Tag Archives: வேதங்கள்

மொழியும் பிரபஞ்சமும் – 1

Standard

சரித்திரத்தின் புலர்காலையில் எழுந்த பறவைக் குரல் ரிக்வேதம்.  அது இசையானபோது சாமம் ஆயிற்று.  சாம வேதத்தின் துணை நூலான பிரகதாரண்யக உபநிடதம் சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் இடையேயான உறவு பற்றிப் பேசும் இடம் மொழியைப் பற்றிய புராதன இந்தியச் சிந்தனையை அறிந்துகொள்வதற்குரிய சிறந்த தொடக்கப்புள்ளியாகும்.

பிரகதாரண்யக உபநிடதம் முதலில் சூனியத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது.  அந்த சூனியத்தின் பிரதிநிதியான மரணத்தைப் பற்றி விளக்குகிறது.  நிலம், நீர், வாயு, அக்னி, வானம் எனும் ஐம்பெரும் பருக்கள் உருவானதை சித்தரிக்கிறது.  அவற்றிலிருந்து பிரஜாபதி உருவானான். (உடல் வடிவான மானுடம்)  அந்த பிரஜாபதி பிறகு பிராணஸ்பதியானான் (உயிர் வடிவான மானுடம்).  பிராணஸ்பதி பிறகு பிராமணஸ்பதி – பிரபஞ்சத்தின் மகத்தான ஒருமையை உணர்ந்து சாமத்திற்குரியவன் – ஆனான்.  சம பாவனையே சாமம்.  பிரகதாரண்யக உபநிடதத்தில் ஒன்றாம் அத்தியாயத்தில் மூன்றாம் பிராம்மணத்தில் இருபத்துமூன்று வரையிலான நான்கு மந்திரங்களில் இந்தப் பரிணாமத்தின் சித்திரம் உள்ளது.

இதுவே பிரஹஸ்பதி

சொல்லே பிரம்மாண்டம்

அதற்கு இதுவே அதிபதி

எனவே இது பிரஹஸ்பதி

மானுடத்திற்குள் பிராணன் இயங்குகிறது.  பிராணன் என்றால் உயிர் மூச்சு.  அந்த பிராணனே பிரம்மாண்டத்திற்கு அதிபன்.  அந்த பிராணனே சொல்லாகவும் ஆகிறது.  எனவே சொல்லே பிரம்மாண்டத்தை ஆளும் பிருஹஸ்பதியாகும் (பிருஹத் என்றால் பிரம்மாண்டம்.  பதி என்றால் அதிபன்).

பிறப்பெடுப்பதை ‘பிரஜனம் செய்தல்’ என்று கூறுவோம்.  பிறப்பவன் பிரஜை.  ஆணின் விந்து முதல் பெண்ணின் கருவறை வரை விந்துவில் உள்ள உயிர்த்துளி நகர்ந்தாக வேண்டும்.  அதற்கு வழிகாட்டிகள் இல்லை.  துணை இல்லை.  தடைகள் உண்டு.  அவற்றைத் தாண்டி அது தன் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியைக் கண்டடைய வேண்டும்.  வாழ்க்கை பூரணமான தனிமையில் தொடங்குகிறது, முடிகிறது.  பிறந்தெழும் உயிரில் அதன் சிருஷ்டிகர்த்தனும் உள்ளடங்கியுள்ளான்.  அவனே பிரபஞ்சத்தின் பருப்பொருட்களிலிருந்து தன் சுய இச்சையினால் தன்னை பிறக்கச் செய்தான் என்கிறது உபநிடதம்.

பிரபஞ்சத்தில் நிரம்பியுள்ள உயிர் நிகழ்வில் மூன்று அம்சங்கள் உள்ளன.  ஒன்று, படைப்பாக்கம்.  இரண்டு, அதனூடாக தன்னைப் படைத்துக்கொள்ளும் பிரஜாபதி.  மூன்று, படைப்புக்கும் பிறகு உருவாகும் அனைத்து உயிர்ச்சிக்கலுக்கும் அடிப்படையாக அமையும் சிருஷ்டியின் விளையாட்டு (லீலை).  பிரஜாபதி தன் உள்ளார்ந்த இச்சையால் பிறந்தவன்.  ஆனால் மாறாதவன் அல்ல.  முடிவடையாதிருக்க வேண்டுமெனில் அவன் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கவும் வேண்டும்.  மரணமும் பிறப்புமாக ஒரு தொடரை அவன் உருவாக்க வேண்டும்.  இவ்வாறு தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் பிரஜாபதியில் மாறாதிருப்பது பிராணன்.  அதை அங்கிரீசன் என்று உபநிடதம் குறிப்பிடுகிறது.  உடல் எனும் விளக்கிலெரியும் சுடர் அன்னத்தை (பருப்பொருளை) ஆக்கி உண்டு அவன் வாழ்கிறான்.  அவனே பிராணஸ்பதி.

இவ்வாறு பூமியில் நிரம்பியுள்ள பிராணஸ்பதி தன்னையும் உணர்வது எண்ணங்களின் மூலமே.  எண்ணங்களுக்கு சொற்கள் தேவை.  இவ்வாறு மொழி உருவாயிற்று.  பிராணஸ்பதிக்கு காரணமாகிய சாரமே சொல்லுக்கும் மூலம்.  எனவே சொல்லை பிரஹஸ்பதி என்று கூறலாம்.  பிரக்ஞையின் செயல்பாட்டில் ஆகச் சிறிய அலகு ‘வேறுபடுத்தியறிதல்’ ஆகும்.  இதை துண்டுபடுத்தியறிதல் (De-limitation) என்று மேற்கு குறிப்பிடும்.  வேறுபடுத்தியறிந்ததை அடையாளப்படுத்துதல் அடுத்த கட்டம்.  ‘இது இன்னது – ஆனால் இன்னதல்ல’ என்று பிரக்ஞை பிரபஞ்சத்தை அறிந்து அளக்கத் தொடங்குகிறது.  ஐம்புலன்களும் மனமும் உயிரும் இணைந்த ஓர் ஆளுமையாக தன்னை உணரும்போது பிரஜாபதி தன்னைச் சுற்றி வடிவங்களைக் காண்கிறது.  உடல்கள், பிற பருவடிவங்கள், தோற்றங்கள் என பலவகை வடிவங்கள்.  ஒவ்வொரு வடிவத்திற்கும் அது ஓர் ஒலியடையாளத்தை அளிக்கிறது.  அது நாமம் (அல்லது பெயர்).  ஒவ்வொரு பெயருக்கும் ஒரு விசேஷம் (அல்லது சிறப்பியல்பு) உள்ளது.  அவ்வியல்பு நேர்நிலையானதோ எதிர்மறையானதோ ஆகலாம்.  ஆகவே பெயர்களுக்கிடையில் சிறப்புக் குறிப்பும், வேறுபடுத்தும் குறிப்பும் தேவை.  இரண்டு பெயர்கள் எதிர்எதிராக நிற்கையில் தன்னிலையும் படர்க்கையும் உருவாகிறது.  இப்பெயர்களிலிருந்து செயல்கள் தனித்தறியப்படுகின்றன.  செல்களையும் இருப்புகளையும் இணைக்கும் பொருட்டு இணைப்புச் சொற்களும் வினைச்சொற்களும் பிறக்கின்றன.  இவ்வாறு பற்பல கூறுகளுடன் மொழி விரிந்து வருகிறது.  மொழியை அனைவருக்கும் பொதுவாக ஆக்கும்பொருட்டு இலக்கணம் உருவாகிறது.

குழந்தை மொழியினூடாக உலகை அடையாளப்படுத்துகிறது.  மொழியினூடாக வியவகார (புழக்க) உலகிற்குள் வருகிறது.  இந்தப் பரிணாமத்தின் விளைவாக அதன் சித்தம் மூன்று தளங்கள் உடையதாக ஆகிறது.  அவை ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், சுஷுப்தி (விழிப்பு நிலை, கனவு நிலை, ஆழ் மனநிலை).  விழியும் மனமும் திறந்திருக்கும் நிலையே விழிப்பு நிலை.  இதை ‘அ’ என்ற சொல்லால் அடையாளப்படுத்தலாம்.  கனவு நிலையில் தூல உலகம் சூட்சுமம் ஆகிவிடுகிறது.  அதற்கு ‘உ’ என்ற சொல்லை குறிப்பிடலாம்.  ஆழ்மனநிலையில் நாமறிந்தவையெல்லாமே உட்சுருங்கி எங்கோ மறைகின்றன.  அவை தங்கள் விதை வடிவுக்குத் திரும்புகின்றன.  மெளன வடிவமான ‘ம்’ எனும் அரைச் சொல் இதைக் குறிக்கும்.  இந்நிலையில் உலகம் அதன் காரண நிலையில் உள்ளது.  அந்தக் காரணம் தன்னுள் முடிவற்ற சாத்தியங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது.  அதில் ஒரேயொரு சாத்தியமே நாமறியும் தூலப் பிரபஞ்சமாக ஆகியுள்ளது.  நமது மன இயக்கம் முதலிரு தளங்களில் மாறிமாறி அலைவதாக உள்ளது.  மூன்றாவது தளம் மெளனமாக கூடவே உள்ளது.  இதையே ‘ஓம்’காரம் சுட்டுகிறது – விரிவாக இதை மறுபடியும் பேசலாம்.

இவ்வாறு பிரக்ஞை இயங்குவதற்கு பருவடிவ சக்தியும், ரசாயன சக்தியும், உயிர்சக்தியும் இணையவேண்டியுள்ளது.  அந்த இணைவு ஐந்து பருக்களும் உருமாற்றம் கொள்வதனூடாக நிகழ்கிறது. இவ்வகை மாற்றம் மூன்று குணங்களின் இணைவு விகிதங்களில் ஏற்படும் பற்பல சாத்தியங்களினூடாக நிகழ்கிறது.  அவை சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன.  (அமைதி நிலை, செயலூக்கநிலை, எதிர்இயக்க நிலை) இந்த மூன்று குணங்களின் அமைதியின்மையிலிருந்து அறிவின் தன்மைகளும் மாறிமாறி ஏற்படுகின்றன.

ஒருவனை நாம் அறிஞனாகவும் திடமானவனாகவும் உத்தரவிடும் வல்லமை கொண்டவனாகவும் அறியும்போது அவன்மீது மதிப்பு ஏற்பட்டு தலைவனாக ஆக்குகிறோம்.  அவனை துதிக்கவும் வழிபடவும் முற்படுகிறோம்.  அவ்வாறு வணக்கத்திற்கும் வியப்பிற்கும் உரிய மகிமைகளை மனம் திறந்து துதிப்பதே ரிக் வேதம்.  தன்னிடமிருக்கும் எளிய உடைமைகளை அம்மகிமைகளுக்கு முன் பூர்ண சமர்ப்பணம் செய்யவும் வணங்குபவன் முற்படுகிறான்.  எப்படி அந்த சமர்ப்பணத்தைச் செய்வது என்று விளக்குவதே யஜுர்வேதம்.  வணங்குபவனும் வணங்கப்படுபவனும் மகிழ்ந்து சமானமாக உணர்ந்து சேர்ந்திசைக்கும் ஆனந்த கீதமே சாம வேதம்.  அது ஒருமையின் லயத்தின் வேதமாகும்.

மூன்று வேதங்களினூடாக நாம் அடைபவை உலகியல் ரீதியான நன்மைகளும் ஆன்மீக ரீதியான சிறப்புகளும் மட்டுமேயாகும்.  இவற்றை சிரேயஸ், பிரேயஸ் என்று கூறுகிறார்கள். (செல்வமும் புகழும்)  இவையிரண்டுமே அழியக்கூடியவை.  மாறாததும் அழியாததுமான நன்மையானது ஞானத்தினூடாக இவ்விரு நாட்டங்களையும் ஒருவன் கடந்து செல்வதேயாகும்.  இதை நிஸ்ரேயஸ் (துறவு நிலை) என்கிறது உபநிடத மரபு.  அதை அளிக்கும் ஞானமே வேதாந்தம்.  அது வேதத்தின் இறுதியுண்மை.  அதைக் கூறுபவை உபநிடதங்கள்.  வேதாந்தம் வார்த்தையின் முடிவு.  எங்கு வார்த்தையும் பிரக்ஞையும் எதையும் கூறமுடியாது திரும்பி விடுகின்றனவோ அதற்கு அப்பால் வேதாந்த அனுபவம்.

இந்திய இலக்கிய மரபில் தொல்படிமங்கள்

Standard

வரலாற்றின் தொடக்கம் முதல் கதை, கவிதை, இலக்கியங்கள் உள்ளன.  மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளான சுமேரியா, பைசான்டியா போன்றவற்றிலும் மேலும் மேற்குப் பக்கமாக நகர்கையில் ஸ்லாவிக், ஜெர்மன் நாடுகளிலும் அதிபுராதன இலக்கியப் படைப்புகள் உண்டு.  ஆனால் இந்தியாவில் கிறிஸ்துவுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட சரியான இலக்கியப் படைப்புகள் எவையும் நமக்கு இதுவரை கிடைக்கப் பெறவில்லை.  காலத்தால் மிகப் புராதனமான ரிக், யஜுர் வேதங்களும் பிறவும் இலக்கியங்களல்ல.  புராதன வாழ்வின் அடிப்படைகளாக அமைந்த தோத்திரங்கள், வழிபாட்டு முறைகளைப் பற்றிய விதிகள், சடங்குகளைப் பற்றிய சட்டங்கள் முதலியவற்றின் பெருந்தொகுப்புகள் அவை.  அவற்றின் புராதன இயல்பைக் கருத்தில்கொண்டு அவற்றை ஆன்மீக இலக்கியம் என்று கூறுவது தவறல்ல, ஆயினும் இந்திய இலக்கியத்தின் தொல்படிமங்களைப் பற்றிய ஆய்வுக்கு அடிப்படைகளாக நாம் வேதங்களையும் இதிகாசங்களையும் உபநிடதங்களையும்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

உருவம் இல்லாதவற்றுக்கு உருவம் தருவதுதான் புராதனமான இலக்கியங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் தனித்தன்மை.  ஆனால் வேதகாலத்தில் இங்கு வாழ்ந்தவர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையில் தங்கள் கற்பனையைச் செலுத்தியிருந்தார்கள்.  நாம் ஆராய வேண்டியது இதைத்தான்.

ரிக் வேதத்தின் முதல் குறிப்பு அக்கினியைப் பற்றியதாகும்.  கண்முன் எரியும் அக்னி உரு யதார்த்தம்.  ஆனால் வேதங்களில் உள்ள அக்னி முற்றிலும் அருவமானது.  அதாவது உருவத்திலிருந்து உருவின்மைக்கு, பருண்மையிலிருந்து சூட்சுமத்திற்குப் போவதற்கான யத்தனத்தை நாம் வேதங்களில் காண்கிறோம்.  அக்னியிலிருந்து அக்னித்துவத்திற்கு நகர்கிறது அக்கற்பனை.  நெருப்பில், மேகத்தில், சூரியனில், காற்றுவெளியில், மூச்சு வெம்மையில், சொல்லில், சிந்தனையில் எல்லாம் ஒரே அக்னியை அவர்கள் கண்டார்கள்.  வேத காலத்தில் இயற்கை சக்திகளுக்கு மனிதத்தன்மை தரப்பட்டது என்று மேற்கத்திய ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் எழுதுகிறார்கள்.  அவர்கள் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.  கிறிஸ்தவ மதம் சார்ந்த முன் தீர்மானமும் தன்னகங்காரமும் அவர்களுடைய அறியாமைக்குக் காரணமாகின்றன.  சாதாரண இந்தியனுக்கு ஒன்றை சமஸ்கிருதத்தில் சொன்னால் மாறாத உண்மை ஆகிவிடுகிறது.  அதை மாற்ற வேண்டுமென்றால் ஆங்கிலத்தில் சொல்லியாக வேண்டும்.  வியாசனும் யாஸ்கனும் சொன்னது சரியா என்று சாம் கோல்ப்ரூக்கிடமோ, வின்டர்னிட்ஸிடமோ, கீத்திடமோ, மாக்ஸ்முல்லரிடமோ கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்திய ஆய்வு மனம் இயங்கும் முறை மேற்கத்திய ஆய்வு மனம் இயங்கும் முறையிலிருந்து நேர்மாறான ஒன்று.  காரணத்தில் இருந்து சூட்சுமத்திற்கும் சூட்சுமத்தில் இருந்து தூலத்திற்கும் அதன் ஆய்வு விரிகிறது.  நேர்மாறாக மேற்கத்தியர் தூலத்திலிருந்து தொடங்குகிறார்கள்.  நமது தூலப் ப்ரக்ஞையின் இயக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் சில சூட்சுமத் தத்துவங்களும் அவற்றை நிகழ்த்தும் அதிநுட்பமான ஒரு காரணப்புலமும் இருக்கக்கூடும் என்று மேற்கத்திய மனம் யோசிக்கத் தொடங்கியதே ஃப்ராய்டுக்குப் பிறகுதான்.  அதாவது தூலப் பிரக்ஞையைத் தாண்டி அறிதலைக் கொண்டுசெல்ல முடிந்த முதல் ஐரோப்பியர் ஃப்ராய்டுதான்.  ஜெர்மன் மொழி நான்கு கால்களில் நடக்கத் தொடங்குவதற்கு முன்பே தூலம், சூட்சுமம், காரணம், துரியம் என்று நான்கு பேரடுக்குகளைக் கற்பனை செய்து அறிய மாண்டூக்ய உபநிடதத்தை எழுதியவனால் முடிந்திருக்கிறது.  தூலம் ஸ்வப்னத்தில் இருந்தும், ஸ்வப்னம் காரணத்தில் இருந்தும், காரணம் இவையனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிய முழுமையான துரியத்தில் இருந்தும் உதிக்கிறது என்று அது விளக்கும்,  காரணத்திற்கு அதீதமான இந்த முழுமையே, பிரம்மாண்டமான பேரிருப்பே ரிஷிகள் அறிந்த முழுமுதல் தொல்படிமம்.

இத்தொல்படிமத்தின் இலக்கணம் வடிவமில்லாமையும், பெயரில்லாமையும் ஆகும்.  அதை அவர்கள் முழுமை என்று பொருள் பெறும் ‘பிரம்ம’ என்ற ஒலியால் அடையாளம் செய்தார்கள்.  அந்த அக அறிதலின் முதற்புள்ளியிலிருந்து அவர்களுடைய பிற அறிதல்கள் விரிவடைந்தன.  அவை பற்பல தொல்படிமங்களாயின.  அந்த உருவமின்மையில் இருந்து முதல் அறிதல் நிகழ்ந்தபோது அவர்கள் அடையாளப்படுத்தியது ஓர் ஒளியையும் இருளையும் ஆகும்.  இருள் அல்லது இன்மை என்று இங்கு குறிப்பிட்டது ஒரு எதிர்நிலை அல்லது மறுப்பை.  அவ்வெதிர்நிலைக்கு எதிர்நிலையாகவே நேர்நிலை உருவாயிற்று.  (அப்படியொரு தருக்கம் சாத்தியம் உண்டு என மேற்கத்தியர் கண்டடைந்தது ஹெகலின் காலகட்டத்தில்தான்.  ஹெகல் அதை மறுப்பின் மறுப்பு (Negation of Negation) என்று கூறினார்.  அதை கார்ல் மார்க்ஸும் ஏற்றுக்கொண்டார்.)  முதல் எதிர்நிலை அல்லது மறுப்புநிலை மரணம்.  அம்மறுப்புநிலையை மேலும் விரிவுபடுத்தினால் பசி என்றாகிறது.  நிரந்தரத்துவமும் இன்மையும் கொண்ட மரணமே பசி.  ஆகவே பசியே முதல் தொல்படிமம் ஆயிற்று.  பசியிலிருந்து அடுத்த தொல்படிமம் பிறந்தது, நெருப்பு; அக்னி.

நாமறிவதில் மிகத் தீவிரமான பசி அக்னிதான்.  எதையும் அது உண்ணும்.  உண்ணுதலே அதன் பணியும் இருப்பும்.  இந்த எதிர்மறையான தொல்படிமத்திலிருந்து தேடல் விரிவடைகிறது.  உலகம் முழுக்கப் பரவி இடையறாது எரியும் நெருப்பை ரிஷி ‘வைஸ்வாநரன்’ என்று பெயரிட்டு அடையாளப்படுத்துகிறார்.  இந்த ‘உலகப் பசி’ அல்லது ‘பிரபஞ்சப் பசி’யே முதல் தொல்படிமம்.  அதற்கு நேர் நிலையாக அடுத்த தொல்படிமம் உருவாயிற்று.  அப்பசியில் ஆகுதியாக வேண்டியவன், அன்னமானவன், பிரஜை.  அதாவது உலக மனிதன் அல்லது பிரபஞ்ச மனிதன் தன் இருப்பின் மூலம் அவன் நெருப்பை உண்கிறான்.  நெருப்பு அவனை உண்கிறது.

இதிலிருந்து அடுத்த தொல்படிமம் உருவாகிறது.  ஆண் பெண்.  பெண்ணின் யோனியில் ஆணைத்தின்னும் பசி உள்ளது.  ஆண் விந்தில் பெண்ணை உண்ணும் பசி உள்ளது.  நெருப்பும் அன்னமும் அவர்களே.  அவை ஒன்றையொன்று வளர்க்கின்றன.  பின்பு அவற்றை உண்டு வளர்கின்றன.  இவ்வாறாக செயல் என்ற அடுத்த தொல்படிமம் உருவாகிறது.  வைஸ்வாநரன் பெண் யோனியிலிருந்தபடி கூறுகிறான்: இந்தப் பிரஜை ஆண் பீஜத்தில் இருப்பவன்.  மிகச் சிறியவன்.  இவன் வளர்வதாக!  அது மிகச் சிறியதாகையால் அதை உண்டு பெரும் பசியினை ஆற்ற முடியாது.  எனவே வைஸ்வாநரனை உண்டு பிரஜை வளரத் தொடங்குகிறது.  முடிவில்லாது பிரஜை பூமியெங்கும் பிறந்து பிறந்து வளர்ந்தபடி உள்ளது.  அது மீன்களாக, மிருகங்களாக, பறவைகளாக, கிருமிகளாகப் பெருகுகிறது.  அனைத்திலும் பிரபஞ்சப் பசியும் அதே போல மூண்டு பரவியபடி உள்ளது.  வாழ்வியக்கத்தின் தொல்படிமமாகவே இதை நாம் வேதங்களில் காண்கிறோம்.  பூமி முழுக்க எண்ணற்ற உயிர்களாகப் பிறந்து நிரம்பிய உயிர்களின் முதல் கருவை வேதம் ‘ஹிரண்ய கர்ப்பம்’ என்று குறிப்பிடுகிறது.  அதில் பிறந்த முதல் பிரஜையை வைஸ்வாநரன் எனும் பிரபஞ்சப்பசி பாய்ந்து பிடித்துத் தின்ன முயல்கையில் அது ஃபாண் என்று கூவி அழுததாம்.  அதுவே முதல் அழுகை.  (Primal Scream)  இது இன்னொரு தொல்படிமம்.  இவ்வாறு தொல்படிமங்கள் பிறந்து விரிந்து ஒரு பெரிய வலைபோலப் பரவியுள்ளன.  வேதகால வாழ்க்கைத் தரிசனங்களை இந்தத் தொல்படிமங்களினூடாகவே நாம் அறியமுடியும்.  (இங்கு தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம் உண்டு.  தொல்படிமங்கள் கவித்துவக் கற்பனைகள்.  கவிதையென அவற்றை வாசிக்கும்போதுதான் அவற்றின் வாசல்கள் திறக்கின்றன.  அவை கவிதையாகவே எழுதப்பட்டன.  எழுதியவன் அல்லது பாடியவன் தன்னைக் கவிஞன் என்றே கூறிக்கொள்கிறான்.  அவை கவித்துவத் தளத்திலேயே இதுவரை அறியப்பட்டும் வந்தன.  தகவல்ரீதியான ஆய்ந்தறிதலுக்கும் இதற்கும் இடையே பெரும் வேறுபாடு உண்டு என்பதைக் கூற வேண்டியதில்லை.  கண்டிப்பாக இந்தத் தொல்படிமங்களுக்கு அக்கால வாழ்வியலுடனும் வழிபாட்டு முறைகளுடனும் தொடர்பு உண்டு. தகவலாய்வுமுறை நம்மை அதுவரை மட்டுமே கொண்டு சேர்க்கும்.)

இந்திய இலக்கிய மரபின் தொல்படிமங்களைத் தொகுத்து அடையாளப்படுத்த முயன்றால் அதுவே ஒரு பெரும்நூலாக அமையும்.  அத்தொல்படிமங்கள் எவ்வாறு ஓர் அக அறிதலின் மையத்திலிருந்து பிரிந்து பரவி உருவாகின்றன என்பதை மட்டுமே இங்கு சுட்ட விரும்புகிறேன்.  இவ்வியக்க முறையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சி.ஜி.யுங் போன்ற ஜெர்மானிய உளவியல் அறிஞர்கள் ‘பிரக்ஞா பாரமிதா போன்ற சில நூல்களை மேலோட்டமாகப் பயின்றுவிட்டு சில அவசர முடிவுகளுக்கு வருகிறார்கள்.  பெளதிகமான புறவயமான விஷயங்களை அகவயமாக அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளலினூடாக தொல் படிமங்கள் உருவாகின்றன என்பது அவரது புரிதல்.  அன்னை, மறுபிறப்பு, மந்திரவாதி, தந்திரசாலி என்ற நான்கு தொல்படிமங்கள் உலகளாவியவை என்பது அவர் கணிப்பு.  தொல் படிமங்கள் என்ற கருதுகோளுக்கு கீழை மரபின் அடையாளங்களை ஏற்றியே முன்வைத்தார்.  அவர் பார்வையில் முதல் தொல்படிமம் தந்தைதான்.  கிறிஸ்தவ மதத்தின் அடிப்படைத்தளமான யூத மதத்தில் பிரபஞ்ச உருவகம் ஒரு குடும்பம் போல,  அவனுடைய குடும்பம் தந்தைவழி மரபு கொண்டது.  எனவேதான் அவனது முழுமுதல் கடவுள் பிதாவாக இருக்கிறார்.  அவருடன் இணையும் எதிர்சக்திதான் அன்னை.  அன்னையே பிதாவை ஒப்புநோக்க உலகளாவிய தொல்படிமம் என்று யுங் ஒப்புக் கொள்கிறார்.  படைப்பு முடிவற்ற விசித்திரங்களினாலானது.  அதை விளக்கவே மந்திரம் அல்லது மாயாவி.  அடுத்து சரிதவறுகள் உருவாகி படிப்படியாக தவறு கவர்ச்சிமிக்கதாக ஆனபோது தவறுநோக்கி இட்டுச் செல்லும் தந்திரக்காரன் தோன்றினான்.  பிந்தைய இருவரும் இணைந்து சாத்தான் உருவெடுத்தான்.  இந்த எளிய யூத தரிசனத்தை தன் நூலில் யுங் சாமர்த்தியமான வாதங்களால் மானுடக் கூட்டு ஆழ்மனத்தின் அடிப்படைகளை உருவாக்கும் ஆதாரமான நான்கு தொல்படிமங்களாக நிறுவுகிறார்.

பிரபஞ்ச உற்பத்தி பற்றிய இந்தியப் புரிதலை வேத உபநிடதங்களின் தொல்படிமங்களினூடாக புரிந்து கொள்ள முயலலாம்.  ஒன்றுண்டு; ஒவ்வொரு உபநிடதமும் ஒவ்வொரு வேதமும் ஒவ்வொரு தரிசனத்தையே முன்வைக்கின்றன.  இவையனைத்திற்கும் இடையே ஒரு பொதுப் புரிதலை நாம் உருவகித்தால்தான் தொல்படிமங்களை அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள – ஒரு பொது தொல்படிமத்தை உருவாக்கி எடுக்க முடியும் என்றால், அது ‘ஆதிசிருஷ்டி முட்டையிலிருந்து உருவாயிற்று’ என்ற தொல்படிமம்தான்.  ஐதரேய உபநிடதத்தில் நான்கு தொல்படிமங்கள் உள்ளன.  தலைக்கு மேல் சூட்சும வடிவில் உள்ள நீரான ‘அம்பஸ்’.  அடியில் தூல வடிவில் உள்ள நீரான ‘அப்’.  அம்பஸில் ஒளி உருவாக்கும் தற்காலிகமான வண்ண உலகம் ‘மரீசி’.  அப்பில் ஒளியின் விளைவாக உருவாவது ‘மரம்’ (அதாவது உடனடியான பொருளில் நீரில் ஒளியின் விளைவாக உருவாகும் தாவரங்களைக் குறிக்கும் இச்சொல் விரிவான தொல்படிமமாக இயற்கையையே சுட்டி நிற்கிறது).  அடுத்து அழிவாகவும் மாற்றமாகவும் ஒரே சமயம் பொருள்படும் மரணத்தின் குறியீடாக ‘அப்’பை உருவகித்துக் கொண்டார்கள்.  இந்த நான்கு அம்சங்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஒன்றாக உயிரண்டத்தை உருவகித்தார்கள்.  அந்த உயிரண்டத்தின் அறிவுச் செயற்புலன்கள் (ஞானகர்ம இந்திரியங்கள்) மேற்குறிப்பிட்ட நான்கு அடிப்படை சிறப்பம்சங்களுடனும் தொடர்புகொண்டு உருவாகி வருபவை.  அந்த அண்டத்தின் முட்டையின் மேற்பகுதி உடைந்து கண்ணாகிறது.  அக்கண்னில் இருந்து ஆதித்யன் பிறக்கிறான்.  புராதன மக்களின் நகைப்பிற்கிடமான மூடநம்பிக்கை என்று இதை உடனடியாக சிலர் கூறிவிடக்கூடும்.  ஆனால் இதை ஒரு கவித்துவப் படிமமாகக் கொண்டால் இதன் தரிசனம் அனுபவமாகும்.  வானில் உள்ள சூரியன் நமக்குக் கண்திறந்த பிறகே இருப்பு ஆகிறான்.  அவன் ஒளி நம் கண்ணில் புகுந்து காட்சிகள் பிறக்கின்றன.  ஒவ்வொரு புலன்கருவியும் இவ்வாறு நம்மிலிருந்தே தொடங்குகிறது.  அந்தக் கருமுட்டையிலிருந்து இவ்வாறு ஐந்து அறிபுலன்களும் ஐந்து செயற்புலன்களும் உருவாகி வருவதை ஐதரேய உபநிடதம் உருவகமாகக் காட்டுகிறது.  (அகத்தில் தொடங்கி புறத்திற்கு விரிந்து மீண்டும் அகம் நோக்கிக் குவியும் தொடர் செயல்பாடாகவே அனைத்து அறிதல்களையும் இந்திய மரபு காண்கிறது)  இத்தனை கவித்துவ விரிவும் ஆழமும் கொண்ட தொல்படிமத்தை உலக இலக்கியத்தில் மிக அபூர்வமாகவே காண முடியும்.  பழைய ஏற்பாடு பைபிளில் வரும் எசக்கீயல் தீர்க்கதரிசியின் தொல்படிம தரிசனத்தையே இதற்கிணையானதாகக் காணமுடியும்.

உலக இலக்கிய மரபில் ‘உளவியல் மாதிரிகள்’ (psychological types) பலவற்றை நாம் காணலாம்.  கிரேக்கத் துன்பியல் நாடகங்களில்தான் இவற்றுக்கான முக்கியமான முன்மாதிரிகள் உள்ளன.  பிறகு மேற்கத்தியப் பெருங்காவியங்களினூடாகவும் ஷேக்ஸ்பியரினூடாகவும் இவை விரிந்து வலுப்பட்டு நவீன இலக்கியத்தை அடைந்தன.  மேற்கத்திய நவீனப் புனைகதைகளின் கணிசமான கதாபாத்திரங்களை நாம் இந்த உளவியல் மாதிரிகளுடன் சாதாரணமாக ஒப்பிட்டு அறிய முடிகிறது.  (ஓர் உரையாடலில் காம்யூவின் ‘அன்னிய’னுக்கு ‘ஹாம்லட்டு’டனான தொடர்பு குறித்து குரு பேசியது இங்கு உதாரணமாகக் கருதப்படத்தக்கது – மொழிபெயர்ப்பாளர்)  சி.ஜி.யுங் உளவியல் மாதிரிகளைப் பற்றி மிக விரிவாக ஆய்வு செய்து எழுதியவை இலக்கிய விமரிசனம் மீது பெரும் செல்வாக்கு செலுத்தின.  அதைப்போல மனிதனை எல்லாக் காலத்திலும் தொடரும் முக்கியமான படிமங்களைக் குறித்து மனிதனும் அவன் படிமங்களும் (Man and His Symbols) என்ற நூலில் யுங் ஆராய்வதும் கவனத்திற்குரியது.

இவ்வடிப்படைகளைச் சார்ந்து நமது பேரிலக்கியங்களை அணுகும்போது பற்பல சாத்தியக்கூறுகளை நாம் காண நேர்கிறது.  பெண்களில் எட்டு மாதிரிகளை ராமாயணம் காட்டுகிறது.  தேவி, மனிதப் பெண், அசுரப்பெண், மிருகங்களிலுள்ள பெண் என்று முதலில் நான்கு பெரும் பிரிவுகள்.  குணரீதியான இப்பிரிவினைகளை ஒன்றோடொன்று கலந்து எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்களை உருவாக்க முடியும்.  தேவியாகிய அன்னை, அசுரப் பெண்ணாகிய அன்னை என்று பலவிதமாகக் கூறலாம்.  இவற்றுக்குப் பலவகையிலும் உதாரணமாகும் எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்கள் புராணங்களில் உள்ளன.  விரிவான ஆய்வுக்குரிய ஒரு தளம் இது.  இத்தகைய குணசித்திர மாதிரிகளுக்கு நவீனப் புனைகதைகளுடனான தொடர்பு இலக்கிய விமரிசனத்தில் பல புதிய பாதைகளைத் திறக்கும் விதத்தில் ஆராயப்பட வேண்டியதாகும்.

வால்மீகி சீதையை எந்தத் தருணத்திலும் தன் தெய்வீக இயல்பை இழக்காதவளாகத்தான் எப்போதும் காட்டுகிறார்.  ராமாயண கதாபாத்திரங்களில் கணிசமானவை துல்லியமான மாதிரி குணசித்திரங்கள்.  மாறாக மகாபாரதத்தில் குணசித்திரங்கள் தங்கள் நிலைபெயர்வு மூலமே அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.  (குணசித்திர மயக்கம்)  இதன்மூலம்  மனித குணத்தில் எத்தனை சாத்தியங்கள் உண்டோ எத்தனை பேதங்கள் உண்டோ கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் நாம் மகாபாரதக் கதைகளினூடாகக் காண முடிகிறது.  இத்தனை மகத்தான பேரிலக்கியம் இன்றும் இந்திய வாசக மனதுக்கு, நாய் பெற்ற தெங்கம்பழமாகவே உள்ளது.  சனாதனமாகிய அனைத்து தர்மங்களும் பேசப்படும் இக்கதையிலிருந்து ‘சனாதனதர்மம்’ என்ற பெயரை மட்டும் உருவியெடுக்கும் முயற்சிகளே நடக்கின்றன.  இலக்கிய விமரிசகனுக்கு பெரும் சவாலாக அமையும் படைப்பு இது.  இன்றைய அறிதல்களின் உபகரணங்களுடன் நாம் இதை அணுகினோம் என்றால் அறிவின் பெருவெள்ளமே உருவாகக் கூடும்.

தூலங்களில் மட்டும் ஈடுபட்டு ஆழ்ந்த அனுபவங்களை மறந்துபோன ஒரு தலைமுறையினர் நாம்.  துரியத்தின் தளத்தை நமது படைப்புலகில் நாம் அடைய முடியாது போகலாம்; காரணத்தின் தளத்தை தொடமுடியாது போகலாம்; குறைந்தபட்சம் பிரபஞ்ச சாரத்தின் ஒளி பரவிய கனவின் தளத்தையாவது தொட்டறிய முயல்வோம்.

(குரு நித்ய சைதன்ய யதியின் ‘கலாசாகித்ய சபர்ய’ என்ற மலையாள நூலில் உள்ள ஒன்பதாம் அத்தியாயத்தின் தமிழாக்கம்)

(இக்கட்டுரையைப் பொறுத்தவரை ‘ஆழ்படிமங்கள்’ என்ற சொல் மேலும் துல்லியமான பொருள் தரக்கூடும்)

மொழியாக்கம்: ஜெயமோகன்

நேர்காணல் – 10

Standard

22.6.1996

நான் ஒரு கதை போல சொல்வதுண்டு.  ஒருமுறை பஞ்சாபில் இருந்து ஒரு தோட்டக்கலை நிபுணர் இங்கு வந்தார்.  மிக அபூர்வமான சில மலர்ச் செடிகளின் விதைகளை எனக்குத் தந்தார்.  அன்றே அவருடன் நான் கோவை போக வேண்டியிருந்தது.  எனவே அவற்றைத் தொட்டியில் விதைத்து நீரூற்றிவிட்டு, அப்போது தோட்டத்தை கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒருவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, கோவை போனேன்.  பத்துநாள் கழித்து திரும்பி வந்தால் தொட்டிகளில் வெண்டைச் செடிகள்தான் இருந்தன.  என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தேன்.  தோட்டக்காரர் நீரூற்றப்பட்டு தயாராக இருந்த தொட்டிகளைப் பார்த்தாராம்.  எதற்கு காலியாக இருக்க வேண்டும் என்று வெண்டை விதைகளை அதில் போட்டிருக்கிறார்.  மூன்றாம் நாள் முளைத்த ‘களைகளை’யெல்லாம் பிடுங்கி வீசிவிட்டார்; அவ்வளவுதான்.  நமது கல்விமுறைக்கு இதை நான் உதாரணமாகக் காட்டுவதுண்டு.  காளிதாசனும் கம்பனும் ஆக வேண்டிய குழந்தைகளை நாம் டாக்டரும் எஞ்சினியருமாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நீங்கள் மதநம்பிக்கையாளரா?

இல்லை.  மதத்தை நான் நம்பவுமில்லை.  ஏற்கவுமில்லை.  மதம் மனிதனை நம்பிக்கையுள்ளவன், நம்பிக்கையற்றவன் என்று இரு பெரும் பகுதிகளாக முற்றாகப் பிரித்து அதனடிப்படையில் இயங்குகிறது.  அப்பிரிவினை அத்தனை எளிதல்ல.  நேற்றைய ஆன்மீக அடிப்படைகள் சிலவற்றைக் குறியீடுகளாகப் பயன்படுத்தி இன்று அதிகார மையங்களை உருவாக்குவதே மதம்.  பெரியார் மதமெனும் நிறுவனத்தை எதிர்த்தது எனக்கு உடன்பாடான விஷயமே.  இங்கு மத நிறுவனங்களின் பிடியிலிருந்து மனிதர்களை விடுவிப்பது மிக அவசியமான ஒரு பணியாகும்.

ஆனால் கீதைக்கும் உபநிடதங்களுக்கும் நீங்கள் உரை எழுதியுள்ளீர்கள்…

இப்புராதன நூல்களை மத நூல்கள் என்று யார் சொன்னது?  எந்த உபநிடதம் நம்பிக்கையை ஸ்தாபிக்கிறது?  கீதை மத நூல் அல்ல, தத்துவ நூல் என்பதே நானும் நடராஜ குருவும் எழுதிய கீதை உரைகளின் சாரம்.  வேதம் என்பது ஓர் எல்லை வரை மத நூல்.  நம்பிக்கையை அது வலியுறுத்துகிறது.  கீதை என்ன சொல்கிறது?  மூன்று குணங்களுடன் நிற்கும் வேதங்களை நீ வேரோடு வெட்டித்தள்ளு என்கிறது.

கீதை இந்து மதத்தின் பிரதான நூல் அல்லவா?

இந்துமதம் என்ற சொல் அவ்வளவு பொருத்தமானதல்ல.  கீதை இந்தியச் சிந்தனை மரபின் மூல நூல்களில் ஒன்று.  நமது மரபு பற்றிய அறியாமையை நமது அறிவுஜீவிகள் வளர்த்துக் கொண்டுள்ளனர்.  இதில் அவர்களுக்கு வெட்கம் இல்லை.  தன் மரபு பற்றிய ஞானம் இல்லாத மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்கள் யாருமில்லை.  மேற்கத்தியக் கருத்துக்களை சூட்டோடுசூடாக அறிந்து இங்கு அதைப்பற்றிப் பேச விரும்புகிறவர்கள்,  அவர்கள் விஷயங்களை அறிந்து வைத்திருக்கும் முறையையும் ஆராயும் முறையையும் ஏன் சிறிதாவது கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது?

நமது மரபு முழுக்க ‘இந்து மத’ சார்பானது என்பது ராதாகிருஷ்ணன் போன்றோர் செய்த புரட்டு.  அதை மதவாதிகள் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.  அதைப் பெருவாரியானோர் நம்பும்படிச் செய்வதில் அவர்கள் வெற்றியும் பெற்றுள்ளனர்.  அவர்களை எதிப்பவர்கள்கூட அதை நம்புகின்றனர்.  உண்மையில் நமது மரபு மிகவும் சிக்கலானது.  பல்வேறுபட்ட உள்ளோட்டங்களும் முரண்களும் உள்ளது.  மாறுபடும் பல்வேறு கருத்து நிலைகள் பின்னி முயங்கி உருவானது.  அதை ஒற்றைப் படையாக ஆக்குவது அதை மறுப்பதற்குச் சமம்தான்.  வேதமரபுக்கு எதிரான பேரியக்கம் உபநிடதங்கள்.  தத்துவத்தின் வெற்றியை அவை பறைசாற்றுகின்றன.  பெளத்தம் இவ்விரு மரபுகளுக்கும் எதிரானது.  அத்வைதம் இவையனைத்தையும் மறுப்பது.  அதே சமயம் இவை ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாக முளைத்தெழுந்தவையும்கூட.  சமரசங்களும் போராட்டங்களும்தான் இவற்றை வளர்த்தெடுத்தன.  பொதுமைப்படுத்தாமல் இவற்றின் உள்ளிழைகளை அறிந்து வகைப்படுத்தி உள்வாங்கிக் கொள்வதே இன்றைய அறிவுஜீவிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் அவசியமாகச் செய்யவேண்டிய விஷயம்.  இதுவே நமது காலகட்டத்தின் பெரிய சவால்.  உண்மையில் வேதங்களுக்கு உள்ளேயே கூட சாம வேதமும் அதர்வ வேதமும் முதலிரு வேதங்களுக்கு எதிரான பல அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளன.  அவற்றைத் தெளிவுபடுத்தும் பொருட்டு நான் சாம வேதத்திற்கு உரை ஒன்று எழுதும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளேன்.

மதவாதிகள் உள்முரண்களை மறுப்பதும் அதையே அரசியல்வாதிகளும் செய்வதும் ஆன்மீகத்தில் உள்ள தேடலை மறுப்பதற்காகவே.  தேடல் எப்போதும் தன்னை விடுவித்தபடியே முன்னகரும்.  அது உறைந்து குறியீடாக ஆகும்போதுதான் அமைப்பும் அதிகாரமும் சாத்தியம்.  நான் ரமண மகரிஷியுடன் சில வருடங்கள் இருந்தேன்.  சற்றும் மதவுணர்வற்ற மனிதர் அவர் (the most irreligious man).  அவரை எவ்வகையிலும் அடையாளப்படுத்த முடியாது.  அவரைத்தேடி மக்கள் வர ஆரம்பித்ததும் அவருடைய தம்பி அவர் இருந்த பகுதியைச் சுற்றி வேலி கட்டி அதை ஓர் ஆசிரமமாக மாற்ற முயன்றார்.  ரமணர் வேலியைத் தாண்டி வெளியே போய் அமர்ந்தார்.  வேலி அங்கும் தொடர்ந்தது.  ரமணர் இறந்ததும் அவருக்கு சிலை வைத்து, ஆசிரமம் கட்டி, நிர்வாகிகளைத் தேர்வு செய்து, நிதி சேர்த்து பெரிய அமைப்பாக மாற்றிவிட்டார்கள்.

வர்க்கலையில் நாராயண குருவின் சமாதியைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறேன்.  இளம் துறவிகள் பலர் வந்து சர்க்கரைப் பொங்கல் நைவேத்தியம் செய்யும்படி வற்புறுத்தியபடியே இருந்தனர்.

ஆம்.  சர்க்கரைப் பொங்கல்.  (புன்னகையுடன் யதி தனக்குத் தானே ஏதோ சொல்கிறார்)  அதனருகே நடராஜ குரு சமாதியான இடம் இருக்கிறது.  மிகப்பெரிய நூலகமும் ஆய்வு நிறுவனமும் உள்ளன.   அங்கு நூறில் ஒரு பங்கு மக்கள் கூட வருவதில்லை.

சிந்தனையை நிறுவனமாக்குவதெல்லாம் மதமா?

ஆம்.  உலகம் துக்கமயம் என்று புத்தர் சொன்னார்.  காணிக்கை கொடுங்கள், துக்கத்தைத் தீர்க்கிறோம் என்றனர் பிட்சுக்கள்.   யேசு உலகம் பாவமயம் என்றார்.  பாவமன்னிப்பு அட்டை வாங்குங்கள் என்று கூறியது வாடிகன்.  எல்லாம் மாயை என்றது ‘இந்து மதம்’.  குருவாயூரப்பனுக்கு எடைக்கு எடை வாழைப்பழம் தரச்சொன்னார்கள் பட்டர்கள்.  ஒரு அத்வைதியின் தலைவழியாக தங்கக் காசுகளைக் கொட்டுகிறார்கள் பிற அத்வைதிகள்.  உயிரோடு ஒரு நினைவுச் சின்னமாக ஆக வேண்டியிருக்கும் கொடுமை…

அரசியலுக்கு இது பொருந்துமா?

மார்க்ஸியம் என்பது மதமன்றி வேறு என்ன?  மூல நூல்களிலும் ஸ்தாபகர்களிலும் மிதமிஞ்சிய நம்பிக்கை, அவற்றுக்கு உரைகள்… அவர்களுக்குச் சிலைகள்… குழுச் சண்டைகள்… சமஸ்கிருதத்தில் மதம் என்றால் ‘உறுதியான தரப்பு’ என்று பொருள்.  தேடல் இருக்குமிடத்தில் ஏது உறுதி?

தியானம் எப்படி ஓர் அறிதல் முறை ஆகிறது?

பெர்க்ஸனின் ஓர் உருவகக் கதை உண்டு.  நதி ஒரே திசையில்தான் நகரமுடியும்.  நதிப்படகு இரு திசைகளிலும் நகரும்.  நதி மீன் நான்கு திசைகளில் நகரமுடியும்.  அதைப் பிடிக்கும் பறவை ஐந்து திசைகளில் நகரலாம்.  ஆனால் கரையோரமாக அமர்ந்து இவையெல்லாவற்றையும் பார்க்கும் ஒருவனின் மனம் எல்லா திசைகளிலும் நகரக்கூடும்.  நமது மனம், அதன் அன்றாட தளத்தில் உடலின் தருக்கங்களுக்கு கட்டுப்பட்டது.  ஆகவே அனைத்துத் தருக்கங்களும் உடலின் தருக்கங்களே.  உடலோ கால இடத்தில் உள்ளது.  ஆகவே மனதின் ஆழத்தை நாம் உற்றுப் பார்க்கிறோம்.  அதுவே தியானம்.

எப்போது நாம் தத்தளிப்பின் எல்லையில் இனியென்ன என்று தவிக்கிறோமோ அப்போது நமது அந்தரங்கத்திலிருந்து அதுவரை நாமறிந்திராத ஓர் உள்ளொளி உதயமாகி நம்மை புதிய சாத்தியங்களின் வாசல்களை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது.  அது தரும் தன்னம்பிக்கையும் துணிவும் என்றும் நமது வழித்துணையாக இருக்கும்.  சற்றும் எதிர்பாராதபடி ஓர் எரிமலை நம்முள் உடைந்து தீக்கங்குகளை உமிழும்போது, வானைத் துழாவும் தீ நாக்குகளை நாம் செயலற்றுப் பார்த்திருக்குபோது, அவ்வொளியில் புதிய தோற்றம் தரும் வானம் பிறகு நம் வாழ்வின் மிக இனிய நினைவுகளில் ஒன்றாக ஆகிவிடுகிறது.

தேவைகள் நிறைவேறும்வரை மனிதன் அமைதியிழந்திருக்கிறான்.  வேறெந்த உயிருக்கும் தேவையென்று தோன்றாதவைகூட அவனுக்குத் தேவை என்று படுகின்றன.  அதற்காக பிற அனைத்தையும் துறக்கவும் அவன் தயாராக உள்ளான்.  அந்த அனுபவத்தை அவன் திரும்பிப் பார்க்கும்போது இழப்புகளே அதை மேலும் அர்த்தமுள்ளதாக்குகின்றன.  மனிதன் ஒரு சவால்.  அவன் அவனுக்கு விடுக்கும் சவால்.

மனிதனை எப்போதும் ஆங்காரம் கொள்ளச் செய்வது ஒன்று உண்டு.  தனது முகமூடியோ அல்லது இன்னொருவரின் முகமூடியோ உண்மையை மறைக்கிறது என்று அவன் அறிவதுதான் அது.  அவனுள் ஏதோ ஒன்று அதைக்கண்டு கூசிப்போகிறது.  உபநிடத ரிஷி கூறியதுபோல அவன் தனக்குத்தானே கூறுவான், ‘உண்மையை மட்டுமே அறிய வேண்டுமென்று காத்து நிற்பவனுக்காக உனது போலித்தனத்தை கழட்டி வீசு.  உன்னுடையதும் என்னுடையதுமான உண்மையை அனைவரும் எப்போதும் அறிந்து கொள்ளட்டும்.’

இப்பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்திற்கும் பெயர் சூட்டியிருக்கிறோம்.  இலக்கணம் வகுத்துவிட்டிருக்கிறோம்.  நாமோ இன்னும் கவனிக்கப் படாதவர்களாகவே இருக்கிறோம்.  அடர்ந்த காட்டில் இலைப் புதர்களுக்குள் இதுவரை மனிதக்கண் படாது எஞ்சும் மலர்கள் நாம்.

***

யதி மலைச்சரிவின் விளிம்பில் நின்றார்.  அஸ்தமனம் தொடங்கி விட்டது.  பறவைகள் தூரத்து குட்டை மரங்களுக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தன.  வினோதமான ஒரு ரீங்காரம் அறுபடாது ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

யதி மெளனமாக  நடந்தார்.  சில்வர் ஓக் மரங்களின் முகடுகள் மட்டுமே ஒளி பெற்றிருந்தன.  சைப்ரஸ் மரங்கள் மெலிதாகச் சீறிக்கொண்டிருந்தன.  குருகுல முகப்பிற்கு வந்ததும் யதியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டோம்.

குறிப்பு:

இவ்வுரையாடல்கள் பல அமர்வுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டவை.  சில சமயங்களில் உரையாடல் முடிந்த உடனே நோட்டுப் புத்தகத்தில் குறிக்கப்பட்டன.  உரையாடல் முழுமையுறாது முறிந்துபோய்விட்ட சில சந்தர்ப்பங்களில் யதியின் நூல்களிலிருந்து சில வரிகள் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.  உரையாடல்கள் மலையாளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் நடைபெற்றன.  பக்க அளவு கருதி சில கேள்வி பதில்கள் விடப்பட்டுள்ளன.  சில சுருக்கப்பட்டுள்ளன.

சந்திப்பு: ஜெயமோகன், ஆர்.குப்புசாமி, சூத்ரதாரி