Tag Archives: யேசு

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 21

Standard

ப்ரியமொரு ஜாதியிதென்ப்ரியம் த்வதீய
ப்ரியமபர ப்ரியமென்னநேகமாயி
ப்ரியவிஷயம் ப்ரதி வன்னிடும் ப்ரமம்; தன்
ப்ரியமபர ப்ரியமென்னறிஞ்ஞிடேணம்

(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 21)

விருப்பென்பதொன்றே என் விருப்பு உன்
விருப்பு பிறன் விருப்பென பலப்பலவாய்
பிரித்திடில் தோன்றிடும் குழப்பம் உன்
விருப்பே பிறன் விருப்பும் என்றறிதல் வேண்டும்

அனுபவம் என்பது அக அனுபவம் புற அனுபவம் என்று இருவகைப்படும். புற உலகில் நாம் பொருட்களுடனும், மக்களுடனும், பல்வேறு வகையான நிகழ்வுகளுடனும் இடைவினையாற்றுகிறோம். அகத்தில் எண்ணங்களை ஓம்புகிறோம்; நினைவுகளை மீட்டெடுக்கிறோம்; சில புலனனுபவங்களை பெறுகிறோம். இவ்வெல்லா அனுபவங்களையும் அனுபவம் எனும் வகைமையில் தொகுக்க முடியும்.

ஒவ்வொன்றிலும் எழுவாய் என்பது ‘நான்’ எனப்படுவதே. வெளியில் இந்த ஆரஞ்சை நான் காண்கிறேன். அது எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. எனக்கொரு எண்ணமுண்டு; அது எனக்கு மிகவும் அணுக்கமானது. இங்கே எண்ணம் என்பது அகத்தில் இருக்கிறது; ஆரஞ்சு எனக்கு புறத்தே உள்ளது. ஆயினும் இரண்டிலும் எனக்கு பற்று உண்டு. புறத்தே உள்ள ஒரு பொருளை நான் விரும்பலாம்; அதை நீங்கள் விரும்பாமலிருக்கலாம். எனக்குப் பிடித்த என் எண்ணமொன்று நீங்கள் விரும்பத்தகாததாய் இருக்கலாம். உங்களுக்கு வேறொரு எண்ணம் பிடித்திருக்கலாம். தற்சார்புடைய உணர்விலோ கருத்திலோ புறப்பொருளிலோ உங்கள் பற்று இருக்கலாம். இப்போது நம்மிடம் உள்ளவை மூன்று – நான், என் எண்ணம், நானல்லாதது (அ) எனக்குப் புறத்தே உள்ளது.

இன்னுமொரு கூறும் உண்டு. நம்முள் ஒரு தூய ஒளி, தூய அகம் உண்டு. அது இப்படைப்பில் பல விதங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் பாடலில் அது அனைத்துமாக உருமாற்றம் பெறும் அண்டக் கருவாக கூறப்பட்டது. பிறகு அது இருப்புணர்வு எனும் வான்விரிவில் ஒளிரும் தூய அறிநிலை என்னும் கதிரவனுடன் ஒப்பிடப்பட்டது. பின்னர் அது ஆழிக்கருவூலம் போன்றது எனப்பட்டது. அறிபவனையும், அறியப்படுவதையும், அறிவையும் ஒன்றாக்கும் அனைத்து அறிவிற்கும் பின்னால் இருக்கும் அறிவெனப்பட்டது. தொடர்ந்து அது ஒருபோதும் ஏற்றப்படாத இனி அணைக்கப்பட மாட்டாத விளக்கெனப்பட்டது. ஒளிதருவது மட்டுமன்றி பொருட்களை ஒளிரச்செய்யும் அது எப்போதும் முடிவிலா சாட்சியாக பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

அடுத்து, அனைத்து மாற்றங்களுக்கும் பின்னால் உள்ள மாற்றமில்லா ஒற்றை மெய்மையாக அதை கண்டோம். ஓம் எனும் மந்திரத்தின் மறையை உணர்ந்து தியானிப்பவனுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும் மெய்மை என புரிந்துகொண்டோம். வாழ்வின் எல்லா கிடைநிலை ஆர்வங்களையும் அனுபவத்தால் செங்குத்தாக்கும் வகையில் நம் அகத்தை நிறைக்கும் பேரொளியாக அது காட்டப்பட்டது.

தனித்தன்மை எனும் மலர்களால் நிறைந்த இயல்நிகழ்வான கொடியின் பற்றிழைகளால் பற்றப்படாமல் வாழ்வெனும் மரத்தினடியில் அமர்ந்த கண்டுகொண்டிருக்கும் அகத்தின் சார்புகொள்ளா விழிப்புநிலையாக அது விளக்கப்பட்டது. பிறகு அதனை ஒருமையாக, ஒருவர் பிறிதொருவரை புரிந்துகொள்ள வகைசெய்யும், வெவ்வேறு பொருட்களை இனம்காண்பதிலுள்ள சமச்சீர் மெய்மையாக விளங்குகின்ற இணைக்கும் கூறாக கண்டோம். மேலும், நமக்குள் ‘நான்’ எனும் ஒரு அடையாளத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்குச் செல்லும் தொடர்ச்சியை கண்டோம். அனைத்து தனித்தனி ‘நான்’களின் கதம்பத்தினூடாகச் செல்லும் பொன்னூல் அது. இவ்வகையில் வெவ்வேறு மனிதர்களின் ‘நான்’ எனும் அறிநிலையில் உள்ள இணைக்கும் கூறு அது. பிறகு, உடல் வீழ்ந்து மட்கிய பின் அதனுடன் தொடர்புற்றிருந்த நனவு முழுமையும் கச்சிதமும் அடையும்பொழுது தோன்றும் மெய்மை என அதை கண்டோம். அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை: கச்சிதம் அடைகிறது. இயற்கையின் முக்குணங்களால் பாதிக்கப்படாத  இறையைப் போன்றே அது இருப்பதை கண்டோம். அகத்தில் உதிப்பனவற்றையெல்லாம் அவ்விறைக்கே அளிக்கும் வகையில் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு அதை சரணடையும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டோம். இவ்வாறாக, மாறா மெய்மையுடன் நாம் ஒன்றென இணைந்திருக்கிறோம்.

நமக்கும் இம்முழுமை அனுபவத்திற்கும் இடையே வருவது எது? புறத்தே உள்ளவற்றின் மும்மடிப்புகள். முன், நிகழ், எதிர்; இங்கு, அங்கு, உலகில் அகலே உள்ள வெளியும் வானும்; எல்லாம் நம் அனுபவத்தை மூன்றாகப் பகுப்பதற்கென அறிமுகம் செய்யப்படுவன. அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்றும்; துய்ப்பவன், துய்க்கப்படுவது, துய்ப்பு என்றும்; நடிகன், நடிப்பு, நடிக்கப்படுவது என மும்முனை அனுபவங்கள் உள்ளும் புறமும் நிகழ்கின்றன. ஒருங்கிணைந்த புரிதல் கொண்ட ஒருவரால் புறமும் அகமும் ஒன்றேபோல் இருப்பதை காணமுடியும். இந்த ஒருமையையே நாம் மீண்டும் மீண்டும் இங்கு குறிப்பிடுகிறோம்.

நம் வாழ்வு கூறுபடுத்தப்பட்டு பொருளற்ற வகையில் துண்டுகளாக எங்கும் சிதறிக்கிடக்கையில், இந்த ‘ஒன்றின்’ ஒளி வெள்ளம் போல் பெருகி நம் பிரிவுகளை திணறடிக்கச் செய்து ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் பெரும் பொருள்கொண்டதாக ஆக்கக்கூடும். ஒவ்வொரு மணல்துகளும் மதிப்பிடமுடியாத முத்தாகிறது. இதுவே மெய்யான மகிழ்வெனப்படுகிறது. இதையுணர்கையில் நீங்கள் காலம் எனும் ஒழுக்கை கடந்தவராகிறீர்கள். ஒவ்வொன்றும் காலமற்றதாக, நிரந்தர மெய்மையாகிறது.

அதே உலகில், பெரும் மெய்மை அடைந்தோர்கூட மெய்மையின் வெவ்வேறு கூறுகளுக்கே முக்கியத்துவம் அளிப்பதையும் நாம் கண்டோம். ஒருவர் காரணமே மெய்யென்றும், ஒருவர் காரியமே மெய்யென்றும், மற்றொருவர் இரண்டுமல்ல அதிலிருந்து நீங்கள் பெறுவதே மெய்யென்றும் கூறுவர். இவ்வாறான மாறுபட்ட அணுகுமுறைகளே மக்களிடையே பூசல் எழக் காரணமாகின்றன. நாராயண குரு இந்த ஆபத்தை நமக்குக் காட்டிய பிறகு இவ்வுலகு அச்சமூட்டக்கூடியதென்பதால் கவனமாக இருக்கும்படி எச்சரித்தார். இருண்டதாக, அச்சமூட்டுவதாக, சோர்வூட்டக்கூடியதாக இருக்கக்கூடும். அச்சத்தின் இருண்ட வர்ணங்களால் உங்கள் அகம் கறைபட்டிருக்கும் என்றால், அந்த அகத்தைக் கொண்டுதான் நீங்கள் உலகை பார்க்கிறீர்கள் என்பதால், இவ்வுலகும் பெரிதும் அச்சமூட்டுவதாகவே இருக்கும். மனதில் அத்தகைய கறையேதும் இல்லாதபோது இவ்வுலகை புத்தம்புது மலர்கள் கொண்டு அழகுறத் தொடுத்த மாலையாக காண்பீர்கள். அப்போது இதன் வடிவும், செயலும், விழுமியமும் இவ்வுலகை அன்பு நிறைந்ததாக பெரும் ஞானமெனக் கொண்டாடத்தக்க மெய்மை நிறைந்ததாக ஆகிறது.

ஆத்மோபதேச சதகத்தின் முதல் இருபது பாடல்களில் நாராயண குரு காட்டிய சில உவமைகள் இவை.

இப்போது மீண்டும் நம் அகத்தே உள்ள ஒளியை காணும்படி கூறுகிறார் குரு. அது எப்போதும் சிறிதும் குன்றாமல் ஒளிர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் அதில் பற்சக்கரங்களில் உள்ளது போல் ஒரு இயங்கமைவு உள்ளது. ஒளி பிரகாசிக்கவோ மங்கவோ கூடும். சற்று நேரத்திற்கு அணைத்து வைக்கவும் படலாம். அவ்வாறு நிகழும்போது நீங்கள் தமோ நிலையில் இருக்கிறீர்கள். உங்களுக்குள் ஒளி இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது; எனினும் நீங்கள் இருளில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. கைவிடப்பட்டவராகிறீர்கள். பின்னர் சிறிதாக அதை ஏற்ற முடியும். அது உங்களுடையதேயான சிற்றொளி. அதை முழுமையாகவும் ஒளிரச் செய்ய முடியும்.

உங்களது ஒளியை நீங்கள் ஏற்றும்போது சுற்றியிருக்கும் கண்ணாடி மூலமாக செய்வதுபோல அது உங்கள் அக-புற உலகை ஒளிரச் செய்கிறது. அந்தக் கண்ணாடி என்பது உங்கள் அகம். தெளிந்த பார்வையை அளிக்க அது நம்பத்தகுந்த கருவி அல்ல; பல வழிகளிலும் அது மங்கலாக்கப்பட்டது. முந்தைய பதப்படுத்தல்களால் உங்களை அடைந்துள்ள உங்களது விருப்புகளால் அது ஏற்கெனவே பூச்சுகள் கொண்டது. இப்போது நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் எதை குறித்தும் நீங்கள் ஏற்கெனவே இன்பமோ துன்பமோ அடைந்துள்ளீர்கள். எனவே அதை விரும்பவோ வெறுக்கவோ செய்கிறீர்கள். இத்தகைய பல முன்முடிவுகளும் முன்பதப்படுத்தல்களும் உங்களில் ஏற்கெனவே உள்ளன. பதப்படுத்தல்களும் முன்பே செய்யப்பட்டவையாக மட்டுமே இருக்கவேண்டுமென்பதில்லை. யார் வேண்டுமானாலும் ஒரு எதிர்பார்ப்பை உங்கள் மனதில் ஏற்படுத்த முடியும். அதுவும் உங்களது மனதில் ஒரு பூச்சை உருவாக்கும். இவையெல்லாம் வேறுபாட்டை கொணர்வன.

மெய்மையை இணைக்கும் மூன்று கூறுகள் உள. ஒன்று சத் எனப்படும் இருத்தல். நான் இருக்கிறேன், நீங்கள் இருக்கிறீர்கள், இந்த இருக்கை இருக்கிறது, வீடு இருக்கிறது, வானம் இருக்கிறது, உலகு இருக்கிறது. இவையெல்லாம் இருத்தல் எனும் ஒற்றைத் தலைப்பின் கீழ் கொண்டுவரப்படலாம். இருப்பவை எல்லாம் இருக்கின்றன என்பது ஒரு மெய்யான இருத்தலை குறிப்பது – சத் எனப்படுவது.

என் இருப்பை, உங்களது இருப்பை, உலகின் இருப்பை நான் அறிகிறேன். ஆகவே எல்லாம் தழுவிய ஒரு இருப்புணர்வு என்னில் இருக்கிறது. அதில் இல்லாததை நான் ஒரு போதும் அறியப்போவதில்லை. நல்லது-தீயது, அகலே-அருகே, ஒன்று-பல, பெரிது-சிறிது என்பவை எல்லாம் அடங்கிய இந்த இருப்புணர்வு ஒரு அறிவு மட்டுமே – சித் எனப்படுவது. ஆக, அனைத்தும் உள்ளடங்கிய ஒரு இருப்பும், அனைத்தும் உள்ளடங்கிய ஒரு அறிவும் நம்மிடம் உள்ளது.

என் இருப்பை நான் மதிக்கிறேன், உங்கள் இருப்பை நீங்கள் மதிக்கிறீர்கள். ஏதோ ஒரு வகையில் எல்லாமே மதிப்புறுகின்றன. இவ்வெல்லா மதிப்புகளும் நம்முடையதேயான மகிழ்வால் அளக்கப்படுகின்றன. இது ஆனந்தம் எனப்படுவது. ஆக, நம்மிடம் சத் – இருப்பு, சித் – அறிவு, ஆனந்தம் – முதன்மையான மதிப்பு மூன்றும் உள்ளன. அனைத்தையும் சேர்த்து, மொத்த மெய்மையும் சச்சிதானந்தம் எனப்படுகிறது.

சச்சிதானந்தம் எனும் உணர்வு ஒருவருக்குள் ஊடுருவக் கூடும். வேறுபாடுகள் இல்லாதபோது அது பெருமகிழ்வை அளிப்பதாக இருக்கும். ஆனால இருத்தல், அறிதல், மதிப்பு என்பனவற்றின் பொது உணர்வில்லாமல் நாம் பொருட்களை தனிப்பட்டவையாக காண முனைகிறோம். அவை துண்டுகளாக்கப்படும்போது நமக்குக் கிடைப்பவை அஸ்தி-இது; பாதி – இதை நானறிவேன்; ப்ரியம்-இதை நான் விரும்புகிறேன். துண்டுக்கருத்துகளான அஸ்தி, பாதி, ப்ரியம் என்பனவற்றில் பெரும் குழப்பத்திற்கு இடமுள்ளது. ”இது, நான் இதை அறிவேன், இது எனக்கு விருப்பமானதல்ல” என்றும் “இது, இது ஏதென்பதறியேன், ஆகவே இது எனக்கு விருப்பமானதா இல்லையா என்பதறியேன்” என்றும் கொள்ளலாம். எப்போதைக்குமான ஒருமை உணர்வொன்றை வளர்த்துக்கொண்டால் மட்டுமே நாம் இக்குழப்பத்தை தவிர்க்க முடியும். தன்முனைப்போடு நம்மை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும்போது இத்தகைய கூறுகளாக்கும் முறையிலேயே நாம் அனைத்தையும் காண்கிறோம்; சச்சிதானந்தத்தை உணர்வதேயில்லை.

தொடக்கநிலை நினைவுகளாலும், பெருகும் விருப்புகளாலும் கறைபடாத அனைத்தையும் காணும் சாட்சியின் பார்வையில் வாழ்வை அணுகும்போது நம்மால் அனைத்திலும் நன்மையை, பொது நன்மையை காண முடியும். நம்மை மகிழ்விப்பதும் அதிலடங்கும். ஒரு தனியனாக என்னை மகிழ்விப்பதை நான் முற்றாக உதறிவிட்டால் இந்நிலையை எய்திவிடலாம் என்று சிலர் கருதுவது தவறு.

நாம் விரும்புவது மற்றவரால் விரும்பப்படாதபோது நம்மில் நாமே குறைகாணத் தொடங்குகிறோம். என்றாலும், நாமெல்லோரும் மனித இனம் என்பதால், நாம் விரும்புவதற்கு அடிநாதமாக ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கவேண்டும். நான் விரும்புவது சைவ உணவு வகைகளை, எனது நண்பர்கள் சிலருக்கு அசைவ உணவு வகைகள் என்றால் விருப்பம். ஒருமை வேண்டும் என்பதற்காக நான் எனது சைவ உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டு பிறரது விருப்புக்கேற்றாற்போல் அசைவ உணவு உண்ண வேண்டுமா என்ன? கண்டிப்பாக இல்லை. நம் விருப்பு குறித்து பொதுவாக நாம் சிந்திக்க வேண்டும். சைவமும் அசைவமும் அடிப்படையில் உணவுதான். உண்பதில் எனக்கும் விருப்பம் உண்டு, என் நண்பர்களுக்கும் அவ்வாறே. இந்த தளத்தில் எங்களிடையே வேறுபாடு இல்லை. எனவே நான் என் நண்பர்களோடு உணவகத்திற்குச் செல்லலாம்; நான் எனக்கு விருப்பமானதை உண்ணலாம், அவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமானதை. எல்லோரும் உணவுண்கிறோம். அடிப்படையில் எமது தேவை ஒன்றே, அடையும் நிறைவும் ஒன்றே. குறிப்பிட்ட விவரங்களில் மட்டுமே வேறுபாடுகள் உள்ளன. வேறுபாடுகளும் முக்கியமானவையே, அவற்றை ஒதுக்கிவிட முடியாது. நானும் நீங்களும் பசியோடிருக்கும்போது, உங்களுக்காக சேர்த்து நான் உண்டுவிடுகிறேன் என்று நான் கூற முடியாது. உங்கள் வேலையை நீங்கள் பார்த்தாக வேண்டும்.

பொதுவான மகிழ்ச்சிக்கு நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதற்கும் அதன் குறிப்பிட்ட கூறுகளில் ஏற்படும் விளைவுகளுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடை நாம் கண்டறிய வேண்டும். ஒரு கணவன் – மனைவியிடையே பெரும் காதல் இருக்கலாம். அவர்களுடையது ஒருமை நிறைந்த வாழ்வாக இருக்கலாம். அதனால் அவர்கள் தனித்தனியாக பல்துலக்கி வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்று பொருளாகாது. அவரவர்க்கென தனியாக பல்துலக்கி வைத்துக்கொள்வது அவர்களிடையே உள்ள நட்பை சிறிதும் குறைத்துவிடாது. குறிப்பிட்ட பொருள்களின் மீதான நமது கவனத்தை அகம் நோக்கி திருப்பினோமென்றால் இதில் நம் குழப்பங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் நான்கு கூறுகள் உள்ளன: அகம், தன்முனைப்பு, பொருள்கள், அவற்றின் மீதான நம் விருப்பு. பொதுவாக தன்முனைப்புக்கும் பொருளுக்கும் நடுவே வருவது விருப்பு; உண்மையில் தன்முனைப்பிற்குப் பின்னால் பொதிந்திருக்கும் ஆர்வமே அதை பொருட்களை நோக்கி செலுத்துவது. இவையெல்லாம் நிகழ்வது அகத்தின் ஒளியிலேயே. துரதிருஷ்டவசமாக, ஒளி எனும் பகுதியையே நாம் முற்றிலுமாக மறந்துவிடுகிறோம். அகத்தின் இருப்பெனும் இவ்வொளியில்தான் நாம் பொருளின் இருப்பெனும் கருத்தையே பெறுகிறோம். அகம் குறித்த அறிவிலிருந்தே நாம் அறிவதன் கருத்தை பெறுகிறோம். அகத்தின் மதிப்பிலிருந்தே பொருளை துய்ப்பது குறித்து அறிகிறோம். நாம் பொருட்களை மட்டுமே எண்ணுகையில் இம்மூன்று உண்மைகளையும் மறந்துவிடுகிறோம்.

இம்மதிநலம் பெற்றபின்னரும், உலகில் இயங்குகையில் நம் வாழ்வை விருப்புகளே செலுத்துகின்றன. ‘நமது’ என்பதற்கு பதிலாக ‘எனது’ என்பது வருகிறது. “அவர் என் நண்பர், என் குரு. என் நண்பரைக் காக்கும் உரிமை எனக்குண்டு.” “இல்லை, இல்லை. அவர் என் நண்பர்; அவர் என் குரு. இப்படித்தான் நான் பார்க்கிறேன்.” அவர்களிடையே சண்டை மூள்கிறது. போர் நிகழ்வது தன்முனைப்புத் தளத்தில். அங்கிருந்து நீங்கள் ஆன்மாவின் தளத்திற்குச் செல்வீர்களென்றால் அது மிகவும் பரந்தது; அங்கு அனைத்திற்கும் இடமுள்ளது. ஆலிஸ் தேநீர் விருந்தில் கலந்துகொள்ள விரும்பியபோது விலங்குகளெல்லாம் “இடமில்லை! இடமில்லை!” என்றன. ஆலிஸ் விடுவதாக இல்லை. “இடம் தாராளமாக இருக்கிறது. ஏன் இடமில்லை என்கிறீர்கள்?”

ஏராளமான இடம் இருக்கிறது. அவர் இருப்பதால் உங்களுக்கு இடமில்லை என்று நீங்கள் சொல்லி சண்டையிடத் தேவையில்லை. உங்களது இடத்தை வேறெவரும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. நீங்கள் புழங்கும் இடம் உங்களுக்கெனவே எப்போதும் உள்ளது, பிறரது இடமும் அவர்களுக்கெனவே உள்ளது. முழுமுதல் என்பது எல்லாவற்றையும் எல்லோரையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்ளும் அளவுக்கு பெரியது.

“மந்தைகளைப் பற்றி கவலைகொள்ளாதீர். மந்தைக்கு வெளியேயும் என் ஆடுகள் உண்டு. வேறொரு பள்ளியில் ஒருவன் இருப்பதற்காக நீங்கள் ஏன் வருந்துகிறீர்? நானே நல்ல மேய்ப்பன் என்றால், அவனிருக்கும் இடத்திற்கு நான் செல்வேன். கூட்டத்திலிருந்து அவன் விலகிச்சென்றால் அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. என் தந்தையின் மாளிகையில் கூடங்கள் பல உண்டு” என்றார் யேசு. எத்தனை அழகான வசனம்! இறைவனின் மாளிகையில் ஒரே ஒரு கூடம் மட்டுமில்லை, அதில் அத்தனை வகைமைகள் உண்டு, எல்லையிலா இயல்கைகளுண்டு.

நம் வாழ்வை நாம் மாற்றியமைத்துக் கொள்ளவேண்டும்; நம் காட்சிகளை அகலப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். அதிக விருப்புகள் அதை மேலும் வியப்புடையதாக ஆக்குகிறது. நீங்கள் ஓவியம் தீட்டுகிறீர்கள், நான் பாடுகிறேன், இன்னொருவர் நடனமாடுகிறார்: இது நம் வாழ்வை மேலும் செழுமையாக்குகிறது. எல்லோரும் ஒன்றையே ஏன் செய்யவேண்டும்? சோவியத் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மாறாக, மா சேதுங் கூறியது, “ஒற்றை மலருக்கு பதிலாக பல்லாயிரம் மலர்கள் மலரட்டும். ஏன் சிவப்பு மலர் மட்டும் இருக்க வேண்டும்? பல்லாயிரம் வண்ணங்களில் பல்லாயிரம் மலர்கள் செழிக்கட்டும்.” பல்லாயிரம் வண்ணங்களில் பல்லாயிரம் மலர்கள் மலர்ந்தாலும் நாம் கொண்டாடுவது மலர்த்தன்மையை மட்டுமே. வெவ்வேறு மக்களின் வேறுபட்ட வாழ்க்கையின் இன்றியமையா விழுமியத்தை உணர்ந்து அதை கொண்டாடுவோமெனில், அது ஒன்றே. ஒருமையை நிரந்தரமானதாக்கும் அந்நுண்ணறிவை நாம் வளர்த்துக்கொள்வோமாக!

Advertisements

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 19

Standard

அடிமுடியற்றமதுண்டிதுண்டதுண்டெ
ன்னடியிடுமாதிமஸத்தயுள்ளதெல்லாம்
ஜடமிது ஸர்வமநித்யமாம்; ஜலத்தின்
வடிவினெ விட்டு தரங்கமன்யமாமோ?

                                                          (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 19)

அடி, முடி, அற்றம், அது உண்மை, இது உண்மை, அல்ல அது
என்று வாதிடுவர்; முழுமுதல் மெய்யொன்றே உள்ளதாம்
இயங்காதவை எல்லாம் நிலையற்றவையாம்
நீரின் ஒரு வடிவேயல்லாமல் அலை வேறொன்றோ?

மலைப்பிரசங்கத்தில் யேசு சொன்னார் ‘அமைதி கொணர்வோர் அருளப்பெற்றவர்கள். அவர்கள் சொர்க்க ராஜ்யத்தை அடைவார்கள்’. இவ்வுலகத்தின் மிகப்பெரும் தேவையே அமைதிதான். எப்போதும் பூசலிடுவதே ஒரு போக்காக உள்ளது. விவிலியத்தில் உள்ள இன்னொரு அருமையான போதனை ‘உலகில் அமைதியும் மக்களிடையே நல்லெண்ணமும்’ என்பதாகும். நாம் அமைதியை இழந்து போரிடுவதற்கு பற்பல காரணங்கள் உள்ளதாக தெரிகிறது. மாபெரும் ஞானிகளின், இரட்சகர்களின் சொற்கள்கூட குருதிசிந்த காரணமாகியிருக்கின்றன. அப்பெரும் புகழ்பெற்றவர்களின் பெயரால் – அவர்கள் மீதான பெரும் பற்றால் – மனிதன் சிந்திய குருதி கொடுமையின் பெயரால் சிந்தியதைவிட அதிகம். அத்தகைய துன்பகரமான ஒரு நிலையை நாம் எட்டியுள்ளோம். ஆத்மோபதேச சதகத்திலிருந்து நாம் கற்கும் மெய்யியல் வாழ்வின் தத்துவம். அதன் நோக்கம் அமைதியால் இணைவதேயன்றி முடிவிலா விவாதங்களின் மூலம் பிளவுபடுதல் அல்ல.

முந்தைய பாடலில் பகிர்ந்துகொள்ளும்படி கோரப்பட்டோம். ஆனால் அதை நம் விருப்பம்போல் செய்ய விழைகிறோம். பிறர் விருப்பம் வேறுவிதமாக இருக்கும்போது பூசல்கள் எழுகின்றன. RO Laing ‘நான்-பிறர்’ என்பனவற்றைப் பற்றி பேசும்போது இதே கூறுகளை தொட்டுக்காட்டுகிறார். ‘நான்’ சுயவிருப்பு கொண்ட தனியனாக இறுகிவிடுகிறது. அவனும் அவன் விருப்பும் ஒன்றே. இந்தப் பொருளிலேயே இதை லெய்ங் அகம் என்கிறார். பிறன் என்பது அதே போன்று சுயவிருப்பு கொண்ட பிறிதொரு ஆள். அவன் அவனுடைய விழிப்புடனேயே அடையாளம் காணப்படுகிறான். எத்துணை குறுகலானதாக இருந்தாலும் இருவருக்கும் அவரவர் செய்கைகளை வழிநடத்தக்கூடிய அவரவருக்கான மெய்யியலும் தரிசனமும் உள்ளன.

நாராயண குரு ‘அடி’, ‘முடி’ என்பனவற்றோடு இப்பாடலை துவங்குகிறார். மதிநுட்பத்திற்கு முதலிடம் தரும் மெய்யியலாளர் பொதுவாக பொருட்களின் மூலத்தையே நோக்குகின்றனர். இந்த விளைவை உண்டாக்குவது எது? அடிப்படை கேள்வியே அவர்களுக்கு மிக முக்கியம். தேல்ஸ் முதல் ஹெராக்ளிடஸ் வரையிலான முற்கால கிரேக்க மெய்யியலாளர் அனைவரும் பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து தோன்றியது, அதன் இயல்பென்னவாக இருந்தது என்று ஆராய்ந்தனர். சாக்ரடீஸ் போன்ற மெய்யியலாளரும் ‘நான் யார்?’ என வினவினர். இந்தியப் பின்புலத்தில் சங்கரர் இவ்விளைவுகளெல்லாம் ஒரு காரணத்தால் விளைந்தவை என்றார். காரணத்தில் இல்லாத ஒன்று ஒருபோதும் விளைவாகாது. விளைவில் நாம் காண்பவை வேறுபாடுகளின் பல்வேறு கிளைத்தல்களும் விரிவாக்கங்களும். காரணத்தை நோக்கி செல்லும்போது எல்லா விரிவுகளையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு விதை தன்னிலிருந்து எத்தகைய இலைகளும், மலர்களும், வேர்களும், கிளைகளும் உண்டாகும் என்பதை காட்டுவதில்லை. வரவிருக்கும் அனைத்தையும் ஒன்றேயாக தன்னுள் கொண்ட ஒரு தனிப்பொருள் அது. ஆக, விளைவிலிருந்து காரணம் நோக்கி நீங்கள் செல்ல வேண்டும். அதாவது, நீங்கள் உங்களுடையதேயான ‘அடி’-க்கு, வேர்களுக்கு செல்லவேண்டும். சங்கரர் ‘அடி’ சார்ந்த மெய்யியலாளர்.

சங்கரருக்குப் பின் வந்த ராமானுஜர் தர்க்கரீதியாக காரணம் தேவை என்று கருதவில்லை. இங்கு இப்போது அன்பை உணரவும் இறையை மனிதனென நினைத்து அன்பு செலுத்தவுமான உயர்ந்த தேவை அவருக்கிருந்தது. மானுடத்தன்மையற்ற தூய இருப்பிலும் தூய அறிவிலும் அவருக்கு நாட்டமில்லை. இறைவன் என ஒருவனிருந்தால் அவனை தன் கண்களால் காணவும் கைகளால் தொடவும் அவனுக்கு பணிசெய்யவும் முடிய வேண்டும் என எண்ணினார்.

கிறித்தவத்தில் நமக்கு இறைவனும், சொல்லும், சதையாக மாறும் சொல்லும் உள்ளன. சொல்லானது யேசு கிறிஸ்துவைப் போல மனிதனாய் உருவெடுத்து நம்முன் நிற்கும்போதுதான் அவரது விழிகளுக்குள் நம்மால் நோக்க முடியும். அவரது புன்னகையை காணவும் அவர் தொட்டு வழங்கும் ஆசியை பெறவும் முடியும். அதன்பின் அவரது இனிய உருவை, அவரது மென்மையை, அமைதியை, மென்பேச்சை நம் மனதில் கொள்ளமுடியும். அதுகுறித்து நினைவுகளை மீட்டெடுக்க முடியும். ‘இதுவே எனக்கு வேண்டும்! என் கடவுள் விஷ்ணுவாக இருக்க வேண்டும்! அவனது தாமரைக்கண்களை, முத்துப்பற்களை, கோவைச் செவ்வாயை, மென் தொடுகையை, அவன் கைக்கொண்ட தாமரையை நான் காணவேண்டும்!’ என்றார் ராமானுஜர். அவரது விவரணை தொடருகிறது: ‘இதுவே நான் விழையும் இறுதிப்பொருள். என் இறையைக் கண்டு, பணிசெய்து அவனுடன் உறைதல் வேண்டும். என் இறை என்னுள்ளிலும் இருக்க வேண்டும். என் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உள்ளுறையாக அழியா மெய்மையாக இறையை நான் உணரவேண்டும். மாயை என ஏதுமில்லை; எல்லாம் மெய்யே. இவ்விளைவுகள் எல்லாம் இறையின் விளைவுகளே. இது ஜடம் என்று சொல்லாதீர். ஜடப்பொருள் என ஏதுமில்லை. பொருள் என்பது அணுக்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு அணுவும் இயக்கம் உடையது. அணுவின் இதயம் என்பது அகத்தில் உறையும் உயர்ந்தோன். இவ்வாறாக, எல்லாமே எனக்கு இறைத் தன்மை கொண்டதாகிறது.’ ஆக ராமானுஜருடையது ’முடி’ தத்துவம். இதில் காரணத்தைப் போலவே விளைவும் மெய்யானது.

‘உம் கடவுள் பேராற்றல் உடையவன், பேரறிவாளன், எங்கும் நிறைந்தவன் என்கிறீர். ஆனால், இவ்வுலகோ எல்லைகளுக்குட்பட்டது. எல்லையுடைய ஒன்றில் எல்லையற்றது எவ்வாறு இருக்க முடியும்?’ என்று கேட்கும் மெய்யியலாளர் உண்டு. பிளேடோவின் சீடரிடம் அரிஸ்டாடில் வினவினார் ‘நீங்கள் முன்மாதிரியான குதிரையை எப்போதேனும் கண்டதுண்டோ? நீங்கள் எங்கும் மூலப்படிவமான குதிரை எதையும் காண்பதில்லை. பொதுவான எதையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. நீங்கள் அங்கே; நான் இங்கே. நீங்களும் நானும் தனிப்பட்ட மெய்மைகள். மொழிக்காக மட்டுமே நீங்கள் பொதுமைப்படுத்தி (கருத்தியலாக்கி) ‘நாங்கள்’ என்றும் ‘குதிரைகள்’ என்றும் கூறுகிறீர்கள். வெள்ளை குதிரைகள், கருப்பு குதிரைகள், நொண்டி குதிரைகள், பாய்ச்சல் குதிரைகள் என்று மட்டுமே வகைப்படுத்த முடியும். இவை எல்லாமே தனிப்பட்ட கூறுகள். எல்லையற்றது என்று நீங்கள் சொல்வது ஒரு கருத்தாக்கமே. ஒவ்வொன்றும் எல்லையுடையது; ஒரு முடிவு கொண்டது.’

செவ்வியற்பியலின்படி எல்லையிலா வெளியில் இவ் அண்டம் பொருத்தப்பட்டிருப்பதாக எண்ணியிருந்தோம். தற்போது பலவகை கோட்பாடுகள் உள்ளன. வெளி என்பது மிகப்பெரியது; ஆனால் அது எல்லையிலி அல்ல; ஒரு முடிவை கொண்டதாகவே இருக்கவேண்டும் என்பது பலரது கூற்று. பிறரோ எதையும் அறுதியிட்டுக் கூற இயலாது என்கின்றனர். நாம் பெருவெடிப்பில் இருக்கிறோமா அல்லது நிலையாக இருக்கிறோமா என்று விவாதிக்கலாம். ஒரு துகளா அல்லது அலையா? சிவப்பு நகர்வா? ஊதா நகர்வா? அல்லது கருந்துளையா? வெண்துளையா? நிச்சயமற்ற பூசல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

ஆக மெய்யியலாளர்களைப் போலவே அறிவியலாளர்களும் வாதிடுகின்றனர். வாழ்வுக்கான மெய்யியல் என்பதை, நம் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள ஒரு சட்டகத்தை அளிப்பதே மெய்யியலின் பயன்பாடு என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். Fritz Perls சில அடிப்படை உத்தேசங்களைக் கொண்டு ஒரு துதியை (வேண்டுதலை) இயற்றினார்: “எனக்கானதை நான் செய்கிறேன். உனக்கானதை நீ செய்கிறாய். உனது எதிர்பார்ப்புக்கேற்றபடி வாழ்வதற்கென நான் இவ்வுலகில் தோன்றவில்லை. நீயும் என்னுடையவற்றிற்காக இவ்வுலகில் இல்லை. நீ நீதான். நான் நானே. தற்செயலாக நாம் ஒருவரை ஒருவர் அறிவோம் என்றால் அது இனியது. இல்லையெனில், நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை. சண்டையிடாமல் இருக்க இது ஒரு வழி. எனினும், வாழ்வை கருணையுடன் பார்க்கும் முறையல்ல இது.  நீங்கள் என்பது நீங்கள் மட்டுமல்ல, நானும்தான்.  நான் என்பது நான் மட்டுமல்ல, நீங்களும்தான். நான் உங்களுக்காக வாழவேண்டும். நீங்களும் என்னிடம் அக்கறை செலுத்தவேண்டும். இல்லையெனில் உலகம் சிதறிவிடும். எதிரெதிர் ஆர்வங்களும் கருத்துகளும் மோதிக்கொள்ளும் அவலநிலை ஏற்பட்டுவிடும். அடி-முடி பற்றியும் எல்லை-எல்லையிலி குறித்தும் நான்-பிற என்றும் நாம் பூசலிடுவோமெனில் Tower of Babel சொல்லும் மொழிக்குழப்பத்தையே அடைவோம். RD Laing சொன்னதுபோல பிளவுபட்ட அகம் கொண்டவர்களாவோம்; குடும்ப அரசியலில் சிக்கிக்கொள்வோம்.

இத்தகைய ஒரு நிலையிலிருந்து மீள வழி உண்டு என்கிறார் நாராயண குரு. நாம் உயிரியக்கக் கொள்கையை, தெய்வத்தன்மை கூடிய கூறை மட்டுமல்லாது ஜடத்தன்மை கொண்டதையும்-உயிரற்றதையும் நோக்க வேண்டும். ஜடப்பொருளானது வேறுபடுத்துவதற்கான அடிப்படை, உயிரூட்டும் அகம் என்பது இணைக்கும் கூறு. இயற்பியலாளர்கூட எண்ணற்ற தோற்றங்களைத் தவிர்த்து ஒரு இணைக்கும் பொருளைக் குறித்து எண்ண வேண்டும். அப்போது அவர்கள் ஒரு பொருளை அது இரும்புத்துண்டா அல்லது பாலடைக்கட்டியா என்று கருதவேண்டியதில்லை. அவற்றையெல்லாம் அவை எதிலிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடுமோ அந்த மூலப்பொருளாகவே – இயற்பொருட்கள் அனைத்திற்கும் தாயான ‘மாத்ரு’வாக குறுக்கமுடியும். Matter எனும் சொல் ‘மாத்ரு’ என்பதிலிருந்து தோன்றியது. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு கொள்கையாக குறுக்கவேண்டும், அல்லாமல் இயற்பியலோ, வேதியியலோ வேறெதுவுமோ இருக்க முடியாது.  அதுவே உயிரியக்கக் கொள்கை, மற்றெல்லா தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளும் ஜடங்கள்.

நம் தனிப்பட்ட வாழ்விலும் அனைத்தும் நகர்ந்தும் மாறியும் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஒழுக்கு இருக்கிறது. அமைதியாக நாம் அமர்ந்திருக்கும்போதும் நம்முள் குருதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வெள்ளம்போல வளி நம் நுரையீரல்களில் உள்வெளியாக பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. உடலின் உயிரணுக்கள் இறந்து மீண்டும் நிறைகின்றன. சுழற்சி மண்டலத்தின் ஆற்றல் ஊர்திகள் (Carriers of change)  உயிரற்றவற்றிற்கு பதிலியாக புதிய ஆற்றலை பெரும் வேகத்தில் காற்றுப்பையில் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. உடலில் பல்வேறு தனித்தனி உறுப்புகள், கூறுகள் இருந்தாலும் மொத்த உயிரியையும் ஒற்றைத் துண்டாக ஆளும், ஒருங்கிணைக்கும் அறிநிலை ஒன்றுளது. உடலில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்று மற்றொன்றுக்கு உறுதுணையாக உள்ளன. மொத்த உயிரிக்கும் பயன்படும் வகையிலான கூட்டுச் செயல்நோக்கமான மனத்திட்பமும் அவ்வாறே உள்ளது. அதேபோன்று சமூகம் என்பது கூட்டுமுழுமை; ஒவ்வொரு தனியரும் அதை சேர்ந்தவர்; இயல் அண்டம் என்பதும் உலகில் வாழ்வு என்பதை பகுதியாகக் கொண்ட ஒரு கூட்டுக் கூறுதான்.

ஆன்மீக தளத்திலிருந்து இதை நோக்குவீர்களென்றால் அது எல்லாவற்றையும் இணைக்கிறது. இயல்நிகழ்வுத் தளத்திலிருந்து நோக்கும்போது அனைத்தையும் பிரிக்கிறது. அலைபாயும் நம் ஆர்வத்தையும் அகத்தையும் இறைமையம் நோக்கி திருப்ப நம்மில் ஒரு உணர்வுடை முயற்சி தேவை. அதன் பின் உலகில் உள்ள பிற அனைத்துடனுமான நம் உறவுகளிலும் ஒருமையே நோக்கமாக அமையும்.

கூட்டு வாழ்வில் பிறரது உளப்பாங்கு, நடத்தை குறித்து குற்றம் சொல்வதே நம் வழக்கமாய் இருக்கிறது. மக்களின் கருத்துகளில் அவர்களை சிக்கவைக்க முயல்கிறோம். தனிக்குழுக்களையும், உள்வட்டங்களையும் உருவாக்குகிறோம். அனைத்தையும் ஊதிஊதி பெரிதாக்கி ஒருவரை ஒருவர் எதிரியென நிறுத்துகிறோம். ‘இருவர் சேர்ந்தால் கூட்டு; மூவரானால் கூட்டம்’ என்றொரு சொலவடை உண்டு. இருவர் எளிதாக இருமுனைவுகளுக்குள் அமையலாம். ஆனால் மூன்றாமவர் வரும்போது குழப்பம் தானாக வருகிறது. கருத்துகள் விரைவாக பெருகுபவை (proliferate geometrically). எதை தேர்வது என்பதில் குழம்புகிறோம். உண்மையில் அது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. மூன்றாவது கூறுக்கு – முக்கோணத் தன்மைக்கு இடமளிப்பது என்றும் எளிமையானதே.

நம் வாழ்க்கை நடைமுறைக்கு பெரிதும் உதவுவது இப்பாடல்.  இணைந்து வாழும் கலையை, முரண்பாடுகளை நீக்கும் கலையை, ஒத்திசைவெனும் கலையை இது செறிவாக சொல்கிறது. நாராயண குரு இதில் ஆழி-அலை எடுத்துக்காட்டை தருகிறார். அலையை நீரிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவது எது? அது நீரின் பரப்பில் உருக்கொள்ளும் ஒரு முகடு மட்டுமே. அலையின் சாரம் என்பது அதே நீர்தான். வடிவுடன்தான் நம் போராட்டமே அன்றி சாரத்துடன் அல்ல. என்றும் எப்போதும் வடிவத்திலிருந்து விலகி சாரத்தை நோக்கி செல்வதற்கு நம்மை பழக்கிக்கொள்ளல் வேண்டும்.

அறிமுகம் இல்லாத இருவர் சந்திக்கின்றனர். இயல்பாக ஒருவரை ஒருவர் நோக்குகின்றனர். ஒருவர் மற்றவர்பால் ஈர்க்கப்படுகிறார்.  அதே ஈர்ப்பு அடுத்தவரின் இதயத்திலும் ஏற்படுகிறது. அவர்கள் அறியாமலேயே, காண்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி அவர்கள் இதயங்களில் நிறைகிறது; இருவரும் புன்னகை பூக்கின்றனர். ஏதோவொன்று அவர்களை பிணைக்கிறது. அறிமுகம் செய்துகொள்கின்றனர்; உரையாடுகின்றனர்; பொதுவான ஆர்வங்களை கண்டடைகின்றனர். பிரியும் வேளையில் ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக்கொள்ளும் உணர்கொம்புகள் அவர்களில் தோன்றிவிடுகின்றன. முகவரிகளும் தொலைபேசி எண்களும் பரிமாற்றம் பெறுகின்றன. பிரிந்துசென்ற பின்பும் உண்மையில் அவர்கள் விலகிச்செல்வதில்லை. வீட்டிற்குச் சென்றபின்னர் எப்போதுமில்லா மகிழ்வில் திளைக்கின்றனர்; நேரில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோதைவிட அண்மையிலிருப்பதாக உணர்கின்றனர். அந்த இருப்பு அவர்களில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது; அது வளர்கிறது.  செல்லுமிடம்தோறும் ஒருவர் மற்றவர் குறித்த நினைவை ஏந்திச் செல்கின்றனர். தம் பிற நண்பர்களிடம் அவர் குறித்து பேசவும் அவரை அவர்கள் சந்திக்க வேண்டும் என்றும் விழைகின்றனர்.

இது எத்தகைய ஒரு வியப்பான இயல்நிகழ்வு? இந்த பரஸ்பர ஈர்ப்புதான் பல்லாயிரமாண்டுகளாக உலகை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இவ்வுலகில் எண்ணற்ற மக்கள் பிறந்து வாழ்ந்து மடிந்தபோதும் மாந்தரின மரபு இச்சிறு பகிர்வாலேயே பேணப்பட்டு வருகிறது. புத்தரை நாம் கண்டதில்லை; யேசு கிறிஸ்துவை சந்தித்ததில்லை; சாக்ரடீஸை பார்த்ததில்லை. காண்டையோ ஸ்பினோசாவையோ, ஷேக்ஸ்பியரையோ ஷெல்லியையோ, காளிதாசனையோ, வால்மீகியையோ, சீன மெய்யியலாளரையோ நாம் கண்டதேயில்லை. பாக், மோட்சார்ட், பீதோவன் இவர்களெல்லாம் நம் புவியின் ஒரு சிறு பகுதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். ஆயினும், நம் மனித மரபு உலகமெங்கிலும் கவிஞர்கள், கதைசொல்லிகள், தொன்மங்களையும் புராணங்களையும் உருவாக்கியவர்கள், கண்டுபிடிப்பாளர்கள், இசையமைப்பாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் என வாழ்ந்த அருமையான இம்மனிதர்களின் ஒளிர்மிகு எண்ணங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அவர்களின் பங்களிப்புகளெல்லாம் இன்றும் நம் வாழ்வில் நமக்கு வழிகாட்டியாக, கற்பிப்பவையாக ஒவ்வொரு கணமும் நமக்கு உதவுபவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் இங்கில்லை. அத்தகு அருமையான பண்புகளும் நுண்ணறிவும் கொண்ட உங்கள் நண்பர்தான் இங்கிருக்கிறார். பேராற்றல் வாய்ந்த இம்மரபுரிமைகளை நம்மிடையே பகிர்ந்துகொண்டு நம் வாழ்வை ஒரு பேரின்ப அனுபவமாக நம்மால் ஆக்கிக்கொள்ள இயலும்.

காபியோ தேநீரோ அருந்தும்போதுகூட நீங்கள் செய்வது என்ன என்று எண்ணிப்பாருங்கள். (அமெரிக்காவில் அமர்ந்து நீங்கள் அருந்தும்) உங்களது காலை தேநீர் எங்கோ தொலைதூர நாட்டில் தொடங்குகிறது.  அங்கு மிக்க ஏழ்மைநிலையில் இருக்கும் மக்கள் காலை நான்கு மணிக்கு துயிலெழுகின்றனர். நெரிசலான பேருந்தில் பயணித்து தோட்டங்களை நோக்கி நடந்து செல்கின்றனர். முற்றிய இலைகள் அவர்கள் விரல்களைக் கீறுவதற்கென காத்திருக்கின்றன.  அட்டைகள் அவர்கள் மேல் ஏறி குருதியை உறிஞ்சுகின்றன.  நாள்முழுவதும் இலைபறித்து தங்கள் கூடையை நிரப்பிக்கொண்டு எளிய உணவருந்த வீடுதிரும்புகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் பணியாற்றும் பெரும் ஆலைகளுக்கு கொண்டுசெல்லப்படும் தேயிலைகள் கழுவப்பட்டும் உலர்த்தப்பட்டும் உங்களுக்குத் தேவையான கலவைகளில் தயாராகின்றன.  தகரடப்பாக்களிலும் பெட்டிகளிலும் நிரப்பப்பட்டு வண்டிகள் மூலம் மலையிலிருந்து கடற்கரைக்கு கொண்டுசெல்லப்படுகின்றன. துறைமுகத்தில் பணியாற்றும் ஏழை கூலியாளர்கள் தேயிலையை கப்பலில் ஏற்றுகின்றனர். கடல்கடந்து உங்கள் துறைமுகத்தை அடைகிறது.  வினியோகஸ்தர்கள் சிப்பங்களாகவும் பொதியங்களாகவும் உங்கள் உள்ளூர் சந்தைக்கு அனுப்புகின்றனர். அங்கிருந்து வாங்கி உங்கள் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்கள். ஆக, ஒரு கோப்பை தேநீரில் மொத்த உலகும் பங்கேற்கிறது. உங்கள் தேநீரில் சர்க்கரை சேர்த்துக் கொள்வீர்கள் என்றால் அந்த ஒரு கரண்டி வெள்ளைத் துகள்களுக்குப் பின்னால் வேறொரு உலகம் இருக்கிறது. இவ்வாறாக வெறும் ஒரு கோப்பை தேநீர் என்பதில் அடங்கியுள்ள இறைத்தன்மையை (numinous aspect) நாம் சிந்திக்கலாம்.

வாழ்வின் இறைத்தன்மையை அறியும் நுண்ணுணர்வை நீங்கள் பெறும்போது நன்றியுணர்வு உங்களை நிறைக்கிறது. ஒவ்வொரு கவளம் உணவுண்ணும்போதும், காபியோ தேநீரோ பருகும்போதும் சிறுமுயற்சி மூலம் நீங்கள் அடையக்கூடிய பெருநன்மைகளுக்காக இணைந்து வாழும் மனிதகுலத்தை நீங்கள் நன்றியோடு எண்ணிக்கொள்வீர்கள். உலகின் பல்வேறு வடிவங்களிடையே காணும் ஒருங்கிணைவே உங்களுக்கு புலப்படும். பகிர்வதிலும், அளிப்பதிலும், பெறுவதிலும் பேரின்பம் அடைவீர்கள்.  என் வீடு, என் குடும்பம், என்னுடையது எனும் தன்னார்வங்கள் மட்டுமே இருக்கும் இடத்தில்தான் பூசல் தொடங்குகிறது. தன்னார்வம் எனும் மேம்போக்கான வடிவம் பொதுநலன் எனும் கடலில் கரைந்து உலகத்தை உங்கள் நாடாக உங்கள் வீடாக பார்க்கவேண்டும். அந்த மனிதகுலம் என்பது உங்கள் உடன்பிறந்தோரால் நிரம்பிய உங்கள் குடும்பம் என்பதாகும்.

நாம் ஒன்றிணைந்து நிற்கவேண்டும்; அமைதியை கண்டடையவேண்டும்; அமைதித்தூதர்களாக இருக்கவேண்டும் என்று விழைகிறார் குரு. முதலில் நம் சொந்த வாழ்வில் நாம் அமைதித் தூதர்களாக இருக்க வேண்டும். அதன் மூலம் நமக்கு நாமே அமைதியை கொணர்கிறோம்.  எல்லா அமைதிகளையும் இணைத்து, உலகுடன் அமைதிபாராட்டுகிறோம். அதை உடைப்பீர்கள் என்றால் நீங்கள் தோற்கிறீர்கள். ஆகவே, அமைதிகளை எல்லாம் ஒரே பொருளில் இணைப்போம்; அன்பு, கருணை, புரிதல் எனும் ஒற்றை இறைச்சரடில் கோப்போம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 16

Standard

அதிகவிஷால மரு ப்ரதேஷமொன்னாய்

நதி பெருகுந்நதுபோலெ வன்னு நாதம்

சுருதிகளில் வீணு துரக்குமக்ஷியென்னும்

யதமியலும் யதிவர்யனாயிடேணம்

அகன்று விரிந்த பெரும் பாலையில்

ஆற்று வெள்ளம் போலே வரும் ஒலி

செவி நிறைக்க கண்கள் திறக்கும்

எதுவும் பாதிக்காத உன்னத யதியாகவேண்டும்

                                                     (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 16)

மக்களில் பலருக்கும் இவ்வுலகு ஒரு பாலை போன்றது.  அவர்கள் தான் சாதித்தது என்ன என்று வாழ்வை திரும்பிப் பார்க்கும்போது தாங்கள் எதையும் அடையவில்லை என்பதை அறிகிறார்கள்.  பெரும்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது.  என்ன கிடைக்கும் என்று சுற்றிலும் நோக்கும்போது, அவர்களுக்கு ஏதும் தென்படுவதில்லை. அவர்களின் எதிர்காலம் மழுங்கலாய் இருக்கிறது. அவர்களது எதிர் நிகழ் கழிவெனும் முக்காலமும் பொருளற்றவையாக இருக்கின்றன.  பாலையில் தொலைந்தவனின் வாழ்விற்கு ஒப்பானது அவர்களுடையது. எங்கும் மணல் மட்டுமே சூழ்ந்திருக்கிறது.  மேலும் மேலும் என மணல்.  தூரத்தில் எங்கோ நீலமான தெளிந்த நீருடனான ஒரு கால்வாய் அவர்களுக்கு தெரிகிறது.  அதை நோக்கி ஓடுகின்றனர். அது காணாமலாகிறது,  அது வெறும் கானல்தான் என்று தெரிகிறது.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொரு கானலுக்கென ஒடி ஓடி சலித்து பயனற்ற தமது துரத்தல்களை கைவிட்டு  நம்பிக்கையிழந்து சாய்கின்றனர்.

சிலர் இதனை தம் வாழ்வின் இறுதியில், மரணத்தறுவாயில்தான் உணர்கின்றனர்.  மரணப்படுக்கையில் கைவிடப்பட்டவர்களாய் கிடக்கும்போது, அவர்கள் வாழ்ந்த மொத்த வாழ்வும் பயனற்றதாய் தோன்றுகிறது.  துயர் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது.  அந்நிலையில் செய்வதற்கேதுமில்லை.  ஆனால் சிலர் வாழ்வில் முன்னதாகவே இதை உணர்கின்றனர்.  வாழ்த்தப்பட்ட அவர்களுக்கு சிறுவயதிலேயே தம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகின் விழுமியங்களில் ஏதோ தவறிருக்கிறதென்பது தெரிந்துவிடுகிறது. அறிவுகூர்ந்த இவர்களுக்கு விழுமியங்களாகத் தோன்றுவனவற்றின் மதிப்பு குறித்து ஐயம் தோன்றுகிறது.

விழிகள் வெளிப்புறமாக திரும்பும்போது பலவிதமான கவர்ச்சிகள் கண்ணில் படுகின்றன.  இயல்பாக நாம் அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறோம்.  இக்கவர்ச்சிகளை அடைவதற்கான செல்வழியை கண்டடையவே நாம் நம் செவிகளை பயன்படுத்துகிறோம்.  கண்ணின் தேவைக்கேற்ப பயன்படும் கருவியாகவே நம் காது ஆகிவிடுகிறது. ஆனால், வாழ்த்தப்பட்ட ஒருவரின் காலடியில் நாம் கண்மூடி அமர்வோமேயானால், சான்றோர் அனைவரும் தரும் ரகசியத் திறவுகோலை அவரும் நமக்களிக்கக்கூடும் – யேசு சொல்வதைப்போல இறைவனின் ராஜ்யத்திற்கான திறவுகோலை; கிருஷ்ணன் தானுறைவதாகக் கூறும் மனக்குகைக்கான திறவுகோலை.

நம்மனைவருள்ளும் இடையறாமல் தொடர்ந்து இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னிசை ஒன்றுண்டு.  ஆனால் நாம் அதற்கு செவி கொடுப்பதில்லை.  அதை கேட்பதொன்றும் செயற்கரியதல்ல.  நாம் வெறுமனே கேட்க வேண்டியதுதான்.  நம் உடல் செயலற்ற பொருண்மை அல்ல, அது ஒரு பெரு நகரம் போன்றது.  நகரத்தின் போக்குவரத்து போன்றது அதன் இசை. அதற்கு காதுகொடுக்கும்போதுதான் – வேறொன்றிலும் நம் கவனம் செல்லாதபோதுதான் – நாம் அதை கேட்கிறோம்  எப்போதும் நம்முள் பலவும் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அணுத்துகளும் வேகமாய் சுற்றி வரும்போது ஒரு ஸ்வரத்தை எழுப்புகிறது. ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனக்கேயுரித்தான் ஒரு இன்னிசை வரியை கொண்டுள்ளது.  ஆக, இலட்சக்கணக்கான ஸ்வரங்கள் நம்முள் எழுந்து முடிவிலா ஒரு மகத்தான இசைக்கோவையில் கலக்கின்றன.  நம் அகம் நோக்கி நாம் திரும்புவோமென்றால் நம்மால் இந்த இசையை கேட்க முடியும்.  இது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக ஒலிப்பது.  எனக்கு யாரோ தம்பூராவில் சுருதிசேர்ப்பது போல், யாரோ யாழிசைப்பது போல் கேட்கும்.  இந்த உள்ளொலி நாதம் எனப்படுகிறது. குருவின் காலடியில் அமர்ந்து அவர் சொல்கேட்கும்போது இந்த நாதம் மேலும் பன்மடங்கு பொருள்கொள்கிறது.

யேசு சொலவதைக் கேட்க மக்கள்திரள் மலைக்குச் சென்ற்போது அவர் ஆற்றிய நல்லுரை கேட்டவர்களின் வாழ்வை மாற்றியது.  இரண்டாயிரமாண்டுகள் கழித்தும் அவர் அருளியது இன்றும் நம் நெஞ்சில் நுழைந்து நம்மை தீண்டுகிறது.  நம்மால் கேட்கப்படுவது சுருதி எனப்படும்.  மாணவன் பக்தியோடு குருவின் காலடியில் அமர்ந்து கோருவது காதால் கேட்கப்படும் சுருதி என்பதால் உபநிஷத்துகள் சுருதி எனப்படுகின்றன.  சுருதி என்பது மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் இசை, அதன் படைப்பின், இருப்பின், இறுதியில் ஒருமையில் கரைதலின் இசைக்கோவை.

‘அதுவே நீ’ என்கிறார் குரு.  இதை கேட்கும் மாணவன் ‘அது நானே’ என்று புரிந்துகொள்கிறான்.  இந்தப்புரிதலை அடைவதற்கு முன் மாணவன் ‘நான்’ என்னும் கருதுகோளை துறக்க வேண்டும்.  ‘நான் என்பது இவ்வுடல், இந்த மனம், இந்தப் புலன்கள், நான் இன்ன பெயரால் அறியப்படுகிறேன், இன்ன நாட்டை, குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் நான்’ – இதுதான் தற்போதைய கருதுகோள்.  இவை எல்லோமே ‘நான்’ என்பதன் வரம்பிடும் நிலைமையாக்கங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்படவேண்டும்.  இப்பிழையான அடையாளம் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டது.  குரு நமக்கு அசலான அடையாளத்தை தருகிறார் – “அதுவே நீ”.  இது ‘உபதேச வாக்கியம்’ எனப்படுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வேதகேது என்னும் இளைஞன் இருந்தான். பழங்காலத்தைய கானக குருகுலத்திற்கு கல்விக்கென அனுப்பப்பட்டான். பன்னிரு ஆண்டுகள் கல்வி கற்றான்.  கற்ற கல்வியின் மீது இறுமாப்புடன் வீடு திரும்பியதும் தன் தந்தையிடம் தன் அறிவை பறைசாற்றிக்கொள்வதற்காக சென்றான்.  “வானவியலோ, பொருளாதாரமோ, விற்கலையோ எதுபற்றி வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் தந்தையே.  எல்லாம் இப்போது நானறிவேன்” என்றான்.

தந்தை சொன்னார் “அன்பு மகனே, நம் குலத்தில் உனக்கு முன்பு பலரும் குருகுலத்திற்கு சென்றுள்ளனர்.  ஆனால் யாருமே இத்தகைய செருக்குடன் திரும்பியதில்லை.  என்னவாயிற்று உனக்கு?  சொல், எதை அறிவதன் மூலம் நீ எல்லாவற்றையும் அறிவாய்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய மாட்டாய்?”

ஸ்வேதகேது திகைத்து நின்றான்.  “தந்தையே, அருள்கூர்ந்து கேள்வியை மீண்டும் சொல்லுங்கள். இதுபோன்றதொரு கேள்வியை நான் இதற்கு முன் அறிந்ததில்லை.  தயவு செய்து எனக்குக் கூறுங்கள் – எதை அறிவதன் மூலம் எல்லாவற்றையும் அறியலாம்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய முடியாமல் போகும்?  அன்புத் தந்தையே, என் குருமாருக்கும் இது தெரிந்திருக்கவில்லை.  தெரிந்திருந்தால் எனக்கு கற்பித்திருப்பார்கள்.  தங்கள் பாதம் பணிகிறேன்.  என்னை உங்கள் மாணவனாக ஏற்று எனக்கு கற்பிப்பீராக!”

“ஆகட்டும்.  நான் கற்பிக்கிறேன்.  சென்று ஒரு அத்திப்பழத்தை எடுத்து வா!” என்றார் தந்தை.  அவன் சென்று எடுத்து வந்தான்.  “அதை நறுக்கிப் பார்.  என்ன தெரிகிறது?”

“மிகச்சிறிய  விதைகளை காண்கிறேன்.  எள்ளினும் சிறிய விதைகள்.”

“அதை நறுக்கு.”  அதை நறுக்கினான்.  “என்ன தெரிகிறது”

”ஏதுமில்லை எனலாம்.  வெள்ளையாய் ஏதோ மிகவும் கொஞ்சமாக…”

“அத்தி மரம் எங்கிருந்து வருகிறது மகனே?”

“அதிலிருந்துதான்.”

“எனில் இதுதான் அத்தி மரமாகிறதா?”

“ஆம்.”

“தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.  அதுவே நீ என் மகனே. எது கண்ணுக்குப் புலப்படாததோ, ஆயினும் இதெல்லாமாக ஆவதோ, அதுவே நீ.”

தொடர்ந்து சிறிது உப்புப் பரல்களை நீருள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் இட்டு எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி கோரப்பட்டான் ஸ்வேதகேது.  “உப்பு எங்கே?” என்றார் அவன் தந்தை.

”கரைந்துவிட்டது தந்தையே.”

“அதன் மேல்பரப்பைத் தொட்டு சுவைத்துப்பார்.”

அவன் சுவைத்தான்.  “உப்பாயிருக்கிறது.”

“ஒரு ஓரத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பாய் இருக்கிறது.”

”உன் விரலை ஆழத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பு கரிக்கிறது.”

“கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆயினும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும் பரவிய அந்த உப்பு – அதுதான் நீ மகனே.  தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.”

தந்தை மேலும் மேலும் பல உவமைகள் மூலம் ஒரே மெய்மைதான் எல்லாவற்றிலும் உறைகிறது என்பதையும் அதுவே பலவாகத் தெரிகிறது என்பதையும் விளக்கினார்.  அத்தி விதை முளையாகும்போது அதிலிருந்து இலைகள் முளைக்கின்றன; அவை சிறிதும் வேர்கள் போலிருப்பதில்லை, விதைபோலும் அவை இல்லை.  பின்னர் இலையிலிருந்து வேறுபட்ட மலர்கள் தோன்றுகின்றன. கனிகளும் வேறுவிதமாக இருக்கின்றன.  ஒரு மூலப் பொருளிலிருந்து பல்வகையான வடிவவேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; ஆனால் அவை எல்லாம் ஒன்றே.

இதுவே உபதேச வாக்கியம்.  இந்த அருள் வாக்கை தியானிக்க இரண்டு மந்திரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.  அவை மனன வாக்கியங்கள்.  இதில் ஒன்று ‘பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா’.  நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது, அகவயம் புறவயம் என இரண்டில்லா நிலையை நனவு நிறைத்திருக்கிறது.  ஆயினும் அது கனவாகவோ  அல்லது சிறியவொரு தூண்டலால் விழிப்புநிலையாகவோ மாறக்கூடியது. ‘பிரக்ஞா’ – இம் முழுப்பிரபஞ்சத்தின் விதைநிலம் – உங்களுள்ளே நனவின் அடித்தளமாய் உள்ளது.  கனவில் எல்லா வடிவத்திலும் அது திறந்துகொள்கிறது, புறவுலகில் காணப்படும் அனைத்தையும் விரியச் செய்கிறது.  இதை அறியும் நீங்கள், “நான் காணும் இவ்வேறுபாடுகளெல்லாம் என்னுடையதேயான பிரக்ஞையின் மாறுபாடுகள்தான்” என்கிறீர்கள். பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா: அண்டமெனும் இப்பிரபஞ்சமென நான் காணும் வேறுபாடுகளெல்லாம் முழுமுதலன்றி பிறிதொன்றில்லை.

இப்பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு தனிப்பொருளல்ல, நமது நீட்சியே அது.  அதை நம்மால் மறுக்க இயலாது.  அது நம் அன்பிற்கினியதாக வேண்டும்.  இவ்வுலகு என்பதே நம் அகம்.

இங்குள்ள அனைவரையும் என் அகமாக நான் பார்க்கும்போது, எனது பொறுப்பு பன்மடங்கு கூடுதலாகிறது.  எனது பொறுப்பு என்பது எல்லையற்ற கடப்பாடு; நான் ஒவ்வொருவருக்கும் கடன்பட்டுள்ளேன்.  என் சகோதரனின் பாதுகாவலன் மட்டும் அல்ல நான்; இப்பிரபஞ்சத்தின் மெய்மைக்கும், நீதிநிலைநாட்டலுக்கும், லயத்துக்கும் நானே பொறுப்பு.  நான் என்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். அகவயமாய் திரும்பி நான் தியானிக்கிறேன். சூரியனோ, நிலவோ, பசுமையோ, மனிதரோ, பறவைகளோ, விலங்குகளோ எதையும் நான் காணவில்லை.  தூய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கொண்ட ஒரு அகவய உலகு இது.

என்னுள் உள்ள நில்லா ஊற்று போல், நனவோடை பெருகும் நீரூற்று போன்ற ஒளியிலிருந்து இதெல்லாம் வருகிறது. இது என் ஆன்மா.  இன்னொரு மனன வாக்கியம் : ‘அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா’ – அகமே பிரம்மம், முழுமுதல்.  நீங்கள் கண்களைத் திறந்து பார்க்கும் உலகு உங்களுடையது; நீங்களே ‘அது’; ‘அது’வே பிரம்மம்.  கண்களை மூடிக்கொள்வீர்களென்றால் அப்போதும் நீங்கள் அறிவது பிரம்மமே.  உள்ளும் புறமும், எப்போதும் நீங்கள் காண்பது அதுவே.  அது மனதில் ஒலிக்கிறது: “என் குரு சொன்னார்: ‘அது நீயே; அதுவே நீ’.”  இடையறா தியானம் மூலம், பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகில் பங்குகொண்டு, அல்லது அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகிலிருந்து விலகி ஒருவர் அனைத்தின் ஒருமை குறித்த மறைபொருளை அடைகிறார்.

பதினான்காவது பாடலில், புறத்தோற்றத்திற்கு மட்டுமே முனியாகத் தோன்றுபவருக்கு தெரியாத ரகசியம் எனப்பட்டது இம்மறைபொருளே.  அவருக்கு இந்த ரகசியம் பிடிகிடைப்பதில்லை என்பதால் புற உலகானது வானுலகு, வளியுலகு, மண்ணுலகு என மூன்று மடிப்புகள் கொண்டதாய் தெரிகிறது.  எதிர் நிகழ் கழிவெனும் மூன்றாக பகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அவரது அகமோ அறிபவன், அறிவு, அறியப்படுவது என மூன்றாக உடைந்திருக்கும்.  ஆனால் ஒருவருக்கு இந்த அக மறை புலப்பட்டுவிடும்போது அவர் கபட யதியாய், புறத்தோற்றத்தில்மட்டும் முனியாய் இருப்பதில்லை. அவர் யதிவர்யனாகிறார் – கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழும் தவசீலராகிறார்.

ஒருவர் தன் உடலுக்குள் கேட்கும் இடையறா இசைக்கோவையும், எல்லாம் ஒன்றே என்ற குருவின் வாக்கு தரும் புதிய திறப்பும் மூவுலகும் பெரும் ஒத்திசைவால் நிறையும் வரை பாடலை நீட்டிக்கின்றன.  ஆழியின் ஓசை போன்றது அது.  இவ்வொரு இசையால் நிரம்பிய உங்கள் அக உலகை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

தூண்டப்படாத, ஏற்றப்படாத ஒரு ஒளியைப் பற்றி முன்னர் கூறப்பட்டது. நீங்கள் உறங்கும்போதும், விழித்திருக்கும்போதும், பல எண்ணங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போதும் இந்த ஒளி அனைத்தையும் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு, அனைத்தையும் ஒளிபெறச்செய்துகொண்டு இருக்கிறது.  விழி எப்போதும் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறது.  ஆனால் நீங்கள் பாலையில் கானலைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அது வேறு புறம் திருப்பப்படுகிறது.  அக விழிக்கு பதிலாக கவனம் சிதறச் செய்யும் இரு புற விழிகளை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்கள்.  மெய்மறக்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நிறைக்கும் இவ்விசையை நீங்கள் கேட்கும்போது மெய்யறிவு கண்விழிக்கிறது.  அப்போது அனைத்தையும் அதன் வழியாக காண்கிறீர்கள்.  இப்போது உங்களது அனைத்து விருப்புகளும் நீங்குகின்றன.  எதனோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி உங்களில் கூடுகிறது. இதைவிடச் சிறந்த மகிழ்ச்சி வேறேதும் இல்லை. அத்தகைய முனியே நம் மனதிற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.

முந்தைய பதினைந்து பாடல்களின் சாரமும் இப்பதினாறாவது பாடலில் உள்ளது.

அறிவினையும் கடந்து அறிபவனின்
அகத்தும் புறத்தும் பேரொளியுடன் ஒளிரும்
கருவினை  புலனைந்தும் உள்ளடக்கி
மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ந்து வணங்கியோதிடுவோம்

என நாம் தொடங்கினோம்.  விழிகளை விலக்கிக் கொள்பவரே யதி எனப்படுகிறார்.  முதல் பாடலிலேயே கட்டுப்பாடுடைய முனி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.

இப்பாடலில் சாதாரண அறிவு என்பதே பாலைவனம் எனப்படுகிறது.  சாதாரண அறிவைக் கடந்து நீங்கள் செல்லும்போது மட்டுமே பிரபஞ்ச உலகென்றும் அக உலகென்றும் ஒரே நேரத்தில் அகமும் புறமும் ஒளிரும் ஒற்றை மெய்மையை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

இரண்டாவது பாடலில் இவையெல்லாமாக வானில் காணப்படுவது ஒரு சூரியனே என்று சொல்லப்பட்டது. ‘சொல்’லை கேட்டு நீங்கள் தியானிக்கும்போது, அது உங்கள் கண்ணை – நீங்கள் காண்பதற்குப் பயன்படுத்துவதாக உள்ளதோடு மட்டுமல்லாமல் இவையனைத்தையும் உங்களுக்காக படைத்தளித்த கண்ணை – திறக்கிறது.  “எது கண்ணோ அது உலகம்” என்கின்றன உபநிடதங்கள்.  நீங்கள் காண்பது எதுவோ அதுவே உங்களது உலகம்.  “எதை நாம் காண்கிறோமோ அதையே நாம் நம்புகிறோம்” என்கிறது பிரித்தானிய அறிவியலாளர் சங்கம்.  உண்மையில், நாம் எதை நம்புகிறோமோ அதையே காண்கிறோம்.  நம் நம்பிக்கையை மெய்ப்பிப்பதற்காகவே நாம் எப்போதும் பார்க்க முயல்கிறோம்.  ஆக, முழுமுதலுடன் நீங்கள் ஒன்றும்போது எங்கும் முழுமுதலையே காண்கிறீர்கள்.

அதன் பின்னர் ஆழியின் மேற்பரப்பு பற்றியும் அதன் ஆழத்தில் உள்ள விழுமியங்களின் பெரும்செல்வம் பற்றியும் கூறப்பட்டது.   இங்கே, மெய்யறிவு வெள்ளமாய் பெருகுகையில் உங்கள் வாழ்வெனும் பாழ்நிலம் ஆழியின் பெருஞ்செல்வமாகிறது.  வெறும் மணல்துகள்களாய் இருந்தவை இப்போது விலைமதிக்கமுடியாத முத்துக்களாய் மாறிவிட்டன.  நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும், நிகழ்பவை ஒவ்வொன்றும் – மணல்துகளாய் இருந்தது இப்போது பெருமதிப்புடைய முத்தாகிவிட்டது.  நம் மனப்பாங்கில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் நம் தரிசனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் வாழ்வே செழிப்பாகிறது.  இதைவிட வியப்புக்குரியது, அழகானது எதுவாக இருக்க முடியும்?

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 12

Standard

தோலுமெலும்பும் மலமும் துன்பம்தரும்

நாற்றங்களுமேந்தும் அகந்தையை காண்க

அழியும் இதுவேறு அழிந்து முழுமையாகும்

பெருமகந்தை வந்திடா வரம் அருள்க

                                                             ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 12

முந்தைய பாடல்களில், அடுத்தடுத்து வைக்கப்பட்ட இரு பண்புக்கூறுகளை விவரித்தோம்.  ஒன்று நோக்கிநிற்கும் அகம்.  மற்றொன்று உடற்செயல்பாடுகளிலும் பல்வேறு மனமாற்றங்களிலும் சிக்கிகொண்டுள்ள நனவு.  ஒருவன் தன் மெய்மையை கண்டெடுக்க முயலுகையில் அவன் தனது மெய்சார் அடையாளத்திலோ ஆன்மீக அடையாளத்திலோ சிக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  பெரும்பாலும் ‘நான்’ எனும் எண்ணம் வரும்போது நாம் உடலையும் அதன் உளச்செயல்பாடுகளையுமே எண்ணுகிறோம்.  இந்த ‘நான்’ என்பது புனையப்படும் ‘நான்’. உண்மையில் அப்படி ஒன்றில்லை.  பல உயிரிச் செயல்பாடுகளையும் எண்ணங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு வசதிக்காகவே அது வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.  வளரும் குழந்தை இவ்வுலகில் நுழையும்போது ‘நான்’ என்ற எண்ணம் அதற்கிருப்பதில்லை.  மாந்தர் அதை ‘நீ’ என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  பின்னர், பெரியவர்களைப் பார்த்து குழந்தையும் ‘நான்’ என்கிறது.  ‘நான்’ எனும் இந்த அடையாளம் குழந்தையில் நிலைத்துவிடுகிறது.

‘நான்’ எனும் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியே உடலென்பது.  வெளியில் நாம் பார்ப்பது தோல்.  உள்ளே நம் உடலமைப்பு எலும்புகளையும் அனைத்துவித மலங்களையும் கொண்டது.  அமெரிக்காவில் இருக்கும் நீங்கள் இதனை குருதி என்றும் குடல் என்றும் சொல்லலாம். இதனைக் காக்க எவ்வளவு முயற்சித்தாலும்  ஒரு துயர முடிவே இதற்கு நிகழ்கிறது.

நம்மில் உள்ள உள்ளுறுப்பு இவ்வுயிரியைச் சார்ந்தது.  அதனுள் பல்வேறு முன்வரையறைகள்-‘வாசனை’கள், முதிரா நினைவுகள் உள்ளன.  இவை மேலெழும்போது அவை நனவின் உசாவும் பண்பை தூண்டுகின்றன.  கேள்விகள் எழுகின்றன.  பின்னர் நினைவுகள் இக்கேள்விகளுடன் தொடர்புறுத்தப்பட்டு நாம் சில முடிவுகளுக்கு வருகிறோம்.  உணர்ச்சிசார் விருப்புகள் தோன்றுகின்றன; பல்வேறு அவாக்கள் நிறைவேறுகின்றன.  அகந்தை இவற்றையெல்லாம் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

உடல் தோலால் மூடப்பட்டுள்ளது.  தோல் உணர்வுடையது.  உடல் முழுவதையும் மூடியிருக்கும் உணர்வுறுப்பு அது.  நம்மைச் சுற்றிலும் நம் உணர்ச்சிகள் நம் உடல்ரீதியான் இருப்பை எந்நேரமும் நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கின்றன.  கண்களும், காதுகளும், நாசியும், நாவும் எல்லாம் தோலின் வேறுபட்ட வடிவங்களே.  கண்ணில் உள்ள தோல் ஒளியை உணரத் தேவையான மீநுண்மை கொண்டுள்ளது; காதில் உள்ள தோல் ஒரு முரசாக ஆக்கப்பட்டு அதிர்கிறது; மூக்கிலுள்ள தோல் மோப்பக் கணுக்களைக் கொண்டுள்ளது; நாவின் தோல் சுவை அரும்புகளை பெற்றுள்ளது.  எல்லாம் தாண்டி அது தோல் மட்டுமே.  நாராயண குரு இங்கே புலனுணர் அமைப்பை விளக்க தோலை பயன்படுத்துகிறார்.  உடல்சார் பொருளை அகத்துடன் இணைத்துள்ளது கூர்மதியுள்ள செயல். புலனுறுப்பு என்பதால் தோல் அகம் சார்ந்தது; அதே நேரத்தில் தசைகளையும், திசுக்களையும், நரம்பியல் அமைப்பையும், எலும்புகளையும் ஒன்றாய் பிடித்திருப்பதற்கான புற உறையும் அது.

எலும்பியல் அமைப்பு உடலுக்கென்று அதற்கேயான ஒரு வடிவை அளிக்கிறது.  நாம் உயிருடனிருக்கும்போது நம்மால் ஒடிச்சாடி, குதித்து, குட்டிக்கரணம் அடிக்க முடிகிறது.  மிகச்சிறப்பான முறையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக தோன்றுகிறது.  எலும்புகள் எல்லாம் சிறப்பாக அடுக்கப்பட்டு தமது குழிகளில் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.  ஆனால் நம் எளிய மூச்சு உடலை நீங்கும்போது இவ்வெலும்புகளெல்லாம் தனித்தனியாகின்றன.  இடுகாடொன்றிற்குச் சென்று பழைய உடலொன்றை தோண்டி எடுக்கும்போது அவற்றின்மீது சதையோ தோலோ இருப்பதில்லை.  எந்த உறுப்பும் காணப்படுவதில்லை, மண்டையோட்டிற்குள்ளும் மூளையும் பிறவும் இருப்பதில்லை.  சுத்தமான எலும்புகளே எஞ்சுகின்றன.  அவற்றை எடுக்க முயலுவோமென்றால் அவை தனித்தனியாக உதிர்ந்துவிடுகின்றன.  உடற்கூறியலாளர்கள் கம்பிகளைக் கொண்டு கட்டி அவற்றை நிறுத்தி வைக்கின்றனர்.  வாழும்போது அவற்றைப் பிணைத்து வைத்திருப்பது எது?  இந்த மூச்சுக்காற்றுதான்.  நமது உடல் என்பது எளிதில் மறையக்கூடியது.

நாம் பார்த்த தோலுக்கும் ‘நான்’ எனும் நனவுக்கும் – தன் முனைப்புக்கும்(ego) – இடையில் பல அவாக்கள் எழுகின்றன.  ஃபிராய்டின் கருத்துப்படி நமது அவாக்களின் விளைநிலம் தோலின் உய்த்தலில் பல்வேறு உட்கிடப்புறுப்புகளில் உள்ளது. இவை எளிதில் தூண்டப்படுகின்றன.  குழந்தை அதன் நாவின் உட்புறமும் உதடுகளின் உட்புறத்தோலும் தேய்க்கப்படும்போது ஒரு காமம்சார் இன்பநுகர்வை அடைகிறது.  அது தன் தாயின் முலைக்காம்பை சப்பும்போது, காம்பில் காமம்சார் தூண்டல் நிகழ்ந்து மின் தூண்டல் மூலம் பால் சுரக்கிறது.  தாய் தன் குழவியின் வாயில் பாலை சுரக்கிறாள்.  குழந்தை இந்த உதடுகளின் உய்த்தல் மூலம் தூய காமம்சார் இன்பத்தை நுகர்கிறது; அதற்குப் பரிசாக பாலும் கிடைக்கிறது.  அச்செயலை மேலும் செய்வதற்கு குழந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

அந்தப் பால் அடுத்த முனைக்குச் செல்லும்போது குழந்தை மலமும் சிறுநீருமாக வெளியேற்றுகிறது.  ஒவ்வொரு வெளியேற்றத்திலும் அதற்கு மூலத்தில் இன்ப நுகர்வேற்படுகிறது.  ஆக குழந்தையின் ஆதி இன்பங்கள் தாயின் பாலைப் பருகுவதும், மலமூத்திரங்களை வெளியேற்றுவதுமே.  அதற்கு மேலாக தாய் அதன் கன்னங்களையும் முகவாயையும் தொடுகிறாள்.  கைகால்களை தொட்டு கிளர்ச்சியூட்டுகிறாள்.

உடல் முழுவதும் கிளர்ச்சியேற்படுத்தும் பகுதிகள் உள்ளன.  மனிதர்களின் பெரும்பாலான இன்ப அவாக்கள் கிளர்ச்சியூட்டப்படுவதால் தோன்றுகின்றன.  அழகான ஒன்றைப் பார்க்கும்போது கண்ணின் நுண்ணுணர்வு கிளரப்பட்டு ஒருவகை காமம்சார் இன்பம் ஏற்படுகிறது.  குரல்களும் இசையும் தரும் கிளர் அதிர்வுகள் மூலம் காதிற்கு இசையின்பம் கிட்டுகிறது.  பலவித மணங்கள் மூக்கை கிளர்த்துகின்றன.  ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் நாம் வாழ்வதே தோல் பெறும் இன்பத்திற்காகத்தான்.  இவ்வின்பங்களுக்கான அவாக்கள் உறைவது மிக ஆழத்தில் என்றாலும் அவை தோலளவிலேயே வாழ்கின்றன.  ஒருவிதத்தில், வாழ்வின்பங்கள் எல்லாமே தோலாழம் வரையே நிகழ்பவை.

தொடுகை நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றுதான்.  ஆனால், தீச்சூடு படும்போது எதையும் தொடவே நாம் அஞ்சுகிறோம்.  காலில் முள் குத்திவிட்டதென்றால் தரையில் கால் வைப்பதே நம்மை பதட்டப்படச் செய்கிறது.  இன்பம் இருக்குமிடத்தில் வெகு அருகிலேயே வலியும் இருக்கிறது.  இன்பத்தேடல் பெரும்பாலும் வலியையே அளிக்கிறது.

உடல்சார் வலி போதாதென்று, மதத்தினர் குற்றவுணர்வென்பதை கண்டுபிடித்து அறம்சார் வலியை வேறு சேர்த்துள்ளனர்.  நவீனயுக மனிதனில் உள்ள பல தோல்சார் இன்பங்கள் பெரும் பாவத்துடனும் பெரும் குற்றவுணர்வுடனும் நெருக்கமான தொடர்புடையவை.  அமெரிக்காவிலும் பிற இடங்களிலும் இரண்டு ஆண்களோ இரண்டு பெண்களோ ஒன்றாக உறங்குவதைக் கண்டால் அதை பெரும் பிரச்சினையாக்கும் போக்கு உள்ளது.  நட்பென்று அதை போற்றுவதற்கு பதிலாக ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று அவர்கள் தூற்றப்படுகின்றனர்.  தோலும் தோலும் தீண்டப்படும்போது பரபரப்பும் குற்றவுணர்வும் ஏற்படுகிறது.  தோலும் தோலும் தீண்டினால் மேலுலகில் இறைவன் வருந்துகிறான் என்கின்றனர் மதம்பேணுவோர்.  இது அத்துணை பெரிய விஷயமா என்ன?  ஒருவரது தோல் மற்றொருவருடையதை தீண்டுவது ஒரு சிறு கிரகத்தில் நிகழும் ஒரு மிகச்சிறிய நிகழ்வு மட்டுமே. ஆனால் அதற்கெதிராக நாம் குற்ற விதிகளையும் ஒழுக்க விதிகளையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம்.  நீதிமன்றங்களில் வக்கீல்கள், ‘தொட்டான், தொடவில்லை’ என்று வாதிட்டு அதற்கு சாட்சிகளும் தடயங்களும் அளிக்கின்றனர்.

மொத்த உலகமும் ஒரு பெரும் குளறுபடியில் இருக்கிறது.  இயல்பாகவே அழிவை நோக்கிச்செல்லும் அதன் இயல்பே இதற்கு முதன்மைக் காரணம்.  போதாக்குறைக்கு நம் தன்முனைப்பென்னும் அசட்டுத்தனம் வேறு.  மிஞ்சும் விழுமியம்தான் என்ன?

இங்கே குரு, ‘இது அழியும்’ என்கிறார்.  தோலில் தொடங்கி இன்பம் விழையும் உள்ளுறை அவாக்களின் ஆற்றல்கள் வரை உள்ள மொத்த அமைப்பும் அழியக்கூடியது.  அதைக் குறித்து தியானிப்பது பெரிய பயனேதும் அளிக்காது.  தன்னியல்பை எய்துவதற்கு – ‘சரூப்யசித்தி’க்கு  – அது வழிவகுக்காது. உடல், மனம், புலன்கள் அல்லது சிறிது நேரத்தில் மறையும் புலனின்பங்கள் இவை குறித்து தியானிப்பதன் மூலம் அழிவற்றதை அறியமுடியாது.

சினைமுட்டையாய் அன்னையின் கருவிலிருக்கும்போதே, வளரும் கருவாய், அன்னைக்கும் தனக்கும் இடையேயான விளக்கமுடியா இடையீடு மூலமாக தன்னை வெளித்தள்ளும்போதே, இறுதியில் தன் விடுதலையை அடைந்தபோதே இருந்த தூய விழிப்புநிலையை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்பவேண்டும்.  இவையெல்லாம் உள்ளுறையும் வேறொரு விழிப்புணர்வால் செய்யப்படுகின்றன.  தாயிலும், சேயிலும் தந்தையிலும், பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிர்களிலும் உறையும் அது ஒன்றே. அது ஒரு பொதுவான வாழ்க்கைக் கோட்பாடு, வாழ்வின் ஒரு சீரான மெய்மை.  அது செயலற்று இருக்கக்கூடும், வடிவுபெறக்கூடும், அனைத்து விழிப்புநிலை சாயைகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்தக்கூடும். ஆனால் ஒருபோதும் அது பாதிப்புக்குள்ளாவதில்லை. அது அழிவற்றது, அது இறப்பதில்ல. அதுவே ‘ஆத்மன்’ எனப்படுவது.

அதை தியானிப்பதற்கு முதுமுனிவர் ஒரு வாய்பாட்டை வகுத்தனர் – ‘அயம் ஆத்ம பிரம்மா’.  அதன் பொருள் – ஆத்மாவே பிரம்மம்; அனைத்திலும் உறையும் இத்தன்னொளிர் விழிப்புநிலையே முழுமுதலானது.  தோலுக்கும் பிற எல்லா அவாக்களுக்கும் இடையில் உறையும் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.  இதை தியானிக்கையில், தொடர்ந்து சிந்திக்கையில், அந்த விழிப்புணர்வு குறைவற்றதாகிறது.

பக்தியே உச்சபட்ச ஒப்புக்கொடுத்தல்.  சங்கரர் தன் விவேகசூடாமணியில் பக்தியை மெய்யுருவின் மீதான இடையறா தியானம் என்கிறார்.  நம் மெய்யுரு என்பது என்ன?  அதுவே உணர்தல், நம் மெய்யிருப்பை புரிந்துகொள்ளுதல்.

அது வளர்ந்து முழுமுதலாகிறது.  இது நிகழ்கையில், நாம் ‘நான் என்பது இவ்வுடல்’ என்னும் நம் முதன்மை அடையாளத்தை காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.  அல்லாமல், பொருந்தா இரண்டு பொருட்களை நாம் இணையாக வைக்கிறோம் – உடலிலிருந்து பிறக்கும் தன்முனைப்பையும் ‘நீயே முழுமுதல்’ எனும் ரிஷியின் வாக்குடன் அகத்தையும்.  இதனால் உடல்போர்த்த இந்த தன்முனைப்பே முழுமுதல் என்ற பொருள் தோன்றுகிறது.  மதவாதிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் இத்தகைய ஒரு நிலையை எய்திவிடுவது வியப்பானது.  பின்னர் அவர்கள் தற்பெருமைப் பித்தர்களாகி, ‘நானே கிறிஸ்து’, ‘நானே இறைவன்’, ‘நானே அவதாரம்’, ‘நானே பகவான்’ என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளத் துவங்குகின்றனர்.  அங்கே ‘நான்’ என்பது என்ன? சற்றுமுன்பு நாம் ‘அழியும் பொருள்’ என்று சிறுமைப்படுத்தியதுதான் அது.

இதை சங்கரர் நாய்த்தோலில் புனிதப்பாலை நிரப்புவது என்கிறார்.   இந்தியாவிலும் அரேபியாவிலும், பசு, ஒட்டகம், நாய் போன்ற விலங்குகளின் தோலைக்கொண்டு வாளிபோன்ற ஒன்றை தயாரிப்பர்.  குடிப்பதற்கு அதை அராபியர் பயன்படுத்துவதுண்டு.  இந்தியர்களோ, கட்டட வேலை நடைபெறுமிடங்களில் நீரைக் கொணர மட்டுமே பயன்படுத்துவர்.  அவை சுத்தமற்றவையாக கருதப்படுவதால் அதில் பாலை எடுத்துவந்தால் எவரும் அருந்தமாட்டார்.  நாய்த்தோலில் இடப்பட்ட பால் தன் புனிதத்தை இழக்கிறது.  அதுபோன்றே தன்முனைப்பு என்பது அசுத்தமானது, அருவருப்பானது.  அதை ஒருபோதும் முழுமுதலோடு அடையாளப்படுத்துதல் கூடாது.  ஆனால், தவறான கருத்துகள் கொண்டோர் இத்தவறை அடிக்கடி செய்வதுண்டு.  இது அவர்கள் தன்னையறிதலில் இடர் ஏற்படுத்துவதோடு அவர்களில் கர்வத்தையும் மூர்க்கத்தையும் நிறைக்கிறது.  இதனால் உலகிற்கே பல இடைஞ்சல்களை அவர்கள் ஏற்படுத்துகின்றனர்.  அவர்கள் மத வெறியர்களாகி தனிமனித வழிபாட்டை வளர்த்து பிறர் தம்மைப் பணியும்படி வற்புறுத்துகின்றனர்.  குரு வடிவான முழுமுதலுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தலுக்கும் மூர்க்கன் ஒருவனுக்கு அடிமைத்தனம் செய்தலுக்கும் வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது எளிதல்ல.  நாம் தவறானதை தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம் என்பதைக் கூட நாம் உணர்வதில்லை.

தோழி ஒருவர் பிரசுரிக்கும் இதழ் ஒன்றை நேற்று படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.  அவர் தன் ஆசிரியருடனான இப்பிரச்சினையில் சிக்கியிருந்தார்.  ‘அவருக்கு நான் அடிமையா அல்லது இறைவடிவிற்கு என்னை ஒப்புக்கொடுத்துள்ளேனா?’ என்ற சரியான கேள்வியை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறார்.    இவ்விடத்தில்தான் பெரும் பிரச்சினைகள் தோன்றுகின்றன.  தாடியுடன் இருக்கும் இவரே குரு அல்லது இறைவன் என்று ஒருவர் எண்ணக்கூடும்.  தொப்பையுடன் அலையும் இந்த தாடிக்காரனோ அல்லது சொட்டைத்தலையுடன் திரியும் சோளக்கொல்லை பொம்மையோ அல்ல குரு என்பவர்.  அவர்கள் எல்லோரையும் போல் அசுத்தம் நிரம்பிய, அழியக்கூடிய உயிரிகள்தான்.  எல்லோரையும் போலவே நாற்றமடிக்கக் கூடியவர்கள்.  ஞானத்தில் பிறந்த சொற்களின் வழி மின்னும் ஒளியே அழிவற்றது.  நல்லூழோ அல்லது தீயூழோ சில நேரங்களில் தூசியில் நாறும் கருவியிலிருந்தும் ஓசை எழும்.  ஆன்மீகத் திறனாளிகளுக்கும் அவரை அண்டியவருக்கும் தவறான அடையாளப்படுத்தலுக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எச்சரிக்கை இது.

இவ்வுடலைக் காணும்போதே இது எத்துணை நிலையற்றது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்கிறார் நாராயண குரு.  அதேபோல், முழுமுதல் என்பது அழிவற்றது என்பதை உணர்வதும் எளியசெயல்தான்.  ஆனால், அழியக்கூடிய இந்த தன்முனைப்பு அழிவற்ற முழுமுதலுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தானே முழுமுதல் என்று பொய்யாக நம்பத்தொடங்கிவிடக்கூடிய அபாயத்தை அவர் முன்னுணர்கிறார்.  “இறையே, நீ எனக்கு நிச்சயமாய் இதில் உதவவேண்டும்.  நான் ஒரு தற்பெருமைக்காரனாக ஆகாமல் இருக்க எனக்கு அருள் புரிவாயாக!  ஊதிப்பெருகும் பொய்யான தன்முனைப்பு எனக்கில்லாமலாகட்டும்.  இதில் நான் செய்யக்கூடியது எதுவுமில்லை.  நீ வந்து எனக்கு உதவவேண்டும்.  நான் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பற்றவனாக ஆகும்படி அருள்வாய்” என்கிறார்.

ஆன்மீகத் தன்முனைப்பைக் கடப்பது எளிதல்ல.  ஒரு பத்து பேர் உங்களைப் பணிந்து மரியாதை செலுத்துவார்களேயானால், நீங்கள் உங்கள் சமநிலையை இழக்காமல் இருக்கக்கூடும். ஆனால் மேலும் மேலும் மக்கள் உங்களை போற்றத்தொடங்கும்போது அது உங்களை விட்டு விலகத்தொடங்கும்.  சரியான மனப்பாங்கை கைவிடாமல் இருப்பது மிகவும் கடினம்.

எளியவன் ஒருவனை சிலர் கிண்டல் செய்த கதை ஒன்று இந்தியாவில் உண்டு.  அவன் தன் ஆட்டுக்குட்டியை விற்பதற்கு சந்தைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தான்.  அவன் வரும் வழி அறிந்து அங்கங்கே நின்றுகொண்டார்கள் நண்பர்கள்.  முதலாமவன், “என்ன இது? அந்த நாயுடன் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்றான்.

“நாயா?  இது ஆடு” என்றான் ஏமாளி.

“ஆடா? நாயைப் பார்த்தால் உனக்குத் தெரியாதா?”

“நாயா?” அதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இது ஒன்றும் நாயல்ல, எனது ஆடு இது” என்றான்.  முதலாமவன் முட்டாள் என்று அவன் எண்ணினான்.  ஆனால் இரண்டாமவன் நாயைப் பற்றி விசாரித்தபோது ஏதோ சரியில்லை என்று அவனுக்கு சந்தேகம் தோன்றியது.  மூன்றாமவன் அதை நாயென்றபோது அவனது சங்கடம் அதிகமானது.  மூன்று பேர் சொல்வதை எப்படி மறுப்பது?  ‘இது ஆடுமில்லை, நாயுமில்லை; ஏதோ பேயாக இருக்கவேண்டும்.  எனக்கு ஆடாகத்தோன்றும் பேய், மற்றவர்களுக்கு நாயாகத் தெரிகிறது போலும்’ என்று யோசித்தான்.

நான்காமவன் “ஏய், இந்த நாய் விற்பதற்கா?” என்று கேட்டபோது ‘இது நாயேதான்.  நான்தான் முட்டாள்.  நாயை ஆடென்று எண்ணிவிட்டேன்.  இது பேயேதான்.  இதைப்போய் இழுத்துக்கொண்டு அலைகிறேனே!’ என்றெண்ணினான்.  சிறிது தூரம் சென்றுவிட்டு, யாருமில்லாத இடமொன்றில் அதை வீசிவிட்டு ஓடினான்.  அவ்விடத்தில்தான் ஐந்தாமவன் மறைந்திருந்தான்.  அவன் ஆட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் சென்றான்.

இதைப் போல்தான், முதலில் ஒருவன் வந்து “ஓ குருவே!” எனும்போது, “அப்பனே, கிண்டல் செய்யாதே!” என்பீர்கள்.  பின்னர் இருவர் வந்து “குருவே” எனும்போது “நானா? இல்லை இல்லை” என்பீர்கள்.  பத்துபேர் வந்து உங்களை பெரும் குரு என்று சொல்லி வணங்குவார்கள்.  நீங்கள் உங்களை நோக்கி, ‘நான் பெரும் குருவா?  அப்படியில்லையா?’ என்று கேட்டுக்கொள்வீர்கள்.  பின்னர் நூறு பேர், பத்தாயிரம் பேர் என விமானங்களில் வந்திறங்குவார்கள்.  இப்போது உங்களால் நீங்கள் மாபெரும் குரு என்பதை மறுக்கமுடியாது,  அனைத்தும் நிச்சயிக்கப்பட்டுவிடுகிறது.  இப்போது நீங்கள் “கடவுளே, வந்து என்னை காப்பாற்று.  இப்போதுதான் நீ வேண்டும்.  என்னால் இந்தக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை” என்று இறைஞ்ச வேண்டியதுதான்.

புதிய ஏற்பாடு இதே கருத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.  முதல் சம்பவமே யேசுவை கோபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று குதிக்கச் சொல்வதுதான்.  “உலகைப் பார், அது உன்னுடையதாகும்!”  யேசு, “புறத்தே போ சாத்தானே!” என்றார்.  இத்தகைய உறுதியே தேவை.  “புறத்தே போ சாத்தானே!  உன் இறையை நீ தூண்டக்கூடாது.  நான் என் இறையின் முன் வணங்கவே இங்குளேன்.  உலகாயதத் தூண்டல்களுக்கு முன் பணிவதற்கல்ல.”  இங்கே சாத்தானுக்கு பதிலாக தன்முனைப்பை வைப்போமென்றால் நாம் வேதாகமங்களை தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பேயில்லை.

இப்பாடல் நம்மை அழியும் அகத்தையும் அழியா ஆன்மாவையும் பிரித்தறியும்படி கோருகிறது. அழியா ஆன்மாவுடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது என்பது இறையருளால் நிகழ்வது.  அறிவுசார் தேடல்கள் மூலமோ அகவிவாதங்கள் மூலமோ அதை நம்மால் எய்த முடியாது.  அது இறையின் கொடை, அருளால் வருவது.  இங்கே நம்மை தத்துவவிசாரம் தாண்டி பகுப்பாய்வு தாண்டி இறையருள் நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார் குரு.  இப்பாடல் நம்மை பிரார்த்தனை செய்யும்படி கோருகிறது. பொருட்களின் மெய்மையை அறிய, மாயத்தோற்றங்களால் வழிதவறாமலிருக்க இறையருளின் உதவியை நாடச் சொல்கிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 6

Standard

எழவேண்டும் பின் உறங்கவேண்டும்
உண்ணவேண்டும் இணையவேண்டும்
என்றிவ்வண்ணம் பல அவாக்கள் எழும்போது
மாறாமல் உள்ள வடிவை அறிய யாருளர்?

                                                                           (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 6)

‘மாறாமல் உள்ள வடிவை அறிய யாருளர்?’ எனும் அழுத்தமான கேள்வியுடன் முடிகிறது இப்பாடல்.  இனிவரும் பாடல்களில் விவரிக்கப்படவிருக்கும் பிரச்சினையும் தீர்வும் இங்கே முன்வைக்கப்படுகின்றன.  ஆன்மீக உலகில் கடவுள்-சாத்தான், நன்மை-தீமை, அநிகழ்வு-நிகழ்வு, கடந்தது-உள்ளுறைவது, பிரம்மம்-தர்மம், தனித்தது-சார்புடையது என பல முரண்கள் உண்டு.  மாறிக்கொண்டேயிருக்கும் வாழ்வவாக்கள் (விழைவுகள்) மற்றும் முழுமுதலின் மாறாவடிவம் ஆகியவையே இப்பாடலில் முன்வைக்கப்படும் முரண்கள்.

எந்த ஒரு உசாவலிலும் நம்மைக் கவர்வது நாமறிந்ததும் நிச்சயமானதும் தெளிவற்ற உணர்வும் கொண்ட உலகை நோக்கி பின்நகரும் புதிர்.  சர் ஆர்தர் எடிங்டன் இதற்கு உதாரணமாக ஒரு மேசையைக் கூறுவார்.  ஒரு மேசையைப் பயன்படுத்தும் இயற்பியலாளர் முன் இரண்டு மேசைகள் உண்டு என்பது அவரது கூற்று.  ஒன்று இயல்நிகழ்வானது, மற்றொன்று மெய்யானது.  இயல்நிகழ்வான மேசையை பார்க்கவும், தொட்டுணரவும், பயன்படுத்தவும் முடியும்.  அதே சமயத்தில் ஒரு இயற்பியலாளனாக அது மெய்யானதல்ல என்று அவனுக்குத் தெரியும்.  அவனைப் பொறுத்தவரை, கண்ணுக்குப் புலப்படாததும் சுழலும் இயல் ஆற்றலுடன் எப்போதும் அசைந்துகொண்டிருக்கும், பாய்ம நிலையிலிருக்கும் வேகமாக நகரும் மூலக்கூறுகளின் திரளே மெய் என்பது.  எனவே, ஒருவன் தான் அறிந்த பொருளான மேசையின் மெய்மையை முனைப்புடன் மதிப்பிட முயலும்போது அம்மேசை தற்கோள்களாலான புரிந்துகொள்ளமுடியாத உலகில் மறைந்துபோகிறது.

வேதாந்தியின் நிலை இயற்பியலாளனின் நிலையிலிருந்து பெரிதும் வேறுபட்டதல்ல.  தோற்றமும் மெய்மையும் தம்முள் ஒன்றுடன் ஒன்று போட்டியிடும் புதிரை அவரும் கையாள வேண்டியிருக்கிறது.  புலன்கள் தோற்றத்தால் எளிதில் பாதிப்படைகின்றன.  ஆனால், மெய்யானது நழுவிச் செல்வதாக (மழுப்பலானதாக), அதை உயிர்ப்புடன் தொடரும் மனதின் இயல்புக்கு மாறானதாக இருக்கிறது.  என்னதான் நம்பிக்கை தராததாக இது இருந்தாலும், ஒருவனால் தேடலை விட்டுவிட்டு, தோற்றத்தை முன்முடிந்ததாக ஏற்க முடியாது.

நாம் உலகியல்புடையவர்கள்.  தனது அச்சில் சுழன்று கதிரவனைச் சுற்றி வருவது பூமியின் செயல்சார் இயல்பு.  இதன் விளைவாய் நாம் பகல்-இரவு மாற்றத்தை துய்த்துணர்கிறோம்.  பூமிக்கு ‘தரா’ என்றொரு பெயருண்டு.  தரா என்றால் தாங்குவது. அவ்வவற்றின் உள்ளார்ந்த ஆற்றல்களால், அவற்றின் அறத்தால் தாங்கப்படும் பல பொருட்களும் பூமியில் உள்ளன.  தர்மம் (அறம்) என்பது தனித்துவத்தின் அனைத்து வடிவத்திலும் அமைப்பு மற்றும் செயல்சார் மறையாக இருப்பது. தனியனில் உள்ள அமைப்பு மற்றும் செயல்சார் அமைவு (system) என்பது தன்னாளுகை கொண்ட அலகுதான் என்றாலும் அது சிக்கலான ஒரு அமைவின் பகுதியே.  வானில் ஒளிரும் விண்மீனுக்கும் பெருமகிழ்வுடன் அதை உற்றுநோக்கும் கண்ணிற்கும் இடையிலான இயல்சார் இணக்கத்தை அவ்வளவு எளிதாக விளக்கிவிட இயலாது.

முந்தைய பாடலில் பகல்-இரவு ஏற்படுத்தும் உள உடலியல் செயல்வினை பேசப்பட்டது. நாம் விழித்திருந்தாலும் உறங்கிக்கொண்டிருந்தாலும் மாறாத சாரம் ஒன்று நம்முள் உள்ளது.  உபநிடதங்கள் இதை, அனைத்தும் தழுவிய ஒருமைக் கொள்கை – பிரம்மம் – என்று குறிப்பிடுகின்றன.  நாம் உறங்கும்போதுகூட உடலின் முக்கிய செயற்பாடுகள், தனித்துவ அமைவை அதன் உச்சபட்ச ஒருங்கிணைவு நோக்கி சீரமைக்கும் நுண்ணறிவால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன; இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்படி செய்யப்படுகின்றன.  இந்த ஒருங்கிணைவு அமைதி, மகிழ்ச்சி, ஒருமை என உணரப்படுகிறது.  முந்தைய பாடலில் ஏற்றப்படாத விளக்கின் நோக்கும் ஒளி எனக் கூறப்பட்ட இந்த மாற்றமில்லா சாரமே நம் அடிப்படை இயல்பு.

அறமெனப்படுவது நமது உள்ளார்ந்த இயல்பு (second nature).  மாற்றமில்லாததையும் மாறிக்கொண்டேயிருப்பதையும் இணைக்கும் புதிர்த்தன்மை கொண்டது. தனியாக்கப்பட்ட உயிருருக்கள் என்ற வகையில் அறத்தின் பண்பேற்றங்களே நாம்.

நம் இயல்பின் சிக்கலான இயங்கமைவில் முதன்மையான பல இருமைச் செயல்பாடுகளில் ஒன்றுதான் விழித்தல்-உறங்குதல் என்பது.  நாம் விழித்திருக்கையில் உடலூட்டம் மற்றும் மனமகிழ்வுக்கான தேவைப்பாடு கூர்மையாக உணரப்படுகிறது.  உணவையும், சலிப்புணர்விலிருந்து தப்பிக்க உதவும் கேளிக்கைகளையும் தேடுவதே பலருக்கும் வாழ்வின் முக்கிய நாட்டமாக உள்ளது. (இக்கருத்தை உணர்த்த) உண்பதைக்குறிக்க மலையாள மொழியில் பல சொற்கள் இருந்தபோதும் குரு கவனமாக ‘புஜிச்சிடேணம்’ என்ற சொல்லை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். ‘பூ’ என்பது வெளிப்படுவது.  ‘புஜ்’ வெளிப்பாட்டை நிகழ்த்துவது.  அது போகத்துடனும் (துய்ப்பதுடனும்) தொடர்புடையது.

துய்ப்பவன் ‘போக்தா’ எனப்படுகிறான்.  நாம் ஒரு புலன் முகமையை அறிபவன், செய்பவன், துய்ப்பவன் என்ற மூன்று வழிகளில் உணர்கிறோம்.  முதலிலிருந்து நான்காம் பாடல் வரை நமது கவனம் அறிபவனில் குவிந்திருந்தது.  ஐந்தாவதில் செய்பவனை நோக்கி திருப்பப்பட்டது.  இப்பாடலில் நம் கவனம் துய்ப்பவனை நோக்கி நகர்கிறது.

உடலுக்கான ஊட்டத்தைத் தேடுவதென்பது வாழ்வவாக்கள் பலவற்றுள் ஒன்று மட்டுமே.  மனிதன் என்பவன் வெறும் உடல் மட்டுமல்ல என்பதையே ‘மனிதன் அப்பத்தால் மட்டுமே பிழைப்பதில்லை’ என்றார் யேசு.  அறியும், எண்ணும், நுணுகிக்காணும், மதிப்பிடும் திறன் கொண்ட ஒரு ஆற்றலால் உடல் இயக்கப்படுகிறது.  இவ்வியற்பாடே ஆன்மா அல்லது ஆவி எனப்படுகிறது. பரவுதலே ஆவியின் இயல்பு.  ஆவியின்/ஆன்மாவின் தனிப்பண்பே அது சார்ந்திருக்கும் பிரபஞ்ச ஆன்மாவின் தூய இருப்பை நோக்கி மீண்டும் மீண்டும் செல்வதே.  உடலின் எல்லைகளுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும்போது அது இயல்பாய் இருப்பதில்லை.  தன் மட்டத்தைத் தேடும் (கண்டடையும்) நீர்போல, ஆன்மாவானது எப்போதும் எல்லையற்றதை நாடிக்கொண்டேயிருக்கிறது.  உடலின் தேவைகளை நிறைவுசெய்ய முயலும் தனியனின் செயல் அறச்சார்புடையது.  ஆனால், தனியனின் உடல், குடும்பம், குலம், குழு, நாடு இவற்றின் எல்லைகளைக் கடக்கவேண்டும் என்ற ஆன்மாவின் தேவையோ அதன் முழுமுதல் அறமேயாகும்.

முழுமுதலுக்கான ஆன்மாவின் நாட்டம், சேய் தாயிடம் கொள்ளும் பற்றுக்கு ஈடானது.  ஒருவருடன் ஒருவர் தொடர்புறுத்திக் கொள்வதற்கான கட்டாயத் தேவை இருவருக்குமே உள்ளது.  சேயும் தாயும் தனித்தனி உடலைப் பெற்றிருந்தாலும் ஒன்பது மாதங்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருந்தவர்கள்.  தாயின் கருப்பையில் சேயிருக்கும் பேறுகாலம் ஆவி மற்றும் அதன் இயல்வெளிப்பாடு ஆகியவற்றின் பல மறைசெய்திகளை தன்னுள் ஒளித்து வைத்துள்ளது.  கரு உருவாவதன் முன்பே, பல யுகங்களாக – பிரபஞ்சத் தோற்றம் முதற்கொண்டே – சேயின் ஒரு பகுதியும் தாயும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றனர்.  தாயெனும் நாற்றங்காலில் தன் கழுவாயை (‘at-one-ment’) மீளப்பெறும்போதுதான் சேய் தன் இயல்புடன் இருப்பதாக உணர்கிறது.  தாயும் அதேபோல் உணர்கிறாள்.  சேய்க்கு பாலூட்டுகிறாள், அணைத்து முத்தமிடுகிறாள். இருவரும் இணைந்திருக்கும்போது தங்களையே மறக்கின்றனர்.  விரிவாக்கம் மூலம் தன் விடுதலையைத் தேடும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் ஆன்மாவை கட்டுக்குள் அடைக்கிறது.  இது ஒரு புதிர்தான்.  சேயை தந்தைக்கு அறிமுகம் செய்கிறாள் தாய். அத்தந்தையிடமிருந்தே சேய் தன் காலமற்ற மறுபாதியைப் பெறுகிறது.  சேயின் அன்பு தந்தையிடமும் பின் சகோதர சகோதரிகளிடமும் விரிகிறது.  இவ்வாறாக, அன்பு ஆர்வ எல்லையத்தை விரிவாக்குவதோடு புதிய பிணைப்புகளையும் உருவாக்குகிறது.

தனியனின் சிறப்பியல்புகளை வளர்க்கும், உயிராற்றலைப் பேணும், அவனது வளரும் ஆளுமையாக மலரும் அறம் பல்நிலை உருவாக்கமும் பல்நிறக் கருத்தும் கொண்டது.  தனித்துவத்தின் ஒரே அடிப்படை என்ற நிலையில் அது முழுமுதலிலிருந்து வேறுபடுத்தப்படாதது.  இயல் உருத் தோற்றத்தின் முதற்காரணமான அதுவே இடம்சார் நீட்சிப்புலத்திற்கு இயக்கத்தைக் கொடுக்கும் காலம்சார் செயற்பாடாகும்.  தனித்துவத்தின் புறமெய்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கும் அது, இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல் மற்றும் மனித அளவில் உளவியல் நாட்டங்களுடன் செயலாற்றக்கூடிய அமைப்புசார் இணக்கத்தின் அறுதியான வடிவங்களை மேற்கொள்வதற்கென தெளிவில்லாததும், வேறுபடுத்தப்படாததுமான ஆற்றலை வழிப்படுத்துவதும் ஒழுங்கமைப்பதுமான பரிணாம நிகழ்முறை. வாழும் உயிரியின் இயங்கியல் என்ற வகையில், உயிரியின் தற்பேணலுக்கும் நிலையான அமைவாக அதன் வாழ்நாளை நீட்டிக்கவும் உகந்த வினையையும் எதிர்வினையையும் முடிவெடுக்க உதவும் கணிப்புப்பட்டி போல் உதவும், தக்கவைத்துக்கொள்ளப்படும் நினைவுகளின் கிடங்கு அது. வாழ்வவாக்களின் நாட்டமான அது, இன்பநாட்டம் கொண்ட தொகுவிருப்பின் கலவை; ஒவ்வொரு குருட்டு இயக்கத்திலும் தன்னிலை உணர்ந்த முயற்சியிலும் அதன் நீளவாட்ட வரலாற்றால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதும் அறுதியிடப்படுவதுமான ஒரு தொடர் நிகழ்முறை.  நேரடியான இடைவினை முகமையாக தன்னை நான் என்னும் உணர்நிலையில் சுய-விழிப்புடன்  அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் அது தன்வய மற்றும் உள் உணர் நடத்தை, பெறப்பெற்ற பழக்கங்கள், தகவமைவு, தன் நெகிழ்வான சமநிலையை பாதுகாத்துக்கொள்வதில் கருத்தாக இருக்கும் – தன்னைத்தான் ஒழுங்கமைத்துக்கொள்ளும் அமைவுக்கு உதவும் விருப்பச்செயல்கள் ஆகியவற்றைப் பேணும் சமநிலை.

அத்தகைய சிக்கலான ஒரு நோக்கிலேயே அறத்தை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இந்த அறமே ஒருவனில் உள்ள அறிபவன், செய்பவன், துய்ப்பவன் என்பனவற்றின் நேரிணைகளாக காலந்தோறும் புறவயப்படுத்தப்படும் மக்கள், பொருட்கள், நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றின் பொருளை (அர்த்தத்தை) முடிவு செய்கிறது.  ஒரு சூழலுக்கு பொருள் கற்பித்தல் என்பது ஒரு வாழ்வவாவை உயர்த்திப்பிடிப்பதற்கும் தாக்குதலிலிருந்து அமைப்பைக் காத்தலுக்கும் இணையானது.  பொருளென ஒருவன் காணும் மீத்தெளிவு இழைவே ஒரு திரளின் இணைவையோ அல்லது முழுக்காட்சியையோ உண்டாக்குகிறது.  ஒரு முழுக்காட்சியை வகுத்தல் என்பதை இந்திய உளவியலாளர் ‘அர்த்தத்தை’ உருவமைத்தல் என்பர்.  அறமும் பொருளும் இணையும்போது ஒரு தனியனை அவை இன்பநாட்டத்தை நோக்கி உந்துகின்றன. இன்பநாட்டம் இணைவுக்கானதாகவோ (ராகம்) பிரிவுக்கானதாகவோ (துவேஷம்) இருக்கலாம்.  இவ்விருமுக கட்டாயப்படுத்தல் என்பது அடிப்படையில் இன்ப இயல்பூக்கம் சார்ந்தது.

பகவத் கீதையின் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் நம் வாழ்வின் பாதையை பாதிக்கும் ஏழு மாற்றமைவுகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.  அவை இச்சை (அவா), துவேஷம் (வெறுப்பு), சுகம் (இன்பம்), துக்கம், சம்ஞாதம் (நாட்டங்களின் தொடர்பின்மை), ஜீவன் (உயிர்க்கொள்கை), ஸ்தைர்யம் (உயிர்வாழ் விருப்பு) ஆகியன.

இத்துடன் தொடர்புடைய பிறிதொரு குறிப்பு பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரத்தில் காணக்கிடைக்கிறது.  அதில் ஆன்மீக இணைவுக்குத் தடையான ஐந்தை பட்டியலிடுகிறார் பதஞ்சலி.  யோகி விழையும் தனிமையும் (கைவல்யம்) முழுமுதலுடன் ஒன்றுவதற்கான வேதாந்தியின் விழைவும் கோட்பாடு ரீதியில் வேறுவேறானவை அல்ல.  அணுகும் நெறிமுறைகளில் மட்டும் வேறுபாடு உண்டு. பதஞ்சலி கூறும் தடைகளை ஆராய்வதன் மூலம் கீதை கூறும் ஏழு மாற்றமைவுகளை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.  பதஞ்சலியின் ஐந்து தடைகள் – கிலேசங்களாவன: அவித்யா (அறியாமை), அஸ்மிதம் (தன்முனைப்பு), ராகம் (ஈர்ப்பு), துவேஷம் (வெறுப்பு), அபினிவேசம் (வாழ்வைப் பற்றல்).

கீதையைப் பொறுத்தவரை, இயற்கையின் (பிரக்ருதி) மும்மை நடைமுறை மற்றும் ஆவியின் (புருஷன்) தனிப்பண்பான நனவு இவை இரண்டுமே நம் வாழ்வின் அடிப்படை மூலக்கூறுகள்.  காரணகாரியத்தின் திரளுக்கு இயற்கை பொறுப்பாகிறது. அதேபோல் இன்பநாட்டத்திற்கு ஆவியின் நனவு பொறுப்பாகிறது.  ஆவியானது இயற்கையால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படும் மெய்யில் சிறையுண்டிருப்பதால், இன்பத்திற்கான நாட்டம் ரஜோ தமோ குணங்களின் திரித்தல் மற்றும் மறைப்புக் கொள்கையால் மாசுபடுகிறது.  சத்வகுணமே கூட இன்பம்தரும் எதனுடனும் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளும் விழைவு கொண்டது.

இக்குறைகளைக் கண்டறிவதிலும், அவற்றைக் களைவதிலும் யோகிகளுக்கும் வேதாந்திகளுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு.  பதஞ்சலியின் யோகசூத்திரம் (பகுதி-2, சூ-17) காண்பவனும் காணப்படுவதும் ஒன்றாவதன் காரணம் தவிர்க்கப்படவேண்டும் என்கிறது. நாம் காணும் உலகிலிருந்து விலகிச் செல்வதையோ ஒதுங்கலையோ கீதை பரிந்துரைப்பதில்லை.  மாறாக, எல்லாவற்றிலும் உறைவதாக முழுமுதலைக் காணும் தெளிவான தரிசனத்தை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றே கூறுகிறது.  எல்லாவற்றிலும் தன்னை (ஆன்மாவை) அறிந்துகொள்வதே உயர் குறிக்கோள் என்கிறது ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம்:

அனைத்துயிரையும் தனதன்றி பிறிதொன்றாக எண்ணாதவனும்
தன் ஆன்மாவையே அனைத்திலும் உறைவதாகக் கொள்பவனும்
எதையும் வெறுப்பதில்லை.
அனைத்திருப்பிலும் ஒருமையைக் காண்பவனுக்கும்
அனைத்தையும் தன் ஆன்மாவாக அறிபவனுக்கும்
துயரம் ஏது?

நாராயண குரு தன் ‘யோக தரிசனத்தில்’ வேதாந்திகள் மற்றும் யோகிகளின் நிலையை பின்வருமாறு ஒன்றிணைக்கிறார்:

மனதை எப்போதும் ஒருமுகப்படுத்துவதும்
பகுத்தறியும் ஆன்மாவுடன் இணைப்பதும்
தன்னடக்க வடிவாய் இருப்பதுமே யோகமெனப்படும்.
காண்பவனும் காட்சியும் காணப்படுவதும் இல்லாமலாகும் இடத்தில்
இருதயம் ஒன்றிணைக்கப்படவேண்டும்
உள்ளுறை நினைவுக்கூறுகள் உள்ளவரை
யோகமறிந்தவன் அதையே யோகமென்பான்.

விடுதலை கோருவதே நனவின் இயல்பென்றாலும் அதற்குக் கிடைக்கும் கருவி அதன் குறிக்கோளை தோற்கடிப்பதாகவே இருக்கிறது. முதலில் விழிப்புநிலை; அதைத் தொடர்ந்து ஒரு பக்குவப்படுத்தலாக மொத்த விளைவின் தொகுப்பு என்பதே அனுபவம் நிகழும் வரிசை முறை.  அத்தகைய பக்குவப்படுத்தல் எதிர்காலத்தில் அதே அனுபவம் மீண்டும் ஏற்படவே நிச்சயம் வழிவகுக்கும்.  அவ்வனுபவம், அதையொட்டி வரும் உளப்பாடு வலிமிக்கதாயிருந்தால் விட்டோடுதல் அல்லது எதிர்த்துப்போரிடும் எதிர்வினை என்பதாக இருக்கிறது. அல்லது அந்த உளப்பாடு இன்பமளிப்பதாயிருந்தால் கவர்ச்சியால் நிரம்பியிருக்கிறது.  நனவை நடைமுறைகளுடன் அடையாளப்படுத்துதல் ஒருவனது மெய்யான இயல்பை மறக்கச்செய்கிறது.  இப்பாடலில் குரு வருந்துவது இதற்காகவே!