Tag Archives: ராமானுஜர்

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 19

Standard

அடிமுடியற்றமதுண்டிதுண்டதுண்டெ
ன்னடியிடுமாதிமஸத்தயுள்ளதெல்லாம்
ஜடமிது ஸர்வமநித்யமாம்; ஜலத்தின்
வடிவினெ விட்டு தரங்கமன்யமாமோ?

                                                          (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 19)

அடி, முடி, அற்றம், அது உண்மை, இது உண்மை, அல்ல அது
என்று வாதிடுவர்; முழுமுதல் மெய்யொன்றே உள்ளதாம்
இயங்காதவை எல்லாம் நிலையற்றவையாம்
நீரின் ஒரு வடிவேயல்லாமல் அலை வேறொன்றோ?

மலைப்பிரசங்கத்தில் யேசு சொன்னார் ‘அமைதி கொணர்வோர் அருளப்பெற்றவர்கள். அவர்கள் சொர்க்க ராஜ்யத்தை அடைவார்கள்’. இவ்வுலகத்தின் மிகப்பெரும் தேவையே அமைதிதான். எப்போதும் பூசலிடுவதே ஒரு போக்காக உள்ளது. விவிலியத்தில் உள்ள இன்னொரு அருமையான போதனை ‘உலகில் அமைதியும் மக்களிடையே நல்லெண்ணமும்’ என்பதாகும். நாம் அமைதியை இழந்து போரிடுவதற்கு பற்பல காரணங்கள் உள்ளதாக தெரிகிறது. மாபெரும் ஞானிகளின், இரட்சகர்களின் சொற்கள்கூட குருதிசிந்த காரணமாகியிருக்கின்றன. அப்பெரும் புகழ்பெற்றவர்களின் பெயரால் – அவர்கள் மீதான பெரும் பற்றால் – மனிதன் சிந்திய குருதி கொடுமையின் பெயரால் சிந்தியதைவிட அதிகம். அத்தகைய துன்பகரமான ஒரு நிலையை நாம் எட்டியுள்ளோம். ஆத்மோபதேச சதகத்திலிருந்து நாம் கற்கும் மெய்யியல் வாழ்வின் தத்துவம். அதன் நோக்கம் அமைதியால் இணைவதேயன்றி முடிவிலா விவாதங்களின் மூலம் பிளவுபடுதல் அல்ல.

முந்தைய பாடலில் பகிர்ந்துகொள்ளும்படி கோரப்பட்டோம். ஆனால் அதை நம் விருப்பம்போல் செய்ய விழைகிறோம். பிறர் விருப்பம் வேறுவிதமாக இருக்கும்போது பூசல்கள் எழுகின்றன. RO Laing ‘நான்-பிறர்’ என்பனவற்றைப் பற்றி பேசும்போது இதே கூறுகளை தொட்டுக்காட்டுகிறார். ‘நான்’ சுயவிருப்பு கொண்ட தனியனாக இறுகிவிடுகிறது. அவனும் அவன் விருப்பும் ஒன்றே. இந்தப் பொருளிலேயே இதை லெய்ங் அகம் என்கிறார். பிறன் என்பது அதே போன்று சுயவிருப்பு கொண்ட பிறிதொரு ஆள். அவன் அவனுடைய விழிப்புடனேயே அடையாளம் காணப்படுகிறான். எத்துணை குறுகலானதாக இருந்தாலும் இருவருக்கும் அவரவர் செய்கைகளை வழிநடத்தக்கூடிய அவரவருக்கான மெய்யியலும் தரிசனமும் உள்ளன.

நாராயண குரு ‘அடி’, ‘முடி’ என்பனவற்றோடு இப்பாடலை துவங்குகிறார். மதிநுட்பத்திற்கு முதலிடம் தரும் மெய்யியலாளர் பொதுவாக பொருட்களின் மூலத்தையே நோக்குகின்றனர். இந்த விளைவை உண்டாக்குவது எது? அடிப்படை கேள்வியே அவர்களுக்கு மிக முக்கியம். தேல்ஸ் முதல் ஹெராக்ளிடஸ் வரையிலான முற்கால கிரேக்க மெய்யியலாளர் அனைவரும் பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து தோன்றியது, அதன் இயல்பென்னவாக இருந்தது என்று ஆராய்ந்தனர். சாக்ரடீஸ் போன்ற மெய்யியலாளரும் ‘நான் யார்?’ என வினவினர். இந்தியப் பின்புலத்தில் சங்கரர் இவ்விளைவுகளெல்லாம் ஒரு காரணத்தால் விளைந்தவை என்றார். காரணத்தில் இல்லாத ஒன்று ஒருபோதும் விளைவாகாது. விளைவில் நாம் காண்பவை வேறுபாடுகளின் பல்வேறு கிளைத்தல்களும் விரிவாக்கங்களும். காரணத்தை நோக்கி செல்லும்போது எல்லா விரிவுகளையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு விதை தன்னிலிருந்து எத்தகைய இலைகளும், மலர்களும், வேர்களும், கிளைகளும் உண்டாகும் என்பதை காட்டுவதில்லை. வரவிருக்கும் அனைத்தையும் ஒன்றேயாக தன்னுள் கொண்ட ஒரு தனிப்பொருள் அது. ஆக, விளைவிலிருந்து காரணம் நோக்கி நீங்கள் செல்ல வேண்டும். அதாவது, நீங்கள் உங்களுடையதேயான ‘அடி’-க்கு, வேர்களுக்கு செல்லவேண்டும். சங்கரர் ‘அடி’ சார்ந்த மெய்யியலாளர்.

சங்கரருக்குப் பின் வந்த ராமானுஜர் தர்க்கரீதியாக காரணம் தேவை என்று கருதவில்லை. இங்கு இப்போது அன்பை உணரவும் இறையை மனிதனென நினைத்து அன்பு செலுத்தவுமான உயர்ந்த தேவை அவருக்கிருந்தது. மானுடத்தன்மையற்ற தூய இருப்பிலும் தூய அறிவிலும் அவருக்கு நாட்டமில்லை. இறைவன் என ஒருவனிருந்தால் அவனை தன் கண்களால் காணவும் கைகளால் தொடவும் அவனுக்கு பணிசெய்யவும் முடிய வேண்டும் என எண்ணினார்.

கிறித்தவத்தில் நமக்கு இறைவனும், சொல்லும், சதையாக மாறும் சொல்லும் உள்ளன. சொல்லானது யேசு கிறிஸ்துவைப் போல மனிதனாய் உருவெடுத்து நம்முன் நிற்கும்போதுதான் அவரது விழிகளுக்குள் நம்மால் நோக்க முடியும். அவரது புன்னகையை காணவும் அவர் தொட்டு வழங்கும் ஆசியை பெறவும் முடியும். அதன்பின் அவரது இனிய உருவை, அவரது மென்மையை, அமைதியை, மென்பேச்சை நம் மனதில் கொள்ளமுடியும். அதுகுறித்து நினைவுகளை மீட்டெடுக்க முடியும். ‘இதுவே எனக்கு வேண்டும்! என் கடவுள் விஷ்ணுவாக இருக்க வேண்டும்! அவனது தாமரைக்கண்களை, முத்துப்பற்களை, கோவைச் செவ்வாயை, மென் தொடுகையை, அவன் கைக்கொண்ட தாமரையை நான் காணவேண்டும்!’ என்றார் ராமானுஜர். அவரது விவரணை தொடருகிறது: ‘இதுவே நான் விழையும் இறுதிப்பொருள். என் இறையைக் கண்டு, பணிசெய்து அவனுடன் உறைதல் வேண்டும். என் இறை என்னுள்ளிலும் இருக்க வேண்டும். என் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உள்ளுறையாக அழியா மெய்மையாக இறையை நான் உணரவேண்டும். மாயை என ஏதுமில்லை; எல்லாம் மெய்யே. இவ்விளைவுகள் எல்லாம் இறையின் விளைவுகளே. இது ஜடம் என்று சொல்லாதீர். ஜடப்பொருள் என ஏதுமில்லை. பொருள் என்பது அணுக்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு அணுவும் இயக்கம் உடையது. அணுவின் இதயம் என்பது அகத்தில் உறையும் உயர்ந்தோன். இவ்வாறாக, எல்லாமே எனக்கு இறைத் தன்மை கொண்டதாகிறது.’ ஆக ராமானுஜருடையது ’முடி’ தத்துவம். இதில் காரணத்தைப் போலவே விளைவும் மெய்யானது.

‘உம் கடவுள் பேராற்றல் உடையவன், பேரறிவாளன், எங்கும் நிறைந்தவன் என்கிறீர். ஆனால், இவ்வுலகோ எல்லைகளுக்குட்பட்டது. எல்லையுடைய ஒன்றில் எல்லையற்றது எவ்வாறு இருக்க முடியும்?’ என்று கேட்கும் மெய்யியலாளர் உண்டு. பிளேடோவின் சீடரிடம் அரிஸ்டாடில் வினவினார் ‘நீங்கள் முன்மாதிரியான குதிரையை எப்போதேனும் கண்டதுண்டோ? நீங்கள் எங்கும் மூலப்படிவமான குதிரை எதையும் காண்பதில்லை. பொதுவான எதையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. நீங்கள் அங்கே; நான் இங்கே. நீங்களும் நானும் தனிப்பட்ட மெய்மைகள். மொழிக்காக மட்டுமே நீங்கள் பொதுமைப்படுத்தி (கருத்தியலாக்கி) ‘நாங்கள்’ என்றும் ‘குதிரைகள்’ என்றும் கூறுகிறீர்கள். வெள்ளை குதிரைகள், கருப்பு குதிரைகள், நொண்டி குதிரைகள், பாய்ச்சல் குதிரைகள் என்று மட்டுமே வகைப்படுத்த முடியும். இவை எல்லாமே தனிப்பட்ட கூறுகள். எல்லையற்றது என்று நீங்கள் சொல்வது ஒரு கருத்தாக்கமே. ஒவ்வொன்றும் எல்லையுடையது; ஒரு முடிவு கொண்டது.’

செவ்வியற்பியலின்படி எல்லையிலா வெளியில் இவ் அண்டம் பொருத்தப்பட்டிருப்பதாக எண்ணியிருந்தோம். தற்போது பலவகை கோட்பாடுகள் உள்ளன. வெளி என்பது மிகப்பெரியது; ஆனால் அது எல்லையிலி அல்ல; ஒரு முடிவை கொண்டதாகவே இருக்கவேண்டும் என்பது பலரது கூற்று. பிறரோ எதையும் அறுதியிட்டுக் கூற இயலாது என்கின்றனர். நாம் பெருவெடிப்பில் இருக்கிறோமா அல்லது நிலையாக இருக்கிறோமா என்று விவாதிக்கலாம். ஒரு துகளா அல்லது அலையா? சிவப்பு நகர்வா? ஊதா நகர்வா? அல்லது கருந்துளையா? வெண்துளையா? நிச்சயமற்ற பூசல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

ஆக மெய்யியலாளர்களைப் போலவே அறிவியலாளர்களும் வாதிடுகின்றனர். வாழ்வுக்கான மெய்யியல் என்பதை, நம் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள ஒரு சட்டகத்தை அளிப்பதே மெய்யியலின் பயன்பாடு என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். Fritz Perls சில அடிப்படை உத்தேசங்களைக் கொண்டு ஒரு துதியை (வேண்டுதலை) இயற்றினார்: “எனக்கானதை நான் செய்கிறேன். உனக்கானதை நீ செய்கிறாய். உனது எதிர்பார்ப்புக்கேற்றபடி வாழ்வதற்கென நான் இவ்வுலகில் தோன்றவில்லை. நீயும் என்னுடையவற்றிற்காக இவ்வுலகில் இல்லை. நீ நீதான். நான் நானே. தற்செயலாக நாம் ஒருவரை ஒருவர் அறிவோம் என்றால் அது இனியது. இல்லையெனில், நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை. சண்டையிடாமல் இருக்க இது ஒரு வழி. எனினும், வாழ்வை கருணையுடன் பார்க்கும் முறையல்ல இது.  நீங்கள் என்பது நீங்கள் மட்டுமல்ல, நானும்தான்.  நான் என்பது நான் மட்டுமல்ல, நீங்களும்தான். நான் உங்களுக்காக வாழவேண்டும். நீங்களும் என்னிடம் அக்கறை செலுத்தவேண்டும். இல்லையெனில் உலகம் சிதறிவிடும். எதிரெதிர் ஆர்வங்களும் கருத்துகளும் மோதிக்கொள்ளும் அவலநிலை ஏற்பட்டுவிடும். அடி-முடி பற்றியும் எல்லை-எல்லையிலி குறித்தும் நான்-பிற என்றும் நாம் பூசலிடுவோமெனில் Tower of Babel சொல்லும் மொழிக்குழப்பத்தையே அடைவோம். RD Laing சொன்னதுபோல பிளவுபட்ட அகம் கொண்டவர்களாவோம்; குடும்ப அரசியலில் சிக்கிக்கொள்வோம்.

இத்தகைய ஒரு நிலையிலிருந்து மீள வழி உண்டு என்கிறார் நாராயண குரு. நாம் உயிரியக்கக் கொள்கையை, தெய்வத்தன்மை கூடிய கூறை மட்டுமல்லாது ஜடத்தன்மை கொண்டதையும்-உயிரற்றதையும் நோக்க வேண்டும். ஜடப்பொருளானது வேறுபடுத்துவதற்கான அடிப்படை, உயிரூட்டும் அகம் என்பது இணைக்கும் கூறு. இயற்பியலாளர்கூட எண்ணற்ற தோற்றங்களைத் தவிர்த்து ஒரு இணைக்கும் பொருளைக் குறித்து எண்ண வேண்டும். அப்போது அவர்கள் ஒரு பொருளை அது இரும்புத்துண்டா அல்லது பாலடைக்கட்டியா என்று கருதவேண்டியதில்லை. அவற்றையெல்லாம் அவை எதிலிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடுமோ அந்த மூலப்பொருளாகவே – இயற்பொருட்கள் அனைத்திற்கும் தாயான ‘மாத்ரு’வாக குறுக்கமுடியும். Matter எனும் சொல் ‘மாத்ரு’ என்பதிலிருந்து தோன்றியது. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு கொள்கையாக குறுக்கவேண்டும், அல்லாமல் இயற்பியலோ, வேதியியலோ வேறெதுவுமோ இருக்க முடியாது.  அதுவே உயிரியக்கக் கொள்கை, மற்றெல்லா தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளும் ஜடங்கள்.

நம் தனிப்பட்ட வாழ்விலும் அனைத்தும் நகர்ந்தும் மாறியும் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஒழுக்கு இருக்கிறது. அமைதியாக நாம் அமர்ந்திருக்கும்போதும் நம்முள் குருதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வெள்ளம்போல வளி நம் நுரையீரல்களில் உள்வெளியாக பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. உடலின் உயிரணுக்கள் இறந்து மீண்டும் நிறைகின்றன. சுழற்சி மண்டலத்தின் ஆற்றல் ஊர்திகள் (Carriers of change)  உயிரற்றவற்றிற்கு பதிலியாக புதிய ஆற்றலை பெரும் வேகத்தில் காற்றுப்பையில் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. உடலில் பல்வேறு தனித்தனி உறுப்புகள், கூறுகள் இருந்தாலும் மொத்த உயிரியையும் ஒற்றைத் துண்டாக ஆளும், ஒருங்கிணைக்கும் அறிநிலை ஒன்றுளது. உடலில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்று மற்றொன்றுக்கு உறுதுணையாக உள்ளன. மொத்த உயிரிக்கும் பயன்படும் வகையிலான கூட்டுச் செயல்நோக்கமான மனத்திட்பமும் அவ்வாறே உள்ளது. அதேபோன்று சமூகம் என்பது கூட்டுமுழுமை; ஒவ்வொரு தனியரும் அதை சேர்ந்தவர்; இயல் அண்டம் என்பதும் உலகில் வாழ்வு என்பதை பகுதியாகக் கொண்ட ஒரு கூட்டுக் கூறுதான்.

ஆன்மீக தளத்திலிருந்து இதை நோக்குவீர்களென்றால் அது எல்லாவற்றையும் இணைக்கிறது. இயல்நிகழ்வுத் தளத்திலிருந்து நோக்கும்போது அனைத்தையும் பிரிக்கிறது. அலைபாயும் நம் ஆர்வத்தையும் அகத்தையும் இறைமையம் நோக்கி திருப்ப நம்மில் ஒரு உணர்வுடை முயற்சி தேவை. அதன் பின் உலகில் உள்ள பிற அனைத்துடனுமான நம் உறவுகளிலும் ஒருமையே நோக்கமாக அமையும்.

கூட்டு வாழ்வில் பிறரது உளப்பாங்கு, நடத்தை குறித்து குற்றம் சொல்வதே நம் வழக்கமாய் இருக்கிறது. மக்களின் கருத்துகளில் அவர்களை சிக்கவைக்க முயல்கிறோம். தனிக்குழுக்களையும், உள்வட்டங்களையும் உருவாக்குகிறோம். அனைத்தையும் ஊதிஊதி பெரிதாக்கி ஒருவரை ஒருவர் எதிரியென நிறுத்துகிறோம். ‘இருவர் சேர்ந்தால் கூட்டு; மூவரானால் கூட்டம்’ என்றொரு சொலவடை உண்டு. இருவர் எளிதாக இருமுனைவுகளுக்குள் அமையலாம். ஆனால் மூன்றாமவர் வரும்போது குழப்பம் தானாக வருகிறது. கருத்துகள் விரைவாக பெருகுபவை (proliferate geometrically). எதை தேர்வது என்பதில் குழம்புகிறோம். உண்மையில் அது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. மூன்றாவது கூறுக்கு – முக்கோணத் தன்மைக்கு இடமளிப்பது என்றும் எளிமையானதே.

நம் வாழ்க்கை நடைமுறைக்கு பெரிதும் உதவுவது இப்பாடல்.  இணைந்து வாழும் கலையை, முரண்பாடுகளை நீக்கும் கலையை, ஒத்திசைவெனும் கலையை இது செறிவாக சொல்கிறது. நாராயண குரு இதில் ஆழி-அலை எடுத்துக்காட்டை தருகிறார். அலையை நீரிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவது எது? அது நீரின் பரப்பில் உருக்கொள்ளும் ஒரு முகடு மட்டுமே. அலையின் சாரம் என்பது அதே நீர்தான். வடிவுடன்தான் நம் போராட்டமே அன்றி சாரத்துடன் அல்ல. என்றும் எப்போதும் வடிவத்திலிருந்து விலகி சாரத்தை நோக்கி செல்வதற்கு நம்மை பழக்கிக்கொள்ளல் வேண்டும்.

அறிமுகம் இல்லாத இருவர் சந்திக்கின்றனர். இயல்பாக ஒருவரை ஒருவர் நோக்குகின்றனர். ஒருவர் மற்றவர்பால் ஈர்க்கப்படுகிறார்.  அதே ஈர்ப்பு அடுத்தவரின் இதயத்திலும் ஏற்படுகிறது. அவர்கள் அறியாமலேயே, காண்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி அவர்கள் இதயங்களில் நிறைகிறது; இருவரும் புன்னகை பூக்கின்றனர். ஏதோவொன்று அவர்களை பிணைக்கிறது. அறிமுகம் செய்துகொள்கின்றனர்; உரையாடுகின்றனர்; பொதுவான ஆர்வங்களை கண்டடைகின்றனர். பிரியும் வேளையில் ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக்கொள்ளும் உணர்கொம்புகள் அவர்களில் தோன்றிவிடுகின்றன. முகவரிகளும் தொலைபேசி எண்களும் பரிமாற்றம் பெறுகின்றன. பிரிந்துசென்ற பின்பும் உண்மையில் அவர்கள் விலகிச்செல்வதில்லை. வீட்டிற்குச் சென்றபின்னர் எப்போதுமில்லா மகிழ்வில் திளைக்கின்றனர்; நேரில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோதைவிட அண்மையிலிருப்பதாக உணர்கின்றனர். அந்த இருப்பு அவர்களில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது; அது வளர்கிறது.  செல்லுமிடம்தோறும் ஒருவர் மற்றவர் குறித்த நினைவை ஏந்திச் செல்கின்றனர். தம் பிற நண்பர்களிடம் அவர் குறித்து பேசவும் அவரை அவர்கள் சந்திக்க வேண்டும் என்றும் விழைகின்றனர்.

இது எத்தகைய ஒரு வியப்பான இயல்நிகழ்வு? இந்த பரஸ்பர ஈர்ப்புதான் பல்லாயிரமாண்டுகளாக உலகை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இவ்வுலகில் எண்ணற்ற மக்கள் பிறந்து வாழ்ந்து மடிந்தபோதும் மாந்தரின மரபு இச்சிறு பகிர்வாலேயே பேணப்பட்டு வருகிறது. புத்தரை நாம் கண்டதில்லை; யேசு கிறிஸ்துவை சந்தித்ததில்லை; சாக்ரடீஸை பார்த்ததில்லை. காண்டையோ ஸ்பினோசாவையோ, ஷேக்ஸ்பியரையோ ஷெல்லியையோ, காளிதாசனையோ, வால்மீகியையோ, சீன மெய்யியலாளரையோ நாம் கண்டதேயில்லை. பாக், மோட்சார்ட், பீதோவன் இவர்களெல்லாம் நம் புவியின் ஒரு சிறு பகுதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். ஆயினும், நம் மனித மரபு உலகமெங்கிலும் கவிஞர்கள், கதைசொல்லிகள், தொன்மங்களையும் புராணங்களையும் உருவாக்கியவர்கள், கண்டுபிடிப்பாளர்கள், இசையமைப்பாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் என வாழ்ந்த அருமையான இம்மனிதர்களின் ஒளிர்மிகு எண்ணங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அவர்களின் பங்களிப்புகளெல்லாம் இன்றும் நம் வாழ்வில் நமக்கு வழிகாட்டியாக, கற்பிப்பவையாக ஒவ்வொரு கணமும் நமக்கு உதவுபவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் இங்கில்லை. அத்தகு அருமையான பண்புகளும் நுண்ணறிவும் கொண்ட உங்கள் நண்பர்தான் இங்கிருக்கிறார். பேராற்றல் வாய்ந்த இம்மரபுரிமைகளை நம்மிடையே பகிர்ந்துகொண்டு நம் வாழ்வை ஒரு பேரின்ப அனுபவமாக நம்மால் ஆக்கிக்கொள்ள இயலும்.

காபியோ தேநீரோ அருந்தும்போதுகூட நீங்கள் செய்வது என்ன என்று எண்ணிப்பாருங்கள். (அமெரிக்காவில் அமர்ந்து நீங்கள் அருந்தும்) உங்களது காலை தேநீர் எங்கோ தொலைதூர நாட்டில் தொடங்குகிறது.  அங்கு மிக்க ஏழ்மைநிலையில் இருக்கும் மக்கள் காலை நான்கு மணிக்கு துயிலெழுகின்றனர். நெரிசலான பேருந்தில் பயணித்து தோட்டங்களை நோக்கி நடந்து செல்கின்றனர். முற்றிய இலைகள் அவர்கள் விரல்களைக் கீறுவதற்கென காத்திருக்கின்றன.  அட்டைகள் அவர்கள் மேல் ஏறி குருதியை உறிஞ்சுகின்றன.  நாள்முழுவதும் இலைபறித்து தங்கள் கூடையை நிரப்பிக்கொண்டு எளிய உணவருந்த வீடுதிரும்புகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் பணியாற்றும் பெரும் ஆலைகளுக்கு கொண்டுசெல்லப்படும் தேயிலைகள் கழுவப்பட்டும் உலர்த்தப்பட்டும் உங்களுக்குத் தேவையான கலவைகளில் தயாராகின்றன.  தகரடப்பாக்களிலும் பெட்டிகளிலும் நிரப்பப்பட்டு வண்டிகள் மூலம் மலையிலிருந்து கடற்கரைக்கு கொண்டுசெல்லப்படுகின்றன. துறைமுகத்தில் பணியாற்றும் ஏழை கூலியாளர்கள் தேயிலையை கப்பலில் ஏற்றுகின்றனர். கடல்கடந்து உங்கள் துறைமுகத்தை அடைகிறது.  வினியோகஸ்தர்கள் சிப்பங்களாகவும் பொதியங்களாகவும் உங்கள் உள்ளூர் சந்தைக்கு அனுப்புகின்றனர். அங்கிருந்து வாங்கி உங்கள் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்கள். ஆக, ஒரு கோப்பை தேநீரில் மொத்த உலகும் பங்கேற்கிறது. உங்கள் தேநீரில் சர்க்கரை சேர்த்துக் கொள்வீர்கள் என்றால் அந்த ஒரு கரண்டி வெள்ளைத் துகள்களுக்குப் பின்னால் வேறொரு உலகம் இருக்கிறது. இவ்வாறாக வெறும் ஒரு கோப்பை தேநீர் என்பதில் அடங்கியுள்ள இறைத்தன்மையை (numinous aspect) நாம் சிந்திக்கலாம்.

வாழ்வின் இறைத்தன்மையை அறியும் நுண்ணுணர்வை நீங்கள் பெறும்போது நன்றியுணர்வு உங்களை நிறைக்கிறது. ஒவ்வொரு கவளம் உணவுண்ணும்போதும், காபியோ தேநீரோ பருகும்போதும் சிறுமுயற்சி மூலம் நீங்கள் அடையக்கூடிய பெருநன்மைகளுக்காக இணைந்து வாழும் மனிதகுலத்தை நீங்கள் நன்றியோடு எண்ணிக்கொள்வீர்கள். உலகின் பல்வேறு வடிவங்களிடையே காணும் ஒருங்கிணைவே உங்களுக்கு புலப்படும். பகிர்வதிலும், அளிப்பதிலும், பெறுவதிலும் பேரின்பம் அடைவீர்கள்.  என் வீடு, என் குடும்பம், என்னுடையது எனும் தன்னார்வங்கள் மட்டுமே இருக்கும் இடத்தில்தான் பூசல் தொடங்குகிறது. தன்னார்வம் எனும் மேம்போக்கான வடிவம் பொதுநலன் எனும் கடலில் கரைந்து உலகத்தை உங்கள் நாடாக உங்கள் வீடாக பார்க்கவேண்டும். அந்த மனிதகுலம் என்பது உங்கள் உடன்பிறந்தோரால் நிரம்பிய உங்கள் குடும்பம் என்பதாகும்.

நாம் ஒன்றிணைந்து நிற்கவேண்டும்; அமைதியை கண்டடையவேண்டும்; அமைதித்தூதர்களாக இருக்கவேண்டும் என்று விழைகிறார் குரு. முதலில் நம் சொந்த வாழ்வில் நாம் அமைதித் தூதர்களாக இருக்க வேண்டும். அதன் மூலம் நமக்கு நாமே அமைதியை கொணர்கிறோம்.  எல்லா அமைதிகளையும் இணைத்து, உலகுடன் அமைதிபாராட்டுகிறோம். அதை உடைப்பீர்கள் என்றால் நீங்கள் தோற்கிறீர்கள். ஆகவே, அமைதிகளை எல்லாம் ஒரே பொருளில் இணைப்போம்; அன்பு, கருணை, புரிதல் எனும் ஒற்றை இறைச்சரடில் கோப்போம்.

Advertisements

பொருள் (அர்த்தம்)

Standard

ௐ எனும் ப்ரணவத்தில் உச்சரிக்கப்படும் ஒலிகள் ‘அ, உ, ம்’ என்பவை மட்டுமே. நான்காவதாக வரும் தீர்க்கமான மெளனம் ஒலிக்கப்படும் எழுத்துக்களிலிருந்து விலகி நிற்கின்றது. அதுபோலவே வாழ்நோக்கங்களில் (புருஷார்த்தங்கள்) அறம் (தர்மம்), பொருள் (அர்த்தம்), இன்பம் (காமம்) ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாய் நிற்பவை. வீடுபேறு (மோட்சம்) தனியாய் நிற்கும். இருப்பு, நனவு, இனிமை (அஸ்தி-பாதி-ப்ரியம்) என்பவை முறையே அறம் பொருள் இன்பத்தை சுட்டுகின்றன.  எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது வீடுபேறுதான் (மோட்சம்). இவற்றிலெல்லாம் அடங்கியிருக்கும் ஒரு ரகசியமுண்டு. அதைக் கண்டுகொண்டோமென்றால், இறைவனும் உலகும் பிரம்மவித்தையில் நிறுவப்பட்டிருப்பது எப்படி என்பதை அறியலாம்.

பிரம்மஒலியை விரிவாக ஆராயும்போது, எல்லாவற்றிலும் அடிப்படையாய் இருக்கும் உண்மை ‘சத்’தாகவும் (நற்பொருளாகவும்), அவ்வுண்மையின் வடிவு ‘சித்’தாகவும் (அறிவாகவும்), மூலாதாரமான முடிவிலா விழுமியம் எல்லையிலா ‘ஆனந்தமா’கவும் கூறப்பட்டுள்ளதை அறியலாம்.  பிரம்மஒலியின் தொடக்கம் என்பதை அதிகரித்தல் என்ற பொருளிலேயே கொள்ளவேண்டும்.  அதிகரித்தல் அருகச்செய்தல் எல்லாம் இருத்தலிய நோக்கில் மட்டுமே உண்டு.  பிரம்மஒலியைக் கொண்டு முழுமெய்மையை துலங்கச் செய்யமுடியும்.

அறுபடாமல் வளரும் காலம் மற்றும் இடத்தின்  ஒற்றுமையை, நவீன அறிவியலாளரான ஹென்டர்சன் போன்றவர்கள், கடிகாரத்தின் ‘டிக்டிக்’ ஒலி வெளிப்படுத்தும் காலவிரிவு மற்றும் நீராவியின் துளிகள் ஒன்றுகூடி வான் நிறைக்கும் மேகம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு விளக்குகின்றனர். அதுபோலவே, உலகம் என்பதை ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் காதில் வந்து விழும் முதல் ஒலி, உடலில் நிகழும் முதல்தொடுகை, கண்ணில் விழும் ஒளிக்கற்றை, உமிழ்நீரில் நனைந்து நாவில் ஏறுபடும் ருசி, சுவாசிக்கும் காற்றில் கலந்துவரும் மணம் ஆகியவற்றின் மூலமே உணர்கிறது. கட்புலன் மரணம் வரை நீளும் நிகழ் உலகின் அளவற்ற  நிகழ்வாய் தொடர்கிறது.

மேலே சொன்ன ஐந்தும் விழிகள்.  விழியில் நிறைந்திருப்பதே உலகம். வடமொழியில் கண்ணை ‘அக்ஷி’ என்பர்.  முதல் எழுத்தான ‘அ’ முதல் கடைசி எழுத்தான ‘க்ஷ’ முடிய அனைத்தையும் அறிய உதவும் அறிவே அக்ஷி.

அவ்வகையில், பொருண்மைக்கூறும் நனவுக்கூறும் கலந்து நிரந்தரமாக வளரும் ஒரு வளர்ச்சி உலகில் உண்டென்று கூறலாம்.  ப்ரம்மம் இருக்கிறதென்றால் உலகும் இருக்கின்றதென்று பொருள்.  ராமானுஜரைப் போன்ற குருக்கள் உலகை இறைவனின் உடலென்றெண்ணி உலகின் இருப்பை மெய்மையாகக் கொள்கிறார்கள்.  ஒவ்வொரு அணுவிலும் மறைந்திருக்கும் ஒழுங்கையும், ஒழுங்கமைக்கும் ஆற்றலையும் ஒன்றாகக் கண்டதனால், உலகைக் காக்கும் கடவுளை

என்றும் வெற்றி கொள்ளட்டும்
வேதங்கள் தேடிய உன் பாதங்கள்
[ஜகதீஶ ஜயிக்க ஶாஶ்வதம்
நிகமம் தேடின நின் பதாம்புஜம்]

என்று இறைஞ்சும்போது, இப்பிரபஞ்ச அமைப்பின் தோற்றமாய் இருந்து அனைத்திலும் ஒத்திசைவை ஏற்படுத்தும் தத்துவச்சிறப்பே உலகமைப்பவன் என்று சொல்லப்படுகின்றது.

இந்தியர்களின் மிகச்சிறந்த ஞானச்செல்வம் ஶ்ருதிகளிலும் ஸ்மிருதிகளிலும் நிறைந்துள்ளது.  கேட்கப்படுவது ஶ்ருதி; நினைவில்கொண்டு செய்யப்படுவது ஸ்மிருதி. நான்மறைகளின் ஆகச்சிறந்த பயனாக உபநிடதங்கள் வேதங்களின் இறுதியில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  அந்த உபநிடதங்களை வேதாந்தம் என்கிறோம். வேதவேதாந்தங்களில் வேதாந்தமாய் இருக்கும் உபநிடதங்களை – வேதத்தின் முழுமையான உண்மையாகக் கருதப்படும் அப்பிரிவை – உத்தரமீமாம்சம் என்பர். சடங்குகளைப்பற்றிப் பேசும் வேதப்பகுதிகளை பூர்வமீமாம்சம் என்ற பெயரில் தொகுத்திருக்கிறார் ஜைமினி.  ஜைமினியின் உரையை பொதுவாக மீமாம்சம் என்றும் சிறப்பித்துக் கூறும்போது பூர்வமீமாம்சம் என்றும் கூறுவர்.  அனல்வளர்க்கும் இல்லறத்தவர்களுக்கு (அக்னிஹோத்ரிகள்) பூர்வமீமாம்சம் மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், அவர்கள் ஆற்றவேண்டிய சடங்குகளுக்கான விதிகளைக் கூறுகிறது அது. யாஸ்கனின் நிருக்தத்தையும் ஶபரஸ்வாமியின் வேதபாஷ்யத்தையும் ஓதி உணர்ந்தால் மட்டுமே சடங்குகளுக்கான விதிகளை குறைவற அறியமுடியும்.  நான்கு அறங்களில் அறம் பொருள் இன்பம் ஆகியவை கர்மகாண்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளன.  வீடுபேறு என்பது உபநிடதங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் பேருண்மை.

எதைக் கற்பதென்றாலும் மூன்று விஷயங்களை அறிந்திருக்க வேண்டும்.  கற்கப் போவது எதை? எப்பலனை எதிர்நோக்கி கற்கப்போகிறோம்? கற்கத் தேர்ந்தெடுத்த பொருளை எவ்வழியில் பயன்படுத்தப்போகிறோம்?  அது மட்டுமல்லாமல், கற்கும் பொருளுக்கும் அதன் பயன்பாட்டுக்குமான தொடர்பையும் அறியவேண்டும்.  இச்செயல்களெல்லாம் வாழ்வின் மிக ஆழத்திலுள்ள பொருளை முதன்மைப்படுத்துவதென்பதை கற்பவன் அறியவேண்டும்.  இங்கு கூறப்படுவது – வெறும் அறிவல்ல – கற்பவனுக்குத் தேவையான தகுதி.  ஒரு குருவை அண்டி கற்கச் செல்லும்போது இம்மூன்றுக்கும் குருவின் ஒப்புதலைப் பெறவேண்டியது மாணவனின் கடமை. தேர்ந்தெடுத்த பொருளைக் கற்பதற்கான தன் தகுதி, அதைக் கற்க தன்னை முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுத்தல், கல்வியால் ஏற்படும் பலன் என்று எதைக் கருதுகிறோம், என்ன பலனை எதிர்நோக்குகிறோம் என்பதையும் மாணவன் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

உலகில் பலரும் உடலுண்மைக்கே சிறப்பிடம் அளித்து வாழ்கின்றனர். அவர்களூடையது உலகியல் வழி (லௌகீகம்). உலகியலில் அறமும், பொருளும், இன்பமும் முதலிடம் பெறுபவை.  இவ்வழியைப் பின்பற்றுபவர் எவரும், தம் மொத்த வாழ்நாளைக்கொண்டும் கூட, அனைத்திலும் சிறந்ததான வீடுபேற்றை அடைவதில்லை.  அவர்கள் உலகியலில் தோய்ந்தவர்கள். சத்வரஜதமோ குணங்களைக் கொண்ட உலகு, இயல்பில் இன்பதுன்பங்களை ஒருங்கே கொண்டது.  அதனால் உடலியலையும், உயிரியிலையும், உலகியல் அறிவு, அதிகாரம், நுகர்வு ஆகியவற்றையும் முதன்மையாகக் கருதி வாழ்பவர்களுக்கு புலனின்பங்களே முக்கியம். அவர்களுக்கு ஒலி, தொடுகை, உருவம், ரசம், மணம் என எல்லாமே இன்பதுன்பங்களின் அடிப்படையில் அமைபவை.  இன்பத்தை அடையவும் துன்பத்திலிருந்து மீளவும் மட்டுமே அவர்கள் சொல், செயல், கலவி, கழிவகற்றல் என்பவற்றை தினப்படி செய்கின்றனர்.

சம்சாரம் என்றழைக்கப்படும் உலகியல் வாழ்வில் உலவுவதை தூமமார்க்கம் என்பர். புகை வாழ்க்கை என்பது பொருள்.  புகைமறைவில் வாழும் அவர்களுக்கு உண்மையில் முன்னேற்றம் என ஏதுமில்லை.  வாழ்வின் கடைசி தருணத்தில்தான் துன்பத்திற்குக் காரணமான செயல்களை விட்டொழிக்க வேண்டிய அவசியத்தை அவர்கள் அறியத்தொடங்குகின்றனர்.  துன்பம் கலக்காத ஆன்மீக இன்பத்தை நாடுவதற்கான வழிகளை தேடிக்கண்டடைகின்றனர்.  இயற்பியலில் இருந்து விலகி, மெய்யறிவில் கரைகடந்தவர்களின் பண்பை அடையவிரும்பி அத்தகையோரை குருவாகப் பெறுவதில் நாட்டம் கொள்கின்றனர்.  பிறப்பிறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடவும் பிறப்பறுக்கும் அறிவு பெறவும் விழைகின்றனர்.  பிறப்பறுக்கும் அறிவென்பது மெய்யறிவு – அதுவே இறையறிவு (பிரம்மஞானம்).

இதுவரை கூறியவற்றிலிருந்து, வாழ்விற்கு ஒருவன் அளிக்கக் கூடிய பொருள் என்னவாக இருக்கமுடியுமென்று நாம் ஓரளவு ஊகிக்கலாம்.  பிறப்பு முதல் இளமைப்பருவம் வரை, தூமமார்க்கத்தைச் சார்ந்திருக்கும் அம்மையப்பனோடு வாழ வேண்டியிருக்கும் மக்களால், உலகப்பிணைப்பை புகைமறைவிலேயே காணமுடிகிறது. அதனால், முன்னால் போகும் பசுவைப் பின்தொடரும் பசுக்களைப் போல, இயல்பாக நாம் போய்ச் சேர்வதும் இல்லறத்தின் தூமமார்க்கத்தில்தான்.  நம் வாழ்நெறி, உணவு, உலகியல் என எல்லாம் அதனுடன் இணங்கியதாயிருக்கும் வகையில் நாம் செய்து வைத்திருக்கிறோம்.  வாழ்வின் உண்மைப்பயன் என்பதை அறியாமல் உடல்சார் தேவைகளை நிறைவு செய்ய மட்டும் உதவுவதை ஈட்டுவதில் நாம் முழுவதுமாக ஈடுபட்டிருக்கிறோம்.

உடல் வலிமை கொண்டவன், வலுவற்றவனைத் துன்புறுத்தி தன் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதைக் காணும்போது, நாம் நாடவேண்டியது உடல் வலிமையையே என்று பலரும் நினைக்கின்றனர்.  உணவே மனிதனின் அடிப்படைத் தேவை.  ஆகவே அதிக உணவை ஈட்டுபவனே செல்வந்தன் என்று கருதுவது இயல்பே.  (தான்யமுள்ளவன் தனவான்)  நுகர்வுப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களும் இயந்திரங்களும் பெருகும்போது உலகியல் ரீதியான செல்வமும் பெருகுகிறது.  எனவே, நிலஉடைமையும், நிறுவனங்களின் உடைமையும் பெற உதவும் வழிகளையே உலகியலோர் தேடுகின்றனர்.  நாளடைவில் பயன்மதிப்பை பண்டமாற்று மதிப்பாக்குவதற்கென பணம் என்பதை கண்டுபிடித்தனர் உலகியலோர்.  அதற்கு அடிப்படையாக பொன்னை வைத்துக் கொள்வதெனக் கற்றனர்.  இன்று ஒருவன் மருத்துவத்தில் சிறந்தவனாக விளங்கவேண்டும் என நினைப்பது சக உயிரிகளின் துன்பம் போக்குவதற்கென்ற, பண்டுமுதல் இருந்து வரும், பயன்மதிப்புக்காக அல்ல. பண்டமாற்று மதிப்பு கொண்ட பணத்தை நோயாளிகளிடமிருந்து பறிப்பதற்கே.  மனிதனின் உடலுழைப்பைக் குறைக்கவேண்டி அற்வியல் ரீதியில் வாழ்விற்குதவும் பொருட்களைத் தயாரிக்க உதவும் பொறியியல் என்பது பயன்மதிப்பு கொண்டதாயிருந்தது.  இன்று பொறியியல் கல்வி, மிகப்பெரிய அளவிலான சமூகப் பயன்பாடு என்ற பேரில், ஒப்பந்தக்காரர்கள் முதல் பொதுப்பணித்துறை அமைச்சர்கள் வரை மக்களைச் சுரண்டுவதற்கான பண்டமாற்று மதிப்பையே தருகிறது.  எல்லோருக்கும் நீதி கிடைக்கவேண்டுமென்ற நோக்கோடு உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் ஜனநாயகம், மக்களாட்சி என்பவையெல்லாம் அரசியல் என்னும் பேரில் வெறும் ஏமாற்று வேலையாகிப்போனது. சிறுபான்மை, பெரும்பான்மை என்றெல்லாம் இல்லாத ஒன்றை நடித்து ஆளும்கட்சிகளாகிவிடுவது பயன்மதிப்பை சவைத்துத் துப்பும் பண்டமாற்றுமதிப்பிற்கு எடுத்துக்காட்டு.   உற்பத்தியாளன், விவசாயி என்ற மதிப்பெல்லாம் யாருக்கும் தேவையில்லை. பண்டமாற்று மதிப்புள்ள பணம் தன் கணக்கில் சேர்ந்தால் போதும் என்றெண்ணும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

உற்பத்தியாளன் பூமியை விளைநிலமாக்கி உணவு முதலான அடிப்படைச் செல்வங்களை ஈட்டுகிறான்.  இயந்திரங்கள் மானுட அறிவுடன் இணைந்து மனிதனின் உடல் வருத்தத்தைப் போக்க உதவுகின்றன. எல்லா பயன்மதிப்புகளையும் பண்டமாற்று மதிப்புகளாக மாற்றும் அதிநவீன பொருளியல் என்னும் புதிய சுரண்டல் உலகம் முழுவதும் மதிப்புள்ளதாகக் கருதப்படுகிறது.  நவீனக்கல்வி இதற்காகவே உருவாகியிருக்கிறது.  பஞ்சு, கம்பளி, எண்ணெய்கள், உப்புகள், மரம் இவற்றையெல்லாம் இயற்கையிலிருந்து எடுத்து பயன்படுத்த அதிக மனித முயற்சி தேவைப்படுகிறது.   மனித முயற்சி என்பது அவனிலிருக்கும் உடலாற்றலில் இருந்து பிழிந்தெடுக்க வேண்டியது. அதனால், அறிவின்மையாலும், மூட நம்பிக்கையாலும், அச்சத்தாலும் தளர்ந்திருக்கும் ஒரு மக்கள்திரள் எப்போதும் எந்தச் சலுகையுமில்லாத அடிமை நிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  மனிதனை பயன்படுபொருளாக்கி, மனிதனை மனிதன் விலைபேசும் பண்டமாற்று முறைக்கு இது பெரும் வசதியாக இருக்கிறது.  இன்று செயல்திறன் கொண்ட தொழிலாளியின் பணி ஒரு நுகர்வுப்பொருளாக ஆகியிருக்கிறது.

ஒரு நவீன வணிகன் நியூயார்க்கிலோ, மன்செஸ்டரிலோ, டோக்கியோவிலோ, ஆம்ஸ்டர்டாமிலோ, ஹைடன்பெர்கிலோ, ம்யூனிக்கிலோ இருந்துகொண்டு கணினிமயமாக்கப்பட்ட வங்கிக் கணக்கில் மாற்றங்கள் செய்யும் நிலை இன்று இருக்கிறது.  கணினி உதவியுடன் உலகத்தின் நாணயமதிப்பில் புதிய புரட்சிகளை அவனால் நிகழ்த்த முடியும்.  பணம் விதைத்து பணம் அறுப்பவர்கள் வணிகர்கள்.

ஏசு சொன்ன விவசாயி அல்ல இன்றைய விவசாயி.  விவசாயி வட்டிப்பணக்காரன் ஆவதைக் கண்டுதான் ஏசு ஜெருசலேம் தேவாலயத்தில் ஏறி ‘செல் வெளியே!’ என்று சாட்டையாலடித்து விரட்டினார்.  இன்றைய பெரும் வணிகவளாகங்கள் எல்லாம் ஜெருசலேம் தேவாலயத்தை விட கொடியதான வட்டிப்பண மையங்கள்.

அச்சமூட்டும் ஒரு நீர்வாழ் உயிரினம் நீராளி (Octopus).  கொடிகள் போன்ற அதன் கால்களைப் பயன்படுத்தி எட்டு திசைகளிலும் அதனால் செல்லமுடியும்.  பெரும் நீர்ப்பரப்பை அது தன் ஆதிக்கத்தில் வைத்திருக்க முடியும்.  அது போன்ற ஒன்றுதான்  மனிதன் கண்டுபிடித்த வங்கி என்பது.  சிறிய நாடுகளில் உள்ள வங்கிகளுக்கு பெரிய நாட்டு வங்கிகள் பணத்தை கடனாகக் கொடுத்து வட்டி வாங்கும்.  அவற்றைவிடப் பெரிய நாடுகள் இடைப்பட்ட நாடுகளுக்கு கடன் கொடுக்கும்.

தொடக்கத்தில் பணம் என்றால் பொன் என்றே பொருள்.  பொன் போய் நாணயம் வந்தது. பின்னர் நாணயம் கரன்சி தாளானது.  கரன்சி போய் ‘I promise you’ என்ற வாக்கு மட்டுமானது. இப்போது அதுவும் இல்லாமல் சட்டைப்பையில் போட்டுச் செல்லக்கூடிய ப்ளாஸ்டிக் அட்டையாகிப் போனது பணம்.  அதாவது வாழ்வின் பொருள் என்பது பணம் தொடர்பான ஒரு வாக்கு மட்டுமே என சுருங்கியிருக்கிறது.  அந்த வாக்கு மெய்யானதா என்று உணர்ந்தறிய முயற்சிக்கும்போது வாழ்விற்கு பொருள் கிடைக்கிறது.

இவ்வாறாக, நவீன உலகியல் வாழ்வு பணமே எல்லாம் என்ற நம்பிக்கையில் அமைந்திருக்கிறது.  ஒரு நாட்டின் அறத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கு, மக்களால் தங்களது பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அமைச்சராக இருக்கும் ஒருவர் தன் கட்டிலின்கீழ் அரசுக்கருவூலத்தின் பணத்தை I promise you என்றெழுதியிருக்கும் கோடானுகோடி தாள்களாக்கி பதுக்கி வைத்துக்கொண்டே அரசை நடத்திச்செல்லும் பதவியிலும் இருப்பதில் எந்தச் சிக்கலும் இருப்பதில்லை என்பதை இப்போது நாம் காண்கிறோம்.

பொருள் என்பது அதர்மத்திற்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உலகியல் வாழ்வின் கூட்டுக்குள் மூழ்கிய மக்களின் காமமும் வெறியுமே பொருளின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. இந்நாட்டில் மானுடப்பிறவியின் உயர்ந்த இலக்கு என்ற இடத்தை இன்று மோசமான துரோகம் கைப்பற்றியிருக்கிறது.

அன்னியர்களின் ஆதிக்கத்தில் பிரமித்து, நாம் நம்மிடமிருந்த அனைத்து உன்னதங்களையும் தூர எறிந்துவிட்டோம். மாலைப்பொழுதுகளில் மங்கள தீபங்களை ஏற்றி வைத்து ஒளிநிறைத்து இறைவனின் நாமங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது போக, இன்று மாளிகைகளை எழுப்பி மின்விளக்கின் கண்கூசும் ஒளியில் மதுவிலும் போதைப் பொருட்களிலும் திளைக்கும் கலாச்சாரத்தை அடைந்துள்ளோம்.  வாழ்வின் பொருள் என்பது போய், அது பொருளற்றதாகியிருக்கிறது.  இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது.  இதை நாம் தொடக்கத்திலிருந்து கவனிக்க வேண்டும்.  அறம்பொருளின்பத்தில் இன்பத்தின் அபாயகரமான ஈர்ப்பை நாம் அறிந்துகொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.  எனவே, இனி இன்பத்தைப் பற்றி பேசுவோம்.

~~~

‘விடுதலைக்கான சமூகவியல்’ (ஒரு விமோசன சாமூஹ்ய ஶாஸ்த்ரம்)  என்னும் நூலில் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் வாழ்க்கைப் பேறுகளைப் (புருஷார்த்தங்களை) பற்றிப் பேசுகிறார் குரு.  அதில் “அர்த்தம்” என்னும் தலைப்பிலான கட்டுரை.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 3

Standard
புறத்தில் இருப்பதும் அகம் உணர்வதுமான
வெளி முதலான பூதங்களைந்தும்
ஆழிச்செல்வத்தில் எழும் அலைகள் போல
தம்மில் பேதமின்றித் தோன்றிடல் வேண்டும்
                                                                                 [ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 3]

இசையின் ஒத்திசைவும், வண்ணங்களின் விருந்தும், உயிர்த்தோழனின் அன்பான அரவணைப்பும், சுவைமிக்க உணவுகளும், இனிய மணங்களும் எல்லாம் இவ்வுலக வாழ்வை மறக்கவொண்ணா அனுபவமாக ஆக்குகின்றன.   இவ்வுலகின் இசையைக் கேட்கவும், அதன் அழகைப் பார்க்கவும், மணங்களில் மயங்கவும், அது தரும் சாத்தியங்களின் இனிமையைப் பருகவும், அதை அப்படியே அன்போடு அணைத்துக் கொள்ளவும் இப்பேருகில் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டும் என்று விரும்பாதவர் இருக்க முடியுமா?  ஆனால் இவை மட்டுமல்ல வாழ்வு.  தலைவலி ஏற்படும்போது, கைகால் சோர்ந்துபோகும்போது, இதயம் அமைதியிழக்கும்போது, மனம் குழம்பும்போது, ஆன்மாவை மந்திரத்தால் மயக்க, இனிய ஆதரவாய் தூக்கம் மெல்ல கவிழ்கிறது.  உலகு பற்றிய மனப்பதிவுகள் எல்லாம் மங்கித் தேய்கின்றன.  ஆழமான கனத்த மெளனம் நிலவுகிறது.  எந்த அசைவும் இல்லை.  எதுவும் அறியப்படுவதில்லை.  அமைதி கோலோச்சுகிறது.  அவ்வமைதி நிரந்தரமாக நிலவும் என்றால் யாரும் வருந்தப்போவதில்லை.  பல்வகைச் செல்வங்கள் நிரம்பிய உலகிலிருந்து ஆழ்ந்த மௌனமும் அமைதியும் நிலவும் உலகுக்கு நம்மால செல்ல முடிகிறது என்பது எத்தனை பெரிய வரம்!

சரி-தவறுகளை பிரித்தறிய முடியாத சிறு மக்களின் மனங்கள் அருமையான இவ்வுலகை கலக்கி விடுகின்றன.  மனித ஊழில் ஒரு புதிரான கரும்புள்ளி உள்ளது.  அது அவனை தடுமாறச் செய்கிறது.  அவனுக்கு நிகழ்பவை எல்லாம் தவறானவையாகின்றன.  அவன் கொண்டாடி மகிழ்வதற்கென வரும் உலகம் பெரும் பயங்கரவெளியாகிறது. தன்னைச்சுற்றி, அவனது நோக்கங்களை ஏளனம் செய்யும், இரக்கமில்லா இதயம் கொண்ட கேடு நினைக்கும் மக்களையே அவன் காண்கிறான்.  இயற்கையின் உச்சங்கள் அவனுக்கு எதிராக இருக்கின்றன.  எல்லா வகையான நோய்களும் அவன் உடலையும் மனதையும் தாக்குகின்றன.  அவன் குடம் குடமாய் கண்ணீர் சிந்துகிறான்.  துன்பம் நிறைந்த பிறவிக்காக விதியை நோகிறான்.  அடியாழமில்லா நனவிலியில் தன் பெருந்துன்பங்களை மூழ்கடிக்கத் துடிக்கிறான்.  துரதிருஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான மக்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள்.  “‘தங்களைத் தாங்களே வதைத்துக்கொள்ளும்’ இலக்கில்லாமல் திரிபவர்கள், குருடாக்கும் இருளால் சூழப்பட்ட கொடும் சூழலில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்” என்கிறது உபநிடதம்.

இதோ, கூர்மையான தர்க்கத் திறமை கொண்ட, இலக்கண விதிகளையும் அணி இலக்கணங்களையும் நன்கறிந்த மெய்யியலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு ஆகிய மூன்றையும் நுணுகி ஆய்வு செய்ய விழைகிறார்கள். பேரறிஞரான சங்கரர், விளைவின் மெய்ம்மைக்கும் காரணத்தின் மெய்ம்மைக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை என்று அறிவிக்கிறார்.  நீங்களும் அவருடன் சென்று வறுத்த கோழிக்கு பதில் முட்டையை உண்ணப்போகின்றீர்களா?  முட்டையிலிருந்து கோழிக்குஞ்சு வருகிறதென்பது யாருக்குத்தான் தெரியாது?  விளைவுகளின் நிகழ் உலகில் மட்டுமே சாத்தியமான, கற்பனைக் கோழியை விருந்தாக உண்ணுவது போல பகற்கனவுகாணும் பரிதாபத்துக்குரியவனை அவர் இகழ்ச்சியுடன் பார்க்கிறார் என்று நினைத்தால், தர்க்கத்தின் வலுவான விதிகளை சரியாகப் பயன்படுத்துவதில் மீமெய்யியலாளர் (transcendentalist) எந்தத்தவறும் செய்வதில்லை என்று யாரால்தான் சொல்ல முடியாது?

மெய்யியலாளர் மிகைப்படுத்துவது போல தோன்றக்கூடும்.  அவசரப்படாதீர்கள்!  இவ்விஷயத்தில் அவரது இறுதித்தீர்ப்பை அவர் வழங்கும்வரை அவருடன் செல்வோம்.  இரண்டு மெய்ம்மைகள் இருக்க முடியுமா? தர்க்க ரீதியாக அதற்கு வாய்ப்பேயில்லை.  உண்மை என்பது பகலில் ஒன்றாகவும் மாலையில் வேறாகவும் இருக்க முடியுமா?  நிச்சயம் முடியாது.  ஓர் உண்மை பிறிதொன்றில்லாமல், மாற்றமில்லாமல் இருக்கும் என்றால் அதற்கு முதலோ முடிவோ இருக்க முடியாது என்பதை கொள்கையளவிலாவது நாம் ஒப்புக்கொள்ளலாம்.  அதை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதற்கு பிறிதொன்று இல்லையெனும்போது, உண்மையின் எந்தப் பண்பையும் பயனிலைப்படுத்த முடிவதில்லை.  ஏனெனில், பயனிலைப்படுத்துவதென்பதே ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதுதான்.  ஒப்பிட முடியாதபோது உங்களால் மதிப்பிட முடியாது.  மேலும், அத்தகைய உண்மை, அறிபவன்-அறியப்படுவது போன்ற இருமைகளை அனுமதிப்பதில்லை.  ஆகவே, ஒளியின் மூலத்தின் மீதே ஒளி பாய்ச்ச முயலும் சங்கரரை நாம் மன்னிக்க வேண்டும்.  இந்த இடத்தில் அறிபவன்-அறிபொருள் எனும் இருமையை மறுதலிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுவதால், சங்கரரும் அவரது வாதமும் ஒன்றுமில்லாமல் மங்கிப் போகின்றன.  நடக்கப்போகும் மிச்சத்தை அறிய நாமும் அங்கில்லை.

பிறகென்ன?  ….

இல்லை, இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது.  இதோ வருகிறார் ராமானுஜர் என்னும் மெய்யிலாளர்.  உண்மையை அவர் பார்க்கும் பார்வையில் கோழி நடக்கிறது, ஒலியெழுப்புகிறது, தலையை ஆட்டுகிறது, இங்குமங்கும் பார்க்கிறது, குப்பையைக் கிளறுகிறது, தானியத்தை கொத்துகிறது, புழுவை முழுங்குகிறது.  இச்செயல்களை எல்லாம் முட்டையில் காணமுடியாது. காரணமே முழு மெய்ம்மை அல்ல என்பதே அதன் பொருள்.  முழுமை அல்லது மொத்தம் என்பது முட்டையையும் கோழியையும் மட்டும் உள்ளடக்கியதல்ல.  கோழியினத்தின் மொத்த மரபையும், மதிப்பிட முடியாத எதிர்காலப் பெருக்கத்தையும் தன்னுள் கொண்டது அது.  அவரைப் பொறுத்தவரை, உண்மை என்பது அனுபவத்தை ஒத்தது; தருக்கத்தின் எல்லைகளைக் கொண்டு அதை கெடுத்தல் கூடாது.  அப்பாடி!  இது நன்றாக இருக்கிறதே!  உலகம் மீண்டும் அதன் ஆனந்தத்துடனும், கொண்டாட்டத்துடனும் வண்ணங்களுடனும் மீட்கப்பட்டுவிட்டதே!  மீண்டும் நாம் மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்து நல்லுணவுகளை சுவைக்கலாம்!

ஆனால், ராமானுஜர் நம்மை வேறுவகையான இன்னல்களுக்கு ஆளாக்குகிறார்.  தொலைதூர விண்மீன்களிலிருந்து நம் விரல்நகங்கள் வரை வியாபித்திருக்கும் இம்மொத்தப் பிரபஞ்சமும் முழுமுதல் இறையின் உடலாகப் பார்க்கப்படவேண்டும்.  அதன் ஒவ்வொரு அணுவும் நாராயணன் என்னும் தெய்வக்கூறால் ஆட்டுவிக்கப்படுகிறது.  நீங்கள் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவராய் இருப்பீர்கள் என்றால், இந்தத் தத்துவம் உங்கள் ரத்த அழுத்தத்தை அதிகரித்துவிடும் – எப்படி உங்களால் கெட்டிலை அடுப்பிலேற்றி அதிலிருக்கும் இறைமையை கொதிக்க வைக்க முடியும்?  மனிதனைத் தின்னும் மனிதனை தன்னின உண்ணி (cannibal) என்கிறோம்.  இறைவனை உண்பவனை என்னவென்றழைக்க?

அவசரப்படாதீர்கள்…  அது உண்மையாய் இருக்க முடியாது.  திடமான ஒரு கல்லை யாரும் ஸ்ட்ராபெர்ரி ஐஸ்கிரீம் என்று மயங்கப்போவதில்லை.  அனுபவ உலகம் என்பது ஓரிய (homogeneous) முழுமையாக இருக்கமுடியாது.  நகத்தின் மேல் ஊசியால் குத்தினால் அதை நீங்கள் கவனிக்கக் கூட மாட்டீர்கள்.  ஆனால், நகக்கண்ணில் அதே ஊசியால் குத்தும்போது அலறுவீர்கள்.  நகத்தில் இருக்கும் உணர்ச்சி நிலைக்கும் தோலின் நரம்புமுனைகளிலும் தசைகளிலும் இருப்பதற்கும் பண்படிப்படையில் வேறுபாடுண்டு என்பதே இதன் பொருள்.  நம் மூளையைக் கொண்டே நாம் சிந்திக்கிறோம்; கால்களைக் கொண்டல்ல.  மூளையின் மென்பொருள், அழகு போன்ற நுட்பமான விழுமியங்களை உருவாக்கவும் அவற்றைப் பாராட்டவும் கூடிய அற்புதமான ஒரு அமைப்பு.

ஒருமை மீது நாம் கொண்டுள்ள பற்று வெறியாக மாறக்கூடாது.  அறிவதற்கு ஒரு ஆன்மாவும் அறியப்படுவதற்கு ஒரு பொருளும் உள்ளன என்பது சிந்திப்பதற்கு வசதியாக இருக்கிறது.  அறிபவனையும் அறியப்படுவதையும் தனித்தனியாக பிரித்து வைத்துக்கொள்ளலாம்.  உணவை செரித்துக்கொள்ள ஒரு தன்னிச்சையான அமைப்பும், பிறர் புகுந்து பார்த்துவிடாமல் நமக்கேயான எண்ணங்களை எண்ணிக்கொள்வதும் ஒரு வசதியான ஏற்பாடு.  எல்லா பெயர்களையும், வடிவங்களையும், செயல்பாடுகளையும் – அவை ஒன்றையொன்று சார்ந்திருக்கின்றன என்ற நிலையில் – குறிப்பதற்காக இயங்கும் வகைதிரிபுப் பண்புகளின் (differentiae) எண்ணிலடங்கா தனித்தன்மைகளால் சமரசம் செய்துகொள்ளப்படாமல், உண்மை என்பது எதையும் சாராமல் சுதந்திரமாய் இருப்பதை மத்வர் என்னும் மெய்யியலாளர் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

என் நண்பன் மாட்டிறைச்சியை சமைத்துக்கொண்டு பியர் அருந்தும்போது, நான் தனியாளாக எனக்கான காய்கறியை வேகவைத்துக்கொண்டு ஆப்பிள் ரசத்தை அருந்தமுடியும்.  நம் மனம் விரும்புவதை செய்துகொள்ள நமக்குள்ள சுதந்திரத்தை இது தெளிவாகக் காட்டுகிறது.  நான் வளராமல் இருப்பதற்கும், காலத்தை எப்போதைக்குமாக நிறுத்திவைக்கவும், ஆன்டாயின் டி செயின்ட் எக்ஸ்யூபெரியின்  (Antoine de Saint-Exupery) குட்டி இளவரசனைப்போல எனக்கேயான சூரிய உதயத்தையும் அஸ்தமனத்தையும் நிகழ்த்திக் கொள்ளவும் இதே சுதந்திரம் எனக்கிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்!  ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் எல்லை ஒன்று உள்ளதே!  என் சுதந்திரத்தை நான் அவ்வளவு தூரம் நீட்டிக்க முடியாது.  ஆதலால், எனக்கு நான் எஜமானன் அல்ல.  அப்படியென்றால் யார் எஜமானன்?  இந்த இடத்தில், நாராயணன் என்றும் விஷ்ணு என்றும் அவர்கள் அழைக்கும் சார்பிலா முழுமுதலே இவ்வுலகம் என்னும் நாடகத்தை நடத்துகிறது என்று ராமானுஜர் சொல்வதை மத்வர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.  இறைவனது மெய்யின் எண்ணிலடங்கா இறைமை, உளவியல், அறம் மற்றும் இயற்பண்புகளை விபூதி என்கிறார் ராமானுஜர்.  இதையே சார்பிலா முழுமுதலின், ஒன்றையொன்று சார்ந்த கூறுகளான ‘தத்வ’ என்கிறார் மத்வர்.

இப்போது சங்கரர் ஒரு புன்னகையுடன் தோன்றுகிறார்.  அவர் எதுவும் பேசுவதில்லை.  அவரது கனத்த மௌனம் மத்வரின் “அது ஒன்றே” எனும் கூற்றை அங்கீகரிக்கிறது.  இத்தருணத்தில் நாராயண குரு தனது மென்மையான குரலில் நம்மிடம் ரகசியமாய் கூறுகிறார்: “நனவின் மேற்பரப்பில் எழும் பொன்னொளிர் அலைகள் ஒவ்வொன்றும், சார்பில்லாததாக இருக்கும் அதே நேரத்தில்  சார்புள்ளதாகவும், ஆன்மாவாக இருக்கும் அதே நேரத்தில் உடலாகவும், காரணமாக இருக்கும் அதே நேரத்தில் விளைவாகவும் இருக்கும் ஆழிக் கருவூலத்திலிருந்து பிரித்துணரமுடியாதது என்பதை அறிவாயாக!.  அப்பாடா எவ்வளவு நிம்மதியாய் இருக்கிறது!  இப்போது பெரும் ஞானிகள் சொல்வதையும் நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது.  அதே சமயம், தன்னிலைகடந்ததும் அகம்சார்ந்ததுமான அனுபவ உலகுபற்றிய நம் தனிப்பட்ட நிலைப்பாட்டையும் மெய்நிலைகடந்ததன் இருமையற்ற மெய்ம்மையையும் நம்மால் உணரவும் முடிகிறது.

இப்பாடலில், வான், காற்று, நெருப்பு, நீர், நிலம் எனும் பஞ்சபூதங்களால் ஆன புற உலகு எனும் செவ்வியல் கருத்தமைவை நம் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருகிறார் நாராயண குரு.  இவை புற மெய்ம்மைகள் மட்டுமல்ல நாம் வாழ்வில் அனுபவிக்கும் அனைத்தின் குறியீடுகளும்தான்.

பஞ்சபூதங்களில் நிலமே அதிகமும் பருண்மை கொண்டது.  உண்மையில் திகழும் திடத்தன்மை கொண்ட நிலத்தைக் குறிக்கும் அது குறியீட்டுத் தளத்தில் வாழ்வின் இயற்பியல் மற்றும் பருண்மைக் கூறுகளையும் சுட்டுகிறது.  ஆங்கிலத்தில் சில மனப்பாங்குகளை ‘earthy’’ என்றும் “down to earth” என்றும் கூறுவதுண்டு.

நீரானது நிலத்தைப்போல இறுகியும் அசையாமலும் இருப்பதில்லை.  ஓடுவதே அதன் பண்பு  அது இருக்கும் கொள்கலனின் வடிவை அது எடுத்துக்கொள்கிறது.  தன்னைப்போன்ற பிற நீர்மங்களுடன் எளிதில் கலக்கிறது.  நீரின் உண்மையான கூறையும் ஆதாரமான நீர்மங்களையும் அது சுட்டுகிறது.  நம் உணர்ச்சிமேலிடும் வாழ்க்கை சிலசமயங்களில் நீருடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.  பேராழியின் அடியாழங்களைக் கொண்டது நம் வாழ்வு; அதில் எழும் அலைகளைப் போல நம் உணர்ச்சிகள் ஊசலாடுகின்றன.  வாழ்வின் நீர் பற்றி, முடிவற்ற தாகத்தை தீர்க்கும் நீர் பற்றி யேசு விளக்கினார்.  ஆறு மட்பாண்டங்களில் இருந்த நீரை அருமையான திராட்சை ரசமாக யேசு மாற்றிய பிரபலமான கதை, உருமாற்றம் பற்றிய சிறந்த குறியீட்டுச் சிந்தனை.

நீருக்கு அடுத்தபடியாக நெருப்பைப் பார்ப்போமேயானால், இன்னும் அடர்வு குறைவான கூறை எதிர்கொள்கிறோம்.  நம் வாழ்வில் இன்றியமையாதது நெருப்பு.  கண்ணுக்குப் புலப்படும் மெழுகுச் சுடரையும் வானில் ஒளிரும் கதிரவனையும் தவிர, வெப்ப இயக்கவியல் எனும் ரசவாத நெருப்பில் மொத்தப் பிரபஞ்சமுமே உருமாற்றம் பெறுகிறது.  தன் வழியில் எதிர்ப்படும் எதையும் விழுங்கும் நெருப்பைப் போலவே நம் அடி மனமும் எல்லாவற்றையும் சுவைக்கும் ஆவலில் துடிக்கிறது.  அடி மனம் நனவிலியை விடாமல் நக்கி நனவு வடிவங்களை உருவாக்குகிறது.  உணவை செரித்துக்கொள்ள ஜடராக்கினியை நம் வயிற்றிலும் இதயபூர்வ அன்பெனும் தெய்வீக நெருப்பையும் நம்முள் வைத்திருக்கிறோம்.

வரிசையில் அடுத்து வருவது காற்று.  நீரில் வாழும் மீன்போலவே, காற்றென்னும் ஆழியில் நாம் நீந்திக்கொண்டிருக்கிறோம்.  நமக்கு வாழ்வளிக்கும் ப்ராணன் எனும் சுவாசத்தை அது சுமந்தலைகிறது.  நம் அக வாழ்வின் குறியீடே காற்று.  தொட்டுணர்வது அதன் பண்பு.  காற்றின் இந்த அடிப்படைப் பண்பை எல்லா இயற்கைக்கூறுகளும் கொண்டிருக்கின்றன.   மூக்கைத்தூண்டும் தொடுகை மணம், வாயில் உள்ள சுவைமொட்டுக்களை கிளர்த்துவது சுவை, விழித்திரையின் கம்பிகளையும் கூம்புகளையும் ஒளி தீண்டுவதே பார்வை.  செவிப்பறைகளை ஒலி அதிர்வுகள் தொடுவதே கேட்டல்.  தொடுகை அளவுக்கு பரந்துபட்ட வீச்சு வேறெந்தப் பண்புக்கும் இல்லை.  நம் உடற்பரப்பு முழுவதும் அதை உணர்கிறோம்.

காற்றைக் கடந்து விசும்பிற்குச் செல்லும்போது நாம் ஒரு மறைமெய்ம்மையில் நுழைகிறோம்.  உள்ளதும் இல்லதும் அது.  ஒரு வகையில் பொருட்கள் தனித்தனியாகவும் தனித்தன்மையோடும் திகழ அனுமதிக்கும் வெளி அது.  எல்லாம் ஒரே சமயத்தில் நிகழ்வதைத் தடுக்க நேரம் என்ற ஒன்றை இயற்கை ஏற்படுத்தியது போலவே, எல்லா பொருட்களும் ஒன்றாகத் திரண்டு பரிமாணமற்ற ஒற்றைப் புள்ளியாக ஆகிவிடாமல் தடுக்கிறது வெளி.  மிகல்சன் – மார்லி (Michelson-Morley) ஆய்வால் விசும்பு ஒரு இயற்கூறாகத் திகழ்கிறது என்பதை மெய்ப்பிக்க முடியாமல் போனது.  ஆயினும், வெளி என்ற ஒரு கருத்தமைவு இல்லாமல் நம்மால் பொருட்களை எல்லைக்குட்படுத்தி அவற்றை அடுத்தடுத்து வைத்து கண்கவர் ஒத்திசைவை உருவாக்க முடிவதில்லை.  அக உலகின் ஒலி ஒத்திசைவுகளின் ஒழுங்கமைவுக்கும் புற உலகின் அதிர்வுகளுக்குமிடையேயான இணைப்பை நாம் ஆகாயம் எனப்படும் விசும்பில் காண்கிறோம்.

நிலம், காற்று, நெருப்பு, நீர் மற்றும் வெளி இவற்றின் இயல் வெளிப்பாடுகள் எல்லாம் இயல்பான புற நிகழ்வுகளாகவே கருதப்படுகின்றன.  நாம் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும்போதும், ஒருவரோடொருவர் பேசும்போதும் அதைக் கேட்கும்போதும், அன்புடன் அணைத்துக்கொள்ளும்போதும், வெறுப்புடன் தள்ளும்போதுமெல்லாம் புறவயமான ஒரு இயல் உலகுடன் நாம் உறவாடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதில் நமக்கெந்த ஐயமும் எழுவதில்லை.  ஆனால், அறிவியலை சிறிதளவே கற்போம் என்றால் இந்த வழமையான எண்ணங்கள் சடுதியில் குலைகின்றன.  இனிமையாகவும் கடுமையாகவும் ஒலிக்கும் நாம் கேட்பதாகக் கருதப்படும் பல்வகை ஒலியும் உண்மையில் நம் செவிப்பறைகளைத் தீண்டும் அதிர்வுகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் விளக்கமாக நம் மூளையின் அகத்தே உருவாக்கப்படுவதுதான்.  ஆக, ஒலி அதிர்வை, மூளையின் உளவேதியியலுடனான அதன் குறுக்கீட்டை ஒதுக்கிவிட்டு, நம்மால் ஆராய முடியாது.   ஒலியின் இந்தப் பண்பு பிற நான்கு புலன்களுக்கும் பொருந்தும்.  எந்த வெளியில் வைத்து எல்லா பொருட்களையும் நாம் கண்டும் கேட்டும் உய்த்தறிகிறோமோ அந்த வெளியே நம் அகத்தால் உருவாக்கப்படுவதுதான்.  மொத்த நடவடிக்கையும், ஊகிக்க மட்டுமே முடிந்த ஒரு பிடிமானமில்லாத தளத்தில் அகம் உருவாக்கும் படிவங்களை மேன்மேலாக அடுக்கிக் கொள்வதே.  இது விவர்த்தம் எனப்படுகிறது.  பெரும்பாலான நிகழ்வுகளில் இந்த ஊகம் வெறும் உத்தேசம் மட்டுமே.

ஒவ்வொரு தனியனின் பிரத்யேகமான அகத்திற்குச் சொந்தமான நிகழ்வுகளின் அகவயத்தன்மையைத் தாண்டி, உலகம் என்று நாம் உணர்வதன் ஒருமை பற்றி வியக்கத்தக்க ஒரு பொதுமையான கருத்து உடன்பாடு உள்ளது.  நான் எதைப் பார்ப்பதாக நினைக்கிறேனோ அதை நீங்கள் பார்ப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; இதனால் உலக செயல்முறைகள் எல்லாம் பாழாய்ப் போகாமல் காப்பாற்றப்படுகின்றன.  இந்தப் பொதுமையை விளக்குவதற்கு மெய்யியலாளர்கள் எல்லா தனியர்களின் மனமும் ‘சிந்திக்கும் பொருள்’ என்று ஸ்பினோசா குறிப்பிடும் பொருளால் ஆனது என்று கற்பித்துக்கொள்கிறார்கள்.

இயல்கடந்த மயிர்பிளக்கும் தருக்கத்தை கூறுபோடும் ஆய்வுகளுக்கு நம்மை இட்டுச் செல்லாமல் அறியப்படாததன் மீது பெருமதிப்பும் பக்தியும் தோற்றுவிக்கும் வியப்புணர்ச்சியை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார் குரு.   அறியப்படாதது, வண்ணமயமான காட்சிகளாலும் களிப்பூட்டும் இன்னிசையாலும் விடாமல் நிரப்பப்படும் நம் நனவாகவே நம்மிடம் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது.  முழுமுதலை விளக்க இங்கே பயன்படுத்தப்படும் முதன்மைச் சொல், எண்ணவொண்ணா மதிப்புள்ள ஆழிக் கருவூலத்தைக் குறிக்கும், ஜலநிதி என்பது.  சங்கரரின் அத்வைதத்தை ஆதரித்தாலும், நாராயண குரு இந்த இடத்தில் முழுமுதல் பற்றி கூறும் கருத்து, புனித விழுமியங்கள் அனைத்தும் இருக்குமிடமான மீஉயர் இறை (Supreme) என்னும் ராமானுஜரின் கருத்துடன் பெரிதும் ஒத்துப்போகிறது.

அகத்தால் உணரப்படுவதும், அதே சமயம் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக அடுக்கப்படும் செயலால் புறத்தே இருப்பதாக கண்டுணரப்படுவதுமான ஐம்பூதங்களால் ஆன உலகத்தை, பிரபஞ்ச நனவின் புனிதமான ஆழிக் கருவூலத்திலிருந்து ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் எழும் நனவு மாற்றங்களின் அலைகளின் தொடராகவே உணரவேண்டும்.  அத்தகைய இனங்காணல் மூலம் நம் ஆன்மீக அகத்தைத் தொடும் விவரிக்க இயலாத ஒரு கவித்துவ ரசனையை நாம் நிச்சயம் பெறுவோம்.

உலகைப் படைப்பதில் நமது பங்கு ஒன்றும் குறைவானது அல்ல.  இறையுடன் சேர்ந்த கூட்டுப் படைப்பாளிகள்தாம் நாமும்.  நாமில்லாமல் இவ்வுலகில் வண்ணமில்லை, ஒலியில்லை, நாமறிந்த புலன்சார் பண்புகளே இல்லை.  பொருளற்ற அசையா பிண்டமாகவே அது இருக்கும்.  ஆயினும், தனித்தனியாகப் பார்க்கும்போது நாம் ஒவ்வொருவரும் யாருமே அல்ல. நாம் அனைவரும் பங்கெடுக்கும் ஒரு கூட்டு நனவின் சாத்தியக்கூறு, அறியப்படாததும் அதே சமயம் அறியப்பட்ட ஒன்றேயாகவும் திகழ்வதன் மீது ஆழ்ந்த பெருமதிப்பும் பக்தியும் நிச்சயம் நம்மில் நிறையும்படிச்செய்யும்.

நாம் உணரும் உலகம் அளவிடமுடியா செழுமையின் விருந்து போன்றது.  சராசரி மனிதன் அதில் கண்டுணரக்கூடிய வடிவங்களையும், போற்றத்தக்க உருவங்களையும், அழகிய வண்ணங்களையும், அவனது தேவைகளை நிறைவுசெய்ய வற்றாமல் வழங்கப்படும் பொருட்களையும் காண்கிறான்.  உலகின் நிகழ்காலத்தைத் தவிர, கடந்தகாலம் பற்றிய நம் நினைவுகளையும் எதிர்காலம் பற்றிய நம் கற்பனைகளையும் நாம் அனுபவிக்கிறோம்.  இது உலகிற்கு ஆழமும் உயரமும் கொண்ட செங்குத்துத் தன்மையை கொடுக்கிறது.  நீங்கள் ஒரு கவிஞரென்றால் அதில் வாழ்வின் வளமான பொருளை விளங்கிக் கொள்வதற்குப் பயன்படும் முடிவில்லாத வகைகளிலான குறியீடுகளையும் உருவகங்களையும், கருத்துக்குறியீடுகளையும் (ideograms) காணலாம்.   இயற்கை வழங்கும் அகத்தூண்டலால் கிடைக்கும் பேசுபொருள்கள் எல்லாவற்றையும் ஓவியர்களால் வரைந்து தீர்த்துவிடமுடியாது. மெய்யியலாளர்கள் உலகின் மறைகாரணத்தையும் அதன் புனைந்துருவாக்க நோக்கத்தையும் அசைபோட்டு மாளாது.  அறிவியலாளனுக்கு ஒவ்வொரு அணுவும் ஆய்வுக்கான ஒரு சவால்தான்.  அவர்களுடயதேயான வியக்கத்தக்க மூளையின் உள்ளே கருத்தியல்ரீதியாக உருவாக்கப்படுவதைத் தவிர வெறெதையும் உணரவோ நிருபிக்கவோ யாரும் அவர்களது அகத்தை விட்டு வெளியே செல்வதில்லை என்பதே உண்மை.  இவ்வுண்மையை அங்கீகரிக்கும் சர் ஆர்தர் எடிங்டன், ‘இயற்பியலாளன் ஆராய்வது பகுத்தறிவின்பாற்பட்ட பொருளாக கருத்தியலாக்கப்படக்கூடியதையே அன்றி எந்த இயற்பொருளையும் அல்ல’ என்கிறார்.

நியூடோடினிய இயற்பியலில், பருப்பொருளின் மூலாதார உள்பொருட்களாக இருந்தவை, கடற்கரையில் ஒன்றையொன்று தொட்டுக்கொண்டும் அதைத்தாண்டி ஒன்றையொன்று மேலும் நெருங்காமலும் உதிரியாய் கிடக்கும் மணல்மணிகளைப் போன்று தன்னிச்சையும் சுயகண்காணிப்பும் கொண்ட அணுக்களே.  தாவோ ஆஃப் ஃபிசிக்ஸில் (The Tao of Physics) ஃப்ரிட்ஜாஃப் காப்ரா (Fritjof Capra) சொல்வது போல:

எல்லா இயற்பியல் நிகழ்வுகளும் நிகழ்ந்த செவ்வியல் யூக்ளிடியன் ஜியோமிதியின் முப்பரிமாண வெளியே நியூடோனிய பிரபஞ்சத்தின் நிலை. எப்போதும் இயக்கமில்லாமலும் மாறாததுமான முழுமுதல் வெளி அது.  “முழுமுதல் வெளி அதன் இயல்பான பண்பில், புறப்பொருள் எதனோடும் தொடர்பில்லாத நிலையில், எப்போதும் ஒன்றேபோலும் அசையாமலும் இருக்கிறது” என்கிறார் நியூட்டன்.  இயற்பியல் உலகில் நிகழும் மாற்றங்கள் எல்லாம், ‘நேரம்’ என்னும் தனிப்பட்ட பரிமாணத்தைக் கொண்டு விளக்கப்பட்டன.  அதுவும் (நேரமும்) முழுமுதலானது; பொருட்களாலான உலகுடன் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல் இறந்த காலத்திலிருந்து நிகழ்காலம் வழியாக எதிர்காலத்திற்கு மென்மையாக ஓடிச் செல்வது, “முழுமுதலான, உண்மையான, கணிக்கப்படக்கூடிய நேரம் தன்னியல்பில் ஒருசீராக, புறப்பொருள் எதன் தாக்கமும் இல்லாமல், ஓடிக்கொண்டிருப்பது” என்கிறார் நியூட்டன்.

இன்று நமக்குக் கிடைக்கும் வடிவம், ஆவியான உப்பார்ந்த நீர்மத்தில் இருக்கும் அரைகுறையாக உருகிய உப்புப் படிகங்களைப் போல் இருக்கிறது; ஒன்றிற்கும் மற்றொன்றிற்கும் இடையே எல்லைக்கோடு எதையும் வரைய முடியாது.

துணை-அணு நிலையில் (subatomic level) பருப்பொருளானது நிச்சயத்தனமையோடு குறிப்பிட்ட இடங்களில் இருப்பதில்லை.  மாறாக ‘இருப்பதற்கான விழைவை” காட்டுகிறது.  அணு நிகழ்வுகளும் நிச்சயத்தன்மையோடு, குறிப்பிட்ட நேரங்களில், குறிப்பிட்ட முறைகளில் நிகழ்வதில்லை; ‘நிகழ்வதற்கான மனப்பாங்கை” காட்டுகின்றன.  ஆற்றல் அலைவீச்சுக் கோட்பாட்டின் (quantum theory)  விதிமுறையில் இப்போக்குகள் நிகழ்தகவுகளாகக் (probabilities) கூறப்படுகின்றன.  அலைகளின், வடிவம் பெறும் கணிதவியல் பண்புகளுடன் தொடர்புறுத்தப்படுகின்றன.  இதனாலேயே அணுக்கூறுகளால் அலைகளாகவும் இருக்கமுடிகிறது.  அவை, ஒலியலைகளை அல்லது நீரலைகளைப் போல ‘மெய்’யான முப்பரிமாண அலைகள் அல்ல.  அவை நிகழ்தகவுடைய அலைகள், குறிப்பிட்ட இடங்களில் குறிப்பிட்ட நேரங்களில் காணக்கிடைக்கும் அணுக்கூறுகளின் நிகழ்தகவுகளோடு தொடர்புறுத்தப்படும் அருவமான கணிதவியல் பண்புகள்.  அணுவியலின் எல்லா விதிகளும் இந்த நிகழ்தகவுகளின் அடிப்படையிலேயே கூறப்படுகின்றன.  ஒரு அணு நிகழ்வை நாம் ஒருபோதும் நிச்சயமாய் ஊகிக்க முடியாது; அது அப்படி நிகழக்கூடும் என்று மட்டுமே கூற முடியும்.

பருப்பொருளின் உள்ளமைப்புக்கு மட்டுமல்லாமல் பருப்பொருளுக்கும் நனவுக்கும் இடையேயான எல்லைக்கும் இது பொருந்தும்.  ஒவ்வொன்றும் அதுவாக இல்லாமல் வேறொன்றாக இருப்பதைப் போலுள்ளது.  அத்தகைய ஒருங்கிணைந்த மெய்யியல் அல்லது அறிவியல் வழியாக நம் கவனத்தை போற்றத்தக்க முழுமுதலை நோக்கி ஈர்க்கிறார் நாராயணகுரு.

வாழ்வில் நாம் செல்வதற்கென இரு முக்கிய பாதைகள் நம் முன்னே உள்ளன.  ஒன்று, நம் நனவைத்துறந்து நனவிலியின் கற்பனைக்கெட்டா ஆழத்திற்குள் செல்லலாம்.  ஒவ்வொரு இரவிலும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும் சிறிது நேரமாவது, முழுமையுடன் மீண்டும் இணையும் இன்பத்தைப் பெறுகிறோம்.  உண்மையில் இன்பம் என்ற சொல் பொருத்தமானதல்ல. ஏனெனில் அந்நிலையில் இன்பமும் இல்லை வலியும் இல்லை. இடையூறில்லா அமைதியே அந்நிலையின் தன்மை.  உறக்கம் என்பது அமைதியானது என்றால், மரணம் என்பது முடிவில்லா பேரமைதியாய் இருக்க வேண்டும்.  துரதிருஷ்டவசமாக, நாம் மரிப்பதற்கு அஞ்சுகிறோம்.  யோகிகள் மரணத்திற்கு மாற்று வைத்திருக்கிறார்கள்.  ஆழ் உறக்கத்தைப் போன்றதேயான ஒரு அழிவின்மையை நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறார்கள், ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டுடன். பருப்பொருளின் ஒட்டுமொத்த அசைவின்மைக்குள் செல்வது தூக்கம் என்றால், யோகியின் ஈடுபாடு ஆன்மாவின் மாறுதலுக்குட்படாத நனவின் எல்லையில்லா பரப்பில் நுழைவது எனலாம்.  உறக்கம், ஆன்மீக ஈடுபாடு இரண்டிலுமே உடலியல் செயற்பாடுகள் மிக மிகக் குறைவாகவே இருக்கும்.

உலகியல்சார் விருப்பு கொண்ட மக்களைப் பொறுத்தவரை, உறக்கமும் ஆன்மீக ஈடுபாடும் புற உலகு அளிக்கும் சாத்தியங்களுக்கு ஈடாகா.  விழிப்பு நிலையில் உள்ள உலகில் நடைபெறுபவை பெரிதும் கவர்ச்சிகரமான காட்சிகளையும், பல்வகைப்பட்ட இன்னிசை லயங்களையும் கொண்டவை.  நம் உலகில் நம்முடன் சேர்ந்து வாழ்வோருடன் நம்மால் தோழமை பாராட்ட முடியும்.  நம்மை வருத்துவதன் மீதும் ஆபத்தை விளைவிப்பதன் மீதும் விருப்பத்தை வளர்த்துக்கொள்வது நம் கையில்தான் இருக்கிறது.

முதல் பாடலில் நாராயண குரு புற உலகிலும் அக மெய்ம்மையிலும் என எதிலும் திகழும் ஒரு அச்சுடன் (வார்ப்பு) முழுமுதல் இறையை ஒப்பிட்டு அதை நோக்கி திரும்பும்படி கூறினார்.  காரணமாகவோ விளைவாகவோ இல்லாததும், அதே சமயம் விளைவாகவே மாறும் காரணாமவும் எப்போதும் இருக்கும் இருமையற்ற அந்த மெய்ம்மையின் முன் விழுந்து வணங்கும்படி கூறினார்.  இரண்டாவது பாடலில் அதை நனவின் வெற்றிடத்தில் ஒளிரும் வான்புகழ் கதிரவனுடன் ஒப்பிட்டார்.  இந்தப் பாடலில், கணக்கிடமுடியா மதிப்புறு முழுமுதலிலுடைய கருவூலத்தின் ஆழத்திலிருந்து அதன் உருத்தோற்றமாய், ஒரு அலையாய் நாம் எழுந்து மீண்டும் முழுமுதலுடன் ஒன்றாகக் கலக்கிறோம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும் என்கிறார் குரு.

வாழ்வை, ஆழியில் எழுந்து பின் அதனுடன் மீண்டும் கலக்கும் அலைத்தொடராகக் காண்பது ஒருவனது மனதை அழகாலும், அமைதியாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிறைக்கும்.  உலகை இவ்விதம் பார்க்கவில்லையென்றால், பிறரெல்லாம் அச்சுறுத்தலின், பகைமையின் குறியீடுகளாக மாறிவிடுகின்றனர்.  ஒருமித்த பார்வை நம்மை நம் சகோதர சகோதரிகளின் காவலர்களாக ஆக்குகிறது.  நம் இதயங்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்க்கின்றன; ஆன்மாக்கள் ஒன்று கலக்கின்றன.  நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரிலும் ஒரு புதிய சாத்தியத்தை, இயல்கையை, புதிய நட்புக்கான பாதையைக் காண்கிறோம்.  இப்பாடலில், பிரிவு எனும் உணர்விலிருந்து நம்மை மீட்கும் தியானத்திற்கு நம்மை இட்டுச் செல்கிறார் குரு. அகத்திற்கும் பிறிதிற்கும் இடையே எந்த எல்லைக்கோடும் இனி இல்லை.  வியத்தகு ஆழிக் கருவூலத்தில் பெருமகிழ்ச்சியுடன் குதித்து நம்மை மூழ்கடித்துக் கொள்ளலாம்.

இருப்புசார் பிரக்ஞையாலான உலகம் மற்றும் ஆன்மீகத்தில் தோயும் உலகு என நமக்கு இரு பாதைகள் உள்ளன.  நாம் ஒன்றில் இல்லாவிட்டால் பிறிதொன்றில் இருக்கிறோம்.  இருப்பதும், அதே போல் இறப்பதும், அழகானவையே.