Tag Archives: மைத்ரீ உபநிடதம்

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 7

Standard

விழிக்காது உறங்காது அறிவாகவே இருப்பாய்!
அவ்வாறிருப்பது கைகூடாதென்றால்
ப்ரணவத்தை உணர்ந்து பிறப்பொழிந்து வாழும்
முனிஜன சேவையில் உன்னை நிறுத்துவாய்!

(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 7)

முதல்முறை கேட்கும்போதாவது இப்பாடல் முரணுரையாகத் தோன்றும். விழிப்புநிலைக்கும் உறக்கத்திற்கும் மாறிக்கொண்டேயிருப்பதற்கான தேவையில்லாமல், அறிவுடன் ஒன்றியிரு என்று தேடுபவனை அறிவுறுத்துகிறார் குரு. பெரும்பாலான உயிரினங்களைப் போலவே மனிதனும் பகலில் விழித்திருந்து இரவில் உறங்குகிறான். நமது உறக்கம் மற்றும் விழிப்புப் பழக்கத்திற்க் காரணமான இயற்கையின் தன்னியல்பில் தலையிடும் சக்தி நமக்குள்ளதா? மும்மை அடிப்படைப் பகுப்பை நம் நனவிலிருந்து பிரித்து அலுங்காது சுடர வைக்கமுடியுமா?

அறிவென்னும் சொல்லை முதற்பாடலிலிருந்தே  மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார் குரு. பெரும்பாலும் தகவல் துளிகளையே நாம் அறிவெனக் கொள்கிறோம். இத்தவறான எண்ணத்தை முதலிலேயே சரிசெய்யவேண்டுமென்பதற்காகவே இவ்வறிவு அறிவனைத்தையும் கடந்தது (அறிவிலுமேறி) என்கிறார். மேலும், அது புறஉலகில் காணப்படுவதாகவும் ஒருவனது அகவய விழிப்பென உணரப்படுவதாகவும் விவரிக்கப்படுகிறது.

முந்தைய ஆறு பாடல்களிலும், ஒருவனது அனுபவ எல்லைக்குள் சாத்தியமான ஆறு வகைமைகள் குறித்த மறைமுகக் குறிப்புகள் உள்ளன. முதற்பாடலில் அது அக உலகாகவும் புற உலகாகவும் இரண்டையும் அறியும் அறிவாகவும் கூறப்பட்டது. இரண்டாவது பாடலில், உள ஆற்றல், புலன்கள், உடல் மற்றும் அறியும் பொருட்கள் என தரப்படுத்தப்பட்ட படிநிலை வரிசை ஒன்றைத் தருகிறார் குரு. இவையெல்லாம் இணைந்து அனுபவமாகிறது.

மூன்றாவது பாடலில் ஒவ்வொரு புலன் அனுபவமும் ஒரு மன பிம்பத்தை ஏற்படுத்தும் மீத்தெளிவு பேசப்பட்டது. அனுமானித்து மட்டுமே அதன் இருப்பை உணரக்கூடிய மூல ஒப்புருவுடன் நேரடியான தொடர்பு அந்த பிம்பத்திற்கு உள்ளதா என்பதை உய்த்தறிவது எளிதல்ல. நான்காவது பாடலில், நனவென்பது அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்னும் மூன்று அடிப்படைக்கூறுகளாக பிரித்துக் காட்டப்பட்டது. இவை, அடிப்படையில் முதல் பாடலில் சுட்டப்பட்ட பிரபஞ்சவியல் அமைப்பின் உளவியல் வடிவம்.

ஐந்தாம் பாடலில் விழிப்பிற்கும் உறக்கத்திற்கும் இடையேயான நனவின் ஊசலாட்டத்தையும், விழிப்பு நிலையில் அகத்தின் இயல்பான சிதறும் தன்மையையும் நம் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருகிறார்.  நம் ஆர்வம் தொடர்ச்சியாக ஒரு பொருளிலிருந்து இன்னொன்றிற்குத் தாவுவதை ஆறாவது பாடல் சுட்டிச்செல்கிறது.

மனதை பாதிக்கும், பிறழச்செய்யும் இவற்றையெல்லாம் பற்றி பேசியபிறகே, தேடலுடையவன் ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள இரு ஒழுக்கங்களை முன்வைக்கிறார் குரு. ஒன்று “இனி விழிக்காதே, உறங்காமல் அறிவாகவே இரு” என்பது. முதல் ஆறு பாடல்களில் கூறப்பட்ட வெவ்வேறு ஆற்றல்களை மேலோட்டமாகப் பார்த்தாலே தூய அறிவாக இருப்பது எவ்வளவு அரிதானது என்பது விளங்கும். அப்படியென்றால் விழித்தல் உறங்குதல் என்னும் இயக்கத்திலிருந்து விடுபடுவது பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை.

இந்நூல் முழுவதும் நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளிருக்கும் அகம் நோக்கியே நாராயண குரு பேசுகிறார். அதன் சாத்தியமான வேறுபாடுகளை விளக்கும்போதுகூட அதன் அடிப்படை ஒருமையை கவனத்துடன் சிறப்பிக்கிறார். அனைத்தையும் ஊடுருவும் அறிவும் அதைத் தேடுபவனின் அகமும் வேறுவேறல்ல என்பதை அவன் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதே அவரது முதல் ஆர்வமாக இருக்கிறது.

முதல் பாடலில், தன்னை அறிதலின் முதல் படியாக, புலன்களை அடக்கியபடி, பக்தியுடன் ஒளிரும் கருவின் முன் பணியச் சொல்கிறார். வெளியில் உள்ள ஒரு கடவுள் அல்லது படைத்தவன் முன்பாக விழுந்து வணங்குவதல்ல அவர் கூறுவது. இங்கே இப்போது அனைத்தையும் நிறைத்திருக்கும் அறிவாய் உள்ள முழு மெய்ம்மைக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்தல் அது. வெளியேறும் ஆர்வத்தையும் உள்புகும் தூண்டலையும் சமன் செய்வதன் ரகசியம், ஐம்புலன்களையும் அகவயமாக்கி, போற்றற்குரிய முழுமுதல் குறித்த வியப்பைக்கொண்டு அகத்தை நிரப்புவதில் உள்ளது என்றறிய வேண்டும். தனது மெய்யான முழுமை நோக்கித் திரும்புவதே இங்கு ஒப்புக்கொடுத்தல் எனப்படுகிறது.

இரண்டாவது பாடலில், ஒளிரும் ஆன்மாவின் பெருமையைப் பகிர்ந்து கொள்ள நம்மை அழைக்கிறார். அனைத்துப் பொருட்களிலும் உள்ளுறையும் ஒருமையாகவும், எல்லாப் பெயர்களும், வடிவங்களும், நனவு நிலைகளும் சார்ந்த அறிவாகவும் அந்த ஆன்மா ஞானியரால் போற்றப்படுகிறது. ஒருவன் தன் தேடலில் தீவிரமாக இருத்தல் வேண்டும் என்பதை குரு அழுத்தமாகக் கூறுகிறார். சிறு சமரசமும் மனதை வேறு கோணத்தில் இழுத்துச் செல்லும். நூற்றாண்டுகளாக உருவாகிவந்திருக்கும் பல்வேறு ‘வாதங்களும்’ கருத்தியல்களும் இதற்கு வரலாற்றுச் சான்றுகளாக இருக்கின்றன. ஒருமை என்னும் அதிசயத்தை ஊழ்கத்தின்மூலமே புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்று எச்சரிக்கிறார். லட்சத்தில் ஒருவரே இதில் வெற்றிபெறுகிறார். அதுவும் பல சறுக்கல்களுக்குப் பின்பே நிகழும். மாறிக்கொண்டே இருக்கும் வாழ்க்கைச் சூழல்களால் தூண்டப்படும் நினைவுகளின் அடிப்படையில் துவங்கும் தேடலுக்குக் காரணமான ஆளுமை அமைப்பியலே இதில் நம் தோல்விக்குக் காரணம் என்பதை குரு மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

பித்துநிலை, மனத்தடைகள், கிலி, மட்டுமீறிய ஆவல் இவற்றின் மூலம்தான் நாம் ஒரு அக அழுத்தத்தால் ஒரு திசையில் தள்ளப்படுவதை உணர்கிறோம். ஆயினும், ஆரோக்கியமான மனம் என்பது நாம் நம்ப விழையுமளவுக்கு விடுதலை கொண்டதாக இல்லை. நேர்மையுடன் நிகழ்வுகளை அவதானிக்கும் ஒரு அறிவியலறிஞன் கூட நேர்மறை அவதானிப்புகளால் ஊக்கம் பெறும்போது எதிர்மறை தரவுகளை காணமுடியாமல் போகலாம்.

குரு பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு சொல்லையும் கூர்ந்து கவனிக்காவிடில் அவர் பரிந்துரைக்கும் ஒரு முக்கியமான கருத்தை தவறவிட்டுவிடுவோம். அக ஆற்றல், புலன்கள், மெய், புலன்காட்சிக்குட்பட்ட பல உலகுகள் இவற்றைத்தாண்டி, உள்ளுறைவதாகவும் அறிவெல்லைகடந்ததாகவும் ஆன்மாவைக் குறிப்பதான கதிரவனைப் பார்க்கிறார்.  எட்மண்ட் ஹுசேர்ல் Edmund Husserl செய்வதுபோல மடக்குதல், இடைநிறுத்தல், நனவனுபவக் குறுக்கம் இவற்றின் நெறிமுறைகளை குரு விரிவாக விளக்குவதில்லை. ஆனால், ‘இங்கே, இப்போது’ என்பதை ‘எங்கும், எப்போதும்’ என்பதற்கு எதிராக வைத்து நடைமுறைக்கேற்ற ஒரு முனைவாக்கத்தை உருவாக்குகிறார். இதற்கு அவர் பயன்படுத்தும் ஒப்புமைக்கு, ஸ்பினோசாவின் ஒட்டுமொத்த தத்துவத்தையும் விளக்கவுரையாகக் கொள்ளலாம்.

முரணியக்கம் நிகழும் இரு துருவங்களிடையே ஒரு பொது விழுமியம் எப்போதும் உண்டு. தாய்-சேய், ஆசிரியர்-மாணவன், ஆள்பவன்-குடிமகன், அன்பு செலுத்துபவன்-அன்புக்குப் பாத்திரமானவன் இவையெல்லாம் முரணியக்க இருதுருவங்களுக்கான எடுத்துக்காட்டுகள். இவையெல்லாவற்றுக்கும் இருக்கக்கூடிய பொதுவான ஆர்வம் மகிழ்வுடன் இருத்தல் மட்டுமே என்று சொல்லலாம். இருவருமே ஒருவரோடொருவர் தங்கள் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் பரஸ்பரம் பரிமாறிக்கொள்கின்றனர். ஆனால் இப்பாடலில் காணப்படும் இருமை இரு தனியர்களுக்கிடையேயானதல்ல. இது அறிவு பற்றிய ஒருவரது தனிப்பட்ட புரிதல் மற்றும் அறிவின் முழுமை எனலாம். இரண்டில் ஒன்று மனித அகம் சாராதது என்பதால் பரிமாற்றம் ஏதும் இங்கு நிகழ்வதில்லை. புற – அகச் சவ்வூடு போல, ஒன்றன் சாரம் மற்றொன்றுக்குச் செல்வது இருவழியிலும் நிகழ்ந்தால் மட்டுமே இருதுருவத்தன்மை பொருளுடையதாக ஆகிறது.

அலையையும் கடலாழத்தையும் பிரிக்கமுடியாது என்ற உவமை மூலம், முழுமை என்பது மனிதஅகம் சாராதது என்றபோதும் ஒருவன் தன் சாரத்தை முழுமையுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் ரகசியத்தை நமக்கு உணர்த்தியிருக்கிறார் குரு. அலை தனித்துத் தெரிந்தாலும் ஆழியுடனான அதன் உறவை பிரிக்கமுடியாது என்பதை அழுத்தமாகக் கூறவே நம் இருப்பு அலையோடு உவமிக்கப்படுகிறது. ஆழம்பற்றிய இடையறா விழிப்புணர்வே முழுமுதலுடனான நம் பிணைப்பை நிறுவுகிறது.

நான்காவது பாடலில், எந்த உவமையுமின்றி ஒருவனது மெய்யிருப்பை தூய அறிவாகவே கூறுகிறார் நாராயண குரு. அதனுடன் ஒன்றும்படி ஆணையிடுகிறார். மாறிக்கொண்டிருக்கும் நம் நிலைகளைக் கடந்தது தூய அறிவு. எனவேதான், விழிப்பு-உறக்கம் என்னும் உடல்சார் நிலைகளால் பாதிக்கப்படாமல் தூய அறிவாகவே இரு என்று சொல்லப்படுகிறது.

முழுமுதலோடு தன்னை தொடர்புறுத்திக் கொள்வது பெரும்பாலானவர்க்கு எளிதல்ல என்பதை அறிந்த குரு, விடைகள் தேரும் வினாக்கள் இல்லாத, எந்த பாதிப்பும் அடையாமல் பிரபஞ்ச நாடகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முனிவர்களின் சேவையில் ஈடுபடச் சொல்கிறார்.  ஏழாம் பாடலில், இருதுருவ உறவின் நுழைவாயிலில் வந்துநிற்கிறோம். நாம் யாருடன் இருதுருவ உறவை நிறுவிக்கொள்ள விழைகிறோம் என்பதை நாமே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அது ’சொல்’ நிகழக்கூடிய உடல்கொண்ட ஒரு மனிதராக இருக்கலாம். உடலிலியுடன் உறவாட நம்மால் ஆகுமென்றால் ‘வாழும் சொல்’ நம் அகத்திலேயே எப்போதுமிருக்கும். நம்மைப் பொறுத்தவரை பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதே முக்கியம்.

விதைக்கப்படும் விதை முளைத்து வளரவேண்டுமெனில் அது ஓரிடத்திலேயே இருக்கவேண்டும். தினமும் பிடுங்கி வேறிடத்தில் நட்டால் அது பிழைப்பதில்லை. இருதுருவத்தன்மையின் ரகசியமும் அதுவே. தொடர்ச்சியான இயற்கையொழுக்கு ஒன்று இருக்கவேண்டும். ஒரு மரத்தின் உயிர்ச்சாற்றின் மேல்-கீழ் ஒழுக்குபோல, ஆசிரியர்-மாணவனுக்கிடையிலும் – தேடுபவனுக்கும் தேடப்படும் ஒளிக்கும் இடையேயான –  ஒரு ஒழுக்கு இருத்தல்வேண்டும்.

ஆசிரியரின் அருகிலிருந்து சேவை செய்யும்போது விழிப்புநிலையின் பல்வேறு கூறுகளுக்கு அவர் எங்ஙனம் எதிர்வினையாற்றுகிறார் என்பதை கவனிப்பதன் மூலம் விழிப்புணர் உலகின் பொருளை உணர உங்களுக்கு வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது. அவரது சொற்களில் திளைக்கும்போது அக உலகின் கருத்துருவங்களை உங்களால் விளங்கிக்கொள்ள முடியும். நடுவுநிலையான அவரது மௌனத்தை அவதானிப்பதன்மூலம் தொடக்கநிலை நனவுகளைக் களையும் ரகசியத்தைக் கற்கலாம். கடந்தநிலையில் ஒன்றிய ஆசிரியரின் அடையாளத்திலிருந்து நாமனைவரும் சார்ந்திருக்கும் கடந்ததன் இருமையற்ற பண்பை கண்டறியலாம்.

காலமெனும் பெருவெளியில், ஆழ்ந்த புரிதலும் எல்லையிலா பெருங்கருணையும் கொண்ட ஒளிமிகு ஆன்மாக்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். மானுடகுலத்தை உய்விக்க வந்தவர்களாக நன்றியுடன் அவர்களை அண்ணாந்து நோக்குகிறது உலகு. நடுப்பகலில் ஒளிரும் கதிரவன் போன்ற அவர்கள் உடல் மறைந்தபின்னும் மனிதனின் நல்லூழாய் திகழ்வதாகக் கூறுகிறார் ரோமெய்ன் ரோலண்ட். மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மானுடவரலாற்றிலும், தங்கள் மறைவுக்குப் பின்னரும் மக்களின் அகத்தையும் வாழ்வையும் வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கும் புத்தரும், சாக்ரடீஸும், யேசு கிறிஸ்துவும், முகம்மது நபியும் அத்தகு பேரான்மாக்களே.

இமயமலை அடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு குறுநில மன்னனுக்கு சித்தார்த்தன் என்னும் இளவரசாகப் பிறந்தவர் புத்தர். தன் குழந்தைப்பருவத்திலும், இளமைப்பருவத்தின் தொடக்கத்திலும் அவரும் எல்லோரையும்போல விழித்து உறங்கி அகக்குழப்பத்தில் சிக்குண்டவராகத் திரிந்தார். அரசரான தந்தையால் மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டாலும் தன்னைச்சுற்றியிருந்த மக்களின் இன்னல்களைக்கண்டு பெருந்துயரில் ஆழ்ந்தார். முதுமை, வறுமை, நோய், மரணம் என்பவையெல்லாம் பெரும்பாலான மக்களால் இயல்பானவையாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டாலும் கருணையுள்ளம் கொண்ட இளவரசனுக்கு அவையெல்லாம் அவமானகரமான தவறுகளாகத் தோன்றின. மனிதகுலத்தைப் பீடித்துள்ள இக்கேடுகளுக்குத் தீர்வு காண்பது தன் கடமை என்றெண்ணினார். துன்பத்திற்குக் காரணம் என்ன என்பதைக் கண்டறிய தன் மாளிகையை, காதல் மனைவியை, அருமைக் குழந்தையை எல்லாம் துறந்து பேருண்மையைத் தேடி அலைந்தார். தினசரி வாழ்வின் விழிப்புநிலையிலிருந்து விழித்துக்கொள்வதே அதற்கான தீர்வு. அரசபோக வாழ்வைத் துறந்து அதன் எதிர் துருவமான துறவை நாடிய அவர் கண்டதென்னவோ துயரம் மட்டுமே. இறுதியில், இருத்தலென்னும் கொடுங்கனவிலிருந்து விழித்துக்கொள்ளுதலும், ‘கர்ம’த்திலிருந்து தப்பித்தலும் இயலாதவொன்றென்று உணர்ந்தார். அதிசயத்திலும் அதிசயமான விநோதமான சமநிலை அவருள் நிகழ்ந்தது. நன்மையும் தீமையும், வலியும் இன்பமும், விழிப்பும் உறக்கமும், ஒளியும் இருளும் ஒன்றையொன்று சமன் செய்யும் புள்ளிக்கு அவரை இட்டுச் சென்றது. அந்தப்புள்ளியில் அவர் தான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ‘புத்தர்’ என்பதை உணர்ந்தார். விழிப்போ-உறக்கமோ, நோற்றலோ-விருந்தோ இல்லாத பொன்னொளிர் நடுவு நிலைப் பாதையை அவர் கண்டறிந்தார். ஸ்வேதஸ்வதார உபநிடதத்தில் கூறப்படும், இச்சைக்கு ஆட்படாமல் தன் இணையை நோக்கி நிற்கும் பறவையைப் போலானார்.

விழிப்பு நிலையை ஒவ்வொரு மதமும் ஒவ்வொரு விதமாக விளக்குகிறது. புறப்பண்புகளில் அவற்றுள் ஒற்றுமை இருப்பதில்லை. விழிப்படைந்தவனின் நிலையை கீதை பின்வருமாறெல்லாம் குறிப்பிடுகிறது:

ஸ்திதப்ரக்ஞன் (பகுத்தறிவாளன்)
ஞானி
பிராஹ்மிஸ்திதி (முழுமுதலில் இருப்பவன்)
பக்தன்
க்ஷேத்ர-க்ஷேத்ரக்ஞ விவேகன் (களம்பற்றி அறிந்தவன்)
குணாதீதன் (முக்குணங்களைக் கடந்தவன்)
பிரஹ்மபூதன் (ஆழ்சிந்தனையாளன்)

இவையெல்லாம், ‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தில் மறைபொருளாய் பொதிந்துள்ள, நனவின் இருநிலைகள் பற்றிய ரகசியத்தை ஐயமற உணர்ந்த சிந்தனையாளனை சுட்டுகின்றன.

தன் சொந்த ஊரிலிருந்து, கண்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் வேறொரு நகருக்குக் கடத்தப்படும் ஒருவன் விடுவிக்கப்படும்போது தன் ஊருக்குத் திரும்புவதற்கான வழியை அவனால் கண்டடையமுடியும் என்கிறது சாந்தோக்ய உபநிடதம். எதிர்ப்படுவோரிடம் வழியை கேட்டறியலாம். அதேபோல், இப்பாடலில் குறிப்பிடப்படும், தன் மெய்யியல்பைக் கண்டடையச்செய்யும் இருதுருவத்தன்மை பிறர் உதவியால் நிகழக்கூடும். மெய்யான இருதுருவத்தன்மை என்பது ஒருவரது அறிவு நலனில் உள்ளது. இங்கு சுட்டப்படுவது பிரணவத்தின் மறைபொருளை உணர்ந்த அறிவு. பிரணவத்தை வேதங்களின் ‘மீச்சாரம்’ என்கிறது கீதை. கிருஷ்ணர் அதை முழுமுதல் என்கிறார். சாந்தோக்ய உபநிடதம் ‘ஓம்’ என்பதை உத்கீதை என்கிறது.

இங்கே, ‘ஓம்’ என்பது சம்மதத்தைக் குறிக்கும் ‘அனுக்ஞ’ எனப்படுகிறது. கதிரவன் எழும்போது மக்கள் விழித்தெழுகின்றனர். எல்லோரும் எழுவதற்கு கதிரவன் தரும் சம்மதமாக அது காட்டப்படுகிறது. நன்மையும் தீமையும், வலியும் இன்பமும், மெய்யும் பொய்யும் கலந்தே திகழும் உலகில் ஒருவர் பிறரோடு ஒத்துப்போக முடியாமலாகிறது. இவ்விருமைகளைக் கடந்த முழுமுதலாளனுக்கு எந்தத் தடையும் இருப்பதில்லை. அவன் எல்லோருக்கும் தன் சம்மதத்தை அளிக்கிறான். ஞானியைப் போல் உலகோடு ஒத்துப்போவது எவருமில்லை.

முழுமுதலை அறிய உதவும் கருவியாக பிரணவத்தைக் கூறுகிறது முண்டக உபநிடதம்.

பிரணவமே வில்லாக ஆன்மாவே அம்பாக
பிரம்மம் இலக்காக
கவனம் சிதறாதவனால் துளைக்கப்படவேண்டியது

முழுமுதலை தியானிப்பதற்கான வழி ‘ஓம்’ எங்கிறது ஸ்வேதஸ்வதார உபநிடதம்.

உடல் கீழ் அரணிக்கட்டையாக
ஓம் எனும் பிரணவம் மேல் அரணிக்கட்டையாக
தியானம் எனும் உரசல் மூலம்
உள்ளுறையும் இறைவனைக் காணலாம்

மைத்ரீ உபநிடதம் பிரணவத்தை பின்வரும் மும்மைகளின் தொகுதியாகக் காட்டுகிறது:

அ உ ம் என்னும் ஆன்மாவின் ஒலிவடிவம்
பெண் ஆண் அலி என்னும் பால் வடிவம்
தீ காற்று கதிரவன் என்னும் ஒளிவடிவம்
ருத்ரன் பிரம்மா விஷ்ணு என்னும் இறைவடிவம்
ரிக் யஜுர் சாமம் என்னும் அறிதல் வடிவம்
புவி வெளி வான் என்னும் உலக வடிவம்
கழி நிகழ் எதிர் என்னும் காலவடிவம்
சுவாசம் தீ கதிரவன் என்னும் அனல்வடிவம்

இவை எல்லாம் பிரணவத்தின் கூறுகளாக சிறப்பிக்கப்படுகின்றன.

பிரணவத்தை அறிந்தவன் போற்றத்தக்க ஞானி என்கிறார் கௌடபாதர், மாண்டூக்ய உபநிடதத்திற்கு தான் எழுதிய காரிகை(உரை)யில். மாண்டூக்யர் அ, உ, ம் என்னும் மூன்று ஒலிகளும் அவற்றைத் தொடர்ந்து வரும் மௌனமும் சேர்ந்ததே ‘ஓம்’ என்கிறார். ‘அ’ – ‘விஸ்வ’மென்னும் பெயரும் வடிவும் கொண்ட அனுபவ உலகைக் குறிக்கிறது. ‘உ’ ‘தைஜஸ’மென்னும் கனவுலகை – தன்னொளியும் தன்னொழுங்கும் கொண்ட அகவய நனவைக் குறிக்கிறது. ‘ம்’ என்பது ஒருவர் தன் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து அறியும் ‘பிரக்ஞை’யை – திரிபில்லா நனவை – குறிக்கிறது. அதைத் தொடர்ந்து வரும் மௌனம் கடைசிக் கூறு. இதனை –

‘நான்காவது கூறுகளற்றது.
எதுவும் அதனுடன் உரையாட முடியாது.
வளர்ச்சியற்றுப் போவது – அருள் கொண்டது – பிறிதொன்றில்லாதது
ஓம் என்பதே ஆன்மா
இதை அறிபவனின் அகம் ஆன்மாவில் இணைகிறது’

என்கிறது உபநிடதம்.

இம்மந்திரத்திற்கு உரையெழுதும் கௌடபாதர், ‘பிரம்மத்தை அறிபவன் – பேருண்மையை உணர்ந்தவன் – மறைதன்மை என்னும் மூன்றாம் நிலையை எரித்து ஆன்மாவில் இணைகிறான்; எனவே, அவன் மீண்டும் பிறப்பதில்லை (பிறப்பறுக்கிறான்). ஏனென்றால், துரீயம் படைப்பின் மறைதன்மை எதுவும் அற்றது’ என்கிறார்.

மௌனமாய் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, பிரணவத்தை அறிந்து பிறப்பறுக்கும் உயர்ந்தோர் என்று நாராயணகுரு குறிப்பிடும் ஞானியை இதனுடன் ஒப்பிடலாம். பிரணவத்தை அறிவதால் என்ன பயன் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள மாண்டூக்ய உபநிடதத்தை கௌடபாதரின் உரையுடன் கற்கவேண்டும். உத்கீதையால் வரும் பலனைப் பற்றி சாந்தோக்ய உபநிடதம் கூறுவதையும் நினைவில் நிறுத்தவேண்டும்.

பிரணவம் கீழ்-மேல் என இரண்டு வடிவங்கள் கொண்டது என்பர். நம் விழிப்பு நிலையையும் கனவனுபவத்தையும் கொண்டது கீழ் வடிவம். இது நனவுடனான நம் பந்தத்தை கிடைநிலையாக்க முயல்கிறது. இதன் விளைவாக, நம் புலன்களும் மனமும் வலி-இன்பம், நன்மை-தீமை எனும் இருமைகளால் தாக்கப்படுகின்றன. பிரக்ஞையையும் துரீயத்தையும் கொண்ட மேல் வடிவம் நனவை நிமிர்நிலையாக்கும் ஆற்றல்கொண்டது. எல்லா தளைகளிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள வல்லது இது.

அடுத்த பாடலில் நிமிர்நிலையாக்கத்தின் ரகசியத்தை விளக்குகிறார் நாராயண குரு.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 5

Standard
உலகத்தோர் உறங்குவதையும் விழிப்பதையும்
எண்ணுவதையும் உற்றுநோக்கி நிற்கும்
ஏற்றப்படாததும் எப்போதும் அணையாததுமான
விலைமதிப்பில்லா விளக்கை கண்டறிந்து முன் செல்வோம்.
                                                                      (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 5)

பிரித்தானிய தத்துவவியலாளர் பிஷப் பெர்கீலி, ‘கற்றறிந்தாரோடு சிந்தனை செய்; பொதுமக்களோடு உரையாடு’ (Think with the learned and speak with the vulgar) என்ற கோட்பாட்டைக் கொண்டவர் என்பர்.  தத்துவார்த்தமாக சிந்திக்காத மக்களையே அவர் பொதுமக்கள் என்றார்.   அதுபோல், வாழ்க்கையைப் பற்றிய மதிப்பீடுகள் இல்லாத உயர் விழுமியங்களைப் பற்றி சிந்திக்காதவர்களையே இங்கே நாராயண குரு ‘உலகர்’ என்கிறார்.  பொருளீட்டி, செலவு செய்து, விழித்து, பின் உறங்கி, மனம்போன போக்கில் வாழ்வோரே பெரும்பான்மையினர்.

ஆர்வங்கள் பலவும் வந்து போகும் ‘ஜகத்’தைப் பற்றி இரண்டாவது பாடலில் பேசினார் குரு.  அதே பொருளில், ‘கடந்துசெல்லும் ஆர்வங்கள்’ என்ற பொருளிலேயே நாம் ‘லோகம்’ என்பதை கொள்ளவேண்டும். உலகில் உள்ள பல் உயிரிகளைப் போலவே, மனிதர்களும் புவியீர்ப்புச் சாய்வுக்கும் (geotropism) ஒளிநோக்கிய சாய்வுக்கும் (heliotropism) இடையில் சிக்கியுள்ளனர்.  கதிரவன் மறைந்ததும் நம் ஆற்றல் மங்குகிறது; நாம் உறங்கச் செல்கிறோம்.  சூரியன் எழுகையில் நம் ஆற்றல் திரும்பி, நாம் விழித்தெழுந்து நமது பகற்செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுகிறோம்.

நம்மை உறங்க வைப்பது யார்? விழிக்கச்செய்வது யார்? என நாமறியோம்.  நம் ஊக்கம் எங்கிருந்து வருகிறது?  மனம் நினைப்பதை செய்யத்தேவையான ஆற்றலை நமக்கு அளிப்பது யார்?  நாம் செய்யும் அனைத்தையும் கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஒளியைக் குறிப்பிடுகிறார் குரு.  மைத்ரீ உபநிடதத்தில், ஒரு புராணக்கதைக்குப் பின், இத்தகைய ஒளி ஒன்றைப் பற்றிய அழகான குறிப்பு வருகிறது:

தேவரும் அசுரரும் ஆன்மாவை விரும்பியவர்களாய் பிரம்மாவிடம் சென்றனர். அவரை வணங்கி, ‘ஐயா, நாங்கள் ஆன்மாவை (ஆத்மன்) விரும்புகிறோம் (வேண்டுகிறோம்).  எங்களுக்கு அருளுங்கள்” என்றனர்.  நீண்ட சிந்தனைக்குப் பின் அவர் தனக்குத்தானே கூறிக்கொண்டார், ‘இந்த அசுரர்கள் உண்மைக்கு மாறான ஆன்மாவை விரும்புகின்றனர்’.  ஆகவே, அவர்களுக்கு மிக மாறுபட்ட கொள்கை ஒன்று கூறப்பட்டது.  அதனடிப்படையில், இங்குள்ள மதியற்றோர் அதீதப் பற்றுடன், ஆபத்தில் உதவும் மிதவையை அழித்து, மெய்யல்லாததை புகழ்ந்து வாழ்கின்றனர்.  செப்படிவித்தையில் நடப்பது போல், பொய்யே அவர்களுக்கு உண்மையாய் தெரிகிறது.

பல உபநிடதங்களிலும், நம் வாழ்வை மாறுதலுக்குட்படுத்தும் இரு வகையான அறிவு மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுகின்றது.  ஒன்று அவித்யா (அறியாமை); மற்றொன்று வித்யா (அறிவு).  ஒருவன் தனது தன்முனைப்பின் ஆர்வத்தின் அடிப்படையில் வாழ்வது அவித்யா.  அத்தகையோர் இருளில் வாழ்கின்றனர் என்கிறது ஈசோபநிடதம்.  ஒருவன் தனது கவனத்தை அறிவெல்லை கடந்த கருத்துக்களில் செலுத்துவதே வித்யா எனப்படுகிறது.  முரணுரையாக, அதே உபநிடதம், அறிவெல்லை கடந்த கருத்துக்களுடன் தன்னை பிணைத்துக்கொண்டோர் இன்னும் ஆழ்ந்த இருளில் வாழ்கின்றனர் என்கிறது.

ஒருவன் எப்போது விவேகத்துடன் நடந்துகொள்கிறான்? எப்போது நடந்துகொள்வதில்லை? என்பதை அறுதியிட்டுக்கூறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. இவ்வியல்பைக் கூறும் குறிப்புகள் கதா, முண்டக, மைத்ரி உபநிடதங்களில் வருகின்றன:

அறியாமையின் நடுவே உறைவோர்
பார்வையற்றவனால் வழி நடத்தப்படும் குருடர்களைப் போல
தங்களை கற்றறிந்தோராகக் கருதிக்கொண்டு
மனம் புண்பட்டு ஏமாற்றத்துடன் சுற்றிச்சுற்றி வருகின்றனர்

“உறங்கி, விழித்து, பலதையும் எண்ணும் உலகத்தோர்” என குரு சொல்வதை, இவ்வுபநிடத வாக்கியங்களைக் கொண்டு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏற்றப்படாததும், அதே சமயம் புரியாத வகையில் ஒளிர்வதுமான ஒர்  விளக்கைப்போல் நம் எண்ணங்களையும் செய்கைகளையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒன்றை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்புகிறார் குரு.  மைத்ரீ உபநிடதத்தில் பின்வரும் விவரணை இடம்பெறுகிறது:

இதய வெளியில் உறையும் ஆன்மாவின் பண்பு ஒளிரும் மீஆற்றலுடையதைப் போன்றதேதான். 
அது தீயிலும், கதிரவனிலும், வாழ்க்கை சுவாசத்திலும் தோன்றுகிறது. 
அதேபோல், இதயவெளியில் உறையும் ஆன்மாவின் பண்பு ஓம் எனும் ஒலியைப் போன்றதே.
 
இங்கே தீயென்றும், கதிரவன் என்றும், சுவாசம் என்றும் கூறப்படுபவை தனித்தனிப் பொருட்களல்ல.  ஏனெனில் அதே உபநிடதத்தில்:
 
எல்லாவற்றிலும் உறைபவனே, அனைத்தையும் நினைவில் வைத்திருப்பவனே, ஓ பிரம்மா! எனக்கு எல்லா வரங்களையும் தா!
 
மெய்ம்மையின் முகம் பொற்கலசத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது
ஓ புஷன்! அதை அகற்றுவாயாக!
அனைத்திலும் உறையும் முடிவற்ற மெய்மையை காட்டுவாயாக!

தொலைவில் அங்கே கதிரவனில் இருக்கும் புருஷன் – நானே அவன்

சூரியனில் இருக்கும் சூரியத்துவமே நிலைபேறான மெய். அது தூயது, தனிப்பட்டது, பாலற்றது (அலிங்க)

வானில் பரவி இருக்கும் செவ்வொளி – கதிரவனின் நடுவே, கண்ணில், நெருப்பில் இருக்கும் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

அதுவே பிரம்மம். அதுவே அழிவற்றது.  அதுவே பிறங்கொளி கொண்டது. அதுவே நிலையான மெய்மை.

உள்ளுறையும் நினைவுகளால் தூண்டப்படும் இயற்கையின் மூன்று முறைகளால்  நம் மனம் எவ்வாறு பாதிப்புக்குள்ளாகிறது என்பதை முந்தைய பாடல்களுக்கான உரைகளில் பார்த்தோம். இம்முறைகளைக் கடந்துசெல்வது என்னும் சிக்கலை இப்பாடல் பேசுகிறது.  பகவத் கீதையின் பதினாறாவது காண்டத்தில் அர்ஜுனன் இதே சிக்கலை எதிர்கொள்க்கிறான்.  கிருஷ்ணனை அவன் கேட்கிறான்:

அம்மூன்று முறைகளையும் ஒருவன் கடந்துவிட்டான் என்பதை எப்படி அறிவது? அவனது நடத்தை எப்படியிருக்கும்?  அவன் எவ்வாறு அம்முறைகளை கடக்கிறான்?

இதற்கு

அவன் ஒளியும், செயலும், மாயமும் உள்ளபோது மனக்குறை கொள்வதில்லை; அவை இல்லாதபோது அவற்றுக்காக ஏங்குவதுமில்லை

என்று பதிலிறுக்கிறான் கிருஷ்ணன்.

முதல் பாடலில் சொல்லப்பட்ட கரு என்பதை பகவத் கீதை பூதாத்மன் என்கிறது.  அறிவின் அறிவாய் சுயம் பிரகாசமாய் இருப்பது, ஒருவனை செயல்படச்செய்யும் உள்ளாற்றலாய் இருப்பது, அறிபவனுக்கு காட்டப்படும் உலகாய் இருப்பது – இம்மூன்றூமே கருவின் பண்புகள்.  இம்மூன்று குணங்களையும் கீதை ஒளி (பிரகாசம்), செயல் (ப்ரவ்ருத்தி), மயக்கம் (மோகம்) என்கிறது.  முழுமுதல் எந்த மாற்றத்திற்கும் ஆளாவதில்லை என்றாலும், முழுமுதலின் எதிர்மறைக் கொள்கை இம்மூன்று பண்புகளும் ஒன்றன்மீது ஒன்றாய் வைக்கப்படுவதற்குக் காரணமாகிறது.

வேதாந்தத்தில், இம்மாதிரியான் மாறுதல் நிர்விகாரம் எனப்படுகிறது.  ஏழாவது பாடலில் தான் கூற இருக்கும் மாறுதலில்லா முழுமுதல் எனும் கருத்தை நாம் வந்தடைய நம்மை தயார் செய்கிறார் நாராயண குரு.  இப்பாடலில் நனவின் தமக்குள் ஒன்றுடன் ஒன்று மாறுபடும் நிலைகளை நோக்கி நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.  முழுமுதலின் இயல்பு நிலை என்பது தானே பெற்ற பிரகாசம்.  இதனை, ஏற்றப்படாததும் அணையாததுமான ஒரு விளக்குடன் ஒப்பிடுகிறார் குரு.  சாதாரண மனிதன் சிக்கிக்கொள்ளும், மாறிக்கொண்டே உள்ள உலகம் செயலாலும் மயக்கத்தாலும் ஆனது.  இவை உருக்காட்டும் சுயத்திலும், கீதை கூறும் பூதாத்மனிலும் உண்டு.

போதியஸின், ‘The Consolation of Philosophy’—இல் ம னிதனின் இரங்கத்தக்க நிலையை ஃபிலசோஃபியா விவரிக்கிறான்:

‘ஓ! பேராழத்தில் மூழ்கும் இம்மனம்தான் எப்படி உற்சாகமிழக்கிறது!  இயல்பான தன் ஒளியில்லாமல் புற இருட்டில் திரிந்தலைகிறது.  உலகாயதக் காற்றுகளால் நிரப்பப்பட்டு எண்ணங்கள் வெடித்துச் சிதறும் அளவிற்கு ஊதிப்போகிறது’

அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் உள்ளொளியைக் காண்பதே இந்த சோகத்திற்கு மருந்தென்கிறார் குரு.

இணைபிரியா பறவைகளிரண்டு
ஒரே மரத்தில் நெருங்கி அமர்கின்றன
இரண்டில் ஒன்று இனிக்கும் பழமொன்றைப் புசிக்க
மற்றொன்று உண்ணாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது
 
அதே மரத்தில் ஒருவன் துயரத்துடன்
தன் இயலாமைக்கு வருந்திச் சோர்கிறான்
பிறிதொன்றை, இறையைப் பார்க்கும்போது
அதன் உன்னதத்தை உணரும்போது துயரங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்
 
காண்பவன் படைப்பவனை, ஒளிரும் இறையை
பிரம்மத்தைப் பார்க்கும்போது
அறிபவனாகி , நன்றையும் தீதையும் உதறி
மாசற்றவனாய் மீயுயர் தன்மையை அடைகிறான்.

என்கிறது முண்டக உபநிடதம்

உணரக்கூடியதான புலன்-மன அணைவும், நம்முள் உறையும் உயிரூட்டும் ‘தானும்’ ஒரே கொள்கையில் பிறப்பவை. இவ்விரண்டும் ஒருவரோடொருவர் பிணைத்துக்கொண்ட ஆத்ம நண்பர்கள்போன்ற இரு பறவைகளாக விளக்கப்படுகின்றன.  அவை தனியனில் உள்ள ஆத்மாவும் கடவுளும் என்பது சங்கரர் கூற்று. ஆசை, அறியாமை, செயல் இவற்றால் உருவாகும் பாங்குகள் மற்றும் பாதிப்புகளை தன்னுள் கொண்ட நமது நுண்ணிய உடலில் அவை உறைகின்றன.

இரண்டில், தனியனின் ஆன்மா செயலின் பலனை அனுபவிக்கிறது.  இயல்பிலேயே காலமற்றதும், தூயதும், ஞானமுள்ளதும், கட்டுப்பாடுகளற்றதும், எங்கும் நிறைந்திருக்கும் மாயையே வரம்பிடும் அடையமாகக் கொண்டதுமான இறை எதையும் ருசிக்காமல், வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

சம்சாரமென்னும் மாய உலகில் முற்ற மூழ்கிய தனியனின் ஆன்மா மீண்டும் மீண்டும் சோர்வடைகிறது.  அத்தகைய ஆன்மா தனது தவறான அடையாளத்தால் மீண்டும் மீண்டும் சிறுமைவாய்ந்த கருப்பைகளில் பிறப்பதாக நம்பப்படுகிறது.  ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட ஒருவனின் கருணைபொங்கும் வழிகாட்டலால் தனியன் ஒருநாள் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, ஒழுக்கமான பயனுள்ள வாழ்வின்மூலம் தன்னுள் ஒளிரும் மெய்யொளியை கண்டுகொள்ளும் தரிசனத்தை ஒருவேளை அடையக்கூடும்.  அப்போது எல்லாவற்றிலும் ஒன்றேயாக உறையும் ஆன்மா எனும் ஒளிரும் தனியன் நானே என்று உணரக்கூடும்.  அப்போது சிறப்பு-குற்றம் எனும் இருமையும், பிணைப்பை உருவாக்கும்  இருவகைச் செயல்களும் ஒருவரிடமிருந்து உதிர்ந்துபோகும்.  அனைத்து குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டபின், எல்லா இருமைகளையும் கடந்த முழுச்சமநிலையை ஆன்மா அடையும்.  அத்தகைய ஒரு நிலையை கீதை கூறுகிறது.

அஞ்ஞானம் அழிக்கப்பட்ட ஆன்மாவைக்
கொண்டவருக்கு முழுமுதல் போல் ஒளிதருகிறது ஞானம்
 
காரண ஆய்விற்கு அம்முழுமுதலைக் கொண்டோரும்
ஆன்மாவிற்கும் முடிபான ஒழுக்கத்திற்கும்
உயர் இலக்குக்கும் அதைக்கொண்டோரும்
மீளுதலில்லா இறுதிநிலைக்குச் செல்கின்றனர்
மண்டியவை எல்லாம் ஞானத்தால் ஒழிக்கப்படுகிறது. (பா 16, 17)

மேலுள்ள இரண்டாவது பாடலை ‘உலகர் உறங்கி’ எனும் இப்பாடலுடன் ஒப்புநோக்குங்கள்.  ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் பொதுமையே அதன் பொருண்மைத்தன்மை, புறமெய்மை மற்றும் இழப்பு என்கிறார் மார்டின் ஹெய்டெகர்.  ஆனால், கீதையில் ஒருவனது காரண ஆய்வு ஒருமையுடையதாய் இருந்தால் இழப்பு என்பதே இல்லை என்பது தெளிவாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆர்வச்சிதறலுடன் வரும் காரண ஆய்வைப் போலல்லாமல், ஒருமைவாத ஆய்வு பகுத்தறிவு சார்ந்தது, நெறிப்படுத்தப்பட்டது, அதன் குறிக்கோளை நோக்கி செலுத்தப்படுவது.  நடராஜ குரு, தனது கீதை உரையில், ‘அத்தகைய காரண ஆய்வு அதன் தேடலுக்கான குறிக்கோளுடனான ஒரு நேரடி இருமுனை உறவை நிறுவுகிறது.  முடிவில்லா கிளைத்தல்களில் அவை தொலைந்துபோவதில்லை.  இருமுனைமை நிறுவப்பட்டபின் அதே போக்கில் மேலும் காரண ஆய்விற்கு உதவுவதாக அமைகிறது’ என்கிறார். நம்முள் ஏற்றப்படாத ஒளியென எப்போதும் விழிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கும், சொற்களுக்கப்பாற்பட்ட அரியதான முழுமுதலுடன் இருமுனைமையொன்றை நிறுவிக்கொள்ளவேண்டும் என்பதே, நாராயண குரு இப்பாடலில் அளிக்கும் அறிவுரை.  அதே சமயத்தில், நெறிப்படுத்தப்படாத ஒருவன் முழுமுதலுடனான செம்மையான இசைவுகொண்ட மீயுயர் நிலையை அடைவது எவ்வளவு அரிதானது என்பதை அறிந்தவரே குரு.  அடுத்த பாடலில் மனிதனின் சோகமான நிலைக்காக வருந்துகிறார் அவர்.