Tag Archives: ரமண மகரிஷி

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 20

Standard

உலகினு வேறொரு ஸத்தயில்லதுண்டெ
ன்னுலகருரப்பது ஸர்வமூஹஹீனம்;
ஜளனு விலேசயமென்னு தோன்னியாலும்
நலமியலும் மலர்மால நாகமாமோ?
(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 20)

இவ்வுலகன்றி பிறிதொரு மெய்மையில்லை
உண்டென்று உலகோர் உரைப்பது சிந்தனையின்மையால்
பாம்பென்று மூடனுக்கு தோன்றினாலும்
நன்மலர்மாலை நாகமாகுமோ?

சில நேரங்களில் நாம் வாழும் இவ்வுலகு இருண்டதாகத் தோன்றுகிறது. இதை துறந்து எங்காவது ஓடிவிடவேண்டுமென்று நினைக்கிறோம். அனைத்தும் எங்ஙனம் இருக்கவேண்டுமோ அப்படியே இருக்கக்கூடிய பிறிதொரு உலகு இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறோம்.

“பாழாய்ப் போன இவ்வுலகை விட்டு ஆன்மீகம் நிறைந்த ஓரிடத்திற்கு சென்றுவிடவேண்டும்” என்றெல்லாம் எண்ணி நரகங்கள் சொர்கங்கள் என்னும் கருத்துக்களை உருவாக்கியுள்ளனர் மாந்தர். இன்று எத்துணை துயருற்றிருந்தாலும் ஒருநாள் சொர்கத்திற்குச் செல்வோம் என்றும் அங்கு எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்றும் தங்களைத் தாங்களே தேற்றிக்கொள்கின்றனர். அதே நேரத்தில் வேறெங்கோ உள்ள ஒரு நரகம் குறித்த அச்சமும் அவர்களின் ஊக்கத்திற்கு காரணமாகிறது. பிளேட்டோவைப் போன்ற பெரும் மெய்யியலாளர்கள்கூட அனைத்துத் தொல்படிமங்களும் அவற்றின் நிழல்களாகவே இருக்கக்கூடிய – இந்நிழலுலகிலிருந்து வேறுபட்ட – அறிவுக்குப் புலனாகக்கூடிய – ஒரு உலகு குறித்து சிந்தித்தனர்.

இத்தகைய இருமை தேவையற்றது என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நியாயப்படுத்தல் இயலாதது. இவ்வுலகு ஒன்றே உள்ளது.

நாம் உலகை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே முதன்மையானது. துயர்நிறைந்த கண்ணீராலான கடலாக அதை கருதலாம் அல்லது விரும்பத்தக்க விழுமியங்களை எல்லாம் இயல்வதாக்கும் இடமாக காணலாம். சென்ற பாடல்களில் நாம் சில ஒப்புவமைகளை பார்த்தோம் – மேற்பரப்பில் நிலையிலா அலைகளைக் கொண்ட ஆழியில் மூழ்கினால் காணக்கிடைக்கும் புதையல்கள்; பாலையில் பொருளற்ற மணற்பருக்களாகத் தோன்றும் கணங்கள் புரிதலுக்குப் பின் விலையிலா அணிகலனாதல்.

இவ்வொப்புமைகளை ஆய்ந்தபிறகு, வாழ்வை அணுகி நோக்கி நாம் பொருட்களை அறியும் முறைமையில் இரட்டை அமைப்பொன்று இருப்பதை கண்டோம். புற உலகிலிருந்து ஒளி ஒலி போன்ற ஆற்றல் வடிவங்கள் நம் புலனுணர் அமைப்பை தூண்டும்போது அத்தூண்டலால் தன்னை மாற்றியமைத்துக்கொள்ளும் தன்னொளி கொண்ட அறிநிலை ஒன்று நம் அகத்திலிருக்க வேண்டும். இம்மாற்றம் தற்செயலாக நிகழ்வதில்லை. நம் உள்ளே உறையும் விழைவுகளால் இம்மாற்றம் கையாளப்படுகிறது. காலம் இங்கே சிறப்பிடம் பெறுகிறது. பல்லாண்டுகளாக, பல பிறவிகளிலாக நம்மில் புதைந்துகிடந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பதிவு ஆற்றல் பெற்று நிகழ் கணத்தை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு அக ஒளியையும் புறத்தூண்டலையும் ஒத்திசையச் செய்து ஒரு குறிப்பிட்ட விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. அவ்விளைவு இன்பகரமானதாக இருக்கலாம் அல்லது துன்பகரமானதாக இருக்கலாம். ஈர்க்கக்கூடியதாக இருக்கலாம் அல்லது அச்சுறுத்தக்கூடியதாக இருக்கலாம். சிக்கலான இச்சூழல் ஒளியும் இருளும் உறையும் ஒரு முத்தைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தூய ஒளியை எதிரொளிக்கும் முத்து புகைபோன்ற ஒளிபுகு தன்மையும் ஒளிபுகா தன்மையும் ஒருசேரக் கொண்டது. சத்வ, ரஜோ, தமோ குணங்கள் எனும் இயற்கை நடைமுறைகளைப் போலவே ஒளிவின்மை, ஒளிபுகு தன்மை, ஒளிபுகா தன்மை ஆகிய மூன்றையும் அதில் நாம் காணலாம். நம் உள்ளத்தை மகிழ்விக்கும் ஒரு ஒளியை மட்டுமன்றி எளிதில் மதிப்பிட முடியாத ஒரு புதிரையும் நாம் காணமுடியும்.

கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு நிகழ்வு குறித்த விழிப்புணர்வுக்கும் ஒரு வடிவம் கொடுத்த பின்னர் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் பெருமதிப்புடைய வாழ்வுக்கணமாக மாற்றக்கூடிய இயல்கையை கண்டோம். இப்பாடலைப் பயிலும்போது இதனை நம் உள்ளத்தில் இருத்திக்கொள்ளல் வேண்டும்.

பாம்புக்கும் அழகிய மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலைக்கும் இங்கு ஒப்புமை கூறப்படுகிறது. வெளிச்சம் குறைந்த படுக்கையறையில் நுழையும் ஒருவன் படுக்கையில் அமர்ந்து கையை நீட்டும்போது சில்லென ஈரத்துடன் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்படுகிறது. நடுங்கிப் போகிறான். அரையிருட்டில் ஏதோ ஒன்று நீளமாக மெல்லியதாக புள்ளிகளுடன் சுருண்ட பாம்புபோல் தெரிகிறது. அச்சத்தில் ஏறக்குறைய மயங்கியே போகிறான். விளக்கை போட்டு பார்த்தால் எழிலான மலர்களாலான பன்னீரில் நனைத்த மாலை! மணமானது, தண்ணியது, மிக அழகானது. அன்பின் அடையாளமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மலர்கள் கொண்டு கலைநயத்துடன் தொடுக்கப்பட்டது.

ஒருவனுக்கு வாழ்வைவிட மதிப்புமிகுந்தது ஏதுமில்லை. மாலையின் இயல்பு மறைந்திருந்த ஒரு கணம் அது உயிரைப் பறிக்கக்கூடிய ஒன்றாக காட்சியளித்தது. ஆனால் ஆபத்து எதுவும் இல்லை என்று தெரிந்தபின் வாழ்வின் மதிப்பையே உயர்த்துவதாக ஆனது அம்மாலை. மனமுவக்கும் வாழ்வும் மாலையும் அன்பென்ற உணர்வில் பிணைக்கப்பட்ட இரு நேர் விழுமியங்கள்.

பாவ்லோவின் நாய்கள் மணியடித்ததும் உமிழ்நீர் சுரக்கும்படி பதப்படுத்தப்பட்டன. அதேபோல் நாமும் நம் சூழலில் உள்ள பல ஆபத்துகளாலும் ஈர்ப்புகளாலும் பதப்படுத்தப்படுகிறோம். இவ்வுலகின் இன்னல்களாலும் இன்பங்களாலும் பதப்படுத்தப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கவே குரு உலகர் எனும் சொல்லை இங்கே பயன்படுத்துகிறார். அவரது மற்றொரு படைப்பான அத்வைத தீபிகையில்

     அறிஞனுக்கு இவ்வுலகு பொருளுடையது
அறிவு மகிழ்வெனும் விழுமிய வடிவம் கொண்டது

என்கிறார். பெரும்பாலான வேதாந்திகள் சொல்வதற்கு மாறானது இது. பொதுவாக அவர்கள் இவ்வுலகை மெய்யல்லாதது என்றே கருதும்போது நாராயண குரு இது ஒன்றே மெய்யானது என நிலைநாட்டுகிறார். வேறேதும் இல்லை என்கிறார்.

ரமண மகரிஷி சார்கோமா எனும் மிகுந்த வலி ஏற்படுத்தும் ஒரு வகை புற்றுநோய்க்கு ஆட்பட்டிருந்தார். அவரது இடதுபுறம் அவரது உடலில் இருந்து பிய்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கானோர் பெருந்துயருடன் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு புற்றுநோய் ஏதுமில்லை, உடல்வலி ஏதும் அவர்களில் இருக்கவில்லை. ஒரே ஒருவருக்கு மட்டுமே அக்கொடும்நோய் இருந்தது. ஆனால் எவரிலும் மகிழ்ச்சியில்லை. அனைவரும் துயர்கொண்டிருந்தனர். ஆசிரமத்தின் மயில் அகவியதுகூட அங்கிருந்த ஆயிரக்கணக்கானோரின் துயருக்கு குரல்கொடுப்பதுபோலிருந்தது. அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்கள் அங்கிருந்தனர் – இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கத்தோலிக்கர்கள், ப்ராடெஸ்டண்டுகள், குழந்தைகள், முதியோர், பிச்சைக்காரர்கள், பெரும் செல்வந்தர்கள், அரசாங்கத் தலைவர்கள், மருத்துவர்கள். பெருவலியின் கணத்தில் பல்வேறு வகையான மக்கள் ஒன்றாக இணைந்திருந்தனர்.

மகரிஷியின் சகோதரி அவரது படுக்கையருகே சென்று கதறத் தொடங்கினார். மகரிஷி அவரைப் பார்த்து “என்ன விஷயம்?” என்றார். “நீங்கள்… நீங்கள்தான்… நீங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கிறீர்கள்!” என்றார் சகோதரி. அவருக்கு எந்த நோயும் இல்லை. ஆனால் ரமணர் அமைதியாய் சலனமின்றி அமர்ந்திருந்தார். “போகிறேனா? எங்கே? நான் எங்கே போக முடியும்? போவதற்கு இடமேது?” என்றார். போவதற்கு இடமேதும் அவருக்கு தெரியவில்லை. யாரும் எங்கும் செல்வதையும் அவர் காணவில்லை. இவ்விடம் மட்டுமே உள்ளது. போவதற்கு இடமேதும் இல்லை.

நான் மாணவனாயிருந்தபோது பெரும் துயருற்றேன். கல்லூரிச் சூழலே பொருளற்றதாய் தோன்றியது. நான் கல்லூரியை விட்டுச் செல்வதாக முதல்வருக்கு கடிதம் எழுதினேன். செல்வதற்கு முன் தன்னை வந்து பார்க்கச் சொல்லி அவர் ஒரு குறிப்பை எனக்கு அனுப்பினார். அவர் அலுவலகத்திற்குச் சென்றபோது அவருடனும் அவர் துணைவியாருடனும் உணவருந்த வரும்படி அழைத்தார். “இவ்விடம் பொருளற்றுப் போய்விட்டதாக நீ உணர்வதால் சென்றுவிட முடிவெடுத்தது நல்ல விஷயம். ஆனால் ஒன்று, நீ செல்லும்போது உன் உள்ளத்தை உன்னுடன் எடுத்துச் செல்லப்போகிறாயா? அல்லது இங்கேயே விட்டுவிட்டுச் செல்லப்போகிறாயா என்பதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு செல்” என்றார்.

“நிச்சயமாக நான் செல்லுமிடத்திற்கெல்லாம் என் உள்ளத்தை எடுத்துக்கொண்டுதான் செல்வேன்” என்றேன்.

“அப்படியென்றால் அதே வருத்தத்தையும், ஐயங்களையும், துயரையும், அனைத்தையும் உன்னோடு கொண்டுசெல்லப்போகிறாய். நீ போகுமிடத்திலும் இதேபோல்தான் இருக்கப்போகிறது. ஏனெனில் நீ இவற்றையெல்லாம் உன்னோடு எடுத்துச் செல்லப்போகிறாய். உனது உள்ளத்தை இங்கே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போகப் போகிறாய் என்றால் நல்லது.”

இது உண்மை. ஒவ்வொரு நாளும் மக்களிடமிருந்து ‘நான் விட்டுச் செல்ல வேண்டும், விலகி ஓட வேண்டும்’ என்று சொல்லி எனக்கு கடிதங்கள் வருகின்றன. எங்கு செல்வது? சிலரோடு சில சூழல்களில் இருப்பதால்தான் நாம் துயருறுவதாக எண்ணுகிறோம். விலகிச் சென்றால் மீண்டும் உலகம் சிறந்ததாகிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. உங்களால் வேறு ஒரு இடத்தில் ஒரு இனிய உலகை உருவாக்க முடியும் என்றால் நீங்கள் இப்போது இருக்கும் இடத்திலும் அதை உருவாக்க முடியும்.

முடிவாக என்ன இருக்கிறது? உங்கள் வாழ்வை ஒளிரச் செய்யும் உங்கள் உள்ளொளி மட்டுமே. ஒளிர்விக்கப்பட்டது வண்ணம் பெறுகிறது, உங்களுடையதேயான முந்தைய பதப்படுத்தல்களிலிருந்து வரும் நஞ்சினால் இருண்மை பெறுகிறது. உங்களது பதப்படுத்தப்பட்ட தவறான எண்ணங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள். ஆனால் ஒளிர்வுக்கான மூலத்தை திரும்பி நோக்குவோமெனில், நம்மைச் சுற்றியுள்ள இருண்மையிலிருந்து விலகலாம்.

நம் உலகை துயர்நிறைந்ததாகவோ அழகியதாகவோ ஆக்கிக் கொள்வது நம் கையில்தான் உள்ளது. உணர்வு நோக்கி நகரும்போது நாம் நிழலுக்குள் செல்கிறோம். மெய்மைக்கு சிறப்பிடம் கொடுக்கும்போது அழியா விழுமியங்களில் நம்மை மீட்டெடுக்கிறோம்; மறுவாழ்வு பெறுகிறோம். ஐயம், அச்சம், விளங்கா உணர்வு, தகவல் தொடர்பில் சிக்கல், மக்களின் உள்நோக்கத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாமை ஆகியவற்றால் நாம் தாக்கப்படுகிறோம். இங்கே நாம் மையத்திலிருந்து, மெய்மையிலிருந்து அகற்றப்படுகிறோம்.

வாழ்வின் உணர்வுப் பக்கத்தில் – வாழ்வின் இயற்பியல், உயிரியல் கூறில் – தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்கள் உண்டு என்பதை நாம் ஏற்க வேண்டும். பிறப்பு இறப்பென்றும். வளர்ச்சி சிதைவென்றும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. இதில் நாம் செய்வதற்கு ஏதுமில்லை. அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். அவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டபின் எஞ்சுவது முற்றிலும் அழகானது.

மாற்றங்களிலேயேகூட நீங்கள் அழகை கண்டடையலாம். குழந்தைப்பருவத்திலிருந்தே நோய்வாய்பட்டிருந்த கார்ல் ஜஸ்பர்ஸின் வாழ்க்கை குறித்து படித்துக்கொண்டிருந்தேன். இருதய நோயாலும் மூச்சுக்குழாய் கோளாறுகளாலும் அவருக்கு எப்போதும் ஆபத்து இருந்துகொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. “இவையே என் எல்லைகள். சற்றைக்கொருமுறை படுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் என்னால் மீண்டும் எழுந்து பணியாற்ற முடிகிறது” என்றார். வாழ்வின் ஒளிமயமான பக்கத்தை, மெய்மையை அவர் கண்டார். முதலில் ஒரு அறிவியலறிஞன் பார்ப்பதுபோல் மெய்மையை கண்டவர் அவர். முதலில் சட்டம் படித்தார். தொடர்ந்து மருத்துவம், உளவியல், ஆய்வு நெறிமுறைகள், வாழ்வின் தூய மெய்யியல். இறுதியில் முழுநேர மெய்யியலாளரானார். வாழ்வின் ஒளிரும் பக்கத்தை முன் நிறுத்தி நோய்களை பின்புலத்திற்குத் தள்ளியதால் அவரால அது இயன்றது. ஜஸ்பர்ஸின் வாழ்வு மிக அழகானது. அவரிருந்த நிலையிலும் ஏறத்தாழ எண்பது ஆண்டுகள் உயரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். பேரழகின் உன்னத மெய்மையாக உலகைக் காண அவர் கற்றிருந்தார்.

ஜஸ்பர்ஸைவிட பரிதாபத்திற்குரியவர் பலர். காட்டாக ஃப்ரெட்ரிக் நீட்ஷே. அவருக்கு மைக்ரேன் தலைவலி, மிகக்குறைந்த பார்வை, உடல் முழுக்க தாளவொண்ணா வலி எல்லாம் இருந்தன. சுவையூட்டி எதையும் உண்ண முடியாது – மிகச்சிறிய அளவில் இருந்துவிட்டாலும் வயிற்றுவலி ஏற்பட்டு வாயுமிழ நேரிடும். பல நேரங்களில் அவரால் உறங்க இயலாது. படிப்பதற்கு அவர் கண்களை பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னபோதும் அவர் தொடர்ந்து பத்து மணி நேரம் அமர்ந்து உடல் உபாதை அவரை சாய்க்கும் வரை எழுதிக்கொண்டிருப்பார். பெருவலி அவர் வாழ்வை நிறைத்திருந்தது. ஆனால் அவர் அதை பின்னால் விழும் நிழலாகவே கருதினார்; தன் சுய ஒளியை முன்னால் பாய்ச்சினார். அவ்வொளியிலிருந்து பெரும் வலுவை பெற்றார்; பெருமளவில் சாதனை புரிந்தார்.

இவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுக்கும்போது நாம் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள் என்பதை உணர்கிறீர்களா? நம் இன்னல்கள் அவ்வளவு மோசமானவை அல்ல. ஒப்பீட்டளவில் சிறந்த ஆரோக்கியம் கொண்டவர்களாயிருக்கிறோம். நாம் பெறும் மருத்துவ உதவி மனிதநேயம் கொண்டதாகவும் பெரும்பாலும் சரியானதாகவும் இருக்கிறது. நமது உணவும் நம் சூழலில் உள்ள வசதிகளும் இடைக்கால மன்னர்கள் கனவிலும் கண்டிராதவை. அப்படியென்றால் நாம் எதனால் நம்பிக்கை இழக்கிறோம்?

நம் வாழ்வின் கடந்து செல்லும் கணங்களெல்லாம் உயிர்த்துடிப்புடையவையாக வளமானவையாக ஆக்கப்படல் வேண்டும். எந்த ஒரு கணமும் மீண்டும் வராதது என்பதே நான் என் வாழ்வில் கற்றது. அது போனது போனதுதான். நம்மை நோக்கி கணம் வருவதை நீங்கள் காணலாம். விரித்த கரங்களுடன் அதை வரவேற்பீர்களாக! உமது மகிழ்ச்சி கொண்டு அதை செழுமையாக்கி அதற்கு புகழ் சேர்ப்பீராக! புதிய விழுமியத்தை, வாழ்விற்கான புதிய வழியை கண்டடைவீராக! விந்தை உணர்வை புத்தாக்கம் பெறச்செய்வீராக! அப்போது அக்கணம் உங்கள் வாழ்வில் அழியாத்தன்மை கொள்கிறது; எண்ணிப்பார்க்கத் தக்கதாக ஆகிறது; அக்கணத்தை நன்றாக வாழ்ந்துதீர்த்த பெருமையை அளிக்கிறது. பிறகு நீங்கள் அடுத்த கணம் நோக்கி நகரலாம்; இது உங்களில் ஏற்கெனவே அழியாமல் நிலைகொண்டுவிட்டது. அக்கணத்தில் நீங்கள் பெற்றது உங்களது அழிவில்லாக் களஞ்சியம். அருமை! நிறைவாக உணர்கிறீர்கள். நன்றியுணர்வு உங்களில் நிறைகிறது. “ஆஹா! இக்கணத்தை நான் நன்கு வாழ்ந்தேன்!” இங்கே இப்போது உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள அத்தனை நலன்களுடன் இவ்வுலகில் நீங்கள் வாழ்வது உங்களுடையதேயான வாழ்வு.

இந்தப்புரிதலுடன் நீங்கள் அடுத்த கணத்திற்கு செல்ல விழைகிறீர்கள். அது மேலும் சிறந்ததாக அழகியதாக இருக்கப்போகிறது. பெரும் நம்பிக்கையுடன் பொழுது புலர்கிறது. இவ்வாழ்வு போல் இனியது வேறொன்றில்லை; இங்கே நண்பர்களை ஈட்டலாம்; அழகியவற்றை படைக்கலாம்; அழகை பகிர்ந்துகொள்ளலாம்; பிறரை உங்களின் பகுதியாக கருதலாம். அன்பும் கருணையும் நிறைந்துவழியும் ஓருலகு.

ஆனால் நீங்கள் மெல்லமெல்ல இருளுக்குள் சென்றுவிடக்கூடாது. உலகை அருவருப்புடன் பார்க்காமல் அதன் ஒவ்வொரு துளியையும் அழகானதாய், தெய்வீகமானதாய் பாருங்கள். அப்போது நம் ஊழை நாமே தீர்மானிப்பவர்களாகிறோம். தன்முனைப்பு கொண்டல்ல, அனைத்தையும் வளமானதாக் ஆக்கும் அழிவிலா மீஇயல் ஒளிகொண்டு. அதுவே நமக்கு சூழலை கையாளும் வல்லமையை அளிக்கிறது. மலர்களின் இதழ்களில் வண்ணம் தீட்டிய, வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் வடிவளித்த, மதிப்பச்சம் தரச்செய்வதாய் மலைகளை ஆக்கிய, ஆழியை பரந்ததாய் தோன்றச்செய்த, நளினமாய் மேகங்களை மேலே மிதக்கச் செய்த படைப்பின் அழகிலேயே நமது மெய்யான விடுதலை இருக்கிறது

அந்த அழகின் பகுதியே நீங்களும். அதில் பங்கெடுப்பது உங்களில் உள்ள தெய்வீகக் கலைஞனை, அறிஞனை, படைப்பாளியை, காதலனை, அமைதிகொணர்பவனை அடையாளம் காட்டும். இவ்வுலகில் பிறந்து வாழ்வதென்பது ஒரு பெரும் பேறு. மெழுகுவர்த்தியைப் போல நம் உடலும் மறைந்துபோகும். ஆனால் எரிந்து முடிவதற்கு முன் எத்துணை வெளிச்சம் அளிக்கிறது மெழுகுவர்த்தி! இறுதியில் அது அணையும் என்பதில் என்ன இருக்கிறது? தன் ஒளிரும் கணத்தை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டதல்லவா? புகையும் இருளும் சூழ நாம் வாழ்கிறோம். இந்நாளை, இக்கணத்தை அதன் மதிப்பையும் அழகையும் உணர்ந்து வாழ்வேன், அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொள்வேன் என்று முடிவெடுங்கள். இதுவே குரு நமக்கு அளிக்கும் உயர்ந்த கல்வி.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 15

Standard

பரயுடெ பாலுநுகர்ன்ன பாக்யவான்மார்க்

கொரு பதினாயிரமாண்டொரல்பநேரம்

அறிவபரப்ரக்ருதிக்கதீனமாயா

லரநொடியாயிரமாண்டுபோலெ தோன்னும்

பரத்தின் பால் நுகர்ந்த பேறுபெற்றோருக்கு

பதினாயிரமாண்டென்பது ஒரு கணமே

அபரஉலகுக்கு அறிவு அடிமையானாலோ

அரை நொடியும் ஆயிரமாண்டாக தோன்றுமே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 15)

சிலர் எப்போதுமே ஏதோ ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.  அவர்களுக்கு அழுவதற்கு ஒரு காரணம் வேண்டும்.  அவர்களைச் சுற்றி எப்போதுமே இருள்தான்.  ஆயினும் அவர்களை நாம் கெட்டவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது.  அவர்களது மனம் மிகவும் நுட்பமானது (tender), பிறரது ஆலோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவர்களுக்கு தயக்கமிருக்காது.  அவர்கள் கருணை உடையவர்கள்.   பிறருடனான உறவுகளில் சிக்கல், பொருளாதாரச் சிக்கல், நோய்கள், மனப்பிறழ்வு என பலவகையிலும் அவர்களுக்கு பிரச்சினைகள்.  ஒரு சிக்கலிலிருந்து அவர்களை நீங்கள் மீட்பீர்கள் என்றால் உடனடியாக அவர்கள் பிறிதொரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வார்கள். சில நாட்களில் உங்களால் அவர்களை தாங்க முடியாது போகும்.  அவர்களுக்கு யாராலுமே உதவமுடியாது என்று தோன்றும்.  அவர்களது பிரச்சினைதான் என்ன?  உலகாயதக் கவர்ச்சிகளில் கட்டுண்டவர்கள் அவர்கள்.

ஓரளவுக்கு நம் எல்லோருக்குமே இந்தப் பிரச்சினை உண்டு.  மனிதர்களின் வாழ்வு ஒன்றுடனொன்று பின்னிப்பிணைந்ததாய் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாய் உள்ளது.  நம் அன்பிற்குரியவர்களின் தேவைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டுமென்பது இயல்பே.  நம் தேவைகளும் நம்மை அழுத்தக்கூடும்.  ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போதும் பல்வேறு தேவைகளும் நம் கவனத்தைக் கோரி நம் முன் எழுகின்றன.  ஒரு நண்பனுக்கோ உறவினருக்கோ நாம் உதவ வேண்டியுள்ளது.  சூழ்நிலைகளை பெரிதுபடுத்தக்கூடிய நுட்பமான மனம் கொண்டவராய் நீங்கள் இருந்தால், சிறுசிறு விஷயங்கள்கூட உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டியனவாய் தோன்றும்.  உங்களுக்கு நரம்பியல் பித்து ஏற்படக்கூடும்.  அவசரமாக ஒன்றை செய்துமுடித்தபின் நீங்கள் அதற்காக வருந்துவீர்கள்.  நீங்கள் செய்ததற்காக வருந்தி, செய்ய வேண்டியதற்காக கவலைப்பட்டு, இருண்டதாய் தோன்றும் இக்கணத்தில் நீங்கள் அகப்பட்டுக்கொள்ளும்போது வெறுமனே அமர்ந்து வருந்துவதைத் தவிர செய்யக்கூடுவது வேறேதுமில்லை.

இப்பாடல், இத்தகைய நிலையை அபர பிரக்ருதியில் அகப்பட்டுக் கொள்வதாக சித்தரிக்கிறது. அபரம் என்பது முழுமுதலல்லாததை குறிக்கிறது.  ஒரு சூழ்நிலை பெருகும்போது, ஒன்று பலவாகும்போது, மீள மீள நிகழும்போது அது பிரக்ருதி எனப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் பலதும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்பவை.  காலையில் சிற்றுண்டி அருந்தினாலும் மதியம் பசியெடுக்கிறது. மதிய உணவு உண்கிறோம்.  ஆனால், பொழுது சாயும்போது மீண்டும் பசிக்கிறது.  பசி ஒரு மீள்நிகழ்வு.  நம் உடலோடும் அகத்தோடும் தொடர்புடைய பல தேவைகளும் இவ்வாறாக பெருகக்கூடியவை.

முன்னொரு பாடலில் நாம் நோக்கிநிற்கும் அறிநிலை பற்றி பேசினோம்.  நம்முள் ஒரு பொறியாய் எங்கோ மினுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒளி உள்ளது. கடந்துசெல்லும் வாழ்வின் பண்புகளால் பாதிக்கப்படாதது அது.  இதுவே உண்மையில் நம்முள் உள்ள ஆவியின் பொறி.  அதுவே நம் அகம்.  வாழ்வின் தேவைகள் இந்த மென்னொளியை எளிதாக அடக்கிவிடக்கூடும்.  உங்களை நீங்களே தேடுவீர்களென்றால் அச்சிறு பொறியுடன் நட்பாயிருங்கள்.  உண்மையில் நீங்கள் பிறரிடம் கொள்ளும் அன்பு அதிலிருந்துதான் வருகிறது. அதை பிறிதொருவர் தீண்டும்போதுதான் நீங்களும் அன்பில் திளைக்கிறீர்கள்.  உங்கள் மனம் அந்த தெய்வீகப் பொறியுடன் இணைந்துகொள்ளுமென்றால் உங்கள் உள்ளிலேயே நீங்கள் மேலும் அழகானதொரு உலகை உணர்வீர்கள்.  அதைத்தான் யேசு உங்கள் உள்ளிருக்கும் இறைவனின் அரசு என்றார்.

நமக்குள் அத்தகைய மாபெரும் செல்வம் உள்ளது.  அதை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள் என்றால், கடந்த காலத்தின் வருத்தங்கள் எதுவும் உங்களுக்கு தொல்லை தாரா.  கடந்த காலத்தை நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது.  அது கடந்துபோன ஒன்று.  இறந்தவை புதைக்கப்படட்டும். இறந்தகாலத்தோடு உங்கள் வருத்தங்களையும் புதையுங்கள்.  கத்தோலிக்கர்கள் பாதிரியாரிடம் சென்று குற்ற ஏற்பு செய்வர். குற்றம் ஏற்கப்பட்ட உடன் எதுவானாலும் அது முடிந்துபோனது என்ற உணர்வு வரும்.  அது நல்ல விஷயம்.  இன்னொருவரிடம் சென்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதுகூட இல்லை.  ‘நடந்தவை நடந்தவையே; என்னால் செய்யக்கூடுவது ஏதுமில்லை.  அதற்கு மதிப்பேதும் இல்லையென்றால் நான் அதை மீண்டும் செய்யப்போவதில்லை’ என்று சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.  இதை மட்டும் நீங்கள் செய்தால் போதும்; அது உங்களை விட்டு விலகிவிடும்.

எதிர்காலம் குறித்து, ‘அது வரட்டும்.  வரும்போது பார்த்துக்கொள்வேன்’ என்று கூறுங்கள். இதனால் நீங்கள் எதற்கும் திட்டமிட வேண்டாம் என்பதில்லை.  நூறு சிக்கல்களை ஒரே சமயத்தில் கையாள்வதைவிட, பொருத்தமான ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அதை உங்கள் அகம் பெரிதுபடுத்தாவிட்டால், அது செயற்கையானதாக தெரியாது.  உங்களது சிக்கல் என்னவாக இருக்கும்?  உடல் குறித்ததென்றால், மக்கள் ஒருபுறம் பிறந்துகொண்டிருக்கும்போதே பிறர் இறந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.  இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று.  வளர்ச்சி பிற சிக்கல்களை கொணர்கிறது.  பல் முளைக்கும்போது குழந்தை அழுகிறது – அதற்கு நாம் எதுவும் செய்ய இயலாது.  வலியை நம்மால் தடுக்க முடியாது.  குழந்தையுடன் சேர்ந்து அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை.  குழந்தைக்கு பல் முளைக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  சில காலம் சென்ற பின் முடி நரைக்கிறது, சுருக்கங்கள் விழுகின்றன, முகம் மாறுகிறது, பற்கள் உதிர்கின்றன – அதனால் என்ன?  இவையெல்லாம் இயல்பல்லவா?  இவற்றை நாம் பெரிதுபடுத்தவே கூடாது.

ஒரு நாளில் நாம் செய்யவேண்டியதென பல விஷயங்கள் இருக்கக்கூடும்.  சில நாட்களில் அவ்வாறிருக்காது.  தவிர்க்கமுடியாதவை என்று தோன்றும் பல விஷயங்களும் உண்மையில் அவ்வாறானவை அல்ல.  அவற்றை தவிர்க்க முடியும், கைவிட முடியும்.  மனம் வளர வளர சிக்கல்கள் அதிகமாகின்றன. தொலைக்காட்சியாலும் பிற விளம்பரங்களாலும் மனதின் தேவைகள் பெருகுகின்றன.  நீங்கள் நுகர்வோர் என்பதால் உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க எல்லோரும் முயல்கின்றனர்.  அவர்கள் உற்பத்தி செய்வதை நீங்கள் வாங்கவேண்டுமென்றால், உங்களில் பேராசையை உருவாக்கி, இச்சையை தூண்டவேண்டும்.  ஆக, உங்கள் மனதை தாகம் கொண்டதாக, பசியுடையதாக, சோர்வுடையதாக ஆக்கவும் எப்போதும் ஏழ்மையில் உழல்வதாகவும், ‘என்னிடம் இது இல்லை, அது இல்லை’ என்றும் எண்ணச்செய்யும் ஒரு புறச் செல்வாக்கு முயன்றுகொண்டே இருக்கிறது.

நாம் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு விஷயங்களை செய்யவேண்டியிருக்கிறது.  ஒன்று அகவயமாய் சென்று நம்முடையதேயான, தெய்வீகமான நம் அன்பு  நண்பனான ஆவியுடன் நட்பு கொள்ளுதல்.  நம் அகத்தை உள்ளே உணர்கிறோம், அதாவது இறைவனின் அரசை நம்முள் தேடுகிறோம். இன்னொன்று தேவைகளின் புற உலகு.  மிகைப்படுத்தல்களை தவிர்த்து யதார்த்தத்தை உணரவேண்டும்.  நாம் பரிவுடையவர்களாய்தான் இருக்கிறோம், ஆனால் நம் பரிவின் பாங்கு மாறுகிறது.  உங்கள் ஆத்ம நண்பன் இக்கட்டில் இருக்கலாம்; பெரும் இருளில் வீழலாம். உங்கள் இருளை அவர்களுடையதுடன் சேர்க்காமல், உங்கள் மகிழ்வை நோக்கி அவர்களை கொண்டுவர நீங்கள் முயல வேண்டும். உங்கள் மகிழ்வை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் துயரை அல்ல.

இது பெரும்பாலானவர்களுக்கு உவப்பானதாய் இருப்பதில்லை.  அவர்கள் துயருற்ற ஒரு முகத்தைக் கண்டவுடன் தங்கள் முகத்தோற்றத்தை இழந்து தாமும் துயர் கொள்கின்றனர்.  தன் நண்பன் அழுதால் தானும் அழவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றனர்.  அது தேவையே இல்லை.  இரு படையினருக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு ஏவுகணைகள் பறந்து கொண்டிருக்கையில் அங்கே துயருடன் நின்றான் அர்ஜுனன்.  அவனை அடுத்து அதே சூழலில் நின்றிருந்த கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான்.  கடக்க முடியாத இன்னலாகத் தோன்றும் எதுவாயினும் அதிலிருந்து மீள ஒரு வழி நிச்சயம் உண்டு என்பதையே இது காட்டியது.  அர்ஜுனனை திருத்தும் பணியை இந்தப் புன்னகையுடனே கிருஷ்ணன் துவங்கினான்.  அதே போல் நீங்கள் உங்கள் கண்ணீரை அல்ல, உங்கள் புன்னகையையே அளிக்க வேண்டும்.  இது ஒரு நாளில் முடியக்கூடியது அல்ல; ஆனால் நிச்சயம் இயலக்கூடிய ஒன்றே.

நம் நண்பர் வந்து பியானோவை வாசிக்கத் துவங்கியதும் அதில் தன்னையே இழக்கிறார்.  நேரம் போவதே அவருக்கு தெரிவதில்லை.  அமர்ந்து அதை கேட்பவரும் அனைத்தையும் மறக்கின்றனர்.  என்ன நிகழ்கிறது?  நம் அனைவருள்ளும் இசை இருக்கிறது.  நம் வாழ்வே இசைதான்.  நம் வாழ்வில் ஒரு தாளலயம் உண்டு, இன்னிசை உண்டு, இசைவிணக்கம் உண்டு.  நம்முள் உள்ள இன்னிசை தூண்டப்படும்போது ஆவி மேலெழுகிறது.  நம் அக இயல்பு புற இயல்பைவிட முதன்மை பெறுகிறது.  இசைவான ஒரு நிலையில் புற இயல்பும் அக இயல்பும் இணைகின்றன. நாம் நம் ஆழங்களுக்குள் செல்கிறோம்.  இச்சிறு போதில் நாம் இவ்வுலகிலேயே இருப்பதில்லை.  சிறிது நேரம் வாசித்துவிட்டு நம் நண்பர் பியானோவை விட்டு எழுகிறார்.  நாமெல்லோரும் வேறொரு உலகில் உலவிவிட்டு திரும்பி வருவதாக உணர்கிறோம்.  அதே அறையில், அதே மக்களுடன் அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாலும் சிறிது நேரத்திற்கு நாமெல்லாம் வேறாக இருந்தோம்.  நம் இருக்கை மிகவும் வசதியானதாக இருந்தது.  இதெல்லாமே இசை செய்த மாயம்.

இன்னொரு தோழி தனது ஓவிய அறையில் தன் வேலையை செய்துகொண்டிருக்கிறார்.  அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வேலை அல்ல, அழகை படைத்தல்.  தூரிகையின் ஒவ்வொரு தீற்றலும் புது மகிழ்வை தருகிறது.  இதற்கு முன் பார்த்தேயிராத ஒன்று அவரிடமிருந்து உருவாகிறது.  ஒரு புதிய திறப்பு.  இந்தத் திறப்பு விந்தைகளால் நிரம்பியது; அழகின் வெளிப்பாடு அது.  ஆன்மாவின் மையம் விழிகள் காண்பவற்றுடன் இசைந்தொலிக்கிறது.  அக உலகும் புற உலகும் மகிழ்வின் பொறியில் இணைகின்றன.  இந்தப் பொறியுடன்தான் நாம் நட்பு பாராட்ட வேண்டும்.

காதலரிருவர் சந்திக்கின்றனர்.  விழிகோக்கின்றனர்.  மீள மீள ஒருவரையொருவர் விந்தையுடன் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.  அது அவர்களுக்கு சலிப்பதேயில்லை.  தம்மைச்சுற்றி நிகழ்வது எதுவும் அவர்களுக்கு உரைப்பதேயில்லை.  அவர்கள் இருவர் மட்டுமே – உலகில் வேறேதும் இல்லை.  ஒருவரையொருவர் விழுங்கிவிடுவதைப் போல நோக்குகின்றனர். ஒருவரையொருவர் தீண்டுகின்றனர்.  கைகள் பிணைக்கின்றனர்.  அங்கு திகழ்வது பேரின்பம், பேரின்பம் மட்டுமே.

குழந்தை பொம்மையை வைத்துக்கொண்டு விளையாடும்போதும் அதற்கு நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.  ஆனால் எல்லோரும் ஒருமை நிலையிலிருந்து வெளியே வரும்போது, துயர் நிறைந்த உலகு அவர்கள் மீது பாய்வதற்கென வெளியே காத்திருக்கிறது.  இசைக்கலைஞன் இப்போது இசைக்கலைஞனில்லை, காதலர் காதலரில்லை, ஓவியர் ஓவியரில்லை, குழந்தை குழந்தைக்கான் இயல்பில் இல்லை – எல்லோரும் மீண்டும் தேவைகளின் பலியாகின்றனர்.

என்றாலும், உங்கள் அகத்தின் துணைக்கோடல் மூலம் இடையறா இன்பம் எய்துதல் இயலக்கூடியதே.  இறைவன் என்றோ, கிருஷ்ணன் என்றோ, யேசு என்றோ, காதலன் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள் அதை.  அது உங்களுக்கே உங்களுக்கு உரியது. உங்களோடு எப்போதும் இருப்பது.

நாம் சில அதிசய மனிதர்களை பார்க்கிறோம் – அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை, உலகத் தேவைகளிலிருந்து விடுபட்டு மேலெழுந்தவர்கள்,  குப்பை நடுவே வாழ்பவர்கள், உடல்நலம் இல்லாதவர்கள்.  ஆனால் அவர்கள் கண்களில் ஒரு ஒளி இருக்கும். இதயத்தில் களியும், உதட்டில் புன்னகையும், மென்மையான மனப்பாங்கும், அன்பான சொல்லும் அவர்களிடம் எப்போதும் இருக்கும்.  அவர்களால் உங்களை எப்போதும் மகிழ்விக்க முடியும்.  அவர்கள் மறையும் தருணத்தில்கூட அவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருப்பது பெரும் மகிழ்வை தரும்.  உங்கள் முன் ஒளிரும் ஒளி அவர்கள்.  அவர்களின் அருகாமை நம்மை இன்பத்தில் ஆழ்த்தும்.  அவர்களே இவ்வுலகின் உண்மையான ஒளி.  அவர்களுக்கு எதுவும் தேவையில்லை.  ஆனால் தங்கள் வளத்தால் அவர்களால் எல்லோர் மனத்தையும் வளமானதாக ஆக்க முடியும்.  நீங்கள் ஏன் அத்தகைய ஒருவராக ஆகக்கூடாது?  அதற்காக நீங்கள் எந்த மூலதனமும் இட வேண்டியதில்லை.  உங்கள் வாழ்க்கை மனப்பாங்கை சிறிதே மாற்றிக்கொண்டால் போதும்.  உங்கள் வாழ்வு மாறும்போது, அடுத்தவர் வாழ்விலும் மாற்றங்கள் ஏற்படும்.

ரமண மகரிஷியிடம் உலகிற்காக தாங்கள் என்ன செய்யக்கூடும் என்று பலரும் கேட்பர்.  அவர் அவர்களிடம் கேட்பார் “யாருக்காக யார் செய்வது?”  இதன்மூலம் அவர்களின் அகம் தனக்குள்ளேயே குவியும்.  உங்களை நான் மகிழ்விக்க வேண்டுமென்றால் நான் முதலில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.  நான் சோகத்திலாழ்ந்தால் உங்களை எப்படி மகிழ்விக்க இயலும்?  நீங்கள் சிரிக்க வேண்டுமென்றால் சிரிப்பது எப்படி என்று எனக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  நீங்கள் அமைதி பெறவேண்டும் என்று நான் நினைத்தால் அமைதி என்றால் என்ன என்று நானறிந்திருக்க வேண்டும்.  நம்முள் உள்ள அமைதியை, களிப்பை நாம் முதலில் கண்டடைய வேண்டும். நம்முள் உறையும் ஆவியுடனான நமது நட்பு இடையறாததாய் ஆகும்போது மட்டுமே அது இயலும்.

இது ஒரு மாயம் போன்றது; உங்களது நாளைய உலகம் இதே போலிருக்காது.  எதையும் மிகைப்படுத்துவதே உங்கள் வாழ்வாக இருக்கிறது.  நீங்கள் சித்தரிப்பது போல இவ்வுலகொன்றும் அத்துணை கேடானது அல்ல.  மடமை என்பது என்ன?  மனம் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ ஒன்றை மிகைப்படுத்துவதே மடமை.  ஒரு விஷயத்தை, கூட்டாமல் குறைக்காமல் அதன் இயல்பான மதிப்புடன் பார்த்தீர்களென்றால் நீங்கள் செய்வது அறிவுள்ள செயல்.  ஆனால் நாம் எதையும் மிகைப்படுத்தவே செய்கிறோம்.

ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளவரை கடந்துசெல்லும்போது அவர் உங்களைப் பார்த்து புன்னகைக்கவில்லை என்றால் வாழ்த்து சொல்லவில்லை என்றால், “அவருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை போலும்.  அதனால்தான் எனக்கு வாழ்த்து சொல்லவில்லை” என்று எண்ணுகிறீர்கள்.  அந்த அளவுக்கு நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் பற்றாக்குறையுடன் இருக்கிறீர்கள். எப்போதும் பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதில் குறியாக இருக்கிறீர்கள்.

எத்தனை கொடுமையான நோய் இது?  இந்த நோய் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், “நண்பர் வேலையில் தன்னையே இழந்திருக்கிறார்.  அதனால்தான் என்னை பார்க்கவில்லை” என்று நினைப்பீர்கள்.  அது உங்களை மகிழ்விக்கிறது.  “என்னை பார்க்கக் கூட இல்லை.”  “அவர் என்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறார்” என்பது இன்னொரு மனப்பாங்கு.  ஒரே விஷயம் இரு வேறு விதங்களாக பார்க்கப்படுகிறது.  ஒன்று உங்களை காயப்படுத்துகிறது.  மற்றொன்று மகிழ்விக்கிறது.  மகிழ்வதன் பக்கம் இல்லாமல் ஏன் காயப்படுவதன் பக்கம் இருக்க வேண்டும்?  நான் உங்களிடம்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். எங்கோ தொலைவில் உள்ளவர்களிடம் அல்ல.  உங்கள் உலகை அசலான சொர்க்கமாக உங்களால் மாற்ற முடியும்.  இதுவே சொர்க்கம்; வேறெதுவும் அல்ல.  உங்கள் உள்ளங்கையில் உள்ளது இந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த உலகு. ஆனால் நீங்கள் அதை வீசி எறிகிறீர்கள்.

இப்பாடலில் நாராயண குரு நமக்களிக்கும் உறுதி இது.