Tag Archives: தன்னறம்

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 24

Standard

அவனிவனென்னறியுந்நதொக்கெயோர்த்தா

லவனியிலாதிமமாயொராத்மரூபம்;

அவனவனாத்மசுகத்தினாசரிக்கு

ந்நவயபரன்னு சுகத்தினாய் வரேணம்

                                         (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 24)

அவன் இவன் என அறிபவையெல்லாம்

அவனியில் ஒற்றை ஆதி வடிவாம்

அவனவன் தன் நலனுக்காற்றுவதெல்லாம்

அயலவன் நலனும் உவப்பின் உயர்வாம்

நம்மைச் சுற்றிலும் நம்மைப் போன்றே உள்ள மாந்தரை பார்க்கிறோம். மானுடரின் சில பண்புகளைக் கொண்ட பிற உயிரினங்களையும் காண்கிறோம். நம்மைப் போன்றே அவையும் உண்ண, அருந்த, உறங்க, பெருக விழைபவை. இவற்றில் மனிதன் விதிவிலக்கல்ல. அவன் சில இயற்கை விதிகளுக்கு கட்டுப்பட்டவன்.

இந்த இயற்கை விதிகளைப் பற்றி சற்று கூடுதலாக நம்மால் அறியமுடிகிறது. பருண்ம இருப்பு கொண்டவறை நம்மால் கட்டுப்படுத்த இயல்கிறது. ஏதோ ஒரு காரணத்தால் மொத்தப் பிரபஞ்சமும் வெடித்துச் சிதறி  அதன் மூலமுதல் நிலைக்குச் சென்றுவிட்டால் ஹைட்ரஜன் மட்டும் எஞ்சும் என்பது அறிவியலாளர் கருத்து. ஒரே ஒரு புரோடானும் ஒரே ஒரு நியூட்ரானும் கொண்டிருப்பதால் ஹைட்ரஜன்தான் அடிப்படை முலப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது. உள்ளார்ந்த விதியொன்றால் அவை இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருக்க அவற்றின் எலக்ட்ரான் சுற்றுப்பாதையில் அமைந்திருக்கிறது. இரண்டு ஹைட்ரஜன் அணுக்கள் ஒரு ஆக்சிஜன் அணுவோடு இணைந்து ஒரு நீர்ம மூலக்கூறாக ஆகும்போதும் ஹைட்ரஜனும் ஆக்சிஜனும் தங்கள் தனிப்பண்புகளை இழந்துவிடுவதில்லை. அடிப்படையில், உள்ளார்ந்த விதிகளின் இயக்கம் மூலமாகவே ஒரு பொருளின் பண்புகளை இயற்கை கட்டுப்படுத்துகிறது.

இயற்பொருள்வாதத்தின்படி, ஆதிமுதற் பொருள் தொடங்கி மனிதன் வரை உள்ள பரிணாம வளர்ச்சிநிலைகளில் நாம் காண்பது இயற்பியல் விதியின் இயக்கத்தையே. பரிணாம வளர்ச்சி அளவுகோலில் மனிதனை நெருங்குகையில்  விருப்பத் தேர்வுக்கான உரிமை (freedom in choosing between options) அதிகரிப்பதை காணமுடிகிறது. ஒரு நத்தையைவிட குரங்கின் தேர்வுரிமைக்கான பரப்பு (greater range of choices) விரிந்தது.

அரிஸ்டாடில் தன் நிகோமகியன் நீதிநெறிகளில் (Nicomachean Ethics) வாழ்வின் பொருள் என்ன என்ற கேள்வியை ஆராய்கிறார். “மனிதனை பிறவற்றிலிருந்து பிரித்துக்காட்டுவது எது, அவன் வாழ்வின் பொருளை நிர்ணயிப்பது எது?” என்ற கேள்வியோடு தொடங்குகிறார்.  கவிதைகள் எழுதும், பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் எழுப்பும், புத்தகங்களை எழுதி அவற்றை சேமிக்கும், பல கருத்துக்களையும், எல்லாவற்றையும் பொருள்கொள்ளச் செய்யும் பல்லாயிரக்கணக்கான சொற்களை உள்ளடக்கிய சொற்குவையை உருவாக்கியதுமான ஒரே விலங்கு நாம்தான். இதுவே நம்மை மற்ற விலங்குகளிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. சுருங்கச் சொன்னால், அறிவில் சிறந்தவன் மனிதன் எனலாம். ஒரு வகையில் அவனே அறிவென்றும் சொல்லலாம்.

அடுத்ததாக, ஒரு அழகிய கருத்தை முன்வைக்கிறார் அரிஸ்டாடில். நன்மை என்றால் என்ன என்று நாமெல்லோரும் அறிவோம் என்றாலும் “நன்மை” (good) என்ற சொல்லுக்கு தன்னளவில் எந்தச் சிறப்புப் பொருளும் இல்லை என்கிறார் அவர். ஆங்கில “is” என்ற சொல் போன்றதுதான் அது. “Is” என்பதன் பொருள் என்ன? ஏதோ ஒன்றை அது எப்படி இருக்கிறது அல்லது அது எப்படி இல்லை என்பதை தீர்மானிக்கும் சொல் அது. ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டுமானால் அதன் இருப்பை கண்டுகொள்ளும் ஒளி உங்களுள் இருக்க வேண்டும். அடிப்படையில் ஒரு இருப்பை கண்டுகொள்ளும் ஆற்றல் அது. அதை உங்களால் கண்டுணர முடியாது என்றால் அந்த மெய்மையாக உங்களால் வாழ இயலாது. (கிரேக்கக் கவிஞர்) ஹெசியதின் (Hesiod) கவிதை ஒன்றின் பொருளை மேற்கோள் காட்டுகிறார் அரிஸ்டாடில் – ‘எவ்விதக் குழப்பமும் இல்லாமல் செயலாற்றும், எப்போதும் சரியான மதிப்பீடுகளை செய்யும் மனிதன் சிறந்தவன். அவ்வாறு செயலாற்ற முடியாதவர்கள் அத்தகைய சான்றோனிடம் ஆலோசனையாவது பெறவேண்டும். சான்றோனையும் நாடாதவர்கள் எதற்கும் பயனற்றவர்கள்’.

உங்களுக்கு பகுத்தறிவு இருந்தால் மட்டுமே உங்களுக்கு நீங்கள் நலம்பயப்பவராக இருக்க முடியும். பகுத்தறிவு உங்களுக்கு உறுதிப்பாட்டை வழங்கக்கூடியது. அது உங்களுக்கு தெளிவாகிறது. அப்போதுதான் அது இருக்கிறது என்று உங்களால் சொல்லமுடியும். நமக்கு ஏற்படும் இந்த தன்னிலைத் தெளிவுதான் ஹைட்ரஜன் அணுவில் ஒரு உறுதிப்பாடாக இயங்குகிறது. நான் ஒரு ஹைட்ரஜன் அணு என்றால் என்னில் ஒரு எலெக்ட்ரானும் ஒரு புரோடானும் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். அணு எடை சரியானதாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட பண்புகள் இருக்க வேண்டும். நான் ஒரு மனிதன் என்றால் என்னிடம் விழிப்புணர்வும் பகுத்தறிவும் இருக்க வேண்டும்.

இதனை நிறுவிய பிறகு அரிஸ்டாடில் ஓரடி முன்னே செல்கிறார். ஒருவர் தான் குழலிசைக் கலைஞராகவோ யாழிசைக் கலைஞராகவோ ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தால்  அக்கலையில் இயலக்கூடிய உச்சபட்ச தரத்தை அடைவதைத்தானே தன் குறிக்கோளாகக் கொள்வார்? ஒருவர் தச்சுத்தொழிலை தேர்ந்தெடுத்தால் தச்சுத்தொழிலில் உன்னத நிலையை அடையத்தானே முயல்வார்? ஆனால் இந்த எண்ணம் ஒரு போலித்தனமான முடிவின் தேவையற்ற நீட்சிதான் என்பது தீயூழ். தன்னை அறிதலே முதன்மையான உண்மை. முழுமையான மனிதனாகவேண்டும் என்று நீங்கள் எண்ணினால் தூய அறிவை அடைவதற்கான உச்சபட்ச தரத்தை அடைவதே உங்கள் முக்கிய குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும். உன்னத மெய்மை என்பது இடையறாததாகவும் ஆதிமுதல் மெய்மையின் தொடர்ச்சியானதாகவும் இருத்தல் வேண்டும். அது முழுமையானது, பகுதிகளாக பகுக்கமுடியாதது. இது ஒருவரை சகமனிதர்கள் அனைவருடைய சகோதரராக ஆக்குவதுடன் எல்லா இருப்புகளுடனும் ஒரு பண்புத்தொடர்பையும் (kinship) ஏற்படுத்துகிறது.

தோன்றியவை எல்லாமே நாம்தான் என்றானபிறகு நாம் கருதும் தன்னலம் நம் இயற்கையோடு இணைந்ததாக இருக்கிறது. நம் உடல்நலத்துடனான இணைவு துண்டிக்கப்பட்டால் நாம் நோயுறுகிறோம். நம் அறம் சார்ந்த நேர்மை பாதிக்கப்பட்டால் அறநோயால் அவதிப்படுகிறோம். உள்ளம் சரியாக இயங்காமல் ஆகி, மனநோய்க்கு ஆளாகிறோம். நம் புரிதல் தெளிவை இழக்கையில் நாம் முட்டாளாகிறோம்.

ஆகச்சிறிய அணுவிலிருந்து முதன்மையான தத்துவம் வரை அனைத்திலும் இயற்கையான ஒரு ஒருங்கிணைவு அவற்றின் இருப்பை தக்கவைக்கிறது. ஒவ்வொன்றும் தன்னுடன் ஒரு இணக்கத்தையும் பிறவற்றுடனான உறவில் ஒரு இணக்கத்தையும் கொண்டிருக்கிறது. இயற்கை தன் இணக்கத்தை இழப்பதே இல்லை. அதற்கு நாம் அயலவர்கள் இல்லை. இதில் அற்புதமான கூறு என்னவென்றால், இயற்கை நனவின் தன்மலர்வாக தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதுதான். அதுவே நம் நனவாக தோற்றம் கொள்கிறது. இயற்கையை அறியும் நாமே உண்மையில் இயற்கையை அறியும் இயற்கை. 

நாம் இயற்கையை அறிபவர்கள் என்பதால், ஒரு அணுவின் அமைப்பை நம்மால் அறியமுடிகிறது. ஓரணுவை எப்படி பிளக்கச் செய்வது, வெடிக்கச் செய்வது என்பதையும் நாம் அறிவோம். அறிவு, இணக்கத்தை போற்றிப் பராமரிக்கவும் அதே சமயம் அதை அழிக்கவும் பயன்படுவது. ஒரு மெய் நிகழ்வைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்தால், அதை பிறர் அறியா வண்ணம் திரிக்கவோ மறைக்கவோ என்னால் முடியும். முழு உண்மையை அறிந்த என்னால் அதை திரிக்க முடியும். கொலை ஒன்றை செய்துவிட்ட ஒருவன், கொலை நிகழ்ந்த சூழல், பயன்படுத்திய ஆயுதம், உடலை அப்புறப்படுத்திய இடம், ஆயுதத்தை எறிந்த இடம் என அனைத்தையும் அறிவான். அதைப் பற்றிய முழு அறிவே சாட்சிகளை திரிக்கவும், குற்றத்தை மறைக்கவும் அவனுக்கு உதவுகிறது. அவற்றை கச்சிதமாக செய்துவிட்டால் அவன் குற்றத்தை ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆக, அறிவு என்பது ஒரு விவேகிக்கு நல்லவனாக இருப்பதற்கான சிறந்த கருவி; ஆனால் ஒரு தீயவனுக்கு பெரும் அழிவை ஏற்படுத்துவதற்கான ஆயுதம். 

எனில், அறிவு தன்னளவில் அறமற்ற ஒன்று. நடைமுறை அறிவு, பகுத்தறிவு என்பதற்கு மேலாக அதில் வேறு பலதும் உள்ளன. நீங்கள் கண்டறிய விழையும் அறிவு வெறும் பகுத்தறிவு மட்டுமல்ல, அது அன்பால் நிறைந்த ஒரு மெய்மை. நீங்கள் உங்களை விரும்புகிறீர்கள். உங்களைப் பற்றிய அறிவு இருப்பதோடு உங்கள் மீது பேரன்பும் கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் அகம் என்பது அனைவரின் அகமும்தான் என்றால் அதே கொள்கைப்படி உங்கள் அன்பு அனைவர் மீதும் செலுத்தப்பட வேண்டும். “நீதான் என் அகம் என்று நானறிவேன், ஆனால் எனக்கு உன்மீது அன்பில்லை” என்று நீங்கள் சொல்ல முடியாது.

ப்ரோதகரஸ் (Protagoras) அறிவு என்பது ஒரு நல்லொழுக்கமாக/நற்கூறாக (virtue) இருக்கவேண்டுமென்பதில்லை என்ற வாதத்தை முன்வைத்தார். சாக்ரடீஸ் அறிவை நற்கூறு என்றார். “இல்லை. மெய்மையை அறியும் ஒருவன் அதை திரிக்கவும் முடியும்” என்று பதிலிறுத்தார் ப்ரோதகரஸ். சாக்ரடீஸ் ”அப்படியென்றால் அவன் உண்மையை அறியவில்லை என்பதே பொருள். அவன் மெய்யாகவே அறிந்திருந்தான் என்றால் அவன் அறத்தோனாகவே இருக்க வேண்டும். தான் அறிந்திருக்கிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு அறத்தோடு நிற்காதவன் ஒரு கூறை மட்டுமே அறிந்திருக்கிறான்” என்றார். உபநிஷதங்கள் இதை ஒரு காலில் நடக்கும் உண்மை என்கின்றன. அறிவும் அன்பும் இருந்தால் மட்டுமே ஒருவனது அகம் இரண்டு கால்களிலும் நடக்க இயலும். எதன் மீதான் அன்பு? தன்மீதேயான அன்பு. மானுட அகத்தில் இயற்கை தன்னை வெளிப்படுத்துவதே, அந்த அகம் தானே எல்லாம் என்றோ அல்லது தான் அனைத்திற்கும் உரிய ஒன்று என்றோ அறியவேண்டும் என்பதற்காகத்தான். தன் நலம் குறித்த அக்கறை உங்களுக்கு இருக்குமென்றால் அதுவே எப்போதும் அனைவரின் நலனுக்கென வாழும் பொறுப்போடு உங்களை பிணைத்துவிடுகிறது.

தன்னறம் என்னும் கருதுகோளை முன்வைக்கிறது இப்பாடல். தன்னறம் என்பது உங்கள் மெய்யியல்புக்கேற்ற உங்கள் செயல்பாட்டை குறிப்பது. இந்த இயல்பை நிர்ணயிப்பதில் இரண்டு கூறுகள் உள்ளன என்பதை குரு நம் கவனத்திற்கு கொண்டுவருகிறார். ஒன்று நமது தனிப்பட்ட இயல்பு, இன்னொன்று நமது பொது இயல்பு. மனிதர்களாக உங்களுக்கும் எனக்கும் பொது இயல்பு ஒன்றே. சமூகத்தில் வெவ்வேறு விதமாக நாம் செயல்படுவது நமது தனிப்பட்ட இயல்பின் அடிப்படையில். என்னுடைய தனிப்பட்ட இயல்பு ஒரு ஆசிரியனுடையது, என் பொது இயல்பு ஒரு மனிதனுடையது. ஒரு ஆசிரியனாக நான் கற்பிக்கிறேன், நீங்கள் ஒரு மாணவனாக கற்கிறீர்கள். இப்படி நம் பரஸ்பர உறவில் ஒன்றையொன்று நிரப்பும் கூறு உள்ளது. உள்ளிலிருந்து பார்க்கையில் நீங்களும் நானும் வெறும் மனிதர்கள் மட்டுமே. இதையே அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் நீட்டித்தால் நம் பொது இயல்பு என்பது உயிர் மட்டுமே. நாம் எந்த இனத்தைச் சேர்ந்திருக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து நம் சிறப்பியல்பு அமைகிறது.

அரிஸ்டாடிலும் இதை மிக முக்கியமானதாகக் கருதுகிறார். நீங்கள் தனித்த ஒரு மனிதன் மட்டுமல்ல, ஒரு அரசியல்-சமூக உயிரினம். ஒரு சமூக உயிரியாக நீங்கள் குழுக்களோடு வாழ வேண்டியிருக்கிறது. தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒருவரை நல்லவர் என்றோ தீயவர் என்றோ சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் பிற எவரோடும் அவர் உறவாடும் வாய்ப்பே அமைவதில்லை. பிறரோடு தொடர்புறுகையில் அவர் எப்படி வெளிப்படுகிறாரோ அதை வைத்தே அவர் நல்லவரா தீயவரா என்பதை நாம் முடிவுசெய்யக்கூடும். தான் என்பது வெறும் இருப்பாக மட்டுமல்லாமல் செயல்படுவதாகவும் இருக்கவேண்டும் என்கிறார் அரிஸ்டாடில். அது சேமிக்கப்படும் அறிவு அல்ல, செயல்படும் அறிவு. செயல்படும் அந்த அறிவு ’நீங்கள்’ எனப்படுவது அனைவரையும் உள்ளடக்கியது என்பதே. பிறர் நலனே உங்கள் அக்கறை என்பது. நீங்கள் செய்யும் எதுவும் பிறர் நலனையும், உங்கள் நலனையும் உறுதிசெய்வது. நீங்கள் எந்த ஒரு சமூகத்தை சார்ந்தவராக இருந்தாலும் உங்களுடைய அன்றாட வாழ்வு உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் நலனைப் பேணுவதாக இல்லையென்றால் நீங்கள் செயல்படவே இல்லை என்பதே பொருள்.

எத்துணை அழகிய அவதானிப்பு! நன்றாகப் பாடக்கூடிய ஒரு இசைக்கலைஞரை எடுத்துக்காட்டாக சொல்கிறார் அரிஸ்டாடில். அனைவரும் அவர் இசையில் மகிழ்ந்து அவரை சிறந்த இசைக்கலைஞன் என்கிறார்கள். காலம் கடக்கையில் அவர் குரல்வளையில் ஏதோ நோய் வந்து அவர் குரலை இழந்துவிடுகிறார். இப்போது அவர் பேசினால் கூட அருகிருந்து கேட்கமுடியாமல் ஆகிவிடுகிறது. ஆனால் அவர் இப்போதும் சிறந்த இசைக்கலைஞனாகவே மதிக்கப்படுகிறார். அம்மனிதருக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, இப்போது, அது உண்மையில்லை என்றாலும், அவர் இசைக்கலைஞர் இல்லை என்று நாம் சொல்வதில்லை. கடந்தகாலத்தின் சான்றாக நாம் அவரை மதிக்கிறோம். அம்மனிதரின் பெருமை அவரில் இல்லை, அந்த மதிப்பை அளிப்பவரிடம் இருக்கிறது என்கிறார் அரிஸ்டாடில். அவரை புகழ்பவர் அந்தப் பெருமையை அவருக்கு அளிக்கிறார். அது உண்மையில் நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றால் அவரால் இப்போது பாட முடியவேண்டும்

ஒருவர் ஐம்பது அல்லது அறுபது வயதிலும் சிறந்த கவிஞராக இருக்கமுடியும். அவரே எழுபது வயதை எட்டும்போது முதிர்ந்து மனம் பிறழ்ந்தவராக ஆகிவிடலாம். என்றாலும் அவர் கடந்தகாலத்தில் படைத்தவற்றின்பொருட்டு இன்றும் அவரும் பெரும் கவிஞர் என்றே அழைக்கப்படுகிறார். ஆனால் இத்தகைய பெருமையை ஒருவர் நல்லவராக இருந்தார் என்பதற்காக நாம் கொடுக்க மாட்டோம் என்கிறார் அரிஸ்டாடில். ஒருவர் இன்று தீயவராக இருந்தால், ஒரு காலத்தில் அவர் நல்லவராக இருந்தார் என்பதற்காக, அவரை நாம் நல்லவர் என்று சொல்ல மாட்டோம். ஒற்றை தூக்கணாங்குருவியோ, வெயில் திகழும் ஒற்றை நாளோ ஒரு வசந்தகாலமாகி விடாது. ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் இசைக்கும் பறவையின் பாடல் கேட்டால் மட்டுமே அது வசந்தகாலம். அதுபோல, நன்மை என்றால் அது தொடர்ந்து நல்லதாகவே இருத்தல் வேண்டும்.

மாற்றம் இல்லாத நல்லவராக எப்படி ஆக முடியும்? எப்போதும் உங்களைப் பற்றிய முழு அறிதல் இருக்கும் என்றால். இதில் விடுமுறைக்கே அனுமதி இல்லை. உங்களுக்கான உன்னத மகிழ்ச்சி குறித்து உங்களுக்கு அக்கறை இருக்குமென்றால் அது எந்த விதிவிலக்கும் இல்லாமல் அனைவருக்குமானதாக இருக்க வேண்டும். எப்போதும் எது செய்தாலும் நீங்கள் உறவாடும் அனைவருக்கும் நலம் பயப்பதாக அது இருந்தாக வேண்டும். அது குறைந்தபட்ச தேவை. இறுதியில் உங்களை நீங்கள் மொத்த பிரபஞ்சத்துடனும் தொடர்புறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அங்கே உங்களுக்கு வெளியே எதுவும் இருப்பதில்லை. குறைந்தபட்சம் நீங்கள் புழங்கும் சமூகத்தில், உங்களை ஒப்புக்கொடுத்த சமூகத்திலாவது இந்த அங்கீகாரம் வெளிப்பட வேண்டும். 

குழந்தைக்கு நோய் வந்தால் அன்னையால் உறங்க முடியாது. “எனக்கு ஒன்றுமில்லை, குழந்தைக்குதான் உடல் நலமில்லை. நான் எதற்கு விழித்திருக்க வேண்டும்?” என்று அவளால் சொல்ல முடியும். ஆனால் அப்படி நடப்பதில்லை. தாயின் உள்ளுணர்வே அவளை இரவு முழுக்க விழித்திருக்கச் செய்கிறது. குழந்தைக்கு எவ்வளவு சௌகரியம் செய்து கொடுக்க முடிகிறதோ அவ்வளவையும் செய்கிறாள். அதை செய்யாமல் அவளால் தூங்கவே முடியாது. அன்னையரைப் பொறுத்தவரை ‘தான்’ என்பது தன் உடலினும் பரந்த ஒன்று என்ற தன்னுணர்வு ஓரளவு உண்டாகிவிடுகிறது எனலாம். அவர்களுடைய ‘தான்’ என்பது குழந்தையையும் உள்ளடக்கியது. குழந்தை நோயுற்றால் அவர்களும் நோயுறுவது போலவே ஆகிவிடுகிறது. ‘தான்’ என்பதன் நீட்சி உடலைக் கடந்தது – அந்த அளவுக்கு அன்னையானவள் மெய்யறிந்தவளாகிறாள். பிரபஞ்சத்தின் முழுமையை அறிவதில் அது ஒரு சிறிய படியேற்றம்தான் என்றாலும் அதுவும் ஒரு படிநிலையே.

காதலரிடையே நிகழ்வதும் இதுவே. சற்றும் முன்பின் அறியாதவர்கள் சந்திக்கின்றார்கள், ஒருவரால் ஒருவர் கவரப்படுகிறார்கள், காதலில் வீழ்கிறார்கள். அதன்பிறகு ஒருவர் உணர்வதையே மற்றவரும் உணர்கிறார். பால் ரெப்ஸ் எழுதிய Zen Flesh, Zen Bones என்ற ஜப்பானியக் கதையில் வரும் மனிதன் ஒரு நல்ல இசைக்கலைஞன். அவன் யாழிசைக்கும்போது அவனது உயிர்நண்பன் “ஆஹா, நீ வாசிப்பது என்னவென்று தெரிகிறது. பட்டாம்பூச்சியின் பறத்தல் இது” என்பான். ஒரு முறை “ஆ, இது நீரூற்று” என்பான். அல்லது “இது வசந்தகாலம்” என்பான். இசைக் கலைஞன் வாசிக்கும்போதெல்லாம் நண்பன் பாராட்டுவான், அதில் திளைப்பான். ஒரு நாள் அந்த நண்பன் நிமோனியாவால் பீடிக்கப்பட்டு இறந்துபோனான். இசைக்கலைஞன் தன் யாழை எடுத்து சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தான். “என்னால் இனிமேல் வாசிக்க முடியாது. கேட்டு பாராட்ட இங்கே என் உயிர்நண்பன் இல்லை. அவனில்லாமல் வாசிப்பதில் எனக்கு என்ன இன்பம் இருக்க முடியும்?” என்றான்.

இந்தத் தொன்மத்தின் அடிப்படையில் இன்றும் ஜப்பானில் நல்ல நண்பன்  இறந்துவிட்டால் ஒரு இசைக்கருவியை உடைப்பது வழக்கத்தில் உள்ளது. இதை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அந்தக் கதை அழகிய ஒன்று. நீங்கள் யாரை விரும்புகிறீர்களோ அவருடன் உங்கள் மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறீர்கள். உங்களை அதிகம் விரும்புவது நீங்களேதான். உங்களை நீங்கள் மெய்யாகவே அறிவீர்கள் என்றால் அது உங்கள் உடலோடு நின்றுவிடுவதிலை, அனைத்தையும் அது ஊடுருவுகிறது.  அனைவரின் மகிழ்ச்சிக்குமாக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்ட உங்கள் வாழ்வு புனிதமாகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒருவர் ஆரோக்யமானவராக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், பகலும் இரவும் அவர் செய்யும் அனைத்தும் பிறர் வாழ்வை சிறிதேனும் ஒளிரச் செய்கின்றன, மறைந்துள்ளவற்றின்மீது அதிக வெளிச்சம் பாய்ச்சுகின்றன, குழப்பமும் சீர்குலைவும் உள்ள இடங்களில் நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இதைத்தான் இதற்கு முந்தைய பாடல் சொல்கிறது. இதுவே நாராயண குருவின் அடிப்படை சமூக அறம். இந்த அறம் தன்னறிதலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தன்னை அறிதலும், நல்லன ஆற்றலும் வேறு வேறு அல்ல. இரண்டும் ஒன்றேதான்.