்பாங்கு, நடத்தை குறித்து குற்றம் சொல்வதே நம் வழக்கமாய் இருக்கிறது. மக்களின் கருத்துகளில் அவர்களை சிக்கவைக்க முயல்கிறோம். தனிக்குழுக்களையும், உள்வட்டங்களையும் உருவாக்குகிறோம். அனைத்தையும் ஊதிஊதி பெரிதாக்கி ஒருவரை ஒருவர் எதிரியென நிறுத்துகிறோம். ‘இருவர் சேர்ந்தால் கூட்டு; மூவரானால் கூட்டம்’ என்றொரு சொலவடை உண்டு. இருவர் எளிதாக இருமுனைவுகளுக்குள் அமையலாம். ஆனால் மூன்றாமவர் வரும்போது குழப்பம் தானாக வருகிறது. கருத்துகள் விரைவாக பெருகுபவை (proliferate geometrically). எதை தேர்வது என்பதில் குழம்புகிறோம். உண்மையில் அது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. மூன்றாவது கூறுக்கு – முக்கோணத் தன்மைக்கு இடமளிப்பது என்றும் எளிமையானதே.

நம் வாழ்க்கை நடைமுறைக்கு பெரிதும் உதவுவது இப்பாடல்.  இணைந்து வாழும் கலையை, முரண்பாடுகளை நீக்கும் கலையை, ஒத்திசைவெனும் கலையை இது செறிவாக சொல்கிறது. நாராயண குரு இதில் ஆழி-அலை எடுத்துக்காட்டை தருகிறார். அலையை நீரிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவது எது? அது நீரின் பரப்பில் உருக்கொள்ளும் ஒரு முகடு மட்டுமே. அலையின் சாரம் என்பது அதே நீர்தான். வடிவுடன்தான் நம் போராட்டமே அன்றி சாரத்துடன் அல்ல. என்றும் எப்போதும் வடிவத்திலிருந்து விலகி சாரத்தை நோக்கி செல்வதற்கு நம்மை பழக்கிக்கொள்ளல் வேண்டும்.

அறிமுகம் இல்லாத இருவர் சந்திக்கின்றனர். இயல்பாக ஒருவரை ஒருவர் நோக்குகின்றனர். ஒருவர் மற்றவர்பால் ஈர்க்கப்படுகிறார்.  அதே ஈர்ப்பு அடுத்தவரின் இதயத்திலும் ஏற்படுகிறது. அவர்கள் அறியாமலேயே, காண்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி அவர்கள் இதயங்களில் நிறைகிறது; இருவரும் புன்னகை பூக்கின்றனர். ஏதோவொன்று அவர்களை பிணைக்கிறது. அறிமுகம் செய்துகொள்கின்றனர்; உரையாடுகின்றனர்; பொதுவான ஆர்வங்களை கண்டடைகின்றனர். பிரியும் வேளையில் ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக்கொள்ளும் உணர்கொம்புகள் அவர்களில் தோன்றிவிடுகின்றன. முகவரிகளும் தொலைபேசி எண்களும் பரிமாற்றம் பெறுகின்றன. பிரிந்துசென்ற பின்பும் உண்மையில் அவர்கள் விலகிச்செல்வதில்லை. வீட்டிற்குச் சென்றபின்னர் எப்போதுமில்லா மகிழ்வில் திளைக்கின்றனர்; நேரில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோதைவிட அண்மையிலிருப்பதாக உணர்கின்றனர். அந்த இருப்பு அவர்களில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது; அது வளர்கிறது.  செல்லுமிடம்தோறும் ஒருவர் மற்றவர் குறித்த நினைவை ஏந்திச் செல்கின்றனர். தம் பிற நண்பர்களிடம் அவர் குறித்து பேசவும் அவரை அவர்கள் சந்திக்க வேண்டும் என்றும் விழைகின்றனர்.

இது எத்தகைய ஒரு வியப்பான இயல்நிகழ்வு? இந்த பரஸ்பர ஈர்ப்புதான் பல்லாயிரமாண்டுகளாக உலகை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இவ்வுலகில் எண்ணற்ற மக்கள் பிறந்து வாழ்ந்து மடிந்தபோதும் மாந்தரின மரபு இச்சிறு பகிர்வாலேயே பேணப்பட்டு வருகிறது. புத்தரை நாம் கண்டதில்லை; யேசு கிறிஸ்துவை சந்தித்ததில்லை; சாக்ரடீஸை பார்த்ததில்லை. காண்டையோ ஸ்பினோசாவையோ, ஷேக்ஸ்பியரையோ ஷெல்லியையோ, காளிதாசனையோ, வால்மீகியையோ, சீன மெய்யியலாளரையோ நாம் கண்டதேயில்லை. பாக், மோட்சார்ட், பீதோவன் இவர்களெல்லாம் நம் புவியின் ஒரு சிறு பகுதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். ஆயினும், நம் மனித மரபு உலகமெங்கிலும் கவிஞர்கள், கதைசொல்லிகள், தொன்மங்களையும் புராணங்களையும் உருவாக்கியவர்கள், கண்டுபிடிப்பாளர்கள், இசையமைப்பாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் என வாழ்ந்த அருமையான இம்மனிதர்களின் ஒளிர்மிகு எண்ணங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அவர்களின் பங்களிப்புகளெல்லாம் இன்றும் நம் வாழ்வில் நமக்கு வழிகாட்டியாக, கற்பிப்பவையாக ஒவ்வொரு கணமும் நமக்கு உதவுபவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் இங்கில்லை. அத்தகு அருமையான பண்புகளும் நுண்ணறிவும் கொண்ட உங்கள் நண்பர்தான் இங்கிருக்கிறார். பேராற்றல் வாய்ந்த இம்மரபுரிமைகளை நம்மிடையே பகிர்ந்துகொண்டு நம் வாழ்வை ஒரு பேரின்ப அனுபவமாக நம்மால் ஆக்கிக்கொள்ள இயலும்.

காபியோ தேநீரோ அருந்தும்போதுகூட நீங்கள் செய்வது என்ன என்று எண்ணிப்பாருங்கள். (அமெரிக்காவில் அமர்ந்து நீங்கள் அருந்தும்) உங்களது காலை தேநீர் எங்கோ தொலைதூர நாட்டில் தொடங்குகிறது.  அங்கு மிக்க ஏழ்மைநிலையில் இருக்கும் மக்கள் காலை நான்கு மணிக்கு துயிலெழுகின்றனர். நெரிசலான பேருந்தில் பயணித்து தோட்டங்களை நோக்கி நடந்து செல்கின்றனர். முற்றிய இலைகள் அவர்கள் விரல்களைக் கீறுவதற்கென காத்திருக்கின்றன.  அட்டைகள் அவர்கள் மேல் ஏறி குருதியை உறிஞ்சுகின்றன.  நாள்முழுவதும் இலைபறித்து தங்கள் கூடையை நிரப்பிக்கொண்டு எளிய உணவருந்த வீடுதிரும்புகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் பணியாற்றும் பெரும் ஆலைகளுக்கு கொண்டுசெல்லப்படும் தேயிலைகள் கழுவப்பட்டும் உலர்த்தப்பட்டும் உங்களுக்குத் தேவையான கலவைகளில் தயாராகின்றன.  தகரடப்பாக்களிலும் பெட்டிகளிலும் நிரப்பப்பட்டு வண்டிகள் மூலம் மலையிலிருந்து கடற்கரைக்கு கொண்டுசெல்லப்படுகின்றன. துறைமுகத்தில் பணியாற்றும் ஏழை கூலியாளர்கள் தேயிலையை கப்பலில் ஏற்றுகின்றனர். கடல்கடந்து உங்கள் துறைமுகத்தை அடைகிறது.  வினியோகஸ்தர்கள் சிப்பங்களாகவும் பொதியங்களாகவும் உங்கள் உள்ளூர் சந்தைக்கு அனுப்புகின்றனர். அங்கிருந்து வாங்கி உங்கள் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்கள். ஆக, ஒரு கோப்பை தேநீரில் மொத்த உலகும் பங்கேற்கிறது. உங்கள் தேநீரில் சர்க்கரை சேர்த்துக் கொள்வீர்கள் என்றால் அந்த ஒரு கரண்டி வெள்ளைத் துகள்களுக்குப் பின்னால் வேறொரு உலகம் இருக்கிறது. இவ்வாறாக வெறும் ஒரு கோப்பை தேநீர் என்பதில் அடங்கியுள்ள இறைத்தன்மையை (numinous aspect) நாம் சிந்திக்கலாம்.

வாழ்வின் இறைத்தன்மையை அறியும் நுண்ணுணர்வை நீங்கள் பெறும்போது நன்றியுணர்வு உங்களை நிறைக்கிறது. ஒவ்வொரு கவளம் உணவுண்ணும்போதும், காபியோ தேநீரோ பருகும்போதும் சிறுமுயற்சி மூலம் நீங்கள் அடையக்கூடிய பெருநன்மைகளுக்காக இணைந்து வாழும் மனிதகுலத்தை நீங்கள் நன்றியோடு எண்ணிக்கொள்வீர்கள். உலகின் பல்வேறு வடிவங்களிடையே காணும் ஒருங்கிணைவே உங்களுக்கு புலப்படும். பகிர்வதிலும், அளிப்பதிலும், பெறுவதிலும் பேரின்பம் அடைவீர்கள்.  என் வீடு, என் குடும்பம், என்னுடையது எனும் தன்னார்வங்கள் மட்டுமே இருக்கும் இடத்தில்தான் பூசல் தொடங்குகிறது. தன்னார்வம் எனும் மேம்போக்கான வடிவம் பொதுநலன் எனும் கடலில் கரைந்து உலகத்தை உங்கள் நாடாக உங்கள் வீடாக பார்க்கவேண்டும். அந்த மனிதகுலம் என்பது உங்கள் உடன்பிறந்தோரால் நிரம்பிய உங்கள் குடும்பம் என்பதாகும்.

நாம் ஒன்றிணைந்து நிற்கவேண்டும்; அமைதியை கண்டடையவேண்டும்; அமைதித்தூதர்களாக இருக்கவேண்டும் என்று விழைகிறார் குரு. முதலில் நம் சொந்த வாழ்வில் நாம் அமைதித் தூதர்களாக இருக்க வேண்டும். அதன் மூலம் நமக்கு நாமே அமைதியை கொணர்கிறோம்.  எல்லா அமைதிகளையும் இணைத்து, உலகுடன் அமைதிபாராட்டுகிறோம். அதை உடைப்பீர்கள் என்றால் நீங்கள் தோற்கிறீர்கள். ஆகவே, அமைதிகளை எல்லாம் ஒரே பொருளில் இணைப்போம்; அன்பு, கருணை, புரிதல் எனும் ஒற்றை இறைச்சரடில் கோப்போம்.

புதிரான மௌனம்

Standard

மென்மையைவிட மென்மையானவன் நீ

என்றாலும்

என் இருதயத்தை ரணமாக்குகிறாய்

அன்பெனும் புனிதப்பயணத்தில்

சோர்வில்லாமல்

உன் அகக் கோட்டை நோக்கி வந்துகொண்டே இருக்கிறேன்

பேச்சற்று

சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கும்

உன்னை காணும்போது

குழம்பிப்போகிறேன்

அறிவிழந்து நிற்கிறேன்

பதிலில்லா மௌனத்தில் உறைந்த உன் பிம்பம்

என்னை அறியமுடியா துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது

“என் ஆன்மாவின் பேச்சற்ற தனிமையில்

கிடப்பதுதான் உன் ஊழா” என்ற குரலில்லா எண்ணம்

என் அகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது

 

பதிலாக வசீகரமான புன்னகையை நீ அளிக்கிறாய்

நாணக்கேட்டில் குனிகிறது என் தலை.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 18

Standard

அஹமிருளல்லிருளாகிலந்தராய் நா

மஹமஹமென்னறியாதிருன்னிடேணம்

அறிவதினாலஹமந்தகாரமல்லெ

ன்னறிவதினிங்கனெயார்க்குமோதிடேணம்

                                                              (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 18)

அகமென்பது இருளல்ல இருளென்றால் நாம் குருடராய்

நான் நான் என்பதுமறியாமல் இருந்திடுவோம்

அறிவதனால் அகம் இருளில் இல்லை

அறிந்த இதனை அனைவர்க்கும் ஓதிடுவோம்

சில சமயங்களில் நாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கையறுநிலையில் “நான் பேரிருளில் இருக்கிறேன். வெளிச்சமே தெரியவில்லை” என்று புலம்புகிறோம். எதிர்மறையான ஒரு மனப்பாங்குடன் நாமிருக்கும்போது இத்தகைய கூற்றில் உள்ள முரணை நாம் கவனிப்பதில்லை. நான் அறியாமையில் இருக்கிறேன் என்று உணர்வதிலேயே ஓரளவு அறிதல் உள்ளது. அறிதல் என்பது அறவே இல்லையென்றால் இருளில் இருப்பதை ஒருவரால் காணவே முடியாது.  அந்த அளவிற்காவது அங்கே ஒளி இருக்கிறது.

நம்முள் ஒரு பொறியாய் எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அறிவெனும் ஒளி வெளியிலிருந்து கொணரப்படுவது அன்று. தன்னொளி கொண்டது அது – நம்முடையதேயான விழிப்புணர்வு. இவ்விழிப்பு நிலையில் குறைந்த அளவு ‘நான்’ என்றாவது நம்மால் கூற இயலும். ‘நான் அறியவில்லை’ என்று சொல்லும்போது முதலில் ‘நான்’ என்று சொல்லியே ஆகவேண்டும். அப்படியென்றால் அது அறியாமை அல்ல.

பெரும் ஐயத்தால் தவித்தபோது தெகார்தே மிகவும் குழம்பிப் போனார். ‘உறுதி’யாக தனக்கு எதுவும் தெரியுமா என்று கண்டறிய விழைந்தார். உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டது, உலகம் இருக்கிறது, அதை புலன்களால் அறியமுடியும் – என்பது போன்ற தனது அறிவின் அடித்தளங்களாகிய பல பொது விதிகளை முதலில் ஆராய்ந்தார்.  இவற்றையெல்லாம் ஐயுறத் தொடங்கினார். காட்டாக, உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டதென்பதை நான் எவ்வாறு அறிகிறேன்? ஏனெனில், ஆறு நாட்களில் ஆண்டவர் உலகைப் படைத்தார், ஏழாவது நாள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார் என்று விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.  விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது உண்மை என்று எனக்கு எப்படி தெரியும்? ஏனெனில், அது ஒரு மறைவெளிப்பாடு. அது மறைவெளிப்பாடு என்பது எங்ஙனம்? அது அப்புத்தகத்திலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இது கேள்வியிடமே இரப்பது போலில்லையா? விவிலியத்தின் நம்பகத் தன்மையை அதுவே வெளிப்படுத்தமுடியாது, அது நம்பத்தகுந்ததல்ல. விவிலியம் நம்பத்தகுந்ததல்ல என்றால் என் உறுதிப்பாட்டை அதில் கொள்ளமுடியாது. அப்படியென்றால், கடவுள் இவ்வுலகைப் படைத்தார் என்பதை நான் நம்பவேண்டியதில்லை. இப்படியாக தெகார்தே ஒவ்வொரு கருத்தையாக ஆராயப்படாத கூற்றுகள் என நிராகரித்தார்.

ஆய்வுக்குட்படுத்தப்படாத வாழ்வு வாழத்தகுதி கொண்டதல்ல என்றார் சாக்ரடீஸ். தெகார்தேயும் இதே கருத்தை கொண்டிருந்ததால் ஒவ்வொன்றையும் நடுவுநிலை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த எண்ணினார். பகுத்தறிவுகொண்டு நோக்கினால் மறைவெளிப்பாடுகளின் சான்று விருப்பம்போல் செய்யப்பட்ட சமயக்கொள்கையாய் தோன்றியது. ஆகவே, அதை ஊகம் என்று கொண்டார். அதன் பின்னர் சொற்சான்றைத் தவிர்த்து புலனுணர்வு நோக்கி சென்றார். மஞ்சள்காமாலையால் பீடிக்கப்பட்டவர் பார்ப்பவை எல்லாம் மஞ்சளாகத் தெரியும். அது கண்ணின் குறையேயன்றி உலகுடையது அல்ல. நம் புலன் அமைப்புகள் எந்தக் குறையுமின்றி ஆரோக்கியமாய் இருக்கும்போதே நாம் பல மாயத்தோற்றங்களை காண்கிறோம்.  ஆகாயம் என்றோ நீல வண்ணம் என்றோ ஒன்றில்லாதபோதும் வானில் நாம் நீலத்தைக் காண்கிறோம். அப்படி ஒன்றுமில்லை – கண்ணுக்குத் தெரியாத வளியால் நிறைந்த காலியான வெளியே உள்ளது. ஆனாலும், கதிரவனிலிருந்து வரும் ஒருவித ஒளிக்கதிர்ச் சிதைவு காரணமாக நம் தலைக்கு மேலே நீலக் கவிகையை நாம் காண்கிறோம். சாலையில் வாகனமொன்றில் வேகமாகச் செல்லும்போது அருகாமையில் உள்ளவை வேகமாக ஓடுவது போலவும் அகலே உள்ளவை அசையாமல் இருப்பதாகவும் தோன்றுகின்றன. உலகு ஒரே நேரத்தில் எப்படி நகர்ந்தும் நகராமலும் இருக்க முடியும்? நம் கண்களை நம்மால் நம்பமுடிவதில்லை. தொலைவில் ஒருவன் சம்மட்டியால் அடிப்பதை பார்க்கிறோம். சம்மட்டி பொருள்மீது விழுவதை காண்கிறோம். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்தே ஒலியை நாம் கேட்கிறோம். அவற்றில் ஒத்திசைவு இருப்பதில்லை. பின் எங்ஙனம் சம்மட்டியில் இருந்து ஒலி வருகிறது என்று அறிகிறோம்?

இவ்வாறாக, தெகார்தே அனைத்தையும் ஐயுற்றார். தான் ஐயுறுகிறோம் என்பதில் மட்டும் அவருக்கு ஐயமிருக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் ஐயுறலாம், ஆனால் நீங்கள் ஐயுறுகிறீர்கள் என்பதில் ஐயம் இருக்கமுடியாது. இதிலிருந்து அறிவில் தவிர்க்கமுடியாத ஒன்று உள்ளது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். தவிர்க்கமுடியாத உறுதிப்பாடு என்று ஒன்று உள்ளது. பகுத்தறிவில் இதனை ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டிய ஒரு தருக்கமுறை அவசியமும் உள்ளது. இவ்வாறாக, தத்துவச் சிந்தனைக்கான ஒரு வெளிப்படையான அடிப்படையை அவர் வந்தடைந்தார். ‘நான் எண்ணுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ அல்லது ‘நான் ஐயுறுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ என்றார்.

இதைப் போன்ற ஒரு வாதத்தை நாராயண குரு இப்பாடலில் முன்வைக்கிறார். முற்றிருளிலும் ‘நான்’ என்கிறீர்கள் இல்லையா? நிச்சயமாக. கண்களை மூடி இருட்டறையில் அமர்ந்திருந்தாலும் உங்கள் இருப்பை முழுமையாக நிச்சயமாக உணர்கிறீர்கள் அல்லவா? அது உங்களுக்கு தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? எவ்வகையான ஒளி அது? எங்கிருந்து அந்த விழிப்புநிலை உண்டாகிறது? ‘நான்’ எனும் விழிப்புநிலையின் தெளிவை நாமடையும்போது நம்முள் உறையும் தன்னொளி கொண்ட அடிப்படை மெய்மை நம்மை வியப்படையச் செய்கிறது. இந்த உள்ளொளி ‘சித்’ அல்லது ‘சைதன்யம்’ – மறைஞானம் எனப்படுகிறது.

அறிவு என்றொரு அழகிய நூலை நாராயண குரு படைத்திருக்கிறார். அதில் சில கேள்விகளை அவர் எழுப்புகிறார். ஒன்றை நீங்கள் அறியும்போது எந்த அறிவின் துணைகொண்டு நீங்கள் அறிகிறீர்கள்? அந்த அறிவை விலக்கிவிட்டால், உங்களுள் அறிந்தவை ஏதேனும் எஞ்சுகிறதா? கவனமாக அணுகும்போது ‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்லும் இந்த அறிவை உங்களால் பிரித்தறிய முடியுமா? அறியப்படுவதன் அறிவு என்பது எதைக் கொண்டுள்ளது? அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தும் ஒன்றே என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா?

‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்வதே தெளிவான தற்சான்று. அறிவியலில் நாம் பயன்படுத்தும் சான்றுகள் எல்லாமே நமக்கு ஒரு உறுதிப்பாட்டுக்காகத்தான். உள்ளதிலேயே உயர்ந்த உறுதிப்பாட்டினை நீங்கள் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. கணிதத்தில் இது வெளிப்படை (axiomatic) எனப்படும். வெளிப்படை அறிவு தற்சான்றுடையது என்பதால் அதற்கு சான்றுகள் தேவையில்லை. அகம் என்பதே அனைத்தறிவிற்கும் அளவுகோலாகிறது. அகம் எனும் ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் (normative notion) கொண்டே மெய்மையை அளக்கிறோம். மற்றெல்லா உண்மைகளும் இந்த ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் கொண்டே பெறப்படுகின்றன.

ஒரு அனுபவம் உங்களுடையதேயாக ஆகும்வரை உங்கள் அறிவிற்கும் ஞானத்திற்கும் அயலானதாகவே இருக்கும். உங்கள் அறிவை நீங்கள் உடைமையாகக் கொள்ளவேண்டும்; உங்களனுபவத்தின் பகுதியாக வேண்டும். பின்னர், ‘நான்’ எனும் அறிநிலையைவிட தெளிவாக வேறேதும் தோன்றாது. ஒரு எளிய மனிதனுக்கும் இது தெரியும். சிறு குழந்தை முதல் மெய்நூல் அறிஞர் வரை அனைவருக்கும் இந்த அறிவு பொதுவானதே.

நமது அனுபவத்தில் ஒளிமிகுந்த புள்ளியோடு ஒரு இருள்நிறைந்த புள்ளியும் இருக்கக்கூடும் என்பதாக முந்தைய பாடல்களில் பார்த்தோம். இவ்விரு உச்சங்களுக்கிடையே நனவில் பல படிநிலைகள் இருக்கக்கூடும். இருட்கூறை மட்டும் பார்க்கும்போது வாழ்வே நெருக்கடி நிறைந்ததாய் தோன்றுகிறது. அது எதிர்மறையானதாய், மன அழுத்தம் தருவதாய், வெறுமையுடையதாய், பொருளற்றதாய் தோன்றுகிறது. அத்தகைய இருண்ட தருணங்களில்கூட ‘நான்’ என்றும் இருண்டது என்றும் கூறுகிறோம். இதைக் கூறும் உங்களது அகம் நோக்கி திரும்புவீர்களேயானால் உங்கள் உள்ளே உறையும் ஒளிமிக்க பகுதியை காணலாம்.  பின்னர் வாழ்வின் மீதான உறுதியான பற்றை நீங்கள் இழக்க மாட்டீர்கள்.  உங்கள் தன்விழிப்பை நீங்களே மீட்டெடுப்பீர்கள். உங்கள் அகத்தின் ஒளிமையத்தில் உங்களை இருத்திக்கொள்வீர்களென்றால் உங்களை அச்சுறுத்துவதிலிருந்து வாழ்வை இருளடையச் செய்வதிலிருந்து உங்களை விலக்கிக்கொள்ளமுடியும்.

நம்மில் பலரும் தன்னை உணர்தல் என்பது எளிதல்ல என்றும் மிகச் சிலரால் மட்டுமே எய்தக்கூடிய நிலை அது என்றும் கருதுகிறோம். அது அவ்வாறு அல்ல என்று குரு நமக்கு உணர்த்துகிறார். எல்லோருக்குமானது உணர்தல். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அளவில் அது நிகழ்கிறது. அது தன்னையறிதல் என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. இவ்வுலகம் ஒருநாள் மறைந்து வேறேதோ மெய்மை ஒன்று தோன்றப்போகிறது என்று நாம் கருதியிருக்கிறோம். ஆனால், மதம் சார்ந்தோர் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் பல மாயைகளில் இதுவும் ஒன்று. இத்தகைய நம்பிக்கைகள் மக்களை தாம் அறியாமையிலிருக்கிறோம் என்று எண்ணி மேலும் துயரடையச் செய்கின்றன. நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிவது மிகவும் எளிய செயல். அறிநிலையில், அக ஒளியில் உங்கள் உலகை மீட்டெடுக்க இது ஒரு தொடக்கப்புள்ளி.

நம்முள் உள்ள அறிவு தன்னறிவு என்பதை நாம் உணர்ந்தபின் அதை பிறருக்கு உரைக்க வேண்டும் என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நீங்கள் செய்யும்போது பிறர் தம்மிடம் யாரோ ஒருவர் பேசுகிறார் என்பதை அறிகின்றனர். ‘நானிருப்பதை நான் அறிகிறேன்’ என்று நான் சொல்லும்போது பிறரும் ‘ஆம், நானிருப்பதை நானும் அறிவேன்’ என்கின்றனர். ‘நான்’ எனும் கருதுகோளை இருவர் புரிந்துகொள்வதில் ஒருமை ஒன்றுள்ளது. ‘நானிருக்கிறேன்’ என நான் சொல்லும்போது நீங்களும் ‘நானிருக்கிறேன்’ என்கிறீர்கள். இதில் ஒரு தனித்துவம் உள்ளது. என்னில் உள்ள ‘நான்’ என்னும் அறிநிலையின் தரம், உங்களில், மூன்றாமவரில், நான்காமவரில், உலகோர் அனைவரிலும் உள்ள ‘நான்’ என்பதில் உள்ளதைப் போன்றதே. ஆக, நம் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான அறிவு உள்ளது. ‘நான்’ என்பதை அனைவரும் கண்டுகொள்கிறோம்.

‘நான்’ எனும் இந்த அடிப்படை அறிதலில் எல்லா அறிதலின் ஒற்றுமையையும் நாம் காணவேண்டும் என்கிறார் குரு. எல்லா உயிரினங்களையும் பிணைக்கும் அறிவின் ஒரு பகுதியாக நம்மை இணைக்கும் பொதுமேடை இது.  உங்களது நாயிடம் நீங்கள் ஷேக்ஸ்பியர் குறித்து பேசமுடியாது. ஆனால் அதன் கண்களை நோக்கி அதனுடன் உரையாடமுடியும். அதுவும் புரிந்துகொள்ளும். என் தோழி ஒருவர் தன் நாய்க்கு கடிதங்கள்கூட எழுதுவார். அவரது கடிதங்களை அந்நாய் படிப்பதில்லை என்றாலும் அவர்களது ஆன்மாக்களுக்கிடையே தகவல் பரிமாற்றம் உள்ளது.  தம் ஆன்மாக்களுக்கிடையே ஒருவகை அதிர்வு, ஓர் இணைவு, ஓர் ஒருமை உள்ளது என அவர் உணர்கிறார். இந்த அறிநிலை எல்லா உயிர்களிடமும் உள்ளது. முதலில் அதை நாம் அறிகிறோம், பின்னர் பிறருக்கு அதை உணர்த்துகிறோம்.

கௌதமன் என்ற சித்தார்த்தன் தன் உடலை ஒறுத்து, உண்மையைத் தேடி ஒவ்வொரு ஆசிரியராக நாடிச் சென்றார். இறுதியில் தன் தேடலை நிறுத்திக்கொள்ள முடிவுசெய்தார். ‘இவ்வாழ்வில் பொருளேதும் இல்லை, மெய்யேதும் இல்லை. எனக்கு எதுவும் புலனாகவில்லை. எங்கும் ஒரே இருள். இம்மரத்தடியில் வெறுமனே அமர்கிறேன். அப்படியே இறந்துபோகிறேன்; என் உடல் உதிரட்டும். உண்மையைக் கண்டடையும் முன் இவ்விருக்கையை விட்டு எழேன்’ என்றார்.

ஒருநாள் சுஜாதை என்னும் பெண் அங்கு வந்தாள். ஏதோ மரக்கூளி ஒன்று அங்கு அமர்ந்திருக்கிறது என்றெண்ணினாள். அதற்கு ஏதேனும் படைக்க எண்ணி பாற்களி கொணர்ந்து கௌதமனிடம் அளித்தாள். பசித்திருந்தவர் அதை வாங்கி உண்டார். சிறிதுநேரத்தில் அவருள் பேரொளி நிறைந்தது. அவர் விழிப்படைந்தார். தான் கண்ட உண்மையை எண்ணி வியந்தார். ‘என்ன வியத்தகு உண்மை இது! எத்துணை உயர்வானது! எவ்வளவு நேர்த்தியானது! ஆனால் இதை பெற்றுக்கொள்ளுமளவு திறந்த மனதுடையவர் எவரேனும் உள்ளனரா? மொத்த உலகும் அறியாமையில் மூழ்கியுள்ளது. இப்பேரறிவைப் பெறும் தகுதி கொண்ட ஒருவரையும் நானறியேன். ஆகவே, யாரோடும் இதை உரைக்க மாட்டேன்’ என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்.

அத்தருணத்தில் பிரும்மசம்பதி எனும் இறைவன் தோன்றி, “அருளப் பெற்றவனே! நீ விழிப்படைந்தவனானாய், புத்தனானாய்.  நீ அறிந்த பேரறிவு உலகின் துயரையெல்லாம் போக்கவல்லது. கருணை கொள்க! இவ்வுலகைப் பார்! நீ எண்ணுவது போல் மக்கள் வெறும் தூசல்ல, குருடரல்ல.  ஒரு மயக்கமே அவர்களிடம் உள்ளது. நீ அவர்களை விழிக்கச் செய்யலாம். அறியாமையெனும் சிறு தூசே அவர்களிடமிருந்து உண்மையை மறைக்கிறது. அவர்கள் கண்களிலிருந்து அதை அகற்றி தெளிவாக பார்க்கச் செய்ய உன்னால் இயலும். நீ இப்போது கண்டடைந்த மெய்மையை அவர்களும் காண்பார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குள் ஏற்கெனவே உண்மை உள்ளது’ என்றார்.

யேசுவும் தேவனின் சாம்ராஜ்யம் உங்களுள் உள்ளது என்றார்.  உங்களுள் இருப்பது இந்த உண்மையே. நாம் அதை முதலில் கண்டடைய வேண்டும். பின்னர், அதே உண்மை எல்லா மக்களுள்ளும், எல்லா உயிர்களுள்ளும் உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். உங்களது தன்னறிவு எல்லோருடைய அகத்தையும் அறியச் செய்யும். ‘தந்தையை ஒரு முறை அறிந்தீர்களென்றால், சகோதரர்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.’ உங்களுள் உள்ள அறுதிப்பாடுடைய இந்த  அறிவே இங்கு தந்தைக்கு இணையானது. அதே அறுதி உண்மையை எல்லா சகோதரரிலும் நீங்கள் காண்பீர்கள். பிறரில் உங்களையும், உங்களில் பிறரையும் காண்பீர்கள்.

தன்னைப் பற்றிய அறிலிருந்து, நீங்கள் அவ்வறிவை பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் நிலைக்கு செல்கிறீர்கள். செங்கோட்டு நிலையில் உண்மையானது கிடைமட்ட மெய்மையாகவும் ஆகிறது. பிரக்ஞை-அறியப்படுவது, கருணை, மைத்ரீ-தோழமை, ஒன்றை ஒன்று பின் தொடர்கிறது. முதலில் நானிருக்கிறேன் என்று அறிகிறேன். நீங்கள் இதை அறியாமல் புலம்புகிறீர்கள்; உங்கள் புனிதத்தன்மையும் அழியாத்தன்மையும் உங்களுக்குத் தெரியாததே காரணம் என்று நானறியும்போது எனக்கு இரக்கம் தோன்றுகிறது. உங்களிடம் வந்து, ‘என் சகோதரரே, சகோதரியே ஏனிப்படி அழுகிறீர்? நீரே ஒளி, அழிவில்லாதவர், இறப்பில்லாதவர்’ என்கிறேன். நம்மிடையே நட்பும் தோழமையும் உண்டாகிறது. நாமிருவரும் ஒரே உண்மையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அறிகிறோம். மெய்மையின் அடிப்படையிலான அன்பு நம்மை பிணைக்கிறது. ஊடும் பாவுமென என் தன்னறிவும் அதே அகமும் உங்களுள்ளும் உள்ளது என்ற அறிவும் எனக்கு உண்டாகிறது. மொத்தப் பிரபஞ்சமும் நம் அகத்தின் ஒரு பகுதியாகலாம், எல்லோரும் ஒன்றிணைந்து அதை உணரலாம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 17

Standard

அழலெழுமஞ்சிதளார்ன்னு ரண்டு தட்டாய்

சுழலுமனாதிவிளக்கு தூக்கியாத்மா

நிழலுருவாயெரியுன்னு நெய்யதோ முன்

பழகிய வாஸன வர்த்தி வ்ருத்தியத்ரே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 17)

ஐந்திதழ்களாய் இரண்டடுக்கில் எரியும்

ஆதியில்லா சுழல்விளக்கென அகம்

நிழலுருவாய் எரிய நெய்யாவதோ

அனுபவங்கள் திரிகளாய் எண்ணமாற்றங்கள்.

தனியனின் அகம் குறித்த சித்திரம் ஒன்று இங்கு தீட்டப்படுகிறது. பொதுவாக பிரபஞ்சத்திற்கு அது பொருந்தக்கூடியதே. ஆக, இப்பாடலை பிரபஞ்ச அடிப்படையிலும் புரிந்து கொள்ளலாம்; உளவியல் ரீதியாகவும் பொருள் கொள்ளலாம்.

ஒளியும் இருளும் முழு மெய்மையின் இரு நேரிணைகள்.  சென்ற பாடலில் ஒளிமிகுந்த பக்கம் வலியுறுத்தப்பட்டது. ஆனால், சமநிலை நோக்கு வேண்டுமென்றால் நாம் யதார்த்தத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சூழலையும் நடைமுறை சார்ந்து கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதனால்தான் நாராயண குரு நாம் காண்பனவற்றின், நம் அனுபவங்களின் பின்புலத்தில் உள்ளவற்றிற்கு நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.

அழகிய வடிவொன்றை காணும்போது நாம் மகிழ்கிறோம். அவ்வடிவு நமக்குப் புலனாவதே அது தனிப்பட்ட முறையில் முன்னிறுத்தப்படுவதால்தான் எனலாம். இருளின் பின்புலத்தில் அவ்வடிவு முன் நீட்டப்படுகிறது; அதன் நிழலுக்கு உறழ்பொருளாய் இருக்கிறது என்றும் கூறலாம்.

நாம் ஒன்றை பார்க்கிறோம் என்றால், இருண்ட நிழல்கள்தான் நமக்கு அவ்வடிவை அளிக்கின்றன. ஒரு ஓவியத்திலோ புகைப்படத்திலோ நிழல்களனைத்தையும் நீக்கிவிட்டால் எதுவும் எஞ்சுவதில்லை.  அதேபோல் திரையில் நாம் திரைப்படமொன்றை காணும்போது, வெண்மையான அத்திரையில் திரைப்படம் நிழல்களை வீழ்த்துகிறது. இந்நிழல்கள் திரைப்படக்கருவியில் உள்ள ஒளிக்குமிழின் ஒளியில் உள்ளது. நாம் ஒளியை விட அதிகமாக காண்பது நிழல்களையே.  நமக்கு பொருள் கற்பிப்பவை அவையே. இது கண்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் அனைத்துப் புலன்களுக்கும் பொருந்தும். இதை பார்க்கும்போது, உலகமே ஒரு நிழலாட்டமாகிறது.

இப்பாடலில் புலனனுபவம் என்பது வலி நிறைந்ததாக கூறப்படுகிறது. புலனனுபவம் சமஸ்கிருதத்தில் சம்வேதனா எனப்படுகிறது. இது இரண்டை குறிப்பது.  வித் என்பது அறிதல்;  வேதா என்பது அறியப்படுவது; வேதிதம் என்பது அறியச்செய்வது. இந்நோக்கில், சம்வேதிதம் அல்லது சம்வேதனா என்பதற்கு ‘பொருத்தமாக உங்களை அறியச் செய்வது’ என்று பொருள். அதே போல், வேதனா என்றால் வலி, சம்வேதனா என்பது நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட(பழக்கப்பட்டுவிட்ட) ஒரு வலி. ஒரு குழந்தையை கிசுகிசுமூட்டினால அது சிரிக்கிறது. அதுவே அளவு கடந்தால், குழந்தை அழத்தொடங்குகிறது. காதலர் இருவர் சந்தித்து இணையும்போது, அக்கூடலே பேரின்பம் என்றுணர்கின்றனர். ஆனால், வன்புணர்ச்சி பெரும் வலியை உண்டாக்குகிறது.  இரண்டு நிகழ்வுமே இருவரின் புணர்ச்சிதான். ஆனால் ஒன்று இன்பமானதாகவும் மற்றொன்று கொடூரமானதாகவும் இருக்கிறது.  வாழ்வின் மகிழ்ச்சி எங்கிருக்கிறதோ, மிகச்சரியாக அங்கேதான் வலியும் உள்ளது.

‘எதுவும் படிக்க வேண்டாம், தியானம் செய்வோம்’ என்று நினைக்கும்போது நீங்கள் விளக்கை அணைக்கிறீர்கள். அது வசதியாக இருக்கிறது. பார்ப்பதன் மூலமாக ஒன்றை பாராட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில் விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள். ஆனால், தேவைக்கு அதிகமாக விளக்குகளை ஏற்றினீர்கள் என்றால் அப்பொருள் அதன் அழகை இழக்கிறது. ஒரு ஓவியத்தை சரியான முறையில் நலம்பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவில் சமன்படுத்தப்பட்ட ஒளியில் காணவேண்டும். அப்போதுதான் அதன் அழகு வெளிப்படுகிறது. முதுமையில் கண்கள் வலுவிழக்கும்போது குறைந்த ஒளியில் பொருட்களை சரியாக உங்களால் பார்க்க முடிவதில்லை.  ஆன்மாவே குருடாகி வருவது போல் தோன்றுகிறது. நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்கிறீர்கள். கண் நோய் ஏதேனும் உண்டாகும்போது பிரகாசமான ஒளி உங்களுக்கு வலியை ஏற்படுத்துகிறது. ஒளியை வடிகட்ட கருப்புக் கண்ணாடி அணிய வேண்டியிருக்கிறது. பல வகையிலும், நமக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி தரும் ஒளியே அதே அளவு வலியைத் தருவதாகவும் அமையக்கூடும்.

புலன்களைந்தும் வலியும் இன்பமும் கலந்த கலவையை தம்முள் கொண்டுள்ளன. பேரோசையை கேட்கும்போது அதை நிறுத்த விழைகிறீர்கள். ஆனால் நல்ல இசையை கேட்க விழைகிறீர்கள்.  மெய்யான இசை என்பது அரிதானது. பெரும்பாலும் உலகின் கொடூரமான ஓசைகளை நீங்கள் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. தென்றல் கொணரும் நறுமணங்களை நாம் எப்போதாவது நுகர்கிறோம். எப்போதும் புகையும் கார்பன் மோனாக்ஸைடும் கலந்த மாசையே சுவாசிக்கிறோம். மெல்லிய வருடல்  சுகமளிப்பது. ஆனால் அதுவே அளவுகடந்து நீடித்தால் எரிச்சலூட்டுகிறது. இதனால்தான் இப்பாடலை அழலெழும் என்னும் சொல்லுடன் தொடங்கினார் குரு.

அடுத்ததாக, நமது ஐம்புலன்களும் ஒரு விளக்கின் ஐந்து இதழ்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. இன்று நம்மிடம் மின் விளக்குகளே உள்ளதால் உருவத்திற்கென நம்மிடம் எந்த உணர்வும் இருப்பதில்லை. பழங்காலத்தில் இதழ்கள்போல வடிவமைக்கப்பட்ட தொங்கு விளக்குகள் அறை நடுவே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். காற்றில் அவை உலையும்போதும் சுழலும்போதும் சுவர்களிலும் அறைகலன்களிலும் வியப்பூட்டும் நிழல்களை வீழ்த்தும். புலன்களெனும் ஐந்து எரியிதழ்கள் கொண்ட அத்தகைய ஒரு சுழல் விளக்குடன் நம் வாழ்வு இங்கே ஒப்பிடப்படுகிறது. எரிதல் ஒருவகை வலியை கொடுக்கிறது.  ஆனாலும் நம் கவனம் ஒளியின் விளையாட்டிலும் சுவரில் வீழும் நிழல்களிலும் குவிகிறது.

வலியும் நிழல்களும் ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. புலனுணர்ச்சியின்  இயற்பியல் வேதியியல் தன்மைகள் என்பவை நரம்புமண்டலத்தில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகள். தூண்டல் ஒன்று உள்ளே வரும் ஒவ்வொரு முறையும் இவை மூளையின் மூலக்கூறு அமைப்பை குழப்பத்திற்குள்ளாக்குகின்றன. அறிவின் ஒவ்வொரு கூற்றின் பின்னாலும் ஒரு அதிர்வு உள்ளது. நமக்கேற்படும் அனைத்துப் புலனுணர்வுகளும் நம் அமைப்பில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகளே. ஏதொரு புலனுணர்வும் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கும்போது நாமேதும் அறிவதில்லை. உண்மையில் நம் அனுபவம் என்பதே வேதியியல் மற்றும் மின் தூண்டல் ஏற்படுத்தும் நரம்பியல் கிளர்ச்சி, மின் அதிர்வுகளும் தெறிப்புகளும் ஏற்படுத்தும் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் உண்டாகிறது. இத்தகைய இடையூறுகள் நிகழும்போதுதான் நம்மில் அறிதல் நிகழ்கிறது. இச்செய்கை முதலில் தொடங்கியபோது அதனை அறிய எவரும் இருக்கவில்லை. எனவேதான், குரு இதனை அனாதி – தொடக்கம் அற்றது – என்கிறார்.

அண்டவியல் நோக்கில் நாம் நிலம், நீர், எரி, காற்று, வெளி என்ற ஐந்து பருக்களை கொண்டுள்ளோம். இவை ஒவ்வொன்றும் நம் புலன்கள் ஒன்றுடன் ஒத்திருக்கின்றன – ஒலி வெளிமூலம் பரவுவது; தொடுகை காற்றின் மூலம் நிகழ்கிறது; காட்சிகள் எரியால் ஒளியூட்டப்படுகின்றன; சுவை நீரால் ஆக்கப்படுகிறது; மணங்கள் மண்ணிலிருந்து எழுகின்றன.  ஓர் உடலுறுப்பு – கண், காது, தோல், நாசி, நாவு – இப்புலனுணர்வுகளுள் ஒன்றுடன் இசைகிறது. ஆக, நம்மில் இயல் (உடல்) மெய்மையுடன் அக (மன) மெய்மையும் உள்ளது. இரு அடுக்குகள் உள்ளன எனலாம். உள் வரும் தரவுகளை இயல் அடுக்கு மூளையின் மின்வேதி மொழிக்கு மாற்றுகிறது. அக அடுக்கோடு ஒவ்வொரு புலனனுபவத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்க முயல்கிறது.

மேலை உளவியலாளர் கூற்றுப்படி, அக நிலை ஒன்றை உருவாக்கும் இயல் அமைப்பு நம்மிடம் உள்ளது. ஆனால் இந்திய உளவியலாளரோ இயல் அமைப்பை இயங்கச்செய்யும் ஒரு அக நிலை நம்மில் உள்ளது என்பர். நனவழிந்த நிலையிலோ ஆழ் உறக்கத்திலோ இருக்கும்போது உங்களுக்கு தேனின் சுவை தெரியாது; உங்களைத் தொடுவது எது என உணர மாட்டீர்கள்.  உளவியல் அமைப்பு குறைவின்றி இருந்தாலும், விழிப்பு நிலையிலன்றி புலன்களின் அனைத்து இன்பங்களையும் தூண்டுதல் இயலாது. உறங்குபவரிடம் நீங்கள் பேசினாலும் அவரது காதுகள் திறந்துதான் இருக்கும், ஒலி அவற்றில் விழும், செவிப்பறையில் அதிர்வுகள் எழத்தான் செய்யும். அது இயல் நிகழ்வு. அதிர்வுகள் செவிப்பறையில் செயல்பட்டாலும் அவர் எதையும் கேட்பதில்லை. அவரது நனவுநிலைக்கும் புறத்தூண்டலுக்கும் இடையில் உள்ள தடை எது? ஒருங்கிணைவு உள்ளிலிருந்து வர வேண்டும். இதனால்தான் இந்திய உளவியலாளர் அகத்திலிருந்து உளவியல் அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை நகர்த்துகின்றனர்.

மேலை உளவியலாளரோ தூண்டலின் நுழைவிலிருந்து அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை இடுகிறார். அதன் பின்னர் உள்ளிலிருந்து துலங்கல் வருகிறது. இவ்வாறல்லாமல், தேர்ந்தெடுத்த வடிவமைக்கப்பட்ட துலங்கல் பற்றி நாராயண குரு சிந்திக்கிறார். இதில் உங்களது ஆழ்மன முதிரா நினைவுகளும் உட்கிடையான இயல்கைகளும் அவாக்களும் இருக்கின்றன. உங்கள் உள்ளே ஏற்கனவே உள்ள ஒன்றுடன் பொருந்தும்போதுதான் வெளியிலிருந்து வரும் தூண்டல் எதற்கும் பொருள் ஏற்படுகிறது. நீங்கள் காணும், தொடும், சுவைக்கும், நுகரும், கேட்கும் ஏதொன்றையும் புரிந்துணரவேண்டுமென்றால், அதற்குப் பொருத்தமான கருதுகோள் ஒன்று உங்கள் உள்ளில் இருக்க வேண்டும்.  அக்கருதுகோள் ‘வாசனை’யாக உங்களில் உட்கிடையாக உள்ளது.  நினைவாற்றல், கற்றல், அனுபவம், கல்வி என அனைத்துப் புலங்களையும் உள்ளடக்கிய உடலியல் உளவியல் மூலமே குரு சொல்ல வருவதென்ன என்பதை நாம் சரியாக அறியமுடியும்.

எல்லாம் இங்கே எளிமையாக தொகுத்துக் கூறப்படுகிறது: வெறும் ஐம்பொருண்மைகளினால் ஆக்கப்பட்டதாக அண்டத்தை நீங்கள் காணலாம். பின் அதனை ஏன் நாம் இயலுலகம் என்கிறோம்?  அறுதியான விதிகளின் இயக்கம் அளிக்கும் பெருவியப்பால். சூரியமண்டலத்தின் நடுவே கதிரவன் இருக்க ஒரே மாதிரியான சுற்றுப்பாதையில் மாறா வேகத்தில் கோள்கள் அதைச் சுற்றி வருகின்றன. நமது பார்வையில் அவை எப்போதும் ஒன்றையொன்று குறுக்கிட்டாலும் ஒருபோதும் அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்வதில்லை.  அவையெல்லாம் ஒரு வெற்றிட வெளியில் கிடந்தாலும் வீழ்வதோ விலகிச்செல்வதோ இல்லை. பூமி பெருமளவு நீரை கொண்டிருக்கிறது. சுழன்றுகொண்டும் சுற்றிக்கொண்டுமிருந்தாலும் நீரானது வீழ்வதில்லை. கொள்கலம் எதுவும் இல்லாவிடினும் பூமியின் அசைவைக் கடந்தும் நீரானது ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் அதனதனிடத்தில் தக்க வைத்திருப்பது எது? வியப்பாக இருக்கிறது! தான் தலைகீழாக நடப்பதாக ஒரு ஆஸ்திரேலியன் ஒருபோதும் அறிவதில்லை. ஒரு ரஷியனோ வடக்கு ஐரோப்பியனோ தன் கால்களில் நிற்கும்போது நியூசிலாந்தன் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருக்க, இந்தியர்கள் ஒருபக்கமாக சாய்ந்து நடக்கிறார்கள். இது ஆச்சரியமான ஒரு பகடியல்லவா? அண்ட விதிகளை,  நாமறியாமலே எல்லாம் ஓர் ஒழுங்கிற்குள் இருப்பதை எண்ணிப்பார்த்தால் எல்லாமே பெருவிந்தைதான்.

ஆக, எல்லாவற்றிலும் குறிப்பிட்ட அண்டவிதி ஒன்றுள்ளது. ஒருபுறம் இவ்விதி இருந்தாலும் மற்றொருபுறம் ஜடத்திணிவுகள் உள்ளன. அண்மையில், செவ்வாய் கிரகத்தில் ஒருவகை அறிவுசார் உயிர்கள் இருப்பதற்கான நம்பிக்கை தோன்றியது. அங்கிருந்து தகவல்களைப் பெற பெரும் செலவில் கருவிகள் அங்கு அனுப்பப்பட்டன. எதை கண்டடைந்தோம்? ஒன்றுமில்லை. ஜடப்புழுதிக் குவியல் மட்டுமே கிடைத்தது. ஆக, அண்டரீதியாக இரண்டடுக்கு அமைப்பொன்று உள்ளது. ஒருபுறம் நுட்பமான கணிதவிதிகளைக் கொண்டு கருவிகளை தொலைவிலுள்ள கோள் ஒன்றுக்கு நம்மால் அனுப்ப முடிகிறது. மறுபுறமோ இருண்ட எடையேறிய பொருள் கொண்டது.

தனிப்பட்ட முறையில் நமக்குள்ளும் இவ்விரண்டு அடுக்குகள் உள்ளன.  நாம் புழுதித்திரள்களால் ஆக்கப்பட்டிருந்தாலும் நம்முள் சிறிதளவு அன்பு உற்பத்தியானதும் அப்புழுதியையே எவ்வளவு விரும்பத் துவங்குகிறோம்! வெறும் புழுதி என்று நாம் சொல்வதில்லை. அன்புக்குப் பாத்திரமானவரை மேலும் மேலும் இறுக அணைக்கிறோம்.  நம்முடல்கள் ஒருவரது ஆன்மா மற்றொருவரின் ஆன்மாவுடன் கலக்கவிடாமல் தடுக்கின்றன. ”உன்னுடன் ஒன்ற விரும்புகிறேன்.  ஆனால் இந்த உடல் நம்மிடையே உள்ளது.  நாம் ஒன்று கலப்போம்” என நினைக்கிறோம். நற்கூறு இணைய விரும்புகிறது; ஆனால் உடல் குறுக்கே நிற்கிறது. நமது இரு அடுக்குகள் – உடலும் ஆன்மாவும், பொருளும் ஆவியும்.

ஒரு இகல் கூறும் ஒரு அகல் கூறும் உள்ளது; தூண்டலொன்றும் துலக்கமொன்றும்; ஒரு புலனுணர்வமைப்பும், ஒரு இயக்க அமைப்பும்.  நம் அமைப்பினுள்ளேயே இவ்விருமைகளும் விருப்பு வெறுப்புகளும் எல்லாம் உள்ளன.  நாராயண குரு இவையெல்லாவற்றையும் தொகுத்து “இரு அடுக்குகள்” என்று மட்டும் கூறுகிறார்.  அதன் கிளைத்தல்களை நாமே கண்டடைவதற்கு விட்டுவிடுகிறார். நம்முள் இயங்கும் பல்வேறு அடுக்கிணைகளை நாம் காணலாம் – புறம் அகம், இயக்கம் உணர்வு, பொருளியல் ஆன்மீகம், உடல் அகம், இன்ன பிற.

இவற்றிலெல்லாம் உள்ள சோகக் குறிப்பொன்று உண்டு. நிகழ்காலம் என்பது இறந்தகாலத்தின் படைப்பு; அதன் உணர்கொம்புகள் எதிர்காலத்தில் நீள்கின்றன; நாம் இந்த வலையில் அகப்பட்டிருக்கிறோம். நவீன அறிவியல் வளர்வதற்கு முன் பாவம் என்னும் மதம்சார் மூடநம்பிக்கையால் (சிலர் மதநம்பிக்கை என்பர்) நாம் அச்சுறுத்தப்பட்டோம். நம் முன்னோரின் பாவங்களை நாம் சுமக்கிறோம் என்று கூறப்பட்டோம். ஆதாம் இறைவனுக்கெதிராக தவறிழைத்தான், பாவச்செயல் புரிந்தான். அவனது முதல் பாவத்தில் மொத்த மனிதகுலத்திற்கும் பங்கிருக்கிறது.

முன்பு நாம் நம்பிக்கையாளர்களாக இருந்தோம். உலகம் ஒருநாள் அழியும் என்ற தரிசனம் தந்த அச்சுறுத்தலே எல்லோரும் கிறிஸ்துவை நம்புவதற்கு வழிவகுத்தது.  ”உலகம் அழியப்போகிறது.  விரைந்து வாருங்கள்” என்பதே செய்தியாக இருந்தது.  இப்போது சமய சித்தாந்தங்களுக்கு நம்மிடம் செல்வாக்கு இல்லை. அந்த இடத்தை அறிவியல் புனைவு எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது. எல்லாம் எரிந்துபோகப் போகிறது என்று அஞ்சுபவர்கள் இப்போது அறிவியலாளர்கள்தான்.

மதத்தை நாம் புறந்தள்ளியபோது, அவ்வெற்றிடத்தை நிரப்ப அறிவியல் வந்தது.  அதன் மாயக் கதைகள் மேம்பட்டவையா? முன்பு ஜூலியஸ் சீஸரில் இருந்த குறைந்தபட்சம் எழுபத்தெட்டு அணுக்கள் நம் ஒவ்வொருவரிலும் இருக்கிறது என்று எங்கோ படித்தேன். நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றும் நம்முள் ஒரு கலவையாக இருக்கிறது. அடுத்ததாக, யூதாவின் அணுக்களிலும் கிறிஸ்துவின் அணுக்களிலும் எத்தனை நம்மில் உண்டு என்று யார் கணக்கெடுக்கப் போவது?

மனிதன் கிமு 4004 அக்டோபர் மாதம் 22ஆம் நாள் உருவாக்கப்பட்டான் என்று கிறிஸ்தவர்கள் கவனமாக கணக்கிட்டுள்ளார்கள்.  இப்போது கார்ல் சாகன் பாக்டீரியாக்கள் மூன்று பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் வைரஸ்கள் அதைவிட இரண்டு பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் கூறுகிறார்.  மனிதன் சுமார் பத்து மில்லியன் வருடங்கள் பழமையானவன்.  ஆனால் இன்னும் மிகச்சரியான நாள் குறிக்கப்படவில்லை.  மேலும் ஒவ்வொரு குரோமோசோமிலும் டிஎன்ஏ இருக்கிறதென்றும் ஒவ்வொரு டிஎன்ஏ-விலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் உள்ளன என்றும் அவர் கூறுகிறார்.  ஆக, நாம் எது செய்தாலும் இடர் ஏற்படுத்துவதற்கென்று ஐந்து பில்லியன் வருடங்கள் சேர்த்து வைத்த தகவலைச் சுமந்துகொண்டு இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் நம்முள் அமர்ந்துள்ளன.  இது மதத்தைவிட மிகவும் மோசமானது.  ஆதிபாவம் குறித்த அச்சத்தை மட்டுமே மதம் நமக்கு அளித்தது.

நான் சொல்வது பெரும்பாலும் நகைச்சுவைக்காகத்தான். சொற்பொருள் வேறுபாடுகளை நீக்கிவிட்டீர்கள் என்றால் அறிவியல் புனைவும் மதம் சொல்லும் புராணமும் ஒன்றே போல் இருக்கும்.

எப்படியாகிலும், நாராயண குரு இத்தகைய கவர்ச்சிகரமான கோட்பாடுகளுக்குள் புக விரும்புவதில்லை.  நம்முள் எரியும் விளக்கிற்கு எண்ணெயாக பழைய வாசனைகள் உள்ளன என்பதை நாமறிய வேண்டும் என்று மட்டுமே விழைகிறார். மிக எளிய கொள்கைதான். வாசனை என்பதுதான் என்ன? இரண்டு கோட்பாடுகளை நான் வைத்திருக்கிறேன். ஒன்று மறுபிறப்பை நம்புவோருக்கு, மற்றொன்று அதை நம்பாதவருக்கு. நம்பிக்கை அற்றவர்களுக்கு மரபியல் கோட்பாடு அதன் சாரத்தை வெளிப்படுத்தும்.  நம்புவோருக்கான கோட்பாட்டை நான் சொல்வேன்.

நமது நண்பர் பியானோவை இசைத்து அருமையான இசையை நமக்கு வழங்குகிறார். அதை கேட்டுக்கொண்டே நான் என் அறையில் தலைசாய்க்கிறேன். அது எனக்கு வியத்தகு புலனின்பத்தை அளிக்கிறது. அதில் கரைந்துருகி உறங்குகிறேன்; விழித்த பின்பும் அதில் திளைக்கிறேன். கேட்டுக்கொண்டே இனிய தளங்களில் சஞ்சரிக்கிறேன். இது புதிய ஒன்று, சென்ற வருடம் இந்த சொகுசு எனக்கு கிட்டவில்லை. இப்போதோ அவர் அடிக்கடி வருகிறார். அடுத்த முறை உறங்கச் செல்கையில், அவர் இல்லாவிடில் ‘இன்று நல்ல தூக்கம் இல்லை, இசைப்பின்னணி இல்லை’ என வருந்துகிறேன்.

இன்னொரு நண்பர் எனக்காக அருமையான இனிப்பை கொண்டு வருகிறார். அதை பார்த்த உடனேயே அகம் விழித்தெழுகிறது. ‘ஆ! இதோ வருகிறது!’ இரண்டுமுறை சுவைத்துவிட்டீர்கள் என்றால் அவற்றை உங்களால் ஒதுக்க முடியாது.  ஜப்பானிய எள்ளு மிட்டாய் மேல் ‘எச்சரிக்கை! பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்குவது!’ என்று எழுதப்பட்டிருகிறது.  பின்னர் ‘அதனால் என்ன? உங்கள் உடலுக்கு நல்லதே!’ என்கிறார்கள்.

இவையே சம்ஸ்காரங்கள் எனப்படுகின்றன. புலன்களின் அனுபவம் செறிவாக்கப்பட்டு நினைவுத் துண்டாக அமைப்பில் தேக்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருதத்தில் சம்ஸ்காரம் என்பது ‘பண்படுத்தப்பட்டது’ என்ற பொருள் தருகிறது.  உங்கள் உள்ளே பண்படுத்தப்படுவது. ஒரு கச்சா அனுபவம் பண்படுத்தப்பட்டு உள்ளே வைக்கப்படுகிறது. பியானோ இசையை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் இடத்தை அடைத்துக்கொள்ளும் அத்தனை பெரிய பொருள் தேவை. அதுவே பண்படுத்தப்பட்டு ஒலி நாடாவில் பதிவுசெய்யப்பட்டுவிட்டதென்றால் அதை என் சட்டைப்பையில் எடுத்துச்செல்ல முடியும். அதுவே மேலும் செறிவாக்கப்பட்டால் சிறு படிகங்களால் வானலை மூலம் அதை பெறமுடியும். அது ஒரு பெரும் பல்லிய விளைவை ஏற்படுத்த முடியும். இந்த இடச்சிக்கனம் வியப்புக்குரிய ஒன்று.

ஒருவர் பாடியதை வானொலி நிலையம் வளிமண்டலம் மூலம் அனுப்பும்போது அது இசையாக ஒலிபரப்பப்படுவதில்லை. வானலையாக அது செல்கிறது.  அதுபோலவே, இவ்வாழ்வில் நான் அனுபவித்தவை செறிவான வடிவில் என் சம்ஸ்காரமாய் என்னுள் வைக்கப்படுகிறது.  அவற்றின் சாரத்தை எல்லாம் நான் என் அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துச் செல்கையில் அவை மேலும் செறிவாக்கப்படுகின்றன.  முதலில் இயற்பொருள் சார்ந்ததாக இருந்தது நுட்பமானதாக ஆக்கப்பட்டது. அது இப்போது காரணமாகிறது.  இக்காரணக் கூறு வாசனை எனப்படுகிறது.

எனது முற்பிறப்பிலிருந்து எவையெல்லாம் என்னை வந்தடைந்துள்ளனவோ அவையெல்லாம் எனது நிகழ் வாசனை.  அத்துடன் இன்றைய சம்ஸ்காரமும் சேர்கிறது.  எனது சம்ஸ்காரம், நான் அடுத்த பிறவிக்குச் செல்லும்போது ஒரு நாள் வாசனையாகும்.  முற்பிறப்புகளின் வாசனையும் இப்பிறப்பின் சம்ஸ்காரமும் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும் இறந்தகாலம்.  அந்த நிகழகாலம் எதிர்காலத்தை அனுபவிக்கத் துடிக்கிறது.  நான் எதிர்காலத்தை விருப்புடன் எதிர்நோக்குகிறேன்.  ஏற்கனவே எனக்கு ஏற்பட்ட வலிநிறைந்த அனுபவங்களால் கூடவே பதற்றமும் உள்ளது.  பல்மருத்துவரிடம் செல்வதற்கு வண்டியில் ஏறும்போதே கொடுமைகளை எதிர்நோக்குகிறேன். ‘ஐயோ!’ அது எதிகாலத்தில் உள்ளது.  ஆனால் வலியும் அசௌகரியமும் வீட்டின் கதவைத் தாண்டியதுமே தொடங்கிவிடுகின்றன.  கழிநிகழ்வெதிர் என அனைத்திலும் வாசனையின் தாக்கம் உள்ளது.  உண்மையில் ஐம்புலன்கள் மூலம் எரிக்கப்படும் வாசனையின் வெளிப்பாடே நிகழ்வென்பது.  விளக்கின் திரிகள் (வர்த்தி) ஐம்புலன்கள்; சுடர்களோ (விருத்தி) நமது அனுபவம் எனும் மாற்றங்கள்.

இப்பாடலில் நாம் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பேரின்ப நிலையிலிருந்து இவ்வுலகில் நாம் பொருந்தக்கூடிய இடத்திற்கு மீண்டும் கொண்டுசெல்லப்படுகிறோம். இந்த யதார்த்தமான, அத்தியாவசியமான இருத்தல் பண்புக்கூறுகளில் இருந்துதான் நாம் உயர் தளத்திற்கு செல்லவேண்டும். வலி தரக்கூடிய உடலையும் மனத்தையும், அளவுக்கதிகமாக தூண்டப்படும்போது வலியுண்டாக்கக் கூடிய புலன்களையும் நாம் கொண்டுள்ளோம் என்பதையும், கடந்தகாலத்தின் குப்பைகள் அனைத்தையும் நம்முடனேயே எப்போதும் சுமந்து செல்கிறோம் என்பதையும் நாம் ஒருபோதும் மறக்கலாகாது.  இவை எல்லாம் மெய்.

இதன் மேல்தான் நாம் நம் மகிழ்வையும் முழுமுதலைப் பற்றிய புரிதலையும் கட்டி எழுப்ப வேண்டும். விளக்கு நம் அகத்தில், முழுமையான அறிவில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முழுமையான அறிதல் நிலையில் நம் உடல் மற்றும் அகத்தை நாம் கொண்டுள்ளோம். நாம் அனுபவம் என்று சொல்வது நிழலை; ஆகவே அது இருண்மை. அகம் என்பதே மெய். இந்த நிழலுக்கே பழகிவிட்ட நாம் அகத்தின் ஒளியை அறிவதே இல்லை. ஒரு நிழலிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு தாவிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

இப்பொருள் குறித்து அறிய விரும்புவோர் ப்ளேடோவின் குகை உருவகத்தை படிக்க வேண்டும்.  சிலர் வாழும் குகை ஒன்றைப்பற்றி அவர் பேசுகிறார்.  எதிர்ச்சுவரில் விழும் தங்களது நிழல்களை அவர்கள் நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீண்ட நாள் பழக்கம் காரணமாக தங்களை அந்நிழல்களுடன் அடையாளம் காண்கின்றனர். நிழலொன்று தன் தலையை திருப்பும்போது அவர்கள் தங்கள் தலையை திருப்புவதாக எண்ணுகின்றனர். தங்கள் நிழல்களைச் சுற்றி ஒரு ஒட்டுமொத்த கோட்பாட்டை உருவாக்குகின்றனர். அதிலொருவர் திரும்பி நிழலை வீழ்த்தும் ஒளி மூலத்தை நோக்க விழையும்போது தான் ஒரு இடத்தில் திரும்பமுடியாத வண்ணம் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறார். ‘நான் தளைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்’ என அவர் கூவுகிறார். எல்லோரும் அவரைப்பார்த்து நகைக்கின்றனர். ‘சரியான முட்டாள்! தளைக்கப்பட்டிருக்கிறானாம்! தான் ஒரு நிழலல்ல என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்!’ அவர்கள் தாங்கள் அறிவாளிகள் என்றும் அவர் பைத்தியக்காரன் என்றும் எண்ணுகின்றனர்.

அவர் திரும்புவதற்கு முயன்றுகொண்டேயிருக்கிறார். போராடும்தோறும் தளையை அதிகமாக உணர்கிறார். ஆனால் இறுதியில் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஒவ்வொருவருக்குப் பின்னாலும் அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிழல்களை வீழ்த்தும் ஒளி இருப்பதை காண்கிறார். அவ்வொளியை நோக்கி செல்கையில் எரியும் நெருப்பை காண்கிறார். நெருப்பைத் தாண்டி, குகைவாயிலைத் தாண்டி செல்கிறார். அங்கே அவர் வானில் ஒளிரும் சூரியனை காண்கிறார்.

சூரியனைப் பார்க்கும்போது கண்கள் கூசுகின்றன. தொடர்ந்து அவரால் நோக்க முடிவதில்லை. அதற்குமுன் அவர் அவ்வளவு பிரகாசமான ஒளியை கண்டதில்லை. அவரது சக்திக்கு மீறியதாக அது இருக்கிறது. குருடாகிறார். ஆனால் இறுதியில் சூரிய ஒளியில் பார்ப்பதற்கு அவரது விழிகள் பழகிவிடுகின்றன. மெய்யான உலகை, சுற்றியுள்ள மெய்யானவற்றை அவரால் பார்க்க முடிகிறது. ‘தெய்வமே! இத்தனை நாட்கள் இவற்றின் நிழலை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்! என் உடன்பிறந்தோர் இன்னும் இருட்டறையில் அல்லல்படுகின்றனர். நான் திரும்பிச் சென்று அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும்’ என்று எண்ணி குகைக்குள் மீண்டும் செல்கிறார்.

குருவானவர் செய்வது இதை மட்டுமே. முதலில் அவர் மெய்யான ஒளியை தேடி அடைகிறார், நிழலுலகில் அகப்பட்டு தவிப்போர் மீது கருணை கொண்டு அவர்களுக்கு கற்பிப்பதற்கென திரும்பி வருகிறார். அவர்கள் காணும் உலகிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு மெய்யுலகம் உள்ளது என்று அவர் கூறும்போது பொதுவாக அவருக்கு எதிர்ப்பே எழுகிறது. அவர் சிலுவையிலும் அறையப்படலாம். ஆனால், இப்பாடலில் தரப்பட்டுள்ள புரிதலை – நாம் இப்போது எங்கிருக்கிறோம்? நம் முன் உள்ள இயல்கைகள் என்ன? என்பதை – நாம் அடைந்தே ஆக வேண்டும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 16

Standard

அதிகவிஷால மரு ப்ரதேஷமொன்னாய்

நதி பெருகுந்நதுபோலெ வன்னு நாதம்

சுருதிகளில் வீணு துரக்குமக்ஷியென்னும்

யதமியலும் யதிவர்யனாயிடேணம்

அகன்று விரிந்த பெரும் பாலையில்

ஆற்று வெள்ளம் போலே வரும் ஒலி

செவி நிறைக்க கண்கள் திறக்கும்

எதுவும் பாதிக்காத உன்னத யதியாகவேண்டும்

                                                     (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 16)

மக்களில் பலருக்கும் இவ்வுலகு ஒரு பாலை போன்றது.  அவர்கள் தான் சாதித்தது என்ன என்று வாழ்வை திரும்பிப் பார்க்கும்போது தாங்கள் எதையும் அடையவில்லை என்பதை அறிகிறார்கள்.  பெரும்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது.  என்ன கிடைக்கும் என்று சுற்றிலும் நோக்கும்போது, அவர்களுக்கு ஏதும் தென்படுவதில்லை. அவர்களின் எதிர்காலம் மழுங்கலாய் இருக்கிறது. அவர்களது எதிர் நிகழ் கழிவெனும் முக்காலமும் பொருளற்றவையாக இருக்கின்றன.  பாலையில் தொலைந்தவனின் வாழ்விற்கு ஒப்பானது அவர்களுடையது. எங்கும் மணல் மட்டுமே சூழ்ந்திருக்கிறது.  மேலும் மேலும் என மணல்.  தூரத்தில் எங்கோ நீலமான தெளிந்த நீருடனான ஒரு கால்வாய் அவர்களுக்கு தெரிகிறது.  அதை நோக்கி ஓடுகின்றனர். அது காணாமலாகிறது,  அது வெறும் கானல்தான் என்று தெரிகிறது.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொரு கானலுக்கென ஒடி ஓடி சலித்து பயனற்ற தமது துரத்தல்களை கைவிட்டு  நம்பிக்கையிழந்து சாய்கின்றனர்.

சிலர் இதனை தம் வாழ்வின் இறுதியில், மரணத்தறுவாயில்தான் உணர்கின்றனர்.  மரணப்படுக்கையில் கைவிடப்பட்டவர்களாய் கிடக்கும்போது, அவர்கள் வாழ்ந்த மொத்த வாழ்வும் பயனற்றதாய் தோன்றுகிறது.  துயர் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது.  அந்நிலையில் செய்வதற்கேதுமில்லை.  ஆனால் சிலர் வாழ்வில் முன்னதாகவே இதை உணர்கின்றனர்.  வாழ்த்தப்பட்ட அவர்களுக்கு சிறுவயதிலேயே தம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகின் விழுமியங்களில் ஏதோ தவறிருக்கிறதென்பது தெரிந்துவிடுகிறது. அறிவுகூர்ந்த இவர்களுக்கு விழுமியங்களாகத் தோன்றுவனவற்றின் மதிப்பு குறித்து ஐயம் தோன்றுகிறது.

விழிகள் வெளிப்புறமாக திரும்பும்போது பலவிதமான கவர்ச்சிகள் கண்ணில் படுகின்றன.  இயல்பாக நாம் அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறோம்.  இக்கவர்ச்சிகளை அடைவதற்கான செல்வழியை கண்டடையவே நாம் நம் செவிகளை பயன்படுத்துகிறோம்.  கண்ணின் தேவைக்கேற்ப பயன்படும் கருவியாகவே நம் காது ஆகிவிடுகிறது. ஆனால், வாழ்த்தப்பட்ட ஒருவரின் காலடியில் நாம் கண்மூடி அமர்வோமேயானால், சான்றோர் அனைவரும் தரும் ரகசியத் திறவுகோலை அவரும் நமக்களிக்கக்கூடும் – யேசு சொல்வதைப்போல இறைவனின் ராஜ்யத்திற்கான திறவுகோலை; கிருஷ்ணன் தானுறைவதாகக் கூறும் மனக்குகைக்கான திறவுகோலை.

நம்மனைவருள்ளும் இடையறாமல் தொடர்ந்து இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னிசை ஒன்றுண்டு.  ஆனால் நாம் அதற்கு செவி கொடுப்பதில்லை.  அதை கேட்பதொன்றும் செயற்கரியதல்ல.  நாம் வெறுமனே கேட்க வேண்டியதுதான்.  நம் உடல் செயலற்ற பொருண்மை அல்ல, அது ஒரு பெரு நகரம் போன்றது.  நகரத்தின் போக்குவரத்து போன்றது அதன் இசை. அதற்கு காதுகொடுக்கும்போதுதான் – வேறொன்றிலும் நம் கவனம் செல்லாதபோதுதான் – நாம் அதை கேட்கிறோம்  எப்போதும் நம்முள் பலவும் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அணுத்துகளும் வேகமாய் சுற்றி வரும்போது ஒரு ஸ்வரத்தை எழுப்புகிறது. ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனக்கேயுரித்தான் ஒரு இன்னிசை வரியை கொண்டுள்ளது.  ஆக, இலட்சக்கணக்கான ஸ்வரங்கள் நம்முள் எழுந்து முடிவிலா ஒரு மகத்தான இசைக்கோவையில் கலக்கின்றன.  நம் அகம் நோக்கி நாம் திரும்புவோமென்றால் நம்மால் இந்த இசையை கேட்க முடியும்.  இது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக ஒலிப்பது.  எனக்கு யாரோ தம்பூராவில் சுருதிசேர்ப்பது போல், யாரோ யாழிசைப்பது போல் கேட்கும்.  இந்த உள்ளொலி நாதம் எனப்படுகிறது. குருவின் காலடியில் அமர்ந்து அவர் சொல்கேட்கும்போது இந்த நாதம் மேலும் பன்மடங்கு பொருள்கொள்கிறது.

யேசு சொலவதைக் கேட்க மக்கள்திரள் மலைக்குச் சென்ற்போது அவர் ஆற்றிய நல்லுரை கேட்டவர்களின் வாழ்வை மாற்றியது.  இரண்டாயிரமாண்டுகள் கழித்தும் அவர் அருளியது இன்றும் நம் நெஞ்சில் நுழைந்து நம்மை தீண்டுகிறது.  நம்மால் கேட்கப்படுவது சுருதி எனப்படும்.  மாணவன் பக்தியோடு குருவின் காலடியில் அமர்ந்து கோருவது காதால் கேட்கப்படும் சுருதி என்பதால் உபநிஷத்துகள் சுருதி எனப்படுகின்றன.  சுருதி என்பது மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் இசை, அதன் படைப்பின், இருப்பின், இறுதியில் ஒருமையில் கரைதலின் இசைக்கோவை.

‘அதுவே நீ’ என்கிறார் குரு.  இதை கேட்கும் மாணவன் ‘அது நானே’ என்று புரிந்துகொள்கிறான்.  இந்தப்புரிதலை அடைவதற்கு முன் மாணவன் ‘நான்’ என்னும் கருதுகோளை துறக்க வேண்டும்.  ‘நான் என்பது இவ்வுடல், இந்த மனம், இந்தப் புலன்கள், நான் இன்ன பெயரால் அறியப்படுகிறேன், இன்ன நாட்டை, குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் நான்’ – இதுதான் தற்போதைய கருதுகோள்.  இவை எல்லோமே ‘நான்’ என்பதன் வரம்பிடும் நிலைமையாக்கங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்படவேண்டும்.  இப்பிழையான அடையாளம் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டது.  குரு நமக்கு அசலான அடையாளத்தை தருகிறார் – “அதுவே நீ”.  இது ‘உபதேச வாக்கியம்’ எனப்படுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வேதகேது என்னும் இளைஞன் இருந்தான். பழங்காலத்தைய கானக குருகுலத்திற்கு கல்விக்கென அனுப்பப்பட்டான். பன்னிரு ஆண்டுகள் கல்வி கற்றான்.  கற்ற கல்வியின் மீது இறுமாப்புடன் வீடு திரும்பியதும் தன் தந்தையிடம் தன் அறிவை பறைசாற்றிக்கொள்வதற்காக சென்றான்.  “வானவியலோ, பொருளாதாரமோ, விற்கலையோ எதுபற்றி வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் தந்தையே.  எல்லாம் இப்போது நானறிவேன்” என்றான்.

தந்தை சொன்னார் “அன்பு மகனே, நம் குலத்தில் உனக்கு முன்பு பலரும் குருகுலத்திற்கு சென்றுள்ளனர்.  ஆனால் யாருமே இத்தகைய செருக்குடன் திரும்பியதில்லை.  என்னவாயிற்று உனக்கு?  சொல், எதை அறிவதன் மூலம் நீ எல்லாவற்றையும் அறிவாய்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய மாட்டாய்?”

ஸ்வேதகேது திகைத்து நின்றான்.  “தந்தையே, அருள்கூர்ந்து கேள்வியை மீண்டும் சொல்லுங்கள். இதுபோன்றதொரு கேள்வியை நான் இதற்கு முன் அறிந்ததில்லை.  தயவு செய்து எனக்குக் கூறுங்கள் – எதை அறிவதன் மூலம் எல்லாவற்றையும் அறியலாம்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய முடியாமல் போகும்?  அன்புத் தந்தையே, என் குருமாருக்கும் இது தெரிந்திருக்கவில்லை.  தெரிந்திருந்தால் எனக்கு கற்பித்திருப்பார்கள்.  தங்கள் பாதம் பணிகிறேன்.  என்னை உங்கள் மாணவனாக ஏற்று எனக்கு கற்பிப்பீராக!”

“ஆகட்டும்.  நான் கற்பிக்கிறேன்.  சென்று ஒரு அத்திப்பழத்தை எடுத்து வா!” என்றார் தந்தை.  அவன் சென்று எடுத்து வந்தான்.  “அதை நறுக்கிப் பார்.  என்ன தெரிகிறது?”

“மிகச்சிறிய  விதைகளை காண்கிறேன்.  எள்ளினும் சிறிய விதைகள்.”

“அதை நறுக்கு.”  அதை நறுக்கினான்.  “என்ன தெரிகிறது”

”ஏதுமில்லை எனலாம்.  வெள்ளையாய் ஏதோ மிகவும் கொஞ்சமாக…”

“அத்தி மரம் எங்கிருந்து வருகிறது மகனே?”

“அதிலிருந்துதான்.”

“எனில் இதுதான் அத்தி மரமாகிறதா?”

“ஆம்.”

“தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.  அதுவே நீ என் மகனே. எது கண்ணுக்குப் புலப்படாததோ, ஆயினும் இதெல்லாமாக ஆவதோ, அதுவே நீ.”

தொடர்ந்து சிறிது உப்புப் பரல்களை நீருள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் இட்டு எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி கோரப்பட்டான் ஸ்வேதகேது.  “உப்பு எங்கே?” என்றார் அவன் தந்தை.

”கரைந்துவிட்டது தந்தையே.”

“அதன் மேல்பரப்பைத் தொட்டு சுவைத்துப்பார்.”

அவன் சுவைத்தான்.  “உப்பாயிருக்கிறது.”

“ஒரு ஓரத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பாய் இருக்கிறது.”

”உன் விரலை ஆழத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பு கரிக்கிறது.”

“கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆயினும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும் பரவிய அந்த உப்பு – அதுதான் நீ மகனே.  தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.”

தந்தை மேலும் மேலும் பல உவமைகள் மூலம் ஒரே மெய்மைதான் எல்லாவற்றிலும் உறைகிறது என்பதையும் அதுவே பலவாகத் தெரிகிறது என்பதையும் விளக்கினார்.  அத்தி விதை முளையாகும்போது அதிலிருந்து இலைகள் முளைக்கின்றன; அவை சிறிதும் வேர்கள் போலிருப்பதில்லை, விதைபோலும் அவை இல்லை.  பின்னர் இலையிலிருந்து வேறுபட்ட மலர்கள் தோன்றுகின்றன. கனிகளும் வேறுவிதமாக இருக்கின்றன.  ஒரு மூலப் பொருளிலிருந்து பல்வகையான வடிவவேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; ஆனால் அவை எல்லாம் ஒன்றே.

இதுவே உபதேச வாக்கியம்.  இந்த அருள் வாக்கை தியானிக்க இரண்டு மந்திரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.  அவை மனன வாக்கியங்கள்.  இதில் ஒன்று ‘பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா’.  நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது, அகவயம் புறவயம் என இரண்டில்லா நிலையை நனவு நிறைத்திருக்கிறது.  ஆயினும் அது கனவாகவோ  அல்லது சிறியவொரு தூண்டலால் விழிப்புநிலையாகவோ மாறக்கூடியது. ‘பிரக்ஞா’ – இம் முழுப்பிரபஞ்சத்தின் விதைநிலம் – உங்களுள்ளே நனவின் அடித்தளமாய் உள்ளது.  கனவில் எல்லா வடிவத்திலும் அது திறந்துகொள்கிறது, புறவுலகில் காணப்படும் அனைத்தையும் விரியச் செய்கிறது.  இதை அறியும் நீங்கள், “நான் காணும் இவ்வேறுபாடுகளெல்லாம் என்னுடையதேயான பிரக்ஞையின் மாறுபாடுகள்தான்” என்கிறீர்கள். பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா: அண்டமெனும் இப்பிரபஞ்சமென நான் காணும் வேறுபாடுகளெல்லாம் முழுமுதலன்றி பிறிதொன்றில்லை.

இப்பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு தனிப்பொருளல்ல, நமது நீட்சியே அது.  அதை நம்மால் மறுக்க இயலாது.  அது நம் அன்பிற்கினியதாக வேண்டும்.  இவ்வுலகு என்பதே நம் அகம்.

இங்குள்ள அனைவரையும் என் அகமாக நான் பார்க்கும்போது, எனது பொறுப்பு பன்மடங்கு கூடுதலாகிறது.  எனது பொறுப்பு என்பது எல்லையற்ற கடப்பாடு; நான் ஒவ்வொருவருக்கும் கடன்பட்டுள்ளேன்.  என் சகோதரனின் பாதுகாவலன் மட்டும் அல்ல நான்; இப்பிரபஞ்சத்தின் மெய்மைக்கும், நீதிநிலைநாட்டலுக்கும், லயத்துக்கும் நானே பொறுப்பு.  நான் என்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். அகவயமாய் திரும்பி நான் தியானிக்கிறேன். சூரியனோ, நிலவோ, பசுமையோ, மனிதரோ, பறவைகளோ, விலங்குகளோ எதையும் நான் காணவில்லை.  தூய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கொண்ட ஒரு அகவய உலகு இது.

என்னுள் உள்ள நில்லா ஊற்று போல், நனவோடை பெருகும் நீரூற்று போன்ற ஒளியிலிருந்து இதெல்லாம் வருகிறது. இது என் ஆன்மா.  இன்னொரு மனன வாக்கியம் : ‘அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா’ – அகமே பிரம்மம், முழுமுதல்.  நீங்கள் கண்களைத் திறந்து பார்க்கும் உலகு உங்களுடையது; நீங்களே ‘அது’; ‘அது’வே பிரம்மம்.  கண்களை மூடிக்கொள்வீர்களென்றால் அப்போதும் நீங்கள் அறிவது பிரம்மமே.  உள்ளும் புறமும், எப்போதும் நீங்கள் காண்பது அதுவே.  அது மனதில் ஒலிக்கிறது: “என் குரு சொன்னார்: ‘அது நீயே; அதுவே நீ’.”  இடையறா தியானம் மூலம், பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகில் பங்குகொண்டு, அல்லது அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகிலிருந்து விலகி ஒருவர் அனைத்தின் ஒருமை குறித்த மறைபொருளை அடைகிறார்.

பதினான்காவது பாடலில், புறத்தோற்றத்திற்கு மட்டுமே முனியாகத் தோன்றுபவருக்கு தெரியாத ரகசியம் எனப்பட்டது இம்மறைபொருளே.  அவருக்கு இந்த ரகசியம் பிடிகிடைப்பதில்லை என்பதால் புற உலகானது வானுலகு, வளியுலகு, மண்ணுலகு என மூன்று மடிப்புகள் கொண்டதாய் தெரிகிறது.  எதிர் நிகழ் கழிவெனும் மூன்றாக பகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அவரது அகமோ அறிபவன், அறிவு, அறியப்படுவது என மூன்றாக உடைந்திருக்கும்.  ஆனால் ஒருவருக்கு இந்த அக மறை புலப்பட்டுவிடும்போது அவர் கபட யதியாய், புறத்தோற்றத்தில்மட்டும் முனியாய் இருப்பதில்லை. அவர் யதிவர்யனாகிறார் – கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழும் தவசீலராகிறார்.

ஒருவர் தன் உடலுக்குள் கேட்கும் இடையறா இசைக்கோவையும், எல்லாம் ஒன்றே என்ற குருவின் வாக்கு தரும் புதிய திறப்பும் மூவுலகும் பெரும் ஒத்திசைவால் நிறையும் வரை பாடலை நீட்டிக்கின்றன.  ஆழியின் ஓசை போன்றது அது.  இவ்வொரு இசையால் நிரம்பிய உங்கள் அக உலகை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

தூண்டப்படாத, ஏற்றப்படாத ஒரு ஒளியைப் பற்றி முன்னர் கூறப்பட்டது. நீங்கள் உறங்கும்போதும், விழித்திருக்கும்போதும், பல எண்ணங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போதும் இந்த ஒளி அனைத்தையும் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு, அனைத்தையும் ஒளிபெறச்செய்துகொண்டு இருக்கிறது.  விழி எப்போதும் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறது.  ஆனால் நீங்கள் பாலையில் கானலைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அது வேறு புறம் திருப்பப்படுகிறது.  அக விழிக்கு பதிலாக கவனம் சிதறச் செய்யும் இரு புற விழிகளை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்கள்.  மெய்மறக்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நிறைக்கும் இவ்விசையை நீங்கள் கேட்கும்போது மெய்யறிவு கண்விழிக்கிறது.  அப்போது அனைத்தையும் அதன் வழியாக காண்கிறீர்கள்.  இப்போது உங்களது அனைத்து விருப்புகளும் நீங்குகின்றன.  எதனோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி உங்களில் கூடுகிறது. இதைவிடச் சிறந்த மகிழ்ச்சி வேறேதும் இல்லை. அத்தகைய முனியே நம் மனதிற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.

முந்தைய பதினைந்து பாடல்களின் சாரமும் இப்பதினாறாவது பாடலில் உள்ளது.

அறிவினையும் கடந்து அறிபவனின்
அகத்தும் புறத்தும் பேரொளியுடன் ஒளிரும்
கருவினை  புலனைந்தும் உள்ளடக்கி
மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ந்து வணங்கியோதிடுவோம்

என நாம் தொடங்கினோம்.  விழிகளை விலக்கிக் கொள்பவரே யதி எனப்படுகிறார்.  முதல் பாடலிலேயே கட்டுப்பாடுடைய முனி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.

இப்பாடலில் சாதாரண அறிவு என்பதே பாலைவனம் எனப்படுகிறது.  சாதாரண அறிவைக் கடந்து நீங்கள் செல்லும்போது மட்டுமே பிரபஞ்ச உலகென்றும் அக உலகென்றும் ஒரே நேரத்தில் அகமும் புறமும் ஒளிரும் ஒற்றை மெய்மையை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

இரண்டாவது பாடலில் இவையெல்லாமாக வானில் காணப்படுவது ஒரு சூரியனே என்று சொல்லப்பட்டது. ‘சொல்’லை கேட்டு நீங்கள் தியானிக்கும்போது, அது உங்கள் கண்ணை – நீங்கள் காண்பதற்குப் பயன்படுத்துவதாக உள்ளதோடு மட்டுமல்லாமல் இவையனைத்தையும் உங்களுக்காக படைத்தளித்த கண்ணை – திறக்கிறது.  “எது கண்ணோ அது உலகம்” என்கின்றன உபநிடதங்கள்.  நீங்கள் காண்பது எதுவோ அதுவே உங்களது உலகம்.  “எதை நாம் காண்கிறோமோ அதையே நாம் நம்புகிறோம்” என்கிறது பிரித்தானிய அறிவியலாளர் சங்கம்.  உண்மையில், நாம் எதை நம்புகிறோமோ அதையே காண்கிறோம்.  நம் நம்பிக்கையை மெய்ப்பிப்பதற்காகவே நாம் எப்போதும் பார்க்க முயல்கிறோம்.  ஆக, முழுமுதலுடன் நீங்கள் ஒன்றும்போது எங்கும் முழுமுதலையே காண்கிறீர்கள்.

அதன் பின்னர் ஆழியின் மேற்பரப்பு பற்றியும் அதன் ஆழத்தில் உள்ள விழுமியங்களின் பெரும்செல்வம் பற்றியும் கூறப்பட்டது.   இங்கே, மெய்யறிவு வெள்ளமாய் பெருகுகையில் உங்கள் வாழ்வெனும் பாழ்நிலம் ஆழியின் பெருஞ்செல்வமாகிறது.  வெறும் மணல்துகள்களாய் இருந்தவை இப்போது விலைமதிக்கமுடியாத முத்துக்களாய் மாறிவிட்டன.  நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும், நிகழ்பவை ஒவ்வொன்றும் – மணல்துகளாய் இருந்தது இப்போது பெருமதிப்புடைய முத்தாகிவிட்டது.  நம் மனப்பாங்கில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் நம் தரிசனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் வாழ்வே செழிப்பாகிறது.  இதைவிட வியப்புக்குரியது, அழகானது எதுவாக இருக்க முடியும்?