Tag Archives: நாராயண குரு

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 18

Standard

அஹமிருளல்லிருளாகிலந்தராய் நா

மஹமஹமென்னறியாதிருன்னிடேணம்

அறிவதினாலஹமந்தகாரமல்லெ

ன்னறிவதினிங்கனெயார்க்குமோதிடேணம்

                                                              (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 18)

அகமென்பது இருளல்ல இருளென்றால் நாம் குருடராய்

நான் நான் என்பதுமறியாமல் இருந்திடுவோம்

அறிவதனால் அகம் இருளில் இல்லை

அறிந்த இதனை அனைவர்க்கும் ஓதிடுவோம்

சில சமயங்களில் நாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கையறுநிலையில் “நான் பேரிருளில் இருக்கிறேன். வெளிச்சமே தெரியவில்லை” என்று புலம்புகிறோம். எதிர்மறையான ஒரு மனப்பாங்குடன் நாமிருக்கும்போது இத்தகைய கூற்றில் உள்ள முரணை நாம் கவனிப்பதில்லை. நான் அறியாமையில் இருக்கிறேன் என்று உணர்வதிலேயே ஓரளவு அறிதல் உள்ளது. அறிதல் என்பது அறவே இல்லையென்றால் இருளில் இருப்பதை ஒருவரால் காணவே முடியாது.  அந்த அளவிற்காவது அங்கே ஒளி இருக்கிறது.

நம்முள் ஒரு பொறியாய் எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அறிவெனும் ஒளி வெளியிலிருந்து கொணரப்படுவது அன்று. தன்னொளி கொண்டது அது – நம்முடையதேயான விழிப்புணர்வு. இவ்விழிப்பு நிலையில் குறைந்த அளவு ‘நான்’ என்றாவது நம்மால் கூற இயலும். ‘நான் அறியவில்லை’ என்று சொல்லும்போது முதலில் ‘நான்’ என்று சொல்லியே ஆகவேண்டும். அப்படியென்றால் அது அறியாமை அல்ல.

பெரும் ஐயத்தால் தவித்தபோது தெகார்தே மிகவும் குழம்பிப் போனார். ‘உறுதி’யாக தனக்கு எதுவும் தெரியுமா என்று கண்டறிய விழைந்தார். உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டது, உலகம் இருக்கிறது, அதை புலன்களால் அறியமுடியும் – என்பது போன்ற தனது அறிவின் அடித்தளங்களாகிய பல பொது விதிகளை முதலில் ஆராய்ந்தார்.  இவற்றையெல்லாம் ஐயுறத் தொடங்கினார். காட்டாக, உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டதென்பதை நான் எவ்வாறு அறிகிறேன்? ஏனெனில், ஆறு நாட்களில் ஆண்டவர் உலகைப் படைத்தார், ஏழாவது நாள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார் என்று விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.  விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது உண்மை என்று எனக்கு எப்படி தெரியும்? ஏனெனில், அது ஒரு மறைவெளிப்பாடு. அது மறைவெளிப்பாடு என்பது எங்ஙனம்? அது அப்புத்தகத்திலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இது கேள்வியிடமே இரப்பது போலில்லையா? விவிலியத்தின் நம்பகத் தன்மையை அதுவே வெளிப்படுத்தமுடியாது, அது நம்பத்தகுந்ததல்ல. விவிலியம் நம்பத்தகுந்ததல்ல என்றால் என் உறுதிப்பாட்டை அதில் கொள்ளமுடியாது. அப்படியென்றால், கடவுள் இவ்வுலகைப் படைத்தார் என்பதை நான் நம்பவேண்டியதில்லை. இப்படியாக தெகார்தே ஒவ்வொரு கருத்தையாக ஆராயப்படாத கூற்றுகள் என நிராகரித்தார்.

ஆய்வுக்குட்படுத்தப்படாத வாழ்வு வாழத்தகுதி கொண்டதல்ல என்றார் சாக்ரடீஸ். தெகார்தேயும் இதே கருத்தை கொண்டிருந்ததால் ஒவ்வொன்றையும் நடுவுநிலை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த எண்ணினார். பகுத்தறிவுகொண்டு நோக்கினால் மறைவெளிப்பாடுகளின் சான்று விருப்பம்போல் செய்யப்பட்ட சமயக்கொள்கையாய் தோன்றியது. ஆகவே, அதை ஊகம் என்று கொண்டார். அதன் பின்னர் சொற்சான்றைத் தவிர்த்து புலனுணர்வு நோக்கி சென்றார். மஞ்சள்காமாலையால் பீடிக்கப்பட்டவர் பார்ப்பவை எல்லாம் மஞ்சளாகத் தெரியும். அது கண்ணின் குறையேயன்றி உலகுடையது அல்ல. நம் புலன் அமைப்புகள் எந்தக் குறையுமின்றி ஆரோக்கியமாய் இருக்கும்போதே நாம் பல மாயத்தோற்றங்களை காண்கிறோம்.  ஆகாயம் என்றோ நீல வண்ணம் என்றோ ஒன்றில்லாதபோதும் வானில் நாம் நீலத்தைக் காண்கிறோம். அப்படி ஒன்றுமில்லை – கண்ணுக்குத் தெரியாத வளியால் நிறைந்த காலியான வெளியே உள்ளது. ஆனாலும், கதிரவனிலிருந்து வரும் ஒருவித ஒளிக்கதிர்ச் சிதைவு காரணமாக நம் தலைக்கு மேலே நீலக் கவிகையை நாம் காண்கிறோம். சாலையில் வாகனமொன்றில் வேகமாகச் செல்லும்போது அருகாமையில் உள்ளவை வேகமாக ஓடுவது போலவும் அகலே உள்ளவை அசையாமல் இருப்பதாகவும் தோன்றுகின்றன. உலகு ஒரே நேரத்தில் எப்படி நகர்ந்தும் நகராமலும் இருக்க முடியும்? நம் கண்களை நம்மால் நம்பமுடிவதில்லை. தொலைவில் ஒருவன் சம்மட்டியால் அடிப்பதை பார்க்கிறோம். சம்மட்டி பொருள்மீது விழுவதை காண்கிறோம். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்தே ஒலியை நாம் கேட்கிறோம். அவற்றில் ஒத்திசைவு இருப்பதில்லை. பின் எங்ஙனம் சம்மட்டியில் இருந்து ஒலி வருகிறது என்று அறிகிறோம்?

இவ்வாறாக, தெகார்தே அனைத்தையும் ஐயுற்றார். தான் ஐயுறுகிறோம் என்பதில் மட்டும் அவருக்கு ஐயமிருக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் ஐயுறலாம், ஆனால் நீங்கள் ஐயுறுகிறீர்கள் என்பதில் ஐயம் இருக்கமுடியாது. இதிலிருந்து அறிவில் தவிர்க்கமுடியாத ஒன்று உள்ளது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். தவிர்க்கமுடியாத உறுதிப்பாடு என்று ஒன்று உள்ளது. பகுத்தறிவில் இதனை ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டிய ஒரு தருக்கமுறை அவசியமும் உள்ளது. இவ்வாறாக, தத்துவச் சிந்தனைக்கான ஒரு வெளிப்படையான அடிப்படையை அவர் வந்தடைந்தார். ‘நான் எண்ணுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ அல்லது ‘நான் ஐயுறுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ என்றார்.

இதைப் போன்ற ஒரு வாதத்தை நாராயண குரு இப்பாடலில் முன்வைக்கிறார். முற்றிருளிலும் ‘நான்’ என்கிறீர்கள் இல்லையா? நிச்சயமாக. கண்களை மூடி இருட்டறையில் அமர்ந்திருந்தாலும் உங்கள் இருப்பை முழுமையாக நிச்சயமாக உணர்கிறீர்கள் அல்லவா? அது உங்களுக்கு தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? எவ்வகையான ஒளி அது? எங்கிருந்து அந்த விழிப்புநிலை உண்டாகிறது? ‘நான்’ எனும் விழிப்புநிலையின் தெளிவை நாமடையும்போது நம்முள் உறையும் தன்னொளி கொண்ட அடிப்படை மெய்மை நம்மை வியப்படையச் செய்கிறது. இந்த உள்ளொளி ‘சித்’ அல்லது ‘சைதன்யம்’ – மறைஞானம் எனப்படுகிறது.

அறிவு என்றொரு அழகிய நூலை நாராயண குரு படைத்திருக்கிறார். அதில் சில கேள்விகளை அவர் எழுப்புகிறார். ஒன்றை நீங்கள் அறியும்போது எந்த அறிவின் துணைகொண்டு நீங்கள் அறிகிறீர்கள்? அந்த அறிவை விலக்கிவிட்டால், உங்களுள் அறிந்தவை ஏதேனும் எஞ்சுகிறதா? கவனமாக அணுகும்போது ‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்லும் இந்த அறிவை உங்களால் பிரித்தறிய முடியுமா? அறியப்படுவதன் அறிவு என்பது எதைக் கொண்டுள்ளது? அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தும் ஒன்றே என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா?

‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்வதே தெளிவான தற்சான்று. அறிவியலில் நாம் பயன்படுத்தும் சான்றுகள் எல்லாமே நமக்கு ஒரு உறுதிப்பாட்டுக்காகத்தான். உள்ளதிலேயே உயர்ந்த உறுதிப்பாட்டினை நீங்கள் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. கணிதத்தில் இது வெளிப்படை (axiomatic) எனப்படும். வெளிப்படை அறிவு தற்சான்றுடையது என்பதால் அதற்கு சான்றுகள் தேவையில்லை. அகம் என்பதே அனைத்தறிவிற்கும் அளவுகோலாகிறது. அகம் எனும் ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் (normative notion) கொண்டே மெய்மையை அளக்கிறோம். மற்றெல்லா உண்மைகளும் இந்த ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் கொண்டே பெறப்படுகின்றன.

ஒரு அனுபவம் உங்களுடையதேயாக ஆகும்வரை உங்கள் அறிவிற்கும் ஞானத்திற்கும் அயலானதாகவே இருக்கும். உங்கள் அறிவை நீங்கள் உடைமையாகக் கொள்ளவேண்டும்; உங்களனுபவத்தின் பகுதியாக வேண்டும். பின்னர், ‘நான்’ எனும் அறிநிலையைவிட தெளிவாக வேறேதும் தோன்றாது. ஒரு எளிய மனிதனுக்கும் இது தெரியும். சிறு குழந்தை முதல் மெய்நூல் அறிஞர் வரை அனைவருக்கும் இந்த அறிவு பொதுவானதே.

நமது அனுபவத்தில் ஒளிமிகுந்த புள்ளியோடு ஒரு இருள்நிறைந்த புள்ளியும் இருக்கக்கூடும் என்பதாக முந்தைய பாடல்களில் பார்த்தோம். இவ்விரு உச்சங்களுக்கிடையே நனவில் பல படிநிலைகள் இருக்கக்கூடும். இருட்கூறை மட்டும் பார்க்கும்போது வாழ்வே நெருக்கடி நிறைந்ததாய் தோன்றுகிறது. அது எதிர்மறையானதாய், மன அழுத்தம் தருவதாய், வெறுமையுடையதாய், பொருளற்றதாய் தோன்றுகிறது. அத்தகைய இருண்ட தருணங்களில்கூட ‘நான்’ என்றும் இருண்டது என்றும் கூறுகிறோம். இதைக் கூறும் உங்களது அகம் நோக்கி திரும்புவீர்களேயானால் உங்கள் உள்ளே உறையும் ஒளிமிக்க பகுதியை காணலாம்.  பின்னர் வாழ்வின் மீதான உறுதியான பற்றை நீங்கள் இழக்க மாட்டீர்கள்.  உங்கள் தன்விழிப்பை நீங்களே மீட்டெடுப்பீர்கள். உங்கள் அகத்தின் ஒளிமையத்தில் உங்களை இருத்திக்கொள்வீர்களென்றால் உங்களை அச்சுறுத்துவதிலிருந்து வாழ்வை இருளடையச் செய்வதிலிருந்து உங்களை விலக்கிக்கொள்ளமுடியும்.

நம்மில் பலரும் தன்னை உணர்தல் என்பது எளிதல்ல என்றும் மிகச் சிலரால் மட்டுமே எய்தக்கூடிய நிலை அது என்றும் கருதுகிறோம். அது அவ்வாறு அல்ல என்று குரு நமக்கு உணர்த்துகிறார். எல்லோருக்குமானது உணர்தல். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அளவில் அது நிகழ்கிறது. அது தன்னையறிதல் என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. இவ்வுலகம் ஒருநாள் மறைந்து வேறேதோ மெய்மை ஒன்று தோன்றப்போகிறது என்று நாம் கருதியிருக்கிறோம். ஆனால், மதம் சார்ந்தோர் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் பல மாயைகளில் இதுவும் ஒன்று. இத்தகைய நம்பிக்கைகள் மக்களை தாம் அறியாமையிலிருக்கிறோம் என்று எண்ணி மேலும் துயரடையச் செய்கின்றன. நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிவது மிகவும் எளிய செயல். அறிநிலையில், அக ஒளியில் உங்கள் உலகை மீட்டெடுக்க இது ஒரு தொடக்கப்புள்ளி.

நம்முள் உள்ள அறிவு தன்னறிவு என்பதை நாம் உணர்ந்தபின் அதை பிறருக்கு உரைக்க வேண்டும் என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நீங்கள் செய்யும்போது பிறர் தம்மிடம் யாரோ ஒருவர் பேசுகிறார் என்பதை அறிகின்றனர். ‘நானிருப்பதை நான் அறிகிறேன்’ என்று நான் சொல்லும்போது பிறரும் ‘ஆம், நானிருப்பதை நானும் அறிவேன்’ என்கின்றனர். ‘நான்’ எனும் கருதுகோளை இருவர் புரிந்துகொள்வதில் ஒருமை ஒன்றுள்ளது. ‘நானிருக்கிறேன்’ என நான் சொல்லும்போது நீங்களும் ‘நானிருக்கிறேன்’ என்கிறீர்கள். இதில் ஒரு தனித்துவம் உள்ளது. என்னில் உள்ள ‘நான்’ என்னும் அறிநிலையின் தரம், உங்களில், மூன்றாமவரில், நான்காமவரில், உலகோர் அனைவரிலும் உள்ள ‘நான்’ என்பதில் உள்ளதைப் போன்றதே. ஆக, நம் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான அறிவு உள்ளது. ‘நான்’ என்பதை அனைவரும் கண்டுகொள்கிறோம்.

‘நான்’ எனும் இந்த அடிப்படை அறிதலில் எல்லா அறிதலின் ஒற்றுமையையும் நாம் காணவேண்டும் என்கிறார் குரு. எல்லா உயிரினங்களையும் பிணைக்கும் அறிவின் ஒரு பகுதியாக நம்மை இணைக்கும் பொதுமேடை இது.  உங்களது நாயிடம் நீங்கள் ஷேக்ஸ்பியர் குறித்து பேசமுடியாது. ஆனால் அதன் கண்களை நோக்கி அதனுடன் உரையாடமுடியும். அதுவும் புரிந்துகொள்ளும். என் தோழி ஒருவர் தன் நாய்க்கு கடிதங்கள்கூட எழுதுவார். அவரது கடிதங்களை அந்நாய் படிப்பதில்லை என்றாலும் அவர்களது ஆன்மாக்களுக்கிடையே தகவல் பரிமாற்றம் உள்ளது.  தம் ஆன்மாக்களுக்கிடையே ஒருவகை அதிர்வு, ஓர் இணைவு, ஓர் ஒருமை உள்ளது என அவர் உணர்கிறார். இந்த அறிநிலை எல்லா உயிர்களிடமும் உள்ளது. முதலில் அதை நாம் அறிகிறோம், பின்னர் பிறருக்கு அதை உணர்த்துகிறோம்.

கௌதமன் என்ற சித்தார்த்தன் தன் உடலை ஒறுத்து, உண்மையைத் தேடி ஒவ்வொரு ஆசிரியராக நாடிச் சென்றார். இறுதியில் தன் தேடலை நிறுத்திக்கொள்ள முடிவுசெய்தார். ‘இவ்வாழ்வில் பொருளேதும் இல்லை, மெய்யேதும் இல்லை. எனக்கு எதுவும் புலனாகவில்லை. எங்கும் ஒரே இருள். இம்மரத்தடியில் வெறுமனே அமர்கிறேன். அப்படியே இறந்துபோகிறேன்; என் உடல் உதிரட்டும். உண்மையைக் கண்டடையும் முன் இவ்விருக்கையை விட்டு எழேன்’ என்றார்.

ஒருநாள் சுஜாதை என்னும் பெண் அங்கு வந்தாள். ஏதோ மரக்கூளி ஒன்று அங்கு அமர்ந்திருக்கிறது என்றெண்ணினாள். அதற்கு ஏதேனும் படைக்க எண்ணி பாற்களி கொணர்ந்து கௌதமனிடம் அளித்தாள். பசித்திருந்தவர் அதை வாங்கி உண்டார். சிறிதுநேரத்தில் அவருள் பேரொளி நிறைந்தது. அவர் விழிப்படைந்தார். தான் கண்ட உண்மையை எண்ணி வியந்தார். ‘என்ன வியத்தகு உண்மை இது! எத்துணை உயர்வானது! எவ்வளவு நேர்த்தியானது! ஆனால் இதை பெற்றுக்கொள்ளுமளவு திறந்த மனதுடையவர் எவரேனும் உள்ளனரா? மொத்த உலகும் அறியாமையில் மூழ்கியுள்ளது. இப்பேரறிவைப் பெறும் தகுதி கொண்ட ஒருவரையும் நானறியேன். ஆகவே, யாரோடும் இதை உரைக்க மாட்டேன்’ என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்.

அத்தருணத்தில் பிரும்மசம்பதி எனும் இறைவன் தோன்றி, “அருளப் பெற்றவனே! நீ விழிப்படைந்தவனானாய், புத்தனானாய்.  நீ அறிந்த பேரறிவு உலகின் துயரையெல்லாம் போக்கவல்லது. கருணை கொள்க! இவ்வுலகைப் பார்! நீ எண்ணுவது போல் மக்கள் வெறும் தூசல்ல, குருடரல்ல.  ஒரு மயக்கமே அவர்களிடம் உள்ளது. நீ அவர்களை விழிக்கச் செய்யலாம். அறியாமையெனும் சிறு தூசே அவர்களிடமிருந்து உண்மையை மறைக்கிறது. அவர்கள் கண்களிலிருந்து அதை அகற்றி தெளிவாக பார்க்கச் செய்ய உன்னால் இயலும். நீ இப்போது கண்டடைந்த மெய்மையை அவர்களும் காண்பார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குள் ஏற்கெனவே உண்மை உள்ளது’ என்றார்.

யேசுவும் தேவனின் சாம்ராஜ்யம் உங்களுள் உள்ளது என்றார்.  உங்களுள் இருப்பது இந்த உண்மையே. நாம் அதை முதலில் கண்டடைய வேண்டும். பின்னர், அதே உண்மை எல்லா மக்களுள்ளும், எல்லா உயிர்களுள்ளும் உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். உங்களது தன்னறிவு எல்லோருடைய அகத்தையும் அறியச் செய்யும். ‘தந்தையை ஒரு முறை அறிந்தீர்களென்றால், சகோதரர்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.’ உங்களுள் உள்ள அறுதிப்பாடுடைய இந்த  அறிவே இங்கு தந்தைக்கு இணையானது. அதே அறுதி உண்மையை எல்லா சகோதரரிலும் நீங்கள் காண்பீர்கள். பிறரில் உங்களையும், உங்களில் பிறரையும் காண்பீர்கள்.

தன்னைப் பற்றிய அறிலிருந்து, நீங்கள் அவ்வறிவை பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் நிலைக்கு செல்கிறீர்கள். செங்கோட்டு நிலையில் உண்மையானது கிடைமட்ட மெய்மையாகவும் ஆகிறது. பிரக்ஞை-அறியப்படுவது, கருணை, மைத்ரீ-தோழமை, ஒன்றை ஒன்று பின் தொடர்கிறது. முதலில் நானிருக்கிறேன் என்று அறிகிறேன். நீங்கள் இதை அறியாமல் புலம்புகிறீர்கள்; உங்கள் புனிதத்தன்மையும் அழியாத்தன்மையும் உங்களுக்குத் தெரியாததே காரணம் என்று நானறியும்போது எனக்கு இரக்கம் தோன்றுகிறது. உங்களிடம் வந்து, ‘என் சகோதரரே, சகோதரியே ஏனிப்படி அழுகிறீர்? நீரே ஒளி, அழிவில்லாதவர், இறப்பில்லாதவர்’ என்கிறேன். நம்மிடையே நட்பும் தோழமையும் உண்டாகிறது. நாமிருவரும் ஒரே உண்மையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அறிகிறோம். மெய்மையின் அடிப்படையிலான அன்பு நம்மை பிணைக்கிறது. ஊடும் பாவுமென என் தன்னறிவும் அதே அகமும் உங்களுள்ளும் உள்ளது என்ற அறிவும் எனக்கு உண்டாகிறது. மொத்தப் பிரபஞ்சமும் நம் அகத்தின் ஒரு பகுதியாகலாம், எல்லோரும் ஒன்றிணைந்து அதை உணரலாம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 15

Standard

பரயுடெ பாலுநுகர்ன்ன பாக்யவான்மார்க்

கொரு பதினாயிரமாண்டொரல்பநேரம்

அறிவபரப்ரக்ருதிக்கதீனமாயா

லரநொடியாயிரமாண்டுபோலெ தோன்னும்

பரத்தின் பால் நுகர்ந்த பேறுபெற்றோருக்கு

பதினாயிரமாண்டென்பது ஒரு கணமே

அபரஉலகுக்கு அறிவு அடிமையானாலோ

அரை நொடியும் ஆயிரமாண்டாக தோன்றுமே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 15)

சிலர் எப்போதுமே ஏதோ ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.  அவர்களுக்கு அழுவதற்கு ஒரு காரணம் வேண்டும்.  அவர்களைச் சுற்றி எப்போதுமே இருள்தான்.  ஆயினும் அவர்களை நாம் கெட்டவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது.  அவர்களது மனம் மிகவும் நுட்பமானது (tender), பிறரது ஆலோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவர்களுக்கு தயக்கமிருக்காது.  அவர்கள் கருணை உடையவர்கள்.   பிறருடனான உறவுகளில் சிக்கல், பொருளாதாரச் சிக்கல், நோய்கள், மனப்பிறழ்வு என பலவகையிலும் அவர்களுக்கு பிரச்சினைகள்.  ஒரு சிக்கலிலிருந்து அவர்களை நீங்கள் மீட்பீர்கள் என்றால் உடனடியாக அவர்கள் பிறிதொரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வார்கள். சில நாட்களில் உங்களால் அவர்களை தாங்க முடியாது போகும்.  அவர்களுக்கு யாராலுமே உதவமுடியாது என்று தோன்றும்.  அவர்களது பிரச்சினைதான் என்ன?  உலகாயதக் கவர்ச்சிகளில் கட்டுண்டவர்கள் அவர்கள்.

ஓரளவுக்கு நம் எல்லோருக்குமே இந்தப் பிரச்சினை உண்டு.  மனிதர்களின் வாழ்வு ஒன்றுடனொன்று பின்னிப்பிணைந்ததாய் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாய் உள்ளது.  நம் அன்பிற்குரியவர்களின் தேவைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டுமென்பது இயல்பே.  நம் தேவைகளும் நம்மை அழுத்தக்கூடும்.  ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போதும் பல்வேறு தேவைகளும் நம் கவனத்தைக் கோரி நம் முன் எழுகின்றன.  ஒரு நண்பனுக்கோ உறவினருக்கோ நாம் உதவ வேண்டியுள்ளது.  சூழ்நிலைகளை பெரிதுபடுத்தக்கூடிய நுட்பமான மனம் கொண்டவராய் நீங்கள் இருந்தால், சிறுசிறு விஷயங்கள்கூட உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டியனவாய் தோன்றும்.  உங்களுக்கு நரம்பியல் பித்து ஏற்படக்கூடும்.  அவசரமாக ஒன்றை செய்துமுடித்தபின் நீங்கள் அதற்காக வருந்துவீர்கள்.  நீங்கள் செய்ததற்காக வருந்தி, செய்ய வேண்டியதற்காக கவலைப்பட்டு, இருண்டதாய் தோன்றும் இக்கணத்தில் நீங்கள் அகப்பட்டுக்கொள்ளும்போது வெறுமனே அமர்ந்து வருந்துவதைத் தவிர செய்யக்கூடுவது வேறேதுமில்லை.

இப்பாடல், இத்தகைய நிலையை அபர பிரக்ருதியில் அகப்பட்டுக் கொள்வதாக சித்தரிக்கிறது. அபரம் என்பது முழுமுதலல்லாததை குறிக்கிறது.  ஒரு சூழ்நிலை பெருகும்போது, ஒன்று பலவாகும்போது, மீள மீள நிகழும்போது அது பிரக்ருதி எனப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் பலதும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்பவை.  காலையில் சிற்றுண்டி அருந்தினாலும் மதியம் பசியெடுக்கிறது. மதிய உணவு உண்கிறோம்.  ஆனால், பொழுது சாயும்போது மீண்டும் பசிக்கிறது.  பசி ஒரு மீள்நிகழ்வு.  நம் உடலோடும் அகத்தோடும் தொடர்புடைய பல தேவைகளும் இவ்வாறாக பெருகக்கூடியவை.

முன்னொரு பாடலில் நாம் நோக்கிநிற்கும் அறிநிலை பற்றி பேசினோம்.  நம்முள் ஒரு பொறியாய் எங்கோ மினுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒளி உள்ளது. கடந்துசெல்லும் வாழ்வின் பண்புகளால் பாதிக்கப்படாதது அது.  இதுவே உண்மையில் நம்முள் உள்ள ஆவியின் பொறி.  அதுவே நம் அகம்.  வாழ்வின் தேவைகள் இந்த மென்னொளியை எளிதாக அடக்கிவிடக்கூடும்.  உங்களை நீங்களே தேடுவீர்களென்றால் அச்சிறு பொறியுடன் நட்பாயிருங்கள்.  உண்மையில் நீங்கள் பிறரிடம் கொள்ளும் அன்பு அதிலிருந்துதான் வருகிறது. அதை பிறிதொருவர் தீண்டும்போதுதான் நீங்களும் அன்பில் திளைக்கிறீர்கள்.  உங்கள் மனம் அந்த தெய்வீகப் பொறியுடன் இணைந்துகொள்ளுமென்றால் உங்கள் உள்ளிலேயே நீங்கள் மேலும் அழகானதொரு உலகை உணர்வீர்கள்.  அதைத்தான் யேசு உங்கள் உள்ளிருக்கும் இறைவனின் அரசு என்றார்.

நமக்குள் அத்தகைய மாபெரும் செல்வம் உள்ளது.  அதை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள் என்றால், கடந்த காலத்தின் வருத்தங்கள் எதுவும் உங்களுக்கு தொல்லை தாரா.  கடந்த காலத்தை நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது.  அது கடந்துபோன ஒன்று.  இறந்தவை புதைக்கப்படட்டும். இறந்தகாலத்தோடு உங்கள் வருத்தங்களையும் புதையுங்கள்.  கத்தோலிக்கர்கள் பாதிரியாரிடம் சென்று குற்ற ஏற்பு செய்வர். குற்றம் ஏற்கப்பட்ட உடன் எதுவானாலும் அது முடிந்துபோனது என்ற உணர்வு வரும்.  அது நல்ல விஷயம்.  இன்னொருவரிடம் சென்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதுகூட இல்லை.  ‘நடந்தவை நடந்தவையே; என்னால் செய்யக்கூடுவது ஏதுமில்லை.  அதற்கு மதிப்பேதும் இல்லையென்றால் நான் அதை மீண்டும் செய்யப்போவதில்லை’ என்று சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.  இதை மட்டும் நீங்கள் செய்தால் போதும்; அது உங்களை விட்டு விலகிவிடும்.

எதிர்காலம் குறித்து, ‘அது வரட்டும்.  வரும்போது பார்த்துக்கொள்வேன்’ என்று கூறுங்கள். இதனால் நீங்கள் எதற்கும் திட்டமிட வேண்டாம் என்பதில்லை.  நூறு சிக்கல்களை ஒரே சமயத்தில் கையாள்வதைவிட, பொருத்தமான ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அதை உங்கள் அகம் பெரிதுபடுத்தாவிட்டால், அது செயற்கையானதாக தெரியாது.  உங்களது சிக்கல் என்னவாக இருக்கும்?  உடல் குறித்ததென்றால், மக்கள் ஒருபுறம் பிறந்துகொண்டிருக்கும்போதே பிறர் இறந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.  இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று.  வளர்ச்சி பிற சிக்கல்களை கொணர்கிறது.  பல் முளைக்கும்போது குழந்தை அழுகிறது – அதற்கு நாம் எதுவும் செய்ய இயலாது.  வலியை நம்மால் தடுக்க முடியாது.  குழந்தையுடன் சேர்ந்து அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை.  குழந்தைக்கு பல் முளைக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  சில காலம் சென்ற பின் முடி நரைக்கிறது, சுருக்கங்கள் விழுகின்றன, முகம் மாறுகிறது, பற்கள் உதிர்கின்றன – அதனால் என்ன?  இவையெல்லாம் இயல்பல்லவா?  இவற்றை நாம் பெரிதுபடுத்தவே கூடாது.

ஒரு நாளில் நாம் செய்யவேண்டியதென பல விஷயங்கள் இருக்கக்கூடும்.  சில நாட்களில் அவ்வாறிருக்காது.  தவிர்க்கமுடியாதவை என்று தோன்றும் பல விஷயங்களும் உண்மையில் அவ்வாறானவை அல்ல.  அவற்றை தவிர்க்க முடியும், கைவிட முடியும்.  மனம் வளர வளர சிக்கல்கள் அதிகமாகின்றன. தொலைக்காட்சியாலும் பிற விளம்பரங்களாலும் மனதின் தேவைகள் பெருகுகின்றன.  நீங்கள் நுகர்வோர் என்பதால் உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க எல்லோரும் முயல்கின்றனர்.  அவர்கள் உற்பத்தி செய்வதை நீங்கள் வாங்கவேண்டுமென்றால், உங்களில் பேராசையை உருவாக்கி, இச்சையை தூண்டவேண்டும்.  ஆக, உங்கள் மனதை தாகம் கொண்டதாக, பசியுடையதாக, சோர்வுடையதாக ஆக்கவும் எப்போதும் ஏழ்மையில் உழல்வதாகவும், ‘என்னிடம் இது இல்லை, அது இல்லை’ என்றும் எண்ணச்செய்யும் ஒரு புறச் செல்வாக்கு முயன்றுகொண்டே இருக்கிறது.

நாம் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு விஷயங்களை செய்யவேண்டியிருக்கிறது.  ஒன்று அகவயமாய் சென்று நம்முடையதேயான, தெய்வீகமான நம் அன்பு  நண்பனான ஆவியுடன் நட்பு கொள்ளுதல்.  நம் அகத்தை உள்ளே உணர்கிறோம், அதாவது இறைவனின் அரசை நம்முள் தேடுகிறோம். இன்னொன்று தேவைகளின் புற உலகு.  மிகைப்படுத்தல்களை தவிர்த்து யதார்த்தத்தை உணரவேண்டும்.  நாம் பரிவுடையவர்களாய்தான் இருக்கிறோம், ஆனால் நம் பரிவின் பாங்கு மாறுகிறது.  உங்கள் ஆத்ம நண்பன் இக்கட்டில் இருக்கலாம்; பெரும் இருளில் வீழலாம். உங்கள் இருளை அவர்களுடையதுடன் சேர்க்காமல், உங்கள் மகிழ்வை நோக்கி அவர்களை கொண்டுவர நீங்கள் முயல வேண்டும். உங்கள் மகிழ்வை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் துயரை அல்ல.

இது பெரும்பாலானவர்களுக்கு உவப்பானதாய் இருப்பதில்லை.  அவர்கள் துயருற்ற ஒரு முகத்தைக் கண்டவுடன் தங்கள் முகத்தோற்றத்தை இழந்து தாமும் துயர் கொள்கின்றனர்.  தன் நண்பன் அழுதால் தானும் அழவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றனர்.  அது தேவையே இல்லை.  இரு படையினருக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு ஏவுகணைகள் பறந்து கொண்டிருக்கையில் அங்கே துயருடன் நின்றான் அர்ஜுனன்.  அவனை அடுத்து அதே சூழலில் நின்றிருந்த கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான்.  கடக்க முடியாத இன்னலாகத் தோன்றும் எதுவாயினும் அதிலிருந்து மீள ஒரு வழி நிச்சயம் உண்டு என்பதையே இது காட்டியது.  அர்ஜுனனை திருத்தும் பணியை இந்தப் புன்னகையுடனே கிருஷ்ணன் துவங்கினான்.  அதே போல் நீங்கள் உங்கள் கண்ணீரை அல்ல, உங்கள் புன்னகையையே அளிக்க வேண்டும்.  இது ஒரு நாளில் முடியக்கூடியது அல்ல; ஆனால் நிச்சயம் இயலக்கூடிய ஒன்றே.

நம் நண்பர் வந்து பியானோவை வாசிக்கத் துவங்கியதும் அதில் தன்னையே இழக்கிறார்.  நேரம் போவதே அவருக்கு தெரிவதில்லை.  அமர்ந்து அதை கேட்பவரும் அனைத்தையும் மறக்கின்றனர்.  என்ன நிகழ்கிறது?  நம் அனைவருள்ளும் இசை இருக்கிறது.  நம் வாழ்வே இசைதான்.  நம் வாழ்வில் ஒரு தாளலயம் உண்டு, இன்னிசை உண்டு, இசைவிணக்கம் உண்டு.  நம்முள் உள்ள இன்னிசை தூண்டப்படும்போது ஆவி மேலெழுகிறது.  நம் அக இயல்பு புற இயல்பைவிட முதன்மை பெறுகிறது.  இசைவான ஒரு நிலையில் புற இயல்பும் அக இயல்பும் இணைகின்றன. நாம் நம் ஆழங்களுக்குள் செல்கிறோம்.  இச்சிறு போதில் நாம் இவ்வுலகிலேயே இருப்பதில்லை.  சிறிது நேரம் வாசித்துவிட்டு நம் நண்பர் பியானோவை விட்டு எழுகிறார்.  நாமெல்லோரும் வேறொரு உலகில் உலவிவிட்டு திரும்பி வருவதாக உணர்கிறோம்.  அதே அறையில், அதே மக்களுடன் அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாலும் சிறிது நேரத்திற்கு நாமெல்லாம் வேறாக இருந்தோம்.  நம் இருக்கை மிகவும் வசதியானதாக இருந்தது.  இதெல்லாமே இசை செய்த மாயம்.

இன்னொரு தோழி தனது ஓவிய அறையில் தன் வேலையை செய்துகொண்டிருக்கிறார்.  அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வேலை அல்ல, அழகை படைத்தல்.  தூரிகையின் ஒவ்வொரு தீற்றலும் புது மகிழ்வை தருகிறது.  இதற்கு முன் பார்த்தேயிராத ஒன்று அவரிடமிருந்து உருவாகிறது.  ஒரு புதிய திறப்பு.  இந்தத் திறப்பு விந்தைகளால் நிரம்பியது; அழகின் வெளிப்பாடு அது.  ஆன்மாவின் மையம் விழிகள் காண்பவற்றுடன் இசைந்தொலிக்கிறது.  அக உலகும் புற உலகும் மகிழ்வின் பொறியில் இணைகின்றன.  இந்தப் பொறியுடன்தான் நாம் நட்பு பாராட்ட வேண்டும்.

காதலரிருவர் சந்திக்கின்றனர்.  விழிகோக்கின்றனர்.  மீள மீள ஒருவரையொருவர் விந்தையுடன் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.  அது அவர்களுக்கு சலிப்பதேயில்லை.  தம்மைச்சுற்றி நிகழ்வது எதுவும் அவர்களுக்கு உரைப்பதேயில்லை.  அவர்கள் இருவர் மட்டுமே – உலகில் வேறேதும் இல்லை.  ஒருவரையொருவர் விழுங்கிவிடுவதைப் போல நோக்குகின்றனர். ஒருவரையொருவர் தீண்டுகின்றனர்.  கைகள் பிணைக்கின்றனர்.  அங்கு திகழ்வது பேரின்பம், பேரின்பம் மட்டுமே.

குழந்தை பொம்மையை வைத்துக்கொண்டு விளையாடும்போதும் அதற்கு நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.  ஆனால் எல்லோரும் ஒருமை நிலையிலிருந்து வெளியே வரும்போது, துயர் நிறைந்த உலகு அவர்கள் மீது பாய்வதற்கென வெளியே காத்திருக்கிறது.  இசைக்கலைஞன் இப்போது இசைக்கலைஞனில்லை, காதலர் காதலரில்லை, ஓவியர் ஓவியரில்லை, குழந்தை குழந்தைக்கான் இயல்பில் இல்லை – எல்லோரும் மீண்டும் தேவைகளின் பலியாகின்றனர்.

என்றாலும், உங்கள் அகத்தின் துணைக்கோடல் மூலம் இடையறா இன்பம் எய்துதல் இயலக்கூடியதே.  இறைவன் என்றோ, கிருஷ்ணன் என்றோ, யேசு என்றோ, காதலன் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள் அதை.  அது உங்களுக்கே உங்களுக்கு உரியது. உங்களோடு எப்போதும் இருப்பது.

நாம் சில அதிசய மனிதர்களை பார்க்கிறோம் – அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை, உலகத் தேவைகளிலிருந்து விடுபட்டு மேலெழுந்தவர்கள்,  குப்பை நடுவே வாழ்பவர்கள், உடல்நலம் இல்லாதவர்கள்.  ஆனால் அவர்கள் கண்களில் ஒரு ஒளி இருக்கும். இதயத்தில் களியும், உதட்டில் புன்னகையும், மென்மையான மனப்பாங்கும், அன்பான சொல்லும் அவர்களிடம் எப்போதும் இருக்கும்.  அவர்களால் உங்களை எப்போதும் மகிழ்விக்க முடியும்.  அவர்கள் மறையும் தருணத்தில்கூட அவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருப்பது பெரும் மகிழ்வை தரும்.  உங்கள் முன் ஒளிரும் ஒளி அவர்கள்.  அவர்களின் அருகாமை நம்மை இன்பத்தில் ஆழ்த்தும்.  அவர்களே இவ்வுலகின் உண்மையான ஒளி.  அவர்களுக்கு எதுவும் தேவையில்லை.  ஆனால் தங்கள் வளத்தால் அவர்களால் எல்லோர் மனத்தையும் வளமானதாக ஆக்க முடியும்.  நீங்கள் ஏன் அத்தகைய ஒருவராக ஆகக்கூடாது?  அதற்காக நீங்கள் எந்த மூலதனமும் இட வேண்டியதில்லை.  உங்கள் வாழ்க்கை மனப்பாங்கை சிறிதே மாற்றிக்கொண்டால் போதும்.  உங்கள் வாழ்வு மாறும்போது, அடுத்தவர் வாழ்விலும் மாற்றங்கள் ஏற்படும்.

ரமண மகரிஷியிடம் உலகிற்காக தாங்கள் என்ன செய்யக்கூடும் என்று பலரும் கேட்பர்.  அவர் அவர்களிடம் கேட்பார் “யாருக்காக யார் செய்வது?”  இதன்மூலம் அவர்களின் அகம் தனக்குள்ளேயே குவியும்.  உங்களை நான் மகிழ்விக்க வேண்டுமென்றால் நான் முதலில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.  நான் சோகத்திலாழ்ந்தால் உங்களை எப்படி மகிழ்விக்க இயலும்?  நீங்கள் சிரிக்க வேண்டுமென்றால் சிரிப்பது எப்படி என்று எனக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  நீங்கள் அமைதி பெறவேண்டும் என்று நான் நினைத்தால் அமைதி என்றால் என்ன என்று நானறிந்திருக்க வேண்டும்.  நம்முள் உள்ள அமைதியை, களிப்பை நாம் முதலில் கண்டடைய வேண்டும். நம்முள் உறையும் ஆவியுடனான நமது நட்பு இடையறாததாய் ஆகும்போது மட்டுமே அது இயலும்.

இது ஒரு மாயம் போன்றது; உங்களது நாளைய உலகம் இதே போலிருக்காது.  எதையும் மிகைப்படுத்துவதே உங்கள் வாழ்வாக இருக்கிறது.  நீங்கள் சித்தரிப்பது போல இவ்வுலகொன்றும் அத்துணை கேடானது அல்ல.  மடமை என்பது என்ன?  மனம் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ ஒன்றை மிகைப்படுத்துவதே மடமை.  ஒரு விஷயத்தை, கூட்டாமல் குறைக்காமல் அதன் இயல்பான மதிப்புடன் பார்த்தீர்களென்றால் நீங்கள் செய்வது அறிவுள்ள செயல்.  ஆனால் நாம் எதையும் மிகைப்படுத்தவே செய்கிறோம்.

ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளவரை கடந்துசெல்லும்போது அவர் உங்களைப் பார்த்து புன்னகைக்கவில்லை என்றால் வாழ்த்து சொல்லவில்லை என்றால், “அவருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை போலும்.  அதனால்தான் எனக்கு வாழ்த்து சொல்லவில்லை” என்று எண்ணுகிறீர்கள்.  அந்த அளவுக்கு நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் பற்றாக்குறையுடன் இருக்கிறீர்கள். எப்போதும் பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதில் குறியாக இருக்கிறீர்கள்.

எத்தனை கொடுமையான நோய் இது?  இந்த நோய் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், “நண்பர் வேலையில் தன்னையே இழந்திருக்கிறார்.  அதனால்தான் என்னை பார்க்கவில்லை” என்று நினைப்பீர்கள்.  அது உங்களை மகிழ்விக்கிறது.  “என்னை பார்க்கக் கூட இல்லை.”  “அவர் என்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறார்” என்பது இன்னொரு மனப்பாங்கு.  ஒரே விஷயம் இரு வேறு விதங்களாக பார்க்கப்படுகிறது.  ஒன்று உங்களை காயப்படுத்துகிறது.  மற்றொன்று மகிழ்விக்கிறது.  மகிழ்வதன் பக்கம் இல்லாமல் ஏன் காயப்படுவதன் பக்கம் இருக்க வேண்டும்?  நான் உங்களிடம்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். எங்கோ தொலைவில் உள்ளவர்களிடம் அல்ல.  உங்கள் உலகை அசலான சொர்க்கமாக உங்களால் மாற்ற முடியும்.  இதுவே சொர்க்கம்; வேறெதுவும் அல்ல.  உங்கள் உள்ளங்கையில் உள்ளது இந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த உலகு. ஆனால் நீங்கள் அதை வீசி எறிகிறீர்கள்.

இப்பாடலில் நாராயண குரு நமக்களிக்கும் உறுதி இது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 12

Standard

தோலுமெலும்பும் மலமும் துன்பம்தரும்

நாற்றங்களுமேந்தும் அகந்தையை காண்க

அழியும் இதுவேறு அழிந்து முழுமையாகும்

பெருமகந்தை வந்திடா வரம் அருள்க

                                                             ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 12

முந்தைய பாடல்களில், அடுத்தடுத்து வைக்கப்பட்ட இரு பண்புக்கூறுகளை விவரித்தோம்.  ஒன்று நோக்கிநிற்கும் அகம்.  மற்றொன்று உடற்செயல்பாடுகளிலும் பல்வேறு மனமாற்றங்களிலும் சிக்கிகொண்டுள்ள நனவு.  ஒருவன் தன் மெய்மையை கண்டெடுக்க முயலுகையில் அவன் தனது மெய்சார் அடையாளத்திலோ ஆன்மீக அடையாளத்திலோ சிக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  பெரும்பாலும் ‘நான்’ எனும் எண்ணம் வரும்போது நாம் உடலையும் அதன் உளச்செயல்பாடுகளையுமே எண்ணுகிறோம்.  இந்த ‘நான்’ என்பது புனையப்படும் ‘நான்’. உண்மையில் அப்படி ஒன்றில்லை.  பல உயிரிச் செயல்பாடுகளையும் எண்ணங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு வசதிக்காகவே அது வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.  வளரும் குழந்தை இவ்வுலகில் நுழையும்போது ‘நான்’ என்ற எண்ணம் அதற்கிருப்பதில்லை.  மாந்தர் அதை ‘நீ’ என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  பின்னர், பெரியவர்களைப் பார்த்து குழந்தையும் ‘நான்’ என்கிறது.  ‘நான்’ எனும் இந்த அடையாளம் குழந்தையில் நிலைத்துவிடுகிறது.

‘நான்’ எனும் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியே உடலென்பது.  வெளியில் நாம் பார்ப்பது தோல்.  உள்ளே நம் உடலமைப்பு எலும்புகளையும் அனைத்துவித மலங்களையும் கொண்டது.  அமெரிக்காவில் இருக்கும் நீங்கள் இதனை குருதி என்றும் குடல் என்றும் சொல்லலாம். இதனைக் காக்க எவ்வளவு முயற்சித்தாலும்  ஒரு துயர முடிவே இதற்கு நிகழ்கிறது.

நம்மில் உள்ள உள்ளுறுப்பு இவ்வுயிரியைச் சார்ந்தது.  அதனுள் பல்வேறு முன்வரையறைகள்-‘வாசனை’கள், முதிரா நினைவுகள் உள்ளன.  இவை மேலெழும்போது அவை நனவின் உசாவும் பண்பை தூண்டுகின்றன.  கேள்விகள் எழுகின்றன.  பின்னர் நினைவுகள் இக்கேள்விகளுடன் தொடர்புறுத்தப்பட்டு நாம் சில முடிவுகளுக்கு வருகிறோம்.  உணர்ச்சிசார் விருப்புகள் தோன்றுகின்றன; பல்வேறு அவாக்கள் நிறைவேறுகின்றன.  அகந்தை இவற்றையெல்லாம் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

உடல் தோலால் மூடப்பட்டுள்ளது.  தோல் உணர்வுடையது.  உடல் முழுவதையும் மூடியிருக்கும் உணர்வுறுப்பு அது.  நம்மைச் சுற்றிலும் நம் உணர்ச்சிகள் நம் உடல்ரீதியான் இருப்பை எந்நேரமும் நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கின்றன.  கண்களும், காதுகளும், நாசியும், நாவும் எல்லாம் தோலின் வேறுபட்ட வடிவங்களே.  கண்ணில் உள்ள தோல் ஒளியை உணரத் தேவையான மீநுண்மை கொண்டுள்ளது; காதில் உள்ள தோல் ஒரு முரசாக ஆக்கப்பட்டு அதிர்கிறது; மூக்கிலுள்ள தோல் மோப்பக் கணுக்களைக் கொண்டுள்ளது; நாவின் தோல் சுவை அரும்புகளை பெற்றுள்ளது.  எல்லாம் தாண்டி அது தோல் மட்டுமே.  நாராயண குரு இங்கே புலனுணர் அமைப்பை விளக்க தோலை பயன்படுத்துகிறார்.  உடல்சார் பொருளை அகத்துடன் இணைத்துள்ளது கூர்மதியுள்ள செயல். புலனுறுப்பு என்பதால் தோல் அகம் சார்ந்தது; அதே நேரத்தில் தசைகளையும், திசுக்களையும், நரம்பியல் அமைப்பையும், எலும்புகளையும் ஒன்றாய் பிடித்திருப்பதற்கான புற உறையும் அது.

எலும்பியல் அமைப்பு உடலுக்கென்று அதற்கேயான ஒரு வடிவை அளிக்கிறது.  நாம் உயிருடனிருக்கும்போது நம்மால் ஒடிச்சாடி, குதித்து, குட்டிக்கரணம் அடிக்க முடிகிறது.  மிகச்சிறப்பான முறையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக தோன்றுகிறது.  எலும்புகள் எல்லாம் சிறப்பாக அடுக்கப்பட்டு தமது குழிகளில் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.  ஆனால் நம் எளிய மூச்சு உடலை நீங்கும்போது இவ்வெலும்புகளெல்லாம் தனித்தனியாகின்றன.  இடுகாடொன்றிற்குச் சென்று பழைய உடலொன்றை தோண்டி எடுக்கும்போது அவற்றின்மீது சதையோ தோலோ இருப்பதில்லை.  எந்த உறுப்பும் காணப்படுவதில்லை, மண்டையோட்டிற்குள்ளும் மூளையும் பிறவும் இருப்பதில்லை.  சுத்தமான எலும்புகளே எஞ்சுகின்றன.  அவற்றை எடுக்க முயலுவோமென்றால் அவை தனித்தனியாக உதிர்ந்துவிடுகின்றன.  உடற்கூறியலாளர்கள் கம்பிகளைக் கொண்டு கட்டி அவற்றை நிறுத்தி வைக்கின்றனர்.  வாழும்போது அவற்றைப் பிணைத்து வைத்திருப்பது எது?  இந்த மூச்சுக்காற்றுதான்.  நமது உடல் என்பது எளிதில் மறையக்கூடியது.

நாம் பார்த்த தோலுக்கும் ‘நான்’ எனும் நனவுக்கும் – தன் முனைப்புக்கும்(ego) – இடையில் பல அவாக்கள் எழுகின்றன.  ஃபிராய்டின் கருத்துப்படி நமது அவாக்களின் விளைநிலம் தோலின் உய்த்தலில் பல்வேறு உட்கிடப்புறுப்புகளில் உள்ளது. இவை எளிதில் தூண்டப்படுகின்றன.  குழந்தை அதன் நாவின் உட்புறமும் உதடுகளின் உட்புறத்தோலும் தேய்க்கப்படும்போது ஒரு காமம்சார் இன்பநுகர்வை அடைகிறது.  அது தன் தாயின் முலைக்காம்பை சப்பும்போது, காம்பில் காமம்சார் தூண்டல் நிகழ்ந்து மின் தூண்டல் மூலம் பால் சுரக்கிறது.  தாய் தன் குழவியின் வாயில் பாலை சுரக்கிறாள்.  குழந்தை இந்த உதடுகளின் உய்த்தல் மூலம் தூய காமம்சார் இன்பத்தை நுகர்கிறது; அதற்குப் பரிசாக பாலும் கிடைக்கிறது.  அச்செயலை மேலும் செய்வதற்கு குழந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

அந்தப் பால் அடுத்த முனைக்குச் செல்லும்போது குழந்தை மலமும் சிறுநீருமாக வெளியேற்றுகிறது.  ஒவ்வொரு வெளியேற்றத்திலும் அதற்கு மூலத்தில் இன்ப நுகர்வேற்படுகிறது.  ஆக குழந்தையின் ஆதி இன்பங்கள் தாயின் பாலைப் பருகுவதும், மலமூத்திரங்களை வெளியேற்றுவதுமே.  அதற்கு மேலாக தாய் அதன் கன்னங்களையும் முகவாயையும் தொடுகிறாள்.  கைகால்களை தொட்டு கிளர்ச்சியூட்டுகிறாள்.

உடல் முழுவதும் கிளர்ச்சியேற்படுத்தும் பகுதிகள் உள்ளன.  மனிதர்களின் பெரும்பாலான இன்ப அவாக்கள் கிளர்ச்சியூட்டப்படுவதால் தோன்றுகின்றன.  அழகான ஒன்றைப் பார்க்கும்போது கண்ணின் நுண்ணுணர்வு கிளரப்பட்டு ஒருவகை காமம்சார் இன்பம் ஏற்படுகிறது.  குரல்களும் இசையும் தரும் கிளர் அதிர்வுகள் மூலம் காதிற்கு இசையின்பம் கிட்டுகிறது.  பலவித மணங்கள் மூக்கை கிளர்த்துகின்றன.  ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் நாம் வாழ்வதே தோல் பெறும் இன்பத்திற்காகத்தான்.  இவ்வின்பங்களுக்கான அவாக்கள் உறைவது மிக ஆழத்தில் என்றாலும் அவை தோலளவிலேயே வாழ்கின்றன.  ஒருவிதத்தில், வாழ்வின்பங்கள் எல்லாமே தோலாழம் வரையே நிகழ்பவை.

தொடுகை நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றுதான்.  ஆனால், தீச்சூடு படும்போது எதையும் தொடவே நாம் அஞ்சுகிறோம்.  காலில் முள் குத்திவிட்டதென்றால் தரையில் கால் வைப்பதே நம்மை பதட்டப்படச் செய்கிறது.  இன்பம் இருக்குமிடத்தில் வெகு அருகிலேயே வலியும் இருக்கிறது.  இன்பத்தேடல் பெரும்பாலும் வலியையே அளிக்கிறது.

உடல்சார் வலி போதாதென்று, மதத்தினர் குற்றவுணர்வென்பதை கண்டுபிடித்து அறம்சார் வலியை வேறு சேர்த்துள்ளனர்.  நவீனயுக மனிதனில் உள்ள பல தோல்சார் இன்பங்கள் பெரும் பாவத்துடனும் பெரும் குற்றவுணர்வுடனும் நெருக்கமான தொடர்புடையவை.  அமெரிக்காவிலும் பிற இடங்களிலும் இரண்டு ஆண்களோ இரண்டு பெண்களோ ஒன்றாக உறங்குவதைக் கண்டால் அதை பெரும் பிரச்சினையாக்கும் போக்கு உள்ளது.  நட்பென்று அதை போற்றுவதற்கு பதிலாக ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று அவர்கள் தூற்றப்படுகின்றனர்.  தோலும் தோலும் தீண்டப்படும்போது பரபரப்பும் குற்றவுணர்வும் ஏற்படுகிறது.  தோலும் தோலும் தீண்டினால் மேலுலகில் இறைவன் வருந்துகிறான் என்கின்றனர் மதம்பேணுவோர்.  இது அத்துணை பெரிய விஷயமா என்ன?  ஒருவரது தோல் மற்றொருவருடையதை தீண்டுவது ஒரு சிறு கிரகத்தில் நிகழும் ஒரு மிகச்சிறிய நிகழ்வு மட்டுமே. ஆனால் அதற்கெதிராக நாம் குற்ற விதிகளையும் ஒழுக்க விதிகளையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம்.  நீதிமன்றங்களில் வக்கீல்கள், ‘தொட்டான், தொடவில்லை’ என்று வாதிட்டு அதற்கு சாட்சிகளும் தடயங்களும் அளிக்கின்றனர்.

மொத்த உலகமும் ஒரு பெரும் குளறுபடியில் இருக்கிறது.  இயல்பாகவே அழிவை நோக்கிச்செல்லும் அதன் இயல்பே இதற்கு முதன்மைக் காரணம்.  போதாக்குறைக்கு நம் தன்முனைப்பென்னும் அசட்டுத்தனம் வேறு.  மிஞ்சும் விழுமியம்தான் என்ன?

இங்கே குரு, ‘இது அழியும்’ என்கிறார்.  தோலில் தொடங்கி இன்பம் விழையும் உள்ளுறை அவாக்களின் ஆற்றல்கள் வரை உள்ள மொத்த அமைப்பும் அழியக்கூடியது.  அதைக் குறித்து தியானிப்பது பெரிய பயனேதும் அளிக்காது.  தன்னியல்பை எய்துவதற்கு – ‘சரூப்யசித்தி’க்கு  – அது வழிவகுக்காது. உடல், மனம், புலன்கள் அல்லது சிறிது நேரத்தில் மறையும் புலனின்பங்கள் இவை குறித்து தியானிப்பதன் மூலம் அழிவற்றதை அறியமுடியாது.

சினைமுட்டையாய் அன்னையின் கருவிலிருக்கும்போதே, வளரும் கருவாய், அன்னைக்கும் தனக்கும் இடையேயான விளக்கமுடியா இடையீடு மூலமாக தன்னை வெளித்தள்ளும்போதே, இறுதியில் தன் விடுதலையை அடைந்தபோதே இருந்த தூய விழிப்புநிலையை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்பவேண்டும்.  இவையெல்லாம் உள்ளுறையும் வேறொரு விழிப்புணர்வால் செய்யப்படுகின்றன.  தாயிலும், சேயிலும் தந்தையிலும், பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிர்களிலும் உறையும் அது ஒன்றே. அது ஒரு பொதுவான வாழ்க்கைக் கோட்பாடு, வாழ்வின் ஒரு சீரான மெய்மை.  அது செயலற்று இருக்கக்கூடும், வடிவுபெறக்கூடும், அனைத்து விழிப்புநிலை சாயைகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்தக்கூடும். ஆனால் ஒருபோதும் அது பாதிப்புக்குள்ளாவதில்லை. அது அழிவற்றது, அது இறப்பதில்ல. அதுவே ‘ஆத்மன்’ எனப்படுவது.

அதை தியானிப்பதற்கு முதுமுனிவர் ஒரு வாய்பாட்டை வகுத்தனர் – ‘அயம் ஆத்ம பிரம்மா’.  அதன் பொருள் – ஆத்மாவே பிரம்மம்; அனைத்திலும் உறையும் இத்தன்னொளிர் விழிப்புநிலையே முழுமுதலானது.  தோலுக்கும் பிற எல்லா அவாக்களுக்கும் இடையில் உறையும் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.  இதை தியானிக்கையில், தொடர்ந்து சிந்திக்கையில், அந்த விழிப்புணர்வு குறைவற்றதாகிறது.

பக்தியே உச்சபட்ச ஒப்புக்கொடுத்தல்.  சங்கரர் தன் விவேகசூடாமணியில் பக்தியை மெய்யுருவின் மீதான இடையறா தியானம் என்கிறார்.  நம் மெய்யுரு என்பது என்ன?  அதுவே உணர்தல், நம் மெய்யிருப்பை புரிந்துகொள்ளுதல்.

அது வளர்ந்து முழுமுதலாகிறது.  இது நிகழ்கையில், நாம் ‘நான் என்பது இவ்வுடல்’ என்னும் நம் முதன்மை அடையாளத்தை காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.  அல்லாமல், பொருந்தா இரண்டு பொருட்களை நாம் இணையாக வைக்கிறோம் – உடலிலிருந்து பிறக்கும் தன்முனைப்பையும் ‘நீயே முழுமுதல்’ எனும் ரிஷியின் வாக்குடன் அகத்தையும்.  இதனால் உடல்போர்த்த இந்த தன்முனைப்பே முழுமுதல் என்ற பொருள் தோன்றுகிறது.  மதவாதிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் இத்தகைய ஒரு நிலையை எய்திவிடுவது வியப்பானது.  பின்னர் அவர்கள் தற்பெருமைப் பித்தர்களாகி, ‘நானே கிறிஸ்து’, ‘நானே இறைவன்’, ‘நானே அவதாரம்’, ‘நானே பகவான்’ என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளத் துவங்குகின்றனர்.  அங்கே ‘நான்’ என்பது என்ன? சற்றுமுன்பு நாம் ‘அழியும் பொருள்’ என்று சிறுமைப்படுத்தியதுதான் அது.

இதை சங்கரர் நாய்த்தோலில் புனிதப்பாலை நிரப்புவது என்கிறார்.   இந்தியாவிலும் அரேபியாவிலும், பசு, ஒட்டகம், நாய் போன்ற விலங்குகளின் தோலைக்கொண்டு வாளிபோன்ற ஒன்றை தயாரிப்பர்.  குடிப்பதற்கு அதை அராபியர் பயன்படுத்துவதுண்டு.  இந்தியர்களோ, கட்டட வேலை நடைபெறுமிடங்களில் நீரைக் கொணர மட்டுமே பயன்படுத்துவர்.  அவை சுத்தமற்றவையாக கருதப்படுவதால் அதில் பாலை எடுத்துவந்தால் எவரும் அருந்தமாட்டார்.  நாய்த்தோலில் இடப்பட்ட பால் தன் புனிதத்தை இழக்கிறது.  அதுபோன்றே தன்முனைப்பு என்பது அசுத்தமானது, அருவருப்பானது.  அதை ஒருபோதும் முழுமுதலோடு அடையாளப்படுத்துதல் கூடாது.  ஆனால், தவறான கருத்துகள் கொண்டோர் இத்தவறை அடிக்கடி செய்வதுண்டு.  இது அவர்கள் தன்னையறிதலில் இடர் ஏற்படுத்துவதோடு அவர்களில் கர்வத்தையும் மூர்க்கத்தையும் நிறைக்கிறது.  இதனால் உலகிற்கே பல இடைஞ்சல்களை அவர்கள் ஏற்படுத்துகின்றனர்.  அவர்கள் மத வெறியர்களாகி தனிமனித வழிபாட்டை வளர்த்து பிறர் தம்மைப் பணியும்படி வற்புறுத்துகின்றனர்.  குரு வடிவான முழுமுதலுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தலுக்கும் மூர்க்கன் ஒருவனுக்கு அடிமைத்தனம் செய்தலுக்கும் வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது எளிதல்ல.  நாம் தவறானதை தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம் என்பதைக் கூட நாம் உணர்வதில்லை.

தோழி ஒருவர் பிரசுரிக்கும் இதழ் ஒன்றை நேற்று படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.  அவர் தன் ஆசிரியருடனான இப்பிரச்சினையில் சிக்கியிருந்தார்.  ‘அவருக்கு நான் அடிமையா அல்லது இறைவடிவிற்கு என்னை ஒப்புக்கொடுத்துள்ளேனா?’ என்ற சரியான கேள்வியை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறார்.    இவ்விடத்தில்தான் பெரும் பிரச்சினைகள் தோன்றுகின்றன.  தாடியுடன் இருக்கும் இவரே குரு அல்லது இறைவன் என்று ஒருவர் எண்ணக்கூடும்.  தொப்பையுடன் அலையும் இந்த தாடிக்காரனோ அல்லது சொட்டைத்தலையுடன் திரியும் சோளக்கொல்லை பொம்மையோ அல்ல குரு என்பவர்.  அவர்கள் எல்லோரையும் போல் அசுத்தம் நிரம்பிய, அழியக்கூடிய உயிரிகள்தான்.  எல்லோரையும் போலவே நாற்றமடிக்கக் கூடியவர்கள்.  ஞானத்தில் பிறந்த சொற்களின் வழி மின்னும் ஒளியே அழிவற்றது.  நல்லூழோ அல்லது தீயூழோ சில நேரங்களில் தூசியில் நாறும் கருவியிலிருந்தும் ஓசை எழும்.  ஆன்மீகத் திறனாளிகளுக்கும் அவரை அண்டியவருக்கும் தவறான அடையாளப்படுத்தலுக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எச்சரிக்கை இது.

இவ்வுடலைக் காணும்போதே இது எத்துணை நிலையற்றது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்கிறார் நாராயண குரு.  அதேபோல், முழுமுதல் என்பது அழிவற்றது என்பதை உணர்வதும் எளியசெயல்தான்.  ஆனால், அழியக்கூடிய இந்த தன்முனைப்பு அழிவற்ற முழுமுதலுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தானே முழுமுதல் என்று பொய்யாக நம்பத்தொடங்கிவிடக்கூடிய அபாயத்தை அவர் முன்னுணர்கிறார்.  “இறையே, நீ எனக்கு நிச்சயமாய் இதில் உதவவேண்டும்.  நான் ஒரு தற்பெருமைக்காரனாக ஆகாமல் இருக்க எனக்கு அருள் புரிவாயாக!  ஊதிப்பெருகும் பொய்யான தன்முனைப்பு எனக்கில்லாமலாகட்டும்.  இதில் நான் செய்யக்கூடியது எதுவுமில்லை.  நீ வந்து எனக்கு உதவவேண்டும்.  நான் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பற்றவனாக ஆகும்படி அருள்வாய்” என்கிறார்.

ஆன்மீகத் தன்முனைப்பைக் கடப்பது எளிதல்ல.  ஒரு பத்து பேர் உங்களைப் பணிந்து மரியாதை செலுத்துவார்களேயானால், நீங்கள் உங்கள் சமநிலையை இழக்காமல் இருக்கக்கூடும். ஆனால் மேலும் மேலும் மக்கள் உங்களை போற்றத்தொடங்கும்போது அது உங்களை விட்டு விலகத்தொடங்கும்.  சரியான மனப்பாங்கை கைவிடாமல் இருப்பது மிகவும் கடினம்.

எளியவன் ஒருவனை சிலர் கிண்டல் செய்த கதை ஒன்று இந்தியாவில் உண்டு.  அவன் தன் ஆட்டுக்குட்டியை விற்பதற்கு சந்தைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தான்.  அவன் வரும் வழி அறிந்து அங்கங்கே நின்றுகொண்டார்கள் நண்பர்கள்.  முதலாமவன், “என்ன இது? அந்த நாயுடன் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்றான்.

“நாயா?  இது ஆடு” என்றான் ஏமாளி.

“ஆடா? நாயைப் பார்த்தால் உனக்குத் தெரியாதா?”

“நாயா?” அதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இது ஒன்றும் நாயல்ல, எனது ஆடு இது” என்றான்.  முதலாமவன் முட்டாள் என்று அவன் எண்ணினான்.  ஆனால் இரண்டாமவன் நாயைப் பற்றி விசாரித்தபோது ஏதோ சரியில்லை என்று அவனுக்கு சந்தேகம் தோன்றியது.  மூன்றாமவன் அதை நாயென்றபோது அவனது சங்கடம் அதிகமானது.  மூன்று பேர் சொல்வதை எப்படி மறுப்பது?  ‘இது ஆடுமில்லை, நாயுமில்லை; ஏதோ பேயாக இருக்கவேண்டும்.  எனக்கு ஆடாகத்தோன்றும் பேய், மற்றவர்களுக்கு நாயாகத் தெரிகிறது போலும்’ என்று யோசித்தான்.

நான்காமவன் “ஏய், இந்த நாய் விற்பதற்கா?” என்று கேட்டபோது ‘இது நாயேதான்.  நான்தான் முட்டாள்.  நாயை ஆடென்று எண்ணிவிட்டேன்.  இது பேயேதான்.  இதைப்போய் இழுத்துக்கொண்டு அலைகிறேனே!’ என்றெண்ணினான்.  சிறிது தூரம் சென்றுவிட்டு, யாருமில்லாத இடமொன்றில் அதை வீசிவிட்டு ஓடினான்.  அவ்விடத்தில்தான் ஐந்தாமவன் மறைந்திருந்தான்.  அவன் ஆட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் சென்றான்.

இதைப் போல்தான், முதலில் ஒருவன் வந்து “ஓ குருவே!” எனும்போது, “அப்பனே, கிண்டல் செய்யாதே!” என்பீர்கள்.  பின்னர் இருவர் வந்து “குருவே” எனும்போது “நானா? இல்லை இல்லை” என்பீர்கள்.  பத்துபேர் வந்து உங்களை பெரும் குரு என்று சொல்லி வணங்குவார்கள்.  நீங்கள் உங்களை நோக்கி, ‘நான் பெரும் குருவா?  அப்படியில்லையா?’ என்று கேட்டுக்கொள்வீர்கள்.  பின்னர் நூறு பேர், பத்தாயிரம் பேர் என விமானங்களில் வந்திறங்குவார்கள்.  இப்போது உங்களால் நீங்கள் மாபெரும் குரு என்பதை மறுக்கமுடியாது,  அனைத்தும் நிச்சயிக்கப்பட்டுவிடுகிறது.  இப்போது நீங்கள் “கடவுளே, வந்து என்னை காப்பாற்று.  இப்போதுதான் நீ வேண்டும்.  என்னால் இந்தக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை” என்று இறைஞ்ச வேண்டியதுதான்.

புதிய ஏற்பாடு இதே கருத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.  முதல் சம்பவமே யேசுவை கோபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று குதிக்கச் சொல்வதுதான்.  “உலகைப் பார், அது உன்னுடையதாகும்!”  யேசு, “புறத்தே போ சாத்தானே!” என்றார்.  இத்தகைய உறுதியே தேவை.  “புறத்தே போ சாத்தானே!  உன் இறையை நீ தூண்டக்கூடாது.  நான் என் இறையின் முன் வணங்கவே இங்குளேன்.  உலகாயதத் தூண்டல்களுக்கு முன் பணிவதற்கல்ல.”  இங்கே சாத்தானுக்கு பதிலாக தன்முனைப்பை வைப்போமென்றால் நாம் வேதாகமங்களை தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பேயில்லை.

இப்பாடல் நம்மை அழியும் அகத்தையும் அழியா ஆன்மாவையும் பிரித்தறியும்படி கோருகிறது. அழியா ஆன்மாவுடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது என்பது இறையருளால் நிகழ்வது.  அறிவுசார் தேடல்கள் மூலமோ அகவிவாதங்கள் மூலமோ அதை நம்மால் எய்த முடியாது.  அது இறையின் கொடை, அருளால் வருவது.  இங்கே நம்மை தத்துவவிசாரம் தாண்டி பகுப்பாய்வு தாண்டி இறையருள் நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார் குரு.  இப்பாடல் நம்மை பிரார்த்தனை செய்யும்படி கோருகிறது. பொருட்களின் மெய்மையை அறிய, மாயத்தோற்றங்களால் வழிதவறாமலிருக்க இறையருளின் உதவியை நாடச் சொல்கிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 11

Standard

நான் நான் என்றுரைப்பதெல்லாம்

ஆராய்கையில்அகமேயன்றி பலவல்ல ஒன்றேயாகும்

அகலும் அகந்தை அனேகம் ஆகையால்

அனைத்திலும் அகத்தின் பொருள் தொடர்ந்திடும்

                        (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 11)

நான்காவது பாடலில் சொல்லப்பட்ட தூய அறிவின் சித்திரம் நம் முன்னே உள்ளது.  ஐந்தாவது பாடலில் அத்தூய அறிவு நிலையில் நம்மை பொருத்திப்பார்த்துக்கொள்வது எளிதல்ல என்றார் குரு. அதற்குக் காரணம் உறங்குபவன், விழித்திருப்பவன், வேட்கைகள் உடையவன் அவற்றை வளர்த்தெடுப்பவன் என மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் அடையாளப்படுத்தலே என்றார்.  உடலைப் பேணுதல் போன்ற இன்றியமையா தேவைகளுக்காக, பல செயல்பாடுகளை தேடிச்செல்ல மனதை வற்புறுத்தலும் பல்வேறு சூழல்களில் நம்மை ஈடுபடச் செய்தலும் எங்ஙனம் நிகழ்கின்றன என்பதை ஆறாவது பாடல் வெளிப்படையாக கூறியது. இரவும் பகலும் இவை நம்மை நோக்கி வந்துகொண்டே இருக்கின்றன.   தூய அறிவு நிலையில் இருப்பது எத்தனை பெரிய சவால் என்பது கூறப்பட்டது.  வாழ்வின் அனைத்து தேவைகளையும் கடந்து மாற்றமேதும் அடையாமல், எப்போதும் ஒத்திசைவுடையதான நனவின் தூய அறிவாய் நாம் இருக்கமுடியும்; இல்லையெனில் இடையறாது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அனைத்து மலங்களையும் கடப்பதன் ரகசியமறிந்தவரை நம் துணையாகக் கொள்ளலாம்.

நாமிப்போது இருக்கும் நிலையை நாமறிவோம்.  மாறாமல் இருப்பது சற்றும் எளிதல்ல என்று நமக்குநாமே ஒப்புக்கொள்கிறோம். நாம் எவ்வளவுதான் பாதிப்படையாமலிருக்க முயன்றாலும் நிகழ்வுகளின் வெள்ளத்தால் நாம் எப்போதும் இழுக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  பெருவிசையொன்று நம்மை ஒரு சூழலிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு இட்டுச் சென்றுகொண்டே இருக்கிறது.  நம் கவனத்தை திசைதிருப்பும் இவ்விசையை ஆராயும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டோம்.  அழகான பொருட்களால், இனிய இசையால், மென் தொடுகைகளால், மயக்கும் மணங்களால், நுட்பமான சுவைகளால் நாம் கவரப்படுவதை உணர்ந்தோம்.  நம் புலன்களால் ஏற்படும் எண்ணற்ற கவனமாற்றங்களால் நாம் தொடர்ச்சியாக மயக்கத்திற்குள்ளாக்கப் படுகிறோம்.

தளைகளற்ற ஞானியின் துணையை தேடிச் செல்லும் தெரிவைப் போலவே இங்கு மற்றுமொரு தெரிவு நமக்கு தரப்படுகிறது.  கையறுநிலையில் அடித்துச்செல்லப்படுவதற்கு இசையலாம், அல்லது அவ்விசைகளின் மதிப்பை உணர்ந்து அவற்றின் இழுப்புக்கு ஆட்படாமல் முழுதுமாக விடுபடலாம்.  அழகை நோக்கி நீங்கள் ஈர்க்கப்படும்போது, (அழகுறையும்) அப்பொருளின் தரத்தை அறியவில்லையென்றால் உங்களை ஈர்க்கும் ஆற்றல் அதற்கிருப்பதில்லை.  எதிலும் அழகை பார்ப்பதற்கு முன், உங்கள் உள்ளில் அழகு பற்றிய எண்ணம், அதைக் காணும் ஆற்றல், அதன்மீது காதல் இருக்கவேண்டும்.  உங்களுள் உறங்கிக்கிடக்கும் அழகுணர்வை அக்கணம் எழுப்பிவிடுகிறது.  உங்கள் அகம் அவ்வாறு தூண்டப்படவில்லையெனில் அப்பொருள் மீது உங்கள் கவனமே சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை.

எனவே, உங்கள் அகத்தை புறப்பொருள் மீது செலுத்தி பின் அதனுடன் பிணைத்துக்கொள்வதற்கு பதிலாக, அப்பொருளின் சாரத்தையே உங்களுள் உறைவதை ஆராய்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக ஏன் கருதக்கூடாது?  ஒரு வகையில், உங்கள் அக அழகை எதிரொளிக்கும் கண்ணாடியாக அப்பொருளை நீங்கள் ஆக்கிக்கொள்ள முடியும்.  அதன் பின்னர் உங்கள் கவனம் சிதறுவதில்லை.  கவனம் சிதறச் செய்யும் பொருளே உங்கள் அகத்தின் அழகைக் காண உதவும் ஒரு கருவியாகிவிடுகிறது.  தூய அறிவாகிய நமது அறிவு ‘விபூதி’யால் (தன் பலதரப்பட்ட பண்புகளைக் காட்டும் அதன் இயல்கைகளால்) செழிப்படைகிறது.  இங்ஙனம், இழுவிசையின் புறப்பொருள் மெய்மையிலிருந்து விடுபட்டு விழுமிய தரிசனத்தை தலைகீழாக்கி அனைத்து மனப்போக்குகளையும் செங்குத்தாக்குதல் என்பது ஞானியின் காலடியில் அமர்வதன் தொடர்ச்சியே.

இதற்கு முன் எழுந்த சிக்கலையே நாம் இன்னும் கையாண்டு கொண்டிருக்கிறோம்.  எட்டாவது பாடலில், ஐவகை கவனமாற்றுகள் கூறப்பட்டன.  அடுத்த பாடலில் இன்னும் சற்று ஆழச் சென்று நம்முள் உறங்கும் மனப்போக்குகள் ஏன் விழிக்கின்றன என்பதை கண்டோம்.  அடுத்து சுஷுப்தி என்னும் ஆழ் உறக்கத்தில் புதைந்துகிடக்கும் கோடிக்கணக்கான மனப்போக்குகளின் விதைகள் நிறைந்த விளைநிலமே நம் வாழ்வு என்பதை கண்டோம்.  அவை இரண்டு திசைகளில் முளைத்து கிளைக்கின்றன.  ஒன்று கனவுகள், கற்பனைகள், எண்ணங்கள், தர்க்கம் ஆகியவை அடங்கிய கருத்துசார் உலகு.  மற்றொன்று இடம், காலம், பெயர், வடிவு, செயல், எதிர்ச்செயல் இவையடங்கிய உலகின் மெய்மையாக்கம்.  இவ்வாறாக, அக உலகொன்றும் புற உலகொன்றும் எண்ணிலடங்கா பல்வகை வெளிப்பாடுகளென்னும் மலர்களால் நிறைந்துள்ளன.  இவை வளர்ந்து இருத்தல், வளர்தல், மாற்றம், பெருக்கம், அழிவு, மறைவு எனும் ஆறுமடிப்பு மாற்றங்கள் கொண்ட வாழ்வெனும் மரமாகின்றன.  இவற்றிலிருந்தெல்லாம் வேறுபட்ட ஒரு கூறு அமர்ந்து நோக்கியிருக்கும் ஒருவராக உருவகிக்கப்படுகிறது.  அறிவின் தூய்மை மாறாமலிருக்கிறது; மாறிக்கொண்டேயிருக்கும் மாசு நிலையோ பல்கிப்பெருகுகிறது.  என்றாலும், தூய்மைநிலை முற்றாக அழிக்கப்படுமளவுக்கு அது பெருகுவதில்லை.

பின்னர், அத்தூய நிலையின்மீது நம் கவனத்தை குவிக்கும் நிலைக்கு அழைத்துவரப்பட்டோம்.  ஐம்புலன்கள் நம்மை மயங்கவைப்பவை என்றால், ஐந்து செயல் உறுப்புகளும் பலவிதமாக நம்மை செயலுக்குத் தூண்டுபவை என்றால், அவற்றில் ஒன்றைத்தவிர்த்து மற்றவற்றை ஒதுக்கி வைப்போம்.  கேட்பதைத் தவிர பிற புலன்களையும் பேசுவதைத் தவிர்த்து பிற செயல் உறுப்புகளையும் தவிர்த்தோம்,  ‘நான்’ என்று சொல்லும்போதும் ‘நீ’ எனும்போதும் அவற்றின் உள்ளடக்கம் என்ன என்பதை அறிய முற்பட்டோம். ‘நீ’ என்பதும் ‘நான்’ என்பதும் வேறு வேறானவை.  ஏனெனில், ‘நான்’ என்பது நான்; ‘நீ’ என்பது மற்றொன்று.  ஆனால் நான் ‘நீ’ எனும்போது நீங்கள் அதையே ‘நான்’ என்கிறீர்கள். இங்கொரு ‘நான்’ அங்கொரு ‘நான்’.  இது விசித்திரமாய் ஒலிக்கிறது.  நாம் வேறொன்றாக எண்ணுவதும் அதன் கருவில் ஒரு ‘நான்’ என்பதை கொண்டுள்ளது.  எனது ‘நான்’ என்பதை வைத்தே பிறிதின் ‘நான்’-ஐ புரிந்துகொள்கிறேன்.  ஆக, இந்த ‘நான்’ என்பது ஒரு பெரும் ரகசியம்.  தூய அறிவென்பது அதில் உள்ளது.  அதே சமயம் அது தூயதல்லாததனால் மாசுபட்டது.  ஆதலால், ‘நான்’ என்பதையும் பிறிதையும் வேறுபடுத்தி காணக்கூடியது.  பிறிதின் ரகசியம் ‘நான்’ என்பதில் உள்ளது; ‘நான்’ என்பதன் ரகசியமும் ‘நான்’ என்பதிலேயே உள்ளது. ‘ஒன்று’ அதில் உள்ளது; ‘பல’ என்பதும் அதிலிருந்தே தோன்றுகிறது.  இப்பாடலில் நாம் நம்முள் பிறிதைத் தேடும்படி கோரப்படுகிறோம்.  இதை செய்வதற்கு, நாம் நம் அகம் அல்லது ‘நான்’ என்பதை இக்கணத்தின் அகந்தையாக அடுத்த கணத்தின் அகந்தையாக காணவேண்டும்.

அகந்தை என்பதை ‘நான்’ எனும் நனவாகக் கொள்ளலாம்.  ஆனால் அதைவிடப் பரந்த ஒன்றை அது குறிக்கிறது.  அதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நாம் அபிமானம் என்பதை புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ‘அபி’ என்பது நிகழ் சூழலையும், ‘மான’ என்பது அளவீட்டையும் குறிப்பிடுகின்றன.  உங்களது ‘நான்’ இக்கணத்தின் நிகழ் சூழலை அளக்கிறது; இப்பண்புகளை கொண்டிருக்கிறது.  நீங்கள் ஒன்றை அனுபவிக்கும்போது உங்கள் அறிவைக்கொண்டு அதன் பயனை அளவிடுகிறீர்கள்; அதன் பொருளை மதிப்பிடுகிறீர்கள்; அது உங்களை எவ்வகையில் பாதிக்கிறது என்று பார்க்கிறீர்கள்.  இந்தப் பயன் மதிப்பீடே அச்சூழலுடன் உங்களை எப்படி பொருத்திப்பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள் என்பதை முடிவுசெய்கிறது.  அகந்தை என்பது இதையே குறிக்கிறது.

நீங்கள் இப்போது இங்கமர்ந்து இவ்வுரையை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது உங்களது அகந்தையென்பது கேட்பவருடையது.  இன்று காலையில் விழித்து வகுப்புக்கு வருவதென முடிவெடுத்தபோது நீங்கள் வேறு மனநிலையில் இருந்தீர்கள்.  தயாராவதற்குரியவற்றை எண்ணிக்கொண்டிருந்தீர்கள்.  அந்நேரத்தில் இருந்தவை வேறு.  நேற்று இங்கமர்ந்து வேறொரு பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது நீங்கள் எண்ணியவை வேறு. உங்கள் அலுவலகத்தில் நீங்கள் கொண்டிருந்த அகந்தை மற்றொன்று. கால ஒழுக்கில் நீங்கள் ஒருவகை ‘நான்’ என்பதிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு மாறிக்கொண்டிருந்தீர்கள்.  அதுவே இங்கு ‘அகலும் அகந்தை அனேகம்’ எனப்படுகிறது.

ஒரு நாளில் நாம் ஒரு ஆர்வத்திலிருந்து இன்னொன்றிற்கு இடையறாது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  நாம் பல அகந்தைகளை கொண்டிருந்தபோதும், காலையிருந்தவன் மாலையிருந்தவனைப் போலில்லை என்பதை நாம் எண்ணுவதில்லை.  பத்திருபது நாட்களுக்கு முன்னிருந்த நான் இப்போது இல்லை என்பதையும் நாம் கருதுவதில்லை.  ஏன்?  வெவ்வேறு ‘நான்’ எனும் அடையாளங்களின் சாரத்தை ஒன்றாக்கும்போது அதில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது.  நாராயண குரு சொல்வதைப் போல, எண்ணிலடங்கா ‘நான்’கள் இருந்தாலும் அவற்றின் முழுமையில் ஒரு ‘நான்’ இடையறாது தொடர்கிறது..

அப்படியென்றால் ‘நான்’ என்பது என்ன?  நான் என்பது ஒரு நனவு அல்லது அறிவின் இயல்பில் நிகழ் கணத்தின் அறிவைப் பற்றிய ஒரு அறிவு.  இயற்கையில்  நிகழ் கணம் பற்றிய அறிவு உங்களுக்குள்ளது என நீங்கள் அறிவது; அதுவே அவ்வறிவின் ஒரு வெளிப்பாடும் கூட.  இதை நாம் அறிவது இன்றியமையாதது.  ‘நான்’ என்பதன் உள்ளடக்கம் என்ன?  அவ்வறிவு இன்ன இயல்புடையது என்று இக்கணத்தில் அறிவது பற்றிய அறிவே ‘நான்’ என்பதன் உள்ளீடு.  ‘நான்’ என்ற கருத்து எங்கு உறைகிறது?   காலக்கூறின் நிகழில், இக்கணத்தின் உள்ளீடில் உறைகிறது.  காலமும் உள்ளீடும் இல்லாமல் ‘நான்’ என்பது நமக்கு நிகழ்வதில்லை.

இக்கணத்தின் உள்ளீடு கேட்டல், கவனித்தல்.  தியானத்தில் மூழ்கி, புலன் தூண்டல்களின்றி, உண்பதையும் அருந்துவதையுமெல்லாம் எண்ணி மகிழாதிருத்தல்.  யாரும் வந்து நம்மை பயமுறுத்தி நமக்கு இடைஞ்சல் செய்வதில்லை.  இக்கணம் தனக்கேயுரிய ஒரு தனித்தன்மை கொண்டது.  நாம் அதன் தரத்தில் வாழ்கிறோம்.  அதை அறிகிறோம்.  எனவே, ‘நான்’ ஒரு அபிமானியாக, இக்கணத்தை அளப்பதாக, தனக்கேயுரிய தனிப்பண்பு கொண்டதாக இருக்கிறது.  நேற்று நான் சந்தைக்குச் சென்றபோது இருந்த பண்பா இப்போது உள்ளது?  இல்லை, அது வேறு குணம் கொண்டது. கழிவின் ‘நான்’ ‘அந்த’ நேரத்தின் பண்பைக் கொண்டது.  இப்போது அது ‘இந்த’ நேரத்தின் இந்தப்பண்புடன் உள்ளது.  இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் கழித்து வேறு பண்புடன் அந்நேரத்துடையதாய் அது இருக்கும்.  எனக்குள்ளே பல்வேறு ‘நான்’ களை பார்க்கிறேன் – நிகழின் ‘நான்’, கழிவின் ‘நான்’, எதிரின் ‘நான்’.

உண்மையிலேயே இவையெல்லாம் வெவ்வேறு ‘நான்’கள் என்று நான் கருதுகிறேனா என்றால் இல்லை என்பதே பதில்.  ஏனெனில் இடைவெளி ஏதும் இல்லை என்பதில் அகம் உறுதியாக இருக்கிறது.  அப்படியென்றால் நான் அதை தர்க்க ரீதியாக பார்க்கிறேனா?  இல்லை, அது உள்ளுணர்வால் தோன்றுவது.  என்னில் ஒரு தெளிவுள்ளது, நானொன்றே என்ற மீஉறுதி அகத்தில் உள்ளது.  அந்த ஒருமை உடையாமல் எங்குறைகிறது?  என் நினைவாக நான் இறந்தகாலத்தில் அளவிட்ட அனைத்தின் சாரத்தில் உறைகிறது.  இக்கணத்தை அளவிடும் என் அனுபவத்தில் – அடுத்துவரும் கணத்தில் நான் அளவிடப்போவதன் எதிர்பார்ப்பில் இருக்கிறது அது.  என் நினைவில், அனுபவத்தில், எதிர்பார்ப்பில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது.  என் ஒருமை நிலை என்பது நினைவின், அனுபவத்தின், எதிர்பார்ப்பின் தொடர்ச்சி.

தொடர்புறுத்தல் ஒருமையைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பை எங்ஙனம் அளிக்கிறது என்பதை அறிய நம்மிடம் இப்போது ஒரு முறைமை இருக்கிறது. ‘நான்’ என்பதற்குள் பல ஆர்வங்கள் உள்ளன. அவற்றையெல்லாம் என் உலகு, என் கதை, என் சுயவரலாறு என ஒன்றிணைக்க முடியும்.  ‘இதுவே நான் வாழ்ந்தது, என் நினைவின் அச்சுவார்ப்புரு (matrix)’ என்ற மையப்புள்ளியில் இவையெல்லாம் ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன.  வெவ்வேறு பொருட்களை ஒருங்கிணைக்க என்னிடம் ஒரு வழி உள்ளது.  ஒவ்வொன்றிலும் உறையும் ஒரு பொது மெய்மையை நான் கண்டறிய வேண்டும், அவ்வளவே.

இதற்கு முந்தைய பாடலில், எனது இந்த தூய நிலை மரமொன்றின் கீழே அமர்ந்திருப்பதாய் காட்டப்பட்டது.  அம்மரத்தைப் பற்றி வளரும் கொடியின் இரு கூறுகளால் பீடிக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதில் அது மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் இருந்தது. இந்தக் கொடியானது நீராளியைப் போல தன் கொடுக்குகளை எல்லா திசைகளிலும் விரிப்பது; என்னைப் பிடித்து விழுங்கிவிடக்கூடியது.  ஆனால் நான், எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் தருவினடியில் அமர்ந்து, செயல்களனைத்தும் துறந்து அதிலிருந்து விடுபட்டு ஒரு யோகியாக விரும்பினேன்.  இப்போது அது என்னை பற்ற முடியாது.  பெரும் உறுதியுடன் அயரா தேடலுடன் அறுபடா அக ஒருமையை தேடுபவன் நான்.  என் அகந்தையில் அதை நான் காணமுடியாது.  ஆனால் தூய நனவின் ஒரு இழை அனைத்திலும் ஓடுவதை என்னால் காணமுடியும்.

ஒன்றிற்கும் பலதிற்கும் இடையேயான தொடர்புறுத்தும் ரகசியத்தை இப்போது நம்முள் கொண்டிருக்கிறோம்.  காலம்-இடம் உள்ளிட்ட நிகழ் உலகில் ‘ஒன்று’ம் ‘பல’தும் கிடக்கின்றன. அங்கு என் மொத்த அலகும் ஒன்றாகிறது.  வெவ்வேறு விதமான விழுமியப் பார்வைகளும் வடிவுகளும் நடத்தைகளும் கொண்ட பிற உடல்களும் அங்கே இருக்கின்றன.  பிரச்சினை மேலும் சிக்கலாகிறது.  ஆனால் அதை எதிர்கொள்ள என்னிடம் ஒரு திட்டம் இருப்பதால் எனக்கு அச்சமில்லை.  இந்தத் தயார்நிலையில் நாம் வாழ்வெனும் வளையத்தில் நுழைகிறோம் தொடர்புறுத்தும் திட்டமொன்றுடன் ஒருங்கிணைந்த புரிதலுடன் வாழப் புகுகிறோம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 10

Standard

இருளில் இருப்பவனே யார் நீ?

என்றொருவன் கேட்க – நீயும்

அவனிடம் நீ யார்? என்கிறாய்

இரண்டிற்கும் விடை ஒன்றே!

                    (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 10)

கண்களை மூடிக்கொண்டு உங்கள் இருப்பை அகத்திலிருந்து நோக்க முயல்வீர்களேயானால் உங்கள் உடலின் எல்லை உண்மையில் எங்கு முடிகிறது  என்பதை அறிவது எளிதல்ல. இங்குமங்குமாக சில மங்கலான உணர்வுகள் தோன்றலாம்.  ஆனால் கண்களை மூடியபடி உங்கள் மண்டையோட்டின் வெளிப்புற எல்லையை உங்களால் உள்ளிலிருந்து காணமுடியாது.  முற்றிருள் போன்ற ஒன்றில் எல்லாம் கலந்து விடுகின்றன.  ஆயினும் உங்கள் இருப்பு குறித்த கருத்தாக்கம் சற்றும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.  அது அப்படியே இருக்கிறது.  நமது புலன்கள் மூலம் பெறப்படும் அனைத்து தரவுகளையும் நாம் கேட்கும் குரலாக குறுக்கிக் கொள்ளும் ஒரு சூழலை கற்பனை செய்துகொள்ளும்படி கோரப்படுகிறோம்.  தீண்டல், மணம், சுவை, பார்வை – எல்லாம் நம் மனதில் இருந்து நீக்கப்படவேண்டும்.

அத்தகைய சூழலில் உங்கள் இருப்பைக் குறித்து நீங்கள்  முழுமையான அறிதலுடன் இருக்கிறீர்கள். ‘நான்’ என்பதன்மூலம் அதை அடையாளம் காண்கிறீர்கள்.  இத்தகைய நிலையில் இன்னொருவனும் உண்டு என்று நீங்கள் உணர்வதாய் வைத்துக்கொள்வோம். உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள ‘யாரங்கே?’ என்று வினவுகிறீர்கள்.  ‘நான்’ என்பதே நீங்கள் பெறும் விடை.  அதை நீங்கள் எங்ஙனம் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்?  ‘நான்’ என்பது குறித்த உங்களுக்கேயான கருத்தாக்கத்தை வைத்தே அதை புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  அடுத்தவனும் உங்களது ‘நான்’ என்பதை தனது அனுபவத்துடன் ஒப்பிட்டே புரிந்துகொள்கிறான்.  இப்புரிதல் மூலம் நீங்கள்  அறிவுபூர்வமாய் புதிதாய் ஏதும் பெறுகிறீர்களா? உறுதியாக இல்லை.

நமது ஐம்புலன்கள் வழியாக நம்முன் வைக்கப்படும் எந்தவொரு கருத்தாக்கமுமாகவே திரியவும் மாறவும் வேண்டிய கட்டாயம் நம் நனவுக்கு எப்போது இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ‘அழகிய நீலத்தாமரை ஒன்றை நான் கண்டேன்’ என்று நான் சொல்வதை கேட்கும்போது நீங்கள் ஒரு தாமரை மலரையும் நீல வண்ணத்தையும் எண்ணித்தீர வேண்டியுள்ளது.  உங்களுக்கு  ஏற்பட்ட அனுபவத்தை நினைவில் மீட்டியெடுத்து அதனை பிற கருத்துக்களோடு சேர்த்துப்பார்க்கும் தேவை ஏற்படுகிறது.  உங்கள் மனதில் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து பின்னர் நீலத்தாமரை எனக்களித்த அனுபவத்தை நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்கவேண்டும்.  அப்போதுதான் ‘ஆம், அது மிக அழகாக இருந்திருக்கும்’ என்று உங்களால் சொல்ல முடியும்.

இது ஒரு அறிவுச்செயல்பாடாகத் தோன்றினாலும், இதிலுள்ள அக நோக்கு முழுவதும் அறிவுசார்ந்ததல்ல.  கல்வியைப்போல இது புறத்திருந்தல்லாமல் அகவயமாக அணுகப்படவேண்டும்.  அனைவருக்கும் பொதுவான அனைத்தையும் அறியும் அனைத்தையும் காணும் அனைத்தையும் உணரும் அகத்தில் தன்னை கரைத்துக்கொண்டால் மட்டுமே இதனை முழுதுணரமுடியும்.  அன்பெனும் பெருவெள்ளம் மடைதிறக்க, நீங்கள் அனைத்துடனும் ஒன்றுகிறீர்கள்.  கதவுகளை மூடி, சிலவற்றை சேர்த்து சிலவற்றை விலக்குதல் இதன் எதிரிணையாகும்.

குழந்தை தாயிடம் வந்து, ‘அம்மா, என் காது நோகிறது’ என்று சொல்லும்போது அன்னை புரிந்துகொள்கிறாள்.  எப்படி? அவளது காதில் நோவில்லை.  ஆனால் அதுபோன்ற வலியை அவள் முன்னர் அனுபவித்திருக்கிறாள்.  குழந்தை ‘எனது’ என்னும்போது தாய் கனிவுடன் தன் மனதுக்குள் ‘எனது’ என்று சொல்லிக்கொள்கிறாள்.  அந்த ‘எனது’ என்பதற்குள் வலி என்னும் அவளுடைய கருத்தாக்கத்தை நுழைக்கிறாள்.  அந்தப்புரிதலை குழந்தையின் வலியுடன் பொருத்திப்பார்க்கிறாள்.  நம் புரிதலில் உள்ளேற்றமும் வெளிக்காட்டலும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன.  இரண்டுமே முழுமையாக நம்முடைய ‘நான்’ என்னும் நனவையே சார்ந்தவை.  பல நினைவுத்தொடர்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டு இந்த ‘நான்’ எனும் நனவைச்சுற்றி கட்டமைக்கப்படுகின்றன.  இவ்வாறு மட்டுமே தாயானவள் குழந்தையின் வலியை புரிந்துகொள்ள முடியும்.  குழந்தையின் உணர்வை புரிந்துகொள்வதற்கென அவளால் தன்னிலிருந்து வெளியே நோக்குவதென்பதே இயலாது.

தாய் காணும் குழந்தையே அவளது புலன்காட்சித் தரவுகளுடன் கருத்துருவ நினைவுகள் கலந்த கலவைதான் என்பதை எளிதில் உணரலாம். செயல்நிகழ் உலகில் வலியுடனிருக்கும் சேயும், தன் உணர்திறனுடன் கூடிய தாயும் – குழந்தையைப் பேணும் தாயும் , அன்னையிடம் முறையிடும் சேயும் – வேறு வேறு பொருண்மைகள்.  இவை எல்லாம் ஏற்கக்கூடியவைதான் என்றபோதும் தத்துவரீதியாக இச்சூழலை ஆராய்வோமேயானால் தாய்க்கும் சேய்க்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை நோக்கிநிற்கும் நனவாக குறுக்கியேயாகவேண்டும்.

இந்த நோக்கிநிற்கும் நனவு முந்தைய பாடலில் வாழ்வெனும் தருவினடியில் வைக்கப்பட்ட அதே நனவுதான்.  நமது பன்முகப்பட்ட அனுபவங்கள் அடங்கிய ஒரு முழுமையான கொள்கையாக இப்பாடலில் அது மீண்டும் தோன்றுகிறது.  நீங்கள் என்னை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது அதை ‘நான்’ என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.  நான் உங்களை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது நீங்கள் அதை ‘நான்’ என்று புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  ‘நீ’ ‘நான்’ என்று நாம் சொல்வதெல்லாம் கருத்தாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.  இதுவே ‘மாயை’ எனப்படும் ஒரு புதிர்.  ஒரே ஒரு நனவு மட்டுமே செயல்படுகிறது.  ஆனால் அது தன் பகுதிகளை தன்னிலிருந்து பிரித்தறிந்து, ஆளுமைகளையும், பொருட்களையும், கருத்துக்களையும், நிகழ்வுகளையும் கட்டமைத்து அவற்றிலிருந்து தன்னை ஒரு தனி மெய்மையாக்கிக் கொள்ளும் இயல்புடையது.  பின்னர் தன்னால் உருவாக்கப்பட்டவற்றுடன் அது ஊடாடுகிறது.

ஒரு தாய் தன் சேயை தான் புரிந்துகொள்வதாக நினைக்கிறாள்.  உண்மையில் அவள் தன்னுடையதேயான  ஒரு இயல்பைத்தான் புரிந்துகொள்கிறாள்.  இதில் தவறொன்றுமில்லை.  இதுவே உண்மையான இயல்பும்கூட. நம் உயிரிகளின் ஊடாக செயல்படும் நனவு வேறாய் இருந்தால்தான் ஒருங்கிணைந்த முழுமை இல்லாமலாகும்.  பரஸ்பர புரிதலும் மானுட பரிவர்த்தனைகளும் சாத்தியமில்லாமலாகும்.  நாம் புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே நாம் ஒன்றுதான் என்பதற்கான சான்று.  அதேபோல் தாயும் சேயும் ஒன்றே.  நம் அனுபவங்கள் எல்லாம் ஒன்றே.

நோக்கிநிற்கும் அகத்தை நாம் இப்போது இன்னும் அருகாமையில் காண்கிறோம்.  அது பாதிப்படைவதும் அடையாமலிருப்பதும் எவ்வாறு என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். ‘என் காது நோகிறது’ என்று குழந்தை சொல்லும்போது தாய்க்கு அந்த வலியில்லை.  ஆனால் ‘இது என் குழந்தை’ என்ற எண்ணம் அவளுக்கிருக்கிறது.  என் உடல், என் கை, என் கண்கள், என் மனம், என் குழந்தை என ஒவ்வொன்றிலும் ‘எனது’ என்பதே விழிப்புணர்வு என்னும் வட்டத்தின் மையமாகிறது.  அவ்வட்டத்தின் உட்புறம் உள்ளதே நமக்கு மிகவும் இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.  ஏனென்றால் அது ‘நமது’.  வெளியிலிருப்பது ‘பிறிது’ என்றாகிறது.  ஆக, நான், பிறிது என்றும் எனது, எனதல்லாதது என்றும் நான், நானல்லாதது என்றும் நாம் பிரிக்கிறோம்.  இது தாந்தோன்றித்தனமானது. அவ்வட்டத்தை நீங்கள் சுருக்கலாம், விரிக்கலாம்; எவரையும் சேர்க்கலாம், விலக்கலாம்.  சேர்ப்பது அன்பெனப்படுகிறது, விலக்குவது அன்பற்றதெனப்படுகிறது.  வெறுப்பு என்பதும் ஒரு வகை சேர்த்தலே – ‘எனது எதிரி’ என்பதைப் போல.

சேய்க்கு வலி ஏற்படும்போது தாய்க்கு சடுதியில் அச்சம் ஏற்படுகிறது.  ‘இது ஆபத்தானதோ?  மருத்துவரிடம் செல்லவேண்டுமோ?’ குழந்தைகளுக்கு வரக்கூடிய கொடும் நோய்களையெல்லாம் அவள் எண்ணிப் பார்க்கிறாள்.  அவள் இயல்பிலேயே அச்சம் கொள்பவள் என்றால் அதுகுறித்து மீபதற்றம் கொள்ளக்கூடும்.  அமைதியானவள் என்றால் அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை உள்ளுணர்வால் அறிகிறாள். ஒருபுறம் நனவில் நம் இருப்பு அனைத்திலும் நம்மைக் காணும் விடுதலை உணர்வை வழங்கக்கூடும்.  நோக்கிநிற்கும் நனவு என்பது அனைத்திலும் ஒன்றே என அறிவது பெரும் திறப்பை நமக்களிப்பது. ஆனால், ‘எனது’ என்பதன் மீது நாம் கண்மூடித்தனமாக  பற்று கொள்ளும்போது  சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. அப்பற்று முந்தைய பாடலில் சொன்ன அகப்புறக் கிளைத்தலான இருபுரிக் கொடியென எல்லா பிணைப்புகளையும் உண்டாக்குகிறது.  புறவயமாக தேவையற்ற பல செயல்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம் பல சிக்கல்களும் வேதனையும் உங்களுக்கு ஏற்படுகின்றன.  அகவயமாக, உங்களை குழப்பத்திலாழ்த்தி பெரும் துயரை தோற்றுவிக்கும் திரிபுக்கற்பனைகளும் அச்சம்தரும் எண்ணங்களும் உண்டாகின்றன.

குரு இப்போது நம்மை எல்லா பரிமாணங்களிலும் பரவி அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கவல்ல நம் நனவின் கருவருகே கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்.  நாம் மொத்த அனுபவத்தையும் முழுவிழிப்பின் அனுபவமாக காணலாம்.  அல்லது, புலன்தரவுகளால் உண்டாகும் கருத்தியல் அறிவின் நிறமாற்றங்களின் பாதிப்புக்குள்ளாகிய ‘நான்’ என்னும் நனவின் சாயம் பூசப்பட்ட அனுபவமாகவும் காணலாம்.  நாம் மீண்டும் மீண்டும் தூயதான நோக்கிநிற்கும் நனவை நோக்கியே செல்லவேண்டும்.  அப்போதுதான் மேலோட்டமான இருப்பின் அவஸ்தைகளால் பாதிப்படையாமல், அதே நேரத்தில் வாழ்வின் இன்றியமையா கூறுகளில் பங்கெடுப்பதற்கு எப்போதும் தயாராக நம்மால் இருக்கமுடியும்.

நோக்கிநிற்கும்போதே செயல்படுவதும், விலகியிருக்கும்போதே புலன்கள்மூலம் பெறும் தரவுகளை ஆராய்வதுமான இரு எதிரிடைச் செயல்பாடுகளில் ஒரு சமநிலையைப் பேணுவது என்பது எளிதல்ல.  நம் அகத்தே இரு ஆளுமைகளாக – ஒன்று அமைதியாக இருக்க மற்றொன்று செயல்களில் ஈடுபடுவதாக – பிரிவது போன்றது இது.  உளவியலாளர் இதை பேதப்பித்து (schizophrenia) நோயாக்க் காண்பர்.  ஒரு வேதாந்திக்கு இது ஒரு நோயல்ல; வெகு இயல்பான ஒன்று.  நம்மில் இரு மடிப்பிலான செயல்பாடு உள்ளது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்.  அகத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து நம் உளவியலாளர்களுக்கு சரியாக கற்பித்தோமேயானால், மக்களை அவர்கள் பேதப்பித்து நோயாளிகள் என்று சொல்லி வதைக்காமலிருப்பர்.  இதுபற்றி பின்னால் விரிவாக நாம் காணலாம்.  தற்போதைக்கு இப்பாடலின் பொருளிலிருந்து விலகிச்செல்ல வேண்டாம்.  ஆத்மோபதேச சதகம் குறித்து ஒரு பதங்க(sublime) திட்டம் நாராயணகுருவிற்கு இருந்தது.  நாம் முடிந்தவரை அதை ஒட்டியே செல்வோம்.

‘நீ’ ‘நான்’ என்பதை இரண்டாகக் காணும் நம் அறியாமையின் ரகசியம் குறித்து நாமறிந்திருக்கவேண்டும் என்கிறது ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம்.  ‘நீ’யும் ‘நானு’ம்  ஒன்றுதான் என்ற ஞானத்தின் ரகசியத்தையும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்கிறது.  இவ்விரு ரகசியங்களையும் நாமறிந்திருக்காவிடில், அபத்தமான சூழல்களில் நாம் சிக்க நேரிடும்.  ஒருங்கிணைந்த புரிதல் என்பது செயல்நிகழ் உலகிலிருந்து தாவி வேறேதோவாக மாறுவதல்ல.  அனைத்திலும் உறையும் ‘நான்’ என்பதை நீங்கள் உணர்ந்ததும் உலகம் ஆவியாகிப் போவதில்லை.  அது அப்படியேதான் இருக்கிறது.  எனவே,  அதனோடு ஒத்துவாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்.

அதே சமயத்தில், உங்களுடையதேயான கருத்தாக்கங்கள் கொண்டு நீங்கள் கட்டமைக்கும் உலகைத்தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை என்பதே உண்மை.  இது, ஒரு நாவலாசிரியனோ நாடகாசிரியனோ தன் கற்பனையில் படைக்கும் கதைமாந்தர்களின் எல்லையை சில அத்தியாயங்களுக்குப் பின் உணர்வது போன்றது.  கதைமாந்தர்களிடம் அவனுக்கு ஏற்படும் கடப்பாடு எந்த மாற்றத்தையும் செய்ய அவனை அனுமதிப்பதில்லை.  ஆசிரியனின் நோக்கோ தரிசனமோ விரிவடைய கதைமாந்தர் ஒப்புவதில்லை.  அது அவனது படைப்புதான் என்றாலும் அவனால் படைக்கப்பட்டவையாலேயே அவன் ஆதிக்கம் செய்யப்படுகிறான்.  அதேபோல், நாம் நம்முடையதேயான உலகை படைக்கிறோம், பின் அதைக்கண்டு அஞ்சுகிறோம்.  அல்லது அதில் அகப்பட்டுக்கொண்டு அதை எப்படி கையாள்வது என்பதறியாமல் திகைக்கிறோம்.  இது ஒரு பெரும் புதிரான சூழ்நிலை.

நோக்கிநிற்கும் நனவின் மூலம் நீங்கள் அறியவந்த ஒருமை குறித்தும் உங்களால் படைக்கப்பட்ட உலகினாலேயே உங்களுக்கு இன்னல்கள் வரும் அதிசயம் குறித்தும் தியானிக்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 8

Standard

ஒளிமுதலாய பழமைந்தும் உண்டு நாறும்
குழலில் புகுந்து மாறிமாறியாடும்
கிளிகளைந்தையும் வீழ்த்தி
வெளியுருவையேந்தி அகம் விளங்கிடவேண்டும்
(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 8)

ஆத்மோபதேச சதகத்திற்கு அறிமுகம் போல் அமைந்துள்ள முதல் பத்து பாடல்களில் எட்டாவது மிகவும் முக்கியமானது. இதில், நிமித்தவியல் (teleological) இலக்குடன் ஓர் இருத்தலியல் (ontological) மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறது. அழகியலும் அறவியலும் மெய்விளக்கவியலுடன் இணைகின்றன. அத்துடன், நூலின் ஒட்டுமொத்த அமைப்புக்கும் மாதிரியாக விளங்குகிறது இப்பாடல். மனிதன் அடையும் இன்பதுன்பங்களின் ரகசியத்தை விளக்கும் உள உணர்ச்சியின் ஆற்றல் சுழற்சியை ஒரு கூர்ந்த வாசகனால் அவதானிக்கமுடியும். விடுவிக்கப்படவேண்டிய புதிர்களும் பல உள்ளன. அவற்றை ஒவ்வொன்றாக காண்போம்.

முதலில், இப்பாடலில் உள்ள உருவக முழுமையை அறிவோம். கிளைகளைச் சுற்றி பறவைகள் அலைய வேடன் ஒருவன் அடியில் நின்றிருக்கும் மரமொன்றுதான் உருவகம். மேலுள்ள பழங்களும் கீழுள்ள வேடனும் செங்குத்து அளவுருவை குறிப்பவை. மரத்திலுள்ள ஐவகை கனிகள் ஐம்புலன் ஆர்வங்களை குறிப்புணர்த்துபவை. பறவைகள் பொருந்தியிராமல், புலன் கனிகளை நுகர்ந்தபடி, இங்குமங்கும் பறந்தலைகின்றன. பறவைகளின் நகர்வின் வீச்சை இருத்தலியல் நிலையில் வாழ்வின் வேட்கைகள் கைகூடும் கிடை நிலை அளபெல்லையாக கொள்ளவேண்டும். இங்கே ஒரு கலப்பு உருவகத்தை கையாள்கிறார் குரு. மரமொன்றையும் உணவுக்குழாயை நினைவுறுத்தும் துப்பாக்கிக் குழலையும் மாறி மாறி பயன்படுத்துகிறார். இவ்வுருவகத்தினை மேலும் கூர்ந்து கவனிக்கும்போது அருகருகே வைக்கப்பட்டிருக்கும் முரண்கள் பளிச்சிடுவதை காணலாம். வாழ்வு, வளர்ச்சி, கனிதல் என்பனவற்றின் குறியீடு மரம். அதற்கெதிரானதாக நிச்சயமின்மை, அழிவு ஆகியவற்றின் குறியீடு துப்பாக்கி. இவ்விரு தன்மைகளும் மெல்லிய கோட்டுச்சித்திரமாக இணைத்துக் காட்டப்படுகின்றன. மரத்தின் கீழ் நிற்பவன் சுவைப்பவன்; ஐந்து பறவைகளும் அவனது புலன் தேடல்கள். அவன் தனது புலன் வேட்கைகளுக்கு எதிராக செயல்படவேண்டியவனாகிறான். ஆக, இரு உளக்குறிப்புகளும் மரத்தடியில் நிற்பவனுக்கும் பறந்தலையும் பறவைகளுக்கும் இடையேயான உறவின் மூலம் ஓரிடத்தில் வைக்கப்படுகின்றன. இதிலிருந்து புலன்களை ஒறுத்தல் ஒருவனை பேரிருளில் ஆழ்த்திவிடும் என்ற தோற்றம் உருவாகிறது. ஆனால், ஐந்து பறவைகளை வீழ்த்துவதன் மூலம் ஒருவனில் ஒளி நிறைகிறது என்பதும் சுட்டப்படுகிறது. ஆக, இவ்வுருவகத்தில் பறவைகளும், பழங்களும், மரமும், துப்பாக்கிக் குழலும், அழிவும், ஒளிர்தலும் என ஆறு கூறுகள் உள்ளன.

இந்த நூலில் விரியும் அழகியலுக்கும் அறவியலுக்குமான அடித்தளத்தை இப்பாடலில் இடுகிறார் குரு. அழகியலானது முதலில் Kantian நோக்கிலும் பின்னர் அக்கருத்து வரலாற்று ரீதியாக அடைந்த மாற்றங்களின் அடிப்படையிலும் கையாளப்படுகிறது.

நம் அறிவு இரு கூறுகளை கொண்டது. ஒன்று நமது உள்ளுணர்வின் மூலம் நாம் அடையப்பெறுவது; மற்றொன்று நம் உணர்திறன் நமக்களிக்கும் அனுபவம். பெரும்பாலும் இவை இணைந்தே இருக்கின்றன. ஒரு உணர்வின் பொருளை உள்ளுணர்வின் உதவியுடன் அறியும்போது அனுபவம் ஒன்றை பெறுகிறோம். பெயர்களும் வடிவங்களும் கொண்ட பொருட்களுடனேயே நாம் பொதுவாக உணர்ச்சிகளை தொடர்புறுத்திக்கொள்கிறோம். காரண காரியத் தொடர்புகளில் உள்ள பொருட்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் இடையேயான தொடர்பின் தர்க்க ரீதியான பொருத்தப்பாட்டினை மனம் அறிய உதவும் இயற்கையான கருவியாகவே உள்ளுணர்வு கருதப்படுகிறது. கான்டை பொறுத்தவரை உள்ளுணர்வையும் உணர்திறனையும் குறித்த முன் கூற்று (a priori) கோட்பாடுகள் உண்டு. தூய உணர்திறனை தூய உள்ளுணர்வு என்றே அவர் கருதுகிறார்.

Thus, if I take away from our representation of a body all that the understanding thinks as belonging to it, as substance, force, divisibility, etc., and also whatever belongs to sensation, as impenetrability, hardness, colour, etc., yet there is still something left us from this empirical intuition, namely, extension and shape. These belong to pure intuition, which exists a priori in the mind, as a mere form of sensibility, and without any real object of the senses or any sensation.

The science of all the principles of sensibility a priori, I call transcendental aesthetic. There must, then, be such a science forming the first part of the transcendental doctrine of elements, in contradistinction to that part which contains the principles of pure thought, and which is called transcendental logic.

In the science of transcendental aesthetic accordingly, we shall first isolate sensibility or the sensuous faculty, by separating from it all that is annexed to its perceptions by the conceptions of understanding, so that nothing be left but empirical intuition.

(Great Books of the Western World, ed. Robert Maynard Hutchins)

கான்ட் தனது Critique of Pure Reason எனும் நூலில் விளக்கும் புலனறிவின் அடிப்படை இயல்பை நாம் புரிந்துகொள்ளுதல் அவசியமாகிறது. ஒரு அனுபவத்தை விளங்கிக்கொள்வதில் ஒருவரது அகச்சார்பு எத்தகைய பங்கு வகிக்கிறது என்பதை அது தெளிவாக்குகிறது.

In order to prevent any misunderstanding, it will be requisite, in the first place, to recapitulate, as clearly as possible, what our opinion is with respect to the fundamental nature of our sensuous cogitation in general. We have intended, then to say that all our intuition is nothing but the representation of phenomena; that the things which we intuit, are not in themselves so constituted as they appear to us; and that if we take away the subject, or even only the subjective constitution of our senses in general, then not only the nature and relations of objects in space and time, but even space and time themselves disappear; and that these, as phenomena, cannot exist in themselves, but only in us. What may be the nature of objects considered as things in themselves and without reference to the receptivity of our sensibility is quite unknown to us. We know nothing more than our own mode of perceiving them, which is peculiar to us, and which, though not of necessity pertaining to every animated being, is so to the whole human race. With this alone we have to do. Space and time are the pure forms thereof; sensation the matter. The former alone can we recognise a priori, that is antecedent to all actual perception; and for this reason such cogitation is called pure intuition. The latter is that in our cognition which is called cognition a posteriori, that is, empirical intuition. The former appertain absolutely and necessarily to our sensibility, of whatsoever kind our sensations may be; the latter may be of very diversified character. Supposing that we should carry our empirical intuition even to the very highest degree of clearness, we should not thereby advance one step nearer to a knowledge of the constitution of objects as things in themselves. For we could only, at best, arrive at a complete cognition of our own mode of intuition, that is, of our sensibility, and this always under the conditions originally attaching to the subject, namely, the conditions of space and time, while the question: ‘What are objects considered as things in themselves?’ remains unanswerable even after the most thorough examination of phenomenal world.

முதல் வரியில் உள்ள ‘ஒளிமுதலாய’, ‘பழமைந்தும்’, ‘உண்டு’ என்னும் மூன்றிற்கும் இடையே உள்ள அழகியல் தொடர்பை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஒளி என்பது உணர்ச்சியுடன் தொடர்புடையது. அது தனி கருத்தாக இருப்பதில்லை. ஒளியால் கவரப்படும் ‘நான்’ என்னும் அதன் இணையை குறிப்புணர்த்துகிறது. ஒளியைக் கண்டவுடன் தோற்றுவிக்கப்படும் ஒரு சங்கிலி நிகழ்வைக் குறிப்பது ‘முதலாய’ என்பது. அதைத் தொடர்வது உண்ணத்தக்க பழம். ஒளியும் பழமும் அருகருகே வைக்கப்படும்போது இனிய சூழல் ஒன்று உருவாக்கப்படுகிறது. சொல் அளவிலேயே, காண்ட் கூறும் கடந்தநிலை அழகியல் (transcendental aesthetics) – முன்கூற்று – பேணப்படுகிறது.

இப்பாடலில், மெய்ப்பொருள் அவாவின் மேல் ஒரு உள இயல் நிகழ்வு (psychological phenomenon) எழுகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய தனிப்பாங்கு அதை தொடர்கிறது. மிக நுண்மையாக இங்கே குறிப்புணர்த்தப்படுவது ஒருவர் தனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொள்ள விழையும் நினைவுகளைத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டதாக உள்ளது. துப்பாக்கி வெடிப்பதுபோல சடுதியில் மரணம் நினைவுறுத்தப்படுகிறது. சர்க்கஸ் கோமாளியின் கவனத்தை திடீரென கொலைக்களத்தின் இயல்புக்குத் திருப்புவது போன்றது இது. வெளித்தோற்றத்திற்கு பெரு மகிழ்வுடன் வாழ்வின் எளிய விஷயங்களில் மூழ்கியிருப்பவன் எந்நேரமும் நிகழக்கூடிய பெருந்துயர் பற்றி அடிக்கடி நினைவுறுத்தப்படுகிறான். இது தனித்துவம் வாய்ந்த தருணம் என்றாலும் வாழ்வில் மிகவும் இயல்பாய் நிகழ்வது. எதிரெதிர் வரும் தவிர்க்க இயலாதவை இரண்டு தன்முனைப்பால் தங்கள் பாதையை தேர்ந்தெடுக்கின்றன. அத்தன்முனைப்பு ஆதி நினைவுகளின் அறுதியிடப்பட்ட வற்புறுத்தல்களுக்கும் நிகழ்வுச் சங்கிலியின் துயரத்தை அதிகரிக்காமல் தாண்டிச்செல்ல முடியாத அறம்சார் இச்சைகளுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டிருக்கின்றது. ஒன்று ”இன்பமாய் இரு” என்கிறது; இன்னொன்று “அனைத்தையும் துற” என்கிறது. இது இடையறா குழப்ப நிலை.

இப்பாடலில் எளிமையாக கூறப்படும் சிக்கல் பின்னால் 69 & 70-ஆம் பாடல்களில் விரிவாக பேசப்படும். 69-ஆம் பாடலில் புலனுறுப்புகள் இன்பத்தேரொன்றில் பிணைக்கப்பட்ட குதிரைகளுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. அதில் பயணிக்கும் தன்முனைப்பு எப்போதும் இன்ப நுகர்வையே தேடும் ஆன்மாவின் நிழலாக விவரிக்கப்படுகிறது. அந்த ரதம் சிற்றின்பங்களைத்தேடியே பயணிப்பதை தடுக்கமுடிவதில்லை. 70-ஆவது பாடலில் அவ்வின்ப நுகர்வு மாயத்திறன் கொண்ட இயல் நிகழ்வாய் சுட்டப்படுகின்றது. அவ்வியல் நிகழ்வு உள்ளுறுப்பாகவும், புலன்களாகவும், உடலாகவும் அதன் பலவகைப்பட்ட இன்ப நாட்டங்களாகவும் விரிகிறது. புலனழகு போன்ற பழங்களை ருசிக்கும் ஐந்து பறவைகளை எண்ணும்போது நாம் இவ்விவரிப்புகளை மனதில் கொள்ளவேண்டும்.

பறவைகளின் இயக்கம் – ‘நயேன’ – நழுவுதலை குறிக்கிறது. ‘நய’ என்பது பல உள்ளர்த்தங்களை கொண்டது. அது அரசுசூழ்தலையும் குறிக்கும். புறத்தோற்றத்திற்கு ஒருவன் அறம்வழி நிற்பதுபோல் தோன்றினாலும் மனதளவில் கபடம் நிறைந்தவனாக இருப்பதை இது சுட்டுகிறது. தீவிர காமவேட்கையின் தடுப்பாற்றலாக உள்ளது ‘நய’. புனித குரானில் இத்தகைய கபடத்தைப் பழிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான வரிகளை காணலாம். ஆன்மீக வாழ்வை மேற்கொள்ள நினைப்பவன் கபடமற்ற எளிமையுடன் இருத்தல் அவசியம்.

தன்முனைப்பின் (ego) நரம்பியல் செயல்பாட்டில் புலனாகும் ஆழ்மனதிற்கும் மீதன்முனைப்புக்கும் இடையேயான மோதல் பற்றி ஃபிராய்ட் கூறுவது ‘நய’ என்பதை புரிந்துகொள்ள உதவும். மீதன்முனைப்பின் ஒழுக்க அதிகாரத்தின் இயக்கம் என்பது பிறரது எதிர்பார்ப்புகளின் பொய்யான வடிவத்தை அகத்தில் ஆடிப்பாவையாகக் காண்பது போன்றது. அதன்பின்னர் ஒருவன் அப்பாங்கின் தேவைகளுக்கேற்ப நடந்துகொள்ள முயல்வதோடு தடைசெய்யப்பட்ட இன்ப நாட்டங்களில் ரகசியமாய் திளைக்கிறான். அவற்றிற்கு தியாகப் பூச்சையும் தீட்டி ஒளிரக்கூடியதாய் பிறர் ஏற்றுக்கொள்வதாய் ஆக்குகிறான். தன்னையும் பிறரையும் ஒரே சமயத்தில் நிறைவடையச் செய்ய முயல்வதென்பது ஸ்ஃபிங்க்ஸ்(Sphinx)-ஐப் போலவே புதிரானது. இத்தகைய அற உணர்வையே ஹென்றி பெர்க்ஸன் மூடியதும் நிலைத்த தன்மை கொண்டதுமான உணர்வு என்பார். இது திறந்ததும் இயங்கிக்கொண்டேயிருப்பதுமான தற்சார்பியலாளரின் அற உணர்வுக்கு எதிரானது. மெய்யுணர்வுடையவனின் அறம் என ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம் சொல்லும் ‘சத்ய தர்மத்தை’யே நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்பது நாராயண குருவின் அவா.

புலன் அவாக்களான ஐந்துகிளிகளால் மகிழ்ந்துண்ணப்படும் உணர்வுகளென முதலிரு வரிகளில் காட்டப்பட்ட இன்பநுகர்ச்சிகளில் உள்ள ஆவலை அழித்தலே இப்பாடலில் இறுதி அறிவுரையாக கூறப்படுகிறது.  ‘கீழ்மறிக்கும்’ என்பதன் நேர்பொருள் குறைத்தல் என்பது.  ‘தலைகீழாக்குதலும்’ குறிப்புணர்த்தப்படுகிறது.  ஃபிராய்டின் கருதுகோள்களான நனவிலி, உள்ளுணர் நனவு, உணர்நிலை இவற்றைக்குறித்த சொல்கோளவியல் மற்றும் கிடைநிலையாகவும் செங்குத்தாகவும் நிகழும் அகஆற்றல் நகர்வு மூலம் இதை எளிதில் புரிந்துகொள்ளலாம். இவ்விடத்தில், ஃபிராயட் கூறும் ஆழ்மனம் (id) என்பதை, வெவ்வேறு முதிர்வுநிலைகளில் உள்ள ‘கர்மா’க்களின் ஆற்றல்களை தன்னுள் கொண்ட துவக்கநிலை நினைவுகள் என்றே கொள்ளல்வேண்டும்.

நனவு நிலையின் இருப்பிடம் பற்றி ஃபிராய்ட் பேசுகிறார்.  ஆனால் நிலைமை தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது.  ஒன்றின்மீது ஒன்று பற்றுகொண்ட இரு வகை ஆற்றல் இங்கே பேசப்படுகிறது.  ஒன்று மகிழ்விக்கும் பொருளின் இருப்பை வெளிப்படுத்தும் ஒளி.  இதனை நடத்தையியலாளர் உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஊக்கி என்பர்.  இன்னொன்று ஆற்றலின் அளவு. இதனை ஃபிராய்ட், தனியரின் நனவிலி ஆழத்திலிருந்து தோன்றி உடல்சார் ஊக்கியின் ஊற்றுமுகம் நோக்கிச் செல்லும் இன்ப இயல்பூக்க மன அவா என்று அடையாளம் காட்டுவார்.

இதனை எளிதில் புரிந்துகொள்ள தென்னிந்தியாவில் பயிரிடப்படும் ஒரு வகை எள்ளுச்செடியை உதாரணமாகக் கூறலாம்.  பொதுவாக பிப்ரவரி மாதத்தில் பயிரிடப்படும் அது ஏப்ரலில் பூக்கும். தவறுதலாக இவ்வகையை மே மாதத்தில் பயிரிட்டுவிட்டால் அது பூப்பதற்கு அடுத்து வரும் ஏப்ரல் மாதம் வரை காத்திருக்க வேண்டியதுதான்.  எனவே, ஒரு விதை தனது பண்புகளை வெளிப்படுத்த இயற்சூழல் மட்டுமே காரணியல்ல என்பது தெளிவு.  அதனுள் அதன் தகவமைப்பின் மரபியல் குறியாக்கம் உறைகிறது.  அதேபோல், ஒவ்வொரு துவக்கநிலை நினைவும் அதற்கேயுரித்தான புலனின்ப அவாவை வெளிவிடுவதில் ஒரு ஒத்திசைவு உள்ளது.

இது நிகழ்கையில் – ஆர்வம் ஒன்றை எதிர்கொள்ளும்தோறும் ஆற்றல் குறைகிறது.  ஒரு குறிப்பிட்ட பரப்பிலிருந்து ஆற்றலை எடுக்கும்போது அவ்வளவுடைய ஆற்றலை அது இழக்கிறது. இவ்வகையில் நோக்கும்போது, மிகையான இன்ப நுகர்வு தொடர்ந்து ஒருவரது ஆற்றலிருப்பை குறைத்து சோர்வடையச் செய்கிறது.  ஆக, இதில் சுயஅழிவு என்னும் புதிர்த்தன்மை உள்ளது.

சில சமயங்களில் இன்ப இயல்பூக்க ஆற்றலின் வெளிப்பாடு வெளியில் உள்ள பொருள் எதன்மீதுமாக அல்லாமல் உள்ளுக்குள்ளேயே சுழன்றுகொண்டிருக்கிறது.  சில நோயாளிகள் சுயஇன்பத்தில் ஈடுபடும்போது மட்டுமே இது நிகழ்வதை ஃபிராய்ட் கண்டார்.  இதில் அவர் உடல் உள்ளம் இரண்டையும் குழப்பிக்கொள்கிறார். இது சாதாரணமான பிழைபுரிதல்தான். ஆயினும், இன்பநுகர்வை சுயதூண்டல் மூலம் மட்டுமே பெறுவது என்பதும் ஒரு புறவய வெளிப்பாட்டை நோக்கி ஆற்றலை செலுத்துவதுதானே தவிர ஒருவரது அகத்தை நோக்கி செலுத்துவதல்ல.  ஆக, ஃபிராய்டினுடையது முழுமையான பார்வை அல்ல.

அகத்தே உறையும் எல்லா ஆர்வங்களையும் ஒருமுகப்படுத்தி, ஆற்றலை பாதுகாத்து அதை உள்நோக்கி செலுத்தும் ஒரு ஆரோக்கியமான வழிமுறையை இங்கே நாராயண குரு பரிந்துரைக்கிறார். இது ஒரு உன்னதமயமாக்கலை நிகழ்த்துகிறது.  உளவியலாளர்கள் இது குறித்து பெரிதும் ஆராயாமல் விட்டது துரதிருஷ்டமே.  இதன் ஆழம் பற்றி அறிந்திருந்த ஆல்ஃபிரட் ஆட்லர், தாஸ்தயேவ்ஸ்கியின் நுண்ணுணர்வை ஆராய்ந்து கூறும்போது இதுபற்றி குறிப்பிடுகிறார்.

இன்ப மயக்கம் ஒன்று தன்னை வாழ்வுணர்வின் எல்லைக்கே இட்டுச் சென்றதாகவும் அங்கே தான் இறைக்கு மிக அருகே இருந்ததாக உணர்ந்ததாகவும் இன்னும் ஒரு அடி எடுத்துவைத்திருந்தாலும் தான் வாழ்விலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும் என உணர்ந்ததாகவும்  அவர் விளக்குகிறார்.  அவரது கதாநாயகர்கள் அனைவருக்கும் இது தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இது மிகமிக முக்கியமானது.

இத்தகைய ஆழத்திற்குச் செல்வது வலிப்புநோய் வருவதற்கான அறிகுறியாக இருக்கலாம்; அல்லது புறநனவு பெரும் அகஎழுச்சியாக மாறி உடலை அதிரச்செய்யும் அளவுக்கான உயர் ஆன்மீக ஈர்ப்பாக இருக்கலாம்.  வெள்ளைநாரைகள் கருமேகங்களின் பின்னணியில் ஒரே சீராக பறப்பதைக்கண்ட ராமகிருஷ்ணர் மெய்மறந்து நின்றார்.  இத்தகைய அனுபவத்தில் ஆற்றல் புறப்பொருளிடம் செல்வதில்லை.  மாறாக, அது ஆன்மாவின் சுழியில், அகத்தில் உள்முகமாக ஈர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறது.  புற ஊக்கியின் மூலம் பெறப்படும் புலனுணர் அனுபவத்திற்கு பதிலாக, மொத்த அகப்பரப்பும் ஒருவரது மீஅடிநனவின் மையம் நோக்கி சுருண்டு குவிகிறது. ஒருவரது அகமும் புறமும் பேரின்ப சுயத்தின் நீட்சி என்ற உணர்வேற்படுகிறது.  Face of Silence எனும் நூலில் தன் கோபால் முகர்ஜி, ராமகிருஷ்ணரின் மற்றொரு அனுபவத்தை விவரிக்கிறார்:

பார்த்த இடமெல்லாம் ராமகிருஷ்ணர் ஒளியையே கண்டார். ‘நான் உன்னை கண்டடைந்தேன்’ என மீண்டும் மீண்டும் கதறியபடி அவர் கோவிலின் வெளியே ஓடிவந்தார்.  சென்ற இடமெல்லாம் ஒளியையன்றி பிறிதொன்றை அவர் காணவில்லை.  கங்கை ஒரு தங்க அரிவாள் போல தெரிந்தது.  அவர் நின்ற கரை ஒரு சுடர்ப்பாறையாக ஆனது. தொலைவிலிருந்த மரங்கள், நதியின் நடுவே சென்றுகொண்டிருந்த படகுகள், அதை செலுத்தியவர்கள், வானில் ஊர்ந்த பறவைகள் எல்லாம், ஏன் அவ்வானமே கூட இறையொளியால் கைக்கொள்ளப்பட்டு ‘நான் உன்னை கண்டடைந்தேன்’ என இசைத்தன. அவர் தொல்முனிவரின் பாடலைப் பாடினார்:

அழிவில்லாமையின் மைந்தரே, என்சொல் கேளீர்!

அனைத்திலும் உயர்ந்த அவனை நான் கண்டடைந்தேன்

வானுறை தெய்வங்கள் கூட எளியனவாகிவிட்டன இப்போது

கதிரவன் தழுவிய ஒருவனை நான் கண்டடைந்தேன்!

தன் கோபால் முகர்ஜியின் இவ்வரிகள் ஞானியின் அகம் கொள்ளும் வியப்பினை கவித்துவமிகையுடன் கூறுவதாக இருந்தாலும் இது ஒரு ஆன்மீக மாற்றத்தின் மெய்யனுபவ விவரிப்பே! இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறார் நாராயண குரு.  ஆர்வம் தூண்டும் பொருளுக்கும் அகத்தின் இன்ப அனுபவத்திற்கும் இடையில் ஒரு விகுதி/பகுதி உறவுண்டு. ஆர்வப் பொருள் என்பது விகுதி, இன்பம் நாடும் தன்முனைப்பு சார்ந்த அகமாக நனவிலியில் மறைந்திருப்பது பகுதி. மீயுயர் அகமே அனைத்தின்பத்திற்கும் அடிப்படையாக மாறும்போது சுயம் விகுதியாக முன்னால் நிறுத்தப்படுகிறது.  தொடக்கத்தில் சுயத்தையும், அதன் அறிதலையும், பேரின்ப இயல்பையும் ஒருங்கிணைந்த முழுமையாக நிமிர்த்துவதற்குக் காரணமாக இருந்த பொருள் தன் தனித்தன்மையை ஒழித்து, சாரத்திற்கு முந்தைய இருப்பு என்னும் பகுதியாகிறது.

நடராஜ குருவும் நானும் – 14

Standard

மத்திய அமைச்சர் திரு குல்சாரிலால் நந்தா இந்தியாவில் உள்ள சன்னியாசிகளை எல்லாம் பாரத் சாது சமாஜ் என்ற அமைப்பின் கீழ் ஒருங்கிணைக்க எண்ணினார்.  தயங்காமல் அவர் விரித்த வலையில் வீழ்ந்து மகாராஷ்டிர மாநிலத்திற்கான அவரது செயலராக பொறுப்பேற்றேன். அத்தகைய அமைப்புகளின் அரசியல் உள்ளோட்டங்கள் குறித்து என்னை எச்சரித்த குரு பெரும்பதவிகளில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளின் கைப்பாவையாக நான் ஆகிவிடக்கூடாது என்றார். பம்பாய்க்கு வந்து தானே எல்லாவற்றையும் நேரில் காணவிரும்பினார்.  பம்பாயில் நாராயணகுருவை பின்பற்றிய சிலர் ஒரு சங்கத்தை அமைத்திருந்தனர்.  குரு வருவதைப்பற்றி அவர்களிடம் சொன்னதால் அவர்கள் ஒரு வரவேற்பு விழாவை ஒருங்குசெய்தனர்.  அதில் பேசிய குரு நாராயண குருவின் பெயரை அவர்கள் தவறாக பயன்படுத்துவதாகவும், அவரை ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியாக மட்டுமே பார்ப்பதோடு ஒரு பழங்குடித்தலைவராகக் கருதுவதாகவும் கடிந்துகொண்டார்.

நடராஜ குரு என்னுடன் ஆசிரமத்தில் தங்குவதற்கு ஒப்புக்கொண்டது பிற சன்னியாசிகளுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியளித்தது. ஆங்கிலம் அறியாத அவர்களுடன் ஹிந்தியில் பேசி சமாளித்தார் குரு.  பொருத்தமான ஹிந்தி சொல் தெரியாத இடங்களில் சமஸ்கிருதச் சொல்லை பயன்படுத்தினார். அவர்களின் புலமையையும் மரபான முறையில் வேதாந்தத்தைக் கற்பித்தலையும் கண்டு மகிழ்ந்த குரு அவர்களிடமிருந்து அனைத்து செவ்வியல் ஆக்கங்களையும் கற்க என்னை ஊக்குவித்தார்.

நான் தங்கியிருந்த ‘பிரேம் குடீர்’ ஆசிரமத்தில் முதலில் என்னை வரவேற்ற நண்பர், நான் நினைத்ததுபோல ஒர் மேலாளர் அல்ல; ‘தேவிதயாள் கேபிள்ஸ்’ எனும் நிறுவனத்தின் தலைவரான பெரும் செல்வந்தர். அவர் குருவால் பெரிதும் கவரப்பட்டார்.  குருவுக்கான பணிவிடைகள் அனைத்தையும் அவரே செய்தார்.  குருவுக்கு ஆங்கிலமும் ஃபிரெஞ்சும் தெரியும் என்பதால் பல இடங்களில் அவரது சொற்பொழிவுகளுக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.  அது எனக்கு பெரும் வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது.  ஒவ்வொருநாளும் புதிய பொருள் குறித்து தனித்துவம் வாய்ந்த உரைகளை ஆற்றினார் குரு.  தத்துவமும் உளவியலும், நவீன அறிவியலும் தொல் ஞானமும் கச்சிதமாகக் கலந்து வழங்கப்பட்ட உரைகளைக் கேட்டவர்கள் குருவுடன் அதிக நேரம் செலவிட விரும்பினார்கள்.  பஞ்சாபியரும் குஜராத்தியரும் மராட்டியரும் வங்காளத்தவரும் கலந்த ஒரு பெருநகரத்திற்கு குருவை வரவழைத்ததில் என்பங்கு குறித்து மிகவும் மகிழ்ந்தேன்.

நான் உறுப்பினனாய் இருந்த டாடா நிறுவனம் மற்றும் பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் நூலகங்களில் இருந்து பல நூல்களை எடுத்துவந்து குருவிடம் அளித்து, மிகக்குறுகிய நேரத்தில் ஒரு நூலின் சாரத்தைப் பெறுவது எப்படி என்பதை கற்றேன். பின்னாட்களில் லண்டனிலும், நியூயார்க்கிலும் உள்ள புகழ்பெற்ற நூலகங்களுக்கும் நான் பணியாற்றிய பல்கலைக்கழக நூலகங்களுக்கும் சென்றபோது இது எனக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாயிருந்தது.  நான் பம்பாயில் தொடர்ந்திருக்க குரு என்னை அனுமதித்தார்.  விழியற்றோருக்கு சேவை செய்வதாக பசப்புவதைவிட்டு நாராயணகுருவின் கொள்கைகளைப் பரப்புவதில் கவனம் செலுத்தக்கோரினார்.  அந்நாட்களில் பம்பாயில் இருந்த பல விழியற்ற மாணவர்களுக்கு படிப்பாளனாகவும் அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் இருந்தேன்.  அவர்கள் எல்லோரையும் குரு மகிழ்வுடன் சந்தித்தார்.  ஆக, விழியற்றோருடனான என் உறவு அவ்வளவு மோசமாக இருக்கவில்லை.

நான் பம்பாயில் இருந்தபோது, குறுகிய காலம் திரு மங்கள்தாஸ் பக்வாஸா பம்பாயின் ஆளுநராக இருந்தார்.  அவர் ஓய்வுபெற்றபோது திரு ஶ்ரீபிரகாசா ஆளுநர் பொறுப்பேற்றார்.  அவர்கள் இருவருமே என்னிடம் பெரிதும் நட்பு பாராட்டினர்.  அப்போது நடராஜ குருவின் ‘Education Manifesto’ எனும் நூல் வெளியாகி இருந்தது. ஆளுநர் தலைமைதாங்கிய ஒரு கூட்டத்தில் நான் குருவின் கல்விக் கொள்கைகளைப் பற்றி பேசினேன். ஆளுநரை அது பெரிதும் கவர்ந்தது.  கூட்டம் முடிந்தபின் ராஜ்பவனில் தன்னுடன் விருந்துண்ண அழைத்தார் ஆளுநர்.  அப்போதும் குருவின் கொள்கைகள் பற்றி பேசினோம்.  பம்பாயில் ஒரு பள்ளியைத் தொடங்கி அதில் குருவின்  கொள்கைகளை சோதனை செய்துபார்க்க வேண்டும் என்றார்.  நான் அதற்கு உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டேன்.

பள்ளியை நடத்துவதற்காக திரு ஹரிகிஷன்தாஸ் அகர்வால் ஐந்து அறைகள் கொண்ட குடியிருப்பு ஒன்றை எனக்களித்தார்.  பெரும் செல்வந்தர்கள் வீட்டுப் பிள்ளைகளும் ஏழைக்குடும்பத்துப் பிள்ளைகளும் ஒன்றாகப் பயிலவேண்டும் என்பதே எங்கள் திட்டம்.  பம்பாயின் செல்வந்தர்கள் கட்டணம் குறைந்த பள்ளிகளுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளை அனுப்புவதில்லை.  எனவே, மற்றெந்தப் பள்ளியைவிடவும் அதிகமான அளவில் கட்டணம் நிர்ணயித்தோம்.  ஆனால் ஏழை மாணவர்கள் கட்டணம் எதுவும் செலுத்தத் தேவையில்லை. அவர்களுக்கு நாங்கள் வடிவமைத்த சீருடையும் இலவசமாக வழங்கப்படும்.  செல்வந்தர் வீட்டு அன்னையர் ஏழை மாணவர்களுக்கான சீருடையை வழங்க ஒப்புக்கொண்டனர்.  பள்ளியைப் பற்றி விளம்பரம் அளித்தபோது ஒரு செல்வந்தரின்  – இங்கிலாந்தில் பயின்ற, பிரித்தானிய மனப்பாங்கு கொண்ட – மனைவி பள்ளியில் கற்பிப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.  நாங்கள் நடைமுறைப்படுத்த விரும்பிய குருவின் கொள்கைகளை அவருக்கு விளங்கவைப்பது பெரிதும் சிரமமாக இருந்தது.  எனது சிக்கல்களை குருவுக்கு எழுதியபோது, கொள்கைகளில் எந்த சமரசமும் செய்துகொள்ளக்கூடாது என்றார் குரு.  ஆசிரியை எதிர்ப்புடன் வெளியேறிய இக்கட்டுடன் பள்ளி செயல்படத் துவங்கியது.  பின்னர் ஒரு மராட்டியப் பெண்மணியையும் இளைய சிந்திப் பெண் ஒருவரையும் ஆசிரியைகளாக நியமித்தோம்.  அவர்கள் முழு ஒத்துழைப்பு நல்கினர்.  மரீன் டிரைவ் பகுதியில் நல்ல பள்ளி என்ற பெயர் கிடைத்தது.