ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 14

Standard
திரிபுவன சீம கடந்நு திங்கிவீங்கும்
திரிபுடி முடிஞ்ஞு தெளிஞ்ஞிடுன்ன தீபம்
கபடயதிக்கு கரஸ்தமாகுவீலெ
ன்னுபநிஷதுக்தி ரஹஸ்யமோர்த்திடேணம்

மூவுலகெல்லை கடந்து பொங்கும்

மும்மடி அறிவொடுங்கி ஒளிரும் தீபம்

கபடமுனிக்கு கைவசமாகாதென்னும்

உபநிடத மறையை மனதிலிருத்துவாய்.

                                                             (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 14)

அனைத்தையும் நிறைக்கும்  ஒளிர்வுடன் மூவுலகின் எல்லை கடந்து

மூவிதழ் அறிவு மங்கியபின் ஒளிரும் தீபம்

கபடமுனிக்கு இது ஒருபோதும் கைவசமாவதில்லை

என்னும் உபநிடத மறையை நினைவிலிருத்திட வேண்டும்

கத்தோலிக்க திருச்சபை பொதுமக்களில் தொடங்கி, சகோதர்ர், தந்தையர் எனும் புதுவர், குருமார்கள், தலைமை குருமார், போப்பாண்டவ மன்ற உறுப்பினர் என தொடர்ந்து இறுதியாக போப்பாண்டவரை கொண்டுள்ளது.  இந்தப்படிநிலையில் ஒருவித முதிர்ச்சி நிலை கணக்கில் கொள்ளப்படுகிறது.  ஒவ்வொருவரும் ஒரு எல்லையைக் கடந்து அடுத்த நிலைக்கு செல்ல முயன்றுகொண்டேயிருப்பர்.  முழுநிறைவை நோக்கிய வளரும் அளவீடு ஒன்று இதில் உள்ளது.  போப்பாண்டவர் நிலையை நெருங்கும்போதும் முழுநிறைவு என்பது எட்டப்படாததாகவே உள்ளது. அந்நிலையை கடந்த பின் அவர் புனிதராகிறார். அதற்கும் அடுத்த நிலையில் இருப்பது கிறித்துவே.  கிறித்துவின் தனிப்பண்புக்கும் அப்பால் மேலே உள்ளது சொல் அல்லது புனித ஆவி என்னும் இறையின் அழியா ஆன்மா.  அதற்கும் மேலே உள்ளது இறையே.

ஆக, அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் மெய்மையை அடைய நாம் பல படிநிலைகளை கடந்துவர வேண்டியுள்ளது.  காட்டாக, ஒரு மனிதன் ஆன்மிக குருவால் ஞான மார்கத்தில் வழிப்படுத்தப்படுகிறான்.  ஹரே கிருஷ்ணா இயக்கத்திலென்றால், அவன் தன் தலையை மழித்துக்கொண்டு ஒரு சிறு குடுமியுடன், மஞ்சள் பழுப்புடுத்தி குறிப்பிட்ட வழியில் ஹரே க்ருஷ்ணா என்று பஜனை செய்தல் வேண்டும்.  அவன் ஒரு நாள் சைதன்ய மகாபிரபுவாக, கிருஷ்ணனாக ஏன் முழுமுதலாகவே ஆக முடிவெடுத்தாலும் அதற்கு அவன் முயல்கிறான் என்பதே உண்மை.  இந்த நிலையில் அவன் செய்வது பாவனை மட்டுமே.

பாவனை செய்யும்போது நீங்கள் எதுவாக விரும்புகிறீர்களோ அதுவாக ஆகிவிட்டதாக கூறாதீர்கள்.  ஒன்றாக ஆக விரும்புவது வேறு  அதுவாகவே ஆகிவிடுவது வேறு.  அது நீண்ட பயணம்.  ஒரே நாளில் அதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என எண்ணாதீர்.  அது ஒரு வாழ்நாளுக்குரியது.  எளிதாக கருதுங்கள், அதே சமயத்தில் அதை முக்கியமானதாகவும் கருதுங்கள்.

முழுமுதலோடு இணைவதில் நமக்கு இரண்டு தடைகள் உள்ளன.   ஒன்று அண்டம் சார்ந்த்து, இன்னொன்று உளவியல் ரீதியானது.  நம் உடல் ஒரு தனி அலகு என்பது அண்டவியல் சார்ந்தது.  அது உளவியல் சார்ந்து வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதால் இயற்பியல் விதிகளுக்கும் வேதியியல் நிகழ்வுகளுக்கும் ஆட்படுவது.

மண்ணுலகம், வளிமண்டலம், விண்ணுலகம் என மூன்று உலகங்களை சுட்டுகிறது இப்பாடல்.  புவியீர்ப்பு நம்மை மண்நோக்கி கீழே இழுக்கிறது. அதனால் நாம் மன்னுயிராய் இருக்கிறோம், உறுதியான் மண்ணை நம் காலடியில் எப்போதும் உணர்கிறோம்.  ஒன்று பல என இந்நிலவுலகில் உள்ள அனைத்தையும் நோக்கிக்கொண்டு பல்வேறு வகையான அனுபவங்களை நாள்தோறும் பெறுகிறோம்.  வளிமண்டலத்தைப் பொறுத்தவரை, சூரியஒளியை காணும்போது ஆஹா அருமை என்கிறோம்.  ஆனால் இருள் கவியத் தொடங்கும்போது அது நம்மை எதிர்மறையாக பாதிக்கிறது.  மேகங்களும் வான்மழையும் நம் மனநிலையை மாற்றக்கூடும்.  வானகம் கதிரவனுக்கும், நிலவுக்கும், விண்மீன்களுக்கும் இருப்பிடம்.  முதலில் நம் கண்கள் கொண்டு வானை நோக்கும் நாம் பின்னர் தொலைநோக்கிகள் கொண்டு பார்க்கிறோம்.  அவை நம் கண்கள் பார்க்கக்கூடிய தொலைவினை மேலும் நீட்டிக்கின்றன.  இப்போது அருகிலுள்ள கோள்களுக்கு ஏவுகணைகளை அனுப்புவதன் மூலம் நம் கைகால்களை நீட்டுகிறோம்.  இவையெல்லாம் ஒரு பெரும் வியப்புணர்வை ஊட்டுகின்றன.

ஆக, நாம் மூன்று புற உலகுகளின் இருப்பு குறித்த ஒரு முடிவுக்கு வருகிறோம். இந்த பற்றுக்கோளை அடைந்தபின் அதனை நம் அகத்திலிருந்து நீக்கி, ஒவ்வொன்றும் ஒற்றை மெய்மையின் வெளிப்பாடே என்பதை உணரவேண்டும்.  நாம் கற்றவை அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும்.  அது அத்துணை எளிதல்ல.

நாம் காணும் அண்டம்சார் உலகு ஒரு தனித்த முறையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  பல்லாண்டுகளாய் நாம் அதை அறிந்துள்ளமையால், பல எல்லைகளாலும் பிரிவுகளாலும் நம் அக இயல்பிலிருந்து நாம் விலக்கப்பட்டுள்ளோம்.  ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் உட்பல பலருக்கும் அதனை ஒன்றாகக் காணவேண்டுமென்ற கனவாக இருந்துள்ளது.  சார்பியலின் பொது மற்றும் சிறப்புக் கூறுகளையெல்லாம் ஒரு மைய ஏற்பாடாக ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு கருதுகோள் இருக்கவேண்டும் என்று ஐன்ஸ்டீன் எண்ணினார்.  தொல்பழங்காலம் தொட்டே கணிதவியலாளரும் இயற்பியலாளரும் பொருட்களை அளந்துகொண்டிருந்தனர்.  யூக்ளிடியன் காலத்தில் எல்லாவற்றையும் முப்பரிமாண கட்டகமாக துல்லியமாக எப்படி அளக்கலாம் என்று அறிந்திருந்தனர்.  தெகார்தேயின் காலத்திலிருந்தே ஏற்கனவே பிரிக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களிடையேயான உறவை காலத்தை இடத்துடனும், வடிவவியலை இயற்கணிதத்துடனும் ஒருங்கிணைத்து புரிந்துகொள்ள விழைந்தனர்.  இதன் நீட்சியாக, நேரத்தை நான்காவது பரிமாணமாக சேர்த்து, நிலைத்த அண்டத்திற்கு பதிலாக ஒரு சார்புலகை ஐன்ஸ்டீன் முன்வைத்தபோது செவ்வியற்பியலாளரின் உலகுகுறித்த பார்வை பெரிதும் பாதிப்பிற்குள்ளானது.  அதன் பின்னர், தாளில் தெரியுமளவு இல்லை என்றாலும் நாம் இயல் உலகை வேறுவிதமாக பார்க்கத் துவங்கினோம்.   எம்பயர் ஸ்டேட் கட்டடம் முப்பரிமாண நோக்கில் கட்டப்பட்டதுதான்.  ஆனால் ஐன்ஸ்டீன் இல்லை அது நாற்பரிமாணம் என்றபோது, அக்கட்டடம் இடிந்துவிடவில்லை.  தொடர்ந்து நின்றுகொண்டுதானிருந்தது.  அப்படியென்றால், பொருட்களை புதிய கோணத்தில் பார்ப்பது எவ்வித பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது?

இப்போதும் ஒரு பென்சிலை கொண்டு ஒரு தாளில் முக்கோணம் ஒன்றை வரைந்தீர்கள் என்றால், மூன்று நேர்கோடுகளும் மொத்தம் 180o கொண்ட மூன்று கோணங்களும் கிடைக்கும்.  மொத்த பிரபஞ்ச அளவிலான ஒரு தாளில் மூன்று நேர்கோடுகளை வரைவது உம்மால் ஆகாது.  கோடுகள் வளைவதோடு கோணங்களும் 180o க்கு மேலிருக்கும்.  ஆனால் பிரபஞ்ச அளவிலான இந்த வளைவு ஒரு தச்சன் அளப்பதற்கு பயன்படுத்தும் நேர்கோடுகளை இல்லாமலாக்கிவிடுவதில்லை.  செவ்வியற்பியல் இன்னும் தினசரி வாழ்வில் சரியாகவே செயல்படுகிறது.

ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நாம் இவ்விரண்டையும் தொடர்புறுத்தவேண்டும்: பிரபஞ்ச அளவில் உண்மையான ஒன்று ஒரு வகையில் உண்மையாக இல்லை, ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் உண்மையான ஒன்று பொதுவான உண்மையாக இருப்பதில்லை.  நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள பேரண்ட உலகை நாம் கணிதம் மூலமே அறியமுடியும்.  அதை அணுக வேறு வழியே இல்லை.  அதில் உள்ளவை சிலதை நாம் பார்க்க முடியும்.  ஆனால் அதை சரியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் நாம் கணக்கீடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மேலும் நம்மால் காணவே முடியாத நுண்ணுலகம் உள்ளது.  அதையும் கணிதம் மூலமே நாம் அறியமுடியும். ஒரு உயிரணுக்கோலை நுண்ணோக்கியைக் கொண்டே காணமுடியும்.  அதற்குள்ளிருப்பது, ஒவ்வொரு இழையிலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைடு இணைகளைக் கொண்ட டிஎன்ஏ. அதனை கற்பனை செய்து பார்ப்பதே இயலாது என்றாலும் அறிவியலாளர் அதனை தகவமைக்கத் துவங்கிவிட்டனர்.

உலகம் பேருருக் கொண்டதாய், செயலறிவு சார்ந்ததாய், மீநுண்ணியதாய் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  ஒருங்கிணைந்த பார்வையை நீங்கள் எங்ஙனம் அடைய முடியும்?  நாராயண குரு இங்கே கோருவது ஒருங்கிணைந்த பார்வையை அல்ல, ஒருமித்த [ஒன்றென உணரும்] பார்வையை.  ’ஒருங்கிணைந்த’ எனும்போது, ஒன்றை இன்னொன்றோடு இணைத்து ஒரு ஒட்டுமொத்த பார்வையை பெறுவது.  ஒருமித்த பார்வை என்பதோ அகம் வழியே அனைத்தையும் ஒரு விழிப்புணர்வாய் ஒரு அனுபவமாய் காண்பது.  அப்போதுதான் நீங்கள் மூவகை இயல் உலகின் எல்லைகளையும் கடக்கிறீர்கள்.  புறவுலகு என்று நீங்கள் சொல்வது மூன்று பிரிவுகளாக பகுக்கப்பட்டது.  நம் அகத்தில் இது குறித்த ஒருமித்த புரிதல் இருக்குமென்றால் எல்லா தனித்துவங்களும் மறைந்துபோகும்.

அகம்சார் நனவுநிலையிலும் மூன்று உளவியல் தடைகள் உள்ளன.  ‘நானறிகிறேன் என நான் அறிகிறேன்’ என்பது முதலாவது.  நான் எப்படி அறிகிறேன் என்பது இரண்டாவது.  நீங்கள் எல்லோரும் இங்கிருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் யார் என்பதையும் நானறிவேன்.  மூன்றாவதாக, உங்களில் பணிபுரியக்கூடிய ஒருவரும் இன்று இங்கே இருப்பதால் நான் மகிழ்கிறேன் என்பதையும் நானறிகிறேன். இம்மூன்றும் எனது அக அனுபவத்தில் உறைகின்றன.  ஆக உலகம் அண்டம்சார்ந்தும் உளவியல் சார்ந்தும் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதோடு புறவயமாகவும் அகவயமாகவும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  இவற்றையெல்லாம் கடந்துசெல்வது எங்ஙனம்?

இன்று நீங்கள் உங்களை தயார் செய்துகொள்ளலாம்.  ஆனால் அது கடந்தநிலைக்கான ஒரு பாவனை மட்டுமே.  இந்த பாவனை என்பதை எதிர்மறை பொருளில் கொள்ள வேண்டியதில்லை.  போப்பாண்டவர் செய்வது பாவனைதான். ஏனெனில் அவர் இன்னும் சிலுவையிலறையப்படவில்லை. ஆனால் அவர் செய்வது பாசாங்கும் அல்ல. திருத்தூதரின் நிலையை அடைய அவர் முயல்கிறார்.  அவர்களது மனநிலையைப் பெற்று இறையாணைகளை ஏற்று இறையோடு ஒன்ற விழைகிறார்.

இந்தியாவில் ஒளியும் நிழலும் கொண்ட ஒரு படிமத்தை பயன்படுத்துகிறோம். அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்னும் முப்பிரிவுகளின் நிழல்களை ஒளி விலகச்செய்கிறது.  இம்மறை உண்மை கபடமுனி என்னும் பாசாங்கு செய்பவனுக்கு தெரிவதில்லை.  வடமொழியில் ‘படம்’ என்பது துணியையும் ‘க’ என்பது ‘என்ன’ அல்லது ‘ஏன்’ என்பதையும் குறிப்பன.  “இவ்வுடையை ஏன் அணிகிறீர்கள்?” என்று மக்கள் வினவக்கூடும்.

”நான் ஒரு யதி என்பதால்” என்று நான் பதிலளிக்கிறேன்.

”மென்மஞ்சளாடை அணிவதாலேயே நீங்கள் யதியாகி விடுகிறீர்களா?”  உங்கள் உடையால் மட்டுமே நீங்கள் யதி என்றால் அதில் எந்தப் பொருளுமில்லை.  ‘படம்’ (உடை) காரணமாக துறவியாகின்றவர் புறக்கூறுகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவார்.  அவருக்கு எந்தவிதமான ‘அறிதலு’ம் நிகழ்வதில்லை.  உடையால் துறவியானவரைப் பற்றி நாம் இழிவாகக் கூறவில்லை.  அவர் இன்னும் வந்துசேரவில்லை.  வந்துகொண்டிருக்கிறார்; வரிசையில் உள்ளார்.  ஒருவர் அவ்வழியில் மெல்ல மெல்ல முன்னேறுகிறார்; ஒருநாள் ஒருமித்த புரிதல் அவர் உள்ளிலிருந்து நிகழும்.

எப்போதாவது அறிவியலாளர் இயலாத சிலவற்றை கண்டடையக்கூடும்.  ஒளியானது ஒரே சமயத்தில் துகள்களுடையதும் அலைகளுடையதுமான பண்புகளை காட்டக்கூடும்.  துகள்போன்ற அலைகளால் ஆனதென்றோ அலைபோன்ற துகள்களால் ஆனதென்றோ அதை நாம் சுட்டுவோம்.  அலைபோன்ற துகள் எனும்போது இருவேறுபட்ட கருதுகோள்களை உங்கள் எண்ணத்தில் நீங்கள் இயலாத வகையில் இணைத்துப் பார்க்கவேண்டும்.  ஒன்று எப்படி துகள்போன்ற அலையாகவோ அலைபோன்ற துகளாகவோ எப்படி இருக்கமுடியும்?  ஆனால், குவாண்டம் இயற்பியலை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் இந்த இயலா நிலைபாட்டை நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டேயாக வேண்டும்.  இல்லையெனில் இதை ஒப்புக்கொள்ளா துகள் இயற்பியலாளர் என்றும் அலை இயற்பியலாளர் என்றும் இரு அணிகள் இருக்கவேண்டும்.  இயற்பியலுக்கு ஒருமித்த தரம் இருக்கவேண்டுமென்றால் அவர்கள் அலை துகள்போன்றதென்றும் துகள் அலைபோன்றதென்றும் ஒரு சமரசத்திற்கு வரவேண்டும்.  இந்த இணக்கம் என்பது சொற்களில் மட்டுமே.  சதுர வட்டம்?  ஆம், சதுரம்போன்ற வட்டம், வட்டம்போன்ற சதுரம்.  இவையெல்லாமே வெறும் அறிவுசார் விளையாட்டுக்கள் மட்டுமே.

இங்கு நாம் நமது கருதுகோள்களையெல்லாம் மாற்றி ஒரு அறிவுசார் விளையாட்டை மேற்கொள்ளும்படி கோரப்படவில்லை.  மாறாக புற உலகின் ஒருமையையும் அக உலகின் ஒருமையையும் உள்ளிலிருந்து உணரவேண்டும் என்பதே நோக்கம்.  இவ்விரு ஒருமையும் ஒரு மறைமெய் நிலையில் மட்டுமே அறியக்கூடுவன.  அறிவுபூர்வமாக அடையப்படக்கூடியவை அல்ல.  அடுத்த பாடலில் நாராயணகுரு  ஒரு மறைமெய் நிலையைப் பற்றி கூறுவார்.  இப்போதைக்கு நாம் அதை ஒரு அகப்படிமமாக மட்டுமே உணரமுடியும்.  ஒருநாள் நீங்கள் அதை மெய்யாகவே அடையக்கூடும்.

உங்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படுவது என்ன?  ஒரு யதியாக, முனியாக ஆவதற்கு சில வழிமுறைகளை நமக்கு அளித்துள்ளனர் அறிவோர்.  ஒன்று ‘அமான்விதம்’ – “நான் உன்னைவிட சிறந்தவன்” என்று நீங்கள் சொல்லாத நிலை.  ஒரு அளவுகோலைக் கொண்டு உங்களை அளந்தபின் ஒவ்வொருவராக பிறரை அளந்து வேறுபாடுகளை ஆராயும்போது உங்களிடம் ஒரு மேட்டிமை கூடுகிறது.  இது ஒருமித்த தரிசனத்திற்கு எதிரானது.  உங்களை ஒரு தனித்த இருப்பாக நினையாமல் பொதுமையில் ஒரு பகுதி என்று உணரவேண்டும்.  அதுவே அமான்விதம்.

அதம்பித்வம் என்பது இன்னொரு கருத்து.  அவ்வப்போது ‘என்னால் இதை செய்ய முடியும்’ என்ற ஒரு தற்பெருமை நமக்கு உண்டாகிறது.  இந்தப் பெருமிதத்தை நாம் துறக்கவேண்டும்.  அடுத்ததாக க்‌ஷாந்தி – பொறுமை. நாமெல்லோரும் இருளில் வாழ்கிறோம்.  இருளில் அலையும் நாம் ஒருவர் மீது ஒருவர் மோதிக்கொள்ள நேரும்.  அதற்காக எரிச்சலடையாதீர்.  பொறுமையை கடைபிடியுங்கள்.  அதை எளிதாக நினையுங்கள்.  அடுத்து ஆர்ஜவம்.  மனதை நேராக்குங்கள், விழிப்புடன் இருங்கள், நிமிர்ந்திருங்கள்.  மெய்மை என்று வரும்போது எவ்விதத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காதிருங்கள்.  அறிவுபூர்வமாக மெய்மை பாராட்டுவதோடு உணர்வுரீதியாக அதை காக்கவும் வேண்டும். இந்த நேர்மையை வளர்த்துக்கொள்வதே ஆர்ஜவம்.

அடுத்து சாமதானம்: உங்கள் வாழ்வில் நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில் செல்லுங்கள்.  எந்த கவனச்சிதறலும் வேண்டாம்.  மனம் தரும் தொந்தரவுகளை கணக்கில் கொள்ளாதீர்கள்.  அகப்புறத் தொல்லைகளால் நீங்கள் எந்த பாதிப்பும் அடையக்கூடாது.  நீங்கள் வளர்த்துக்கொள்ளும் ஆர்வம் அனைத்தையும் நிறைவடையச் செய்வதாய், உங்கள் வாழ்வின் மொத்த இன்பமும் அதில் இருப்பதாய், ஒவ்வொரு கணத்தையும் பொருள் கொள்ளச் செய்வதாய் இருக்கட்டும்.  உங்களை எந்த மெய்மைக்கு அர்ப்பணம் செய்தீர்களோ அது உங்கள் பகலையும் இரவையும் இன்பத்தால் நிறைக்கும்.  இதில் தவறுகளோ தோல்விகளோ நேர்ந்தாலும் அவற்றை எதிர்கொள்ளுங்கள்.  உங்கள் மையத்திலிருந்து விலகாதீர்கள்.  உறுதியுடன் இருங்கள்.  இதை செய்யவேண்டுமென்றால், உங்கள் நோக்கம் என்ன என்பதிலும் அதற்கென நீங்கள் வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியை குறித்தும் நீங்கள் தெளிவாக இருத்தல் வேண்டும். இதை செய்யும்போது இயற்கை தன் பெருங்கருணையால் உங்களுக்கே என தரும் பங்கினை மட்டும் பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.  பிறரிடமிருந்து எதையும் பறித்துக்கொள்ளாதீர்கள்.  வாழ்வை அனைவருடனும் கச்சிதமாக பகிர்ந்து கொள்ளல் வேண்டும்.  மொத்த உலகுடனும் பகிர்ந்து வாழும் ஒரு வாழ்க்கை முறைக்கேற்றவாறு உங்களை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்.  முழுமையான் ஒத்துழைப்பு நல்கப்படும்.  உங்களது மகிழ்வில் அனைவருடைய மகிழ்வையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.  ஆனால் உங்கள் மகிழ்வையே மிதித்துச் செல்லாமலிருங்கள்.  பிறருடைய நண்பனாய் இருப்பதுபோலவே உங்களுக்கே நீங்கள் நண்பனாய் இருங்கள்.  உங்களை தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு சுய பகைமையை வளர்த்துக்கொள்ளாதீர்கள்.  பிறரோடும் பகைமை இல்லை; தன்னுடனும் பகை இல்லை.  உலகு உங்களுக்கு தொல்லை தர அனுமதிக்காதீர்கள்; உலகை நீங்கள் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.  மேலும் மேலும் ஒத்திசைவை நோக்கி செல்லுங்கள்.

ஞானிகளான நம் முன்னோர் வேதம், கவிதை, இலக்கியம், வரலாறு என தமது ஞானத்தை பதிவு செய்து தொடர்ந்து நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்டே உள்ளனர்.  அவர்களிடமிருந்து ஒளியை பெறுங்கள். சில மணிநேரங்கள் படித்து, எண்ணியிருந்து, தியானித்து பயனடையுங்கள்.  இவ்வழிகள் எல்லா மதகுருக்களாலும் ஏதோ ஒரு வழியில் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.  நம்மிடம் அறிவுரைக்கு பஞ்சமில்லை.  நம் மேசைகளை ஒழித்து எல்லாவற்றையும் அதனதன் இடத்தில் வைத்து தொடங்கவேண்டியதுதான்.  அதன் பின்னர் நாளும் வளர்ச்சிதான்.

பழங்காலத்தில் நேர்மையாளனை கண்டுகொள்ள ஒரு வழி இருந்தது.  அரசனுக்கு முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தப்படும் கள்வன், கனலும் மழுவை கையால் எடுக்கும்படி பணிக்கப்படுவான்.  அவன் நேர்மையானவன் என்றால் அது அவனை சுடாது; திருடன் என்றால் எரிக்கும்.  சாந்தோக்கிய உபநிடதம் இதை மெய்மைக்கான ஒரு தேர்வாக கூறுகிறது. உண்மை என்பதும் பொய்மை என்பதும் அகச்சார்புடையவை.  ஆனால் கனலும் இரும்பை பிடிப்பதென்பது புறவயமானது.  ஆயினும், அகவய உலகையும் புறவய உலகையும் ஒன்றாய் ஆளும் ஒரு மெய்மை உண்டெனவும் ஒருவன் உண்மையானவனாக இருந்தால் அவனுக்கு எதுவும் நேராது எனவும் ரிஷிகள் நம்பினர். அது ஒருமைகூடிய பார்வை.  நமக்கு அது அபத்தமானதாக தோன்றலாம்.  ஆயினும், இன்றும் எரிபடாமல் நெருப்பில் நடப்போர் உள்ளனர். உடலியல் மாற்றங்கள் உளவியல் மனோபாவம் காரணமாக வரக்கூடும்.  மனமும் உடலமும் அவற்றை இணைக்கும் சக்திவாய்ந்த வேறொரு நிலையால் கட்டுக்குள் வைக்கப்படுகின்றன.

பிருகதாரண்யக உபநிடதம் சத்யம் என்பதற்கு உண்மை என்று பொருள் கூறுகிறது.  ச, த, ய என்னும் மூன்று உறுப்புகள் கொண்ட சொல். ‘ச’ என்பதும் ‘ய’ என்பது இருப்பதை குறிப்பன; ‘த’ என்பது இல்லாததை குறிப்பது. ஆக, இருபுறமும் மெய்மை இருக்க நடுவே மெய்யின்மை உள்ளது.  சத்யம் என்ற சொல்லே மெய்மை இருபக்கமும் இருக்க நடுவே மெய்யின்மை இருக்கும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  இருபுறமும் மெய்மை இருக்கும்போது மெய்யின்மை அங்கு இருக்கமுடியாது, ‘ஆகவே கவலைப்படாதே!’ என்கிறது அச்சொல்.  அதேபோல்தான் நம் உலகும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  ஒரு பெரும் மெய்மை (அங்கே-புறத்தே) இருக்கிறது; நமக்குள்ளும் ஒரு பெரும் மெய்மை உள்ளது. நமது அன்றாட வாழ்வில் நிகழக்கூடிய எந்த மெய்யின்மையையும் இவ்விரண்டு மெய்மைகளும் இல்லாமலாக்கிவிடும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 13

Standard

முக்குணமும் திருநீறணிந்த ஓர் ஈசனுக்கு

அகமலரிட்டு வணங்கி புலனின்பம் விலக்கி

அனைத்தும் ஒழிந்து தணிந்து தனிமையின்

உயர்வும் போய் பேரொளியில் நின்றிடவேண்டும்

                                                                          (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 13)

இப்பாடலில் இடம்பெறும் தியானமே உலகின் அனைத்து பெருமதங்களிலும் போதிக்கப்பட்டு விவாதிக்கப்படுவது. செமிடிக் மதங்களில் இது மனிதனின் கவனத்தை திருப்பி அவனை தன் ஆன்மீக இயல்பிலிருந்து விலக்கி புற உலகின் பொறிகளில் சிக்கவைக்கும் வெளித் தூண்டலாக சொல்லப்படுகிறது. சிலகாலம் இதில் திளைத்துவிட்டு நாம் விழுந்துவிட்டோம் என்பதை கண்டடையும் அவன் பெரும்துயரில் மூழ்குகிறான்.  தன்  தெய்வீகத் தன்மையை மீண்டும் பெற விழைந்து தூண்டல்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு மீண்டும் அதை எய்துகிறான்.  இதுவே வீழ்ச்சி-கழிவிரக்கம்-திரும்புதல் எனப்படுவது.  வீழ்ச்சி என்பது இயல்பான தெய்வீகத்தன்மையிலிருந்து வீழ்தல். கழிவிரக்கம் தற்போதைய நிலைக்காக வருந்துதல்.  அடுத்ததாக புலனின்ப உலகிலிருந்து ஆன்மாவின் உலகிற்கு ஒரு புனிதப்பயணம் மேற்கொள்கிறீர்கள்.

இதே பேசுபொருள் சங்கரரின் பெரும்படைப்புகளில் ஒன்றான சௌந்தர்யலஹரியில் மிக அழகாக ஒரு உருவகமாக இடம்பெறுகிறது.  அதில் இயற்கை படைப்பின் பெரும் தெய்வீக அவாவாக, பலவற்றையும் பெற்றெடுக்கும், பெரும் படைப்பூக்கம் கொண்ட அன்னையாக கருதப்படுகிறது. அவள் தேவி எனப்படுகிறாள்.  தேவ என்பது ஒளியென பொருள்படுவது.  ஒளியேயானவன் தேவனெனப்படுகிறான்; அதன் பெண்பால் வடிவம் தேவி.  ஆக தேவியே அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் அன்னை.  இது கவிதை சுதந்திரம்தான்.  உண்மையில் அனைத்தையும் படைத்தளிப்பவர் என்று எவரும் இல்லை.  ஆனால் பிரபஞ்சமனைத்தையும் படைப்பூக்கத்தின் ஒரு தெய்வீகமான அறிவுத்திறமாக கொள்ளலாம்.

இந்தியத் தொன்மவியலில் படைக்கும் அன்னையின் பாத தூளியை போற்றுபவர் படைப்புக்கு தெய்வமான பிரம்மா. இந்த தூளியே பல வடிவங்களில் உருவெடுக்கும் இருத்தல்.  இந்த ஒன்றைப்பற்றி அறிதலே படைக்கப்பட்ட ஒன்றிற்கும் பிறிதொன்றிற்கும் இடையே தொடர்பை ஏற்படுத்துகிறது.  பல நிலைகளில் படைப்பு மெய்ப்பிக்கப்படுகிறது.  வேதிநிலையில் மூலக்கூறு செயல்பாடுகளாகவும், வேதிச் சேர்மங்களாகவும், பல வடிவான கலவைகளாகவும் காணப்படுகின்றது.  இயற்பியல் நிலையில் பருவடிவ அமைப்புகள் கொண்டு புவியீர்ப்பு, மின்காந்தப்புலன்கள் மற்றும் வெப்பவிசையால் இயக்கப்படுகின்றது.  உளவியல் நிலையில் படைப்பு என்பது பரஸ்பர ஈர்ப்பு மற்றும் வெறுப்புகளால் புலனாகிறது.

படைப்புக்கு சத்வ ரஜஸ் தமஸ் எனும் முக்குணங்களும் தேவை.  சத்வம் இருப்பை தெளிவாக காட்டும் திறம்.  ரஜஸ் என்பது இயக்க ஆற்றல், விசை, செயலை தூண்டுவது – ஆக்கலையும் அழித்தலையும் செய்யும் ஆற்றல்.  தமஸ் என்பது படைப்பை நிலைநிறுத்தும் திண்மையாக்கும் ஜட ஆற்றல்.  புராண மரபில், படைப்பவன் முக்குணங்கைளையும் கொண்டு  முழு உலகையும் படைக்கிறான்.  இச்செயலை தத்துவமாக புரிந்துகொள்வீர்கள் என்றால், புறத்தில் உள்ள படைப்பாளியைப் பற்றி நீங்கள் எண்ணவே தேவையில்லை.  நம் அகமே படைப்பாளி.  தனக்கு எதையும் படைத்தளிக்கும் திறன் கொண்டது அது.  ஒன்று அளிக்கப்படும்போது உணரப்படும்போது அது இருக்கிறது.  ஆக, அகம் இருப்பின் வடிவங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் படைக்கிறது.

ஒன்றன் இருப்பை படைத்தபின் அகம் நோக்கிநிற்பவனின் செயலை செய்கிறது.  படைப்பு நோக்கப்படுவதாகிறது.  பார்ப்பவனுக்கும் பார்க்கப்படுவதற்கும் இடையே ஒரு தொடர்பு கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது.  ‘நான் அறிபவன்’ என்றெண்ணுகிறது அகம்.  அறியப்படுவதன், பார்க்கப்படுவதன் மீது ஒரு பிணைப்பு தோன்றி ‘நான் துய்க்கிறேன்’ என்று அறிகிறது.  அதே அகம்தான் அது.  அங்கே ஒரு தன்முனைப்பு மையம் உள்ளது. சூழலை அது அளக்கிறது, மதிப்பிடுகிறது.  ‘நான் அறிபவன், அதை துய்ப்பவன், நான் இன்பத்தை நாடுகிறேன்.  இன்னும் தோன்றாததில் எது இன்பம் தருவது என நானறிவேன்.  அதை மெய்மையாக்க விழைகிறேன்’ என்கிறது.  இங்கே நடிப்பவனின் நிலையையும் அதே தன்முனைப்பு அடைகிறது.

“நோக்கிநிற்பவன் நானே; நடிப்பவன் நானே; மகிழ்பவன் நானே.”  இம்மூன்றும் ஒன்றாகும்போது நா ஒரு ஒற்றை ஆர்வ உலகில் இருக்கிறோம்.  ஓர் ஆர்வம் சில சமயங்களில் வெறும் ஐந்து வினாடிகள் மட்டுமே நீடிக்கும், சில சமயம் இரண்டு நிமிடங்கள்; ஒரு நாள் முழுக்க, சில நாட்கள், மாதங்கள் ஏன் சில வருடங்கள் வரை கூட நீடிக்கும்.  அதன் நீளம் வேறுபட்டாலும் நாம் ஒரு ஆர்வத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்கு ஒருதொடர் வரிசையில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம்.  இது சங்கரரின் சௌந்தர்யலஹரியில் பிரம்மன் முக்குணங்களிலிருந்து படைத்த பல உலகங்களாக உருவகிக்கப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் நாம் இதை புரிந்துகொள்ளும்போது நம் அகமே இம்முக்குணங்களிலிருந்து உலகங்களை ஒவ்வொன்றாக படைக்கும் படைப்பாளியாகிறது.

சங்கரர் இரண்டாவது உருவகம் ஒன்றை பயன்படுத்துகிறார்.  காக்கும் கடவுல் விஷ்ணு, அவர் துணை ஶ்ரீ எனும் லக்ஷ்மி.  இங்கே கடவுள் என்பது நம் அகத்தில் உள்ள ஆர்வங்கள் மட்டுமே.  ஓர் உலகம் படைக்கப்படும்போது, அதில் ஓர் ஆர்வம் இருத்தல் வேண்டும், அதனுடன் உங்களை பிணைக்கும் ஒரு மையக் களிப்பு இருத்தல் வேண்டும்.  கவர்ச்சியுடன் மின்னும் ஒரு மதிப்பு தேவை.  நம் ஆர்வத்தை சுண்டி இழுக்கக்கூடிய ஒளிரும் மதிப்பு இங்கே லக்ஷ்மிதான்.

எடுத்துக்காட்டாக, காலை சிற்றுண்டியை பார்ப்போம்.  அதன் சுவையும், அன்புடன் பரிமாறப்படும் விதமும் உங்களது பசியுடன் சேர்ந்து ஒரு அருமையான அனுபவமாகிறது.  உண்டு முடித்தபின் அதில் உள்ள மதிப்பு, கவர்ச்சி எல்லாம் போய்விடுகின்றன.  இப்போது பசி ஆறிவிட்டது.  நாள் முழுவதும் உங்களால் சிற்றுண்டி அருந்திக்கொண்டிருக்க முடியாது.  ஓருலகின் மதிப்பு எவ்வளவு பெரியதாயினும் அது நீண்டநேரம் நீடிக்க முடியாது. வேறொன்று உங்களுக்காக காத்திருக்கிறது – அலுவலகப்பணி, பள்ளி, நண்பர்கள், இன்னும் பிற.  காக்கும் கடவுளான விஷ்ணுவுக்கு வேலைப்பளு அதிகம் என்கிறார் சங்கரர்.   ஆர்வம் ஒவ்வொன்றையாக உங்களுக்கு அளித்துக்கொண்டேயிருக்க வேன்டும் அவர்.  எப்படியோ, அனந்தம் என்னும் இம்முடிவிலியை – கோடிக்கணக்கான உலகுகளை அவர் காக்கிறார்.  ஆர்வங்களின் உலகுகள் முடிவற்றவை.

அகம் படைப்பது எதுவானாலும், பல்வேறு பண்புகள் அளிக்கும் மதிப்புகள் எதுவானாலும் காலம் அவற்றையெல்லாம் விழுங்கிவிடுகிறது.  எனவேதான் சங்கரர் ஒப்புயர்வற்ற பரம்பொருளை இவ்வுலகனைத்தையும் தன் உள்ளங்கையில் நொறுக்கி எரித்து சாம்பலாக்கும் பேரிறை என்கிறார். அந்த இறை அச்சாம்பலை தன் மேனி முழுவதும் பூசிக்கொள்கிறது.  பெரும் மெய்மை என நாம் காண்பது அனைத்தும் கடந்த இறையின் மேல் பூசப்பட்ட சாம்பல் மட்டுமே.  தோலாழம் கூட கொண்டதல்ல அது.

உங்களில் உள்ள துய்க்கும் அகம் பல கவர்ச்சிக் கருத்தாக்கங்கள் கொண்டது, ஆனால் நீங்கள் உங்களது அக மெய்மையை நோக்கி திரும்பும்போது இவையெல்லாம் பொய்யாகின்றன.  அக்கணத்தில் நீங்கள் திரும்பத்தொடங்குகிறீர்கள்.  மெய்யல்லாததிலிருந்து மெய்மையை நோக்கிய ஆன்மீகப் பயணம் அது.  உங்கள் புலன் சார்பிலிருந்து தெய்வீக மையம் நோக்கிய பயணம்.  இது எப்போது நிகழ்கிறது?  ஒவ்வொரு நாளும், எல்லா நேரமும், நமது புலன்கள் எல்லாம் பொருள்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படும்போதெல்லாம் ஒரு பெரும் மனவெழுச்சி ஏற்படுகிறது.  இந்தத் தருணத்தில்தான், நாம் எப்போதும் செய்வதுபோல புறவயமான சூழ்நிலையுடன் நமது மனவெழுச்சியை அடையாளப்படுத்தாமல் நம் ஆன்மீக அகத்தின் மையக்கருவை நோக்கி திருப்ப வேண்டும்.  அழகான பொருளொன்று உங்களை கவரும்போதெல்லாம் நீங்கள் இரப்பவராக, அருவருக்கத்தக்க ஏழையாக, ஆசையால் பீடிக்கப்பட்டு அதற்காக கையேந்தி அழுகிறீர்கள்.  பரிதாபத்திற்குரியவராகிறீர்கள்.  அது உங்களுக்குக் கிடைத்ததும் இச்சிறு பொருளுக்கா நாம் இத்தனை நேரத்தை வீணாக்கினோம் என்று உணர்கிறீர்கள்.  அது உங்களுடையது என ஆனபின் அதை ஒருபுறமாக ஒதுக்குகிறீர்கள்.

நானும் சிலபோது இதையே செய்கிறேன்.  Book-of-the-Month Club–இலிருந்து வரப்போகும் பெரிய புத்தகத்திற்காக காத்திருப்பேன்.  அதன் வரவை எதிர்நோக்கி பெரும் ஆவலோடிருப்பேன்.  அது வந்தவுடன், “ஆஹா, அருமை!  அலமாரியில் வை” என்பேன்.  அதை படிக்கிறேனா?  இல்லை, அதற்கு எனக்கு நேரமிருப்பதில்லை.  வேறு வேலைகள் உள்ளன.  அந்தப் பெரிய மதிப்பிற்கு, ஆவலுக்கு என்ன நேர்ந்த்து?  அது அடுத்த மாத வரவுக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டது.  இந்த மாத புத்தகம் என்னுடையதாகிவிட்ட்து.  எப்போது வேண்டுமானாலும் அலமாரியிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

மனிதர்களிடையேயும் இது நிகழ்கிறது.  நண்பனையோ, காதலனையோ, மனைவியையோ, கணவனையோ அடையும் முன்பாக, எப்படி நாம் இணையப்போகிறோம் என்றெண்ணி வருந்தி பல நாளும் இரவும் கழிகின்றன.  பல சூழ்ச்சிகளும் தோரணைகளும் அரங்கேறுகின்றன.  ஆனால் அவர்கள் உங்களுடையவர்களான பின்னரோ, அது இக்கட்டாகிறது.  பெரும்பாலும் நீங்கள் மாட்டிக்கொண்டதாக உணர்கிறீர்கள், அடுத்தவரிடம் உங்கள் சாகசத்தை காட்ட முடியாமலாகிறது.  புத்தகங்களைப் போல நண்பர்களை அலமாரியில் அடுக்குவது எளிதல்ல!

இறைவன் ஆதாமையும் ஏவாளையும் படைத்து அவர்களுக்கு ஏதன் தோட்டத்தையும் அளித்தான்.  அவர்களுக்கு எந்தக் குறையும் இருக்கவில்லை.  பின்னர் அவர்களது கவனம் புலனின்பக் கனியை நோக்கி திரும்பியது.  அவர்கள் அதை நுகர்ந்தனர்.  பின்னர் இரங்கத்தக்கவராக உணர்ந்தனர்.  தாங்கள் நிர்வாணமாக இருப்பதையும் ஆடையின் தேவையையும் சடுதியில் கண்டடைந்தனர்.  அக்கணத்திலிருந்து அவர்கள் அவமானம், அச்சம், ஏக்கம் என புறவயப்பட்ட நனவின் நோவுகளை உணர்ந்தனர்.  அதுவரை முழு விடுதலையுடன் பெரும் கரவின்மையுடன் வாழ்ந்தவர்கள் தேவைகளின் உலகில் நுழைந்து குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாயினர்.  அவர்களது வழித்தோன்றல்கள் அவர்களுக்கு இறையால் வழங்கப்பட்ட பாரம்பரியத்திற்கு இன்னும் திரும்பவேயில்லை.

ஆகவே, ஏதோ ஒன்றை அடையும்போது பெறக்கூடிய இன்பத்தின் உச்சத்தில், அதனை ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாக மாற்றிக்கொள்ளும்பொருட்டு, அடிப்படையான மையக்கருவோடு உங்களை தொடர்புறுத்திக் கொள்ளும்படி கோரப்படுகிறீர்கள்.  அந்த இன்பத்தை நீங்கள் அழிக்கத் தேவையில்லை.  அதன் சாரத்தை அவதானித்தால் போதும்.  அந்த இன்பம் பொருளொன்றால் உண்டாக்கப்பட்டதல்ல; மாறாக உங்கள் தெய்வீக இயல்பின் அடிப்படையான பகுதியே அது என்பதை நீங்கள் உணரவேண்டும்.  ஒரு ஆளிலோ, மனதிற்குகந்த பொருளிலோ நாம் காணும் இன்பம் நம்முடையதேயான அகமெனும் இறையை, முழுமுதலை, தெய்வத்தை காணும் சாளரமொன்றை திறக்குமென்றால் ஒவ்வொன்றும் நம் அக ஆழமெனும் கருவறைக்குச் செல்லும் வாயில்கதவாகிவிடும். முதலிரு வரிகளில் இந்த முக்கியமான நிகழ்வினை விளக்கப்படுகிறது: “உங்கள் அகச்செயல்பாடுகளை மலர்களாக சேர்த்து உலகத் தேவைகளனைத்தையும் கடந்த மீமுதலுக்கு அவியாக்குங்கள்.”

எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகும்படியல்ல; எல்லாவற்றையும் கடந்துசெல்லவே கோரப்படுகிறீர்கள்.  ஆன்மீகப்படுத்தல் மூலம், எல்லாவற்றையும் இறைத்தன்மை உடையதாய் காண்பதன் மூலம் இது இயல்கிறது.  பணிவுகூடிய பக்தி உங்களில் நிறைய வேண்டும்.  உங்களுடையதேயான, உங்களிலிருந்து தோன்றிய ஒரு குழந்தையின் முன் நீங்கள் நின்றிருக்கிறீர்கள்.  இந்த தரிசனத்தோடு நீங்கள் நோக்குவீர்களேயென்றால் வெறும் குழந்தையாக அல்லாமல் இறைத்தன்மை கூடிய ஒன்றை நீங்கள் காண்பீர்கள்.  இறையோடு நீங்கள் இணைவதை உங்களால் காணமுடியும்; அது உங்கள் உள்ளம் குழந்தையின் உள்ளத்தோடு இணையும்படி செய்கிறது. குழந்தை உங்கள் மேல் வைத்துள்ள நம்பிக்கையை காணமுடிகிறது.  அந்த இணைவை நீங்கள் உணரும்போது அது ஒரு இடராக இராமல் ஒரு அர்ப்பணிப்பாக மாறுகிறது.  நீங்கள் தளைக்கப்படுவதில்லை.  அவ்வாறில்லையெனில், உங்கள் புலன்கள் உங்களை எதற்கெல்லாம் இட்டுச் செல்கிறதோ அவற்றால் எல்லாம் தளைக்கப்படுகிறீர்கள். உங்கள் மெய்மையோடு நீங்கள் இணைவதற்கு ஒரு பெரும் வாய்ப்பு உங்களுக்கு கிடைக்கிறது.  உங்களில் நிறையும் பக்தி உங்கள் செயலை அர்ப்பணிப்பாக்குகிறது.  அது ஒரு சேவையாக, படையலாக, ஒப்புக்கொடுத்தலாக ஆகிறது.

’சகலம் அழிந்து’ என்பது இனி மனித உடலெனும் ஒரு ஓட்டுக்குள் சிக்கியவரல்ல என்பதை சுட்டுகிறது.  நீங்கள் விரிவடைகிறீர்கள்.  அவ்விரிவு அனைத்தையும் நிறைத்து அனைத்தையும் அரவணைத்துக் கொள்கிறது.  ஆன்மா எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்துகொள்ள நீங்கள் அதனுடன் ஒன்றாகிறீர்கள்.  நீங்கள் இப்போது விடுதலை பெற்றவர், ஆன்மா விடுதலை பெற்றதால் உங்களுக்கும் விடுதலை.

இந்த ஒருமை உணர்வால் நீங்கள் கிளர்ச்சியடையும்போது சிலபொழுது நீங்கள் நகைப்புக்குரியவராகக் கூடும்.  நீங்கள் பெற்றதை அனைவருக்கும் அறிவிக்க விழைகிறீர்கள்.  அவர்கள் பின் ஓடி “நான் காண்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?  நான் வழியை கண்டடைந்தேன். நான் அடைந்தேன்.  உங்களுக்கும் அது வேண்டும்” என்கிறீர்கள்.  நாம் இவ்வாறு செய்வதால் பிறருக்கு எந்தவிதத்திலும் பயன்படுவதில்லை.  மாறாக, தொந்தரவு தருகிறோம்.  அமைதி! அதை ஆறவிடுங்கள்!  நீங்கள் உணர்ச்சிவசப்பட இதில் ஏதுமில்லை.  நீங்கள் மெய்யெனவே ஆகிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.  உங்களால் கண்டடைய முடியுமென்றால் பிறருக்கும் அது இயல்வதே. அவர்களும் அச்செயலில் ஏற்கெனவே ஈடுபடத்தொடங்கியவர்தாம்.  அவர்களுக்குத் தேவையான நேரத்தை அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்.  அவர்களுக்கேயான வழியில் அவர்கள் செல்லட்டும்.  நீங்கள் பரபரப்படையவேண்டாம்.

உலகம் மேலும் சிறந்ததாக ஆகிறது.  பேய்களால் நிறைந்த உலகம் இப்போது தெய்வீகம் கொண்டதாகிறது.  தளைக்கப்பட்ட ஒருவர் விடுதலையாகிவிட்டார்.  ஆர்வங்களாலான உலகுகள் கனவுகள் போல வரும் போம்.  கனவுகள் போல அவை மகிழ்வுடன் துய்க்கப்படுகின்றன.  கடந்துசெல்லும் ஒரு காட்சிக்குக் கூட அதற்கேயான மதிப்பை கொடுங்கள்.  பின்னர் உலகே உங்களுடையதாகிறது.  கூடவே நீங்கள் அவற்றின் பின் உள்ள இறையோடு ஒன்றுகிறீர்கள்.  நிலைபேறான உலகிலேயே நீங்கள் கடந்தநிலையை அறிகிறீர்கள்.

இதுவே இன்றைய தியானத்திற்கான கரு.  இவ்விடத்தை விட்டு அகலும்போது நாம் பல உலகாயத விஷயங்களில் ஈடுபடுகிறோம்.  ஒவ்வொரு முறையும் ஆர்வ உலகொன்று படைக்கப்படும்போது அதை நோக்கி நீங்கள் எப்படி வருகிறீர்கள் என்பதையும் அதன் மைய ஆர்வம் என்ன என்பதையும் கவனியுங்கள்.  பின்னர் அது மறைந்து அதிலிருந்து வேறொன்று அதிலிருந்து பிறிதொன்று என நீங்கள் சென்று கொண்டே இருப்பதை பாருங்கள்.  ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு உலகில் நீங்கள் நுழையும்போதும் அதன் மைய விழுமியத்தை இறையோடு, எல்லாவற்றின் பின்னாலும் இருக்கும் மெய்மையோடு இணைத்துப்பாருங்கள்.  இதுவே உங்களது புனிதப்பயணம்.  மாலையில் நாள் முழுதும் மலர்ந்து விரிந்த வடிவத்தை கவனியுங்கள்.  இடையறா வாழும் மெய்மை ஒன்றே இதன் அடிப்படை நோக்கம்.  உங்கள் அகத்தில் அதை விடாமல் எண்ணிக்கொண்டேயிருங்கள்.

வேண்டுதல்கள் – 9

Standard

காலைப்பனியை நான் முத்தமிடுவதில்லை

நீ ஒரு மலர்

வண்டெதுவும் முத்தமிடாத  மலர்

நீ ஒரு பாடல்

மறையக்கூடிய உதடுகளால் இசைக்கப்படாத பாடல்

என் அகத்தை தூய்மையாக்கும்

இறைகூறும் இரகசியம் நீ

பேரின்பப் பரவசம் நல்கும்

இன்னிசைப் பாடல் நீ

நிலவை நான் கைகளில் அள்ளுவதில்லை

காலைப்பனியை முத்தமிடுவதுமில்லை

உன்னை என் கனவுகளில் காண்பதும்

நிலைபேற்றின் இன்னிசையை என

உன்னிடம் அன்பு பாராட்டுவதும் ஒழிய

வேறொன்றையும் நான் விழையவில்லை

 

கால்களை சேறாக்கிக் கொள்ளாமல்

மண்ணில் நடக்கும் ரகசியத்தை

உன்னிடமிருந்து கற்கவேண்டும் நான்

 

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 12

Standard

தோலுமெலும்பும் மலமும் துன்பம்தரும்

நாற்றங்களுமேந்தும் அகந்தையை காண்க

அழியும் இதுவேறு அழிந்து முழுமையாகும்

பெருமகந்தை வந்திடா வரம் அருள்க

                                                             ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 12

முந்தைய பாடல்களில், அடுத்தடுத்து வைக்கப்பட்ட இரு பண்புக்கூறுகளை விவரித்தோம்.  ஒன்று நோக்கிநிற்கும் அகம்.  மற்றொன்று உடற்செயல்பாடுகளிலும் பல்வேறு மனமாற்றங்களிலும் சிக்கிகொண்டுள்ள நனவு.  ஒருவன் தன் மெய்மையை கண்டெடுக்க முயலுகையில் அவன் தனது மெய்சார் அடையாளத்திலோ ஆன்மீக அடையாளத்திலோ சிக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  பெரும்பாலும் ‘நான்’ எனும் எண்ணம் வரும்போது நாம் உடலையும் அதன் உளச்செயல்பாடுகளையுமே எண்ணுகிறோம்.  இந்த ‘நான்’ என்பது புனையப்படும் ‘நான்’. உண்மையில் அப்படி ஒன்றில்லை.  பல உயிரிச் செயல்பாடுகளையும் எண்ணங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு வசதிக்காகவே அது வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.  வளரும் குழந்தை இவ்வுலகில் நுழையும்போது ‘நான்’ என்ற எண்ணம் அதற்கிருப்பதில்லை.  மாந்தர் அதை ‘நீ’ என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  பின்னர், பெரியவர்களைப் பார்த்து குழந்தையும் ‘நான்’ என்கிறது.  ‘நான்’ எனும் இந்த அடையாளம் குழந்தையில் நிலைத்துவிடுகிறது.

‘நான்’ எனும் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியே உடலென்பது.  வெளியில் நாம் பார்ப்பது தோல்.  உள்ளே நம் உடலமைப்பு எலும்புகளையும் அனைத்துவித மலங்களையும் கொண்டது.  அமெரிக்காவில் இருக்கும் நீங்கள் இதனை குருதி என்றும் குடல் என்றும் சொல்லலாம். இதனைக் காக்க எவ்வளவு முயற்சித்தாலும்  ஒரு துயர முடிவே இதற்கு நிகழ்கிறது.

நம்மில் உள்ள உள்ளுறுப்பு இவ்வுயிரியைச் சார்ந்தது.  அதனுள் பல்வேறு முன்வரையறைகள்-‘வாசனை’கள், முதிரா நினைவுகள் உள்ளன.  இவை மேலெழும்போது அவை நனவின் உசாவும் பண்பை தூண்டுகின்றன.  கேள்விகள் எழுகின்றன.  பின்னர் நினைவுகள் இக்கேள்விகளுடன் தொடர்புறுத்தப்பட்டு நாம் சில முடிவுகளுக்கு வருகிறோம்.  உணர்ச்சிசார் விருப்புகள் தோன்றுகின்றன; பல்வேறு அவாக்கள் நிறைவேறுகின்றன.  அகந்தை இவற்றையெல்லாம் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

உடல் தோலால் மூடப்பட்டுள்ளது.  தோல் உணர்வுடையது.  உடல் முழுவதையும் மூடியிருக்கும் உணர்வுறுப்பு அது.  நம்மைச் சுற்றிலும் நம் உணர்ச்சிகள் நம் உடல்ரீதியான் இருப்பை எந்நேரமும் நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கின்றன.  கண்களும், காதுகளும், நாசியும், நாவும் எல்லாம் தோலின் வேறுபட்ட வடிவங்களே.  கண்ணில் உள்ள தோல் ஒளியை உணரத் தேவையான மீநுண்மை கொண்டுள்ளது; காதில் உள்ள தோல் ஒரு முரசாக ஆக்கப்பட்டு அதிர்கிறது; மூக்கிலுள்ள தோல் மோப்பக் கணுக்களைக் கொண்டுள்ளது; நாவின் தோல் சுவை அரும்புகளை பெற்றுள்ளது.  எல்லாம் தாண்டி அது தோல் மட்டுமே.  நாராயண குரு இங்கே புலனுணர் அமைப்பை விளக்க தோலை பயன்படுத்துகிறார்.  உடல்சார் பொருளை அகத்துடன் இணைத்துள்ளது கூர்மதியுள்ள செயல். புலனுறுப்பு என்பதால் தோல் அகம் சார்ந்தது; அதே நேரத்தில் தசைகளையும், திசுக்களையும், நரம்பியல் அமைப்பையும், எலும்புகளையும் ஒன்றாய் பிடித்திருப்பதற்கான புற உறையும் அது.

எலும்பியல் அமைப்பு உடலுக்கென்று அதற்கேயான ஒரு வடிவை அளிக்கிறது.  நாம் உயிருடனிருக்கும்போது நம்மால் ஒடிச்சாடி, குதித்து, குட்டிக்கரணம் அடிக்க முடிகிறது.  மிகச்சிறப்பான முறையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக தோன்றுகிறது.  எலும்புகள் எல்லாம் சிறப்பாக அடுக்கப்பட்டு தமது குழிகளில் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.  ஆனால் நம் எளிய மூச்சு உடலை நீங்கும்போது இவ்வெலும்புகளெல்லாம் தனித்தனியாகின்றன.  இடுகாடொன்றிற்குச் சென்று பழைய உடலொன்றை தோண்டி எடுக்கும்போது அவற்றின்மீது சதையோ தோலோ இருப்பதில்லை.  எந்த உறுப்பும் காணப்படுவதில்லை, மண்டையோட்டிற்குள்ளும் மூளையும் பிறவும் இருப்பதில்லை.  சுத்தமான எலும்புகளே எஞ்சுகின்றன.  அவற்றை எடுக்க முயலுவோமென்றால் அவை தனித்தனியாக உதிர்ந்துவிடுகின்றன.  உடற்கூறியலாளர்கள் கம்பிகளைக் கொண்டு கட்டி அவற்றை நிறுத்தி வைக்கின்றனர்.  வாழும்போது அவற்றைப் பிணைத்து வைத்திருப்பது எது?  இந்த மூச்சுக்காற்றுதான்.  நமது உடல் என்பது எளிதில் மறையக்கூடியது.

நாம் பார்த்த தோலுக்கும் ‘நான்’ எனும் நனவுக்கும் – தன் முனைப்புக்கும்(ego) – இடையில் பல அவாக்கள் எழுகின்றன.  ஃபிராய்டின் கருத்துப்படி நமது அவாக்களின் விளைநிலம் தோலின் உய்த்தலில் பல்வேறு உட்கிடப்புறுப்புகளில் உள்ளது. இவை எளிதில் தூண்டப்படுகின்றன.  குழந்தை அதன் நாவின் உட்புறமும் உதடுகளின் உட்புறத்தோலும் தேய்க்கப்படும்போது ஒரு காமம்சார் இன்பநுகர்வை அடைகிறது.  அது தன் தாயின் முலைக்காம்பை சப்பும்போது, காம்பில் காமம்சார் தூண்டல் நிகழ்ந்து மின் தூண்டல் மூலம் பால் சுரக்கிறது.  தாய் தன் குழவியின் வாயில் பாலை சுரக்கிறாள்.  குழந்தை இந்த உதடுகளின் உய்த்தல் மூலம் தூய காமம்சார் இன்பத்தை நுகர்கிறது; அதற்குப் பரிசாக பாலும் கிடைக்கிறது.  அச்செயலை மேலும் செய்வதற்கு குழந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

அந்தப் பால் அடுத்த முனைக்குச் செல்லும்போது குழந்தை மலமும் சிறுநீருமாக வெளியேற்றுகிறது.  ஒவ்வொரு வெளியேற்றத்திலும் அதற்கு மூலத்தில் இன்ப நுகர்வேற்படுகிறது.  ஆக குழந்தையின் ஆதி இன்பங்கள் தாயின் பாலைப் பருகுவதும், மலமூத்திரங்களை வெளியேற்றுவதுமே.  அதற்கு மேலாக தாய் அதன் கன்னங்களையும் முகவாயையும் தொடுகிறாள்.  கைகால்களை தொட்டு கிளர்ச்சியூட்டுகிறாள்.

உடல் முழுவதும் கிளர்ச்சியேற்படுத்தும் பகுதிகள் உள்ளன.  மனிதர்களின் பெரும்பாலான இன்ப அவாக்கள் கிளர்ச்சியூட்டப்படுவதால் தோன்றுகின்றன.  அழகான ஒன்றைப் பார்க்கும்போது கண்ணின் நுண்ணுணர்வு கிளரப்பட்டு ஒருவகை காமம்சார் இன்பம் ஏற்படுகிறது.  குரல்களும் இசையும் தரும் கிளர் அதிர்வுகள் மூலம் காதிற்கு இசையின்பம் கிட்டுகிறது.  பலவித மணங்கள் மூக்கை கிளர்த்துகின்றன.  ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் நாம் வாழ்வதே தோல் பெறும் இன்பத்திற்காகத்தான்.  இவ்வின்பங்களுக்கான அவாக்கள் உறைவது மிக ஆழத்தில் என்றாலும் அவை தோலளவிலேயே வாழ்கின்றன.  ஒருவிதத்தில், வாழ்வின்பங்கள் எல்லாமே தோலாழம் வரையே நிகழ்பவை.

தொடுகை நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றுதான்.  ஆனால், தீச்சூடு படும்போது எதையும் தொடவே நாம் அஞ்சுகிறோம்.  காலில் முள் குத்திவிட்டதென்றால் தரையில் கால் வைப்பதே நம்மை பதட்டப்படச் செய்கிறது.  இன்பம் இருக்குமிடத்தில் வெகு அருகிலேயே வலியும் இருக்கிறது.  இன்பத்தேடல் பெரும்பாலும் வலியையே அளிக்கிறது.

உடல்சார் வலி போதாதென்று, மதத்தினர் குற்றவுணர்வென்பதை கண்டுபிடித்து அறம்சார் வலியை வேறு சேர்த்துள்ளனர்.  நவீனயுக மனிதனில் உள்ள பல தோல்சார் இன்பங்கள் பெரும் பாவத்துடனும் பெரும் குற்றவுணர்வுடனும் நெருக்கமான தொடர்புடையவை.  அமெரிக்காவிலும் பிற இடங்களிலும் இரண்டு ஆண்களோ இரண்டு பெண்களோ ஒன்றாக உறங்குவதைக் கண்டால் அதை பெரும் பிரச்சினையாக்கும் போக்கு உள்ளது.  நட்பென்று அதை போற்றுவதற்கு பதிலாக ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று அவர்கள் தூற்றப்படுகின்றனர்.  தோலும் தோலும் தீண்டப்படும்போது பரபரப்பும் குற்றவுணர்வும் ஏற்படுகிறது.  தோலும் தோலும் தீண்டினால் மேலுலகில் இறைவன் வருந்துகிறான் என்கின்றனர் மதம்பேணுவோர்.  இது அத்துணை பெரிய விஷயமா என்ன?  ஒருவரது தோல் மற்றொருவருடையதை தீண்டுவது ஒரு சிறு கிரகத்தில் நிகழும் ஒரு மிகச்சிறிய நிகழ்வு மட்டுமே. ஆனால் அதற்கெதிராக நாம் குற்ற விதிகளையும் ஒழுக்க விதிகளையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம்.  நீதிமன்றங்களில் வக்கீல்கள், ‘தொட்டான், தொடவில்லை’ என்று வாதிட்டு அதற்கு சாட்சிகளும் தடயங்களும் அளிக்கின்றனர்.

மொத்த உலகமும் ஒரு பெரும் குளறுபடியில் இருக்கிறது.  இயல்பாகவே அழிவை நோக்கிச்செல்லும் அதன் இயல்பே இதற்கு முதன்மைக் காரணம்.  போதாக்குறைக்கு நம் தன்முனைப்பென்னும் அசட்டுத்தனம் வேறு.  மிஞ்சும் விழுமியம்தான் என்ன?

இங்கே குரு, ‘இது அழியும்’ என்கிறார்.  தோலில் தொடங்கி இன்பம் விழையும் உள்ளுறை அவாக்களின் ஆற்றல்கள் வரை உள்ள மொத்த அமைப்பும் அழியக்கூடியது.  அதைக் குறித்து தியானிப்பது பெரிய பயனேதும் அளிக்காது.  தன்னியல்பை எய்துவதற்கு – ‘சரூப்யசித்தி’க்கு  – அது வழிவகுக்காது. உடல், மனம், புலன்கள் அல்லது சிறிது நேரத்தில் மறையும் புலனின்பங்கள் இவை குறித்து தியானிப்பதன் மூலம் அழிவற்றதை அறியமுடியாது.

சினைமுட்டையாய் அன்னையின் கருவிலிருக்கும்போதே, வளரும் கருவாய், அன்னைக்கும் தனக்கும் இடையேயான விளக்கமுடியா இடையீடு மூலமாக தன்னை வெளித்தள்ளும்போதே, இறுதியில் தன் விடுதலையை அடைந்தபோதே இருந்த தூய விழிப்புநிலையை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்பவேண்டும்.  இவையெல்லாம் உள்ளுறையும் வேறொரு விழிப்புணர்வால் செய்யப்படுகின்றன.  தாயிலும், சேயிலும் தந்தையிலும், பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிர்களிலும் உறையும் அது ஒன்றே. அது ஒரு பொதுவான வாழ்க்கைக் கோட்பாடு, வாழ்வின் ஒரு சீரான மெய்மை.  அது செயலற்று இருக்கக்கூடும், வடிவுபெறக்கூடும், அனைத்து விழிப்புநிலை சாயைகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்தக்கூடும். ஆனால் ஒருபோதும் அது பாதிப்புக்குள்ளாவதில்லை. அது அழிவற்றது, அது இறப்பதில்ல. அதுவே ‘ஆத்மன்’ எனப்படுவது.

அதை தியானிப்பதற்கு முதுமுனிவர் ஒரு வாய்பாட்டை வகுத்தனர் – ‘அயம் ஆத்ம பிரம்மா’.  அதன் பொருள் – ஆத்மாவே பிரம்மம்; அனைத்திலும் உறையும் இத்தன்னொளிர் விழிப்புநிலையே முழுமுதலானது.  தோலுக்கும் பிற எல்லா அவாக்களுக்கும் இடையில் உறையும் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.  இதை தியானிக்கையில், தொடர்ந்து சிந்திக்கையில், அந்த விழிப்புணர்வு குறைவற்றதாகிறது.

பக்தியே உச்சபட்ச ஒப்புக்கொடுத்தல்.  சங்கரர் தன் விவேகசூடாமணியில் பக்தியை மெய்யுருவின் மீதான இடையறா தியானம் என்கிறார்.  நம் மெய்யுரு என்பது என்ன?  அதுவே உணர்தல், நம் மெய்யிருப்பை புரிந்துகொள்ளுதல்.

அது வளர்ந்து முழுமுதலாகிறது.  இது நிகழ்கையில், நாம் ‘நான் என்பது இவ்வுடல்’ என்னும் நம் முதன்மை அடையாளத்தை காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.  அல்லாமல், பொருந்தா இரண்டு பொருட்களை நாம் இணையாக வைக்கிறோம் – உடலிலிருந்து பிறக்கும் தன்முனைப்பையும் ‘நீயே முழுமுதல்’ எனும் ரிஷியின் வாக்குடன் அகத்தையும்.  இதனால் உடல்போர்த்த இந்த தன்முனைப்பே முழுமுதல் என்ற பொருள் தோன்றுகிறது.  மதவாதிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் இத்தகைய ஒரு நிலையை எய்திவிடுவது வியப்பானது.  பின்னர் அவர்கள் தற்பெருமைப் பித்தர்களாகி, ‘நானே கிறிஸ்து’, ‘நானே இறைவன்’, ‘நானே அவதாரம்’, ‘நானே பகவான்’ என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளத் துவங்குகின்றனர்.  அங்கே ‘நான்’ என்பது என்ன? சற்றுமுன்பு நாம் ‘அழியும் பொருள்’ என்று சிறுமைப்படுத்தியதுதான் அது.

இதை சங்கரர் நாய்த்தோலில் புனிதப்பாலை நிரப்புவது என்கிறார்.   இந்தியாவிலும் அரேபியாவிலும், பசு, ஒட்டகம், நாய் போன்ற விலங்குகளின் தோலைக்கொண்டு வாளிபோன்ற ஒன்றை தயாரிப்பர்.  குடிப்பதற்கு அதை அராபியர் பயன்படுத்துவதுண்டு.  இந்தியர்களோ, கட்டட வேலை நடைபெறுமிடங்களில் நீரைக் கொணர மட்டுமே பயன்படுத்துவர்.  அவை சுத்தமற்றவையாக கருதப்படுவதால் அதில் பாலை எடுத்துவந்தால் எவரும் அருந்தமாட்டார்.  நாய்த்தோலில் இடப்பட்ட பால் தன் புனிதத்தை இழக்கிறது.  அதுபோன்றே தன்முனைப்பு என்பது அசுத்தமானது, அருவருப்பானது.  அதை ஒருபோதும் முழுமுதலோடு அடையாளப்படுத்துதல் கூடாது.  ஆனால், தவறான கருத்துகள் கொண்டோர் இத்தவறை அடிக்கடி செய்வதுண்டு.  இது அவர்கள் தன்னையறிதலில் இடர் ஏற்படுத்துவதோடு அவர்களில் கர்வத்தையும் மூர்க்கத்தையும் நிறைக்கிறது.  இதனால் உலகிற்கே பல இடைஞ்சல்களை அவர்கள் ஏற்படுத்துகின்றனர்.  அவர்கள் மத வெறியர்களாகி தனிமனித வழிபாட்டை வளர்த்து பிறர் தம்மைப் பணியும்படி வற்புறுத்துகின்றனர்.  குரு வடிவான முழுமுதலுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தலுக்கும் மூர்க்கன் ஒருவனுக்கு அடிமைத்தனம் செய்தலுக்கும் வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது எளிதல்ல.  நாம் தவறானதை தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம் என்பதைக் கூட நாம் உணர்வதில்லை.

தோழி ஒருவர் பிரசுரிக்கும் இதழ் ஒன்றை நேற்று படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.  அவர் தன் ஆசிரியருடனான இப்பிரச்சினையில் சிக்கியிருந்தார்.  ‘அவருக்கு நான் அடிமையா அல்லது இறைவடிவிற்கு என்னை ஒப்புக்கொடுத்துள்ளேனா?’ என்ற சரியான கேள்வியை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறார்.    இவ்விடத்தில்தான் பெரும் பிரச்சினைகள் தோன்றுகின்றன.  தாடியுடன் இருக்கும் இவரே குரு அல்லது இறைவன் என்று ஒருவர் எண்ணக்கூடும்.  தொப்பையுடன் அலையும் இந்த தாடிக்காரனோ அல்லது சொட்டைத்தலையுடன் திரியும் சோளக்கொல்லை பொம்மையோ அல்ல குரு என்பவர்.  அவர்கள் எல்லோரையும் போல் அசுத்தம் நிரம்பிய, அழியக்கூடிய உயிரிகள்தான்.  எல்லோரையும் போலவே நாற்றமடிக்கக் கூடியவர்கள்.  ஞானத்தில் பிறந்த சொற்களின் வழி மின்னும் ஒளியே அழிவற்றது.  நல்லூழோ அல்லது தீயூழோ சில நேரங்களில் தூசியில் நாறும் கருவியிலிருந்தும் ஓசை எழும்.  ஆன்மீகத் திறனாளிகளுக்கும் அவரை அண்டியவருக்கும் தவறான அடையாளப்படுத்தலுக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எச்சரிக்கை இது.

இவ்வுடலைக் காணும்போதே இது எத்துணை நிலையற்றது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்கிறார் நாராயண குரு.  அதேபோல், முழுமுதல் என்பது அழிவற்றது என்பதை உணர்வதும் எளியசெயல்தான்.  ஆனால், அழியக்கூடிய இந்த தன்முனைப்பு அழிவற்ற முழுமுதலுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தானே முழுமுதல் என்று பொய்யாக நம்பத்தொடங்கிவிடக்கூடிய அபாயத்தை அவர் முன்னுணர்கிறார்.  “இறையே, நீ எனக்கு நிச்சயமாய் இதில் உதவவேண்டும்.  நான் ஒரு தற்பெருமைக்காரனாக ஆகாமல் இருக்க எனக்கு அருள் புரிவாயாக!  ஊதிப்பெருகும் பொய்யான தன்முனைப்பு எனக்கில்லாமலாகட்டும்.  இதில் நான் செய்யக்கூடியது எதுவுமில்லை.  நீ வந்து எனக்கு உதவவேண்டும்.  நான் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பற்றவனாக ஆகும்படி அருள்வாய்” என்கிறார்.

ஆன்மீகத் தன்முனைப்பைக் கடப்பது எளிதல்ல.  ஒரு பத்து பேர் உங்களைப் பணிந்து மரியாதை செலுத்துவார்களேயானால், நீங்கள் உங்கள் சமநிலையை இழக்காமல் இருக்கக்கூடும். ஆனால் மேலும் மேலும் மக்கள் உங்களை போற்றத்தொடங்கும்போது அது உங்களை விட்டு விலகத்தொடங்கும்.  சரியான மனப்பாங்கை கைவிடாமல் இருப்பது மிகவும் கடினம்.

எளியவன் ஒருவனை சிலர் கிண்டல் செய்த கதை ஒன்று இந்தியாவில் உண்டு.  அவன் தன் ஆட்டுக்குட்டியை விற்பதற்கு சந்தைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தான்.  அவன் வரும் வழி அறிந்து அங்கங்கே நின்றுகொண்டார்கள் நண்பர்கள்.  முதலாமவன், “என்ன இது? அந்த நாயுடன் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்றான்.

“நாயா?  இது ஆடு” என்றான் ஏமாளி.

“ஆடா? நாயைப் பார்த்தால் உனக்குத் தெரியாதா?”

“நாயா?” அதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இது ஒன்றும் நாயல்ல, எனது ஆடு இது” என்றான்.  முதலாமவன் முட்டாள் என்று அவன் எண்ணினான்.  ஆனால் இரண்டாமவன் நாயைப் பற்றி விசாரித்தபோது ஏதோ சரியில்லை என்று அவனுக்கு சந்தேகம் தோன்றியது.  மூன்றாமவன் அதை நாயென்றபோது அவனது சங்கடம் அதிகமானது.  மூன்று பேர் சொல்வதை எப்படி மறுப்பது?  ‘இது ஆடுமில்லை, நாயுமில்லை; ஏதோ பேயாக இருக்கவேண்டும்.  எனக்கு ஆடாகத்தோன்றும் பேய், மற்றவர்களுக்கு நாயாகத் தெரிகிறது போலும்’ என்று யோசித்தான்.

நான்காமவன் “ஏய், இந்த நாய் விற்பதற்கா?” என்று கேட்டபோது ‘இது நாயேதான்.  நான்தான் முட்டாள்.  நாயை ஆடென்று எண்ணிவிட்டேன்.  இது பேயேதான்.  இதைப்போய் இழுத்துக்கொண்டு அலைகிறேனே!’ என்றெண்ணினான்.  சிறிது தூரம் சென்றுவிட்டு, யாருமில்லாத இடமொன்றில் அதை வீசிவிட்டு ஓடினான்.  அவ்விடத்தில்தான் ஐந்தாமவன் மறைந்திருந்தான்.  அவன் ஆட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் சென்றான்.

இதைப் போல்தான், முதலில் ஒருவன் வந்து “ஓ குருவே!” எனும்போது, “அப்பனே, கிண்டல் செய்யாதே!” என்பீர்கள்.  பின்னர் இருவர் வந்து “குருவே” எனும்போது “நானா? இல்லை இல்லை” என்பீர்கள்.  பத்துபேர் வந்து உங்களை பெரும் குரு என்று சொல்லி வணங்குவார்கள்.  நீங்கள் உங்களை நோக்கி, ‘நான் பெரும் குருவா?  அப்படியில்லையா?’ என்று கேட்டுக்கொள்வீர்கள்.  பின்னர் நூறு பேர், பத்தாயிரம் பேர் என விமானங்களில் வந்திறங்குவார்கள்.  இப்போது உங்களால் நீங்கள் மாபெரும் குரு என்பதை மறுக்கமுடியாது,  அனைத்தும் நிச்சயிக்கப்பட்டுவிடுகிறது.  இப்போது நீங்கள் “கடவுளே, வந்து என்னை காப்பாற்று.  இப்போதுதான் நீ வேண்டும்.  என்னால் இந்தக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை” என்று இறைஞ்ச வேண்டியதுதான்.

புதிய ஏற்பாடு இதே கருத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.  முதல் சம்பவமே யேசுவை கோபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று குதிக்கச் சொல்வதுதான்.  “உலகைப் பார், அது உன்னுடையதாகும்!”  யேசு, “புறத்தே போ சாத்தானே!” என்றார்.  இத்தகைய உறுதியே தேவை.  “புறத்தே போ சாத்தானே!  உன் இறையை நீ தூண்டக்கூடாது.  நான் என் இறையின் முன் வணங்கவே இங்குளேன்.  உலகாயதத் தூண்டல்களுக்கு முன் பணிவதற்கல்ல.”  இங்கே சாத்தானுக்கு பதிலாக தன்முனைப்பை வைப்போமென்றால் நாம் வேதாகமங்களை தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பேயில்லை.

இப்பாடல் நம்மை அழியும் அகத்தையும் அழியா ஆன்மாவையும் பிரித்தறியும்படி கோருகிறது. அழியா ஆன்மாவுடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது என்பது இறையருளால் நிகழ்வது.  அறிவுசார் தேடல்கள் மூலமோ அகவிவாதங்கள் மூலமோ அதை நம்மால் எய்த முடியாது.  அது இறையின் கொடை, அருளால் வருவது.  இங்கே நம்மை தத்துவவிசாரம் தாண்டி பகுப்பாய்வு தாண்டி இறையருள் நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார் குரு.  இப்பாடல் நம்மை பிரார்த்தனை செய்யும்படி கோருகிறது. பொருட்களின் மெய்மையை அறிய, மாயத்தோற்றங்களால் வழிதவறாமலிருக்க இறையருளின் உதவியை நாடச் சொல்கிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 11

Standard

நான் நான் என்றுரைப்பதெல்லாம்

ஆராய்கையில்அகமேயன்றி பலவல்ல ஒன்றேயாகும்

அகலும் அகந்தை அனேகம் ஆகையால்

அனைத்திலும் அகத்தின் பொருள் தொடர்ந்திடும்

                        (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 11)

நான்காவது பாடலில் சொல்லப்பட்ட தூய அறிவின் சித்திரம் நம் முன்னே உள்ளது.  ஐந்தாவது பாடலில் அத்தூய அறிவு நிலையில் நம்மை பொருத்திப்பார்த்துக்கொள்வது எளிதல்ல என்றார் குரு. அதற்குக் காரணம் உறங்குபவன், விழித்திருப்பவன், வேட்கைகள் உடையவன் அவற்றை வளர்த்தெடுப்பவன் என மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் அடையாளப்படுத்தலே என்றார்.  உடலைப் பேணுதல் போன்ற இன்றியமையா தேவைகளுக்காக, பல செயல்பாடுகளை தேடிச்செல்ல மனதை வற்புறுத்தலும் பல்வேறு சூழல்களில் நம்மை ஈடுபடச் செய்தலும் எங்ஙனம் நிகழ்கின்றன என்பதை ஆறாவது பாடல் வெளிப்படையாக கூறியது. இரவும் பகலும் இவை நம்மை நோக்கி வந்துகொண்டே இருக்கின்றன.   தூய அறிவு நிலையில் இருப்பது எத்தனை பெரிய சவால் என்பது கூறப்பட்டது.  வாழ்வின் அனைத்து தேவைகளையும் கடந்து மாற்றமேதும் அடையாமல், எப்போதும் ஒத்திசைவுடையதான நனவின் தூய அறிவாய் நாம் இருக்கமுடியும்; இல்லையெனில் இடையறாது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அனைத்து மலங்களையும் கடப்பதன் ரகசியமறிந்தவரை நம் துணையாகக் கொள்ளலாம்.

நாமிப்போது இருக்கும் நிலையை நாமறிவோம்.  மாறாமல் இருப்பது சற்றும் எளிதல்ல என்று நமக்குநாமே ஒப்புக்கொள்கிறோம். நாம் எவ்வளவுதான் பாதிப்படையாமலிருக்க முயன்றாலும் நிகழ்வுகளின் வெள்ளத்தால் நாம் எப்போதும் இழுக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  பெருவிசையொன்று நம்மை ஒரு சூழலிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு இட்டுச் சென்றுகொண்டே இருக்கிறது.  நம் கவனத்தை திசைதிருப்பும் இவ்விசையை ஆராயும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டோம்.  அழகான பொருட்களால், இனிய இசையால், மென் தொடுகைகளால், மயக்கும் மணங்களால், நுட்பமான சுவைகளால் நாம் கவரப்படுவதை உணர்ந்தோம்.  நம் புலன்களால் ஏற்படும் எண்ணற்ற கவனமாற்றங்களால் நாம் தொடர்ச்சியாக மயக்கத்திற்குள்ளாக்கப் படுகிறோம்.

தளைகளற்ற ஞானியின் துணையை தேடிச் செல்லும் தெரிவைப் போலவே இங்கு மற்றுமொரு தெரிவு நமக்கு தரப்படுகிறது.  கையறுநிலையில் அடித்துச்செல்லப்படுவதற்கு இசையலாம், அல்லது அவ்விசைகளின் மதிப்பை உணர்ந்து அவற்றின் இழுப்புக்கு ஆட்படாமல் முழுதுமாக விடுபடலாம்.  அழகை நோக்கி நீங்கள் ஈர்க்கப்படும்போது, (அழகுறையும்) அப்பொருளின் தரத்தை அறியவில்லையென்றால் உங்களை ஈர்க்கும் ஆற்றல் அதற்கிருப்பதில்லை.  எதிலும் அழகை பார்ப்பதற்கு முன், உங்கள் உள்ளில் அழகு பற்றிய எண்ணம், அதைக் காணும் ஆற்றல், அதன்மீது காதல் இருக்கவேண்டும்.  உங்களுள் உறங்கிக்கிடக்கும் அழகுணர்வை அக்கணம் எழுப்பிவிடுகிறது.  உங்கள் அகம் அவ்வாறு தூண்டப்படவில்லையெனில் அப்பொருள் மீது உங்கள் கவனமே சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை.

எனவே, உங்கள் அகத்தை புறப்பொருள் மீது செலுத்தி பின் அதனுடன் பிணைத்துக்கொள்வதற்கு பதிலாக, அப்பொருளின் சாரத்தையே உங்களுள் உறைவதை ஆராய்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக ஏன் கருதக்கூடாது?  ஒரு வகையில், உங்கள் அக அழகை எதிரொளிக்கும் கண்ணாடியாக அப்பொருளை நீங்கள் ஆக்கிக்கொள்ள முடியும்.  அதன் பின்னர் உங்கள் கவனம் சிதறுவதில்லை.  கவனம் சிதறச் செய்யும் பொருளே உங்கள் அகத்தின் அழகைக் காண உதவும் ஒரு கருவியாகிவிடுகிறது.  தூய அறிவாகிய நமது அறிவு ‘விபூதி’யால் (தன் பலதரப்பட்ட பண்புகளைக் காட்டும் அதன் இயல்கைகளால்) செழிப்படைகிறது.  இங்ஙனம், இழுவிசையின் புறப்பொருள் மெய்மையிலிருந்து விடுபட்டு விழுமிய தரிசனத்தை தலைகீழாக்கி அனைத்து மனப்போக்குகளையும் செங்குத்தாக்குதல் என்பது ஞானியின் காலடியில் அமர்வதன் தொடர்ச்சியே.

இதற்கு முன் எழுந்த சிக்கலையே நாம் இன்னும் கையாண்டு கொண்டிருக்கிறோம்.  எட்டாவது பாடலில், ஐவகை கவனமாற்றுகள் கூறப்பட்டன.  அடுத்த பாடலில் இன்னும் சற்று ஆழச் சென்று நம்முள் உறங்கும் மனப்போக்குகள் ஏன் விழிக்கின்றன என்பதை கண்டோம்.  அடுத்து சுஷுப்தி என்னும் ஆழ் உறக்கத்தில் புதைந்துகிடக்கும் கோடிக்கணக்கான மனப்போக்குகளின் விதைகள் நிறைந்த விளைநிலமே நம் வாழ்வு என்பதை கண்டோம்.  அவை இரண்டு திசைகளில் முளைத்து கிளைக்கின்றன.  ஒன்று கனவுகள், கற்பனைகள், எண்ணங்கள், தர்க்கம் ஆகியவை அடங்கிய கருத்துசார் உலகு.  மற்றொன்று இடம், காலம், பெயர், வடிவு, செயல், எதிர்ச்செயல் இவையடங்கிய உலகின் மெய்மையாக்கம்.  இவ்வாறாக, அக உலகொன்றும் புற உலகொன்றும் எண்ணிலடங்கா பல்வகை வெளிப்பாடுகளென்னும் மலர்களால் நிறைந்துள்ளன.  இவை வளர்ந்து இருத்தல், வளர்தல், மாற்றம், பெருக்கம், அழிவு, மறைவு எனும் ஆறுமடிப்பு மாற்றங்கள் கொண்ட வாழ்வெனும் மரமாகின்றன.  இவற்றிலிருந்தெல்லாம் வேறுபட்ட ஒரு கூறு அமர்ந்து நோக்கியிருக்கும் ஒருவராக உருவகிக்கப்படுகிறது.  அறிவின் தூய்மை மாறாமலிருக்கிறது; மாறிக்கொண்டேயிருக்கும் மாசு நிலையோ பல்கிப்பெருகுகிறது.  என்றாலும், தூய்மைநிலை முற்றாக அழிக்கப்படுமளவுக்கு அது பெருகுவதில்லை.

பின்னர், அத்தூய நிலையின்மீது நம் கவனத்தை குவிக்கும் நிலைக்கு அழைத்துவரப்பட்டோம்.  ஐம்புலன்கள் நம்மை மயங்கவைப்பவை என்றால், ஐந்து செயல் உறுப்புகளும் பலவிதமாக நம்மை செயலுக்குத் தூண்டுபவை என்றால், அவற்றில் ஒன்றைத்தவிர்த்து மற்றவற்றை ஒதுக்கி வைப்போம்.  கேட்பதைத் தவிர பிற புலன்களையும் பேசுவதைத் தவிர்த்து பிற செயல் உறுப்புகளையும் தவிர்த்தோம்,  ‘நான்’ என்று சொல்லும்போதும் ‘நீ’ எனும்போதும் அவற்றின் உள்ளடக்கம் என்ன என்பதை அறிய முற்பட்டோம். ‘நீ’ என்பதும் ‘நான்’ என்பதும் வேறு வேறானவை.  ஏனெனில், ‘நான்’ என்பது நான்; ‘நீ’ என்பது மற்றொன்று.  ஆனால் நான் ‘நீ’ எனும்போது நீங்கள் அதையே ‘நான்’ என்கிறீர்கள். இங்கொரு ‘நான்’ அங்கொரு ‘நான்’.  இது விசித்திரமாய் ஒலிக்கிறது.  நாம் வேறொன்றாக எண்ணுவதும் அதன் கருவில் ஒரு ‘நான்’ என்பதை கொண்டுள்ளது.  எனது ‘நான்’ என்பதை வைத்தே பிறிதின் ‘நான்’-ஐ புரிந்துகொள்கிறேன்.  ஆக, இந்த ‘நான்’ என்பது ஒரு பெரும் ரகசியம்.  தூய அறிவென்பது அதில் உள்ளது.  அதே சமயம் அது தூயதல்லாததனால் மாசுபட்டது.  ஆதலால், ‘நான்’ என்பதையும் பிறிதையும் வேறுபடுத்தி காணக்கூடியது.  பிறிதின் ரகசியம் ‘நான்’ என்பதில் உள்ளது; ‘நான்’ என்பதன் ரகசியமும் ‘நான்’ என்பதிலேயே உள்ளது. ‘ஒன்று’ அதில் உள்ளது; ‘பல’ என்பதும் அதிலிருந்தே தோன்றுகிறது.  இப்பாடலில் நாம் நம்முள் பிறிதைத் தேடும்படி கோரப்படுகிறோம்.  இதை செய்வதற்கு, நாம் நம் அகம் அல்லது ‘நான்’ என்பதை இக்கணத்தின் அகந்தையாக அடுத்த கணத்தின் அகந்தையாக காணவேண்டும்.

அகந்தை என்பதை ‘நான்’ எனும் நனவாகக் கொள்ளலாம்.  ஆனால் அதைவிடப் பரந்த ஒன்றை அது குறிக்கிறது.  அதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நாம் அபிமானம் என்பதை புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ‘அபி’ என்பது நிகழ் சூழலையும், ‘மான’ என்பது அளவீட்டையும் குறிப்பிடுகின்றன.  உங்களது ‘நான்’ இக்கணத்தின் நிகழ் சூழலை அளக்கிறது; இப்பண்புகளை கொண்டிருக்கிறது.  நீங்கள் ஒன்றை அனுபவிக்கும்போது உங்கள் அறிவைக்கொண்டு அதன் பயனை அளவிடுகிறீர்கள்; அதன் பொருளை மதிப்பிடுகிறீர்கள்; அது உங்களை எவ்வகையில் பாதிக்கிறது என்று பார்க்கிறீர்கள்.  இந்தப் பயன் மதிப்பீடே அச்சூழலுடன் உங்களை எப்படி பொருத்திப்பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள் என்பதை முடிவுசெய்கிறது.  அகந்தை என்பது இதையே குறிக்கிறது.

நீங்கள் இப்போது இங்கமர்ந்து இவ்வுரையை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது உங்களது அகந்தையென்பது கேட்பவருடையது.  இன்று காலையில் விழித்து வகுப்புக்கு வருவதென முடிவெடுத்தபோது நீங்கள் வேறு மனநிலையில் இருந்தீர்கள்.  தயாராவதற்குரியவற்றை எண்ணிக்கொண்டிருந்தீர்கள்.  அந்நேரத்தில் இருந்தவை வேறு.  நேற்று இங்கமர்ந்து வேறொரு பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது நீங்கள் எண்ணியவை வேறு. உங்கள் அலுவலகத்தில் நீங்கள் கொண்டிருந்த அகந்தை மற்றொன்று. கால ஒழுக்கில் நீங்கள் ஒருவகை ‘நான்’ என்பதிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு மாறிக்கொண்டிருந்தீர்கள்.  அதுவே இங்கு ‘அகலும் அகந்தை அனேகம்’ எனப்படுகிறது.

ஒரு நாளில் நாம் ஒரு ஆர்வத்திலிருந்து இன்னொன்றிற்கு இடையறாது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  நாம் பல அகந்தைகளை கொண்டிருந்தபோதும், காலையிருந்தவன் மாலையிருந்தவனைப் போலில்லை என்பதை நாம் எண்ணுவதில்லை.  பத்திருபது நாட்களுக்கு முன்னிருந்த நான் இப்போது இல்லை என்பதையும் நாம் கருதுவதில்லை.  ஏன்?  வெவ்வேறு ‘நான்’ எனும் அடையாளங்களின் சாரத்தை ஒன்றாக்கும்போது அதில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது.  நாராயண குரு சொல்வதைப் போல, எண்ணிலடங்கா ‘நான்’கள் இருந்தாலும் அவற்றின் முழுமையில் ஒரு ‘நான்’ இடையறாது தொடர்கிறது..

அப்படியென்றால் ‘நான்’ என்பது என்ன?  நான் என்பது ஒரு நனவு அல்லது அறிவின் இயல்பில் நிகழ் கணத்தின் அறிவைப் பற்றிய ஒரு அறிவு.  இயற்கையில்  நிகழ் கணம் பற்றிய அறிவு உங்களுக்குள்ளது என நீங்கள் அறிவது; அதுவே அவ்வறிவின் ஒரு வெளிப்பாடும் கூட.  இதை நாம் அறிவது இன்றியமையாதது.  ‘நான்’ என்பதன் உள்ளடக்கம் என்ன?  அவ்வறிவு இன்ன இயல்புடையது என்று இக்கணத்தில் அறிவது பற்றிய அறிவே ‘நான்’ என்பதன் உள்ளீடு.  ‘நான்’ என்ற கருத்து எங்கு உறைகிறது?   காலக்கூறின் நிகழில், இக்கணத்தின் உள்ளீடில் உறைகிறது.  காலமும் உள்ளீடும் இல்லாமல் ‘நான்’ என்பது நமக்கு நிகழ்வதில்லை.

இக்கணத்தின் உள்ளீடு கேட்டல், கவனித்தல்.  தியானத்தில் மூழ்கி, புலன் தூண்டல்களின்றி, உண்பதையும் அருந்துவதையுமெல்லாம் எண்ணி மகிழாதிருத்தல்.  யாரும் வந்து நம்மை பயமுறுத்தி நமக்கு இடைஞ்சல் செய்வதில்லை.  இக்கணம் தனக்கேயுரிய ஒரு தனித்தன்மை கொண்டது.  நாம் அதன் தரத்தில் வாழ்கிறோம்.  அதை அறிகிறோம்.  எனவே, ‘நான்’ ஒரு அபிமானியாக, இக்கணத்தை அளப்பதாக, தனக்கேயுரிய தனிப்பண்பு கொண்டதாக இருக்கிறது.  நேற்று நான் சந்தைக்குச் சென்றபோது இருந்த பண்பா இப்போது உள்ளது?  இல்லை, அது வேறு குணம் கொண்டது. கழிவின் ‘நான்’ ‘அந்த’ நேரத்தின் பண்பைக் கொண்டது.  இப்போது அது ‘இந்த’ நேரத்தின் இந்தப்பண்புடன் உள்ளது.  இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் கழித்து வேறு பண்புடன் அந்நேரத்துடையதாய் அது இருக்கும்.  எனக்குள்ளே பல்வேறு ‘நான்’ களை பார்க்கிறேன் – நிகழின் ‘நான்’, கழிவின் ‘நான்’, எதிரின் ‘நான்’.

உண்மையிலேயே இவையெல்லாம் வெவ்வேறு ‘நான்’கள் என்று நான் கருதுகிறேனா என்றால் இல்லை என்பதே பதில்.  ஏனெனில் இடைவெளி ஏதும் இல்லை என்பதில் அகம் உறுதியாக இருக்கிறது.  அப்படியென்றால் நான் அதை தர்க்க ரீதியாக பார்க்கிறேனா?  இல்லை, அது உள்ளுணர்வால் தோன்றுவது.  என்னில் ஒரு தெளிவுள்ளது, நானொன்றே என்ற மீஉறுதி அகத்தில் உள்ளது.  அந்த ஒருமை உடையாமல் எங்குறைகிறது?  என் நினைவாக நான் இறந்தகாலத்தில் அளவிட்ட அனைத்தின் சாரத்தில் உறைகிறது.  இக்கணத்தை அளவிடும் என் அனுபவத்தில் – அடுத்துவரும் கணத்தில் நான் அளவிடப்போவதன் எதிர்பார்ப்பில் இருக்கிறது அது.  என் நினைவில், அனுபவத்தில், எதிர்பார்ப்பில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது.  என் ஒருமை நிலை என்பது நினைவின், அனுபவத்தின், எதிர்பார்ப்பின் தொடர்ச்சி.

தொடர்புறுத்தல் ஒருமையைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பை எங்ஙனம் அளிக்கிறது என்பதை அறிய நம்மிடம் இப்போது ஒரு முறைமை இருக்கிறது. ‘நான்’ என்பதற்குள் பல ஆர்வங்கள் உள்ளன. அவற்றையெல்லாம் என் உலகு, என் கதை, என் சுயவரலாறு என ஒன்றிணைக்க முடியும்.  ‘இதுவே நான் வாழ்ந்தது, என் நினைவின் அச்சுவார்ப்புரு (matrix)’ என்ற மையப்புள்ளியில் இவையெல்லாம் ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன.  வெவ்வேறு பொருட்களை ஒருங்கிணைக்க என்னிடம் ஒரு வழி உள்ளது.  ஒவ்வொன்றிலும் உறையும் ஒரு பொது மெய்மையை நான் கண்டறிய வேண்டும், அவ்வளவே.

இதற்கு முந்தைய பாடலில், எனது இந்த தூய நிலை மரமொன்றின் கீழே அமர்ந்திருப்பதாய் காட்டப்பட்டது.  அம்மரத்தைப் பற்றி வளரும் கொடியின் இரு கூறுகளால் பீடிக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதில் அது மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் இருந்தது. இந்தக் கொடியானது நீராளியைப் போல தன் கொடுக்குகளை எல்லா திசைகளிலும் விரிப்பது; என்னைப் பிடித்து விழுங்கிவிடக்கூடியது.  ஆனால் நான், எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் தருவினடியில் அமர்ந்து, செயல்களனைத்தும் துறந்து அதிலிருந்து விடுபட்டு ஒரு யோகியாக விரும்பினேன்.  இப்போது அது என்னை பற்ற முடியாது.  பெரும் உறுதியுடன் அயரா தேடலுடன் அறுபடா அக ஒருமையை தேடுபவன் நான்.  என் அகந்தையில் அதை நான் காணமுடியாது.  ஆனால் தூய நனவின் ஒரு இழை அனைத்திலும் ஓடுவதை என்னால் காணமுடியும்.

ஒன்றிற்கும் பலதிற்கும் இடையேயான தொடர்புறுத்தும் ரகசியத்தை இப்போது நம்முள் கொண்டிருக்கிறோம்.  காலம்-இடம் உள்ளிட்ட நிகழ் உலகில் ‘ஒன்று’ம் ‘பல’தும் கிடக்கின்றன. அங்கு என் மொத்த அலகும் ஒன்றாகிறது.  வெவ்வேறு விதமான விழுமியப் பார்வைகளும் வடிவுகளும் நடத்தைகளும் கொண்ட பிற உடல்களும் அங்கே இருக்கின்றன.  பிரச்சினை மேலும் சிக்கலாகிறது.  ஆனால் அதை எதிர்கொள்ள என்னிடம் ஒரு திட்டம் இருப்பதால் எனக்கு அச்சமில்லை.  இந்தத் தயார்நிலையில் நாம் வாழ்வெனும் வளையத்தில் நுழைகிறோம் தொடர்புறுத்தும் திட்டமொன்றுடன் ஒருங்கிணைந்த புரிதலுடன் வாழப் புகுகிறோம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 10

Standard

இருளில் இருப்பவனே யார் நீ?

என்றொருவன் கேட்க – நீயும்

அவனிடம் நீ யார்? என்கிறாய்

இரண்டிற்கும் விடை ஒன்றே!

                    (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 10)

கண்களை மூடிக்கொண்டு உங்கள் இருப்பை அகத்திலிருந்து நோக்க முயல்வீர்களேயானால் உங்கள் உடலின் எல்லை உண்மையில் எங்கு முடிகிறது  என்பதை அறிவது எளிதல்ல. இங்குமங்குமாக சில மங்கலான உணர்வுகள் தோன்றலாம்.  ஆனால் கண்களை மூடியபடி உங்கள் மண்டையோட்டின் வெளிப்புற எல்லையை உங்களால் உள்ளிலிருந்து காணமுடியாது.  முற்றிருள் போன்ற ஒன்றில் எல்லாம் கலந்து விடுகின்றன.  ஆயினும் உங்கள் இருப்பு குறித்த கருத்தாக்கம் சற்றும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.  அது அப்படியே இருக்கிறது.  நமது புலன்கள் மூலம் பெறப்படும் அனைத்து தரவுகளையும் நாம் கேட்கும் குரலாக குறுக்கிக் கொள்ளும் ஒரு சூழலை கற்பனை செய்துகொள்ளும்படி கோரப்படுகிறோம்.  தீண்டல், மணம், சுவை, பார்வை – எல்லாம் நம் மனதில் இருந்து நீக்கப்படவேண்டும்.

அத்தகைய சூழலில் உங்கள் இருப்பைக் குறித்து நீங்கள்  முழுமையான அறிதலுடன் இருக்கிறீர்கள். ‘நான்’ என்பதன்மூலம் அதை அடையாளம் காண்கிறீர்கள்.  இத்தகைய நிலையில் இன்னொருவனும் உண்டு என்று நீங்கள் உணர்வதாய் வைத்துக்கொள்வோம். உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள ‘யாரங்கே?’ என்று வினவுகிறீர்கள்.  ‘நான்’ என்பதே நீங்கள் பெறும் விடை.  அதை நீங்கள் எங்ஙனம் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்?  ‘நான்’ என்பது குறித்த உங்களுக்கேயான கருத்தாக்கத்தை வைத்தே அதை புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  அடுத்தவனும் உங்களது ‘நான்’ என்பதை தனது அனுபவத்துடன் ஒப்பிட்டே புரிந்துகொள்கிறான்.  இப்புரிதல் மூலம் நீங்கள்  அறிவுபூர்வமாய் புதிதாய் ஏதும் பெறுகிறீர்களா? உறுதியாக இல்லை.

நமது ஐம்புலன்கள் வழியாக நம்முன் வைக்கப்படும் எந்தவொரு கருத்தாக்கமுமாகவே திரியவும் மாறவும் வேண்டிய கட்டாயம் நம் நனவுக்கு எப்போது இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ‘அழகிய நீலத்தாமரை ஒன்றை நான் கண்டேன்’ என்று நான் சொல்வதை கேட்கும்போது நீங்கள் ஒரு தாமரை மலரையும் நீல வண்ணத்தையும் எண்ணித்தீர வேண்டியுள்ளது.  உங்களுக்கு  ஏற்பட்ட அனுபவத்தை நினைவில் மீட்டியெடுத்து அதனை பிற கருத்துக்களோடு சேர்த்துப்பார்க்கும் தேவை ஏற்படுகிறது.  உங்கள் மனதில் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து பின்னர் நீலத்தாமரை எனக்களித்த அனுபவத்தை நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்கவேண்டும்.  அப்போதுதான் ‘ஆம், அது மிக அழகாக இருந்திருக்கும்’ என்று உங்களால் சொல்ல முடியும்.

இது ஒரு அறிவுச்செயல்பாடாகத் தோன்றினாலும், இதிலுள்ள அக நோக்கு முழுவதும் அறிவுசார்ந்ததல்ல.  கல்வியைப்போல இது புறத்திருந்தல்லாமல் அகவயமாக அணுகப்படவேண்டும்.  அனைவருக்கும் பொதுவான அனைத்தையும் அறியும் அனைத்தையும் காணும் அனைத்தையும் உணரும் அகத்தில் தன்னை கரைத்துக்கொண்டால் மட்டுமே இதனை முழுதுணரமுடியும்.  அன்பெனும் பெருவெள்ளம் மடைதிறக்க, நீங்கள் அனைத்துடனும் ஒன்றுகிறீர்கள்.  கதவுகளை மூடி, சிலவற்றை சேர்த்து சிலவற்றை விலக்குதல் இதன் எதிரிணையாகும்.

குழந்தை தாயிடம் வந்து, ‘அம்மா, என் காது நோகிறது’ என்று சொல்லும்போது அன்னை புரிந்துகொள்கிறாள்.  எப்படி? அவளது காதில் நோவில்லை.  ஆனால் அதுபோன்ற வலியை அவள் முன்னர் அனுபவித்திருக்கிறாள்.  குழந்தை ‘எனது’ என்னும்போது தாய் கனிவுடன் தன் மனதுக்குள் ‘எனது’ என்று சொல்லிக்கொள்கிறாள்.  அந்த ‘எனது’ என்பதற்குள் வலி என்னும் அவளுடைய கருத்தாக்கத்தை நுழைக்கிறாள்.  அந்தப்புரிதலை குழந்தையின் வலியுடன் பொருத்திப்பார்க்கிறாள்.  நம் புரிதலில் உள்ளேற்றமும் வெளிக்காட்டலும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன.  இரண்டுமே முழுமையாக நம்முடைய ‘நான்’ என்னும் நனவையே சார்ந்தவை.  பல நினைவுத்தொடர்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டு இந்த ‘நான்’ எனும் நனவைச்சுற்றி கட்டமைக்கப்படுகின்றன.  இவ்வாறு மட்டுமே தாயானவள் குழந்தையின் வலியை புரிந்துகொள்ள முடியும்.  குழந்தையின் உணர்வை புரிந்துகொள்வதற்கென அவளால் தன்னிலிருந்து வெளியே நோக்குவதென்பதே இயலாது.

தாய் காணும் குழந்தையே அவளது புலன்காட்சித் தரவுகளுடன் கருத்துருவ நினைவுகள் கலந்த கலவைதான் என்பதை எளிதில் உணரலாம். செயல்நிகழ் உலகில் வலியுடனிருக்கும் சேயும், தன் உணர்திறனுடன் கூடிய தாயும் – குழந்தையைப் பேணும் தாயும் , அன்னையிடம் முறையிடும் சேயும் – வேறு வேறு பொருண்மைகள்.  இவை எல்லாம் ஏற்கக்கூடியவைதான் என்றபோதும் தத்துவரீதியாக இச்சூழலை ஆராய்வோமேயானால் தாய்க்கும் சேய்க்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை நோக்கிநிற்கும் நனவாக குறுக்கியேயாகவேண்டும்.

இந்த நோக்கிநிற்கும் நனவு முந்தைய பாடலில் வாழ்வெனும் தருவினடியில் வைக்கப்பட்ட அதே நனவுதான்.  நமது பன்முகப்பட்ட அனுபவங்கள் அடங்கிய ஒரு முழுமையான கொள்கையாக இப்பாடலில் அது மீண்டும் தோன்றுகிறது.  நீங்கள் என்னை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது அதை ‘நான்’ என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.  நான் உங்களை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது நீங்கள் அதை ‘நான்’ என்று புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  ‘நீ’ ‘நான்’ என்று நாம் சொல்வதெல்லாம் கருத்தாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.  இதுவே ‘மாயை’ எனப்படும் ஒரு புதிர்.  ஒரே ஒரு நனவு மட்டுமே செயல்படுகிறது.  ஆனால் அது தன் பகுதிகளை தன்னிலிருந்து பிரித்தறிந்து, ஆளுமைகளையும், பொருட்களையும், கருத்துக்களையும், நிகழ்வுகளையும் கட்டமைத்து அவற்றிலிருந்து தன்னை ஒரு தனி மெய்மையாக்கிக் கொள்ளும் இயல்புடையது.  பின்னர் தன்னால் உருவாக்கப்பட்டவற்றுடன் அது ஊடாடுகிறது.

ஒரு தாய் தன் சேயை தான் புரிந்துகொள்வதாக நினைக்கிறாள்.  உண்மையில் அவள் தன்னுடையதேயான  ஒரு இயல்பைத்தான் புரிந்துகொள்கிறாள்.  இதில் தவறொன்றுமில்லை.  இதுவே உண்மையான இயல்பும்கூட. நம் உயிரிகளின் ஊடாக செயல்படும் நனவு வேறாய் இருந்தால்தான் ஒருங்கிணைந்த முழுமை இல்லாமலாகும்.  பரஸ்பர புரிதலும் மானுட பரிவர்த்தனைகளும் சாத்தியமில்லாமலாகும்.  நாம் புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே நாம் ஒன்றுதான் என்பதற்கான சான்று.  அதேபோல் தாயும் சேயும் ஒன்றே.  நம் அனுபவங்கள் எல்லாம் ஒன்றே.

நோக்கிநிற்கும் அகத்தை நாம் இப்போது இன்னும் அருகாமையில் காண்கிறோம்.  அது பாதிப்படைவதும் அடையாமலிருப்பதும் எவ்வாறு என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். ‘என் காது நோகிறது’ என்று குழந்தை சொல்லும்போது தாய்க்கு அந்த வலியில்லை.  ஆனால் ‘இது என் குழந்தை’ என்ற எண்ணம் அவளுக்கிருக்கிறது.  என் உடல், என் கை, என் கண்கள், என் மனம், என் குழந்தை என ஒவ்வொன்றிலும் ‘எனது’ என்பதே விழிப்புணர்வு என்னும் வட்டத்தின் மையமாகிறது.  அவ்வட்டத்தின் உட்புறம் உள்ளதே நமக்கு மிகவும் இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.  ஏனென்றால் அது ‘நமது’.  வெளியிலிருப்பது ‘பிறிது’ என்றாகிறது.  ஆக, நான், பிறிது என்றும் எனது, எனதல்லாதது என்றும் நான், நானல்லாதது என்றும் நாம் பிரிக்கிறோம்.  இது தாந்தோன்றித்தனமானது. அவ்வட்டத்தை நீங்கள் சுருக்கலாம், விரிக்கலாம்; எவரையும் சேர்க்கலாம், விலக்கலாம்.  சேர்ப்பது அன்பெனப்படுகிறது, விலக்குவது அன்பற்றதெனப்படுகிறது.  வெறுப்பு என்பதும் ஒரு வகை சேர்த்தலே – ‘எனது எதிரி’ என்பதைப் போல.

சேய்க்கு வலி ஏற்படும்போது தாய்க்கு சடுதியில் அச்சம் ஏற்படுகிறது.  ‘இது ஆபத்தானதோ?  மருத்துவரிடம் செல்லவேண்டுமோ?’ குழந்தைகளுக்கு வரக்கூடிய கொடும் நோய்களையெல்லாம் அவள் எண்ணிப் பார்க்கிறாள்.  அவள் இயல்பிலேயே அச்சம் கொள்பவள் என்றால் அதுகுறித்து மீபதற்றம் கொள்ளக்கூடும்.  அமைதியானவள் என்றால் அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை உள்ளுணர்வால் அறிகிறாள். ஒருபுறம் நனவில் நம் இருப்பு அனைத்திலும் நம்மைக் காணும் விடுதலை உணர்வை வழங்கக்கூடும்.  நோக்கிநிற்கும் நனவு என்பது அனைத்திலும் ஒன்றே என அறிவது பெரும் திறப்பை நமக்களிப்பது. ஆனால், ‘எனது’ என்பதன் மீது நாம் கண்மூடித்தனமாக  பற்று கொள்ளும்போது  சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. அப்பற்று முந்தைய பாடலில் சொன்ன அகப்புறக் கிளைத்தலான இருபுரிக் கொடியென எல்லா பிணைப்புகளையும் உண்டாக்குகிறது.  புறவயமாக தேவையற்ற பல செயல்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம் பல சிக்கல்களும் வேதனையும் உங்களுக்கு ஏற்படுகின்றன.  அகவயமாக, உங்களை குழப்பத்திலாழ்த்தி பெரும் துயரை தோற்றுவிக்கும் திரிபுக்கற்பனைகளும் அச்சம்தரும் எண்ணங்களும் உண்டாகின்றன.

குரு இப்போது நம்மை எல்லா பரிமாணங்களிலும் பரவி அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கவல்ல நம் நனவின் கருவருகே கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்.  நாம் மொத்த அனுபவத்தையும் முழுவிழிப்பின் அனுபவமாக காணலாம்.  அல்லது, புலன்தரவுகளால் உண்டாகும் கருத்தியல் அறிவின் நிறமாற்றங்களின் பாதிப்புக்குள்ளாகிய ‘நான்’ என்னும் நனவின் சாயம் பூசப்பட்ட அனுபவமாகவும் காணலாம்.  நாம் மீண்டும் மீண்டும் தூயதான நோக்கிநிற்கும் நனவை நோக்கியே செல்லவேண்டும்.  அப்போதுதான் மேலோட்டமான இருப்பின் அவஸ்தைகளால் பாதிப்படையாமல், அதே நேரத்தில் வாழ்வின் இன்றியமையா கூறுகளில் பங்கெடுப்பதற்கு எப்போதும் தயாராக நம்மால் இருக்கமுடியும்.

நோக்கிநிற்கும்போதே செயல்படுவதும், விலகியிருக்கும்போதே புலன்கள்மூலம் பெறும் தரவுகளை ஆராய்வதுமான இரு எதிரிடைச் செயல்பாடுகளில் ஒரு சமநிலையைப் பேணுவது என்பது எளிதல்ல.  நம் அகத்தே இரு ஆளுமைகளாக – ஒன்று அமைதியாக இருக்க மற்றொன்று செயல்களில் ஈடுபடுவதாக – பிரிவது போன்றது இது.  உளவியலாளர் இதை பேதப்பித்து (schizophrenia) நோயாக்க் காண்பர்.  ஒரு வேதாந்திக்கு இது ஒரு நோயல்ல; வெகு இயல்பான ஒன்று.  நம்மில் இரு மடிப்பிலான செயல்பாடு உள்ளது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்.  அகத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து நம் உளவியலாளர்களுக்கு சரியாக கற்பித்தோமேயானால், மக்களை அவர்கள் பேதப்பித்து நோயாளிகள் என்று சொல்லி வதைக்காமலிருப்பர்.  இதுபற்றி பின்னால் விரிவாக நாம் காணலாம்.  தற்போதைக்கு இப்பாடலின் பொருளிலிருந்து விலகிச்செல்ல வேண்டாம்.  ஆத்மோபதேச சதகம் குறித்து ஒரு பதங்க(sublime) திட்டம் நாராயணகுருவிற்கு இருந்தது.  நாம் முடிந்தவரை அதை ஒட்டியே செல்வோம்.

‘நீ’ ‘நான்’ என்பதை இரண்டாகக் காணும் நம் அறியாமையின் ரகசியம் குறித்து நாமறிந்திருக்கவேண்டும் என்கிறது ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம்.  ‘நீ’யும் ‘நானு’ம்  ஒன்றுதான் என்ற ஞானத்தின் ரகசியத்தையும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்கிறது.  இவ்விரு ரகசியங்களையும் நாமறிந்திருக்காவிடில், அபத்தமான சூழல்களில் நாம் சிக்க நேரிடும்.  ஒருங்கிணைந்த புரிதல் என்பது செயல்நிகழ் உலகிலிருந்து தாவி வேறேதோவாக மாறுவதல்ல.  அனைத்திலும் உறையும் ‘நான்’ என்பதை நீங்கள் உணர்ந்ததும் உலகம் ஆவியாகிப் போவதில்லை.  அது அப்படியேதான் இருக்கிறது.  எனவே,  அதனோடு ஒத்துவாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்.

அதே சமயத்தில், உங்களுடையதேயான கருத்தாக்கங்கள் கொண்டு நீங்கள் கட்டமைக்கும் உலகைத்தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை என்பதே உண்மை.  இது, ஒரு நாவலாசிரியனோ நாடகாசிரியனோ தன் கற்பனையில் படைக்கும் கதைமாந்தர்களின் எல்லையை சில அத்தியாயங்களுக்குப் பின் உணர்வது போன்றது.  கதைமாந்தர்களிடம் அவனுக்கு ஏற்படும் கடப்பாடு எந்த மாற்றத்தையும் செய்ய அவனை அனுமதிப்பதில்லை.  ஆசிரியனின் நோக்கோ தரிசனமோ விரிவடைய கதைமாந்தர் ஒப்புவதில்லை.  அது அவனது படைப்புதான் என்றாலும் அவனால் படைக்கப்பட்டவையாலேயே அவன் ஆதிக்கம் செய்யப்படுகிறான்.  அதேபோல், நாம் நம்முடையதேயான உலகை படைக்கிறோம், பின் அதைக்கண்டு அஞ்சுகிறோம்.  அல்லது அதில் அகப்பட்டுக்கொண்டு அதை எப்படி கையாள்வது என்பதறியாமல் திகைக்கிறோம்.  இது ஒரு பெரும் புதிரான சூழ்நிலை.

நோக்கிநிற்கும் நனவின் மூலம் நீங்கள் அறியவந்த ஒருமை குறித்தும் உங்களால் படைக்கப்பட்ட உலகினாலேயே உங்களுக்கு இன்னல்கள் வரும் அதிசயம் குறித்தும் தியானிக்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 9

Standard

பூத்துக்குலுங்கும் கொடியொன்று 

ருபுறமும்  படர்ந்துயர்ந்துமேவும் 

தருவினடியில்  தவத்திலமர்ந்தோனை

நரகம்  அண்டாது – எண்ணுவாய்!

                                                              (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல்  9)

இதற்கு முந்தைய பாடலிலும் மரம் பற்றிய குறிப்பு வந்தது.  அதில் ஐவகை பழங்கள் இருந்தன. ஐம்புலன்களைக் குறிக்கும் ஐந்து பறவைகள் அதைச் சுற்றிப் பறந்து கனிகளை அருந்தி மகிழ்ந்திருந்தன. அம்மரத்தைச் சார்ந்த வேடனொருவனின் கொடும்செயலால் பறவைகள் அடித்து வீழ்த்தப்பட்டன. ‘பறவைகளின் கிடைமட்ட விழைவுகளை செங்குத்தாக்குவதற்கான’ ஒரு மாற்றத்தை இது குறிக்கிறது.

இங்கே அதே சித்தரிப்பு அமைதியான, சிந்தையிலாழ்த்தும் விதத்தில் தரப்படுகிறது.  ஒட்டுமொத்த வாழ்வெனும் நிகழ்வு மீண்டும் மரத்தால் உருவகப்படுத்தப்படுகிறது.  விழிப்பு, கனவு, ஆழ்உறக்கம், கடந்தநிலை எனும் நான்கு நனவுநிலைகளை நாமறிவோம்.  விழிப்பும் கனவும் கிடைமட்டமாக பார்க்கப்படும்போது, ஆழ் உறக்கத்திலிருந்து கடந்தநிலைக்குச் செல்வதை செங்குத்தாகக் காண்கிறோம்.  ஆழ் உறக்கத்தில் நாம் எதையும் அறிவதில்லை; கடந்தநிலையோ நம் கவனத்திற்குள் வருவதேயில்லை.  விழிப்புநிலைக்கும் கனவுக்கும்  இடையே நிகழும் மாற்றங்களே எஞ்சுகின்றன.

ஆக, நம் அன்றாட வாழ்க்கை எனும் வெளி விழிப்பிலும் கனவிலும் வரும் அனுபவங்களால் நிறைந்திருக்கிறது.  புறப்பொருள்களின் பயன்மதிப்பை நம் அகத்தோடு பொருத்திப்பார்த்துக் கொள்ளாதவரை நம் விழிப்புநிலை அனுபவங்கள் பொருளற்றவையாகவே இருக்கக்கூடும். கதிரவன் எழுவதைப்பார்த்து “ஆஹா” என வியக்கிறீர்கள்.  கதிரவன் வெளியில் இருக்கும்போது வியப்பு அகத்தே நிகழ்கிறது.  பேரழகின் மீதான நம் விருப்பு நம்மில் பதியப்பட்டுள்ளது.  அழகிய பொருளெதுவும் நம் கவனத்திற்கு வராதபோதுகூட அழகுபாராட்டும் இயல்பு நம்மில் உறைகிறது. விழிப்பு நிலையில் நிகழும் எதுவும் அதற்கிணையான ஒரு வேட்கையை, ஆர்வத்தை, தரிசனத்தை ஆழ்நனவில் கொண்டிருக்கிறது.  அனுபவத்தை சாத்தியமாக்கும் இக்காரணியே சுஷுப்தி அல்லது சுப்தம் எனப்படுகிறது.

சுப்தம் என்பது நனவிலிநிலை என்றாலும் அது ஒருபோதும் வெற்றிடம் அல்ல.  விதைகள் கொண்ட காய் போல அதில் பல விதைகள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன.  அவை மணங்கள் (வாசனா) என அழைக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் சில சுழற்சியாய் நிகழ்பவை.  அல்லியில் சில வகைகள் குறிப்பிட்ட பருவத்தில் மட்டுமே மலர்வது போல.  அதன் கிழங்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் தோட்டத்தில் புதைத்துவைக்கலாம். ஆனால் உரிய பருவம் வரும்வரை அது செயலற்று இருந்து பின் பூக்கத்தொடங்கும். ஆனால் வேறு சில வகைகள் எப்போதும் பூப்பவை.  பருவம் சார்ந்ததோ சாராததோ, நம் அனுபவங்கள் என்னும் எல்லா விதைகளும் நம் நனவிலி என்னும் தோட்டத்தில் புதைந்து கிடக்கின்றன.

அடுத்ததாக கனவு நிலையை பார்ப்போம்.  நாம் கனவில் காணும் படிமங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன? தொன்மத்தை உருவாக்க விழையும் நம் அகம் ஒரு தேவதைக் கதையின் மொழியை உருவாக்கக்கூடிய குறியீடுகளைக் கண்டறியும் திறன் கொண்டது.  விழிப்பு நிலையின் வேட்கைகள் உறையும் அதே இடத்தில்தான் இதுவும் புதைந்திருக்கிறது.  விழிப்பு நிலை வாழ்வும் கனவும் நிகழ்வதற்குத் தேவையானவற்றை இதுவே தன்னுள் நிரப்பி வைத்திருக்கிறது. விழிப்பும் கனவும், மெய்யான அனுபவமாகவோ அது சாத்தியமாகாதபோது கனவனுபவமாகவோ நிகழ்த்தப்படுவதெற்கென காத்துநிற்கும் விதைகள் உறையும் ஆழ்நனவிலியுடன் காரணத்தொடர்புடையவை. ஃபிராய்ட் முதலானோர் கனவென்பது முடிவுறா விழிப்புநிலை அனுபவம், அவா-நிறைவு, வருவதுரைத்தல், முன்னெச்சரிக்கை என்றெல்லாம் கூறுவர்.

இவையெல்லாவற்றிலும் ஒரு ரகசியம் உண்டு. இவையெல்லாம் எங்கே நிகழ்கின்றன?  நனவின் தனித்தன்மையில் இவை எல்லாம் நிகழ்கின்றன.  தனித்த நனவு தனிப்படுத்தப்படா நனவிலிருந்து வருகிறது.  தனிப்படுத்தப்படா நனவென்பது காலமற்றது; அகத்தின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட செயல்பாட்டின் பகுதியாக வருவதே காலமென்பது.  மனிதமனம் தொடர் உசாவல் (மனஸ்) மூலமாக மட்டுமே இயங்கக்கூடியது.  ‘மனஸை’ தொடர்பவை ‘சித்தம்’ (நினைவுடனான தொடர்பு), ‘புத்தி’ (கருத்து முடிவு), ‘அகங்காரம்’ (மதிப்பீட்டின் அடிப்படையிலான உணர்ச்சி மறிவினை) ஆகியவை.  இவையெல்லாம் சேர்ந்தது அகச்செயல்பாட்டின் ஒரு அலகாகிறது.  இதைத் தொடர்ந்து உடனடியாக அடுத்த அலகு வருகிறது.  இரு அலகுகளை நம்மால் ஒரே சமயத்தில் கையாளமுடியாது. ஒன்றிலிருந்துதான் மற்றொன்றிற்கு செல்லமுடியும்.  இதனால் மனம் ஒரு தொடராகிறது. இதனால் காலஅளவு என்னும் கருத்துருவாக்கம் நிகழ்கிறது.  அடிப்படையில் நேரம் என்பது நனவு மனத்தின் நகர்வை அவதானிப்பதற்கான ஒரு வழி.  நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கடிகாரங்கள், நிழற்கடிகைகள் எல்லாம் கருவிகள்தானே ஒழிய நேரமல்ல.  ஒருவகையான நினைவுமுடிச்சு அல்லது மனிதமனத்தால் மட்டுமே புனையப்படும் ஒரு துணைக்கருவியே நேரம் என்பது.

பொருட்களை ஏதோவொரு பின்னணியில் பொருத்திப்பார்க்கும் இயல்பு மனதிற்கு தேவைப்படுகிறது.  நமக்கெதிரே மூன்று பொருட்கள் இருக்குமென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் வைக்கப்பட்டால்தான் அவை தனித்தனியானவை என்பது நமக்குப் புலனாகிறது. கூட்டமைவு என்பது அகத்தின் மற்றுமொரு செயல்பாடு.  ஒரு ஓவியன் அசையாப் பொருட்களை வரைவதற்கு அவற்றை ஒரு ஒழுங்கில் அமைப்பது போன்றது அது.  அவன் பூச்சாடியையும், பூக்களையும் மேசைமீது பிறபொருட்களுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் வைத்துக்கொள்கிறான்.  அவை ஒரு குவியலாக இருந்தால் பொருட்களின் உருவரைகளை பிரித்துக்காண்பது எளிதாக இருக்காது.  எனவே ஒவ்வொன்றையும் இடம்சார்ந்து பிரித்துவைக்கவேண்டியிருக்கிறது.  ஒரு காட்டையோ அழகிய நிலக்காட்சியையோ வரைய எண்ணும்போதும் – இயற்கையே அக்காட்சியை ஒழுங்கமைத்திருக்கும் என்றாலும் – அவன் சில தெரிவுளை மேற்கொள்ள வேண்டும். குறுஞ்செடிகளையும் மரங்களையும் தவிர்த்து ஒரே ஒரு பெரிய மரத்தையும், பின்னர் வேறு இரு மரங்களையும், ஒரு அடிக்கட்டையையும், ஏரியையும், மலையின் ஒரு பகுதியையும் அவன் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.  பல கூறுகளில் சிலவற்றை எடுத்துக்கொண்டு சிலவற்றை தவிர்த்து தன் உணர்திறனுக்கேற்றவாறு அவன் அதை வடிவமைக்கிறான்.  இதைப்போலவே மனமும் தன் வசதிக்கேற்ப தன் புரிதலுக்கொப்ப தன்னுடைய இடம்சார்-உணர்வுசார் கூட்டமைவுகளை கட்டமைத்துக்கொள்கிறது.

இது பல மனங்களின் தொகுதிக்குள்ளும் நிகழ்கிறது.  பலமனங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு சிக்கலான நிகழ்வாகவே உலகம் இருக்கிறது.  இவ்வுலகம் என்னும் மரத்தையே நாம் தேர்கிறோம்.  அதன் முன் அமர்ந்து சிந்தனையில் ஆழ்ந்து தற்சார்புடையதும் அற்றதுமான இரு கொடிகளையும் வளர்ச்சிப்பாதையில் மரத்தைச் சுற்றி வளரவிடுகிறோம்.

ஆறு நிலைகளைப்பற்றிய குறிப்புடன் குரு பாடலை தொடங்குகிறார்.  அவை – பிறப்பிற்கு முந்தைய நிலை, பிறப்பு, வளர்ச்சி, மாற்றம் அல்லது பரிணாம வளர்ச்சி, சிதைவு, இறுதி அழிவு. ஒவ்வொன்றும் அழிவற்ற நிலையில் இருந்து வெளிவருகிறது.  தனித்ததாய் பிறக்கிறது; வளர்ந்து, மாறி, மூப்படைந்து இறுதியில் இறந்து காணாமல் மறைகிறது.  இது விழிப்புநிலையில் நிகழும் அனைத்திற்கும் பொருந்தும்.  கனவுகளுக்கும் இது பொருந்தும்.  கனவு தோன்றுவதற்கு முன் அதன் கூறுகளும் அதற்கான காரணமும் விதைநிலையில் இன்றியமையாதனவாக புதைந்திருக்கின்றன.  அவ்விதை கனவாக வெளிப்படும்போது பொருளார்ந்த பேரெழில் வடிவங்களாய் முளைவிடுகிறது.  சிறிதுநேரத்தில், இன்னொரு விதை வெளிப்படத் துடிக்கையில் முந்தையதன் மீதான ஆர்வம் குறைந்து அது காணாமலாகிறது.

நம் விழிப்புநிலையில், சாத்தியமான பல தேவைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட தேவை மட்டும் மேலெழுகிறது.  அது ஒரு மெய்மையை, குறிப்பிட்ட வடிவத்தை கொள்கிறது.  அந்நிலையில் அத்தேவை உறுதிபெற்று தவிர்க்கமுடியாததாகி நம்மை செயலாற்றத் தூண்டுகிறது. இறுதியில் அது நிறைவேறுகிறது. அல்லாது தன் முக்கியத்துவத்தை இழந்து மெதுவாய் கரைந்துபோய் இல்லாமலாகிறது.

இப்பாடலில் ஒரு கொடி விழிப்புநிலை-கனவுநிலை அனுபவங்களாய் இரண்டாகக் கிளைவிட்டு மலர்கிறது.  ஆழ்உறக்க நிலை என்பது பெரும் சாத்தியங்கள் கொண்ட விளைநிலமாய் நம்முள் மறைந்துள்ளது. அது ஒரு நனவிலிப் பொருண்மை.  பண்டோராவின் பெட்டி(Pandora’s Box) போல அதிலுறையும் நல்லவை அல்லவை நமக்குத் தெரிவதில்லை.  வாழ்வு செயல்படத் துவங்கிய உடனேயே கொடி விதையைவிட்டு வெளியே வருகிறது. இங்கிருக்கும் தேவாவைப் போன்ற ஒரு குழந்தை ‘இன்னும் எனக்கான நேரம் வரவில்லை.  பலதும் அதிலேயே புதைந்திருக்கட்டும். ஒவ்வொரு நாளும் சிறிதுசிறிதாக நான் வெளிப்படுத்துவேன்’ என்கிறாள்.  இரண்டு நிமிடத்துக்கு ஒரு புன்சிரிப்பை அவள் நிரலமைக்கிறாள்.   ஒரு பெரும் கூப்பாடு; மீண்டும் புன்னகை.  பின் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு கூச்சல்கள், பலவகையான உணர்ச்சிகளுடன் திரும்ப உறக்கம். அடுத்த வருடமோ அவள் யார் மடியிலும் அமரப்போவதில்லை.  எல்லோரையும் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டு ஆராய்ந்துகொண்டிருப்பாள்.

அகத்தை அறியும் செயலில் கடந்தநிலையை அடைவதற்கே நாம் எப்போதும் முயல்கிறோம். கடந்தநிலை அல்லது நோக்கிநிற்றல் இங்கே மரத்திலிருந்து வேறுபடுத்தப்பட்டுள்ளது.  அதனை, நிகழ்தல் என்னும் மரத்தினடியில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு யோகியாக உருவகிக்கிறார் குரு.  அவரைச் சுற்றி பலதும் நிகழ்கின்றன.  இவையெல்லாம் நிகழ்வதை அவர் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கிறார். அவர் எதைப்பற்றியும் கவலை கொள்ளாதவர் போல் வெறுமனே அமர்ந்திருக்கிறார்.  ஆனால் அவர் ஒரு பொறுப்பற்ற பயணி போல அங்கே அமர்ந்திருக்கவில்லை.  ஏனெனில் கொடிகள் எல்லா திசைகளிலும் வளர்ந்து அனைத்தையும் மூடிக்கொண்டேயிருக்கின்றன.  விலகலுடன் இருக்கும் அவர் அவரைச் சுற்றி நிகழ்வனவற்றை நன்றாகவே உணர்கிறார்.  எதனுடனும் தன்னை பிணைத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கிறார்.  அங்கமர்ந்திருக்கும்போது நீங்கள் விழிப்புடன் இல்லாவிட்டால், சரியான முறையில் அமராவிட்டால் நீங்களும் மாட்டிக்கொள்வதோடு அவற்றால் மூடப்படுவீர்கள்.  ஆனாலும் அதிலிருந்து நீங்கள் தப்பித்து ஓடுவதில்லை. அதனடியிலேயே அமர்ந்து தவம் செய்கிறீர்கள்.

தவம் என்பது என்ன?  பகவத் கீதையில் தவத்திற்கு உதாரணங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.  எனது இக்கையால் பெரும் அழிவுகளை ஏற்படுத்தமுடியும்.  அதைக்கொண்டு பயனுள்ளவற்றை உருவாக்கமுடியும்.  பிறருக்கு உதவமுடியும்.  எனது செயல்களெல்லாம் எதிர்மறையானவற்றை தவிர்க்கும்போது, எனது இயல்கைகள் உலக நலனுக்கென செயல்படும்போது, வாழ்வின் நித்தியமான விழுமியங்களை உயர்த்த பயன்படும்போது அது ஒரு தவமாகிறது; உடலின் தவ ஒழுக்கமாகிறது.

அதேபோல எனது நாவினைக்கொண்டு பல பொய்களை உருவாக்கலாம்; மனிதமனங்களை திரிபடையச் செய்யலாம்; இன்னல்தரும் சூழல்களை உருவாக்கலாம்; பிறருக்கு துன்பம் விளைவிக்கலாம்; இருவரிடையே சண்டை மூளச் செய்யலாம்; குழுக்களிடையே பூசலை உண்டாக்கலாம்.  தெருக்களின் கல்வியாளனாகலாம்; பேரியக்கங்களை தோற்றுவிக்கலாம், புரட்சிகளையும் ரத்தப்பெருக்கையும் ஏற்படுத்தலாம், இரு நாடுகள் தம்மிடையே போரிடச் செய்யலாம், உலகப்போரை துவக்கலாம்.

பலர் பலியான மகாபாரதப் பெரும்போர் ஒரு தனி மனிதனால் தொடங்கப்பட்டது.  யுதிஷ்டிரன். அவன் சூதாட்டத்திற்கு அறைகூவி அழைக்கப்பட்டான்.  ‘நான் சூதாடப்போவதில்லை’ என்ற சரியான நிலைப்பாட்டை அவன் மேற்கொண்டிருக்கலாம்.  ஆனால் அவன் ‘சரி’ என்றான்.  அச்சிறு துவக்கத்தில் போர் தொடங்கியது.  ஒரு பெண் சூதாட்டத்தில் அவமானப்படுத்தப்பட்டாள்.  தன் கொழுநன் அர்ஜுனனிடம் ‘என்னைப் பழித்தவனின் குருதியை நீ அள்ளிப் பூசும்வரை என் கூந்தல் முடியேன்’ என்றாள்.  அவன் அவளுக்கு சொல்லளித்தான்.   அச்சொல்லுக்காக அந்தப் பெரும்போர் நடந்தது.

ராமாயணம் இதே போன்றது.  ஒரு பொன்மானை ராமனிடம் வேண்டினாள் சீதை.  அவளைப் பாதுகாத்து நின்றிருந்த இலக்குவனை அவள் அவமதித்து துரத்தினாள்.  ராவணன் வந்து அவளை கடத்திச் சென்றான்.  பெருங்காவியம் நிகழ்ந்தது.

சொற்கள் ஏற்படுத்திய பிழைபுரிதல்களுக்கும் பெரும் சோகங்களுக்கும் இவை எடுத்துக்காட்டுகள். மறுபுறம் ஞானத்தின் கடவுளாய் சோஃபியாவும் சொல்லின் செல்வியாய் வாக்தேவி என்னும் சரஸ்வதியும் உண்டு.  அவர்கள் துணையுடன் சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுவது எப்போதாவதுதான் நிகழ்கிறது.  ஆதரவாக, தூண்டலாக, நற்கருத்தை விளக்க, அழகான ஒன்றைக் கொணர, நட்பார்ந்த உறுதிமொழிக்கு, துணிவுகொள்ளும்படி ஊக்குவிப்பதற்கு என பலவகையில் சொல் பயன்படுகிறது. இவற்றிற்கென மட்டும் சொற்களை பயன்படுத்தி பிறபொழுதுகளில் மௌனமாய் இருப்பதன்மூலம் நாம் நம் நாவினைக்கொண்டு நம் சொல்லால் தவம் செய்பவர்களாகிறோம்.

வாழ்வின் கிடைநிலைகளிலிருந்து விலகி, உயர் மீயுண்மையை அவதானிக்கவும் அதன் அழகை உணரவும் செய்யும்போது நம் மனம் கொண்டு நாம் தவம் புரிகிறோம்.  மரத்தடியில் அமைதியாய் அமர்ந்திருக்கும் யோகி தன் பொழுதை வீணடிக்கவில்லை.  கவலையற்றவராய் தோற்றமளித்தாலும் அவர் எல்லாவற்றிற்கும் எல்லோருக்கும் நல்லன விழைகிறார். இயல்பூக்கத்துடன் இருக்கிறார்.  அன்பும் கருணையும் நிறைந்தவர் அவர்.  கொடியால் பிணைக்கப்படாமலிருந்தால் – தன்னை விலக்கிகொண்டார் என்றால் மட்டுமே அவரால் பிறரை உய்விக்க முடியும்.

மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் மூவரை காப்பாற்ற விழையும் நாலாமவன் நீந்தி அம்மூவர் நடுவே சென்றானானால் மூவரும் அவனைப் பிடித்திழுக்க நால்வரும் மூழ்கவேண்டியதுதான்.  எனவே, அவன் அறிவுபூர்வமாக சிந்தித்து, முதலில் ஒருவனை கரைசேர்த்து அடுத்தவனை காப்பதற்குச் செல்லவேண்டும்.  மூவரையும் அவனால் காப்பாற்ற முடியும் என்பது உறுதியில்லை என்றாலும் அவர்களோடு சேர்ந்து அவனும் மூழ்க நேராது.

கருணை என்ற பேரில் நீங்கள் ஒரு வலையில் போய் சிக்கிவிடக்கூடாது.  உங்களை நீங்கள் விலக்கிக்கொள்ள வேண்டும்.  நீங்கள் உயிரையும் துறக்க சித்தமாயிருக்கும் ஒரு காரணம் பற்றி மார்டின் லூதர் கிங் பேசினார்.  நாம் அதை உயிர்வாழ்வதற்கான காரணமாக மாற்ற விரும்புகிறோம். இறப்பது என்பது போற்றத்தக்க விழுமியமன்று.  வாழ்வதே – இப்போது மட்டுமல்ல; என்றென்றுக்குமாய் வாழ்வதே – பெரும் விழுமியம்.

கனவு காணும்போது நீங்கள் கனவுகாண்கிறீர்கள் என்பதை உணர்ந்தே இருக்கும் கணங்களை கவனித்திருக்கிறீர்களா? ஆனால் அந்த உணர்வு கனவு நிகழ்வதை தடுப்பதில்லை.  கனவு முடியும் வரை,  நீங்கள் காண்பது கனவு என்று நீங்கள் உணர்ந்தாலும், அதிலிருந்து நீங்கள் வெளியே வர முடியாது. கனவு கவர்ச்சிகரமானதாய் இருக்கலாம்; அல்லது இயல்புக்கு மாறானதாய் இருக்கலாம்.  அதில் எதுவும் நிகழலாம்.  ஆனால் அது நம்மை அயரச் செய்வதில்லை.  ஏனெனில், நாம் விழித்ததும் அது மறைந்துவிடும் என நாமறிந்திருக்கிறோம்.  நம் விழிப்புநிலை வாழ்வும் இதேபோலிருக்கும்.  பலவும் முக்கியம் வாய்ந்தவையாய் தோன்றும்.  ஆனால் மற்றொரு நனவு ‘இதுதான் உலகம், இதுவும் கடந்துபோகும், நம்மால் ஆகக்கூடியது ஒன்றுமில்லை’ என்று சொல்லும்.

நனவு என்னும் கூறு மரத்தினடியில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதனாக உருவகிக்கப்பட்டுள்ளது.  நாமே மரம், பிறிதொன்றில்லை.  இம்மரத்தில் காலமும் இடமும் ஒருபுறம் நம் விழிப்புநிலை அனுபவத்தாலும் மற்றொருபுறம் கனவுகளாலும் நிரப்பப்படுகின்றன. இரண்டுமே நம் ஆழ் நனவிலியிலிருந்தே தோன்றுகின்றன.  இது நிகழும்போதே, நனவின் அவதானிக்கும் கூறு அதிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு அதே மரத்தினடியில் சிந்தையில் ஆழ்த்தப்பட்டு வாழ்வின் பல நிகழ்வுகளையும் அவதானிக்கும்படி செய்யப்படுகிறது.

இதுவே இப்பாடலின் படிமம்.  உங்கள் அகத்தில் விழிப்புநிலை வாழ்வாய் கணம்தோறும் மலரும் கொடியை கவனியுங்கள்.  மற்றொரு திசையில் மலரும் உங்கள் பகற்கனவுக் கூறை நோக்குங்கள். உங்களது அனைத்து நடவடிக்கைகளிலும் இவற்றின் வேர்களை, விதைகளை கவனியுங்கள். இவ்விரு செயல்பாடுகளிலும் எத்துணையளவு நீங்கள் பங்கெடுக்கவேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யுங்கள்.  உங்கள் ஈடுபாடு அளவுக்கதிகமானால் அது உங்களை துன்புறுத்தும்.  அத்துன்பமே இங்கே நரகம் எனப்படுகிறது.

இப்போது அகம்நோக்கித் திரும்பி நனவிலியின் மௌனமான ஆழத்தை கவனியுங்கள்.  நம்மால் துளைக்கமுடியாத அந்த ஆழத்திலிருந்து, எண்ணங்கள் எப்படி எழுகின்றன, கருத்துகள் எப்படி உளக்காட்சிகளாக விரிகின்றன என்பதை நோக்குங்கள்.  நாம் எவ்வளவு முயன்றாலும் இவை தோன்றும் ஆழத்தை ஒரு எல்லைக்கு மேல் நம்மால் தாண்ட முடியாது. அந்நனவிலியின் ஆழத்தைப்போலவே, உடலில் தன்னிச்சையாய் நிகழும் செயல்பாடுகள் பற்றியும் நாம் ஏதும் அறியோம்.  அறிவியலறிஞர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள் சிறுநீரகம், கணையம் போன்ற முக்கியமான உறுப்புகளின் செயல்பாடுகள் என்று கருதுவதையே நாம் பாடநூல்களிலிருந்து அறிகிறோம்.  அச்செயல்பாடுகள் குறித்து நாம் உண்மையில் ஏதும் அறியாதவர்களாகவே இருக்கிறோம்.

ஆனால் நாம் நம் சுவாசம் குறித்த நனவுடையவர்களாக இருக்கிறோம்.  நம்மையறியாமலே சுவாசம் பெரும்பாலும் நடந்தேறுகிறது என்றாலும் அதைப்பற்றிய விழிப்புணர்வோடு நம்மால் சுவாசிக்க முடியும்.  ஆனால் நீண்ட நேரம் நம்மால் மூச்சை அடக்க முடியாது.  நம் நனவைக் கடந்த ஏதோ ஒன்று அம்முயற்சியை கைவிடுமாறு வற்புறுத்துகிறது.  வாழ்வா சாவா என்ற போராட்டம் நிகழ்கிறது – நாம் வாழும்படி நிர்பந்திக்கப்படுகிறோம்.

நம்முள் உள்ள நனவிலியுடன் அறியாதனவற்றை சேர்க்கும்போது அவற்றின் மொத்தம் காரணமூலத்தில் அமைகிறது.  நமது நனவுநிலை அனுபவங்களும் நடத்தைக்கூறுகளும் அதன் இணைப்பகுதியாக உள்ளன.  மேலும் அகமெய் உயிரியின் (psychophysical organism) கூறுகளும், நனவுநிலை தர்க்கமும், உணர்ச்சியும், அறிதல் திறனும் உள்ளன.  நனவையும்  அறிந்தவற்றையும் நனவிலியுடனும் அறியப்படாதனவற்றுடனும் இணைக்கும்போது நம் தனித்தன்மை (individuation) குறித்த ஒரு முழுமைச் சித்திரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

இன்னும் ஒரு படி மேலே செல்வோம்.  உங்கள் வாழ்வை திரும்பி நோக்குங்கள். உங்களது பெற்றோருடையதைப் போன்றதேயான உங்களது சில உணர்ச்சி வகைமைகளை, நம்பிக்கைகளை, வாழ்வு குறித்த நோக்குகளை கவனியுங்கள்.  அவர்களிடமிருந்து நீங்கள் கற்ற திறன்களை எண்ணுங்கள். பின்னர், உங்கள் பெற்றோரின் உடலமைப்புகள், குரல்கள், தனிப்பட்ட உடலசைவுகள் மற்றும் திறன்களை நினைவுகூருங்கள். உங்களுக்கு பொருள்படாத அவர்களது நடத்தை வகைமைகள், நம்பிக்கைகள், முன்முடிவுகள் சிலவற்றை எண்ணிப்பாருங்கள்.  அவர்கள் வேறு விதமாக நடந்துகொள்ளவேண்டும், சிந்திக்கவேண்டும், வேறு நம்பிக்கைகளை கொண்டிருக்கவேண்டும் என்று நாம் எண்ணுகிறோம்.  ஆனால் நாம் பொருட்படுத்தும் வகையில் அவர்கள் நடந்துகொள்வதில்லை.  அவர்களைத் தூண்டுவது எது என்றும் அவர்களின் உள்ளே நிகழ்வதென்ன என்றும் நாமறியோம். நம் மூதாதையருக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே உள்ள மரபொற்றுமை குறித்தும் நாமேதுமறியோம்.

இங்கு நம் பெற்றோரின் வாழ்வு நம்மில் தொடர்வது குறித்த ஒரு நனவுச் சித்திரம் நமக்கு கிடைக்கிறது. இவையெல்லாம் ஒன்றாக இணைக்கப்படும்போது உங்களில் உள்ள நனவிலிக் காரணிகளின் நீட்சியொன்றை நீங்கள் காணலாம்.  காலவெளியில், பல்லாயிரம் ஆண்டுகால பரிணாமவளர்ச்சியில்  அந்நனவிலியின் ஆழத்தை நீங்கள் காணலாம்.  இங்கு இப்போது நம் அகத்தில் நாம் உணரும் நனவிலியின் ஆழம் குறித்து நாமறிய இது உதவும்.

அடுத்ததாக, உலகம்பற்றிய ஒரு சித்திரத்தை எண்ணுங்கள்.  நாம் உலகு என்று எதை சொல்கிறோம்?  உலகவரைபடம் நினைவில் எழலாம்.  விண்கலம் அண்மையில் எடுத்த உலகின் புகைப்படம்  தோன்றலாம்.  வானவியல் புத்தகத்தில் பார்த்த நெபுலாக்களின் அமைப்பு, பால்வீதியில் உள்ள பல்வேறு விண்மீன்கூட்டங்கள், நமது சூரியமண்டலம், கோள்களமைப்பு இவற்றின் படங்களை நினைவில் மீட்டெடுக்கலாம்.  ஆழிகளும், மலைகளும், அரசியல்-தேச எல்லைகளுடன் கூடிய உலகை கருத்தில் கொள்ளலாம்.  பண்பாடுகள், பேரரசுகள், நாகரிகங்கள் ஆகியவற்றின் வரலாற்று எழுச்சிகளையும் வீழ்ச்சிகளையும் எண்ணலாம்.

நமது நிகழ்கணம் இவற்றால் எல்லாம் வடிவமைக்கப்பட்டது.  ஆனால், கருதுகோள்களைத் தாண்டி இப்படிமங்களின், சித்திரங்களின் பின்னால் உள்ள மெய்மையை நாம் அறிவதில்லை.

நாம் முதலில் நம் நனவிலியின் ஆழத்தை அறிந்தோம்.  இப்போது வரலாறு, புவியியல், தொன்மம் மற்றும் மரபுசார் கிடைநிலை அகலத்தின் புறநோக்கு நமக்குக் கிடைக்கிறது. நாம் கவிதையும் அழகியலும் கொண்டு நலம்பாராட்டுவதும், விரும்புவதும் வெறுப்பதும், அழிக்கவும் மாற்றவும் சீர்திருத்தவும் விழைவதும் இவ்வுலகையே. நம் வேர்களை உணர்வதும் இவ்வுலகிலேதான்.

இப்போது, பல கருத்துப்படிமங்களின் புற வடிவமும், உங்களில் தொடங்கி பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கம் வரை நீளும் நனவிலியின் பெரும் ஆழமும் கொண்ட அவ்வுலகில் உங்களை ஒரு தனியனாக நிறுத்துங்கள்.  இப்போது நீங்கள் செய்வது அவதானிப்பது.  அமைதியாய், தேர்வுகளின்றி இந்த நனவுநிலையை அனுபவியுங்கள்.  வெறுமனே கவனியுங்கள்.  இச்சமநிலையை எதையாவது செய்யத்துடிக்கும் உங்கள் நனவுநிலையோடு ஒப்பிடுங்கள்.  அந்நனவு நிலையில் உங்களில் கூடும் ஆர்வத்தை, அதற்கு நீங்கள் அளிக்கும் ஆற்றலின் அளவை, உங்கள் அனைத்து அமைப்புகளும் எப்படி துடிப்பு பெறுகின்றன என்பதை நோக்குங்கள்.  நோக்கிநிற்கும் நனவிலிருந்து இதை பிரித்தறியவேண்டும்.  நாம் தன்னிரக்கம் கொள்ளும்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் மனநிலைகளை துய்க்கும்போதும் இந்நனவு எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.  அது ஒருபோதும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.  நம்மில் உள்ள பிற கூறு பாதிக்கப்படுகிறது, நாம் எப்படி பாதிக்கப்படுகிறோம் என்பதை நோக்கிநிற்கும் அகம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

இவையெல்லாம் பூக்கும் இரு கொடிகள் படரும் ஒரு மரத்தின் மூலம் விளக்கப்படுகின்றன.  ஒரு கொடி நம் நனவின் உய்த்துணர் நிலையை, விழிப்புநிலையில் நடைபெறும் செயல்பாடுகளை குறிக்கிறது.  மற்றொன்று நம் அகவயப்பட்ட மாயங்களை, கற்பனைகளை குறிக்கிறது. நாம் இங்கு குறிப்பிடும் ஆழம் என்பது கொடியின் விதையாகிறது.  நிரந்தர வெளிப்பாடுகளாகிவிட்ட நம் தனியனுபவங்கள், வரலாறு, கலை, இலக்கியம், மனிதனின் கைவண்ணங்களான நகரமைப்புகள், நினைவிடங்கள் போன்ற பதிவுசெய்யப்பட்ட மானுட அனுபவங்களிலிருந்து நாம் எடுத்துக்கொள்பவை – இவையெல்லாம் அக்கொடியின் மலர்கள்.

தன்னைச்சுற்றி மலரும் வாழ்வை நோக்கி நிற்கும் நனவில் ஒரு சிறிய கூறாக மரத்தினடியில் அமர்ந்திருக்கும் நபர் குறிப்பிடப்படுகிறார்.  அவற்றுடன் ஒப்பிடப்படும்போது, நோக்கிக்கொண்டிருக்கும் நனவு என்பது பிரபஞ்ச ஆழியில் தன்னை இழந்த ஒரு ஒளிவிடும் தாரகையாக இருக்கிறது எனலாம்.  அதை எந்நேரமும் நாம் தவறவிடக்கூடும்.  முக்கியமற்றதாகத் தோன்றினாலும், நம் வாழ்வின் அனைத்து செயல்பாடுகளுக்குமான நிலமாகவும் அவற்றிற்கு தூண்டுகோலாகவும் அது இருக்கிறது.

பண்டைநாட்களில் இந்திய கிராமப்புறங்களில் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தியானம் செய்பவர்களை காணமுடியும்.  இன்றோ இது ஆதர்சமான சூழல்களில் மட்டுமே நிகழமுடியும்.  அமைதிதவழும் அத்தகைய  இடத்தை நாம் தேடும்போது, நம்மைச்சுற்றி நிகழும் பேரோலத்தையும் அமைதியின்மையையும் உணர்கிறோம்.  நம் புலன்களிலும் மனதிலும் இத்தகைய தேவை உணரப்படும்போது, அது நம்முள் உறையும் ஆற்றல்களோடும் துவக்கநிலை நினைவுகளோடும் பிணைக்கப்பட்ட பல அதீத உணர்ச்சிகளை ஏற்படுத்துகிறது.  நம் ஆவல் தூண்டப்படுகிறது. நம் கவனம் சிதறுகிறது.  நம் சமன் குலையாமல் மையத்தின் மோனநிலையுடன் இயைதல் ஒரு போராட்டமாகவே இருக்கிறது.  ஐந்து நிமிடங்கள் நாம் அமர்ந்திருந்து ஓசையடங்குவதற்காக காத்திருக்கிறோம்.  நம் பொறுமை நம்மை கைவிடுகிறது.  எழுந்து விசாரணையில் இறங்குகிறோம், நிகழ்வனவற்றுடன் பிணைக்கப்படுகிறோம்.  ஆனால் அகத்தின் மெய்மைக்குள் இறங்க விழைபவன் இதனை ஒரு சவாலாக ஏற்கவேண்டும்.  உங்களால் எத்துணை பொறுமை காக்கமுடியும்?  சூழல் எதுவாயினும் சலனமில்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும்?

ஏழாவது பாடலில் கவனச்சிதறல் ஏற்படுத்தும் ஆயாசம் குறித்து பார்த்தோம்.  அங்கே தூங்குதல், விழித்தல், உண்ணல், புணர்தல் போன்ற இயற்கைத் தேவைகள் நம்மை அணுகியவண்ணம் உள்ளன. இவற்றின் பெருக்கு அனைத்து மாற்றங்களையும் பிரதிபலிக்கும் மாற்றமில்லா மெய்மையை நாம் அறியமுடியாமல் செய்கிறது. புற உலகின் பல அதிர்வுகளால் நிரப்பப்பட்டாலும் ஆடி ஒரு போதும் பாதிப்புக்குள்ளாவதில்லை.  அதேபோல், தூய சாட்சியாய் இருக்கும் நனவு, மாற்றத்திற்குள்ளாவதாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் அதில் எந்த மாறுதலும் நிகழ்வதில்லை.  இப்பாடலில் வரும் மரத்தினடியில் அமர்ந்திருக்கும் யோகியைப் போல ஒரு பெரும் நிலைத்தன்மையை தரக்கூடிய ஒரு கடுமையான மனப்பாங்கை குரு எட்டாவது பாடலில் பரிந்துரைத்தார்.

இங்குள்ள சவால் மெய்யானது, அதே சமயத்தில் பொய்யானதும் கூட.  வந்து பின் மறைவதால் பொய்யானது. ஆனால் தனியர்களாய் நாம் அனுபவிக்கும் இன்பதுன்பங்களுக்குக் காரணமான மரபியல்கைகளைக் (genetic potentialities) கொண்டது என்பதால் மெய்யானது.  அறியப்படாததால் ஒரு கருவியாக பாவிக்கப்படும் அகமெய் உயிரி நிச்சயமாக மாற்றத்திற்குள்ளாகிறது.  தனியனின் வாழ்நாளைத் தாண்டியும் எஞ்சுகிறது.    உயிரியல் ரீதியாக அது தலைமுறை தலைமுறையாக கையளிக்கப்படுகிறது.  இதனால்தான், “அகத்தின் மாற்றமில்லாத நிலையை அறிய யாருளர்?” என்கிறார் குரு.

பின்னர் நம்மை இரண்டு உறுதியான மாற்றுகள் கொண்ட புதிர்நிலைக்கு இட்டுவந்தார் குரு.  மாறிக்கொண்டே இருக்கும் இவற்றைத் தாண்டி மாற்றமில்லா அறிவாகவே மாறவேண்டும்.  ஏழாவது பாடலில் சொன்னதுபோல, நம்மில் பெரும்பான்மையோருக்கு இது எளிதே அல்ல.  நம்மால் முடியாதபோது, அதில் வெற்றிபெற்றவர்களிடம் இருமுனைப் பிணைப்பை (bipolarity) ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதன் மூலம் மாற்றமில்லா நிலையை அடைய முயற்சிக்க வேண்டும்.

எட்டாவது பாடல் ஒரு கடும் மனப்பாங்கை கைக்கொள்ளும்படி கூறுகிறது. தெருவில் அலையும் நாயைப்போல உங்கள் மனதை விடக்கூடாது.  அதன் தலைவனாக நீங்கள் ஆக வேண்டும். வெறுமனே நோக்குதல் என்னும் இந்தச் சிறு விழிப்புணர்வில் அனைத்துமறிதலுக்கான இயல்கை உள்ளது.  நம்மில் பலரில் உள்ள இந்த அனைத்தறிதல் என்னும் நோக்கும் கூறு ஐ.நா.வைப் (United Nations) போல் உள்ளது. ஐ.நா. உலகம் முழுவதிலும் நிகழ்வனவற்றை நோக்குகிறது.  ஆனால் எந்த நாடும் மடமையில் ஈடுபடும்போது அதைத் தடுக்கும் அதிகாரம் எதுவும் அதற்கிருப்பதில்லை. ‘செய்யாதே’ என அறிவுரை மட்டுமே அதனால் வழங்கமுடியும்.  நம்மில் உள்ள அனைத்தறி நோக்கிலும் (omniscient witness) எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் ஒரு ஐ.நா. உள்ளது.  அதை சரியாக வளர்த்தெடுப்போமென்றால் – அதன் இச்சைப்படி நடக்க அதிகாரம் அளித்தோமென்றால் – அது உலகில் உள்ள அனைத்துப் படைகளையும் ஐ.நா.-விடம் ஒப்படைத்து தனி நாடுகளின் இறையாண்மையை காக்கும்படி கூறுவதற்கு ஒப்பாகும்.  அதனால் கொடுமைகளை தடுக்க இயலும்.

இது நடக்கக்கூடும்.  ஆனால் இப்போது நிகழவில்லை.  அதை பயிலும் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர்.  அவர்கள் தங்களது நோக்கிநிற்கும் நனவை தமது இச்சை நனவுடன் இணைத்துக்கொள்கின்றனர்.  நோக்கிநிற்கும் நனவானது அனைவருக்கும் நலம் நாடல், உன்னத அழகு, பேருண்மை, எல்லையற்ற உறுதிப்பாடு இவற்றிற்கான நெறியில் செல்லுமேயானால் இது பெரிதும் பயனுள்ளதாய் இருக்கும்.

முன்தீர்மானங்களோடு கூடிய வடிவமைக்கப்பட்ட வாழ்வை எதிர்கொள்ளும்போது அதில் போலித்தனமும் ஏமாற்றலும் இருக்கிறது.  அதன் உண்மைத்தன்மையை அது மறைக்கிறது. சூழலும் மனிதர்களும் சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளும்போது வேடமணிகின்றனர் என்றும் நாம் முழுதாக வாழவிரும்பினால் அவற்றை கிழித்தெறிய வேண்டும் என்றும் கூறிய ஃபிராய்ட் போன்றோர் மனிதகுலத்துக்கே பெரும் நன்மை செய்துள்ளார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.  நோக்கிநிற்கும் நனவில் நீங்கள் மையம்கொள்ளும்போது மக்களும் நிகழ்வுகளும் அணியும் முகத்திரைகளை நீங்கள் நன்றாக பார்க்கலாம்.  அவற்றின் பின்னால் உள்ள உண்மையின் தன்மையை வெகு சிலரே அறிகின்றனர்.

முகத்திரைகளுக்குப் பின்னால் உள்ளதை அறியவே நாம் இங்கு கூடியிருக்கிறோம்.  வாசனைகள் எனப்படும் துவக்கநிலை நினைவுகள் எனும் பல வேட்கைகள் அவற்றின் பின்னால் உள்ளன. இவ்வாற்றல்களுக்கும் தற்காப்பு மிகவும் தேவையான ஒன்று.  முகத்திரையே தற்காப்புக் கவசம். துரதிருஷ்டவசமாக, இத்திரைகள் சமூகத்தைக் காக்கும் அதே சமயத்தில் தனியன் தன்னுடைய மெய்மையையே நோக்கமுடியாமல் செய்துவிடுகிறது.

இந்த ஏமாற்றுச் சூழல்களிலிருந்து வெளியேறி அமர்ந்து ஆடலை அவதானிக்கும்படி நம்மிடம் மன்றாடுகிறார் குரு. உங்களது முகத்திரை அகன்றபின், நோக்கிநிற்கும் நனவால் பிரபஞ்ச உண்மை, பிரபஞ்ச நன்மை, பிரபஞ்ச அழகு போன்ற முழுமுற்றான நிலையில் தன்னை நிலத்தில் நிறுவிக்கொள்ள முடிகிறது. அதனால்தான் அச்சம்தரும்  அம்மரத்தின் கீழமர்ந்தவரால் தவம் செய்ய முடிகிறது என்கிறார் குரு.  ஏற்கெனவே, எட்டாவது பாடலில் சிக்கனத்தின் அவசியம் குறிப்புணர்த்தப்பட்டது.  இங்கே அச்சிக்கனம் ஒரு தனிப்பட்ட செயலாக இல்லாமல் நிரந்தரமான ஒன்றாக ஆக்கப்படுகிறது.  பறவைகளை வீழ்த்தும் ஒரு தனிச்செயல் வழமையான தவச்செயலாக வளர்கிறது.

அச்சுறுத்தும் கொடிகளிலிருந்து விலகிநிற்கவும், மீமெய்மைக்கும், நலனுக்கும், அழகுக்கும் உதவுபவனாய் தனியனை மாற்ற உதவும் முழுமுற்றான தரிசனத்தை வளர்த்தெடுக்கவும் பல வழிகளை சான்றோர் கற்பித்துச் சென்றுள்ளனர்.  பார்வை, சித்தம், பேச்சு, நடத்தை, உணர்ச்சி என அனைத்திலும் நாம் சரியான நிலையை மேற்கொள்ளவேண்டும் என்றார் புத்தர்.  எது சரியென எப்படி அறிவது? புத்தனை, நால்நிலை மெய்மையை சரணடைந்து ஐந்து விழுமியங்களை வளர்த்துக்கொள்வது மூலம்  அறியலாம்.  ஒரு புத்தபிட்சுவானவர் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எழுந்து ‘நான் புத்தனை சரணடைகிறேன்; தர்மத்தை சரணடைகிறேன்; சங்கத்தை சரணடைகிறேன்’ என மும்முறை ஓதுகிறார்.   பின்னர் ஐந்து உறுதிமொழிகளை மேற்கொள்கிறார்;

இக்கைகளால் எவ்வுயிருக்கும் தீங்கு செய்யேன்

இயற்கை கருணையுடன் எனகென தரும் பங்கையன்றி எதையும் பறிக்கேன்

பொருளில்லா பேச்சிலும் வம்பிலும் ஒரு கணத்தையும் நான் வீணாக்கேன்

அவாக்கள் என்னை நல்வழியிலிருந்து விலக்க ஒப்பேன்;

போதைப்பொருட்கள் என் அறிதிறனை மாசுபடுத்த விடேன்

பின்னர் தன் சக பிட்சுக்களுடன் அமர்ந்து சமயநூல்களை கற்கிறார்.  புத்தரின் வாழ்வையும் சொற்களையும் ஆழ்ந்து ஆய்கிறார்.  உலகப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்டு விடுதலை பெற இது ஒரு வழி.  இதுபோல் பலவழிகள் உள்ளன.

இயேசு கிறிஸ்துவின் விரிந்த கைகளுக்குள் அடைக்கலம் புகுந்து அவரது அன்பின் கதகதப்பை உணர்வது இன்னொரு வழி.  என் பிதாவின் சொற்களை கேளுங்கள், ஆறுதலளித்துக்காக்கும் சொற்களை கேளுங்கள் என்கிறார் இயேசு.  கடவுளின் அரசாங்கம் எப்படிப்பட்டது என்றும் அதை அடைய ஒருவன் தகுதிபெறுவது எங்ஙனம் என்பதையும் விளக்குகிறார்.  வழியையும் இலக்கையும், ஒளியையும் வாழ்வையும், இறப்பையும் புத்துயிர்ப்பையும் நான் காட்டுகிறேன் என்று வாக்களிக்கிறார்.

சூஃபிக்கள் சொல்லியிருப்பதைப் போல அல்லாவை நம் பிரியத்துக்குரியவனாக ஆக்கிக்கொள்ளும் இஸ்லாத்தின் வழியை மேற்கொள்ளலாம்.  நடுநிலை பூஜ்யத்தில் இருக்கும் நோக்கிநிற்கும் அகத்தினை விளக்குகிறார் லாவோட்சு.  வாழ்வின் முரண்களை ஆராய்ந்து அவற்றின் உள்ளுறையும் இணக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது ஒரு அருமையான வழி.

ரிஷிகள் கற்பித்த வழியும் ஒன்றுண்டு.  பண்டைக்காலம் தொடங்கி நம் காலத்தில் ரமணர் வரை அவர்கள் எல்லோருமே ‘நான் யார்?’ என்ற கேள்வியை தளர்வில்லாது பின்தொடர்ந்தனர். அந்தப்பாதை மேலோட்டமான தடைகளிலிருந்து அவர்களை விடுவித்து இப்போது நாம் மரத்தடியில் வைத்திருக்கும் தியானத்திலமர்ந்த சாட்சியான தூய ஒளிக்கு அவர்களை இட்டு வந்தது.  திரைகளிலும் மேலோட்டமானவைகளிலும் கவனம் செலுத்துபவர்கள் அத்தகை ரிஷியை கடமை தவறியவர் எனலாம்.  ஆனால் ஒருபோதும் அது உண்மையாகாது.  பயன்மதிப்பு ரீதியாக நோக்கினால், மிகுவேலை கொண்டவர்களைவிட அவருடையது கடுமையான – அதிகம் பயன்தரக்கூடிய – உழைப்பு.  மாபெரும் தூய்மையாக்கத்தை அவர் பயில்கிறார், அனுபவிக்கிறார்.

விழிப்பு, கனவு, நனவிலி என்ற மூன்று நிலைகளே மெய்யானவை.  நோக்கிநிற்றல் தன்னளவில் ஒரு நிலை (அவஸ்தை) கிடையாது.  பிற நிலைகளைக் காணும் ஒன்று அது.  அவற்றில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் ஒரு வினையூக்கி எனலாம்.  இனி, நனவின் மூன்று கூறுகளிலிருந்து தன்னை விலக்கிக்கொண்டு தூயதாய் எஞ்சுகின்ற நோக்கிநிற்கும் அகத்தைப்பற்றி நன்கு அறிவதில் நாம் நம் கவனத்தை செலுத்துவோம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 8

Standard

ஒளிமுதலாய பழமைந்தும் உண்டு நாறும்
குழலில் புகுந்து மாறிமாறியாடும்
கிளிகளைந்தையும் வீழ்த்தி
வெளியுருவையேந்தி அகம் விளங்கிடவேண்டும்
(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 8)

ஆத்மோபதேச சதகத்திற்கு அறிமுகம் போல் அமைந்துள்ள முதல் பத்து பாடல்களில் எட்டாவது மிகவும் முக்கியமானது. இதில், நிமித்தவியல் (teleological) இலக்குடன் ஓர் இருத்தலியல் (ontological) மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறது. அழகியலும் அறவியலும் மெய்விளக்கவியலுடன் இணைகின்றன. அத்துடன், நூலின் ஒட்டுமொத்த அமைப்புக்கும் மாதிரியாக விளங்குகிறது இப்பாடல். மனிதன் அடையும் இன்பதுன்பங்களின் ரகசியத்தை விளக்கும் உள உணர்ச்சியின் ஆற்றல் சுழற்சியை ஒரு கூர்ந்த வாசகனால் அவதானிக்கமுடியும். விடுவிக்கப்படவேண்டிய புதிர்களும் பல உள்ளன. அவற்றை ஒவ்வொன்றாக காண்போம்.

முதலில், இப்பாடலில் உள்ள உருவக முழுமையை அறிவோம். கிளைகளைச் சுற்றி பறவைகள் அலைய வேடன் ஒருவன் அடியில் நின்றிருக்கும் மரமொன்றுதான் உருவகம். மேலுள்ள பழங்களும் கீழுள்ள வேடனும் செங்குத்து அளவுருவை குறிப்பவை. மரத்திலுள்ள ஐவகை கனிகள் ஐம்புலன் ஆர்வங்களை குறிப்புணர்த்துபவை. பறவைகள் பொருந்தியிராமல், புலன் கனிகளை நுகர்ந்தபடி, இங்குமங்கும் பறந்தலைகின்றன. பறவைகளின் நகர்வின் வீச்சை இருத்தலியல் நிலையில் வாழ்வின் வேட்கைகள் கைகூடும் கிடை நிலை அளபெல்லையாக கொள்ளவேண்டும். இங்கே ஒரு கலப்பு உருவகத்தை கையாள்கிறார் குரு. மரமொன்றையும் உணவுக்குழாயை நினைவுறுத்தும் துப்பாக்கிக் குழலையும் மாறி மாறி பயன்படுத்துகிறார். இவ்வுருவகத்தினை மேலும் கூர்ந்து கவனிக்கும்போது அருகருகே வைக்கப்பட்டிருக்கும் முரண்கள் பளிச்சிடுவதை காணலாம். வாழ்வு, வளர்ச்சி, கனிதல் என்பனவற்றின் குறியீடு மரம். அதற்கெதிரானதாக நிச்சயமின்மை, அழிவு ஆகியவற்றின் குறியீடு துப்பாக்கி. இவ்விரு தன்மைகளும் மெல்லிய கோட்டுச்சித்திரமாக இணைத்துக் காட்டப்படுகின்றன. மரத்தின் கீழ் நிற்பவன் சுவைப்பவன்; ஐந்து பறவைகளும் அவனது புலன் தேடல்கள். அவன் தனது புலன் வேட்கைகளுக்கு எதிராக செயல்படவேண்டியவனாகிறான். ஆக, இரு உளக்குறிப்புகளும் மரத்தடியில் நிற்பவனுக்கும் பறந்தலையும் பறவைகளுக்கும் இடையேயான உறவின் மூலம் ஓரிடத்தில் வைக்கப்படுகின்றன. இதிலிருந்து புலன்களை ஒறுத்தல் ஒருவனை பேரிருளில் ஆழ்த்திவிடும் என்ற தோற்றம் உருவாகிறது. ஆனால், ஐந்து பறவைகளை வீழ்த்துவதன் மூலம் ஒருவனில் ஒளி நிறைகிறது என்பதும் சுட்டப்படுகிறது. ஆக, இவ்வுருவகத்தில் பறவைகளும், பழங்களும், மரமும், துப்பாக்கிக் குழலும், அழிவும், ஒளிர்தலும் என ஆறு கூறுகள் உள்ளன.

இந்த நூலில் விரியும் அழகியலுக்கும் அறவியலுக்குமான அடித்தளத்தை இப்பாடலில் இடுகிறார் குரு. அழகியலானது முதலில் Kantian நோக்கிலும் பின்னர் அக்கருத்து வரலாற்று ரீதியாக அடைந்த மாற்றங்களின் அடிப்படையிலும் கையாளப்படுகிறது.

நம் அறிவு இரு கூறுகளை கொண்டது. ஒன்று நமது உள்ளுணர்வின் மூலம் நாம் அடையப்பெறுவது; மற்றொன்று நம் உணர்திறன் நமக்களிக்கும் அனுபவம். பெரும்பாலும் இவை இணைந்தே இருக்கின்றன. ஒரு உணர்வின் பொருளை உள்ளுணர்வின் உதவியுடன் அறியும்போது அனுபவம் ஒன்றை பெறுகிறோம். பெயர்களும் வடிவங்களும் கொண்ட பொருட்களுடனேயே நாம் பொதுவாக உணர்ச்சிகளை தொடர்புறுத்திக்கொள்கிறோம். காரண காரியத் தொடர்புகளில் உள்ள பொருட்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் இடையேயான தொடர்பின் தர்க்க ரீதியான பொருத்தப்பாட்டினை மனம் அறிய உதவும் இயற்கையான கருவியாகவே உள்ளுணர்வு கருதப்படுகிறது. கான்டை பொறுத்தவரை உள்ளுணர்வையும் உணர்திறனையும் குறித்த முன் கூற்று (a priori) கோட்பாடுகள் உண்டு. தூய உணர்திறனை தூய உள்ளுணர்வு என்றே அவர் கருதுகிறார்.

Thus, if I take away from our representation of a body all that the understanding thinks as belonging to it, as substance, force, divisibility, etc., and also whatever belongs to sensation, as impenetrability, hardness, colour, etc., yet there is still something left us from this empirical intuition, namely, extension and shape. These belong to pure intuition, which exists a priori in the mind, as a mere form of sensibility, and without any real object of the senses or any sensation.

The science of all the principles of sensibility a priori, I call transcendental aesthetic. There must, then, be such a science forming the first part of the transcendental doctrine of elements, in contradistinction to that part which contains the principles of pure thought, and which is called transcendental logic.

In the science of transcendental aesthetic accordingly, we shall first isolate sensibility or the sensuous faculty, by separating from it all that is annexed to its perceptions by the conceptions of understanding, so that nothing be left but empirical intuition.

(Great Books of the Western World, ed. Robert Maynard Hutchins)

கான்ட் தனது Critique of Pure Reason எனும் நூலில் விளக்கும் புலனறிவின் அடிப்படை இயல்பை நாம் புரிந்துகொள்ளுதல் அவசியமாகிறது. ஒரு அனுபவத்தை விளங்கிக்கொள்வதில் ஒருவரது அகச்சார்பு எத்தகைய பங்கு வகிக்கிறது என்பதை அது தெளிவாக்குகிறது.

In order to prevent any misunderstanding, it will be requisite, in the first place, to recapitulate, as clearly as possible, what our opinion is with respect to the fundamental nature of our sensuous cogitation in general. We have intended, then to say that all our intuition is nothing but the representation of phenomena; that the things which we intuit, are not in themselves so constituted as they appear to us; and that if we take away the subject, or even only the subjective constitution of our senses in general, then not only the nature and relations of objects in space and time, but even space and time themselves disappear; and that these, as phenomena, cannot exist in themselves, but only in us. What may be the nature of objects considered as things in themselves and without reference to the receptivity of our sensibility is quite unknown to us. We know nothing more than our own mode of perceiving them, which is peculiar to us, and which, though not of necessity pertaining to every animated being, is so to the whole human race. With this alone we have to do. Space and time are the pure forms thereof; sensation the matter. The former alone can we recognise a priori, that is antecedent to all actual perception; and for this reason such cogitation is called pure intuition. The latter is that in our cognition which is called cognition a posteriori, that is, empirical intuition. The former appertain absolutely and necessarily to our sensibility, of whatsoever kind our sensations may be; the latter may be of very diversified character. Supposing that we should carry our empirical intuition even to the very highest degree of clearness, we should not thereby advance one step nearer to a knowledge of the constitution of objects as things in themselves. For we could only, at best, arrive at a complete cognition of our own mode of intuition, that is, of our sensibility, and this always under the conditions originally attaching to the subject, namely, the conditions of space and time, while the question: ‘What are objects considered as things in themselves?’ remains unanswerable even after the most thorough examination of phenomenal world.

முதல் வரியில் உள்ள ‘ஒளிமுதலாய’, ‘பழமைந்தும்’, ‘உண்டு’ என்னும் மூன்றிற்கும் இடையே உள்ள அழகியல் தொடர்பை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஒளி என்பது உணர்ச்சியுடன் தொடர்புடையது. அது தனி கருத்தாக இருப்பதில்லை. ஒளியால் கவரப்படும் ‘நான்’ என்னும் அதன் இணையை குறிப்புணர்த்துகிறது. ஒளியைக் கண்டவுடன் தோற்றுவிக்கப்படும் ஒரு சங்கிலி நிகழ்வைக் குறிப்பது ‘முதலாய’ என்பது. அதைத் தொடர்வது உண்ணத்தக்க பழம். ஒளியும் பழமும் அருகருகே வைக்கப்படும்போது இனிய சூழல் ஒன்று உருவாக்கப்படுகிறது. சொல் அளவிலேயே, காண்ட் கூறும் கடந்தநிலை அழகியல் (transcendental aesthetics) – முன்கூற்று – பேணப்படுகிறது.

இப்பாடலில், மெய்ப்பொருள் அவாவின் மேல் ஒரு உள இயல் நிகழ்வு (psychological phenomenon) எழுகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய தனிப்பாங்கு அதை தொடர்கிறது. மிக நுண்மையாக இங்கே குறிப்புணர்த்தப்படுவது ஒருவர் தனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொள்ள விழையும் நினைவுகளைத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டதாக உள்ளது. துப்பாக்கி வெடிப்பதுபோல சடுதியில் மரணம் நினைவுறுத்தப்படுகிறது. சர்க்கஸ் கோமாளியின் கவனத்தை திடீரென கொலைக்களத்தின் இயல்புக்குத் திருப்புவது போன்றது இது. வெளித்தோற்றத்திற்கு பெரு மகிழ்வுடன் வாழ்வின் எளிய விஷயங்களில் மூழ்கியிருப்பவன் எந்நேரமும் நிகழக்கூடிய பெருந்துயர் பற்றி அடிக்கடி நினைவுறுத்தப்படுகிறான். இது தனித்துவம் வாய்ந்த தருணம் என்றாலும் வாழ்வில் மிகவும் இயல்பாய் நிகழ்வது. எதிரெதிர் வரும் தவிர்க்க இயலாதவை இரண்டு தன்முனைப்பால் தங்கள் பாதையை தேர்ந்தெடுக்கின்றன. அத்தன்முனைப்பு ஆதி நினைவுகளின் அறுதியிடப்பட்ட வற்புறுத்தல்களுக்கும் நிகழ்வுச் சங்கிலியின் துயரத்தை அதிகரிக்காமல் தாண்டிச்செல்ல முடியாத அறம்சார் இச்சைகளுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டிருக்கின்றது. ஒன்று ”இன்பமாய் இரு” என்கிறது; இன்னொன்று “அனைத்தையும் துற” என்கிறது. இது இடையறா குழப்ப நிலை.

இப்பாடலில் எளிமையாக கூறப்படும் சிக்கல் பின்னால் 69 & 70-ஆம் பாடல்களில் விரிவாக பேசப்படும். 69-ஆம் பாடலில் புலனுறுப்புகள் இன்பத்தேரொன்றில் பிணைக்கப்பட்ட குதிரைகளுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. அதில் பயணிக்கும் தன்முனைப்பு எப்போதும் இன்ப நுகர்வையே தேடும் ஆன்மாவின் நிழலாக விவரிக்கப்படுகிறது. அந்த ரதம் சிற்றின்பங்களைத்தேடியே பயணிப்பதை தடுக்கமுடிவதில்லை. 70-ஆவது பாடலில் அவ்வின்ப நுகர்வு மாயத்திறன் கொண்ட இயல் நிகழ்வாய் சுட்டப்படுகின்றது. அவ்வியல் நிகழ்வு உள்ளுறுப்பாகவும், புலன்களாகவும், உடலாகவும் அதன் பலவகைப்பட்ட இன்ப நாட்டங்களாகவும் விரிகிறது. புலனழகு போன்ற பழங்களை ருசிக்கும் ஐந்து பறவைகளை எண்ணும்போது நாம் இவ்விவரிப்புகளை மனதில் கொள்ளவேண்டும்.

பறவைகளின் இயக்கம் – ‘நயேன’ – நழுவுதலை குறிக்கிறது. ‘நய’ என்பது பல உள்ளர்த்தங்களை கொண்டது. அது அரசுசூழ்தலையும் குறிக்கும். புறத்தோற்றத்திற்கு ஒருவன் அறம்வழி நிற்பதுபோல் தோன்றினாலும் மனதளவில் கபடம் நிறைந்தவனாக இருப்பதை இது சுட்டுகிறது. தீவிர காமவேட்கையின் தடுப்பாற்றலாக உள்ளது ‘நய’. புனித குரானில் இத்தகைய கபடத்தைப் பழிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான வரிகளை காணலாம். ஆன்மீக வாழ்வை மேற்கொள்ள நினைப்பவன் கபடமற்ற எளிமையுடன் இருத்தல் அவசியம்.

தன்முனைப்பின் (ego) நரம்பியல் செயல்பாட்டில் புலனாகும் ஆழ்மனதிற்கும் மீதன்முனைப்புக்கும் இடையேயான மோதல் பற்றி ஃபிராய்ட் கூறுவது ‘நய’ என்பதை புரிந்துகொள்ள உதவும். மீதன்முனைப்பின் ஒழுக்க அதிகாரத்தின் இயக்கம் என்பது பிறரது எதிர்பார்ப்புகளின் பொய்யான வடிவத்தை அகத்தில் ஆடிப்பாவையாகக் காண்பது போன்றது. அதன்பின்னர் ஒருவன் அப்பாங்கின் தேவைகளுக்கேற்ப நடந்துகொள்ள முயல்வதோடு தடைசெய்யப்பட்ட இன்ப நாட்டங்களில் ரகசியமாய் திளைக்கிறான். அவற்றிற்கு தியாகப் பூச்சையும் தீட்டி ஒளிரக்கூடியதாய் பிறர் ஏற்றுக்கொள்வதாய் ஆக்குகிறான். தன்னையும் பிறரையும் ஒரே சமயத்தில் நிறைவடையச் செய்ய முயல்வதென்பது ஸ்ஃபிங்க்ஸ்(Sphinx)-ஐப் போலவே புதிரானது. இத்தகைய அற உணர்வையே ஹென்றி பெர்க்ஸன் மூடியதும் நிலைத்த தன்மை கொண்டதுமான உணர்வு என்பார். இது திறந்ததும் இயங்கிக்கொண்டேயிருப்பதுமான தற்சார்பியலாளரின் அற உணர்வுக்கு எதிரானது. மெய்யுணர்வுடையவனின் அறம் என ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம் சொல்லும் ‘சத்ய தர்மத்தை’யே நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்பது நாராயண குருவின் அவா.

புலன் அவாக்களான ஐந்துகிளிகளால் மகிழ்ந்துண்ணப்படும் உணர்வுகளென முதலிரு வரிகளில் காட்டப்பட்ட இன்பநுகர்ச்சிகளில் உள்ள ஆவலை அழித்தலே இப்பாடலில் இறுதி அறிவுரையாக கூறப்படுகிறது.  ‘கீழ்மறிக்கும்’ என்பதன் நேர்பொருள் குறைத்தல் என்பது.  ‘தலைகீழாக்குதலும்’ குறிப்புணர்த்தப்படுகிறது.  ஃபிராய்டின் கருதுகோள்களான நனவிலி, உள்ளுணர் நனவு, உணர்நிலை இவற்றைக்குறித்த சொல்கோளவியல் மற்றும் கிடைநிலையாகவும் செங்குத்தாகவும் நிகழும் அகஆற்றல் நகர்வு மூலம் இதை எளிதில் புரிந்துகொள்ளலாம். இவ்விடத்தில், ஃபிராயட் கூறும் ஆழ்மனம் (id) என்பதை, வெவ்வேறு முதிர்வுநிலைகளில் உள்ள ‘கர்மா’க்களின் ஆற்றல்களை தன்னுள் கொண்ட துவக்கநிலை நினைவுகள் என்றே கொள்ளல்வேண்டும்.

நனவு நிலையின் இருப்பிடம் பற்றி ஃபிராய்ட் பேசுகிறார்.  ஆனால் நிலைமை தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது.  ஒன்றின்மீது ஒன்று பற்றுகொண்ட இரு வகை ஆற்றல் இங்கே பேசப்படுகிறது.  ஒன்று மகிழ்விக்கும் பொருளின் இருப்பை வெளிப்படுத்தும் ஒளி.  இதனை நடத்தையியலாளர் உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஊக்கி என்பர்.  இன்னொன்று ஆற்றலின் அளவு. இதனை ஃபிராய்ட், தனியரின் நனவிலி ஆழத்திலிருந்து தோன்றி உடல்சார் ஊக்கியின் ஊற்றுமுகம் நோக்கிச் செல்லும் இன்ப இயல்பூக்க மன அவா என்று அடையாளம் காட்டுவார்.

இதனை எளிதில் புரிந்துகொள்ள தென்னிந்தியாவில் பயிரிடப்படும் ஒரு வகை எள்ளுச்செடியை உதாரணமாகக் கூறலாம்.  பொதுவாக பிப்ரவரி மாதத்தில் பயிரிடப்படும் அது ஏப்ரலில் பூக்கும். தவறுதலாக இவ்வகையை மே மாதத்தில் பயிரிட்டுவிட்டால் அது பூப்பதற்கு அடுத்து வரும் ஏப்ரல் மாதம் வரை காத்திருக்க வேண்டியதுதான்.  எனவே, ஒரு விதை தனது பண்புகளை வெளிப்படுத்த இயற்சூழல் மட்டுமே காரணியல்ல என்பது தெளிவு.  அதனுள் அதன் தகவமைப்பின் மரபியல் குறியாக்கம் உறைகிறது.  அதேபோல், ஒவ்வொரு துவக்கநிலை நினைவும் அதற்கேயுரித்தான புலனின்ப அவாவை வெளிவிடுவதில் ஒரு ஒத்திசைவு உள்ளது.

இது நிகழ்கையில் – ஆர்வம் ஒன்றை எதிர்கொள்ளும்தோறும் ஆற்றல் குறைகிறது.  ஒரு குறிப்பிட்ட பரப்பிலிருந்து ஆற்றலை எடுக்கும்போது அவ்வளவுடைய ஆற்றலை அது இழக்கிறது. இவ்வகையில் நோக்கும்போது, மிகையான இன்ப நுகர்வு தொடர்ந்து ஒருவரது ஆற்றலிருப்பை குறைத்து சோர்வடையச் செய்கிறது.  ஆக, இதில் சுயஅழிவு என்னும் புதிர்த்தன்மை உள்ளது.

சில சமயங்களில் இன்ப இயல்பூக்க ஆற்றலின் வெளிப்பாடு வெளியில் உள்ள பொருள் எதன்மீதுமாக அல்லாமல் உள்ளுக்குள்ளேயே சுழன்றுகொண்டிருக்கிறது.  சில நோயாளிகள் சுயஇன்பத்தில் ஈடுபடும்போது மட்டுமே இது நிகழ்வதை ஃபிராய்ட் கண்டார்.  இதில் அவர் உடல் உள்ளம் இரண்டையும் குழப்பிக்கொள்கிறார். இது சாதாரணமான பிழைபுரிதல்தான். ஆயினும், இன்பநுகர்வை சுயதூண்டல் மூலம் மட்டுமே பெறுவது என்பதும் ஒரு புறவய வெளிப்பாட்டை நோக்கி ஆற்றலை செலுத்துவதுதானே தவிர ஒருவரது அகத்தை நோக்கி செலுத்துவதல்ல.  ஆக, ஃபிராய்டினுடையது முழுமையான பார்வை அல்ல.

அகத்தே உறையும் எல்லா ஆர்வங்களையும் ஒருமுகப்படுத்தி, ஆற்றலை பாதுகாத்து அதை உள்நோக்கி செலுத்தும் ஒரு ஆரோக்கியமான வழிமுறையை இங்கே நாராயண குரு பரிந்துரைக்கிறார். இது ஒரு உன்னதமயமாக்கலை நிகழ்த்துகிறது.  உளவியலாளர்கள் இது குறித்து பெரிதும் ஆராயாமல் விட்டது துரதிருஷ்டமே.  இதன் ஆழம் பற்றி அறிந்திருந்த ஆல்ஃபிரட் ஆட்லர், தாஸ்தயேவ்ஸ்கியின் நுண்ணுணர்வை ஆராய்ந்து கூறும்போது இதுபற்றி குறிப்பிடுகிறார்.

இன்ப மயக்கம் ஒன்று தன்னை வாழ்வுணர்வின் எல்லைக்கே இட்டுச் சென்றதாகவும் அங்கே தான் இறைக்கு மிக அருகே இருந்ததாக உணர்ந்ததாகவும் இன்னும் ஒரு அடி எடுத்துவைத்திருந்தாலும் தான் வாழ்விலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும் என உணர்ந்ததாகவும்  அவர் விளக்குகிறார்.  அவரது கதாநாயகர்கள் அனைவருக்கும் இது தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இது மிகமிக முக்கியமானது.

இத்தகைய ஆழத்திற்குச் செல்வது வலிப்புநோய் வருவதற்கான அறிகுறியாக இருக்கலாம்; அல்லது புறநனவு பெரும் அகஎழுச்சியாக மாறி உடலை அதிரச்செய்யும் அளவுக்கான உயர் ஆன்மீக ஈர்ப்பாக இருக்கலாம்.  வெள்ளைநாரைகள் கருமேகங்களின் பின்னணியில் ஒரே சீராக பறப்பதைக்கண்ட ராமகிருஷ்ணர் மெய்மறந்து நின்றார்.  இத்தகைய அனுபவத்தில் ஆற்றல் புறப்பொருளிடம் செல்வதில்லை.  மாறாக, அது ஆன்மாவின் சுழியில், அகத்தில் உள்முகமாக ஈர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறது.  புற ஊக்கியின் மூலம் பெறப்படும் புலனுணர் அனுபவத்திற்கு பதிலாக, மொத்த அகப்பரப்பும் ஒருவரது மீஅடிநனவின் மையம் நோக்கி சுருண்டு குவிகிறது. ஒருவரது அகமும் புறமும் பேரின்ப சுயத்தின் நீட்சி என்ற உணர்வேற்படுகிறது.  Face of Silence எனும் நூலில் தன் கோபால் முகர்ஜி, ராமகிருஷ்ணரின் மற்றொரு அனுபவத்தை விவரிக்கிறார்:

பார்த்த இடமெல்லாம் ராமகிருஷ்ணர் ஒளியையே கண்டார். ‘நான் உன்னை கண்டடைந்தேன்’ என மீண்டும் மீண்டும் கதறியபடி அவர் கோவிலின் வெளியே ஓடிவந்தார்.  சென்ற இடமெல்லாம் ஒளியையன்றி பிறிதொன்றை அவர் காணவில்லை.  கங்கை ஒரு தங்க அரிவாள் போல தெரிந்தது.  அவர் நின்ற கரை ஒரு சுடர்ப்பாறையாக ஆனது. தொலைவிலிருந்த மரங்கள், நதியின் நடுவே சென்றுகொண்டிருந்த படகுகள், அதை செலுத்தியவர்கள், வானில் ஊர்ந்த பறவைகள் எல்லாம், ஏன் அவ்வானமே கூட இறையொளியால் கைக்கொள்ளப்பட்டு ‘நான் உன்னை கண்டடைந்தேன்’ என இசைத்தன. அவர் தொல்முனிவரின் பாடலைப் பாடினார்:

அழிவில்லாமையின் மைந்தரே, என்சொல் கேளீர்!

அனைத்திலும் உயர்ந்த அவனை நான் கண்டடைந்தேன்

வானுறை தெய்வங்கள் கூட எளியனவாகிவிட்டன இப்போது

கதிரவன் தழுவிய ஒருவனை நான் கண்டடைந்தேன்!

தன் கோபால் முகர்ஜியின் இவ்வரிகள் ஞானியின் அகம் கொள்ளும் வியப்பினை கவித்துவமிகையுடன் கூறுவதாக இருந்தாலும் இது ஒரு ஆன்மீக மாற்றத்தின் மெய்யனுபவ விவரிப்பே! இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறார் நாராயண குரு.  ஆர்வம் தூண்டும் பொருளுக்கும் அகத்தின் இன்ப அனுபவத்திற்கும் இடையில் ஒரு விகுதி/பகுதி உறவுண்டு. ஆர்வப் பொருள் என்பது விகுதி, இன்பம் நாடும் தன்முனைப்பு சார்ந்த அகமாக நனவிலியில் மறைந்திருப்பது பகுதி. மீயுயர் அகமே அனைத்தின்பத்திற்கும் அடிப்படையாக மாறும்போது சுயம் விகுதியாக முன்னால் நிறுத்தப்படுகிறது.  தொடக்கத்தில் சுயத்தையும், அதன் அறிதலையும், பேரின்ப இயல்பையும் ஒருங்கிணைந்த முழுமையாக நிமிர்த்துவதற்குக் காரணமாக இருந்த பொருள் தன் தனித்தன்மையை ஒழித்து, சாரத்திற்கு முந்தைய இருப்பு என்னும் பகுதியாகிறது.

நடராஜ குருவும் நானும் – 15

Standard

சென்னையில் கிருஷ்ண வர்மா எனும் நண்பர் இருந்தார்.  கொச்சியின் அரச பரம்பரையில் வந்தவரென்றாலும் அரச குடும்பத்தவரைப் போல நடத்தப்படுவதை விரும்பாதவர்.  தன் பெயரை வர்மா கிருஷ்ணன் என மாற்றிக்கொண்டவர்.  ஏஷியா பப்ளிஷிங் ஹவுஸ் நிறுவனத்தின் பதிப்பாசிரியர்களில் ஒருவரான அவர் நடராஜ குருவின்  பகவத் கீதை உரையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டபோது தன் நிறுவனத்தின் மூலம் அதை பதிப்பிக்க விரும்பினார்.  ஆறுமாதங்கள் கழிந்தபின்னர், கையெழுத்துப் பிரதி பம்பாய்க்கு அனுப்பப்பட்டிருப்பதாக ஜான் ஸ்பியர்ஸிடம் தெரிவித்தார். பம்பாயிலும் எதுவும் முடிவாகவில்லை என்பதால் ஏஷியா பப்ளிஷிங் நிறுவனத்தின் தலைமை பதிப்பாசிரியர் திரு இஸ்ரேலை தொடர்பு கொண்டு கையெழுத்துப் பிரதியை திரும்பப் பெறும்படி என்னிடம் கூறினார் ஜான். ஒரு நாள் அவரை சென்று பார்த்தேன்.  மன்னிப்பு கோரியபடி கையெழுத்துப் பிரதியை திரும்ப அளித்தார் இஸ்ரேல்.

நடராஜ குரு அதை எழுதி முடிக்க ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன.  நாற்பது வருடங்கள் அவர் செய்த ஆய்வின் பலன் அது.  அது பதிப்பாளரால் நிராகரிக்கப்பட்டது என்பதை குருவிடம் சொல்லத்தயங்கினேன்.  வாரங்கள் ஓடிச்சென்றன. ஒருநாள் திடீரென இஸ்ரேல் என்னை அழைத்தார்.  ‘கீதா’ ரசிகர் ஒருவர் அதை பார்க்க விழைவதாகக் கூறி அக்கையெழுத்துப் பிரதியை கோரினார்.  ஆனால் எந்த உத்தரவாதமும் அளிக்க அவர் விரும்பவில்லை. அவசரமாக அப்பிரதியை அவரிடம் அளித்தேன். நான்கு நாட்கள் கழித்து ஏஷியா பப்ளிஷிங் ஹவுஸின் பதிப்பாளர் குழுவை பால்லார்ட் எஸ்டேடில் சந்திக்கும்படி கூறினார்.  விரிந்த புன்னகையுடன் என்னை வரவேற்ற இஸ்ரேல், “நல்ல செய்தி சுவாமிஜி!  நடராஜ குருவின் பகவத் கீதையை, எங்களது நிபந்தனைகளை அவர் ஏற்றுக்கொள்வார் என்றால், பதிப்பிக்கலாம் என முடிவு செய்துள்ளோம்” என்றார்.  அவர் அளித்த ஒப்பந்தப்படிவங்களை உடனடியாக குருவுக்கு அனுப்பினேன்.  நல்ல வேளையாக, முதலில் அவர்கள் பதிப்பிக்க மறுத்ததை குருவிடம் சொல்லாமலிருந்தோமே என எண்ணிக்கொண்டேன்.  ஒப்பந்தம் குறித்து குரு மகிழ்ந்தார் என்றாலும், புத்தகத்தின் கடைசி பிரதி தட்டச்சு செய்யப்பட்டு ஜான் ஸ்பியர்ஸால் படித்துக்காட்டப்பட்ட உடனேயே புத்தகம் தொடர்பான தன் ‘கர்மா’ முடிந்துவிட்டதாகக் கருதினார்.  ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான பிறகு, எழுத்துப்பிரதி தியசாஃபிகல் பதிப்பகத்தால் அச்சிடப்படுவதற்கென சென்னைக்கு அனுப்பப்பட்டது.  மிகச்சிறந்த பதிப்பாசிரியரான திரு ராமநாதன் மெய்ப்பு நோக்கி, அச்சிடலை மேற்பார்வையிட்டார்.

அக்காலகட்டத்தில், இந்தியப் பதிப்பகங்களில் மிகச்சிறந்த ஒன்றான ஏஷியா பப்ளிஷிங் ஹவுஸிற்கு லண்டனிலும் நியூயார்க்கிலும் அலுவலகங்கள் இருந்தன.  புத்தகம் தயாரானதும், சில பிரதிகளை பிரேம் குடீரில் இருந்த எனது அலுவலகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார் திரு இஸ்ரேல்.  புத்தகம் முறையாக சென்னையில் வெளியிடப்படுவதாக இருந்தபோதும், பம்பாயிலுள்ளவர்க்கும் நூலை அறிமுகம் செய்ய எண்ணினேன்.  ஆளுநர் ஶ்ரீ பிரகாசாவை புத்தக வெளியீட்டுக்கு அழைத்தோம்.  அவரது தந்தை டாக்டர் பகவன்தாஸ் அன்னி பெஸன்டுடன் இணைந்து பகவத் கீதையை அருமையாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.  நிகழ்ச்சியில், ஆளுநர் ஶ்ரீ பிரகாசா பிருந்தாவனைச் சேர்ந்த சுவாமி அகண்டானந்தாவிடம் புத்தகத்தை அளித்துவிட்டு, மாணவன் குருவிற்கு புத்தகப்பிரதியை அளிப்பது முறையல்ல என்பதால் சுவாமி அகண்டானந்தா ஒரு புத்தகத்தை தன்னிடம் அளித்து வெளியிட வேண்டும் என்று கோரினார்.  அன்றைய நாள் மகிழ்ச்சி நிறைந்ததாயிருந்தது.  நிகழ்ச்சிக்கு முன்னரே ஆளுநருக்கு ஒரு பிரதி அளிக்கப்பட்டிருந்ததால், புத்தகம் குறித்த நேர்மையான மதிப்புரை ஒன்றை அவரால் அளிக்கமுடிந்தது.

சென்னையில் புத்தக வெளியீட்டின்போது குருவும் ஜான் ஸ்பியர்ஸும் இருந்தனர்.  அப்போது லயோலா கல்லூரியின் முதல்வராய் இருந்த தந்தை செக்விரா தலைமையில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் நான் வரவேற்புரையாற்றினேன்.  அன்று குருவின் உரை நெக்குருகச் செய்தது.  குரு இப்புத்தகத்தை எழுத தூண்டுகோலாக இருந்தவர் டாக்டர் தியாகராஜனின் மனைவி டாக்டர் ராமகிருஷ்ணம்மா.  அவரும் விழாவிற்கு வந்திருந்தார்.  அவரே அப்புத்தகம் எழுதப்பட காரணமாக இருந்தவர் என்று குரு எல்லோரிடமும் கூறினார்.  முன்னுரையில் குரு இப்படி எழுதியிருந்தார்: ‘அண்மையில் தத்துவப் படிப்பை முடித்து திருவிதாங்கூர் மற்றும் சென்னைப் பல்கலைக்கழகங்களில் உரைகள் ஆற்றிவிட்டு குருகுலத்தில் சேர்ந்திருக்கும் என் நண்பர் நித்ய சைதன்ய யதியும் இவ்வுரையில் சாதாரண வாசகனுக்கு புரியாமல் போகக்கூடிய பகுதிகளை சுட்டிக்காட்டி அவற்றில் சிலவற்றையேனும் நீக்குவதற்கு எனக்கு உதவியிருக்கிறார்.’

அவர் என்னை நண்பன் என குறிப்பிட்டிருந்தது எனக்கு வருத்தமாயிருந்தது.  ஆனால் அவரது பெரும் நூலின் முகப்பில் என்னைப்பற்றி எழுதியிருந்தது உள்ளூர பெருமிதம் அளித்தது.  அவருக்கு என் எண்ண ஓட்டம் தெரிந்துவிட்டது போலும்.  1967-இல் அவரது ஆகச்சிறந்த நூலான An Integrated Science of the Absolute-இன் முன்னுரையில், ‘இதில் எழுதப்பட்டுள்ளவை என் மாணவனான நித்ய சைதன்ய யதிக்கு பெரிதும் பயனுள்ளதாய் இருக்கும் என்றே நான் எண்ணுகிறேன்’ என்று எழுதியிருந்தார்.  இதனால் நான் குருவுக்கு பெரிதும் நன்றியுடையவனாய் ஆனேன்.  இப்புத்தகம் எழுதி முடிக்கப்பட்ட நாளிலிருந்தே என் நம்பிக்கைத் துணையாக இருந்துவருகிறது என்பதை ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும்.  அதனுடனான என் உரையாடல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

நடராஜ குருவும் நானும் – 14

Standard

மத்திய அமைச்சர் திரு குல்சாரிலால் நந்தா இந்தியாவில் உள்ள சன்னியாசிகளை எல்லாம் பாரத் சாது சமாஜ் என்ற அமைப்பின் கீழ் ஒருங்கிணைக்க எண்ணினார்.  தயங்காமல் அவர் விரித்த வலையில் வீழ்ந்து மகாராஷ்டிர மாநிலத்திற்கான அவரது செயலராக பொறுப்பேற்றேன். அத்தகைய அமைப்புகளின் அரசியல் உள்ளோட்டங்கள் குறித்து என்னை எச்சரித்த குரு பெரும்பதவிகளில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளின் கைப்பாவையாக நான் ஆகிவிடக்கூடாது என்றார். பம்பாய்க்கு வந்து தானே எல்லாவற்றையும் நேரில் காணவிரும்பினார்.  பம்பாயில் நாராயணகுருவை பின்பற்றிய சிலர் ஒரு சங்கத்தை அமைத்திருந்தனர்.  குரு வருவதைப்பற்றி அவர்களிடம் சொன்னதால் அவர்கள் ஒரு வரவேற்பு விழாவை ஒருங்குசெய்தனர்.  அதில் பேசிய குரு நாராயண குருவின் பெயரை அவர்கள் தவறாக பயன்படுத்துவதாகவும், அவரை ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியாக மட்டுமே பார்ப்பதோடு ஒரு பழங்குடித்தலைவராகக் கருதுவதாகவும் கடிந்துகொண்டார்.

நடராஜ குரு என்னுடன் ஆசிரமத்தில் தங்குவதற்கு ஒப்புக்கொண்டது பிற சன்னியாசிகளுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியளித்தது. ஆங்கிலம் அறியாத அவர்களுடன் ஹிந்தியில் பேசி சமாளித்தார் குரு.  பொருத்தமான ஹிந்தி சொல் தெரியாத இடங்களில் சமஸ்கிருதச் சொல்லை பயன்படுத்தினார். அவர்களின் புலமையையும் மரபான முறையில் வேதாந்தத்தைக் கற்பித்தலையும் கண்டு மகிழ்ந்த குரு அவர்களிடமிருந்து அனைத்து செவ்வியல் ஆக்கங்களையும் கற்க என்னை ஊக்குவித்தார்.

நான் தங்கியிருந்த ‘பிரேம் குடீர்’ ஆசிரமத்தில் முதலில் என்னை வரவேற்ற நண்பர், நான் நினைத்ததுபோல ஒர் மேலாளர் அல்ல; ‘தேவிதயாள் கேபிள்ஸ்’ எனும் நிறுவனத்தின் தலைவரான பெரும் செல்வந்தர். அவர் குருவால் பெரிதும் கவரப்பட்டார்.  குருவுக்கான பணிவிடைகள் அனைத்தையும் அவரே செய்தார்.  குருவுக்கு ஆங்கிலமும் ஃபிரெஞ்சும் தெரியும் என்பதால் பல இடங்களில் அவரது சொற்பொழிவுகளுக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.  அது எனக்கு பெரும் வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது.  ஒவ்வொருநாளும் புதிய பொருள் குறித்து தனித்துவம் வாய்ந்த உரைகளை ஆற்றினார் குரு.  தத்துவமும் உளவியலும், நவீன அறிவியலும் தொல் ஞானமும் கச்சிதமாகக் கலந்து வழங்கப்பட்ட உரைகளைக் கேட்டவர்கள் குருவுடன் அதிக நேரம் செலவிட விரும்பினார்கள்.  பஞ்சாபியரும் குஜராத்தியரும் மராட்டியரும் வங்காளத்தவரும் கலந்த ஒரு பெருநகரத்திற்கு குருவை வரவழைத்ததில் என்பங்கு குறித்து மிகவும் மகிழ்ந்தேன்.

நான் உறுப்பினனாய் இருந்த டாடா நிறுவனம் மற்றும் பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் நூலகங்களில் இருந்து பல நூல்களை எடுத்துவந்து குருவிடம் அளித்து, மிகக்குறுகிய நேரத்தில் ஒரு நூலின் சாரத்தைப் பெறுவது எப்படி என்பதை கற்றேன். பின்னாட்களில் லண்டனிலும், நியூயார்க்கிலும் உள்ள புகழ்பெற்ற நூலகங்களுக்கும் நான் பணியாற்றிய பல்கலைக்கழக நூலகங்களுக்கும் சென்றபோது இது எனக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாயிருந்தது.  நான் பம்பாயில் தொடர்ந்திருக்க குரு என்னை அனுமதித்தார்.  விழியற்றோருக்கு சேவை செய்வதாக பசப்புவதைவிட்டு நாராயணகுருவின் கொள்கைகளைப் பரப்புவதில் கவனம் செலுத்தக்கோரினார்.  அந்நாட்களில் பம்பாயில் இருந்த பல விழியற்ற மாணவர்களுக்கு படிப்பாளனாகவும் அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் இருந்தேன்.  அவர்கள் எல்லோரையும் குரு மகிழ்வுடன் சந்தித்தார்.  ஆக, விழியற்றோருடனான என் உறவு அவ்வளவு மோசமாக இருக்கவில்லை.

நான் பம்பாயில் இருந்தபோது, குறுகிய காலம் திரு மங்கள்தாஸ் பக்வாஸா பம்பாயின் ஆளுநராக இருந்தார்.  அவர் ஓய்வுபெற்றபோது திரு ஶ்ரீபிரகாசா ஆளுநர் பொறுப்பேற்றார்.  அவர்கள் இருவருமே என்னிடம் பெரிதும் நட்பு பாராட்டினர்.  அப்போது நடராஜ குருவின் ‘Education Manifesto’ எனும் நூல் வெளியாகி இருந்தது. ஆளுநர் தலைமைதாங்கிய ஒரு கூட்டத்தில் நான் குருவின் கல்விக் கொள்கைகளைப் பற்றி பேசினேன். ஆளுநரை அது பெரிதும் கவர்ந்தது.  கூட்டம் முடிந்தபின் ராஜ்பவனில் தன்னுடன் விருந்துண்ண அழைத்தார் ஆளுநர்.  அப்போதும் குருவின் கொள்கைகள் பற்றி பேசினோம்.  பம்பாயில் ஒரு பள்ளியைத் தொடங்கி அதில் குருவின்  கொள்கைகளை சோதனை செய்துபார்க்க வேண்டும் என்றார்.  நான் அதற்கு உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டேன்.

பள்ளியை நடத்துவதற்காக திரு ஹரிகிஷன்தாஸ் அகர்வால் ஐந்து அறைகள் கொண்ட குடியிருப்பு ஒன்றை எனக்களித்தார்.  பெரும் செல்வந்தர்கள் வீட்டுப் பிள்ளைகளும் ஏழைக்குடும்பத்துப் பிள்ளைகளும் ஒன்றாகப் பயிலவேண்டும் என்பதே எங்கள் திட்டம்.  பம்பாயின் செல்வந்தர்கள் கட்டணம் குறைந்த பள்ளிகளுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளை அனுப்புவதில்லை.  எனவே, மற்றெந்தப் பள்ளியைவிடவும் அதிகமான அளவில் கட்டணம் நிர்ணயித்தோம்.  ஆனால் ஏழை மாணவர்கள் கட்டணம் எதுவும் செலுத்தத் தேவையில்லை. அவர்களுக்கு நாங்கள் வடிவமைத்த சீருடையும் இலவசமாக வழங்கப்படும்.  செல்வந்தர் வீட்டு அன்னையர் ஏழை மாணவர்களுக்கான சீருடையை வழங்க ஒப்புக்கொண்டனர்.  பள்ளியைப் பற்றி விளம்பரம் அளித்தபோது ஒரு செல்வந்தரின்  – இங்கிலாந்தில் பயின்ற, பிரித்தானிய மனப்பாங்கு கொண்ட – மனைவி பள்ளியில் கற்பிப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.  நாங்கள் நடைமுறைப்படுத்த விரும்பிய குருவின் கொள்கைகளை அவருக்கு விளங்கவைப்பது பெரிதும் சிரமமாக இருந்தது.  எனது சிக்கல்களை குருவுக்கு எழுதியபோது, கொள்கைகளில் எந்த சமரசமும் செய்துகொள்ளக்கூடாது என்றார் குரு.  ஆசிரியை எதிர்ப்புடன் வெளியேறிய இக்கட்டுடன் பள்ளி செயல்படத் துவங்கியது.  பின்னர் ஒரு மராட்டியப் பெண்மணியையும் இளைய சிந்திப் பெண் ஒருவரையும் ஆசிரியைகளாக நியமித்தோம்.  அவர்கள் முழு ஒத்துழைப்பு நல்கினர்.  மரீன் டிரைவ் பகுதியில் நல்ல பள்ளி என்ற பெயர் கிடைத்தது.