Tag Archives: டேவிட் ஃப்ராஸ்ட்

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 23

Standard

அபரனுவேண்டியஹர்ன்னிசம் ப்ரயத்னம்

க்ருபணதவிட்டு க்ருபாலு செய்திடுந்நு

க்ருபணனதோமுகன்னாய்க்கிடந்நு செய்யு

ந்நபஜயகர்ம்மமவன்னுவேண்டி மாத்ரம்

                                      (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 23)

பிறனுக்காக பகலிரவும் வினைபுரிபவன்

தன்னலம்துறந்த அருளாளன்

தனக்கென மட்டும் பயனற்றதை செய்பவன்

தன்னலத்தில் அமிழ்பவன்

ஒருவர் தன் வாழ்வை நோக்குகையில், அதில் கட்டமைப்பு சார்ந்த சில வரம்புகள் இருப்பதை பார்க்கிறார். தான் எனும் இருப்புணர்வைச் சுற்றி ஒரு வட்டத்தை வரைந்து அதன் நடுவில் தன்முனைப்பை குறிக்கிறார். தனக்கு மிக நெருக்கமானவற்றை அந்த வட்டத்திற்குள் வைத்து அவற்றை ‘நான்’, ‘எனது’ என்று அழைக்கிறார். இருத்தலியல் உளவியலாளர்கள் இந்த வட்டத்தையே தன்முனைப்பு வட்டம் (ego boundary) என்கிறார்கள்.

தன்முனைப்பு வட்டங்களில் பல வகைமைகள் உண்டு. உங்களுடைய ‘வீடு சார்ந்த’ வட்டத்தில், உங்கள் அண்டைவீட்டாரைப் பற்றிய உறுதிப்பாடு உங்களுக்கு இல்லையென்றால், நீங்கள் வலுவான தடுப்புச் சுவர் ஒன்றை எழுப்புகிறீர்கள். ராபர்ட் ஃப்ராஸ்ட் சொன்னதைப் போல, எந்த அளவுக்கு நீங்கள் பிறனை வெளியில் தள்ளுகிறீர்களோ அந்த அளவு உங்களை வேலிக்குள் அடைத்துக்கொள்கிறீர்கள் என்பதே உண்மை. அந்நியமான ஒரு உலகை வெளியில் நிறுத்துவதாக நீங்கள் எண்ணிக்கொண்டாலும், உண்மையில் அந்தச் சுவரை எழுப்பி உங்களை நீங்களே சிறைவைத்துக் கொள்கிறீர்கள்.

ஆக, உங்களுக்கென ஒரு தனிப்பட்ட ஒரு வட்டமும் உங்கள் வீட்டுக்கென ஒரு வட்டமும் இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு மேலாக உங்களது முன்முடிவுகளுக்கென வலுவான வரம்பொன்றை அமைத்துக் கொள்கிறீர்கள். அத்தகைய வரம்பொன்றை ஏற்படுத்திக் கொண்டவருக்கு மதம் எந்த விதத்திலும் பொருள்படுவதாக இருக்க முடியாது. வெறிகொண்ட பிடிவாதமே அவர் மதம் என்றாகிறது. அந்த மதத்தில் அதே நம்பிக்கையை கொண்டிராத எவருமே எதிரிதான், பகைவர்தான். அவர்கள் அவருடை நம்பிக்கைகளின் வட்டத்திற்கு வெளியே தள்ளப்படுகிறார்கள்.

ஃபிரெஞ்சு மக்களில் சிலர் தமக்குத் தெரிந்தாலும் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதில்லை. அதற்குக் காரணம் ஒருவகையான மொழிசார்ந்த தேசியப்பற்று. அத்தகையவர்களில் ஒருவரோடு நீங்கள் பாரிஸிலிருந்து மார்செய்ல்ஸுக்கு பயணம் செய்தீர்கள் என்றால் அவர்கள் ஒரு சொல்கூட ஆங்கிலத்தில் பேச மாட்டார்கள். ஆனால், பெல்ஜிய எல்லையைத் தாண்டிய உடனேயே அவர்கள் எளிதாகி உங்களுடன் ஆங்கிலத்தில் உரையாடத் தொடங்குவார்கள். இத்தகைய வெறி, மொழி எல்லைகளை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. இப்படி மக்கள் பல கட்டமைப்பு வரம்புகளைக் கொண்டு தங்களை தளையிட்டுக் கொள்கின்றனர். இத்தகைய தன்மைய வரம்புகளில் சிக்கிக்கொண்டவர்களை நாராயண குரு ‘கிருபணன்’ என்கிறார்.

மாறாக, தன் எதிரிணையை வரம்புகளற்றவராகப் பார்க்கக்கூடியவருக்கு உலகமே தன்வசமாகிறது. குல, இன வேறுபாடுகள் எதையும் அவரால் ஏற்கமுடியாது.  பிறருடன் தொடர்பு கொள்கையில் ‘நான்’ என்பதை அவர் பயன்படுத்தினாலும் அவர் அகத்தில் அதற்கு ‘நாம்’ அல்லது ‘நாமனைவரும்’ என்பதுதான் பொருள். அத்தகைய ஒருவர் இங்கே அருளாளன் ‘க்ருபாளு’ எனப்படுகிறார்.

நாமனைவரும் – அருளாளனோ, தன்னலமியோ – வினையாற்றிக் கொண்டுதான் இருக்க வேண்டியுள்ளது. மூச்சுவிடுதல் கூட செயல்தான். எவரொருவரும் செயலில் ஈடுபடாமல் ஒரு கணமும் இருப்பதில்லை என்கிறது பகவத் கீதை. நம் செயல்கள் மூன்று வகையானவை. நம் வாழ்வை பராமரிக்க நாம் அன்றாடம் செய்பவை நித்ய கர்மங்கள். காலையில் எழுவது, உடலை சுத்தம் செய்வது, உண்பது, கழிவகற்றுவது இவற்றையெல்லாம் நாம் செய்தே ஆகவேண்டும். உங்களுக்காக இவற்றை பிறிதொருவர் செய்ய முடியாது. அவை தவிர்க்கமுடியாதவை, ஏனென்றால் அவற்றை நீங்கள்தான் செய்தாக வேண்டும்.

இரண்டாவது வகை செயல்கள் நியத கர்மங்கள். சமூகத்தில் உங்கள் இடத்தை, உங்கள் தொழில் சார்ந்து நீங்கள் ஏற்றெடுத்துள்ள பங்கை குறிப்பது இது. நீங்கள் ஒரு மருத்துவராக, வழக்கறிஞராக, பொறியாளராக, தொழிலதிபராக, ஆசிரியராக அல்லது வேறேதுமாக இருக்கலாம்; உங்கள் தேர்வின் அடிப்படையிலோ அல்லது ஒரு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலோ உங்களுக்கென பணி ஒதுக்கப்படுகிறது. ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட அளவு நேரம் அதை நீங்கள் அதை செய்யவேண்டியுள்ளது. இல்லையெனில் அது ஒப்பந்த முறிவாகிறது, அல்லது யாராவது பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அது உங்களால் செய்யப்பட வேண்டும் என்று நீங்களும் பிற அனைவரும் எதிர்பார்க்கிறீர்கள். இவ்வகையான அன்றாட, எதிர்பார்க்கப்படும் செயல்கள் நியத கர்மங்கள்.

மூன்றாவது வகை செயல்கள் நைமித்திக கர்மங்கள். இவை தற்செயலானவை. அதில் எந்த வழமையும் கிடையாது. எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் நடை செல்கையில் ஒருவர் மயங்கி விழுவதை பார்க்கிறீர்கள். இது அன்றாட நிகழ்வல்ல. நீங்கள் அருளுடையவர் என்றால் நின்று என்ன நடந்தது என்று பார்ப்பீர்கள். உதவிக்கு யாரையாவது அழைப்பீர்கள், அவரை மருத்துவமனைக்கோ அவரது வீட்டிற்கோ கொண்டுசெல்ல முயல்வீர்கள். உங்களது கோட்டைக் கழற்றி அவருக்கு போர்த்திவிட்டு, முதலுதவி செய்வீர்கள். இவை எல்லாமே தற்செயலாக நிகழும். எந்தப் பரிந்துரையும் கிடையாது. இவை நைமித்திக கர்மங்கள்.

இந்த மூன்றில் நித்ய கர்மங்கள் எல்லா மக்களுக்கும் பொதுவானவை. ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் தேவையான நலம் பயப்பவை. அவற்றில் நன்மை தீமை என எதுவும் கிடையாது. உண்பது பெரும் விழுமியம் என்பதற்காக நீங்கள் உண்பதில்லை. இன்னொருவர் சுவாசிக்கிறார் என்பதற்காக அவர் ஒழுக்கமானவரா இல்லையா என்பதை நீங்கள் ஆராய்வதில்லை. அவர் சுவாசித்தே ஆகவேண்டும்.

இவ்வகை செயல்களை தவிர்த்துவிட்டால் இரண்டுவகை செயல்களே எஞ்சுகின்றன – நியத கர்மங்கள், நைமித்திக கர்மங்கள். இவ்வகைச் செயல்களுக்கான தூண்டுதல்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு அடிப்படைகளிலிருந்து வரக்கூடும் – தன்னலம், கருணை. இங்குதான் உங்கள் வாழ்க்கை முறையே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அடிப்படையில் தன்னலவாதியானவர் தன்னை காத்துக்கொள்ள தன் உலகை சுருக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவர் எவ்வளவு அதிகமாக தன்னைப்பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கிறாரோ அந்த அளவுக்கே அவர் அல்லாத பிறவற்றிலிருந்து தான் விலகிச் செல்கிறார். புற உலகு குறித்து அவர் ஐயம் கொள்கிறார், அதனால் அவரில் பாதுகாப்பற்ற உணர்வு மேலோங்குகிறது. ஐயமும், பாதுகாப்பின்மையும் அவர் தன்னைச் சுற்றி ஒரு கோட்டையை எழுப்பிக்கொள்ளத் தூண்டுகின்றன. இது பலமடங்கு பெருகுகையில் அவர் வெறியராகிறார். அவர் எல்லாவற்றையும் மறைக்கவேண்டி வருகிறது. எல்லாவற்றையும் ரகசியமாகவும் கணக்கிட்டும் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. எதையும் பிறரிடமிருந்து மறைக்கிறார். ஒவ்வொருவரும் அடையக்கூடிய லாபத்தை ரகசியமாக கணக்கிடுகிறார். எப்படி லாபமடைவது என்பதே குறியாக இருப்பதால் தந்திரங்களை கையாள்கிறார். அவர் பிறரை நம்புவதில்லை, அதனால் பிறரும் அவரை நம்புவதில்லை. தனக்கு பாதுகாப்பில்லை என்று உணர்வதால் பிறரிடம் அவரால் வெளிப்படையாக நடந்துகொள்ள முடிவதில்லை. அதனால் அவரை பிறர் ஏற்பதில்லை. ஆக, ஒவ்வொரு நாளும் அவரது இழப்பு அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது. பிறரிடமிருந்து விலக விலக அவரது வாழ்வு மேலும் சிக்கலாகிக்கொண்டே செல்கிறது. இறுதியில் அவர் வாழ்வு மிகவும் மேலோட்டமானதாக ஆகிவிடுகிறது. அவருக்கென மெய்மைகளோ, பெரும் பண்பாடோ, மரபோ இல்லாமல் போகிறது. அவர் அடைவதற்கென மேன்மைகள் எதுவும் இருப்பதில்லை. அவரது ஆர்வம் பெரிதும் தடைப்படுகிறது.

இத்தகைய மாந்தர் லட்சக்கணக்கானோரை நாம் நம்மைச் சுற்றிலும் காண்கிறோம். இது பெரும் கொடுமை. அவர்கள் தங்களுடைய தன்னலத்தாலேயே தங்களுடைய சிறைகளுக்குள்ளேயே சிக்கவைக்கப் படுகிறார்கள். இப்படி ஒரு இழிவான வாழ்க்கையை வாழும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களை நான் பார்க்கிறேன் – அவர்கள் வாழ்வுக்கு எந்தப் பொருளும் இல்லை, அவர்களுக்கு முன் எந்த விழுமியங்களும் இல்லை. பகலும் இரவும் அவர்களுடைய எண்ணமெல்லாம் உணவு, குடி, அவர்கள் குடும்ப நலன் என்பவற்றைப் பற்றி மட்டுமே. மற்றவர்கள் எக்கேடு கெட்டாலும் அவர்களுக்குக் கவலையில்லை. அவர்கள் எப்போதும் சிக்கலில் உழல்பவர்களே. ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் புற உலகுடனான தங்கள் முக்கிய தொடர்புகளை அறுத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். மிக மிக பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்.

அவர்கள் தலை குனிந்தே இருக்கிறது, அவர்களால் உலகை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாது என்கிறார் குரு. அவர்கள் அவமானத்தில், அநாகரீகத்தில், பேராசையில் வாழ்பவர்கள். அவர்கள் செய்யும் எதுவும் பலனளிக்காதவை. தங்களுக்காக மட்டும் வாழ்பவர்கள். நீங்கள் முயன்றால் கூட அவர்களுக்கு உதவிசெய்துவிட முடியாது. அவர்களை ஒரு புதைகுழியிலிருந்து மீட்டீர்கள் என்றால் அடுத்த நொடியில் அவர்கள் மற்றொன்றில் விழுந்திருப்பார்கள். இத்தகைய ஒரு கொடுமையான சூழலில்தான் அன்றாடச் செயல்களும் தற்செயல்களும் தன்னலத்தால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன.

இதை அருள் நிரம்பிய ஒருவருடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அவரது வாழ்வின் நோக்கம் “நாமெல்லோரும் ஒருவரே. நான் உங்கள்மேல் அக்கறையுடன் இருக்கிறேன். நீங்கள் யார் என்பது ஒரு பொருட்டல்ல, உங்கள் நலன் மட்டுமே முக்கியம்” என்பதுதான். விக்டர் ஹ்யூகோவின் ‘லெ மிசரபிள்ஸி’ல் மானுடம் மீது அன்பு செலுத்துவதன்றி வேறொன்றும் அறியாத ஒரு பாதிரி வருவார். எல்லோருக்காகவும் வாழ்பவர். தன் அலுவலகம், தன் பதவி, எல்லாவற்றையும் பிறர் துயர்துடைக்க பயன்படுத்துவார். ஹ்யூகோவின் இப்பெரும் படைப்பைப் படித்து அந்தப் பாதிரியாரின் ஆன்மாவுக்குள் நுழைவதென்பது பெரும் மதநூல்களைப் படிப்பதைவிட மிகமிக மேலானது. என்னவொரு கதாபாத்திரம், எவ்வளவு அழகான வாழ்க்கை! அவருக்காக கண்ணீர் சிந்துவோம். அவருடன் வாழ நினைப்போம். அதுபோன்ற ஒரு மனிதரை, நம் வாழ்வை என்றென்றைக்குமாக மாற்ற வழிகாட்டும் அத்தகைய ஒருவரை ஒருமுறையாவது வாழ்வில் சந்திக்க விழைவோம். 

அருளாளர். அவருக்கு எந்தத் தன்மைய வரம்பும் இல்லை என்பதால், ‘நான்’ என்ற சொல்லை எண்ணங்களையும் அவையோடு தொடர்புடைய கருத்துக்களையும் மையப்படுத்த மட்டும் பயன்படுத்துவார். அது வெறும் தத்துவார்த்த தொடர்புறுத்தல் மையம், நனவை குவிப்பதற்கான புள்ளி மட்டுமே. அறுதியான சமூகக் கட்டமைப்பு அல்ல. அது தன்முனைப்பு அல்ல. எனவே அவரால் எதையும் ‘நான்’ என்பதோடு மெய்யாக தொடர்புறுத்த இயலும். அவர் தன்னைச் சுற்றிலும் சுவர் எதையும் எழுப்பிக் கொள்வதில்லை. அதனால் அவரால் மொத்த மானுடத்துடனும், எல்லா விலங்குகளுடனும், பறவைகளுடனும், தாவரங்களுடனும் உறவாட முடியும்.

ராபர்ட் ஃப்ராஸ்டின் கவிதைகளை படிக்கையில் அவரால் ஒரு பறவையுடன், மலருடன், மரத்துடன், புதருடன், ஓடையுடன், கல்லுடன், சாலையுடன் உரையாட முடிகிறது என்பதை அறிந்து சிலிர்த்துப் போகிறோம். அவர் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் நட்பை மட்டுமே காண்கிறார். மொத்த உலகமுமே அவருக்கென திறந்துகிடக்கிறது. எத்தனை ஆச்சரியமான வாழ்வு!

நாம் புனிதர்களை மட்டும் எண்ணிப் பார்க்கத் தேவையில்லை. நம்மைச் சுற்றியும் புனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள். ஒருவர் மிக எளியராக இருக்கக்கூடும். ஆனால் அவரால் பல சாளரங்களை திறக்க முடியும். வாழ்வின் மீதான ஆர்வத்தால் தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்கள் ஒவ்வொருவருடனும் உறவாட முடியும். மக்கள் வருவதற்கென அவர் தன் வாயிலை திறந்தே வைத்திருக்கிறார். அவர் அடுப்பை பற்றவைப்பது தனக்கென மட்டுமல்ல, பசித்திருக்கும், விடாய் கொண்டிருக்கும் அனைவருக்காகவும்தான். “வருந்துபவர்களே, என்னிடம் வாருங்கள். உங்கள் சுமைகளை என் தோள்களில் இறக்குங்கள்” என்றார் யேசு. அத்தகைய அருளாளர் எளிதில் தன்னை பிறரோடு தொடர்புறுத்திக்கொள்கிறார். அவரது சொல்லில் உலகம் ஆறுதல் கொள்கிறது. அவரே அவர்களின் ஒளியும் ஊக்கமும் ஆகிறார். அத்தகையவரை எதிர்கொள்ளும் எவரும் எளிதில் தன்னை அவரோடு பிணைத்துக்கொள்கின்றனர். இயல்பாகவே அவரது அடித்தளம் தன்னலமியுடையதைவிட வலுவானதாகிறது. “நான் உன்மீது அன்புகொண்டுள்ளேன்; நீ இன்னொருவர் மீது அன்பு கொண்டிருக்கிறாய். ஆகவே உன் நண்பர் என் நண்பராகிறார்.” இப்படியாக அவரது தாக்கம் நாளும் பெருகுகிறது, அவரது நட்பு பரந்துவிரிகிறது. அவர் பெருந்தன்மையோடு, எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் பிறருக்கு அளிக்கிறார்.

அதை ஈடுசெய்யும் முகமாக, ஒவ்வொன்றும் அவரில் சென்று நிறைய விழைகின்றன. அவர் அளிப்பதெல்லாம், பத்து மடங்காக, நூறு மடங்காக அவரிடமே திரும்பி வருகின்றன. அவர் எப்போதுமே வென்றவராகிறார். அவருடைய செல்வாக்கு மாறுவதே இல்லை. அவரது சொல் வணக்கத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. அவர்கள் அவரை நம்புகிறார்கள். அவரிடம் தன்னலம் ஏதுமில்லை. அதனால் அவர் சொல்வது மெய்யாகவே ஒலிக்கிறது. அத்தகைய ஒருவருடைய சொல்லை ஏற்காமல் இருப்பது எளிதல்ல.

நம் செயல்களுக்கெல்லாம் அடிப்படையாக அமைவன இந்த இரண்டு மாறுபட்ட கொள்கைகள்தான். ஒன்று தன்முனைப்பு மிக்கவரின் தன்னலம், மற்றொன்று பிறரை கைவிரித்து ஏற்கும் ஆன்மீகவாதியின் கருணை. நம் முன் இருப்பவை இவ்விரு இயல்கைகளே. அவற்றில் எதை ஏற்பது என்பது நம் கையில்தான் உள்ளது. பெரும்பாலானவர்கள் தன்னலத்தை தேர்ந்தெடுத்து தங்களையே தொலைத்துவிடுகிறார்கள் என்பதுதான் துயரம் தருவது. கருணையோடும் திறந்த உள்ளத்தோடும் இருப்பதுகூட அதே அளவு எளிய செயல்தான். 

நமது மகிழ்ச்சி பிறருடைய மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கவேண்டும் என்பதை முன்பே பார்த்தோம். இங்கு அதையே இன்னும் ஆழமான தளத்திற்கு கொண்டுசெல்கிறோம். உங்கள் வாழ்வில் உள்ள இணைகளை கவனிக்கத் தொடங்குங்கள். நான் ஒரு ஆசிரியன் என்றால் கற்க விழைபவர்கள் என் இணைகள். தொழிலதிபன் என்றால் நான் வழங்கும் பொருட்களால் பயனடைபவர்கள் என் இணைகள். கணவன் என்றால் என் மனைவி; நண்பன் என்றால் இன்னொரு நண்பன் என் இணை. எல்லோர் வாழ்விலும் அவரவர் இணைகள் உண்டு. மற்றொருவர் மட்டுமல்ல, பலரும் பல துறைகளும் உண்டு. கருணையின் மூலம் நமக்கும் நம் இணைகளுக்கும் இடையே கொண்டுகொடுக்கும் உறவுகளின் மடையை திறக்க முடியும். 

நீங்கள் ஒரு கறாரான வணிக பேரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதுகூட மற்றவரை ஒரு மானுடனாகக் கருதி திறந்த உள்ளத்தோடு ஏற்க முடியும். அவரிடமிருந்து லாபம் அடைவதற்கான வழியை மட்டும் கருதாமல் அவர் நிலையில் நீங்கள் இருந்தால் எப்படி நடத்தப்படுவதை விரும்புவீர்கள் என்பதை சிந்தித்துப் பார்க்கலாம். அப்படி செய்கையில் நுகர்பவருக்கு எவ்விதமான பாதுகாப்பு தேவை அவருக்கு என்ன லாபங்கள் கிடைக்கக்கூடும் என்று பார்ப்பது எளிதாகிவிடுகிறது. தொழில் நிர்வாகி-நுகர்வோர் என இருவரது கோணங்களிலிருந்தும் பார்க்கமுடிந்தால் இருவருக்கும் சாதகமான புள்ளியை வந்தடைய முடியும். இந்த அணுகுமுறையில் உங்கள் செயல் பற்றி உங்களுக்கு எந்த ஐயமும் இருக்காது. அதில் சகோதரனின் நலன் நோக்கும் மாபெரும் தார்மீகம் உள்ளது. நுகர்வோர் உங்கள் மீது நம்பிக்கை கொள்கிறார். எதிர்காலத்திலும் தன் தேவைக்கு உங்களையே நாடுகிறார். இந்த நன்மதிப்பு பெருகிக்கொண்டே செல்வது.

எந்தத் துறையிலும் இந்த அணுகுமுறை தோற்பதில்லை. தன்னிடம் வரும் நோயாளியை பணவரவாக இல்லாமல் சக மனிதனாக ஒரு மருத்துவர் பார்ப்பார் என்றால் அவரது ஒரு நோக்கோ, ஒரு சொல்லோ, ஒரு தொடுகையோ அமுதாகிவிடுகிறது. மருந்து கொடுப்பதற்கு முன்பே நோயாளி குணமாகிவிடுகிறார். இவ்வகையில் நாம் அனைவருமே புனிதர்கள்தான், இங்கு இப்போது நம் அன்றாட வாழ்வில் நாம் புனிதராகத் திகழ முடியும். நாம் இன்று தியானிப்பதற்கு நாராயண குரு அளித்துள்ள பெரும் பாடம் இது: தன்னலத்திலிருந்து கருணை நோக்கி செல்வதற்கான, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள வரம்புகளை உடைத்தெறிவதற்கான பாடம்.

பின்குறிப்பாக சிலவற்றை சொல்ல விழைகிறேன். மிக அழகிய மனிதர்களிடமிருந்து எனக்கு வரும் சில கடிதங்கள் இருள் நிரம்பியவையாக இருக்கின்றன. அவர்களது இருளுக்கான ஒரே காரணம் அருளின்மையும் தன்மையமான தன்முனைப்பும். கடந்த சில நாட்களில் இரு குடும்பங்கள் பிளவுபட்டத்தை அறிகிறேன். இரு தம்பதியருக்கும் இரண்டு குழந்தைகள். ஆண்களால் அப்பெண்களுடன் குடும்ப வாழ்வை தொடரமுடியவில்லை. பெண்கள் இருளுக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். பெற்றோரிடம் கருணை இல்லாத காரணத்தால் அப்பாவியான குழந்தைகள் பெரும் துயருக்கு ஆளாகிறார்கள்.

மக்களை பிணைக்கும் அன்பு என்ற ஒன்று இந்த நாட்டில் இல்லவே இல்லையோ என்று எனக்குத் தோன்றுவதுண்டு. காதல் என்பது இங்கே எவ்வளவு மேலோட்டமானதாக, அருவருக்கத்தக்கதாக, சீரழிந்ததாக இருக்கிறது! தன்னலம் மட்டுமே நிரம்பியது! இருண்ட ஆன்மாக்கள், அவர்களுக்கு தங்கள் நலன் தவிர வேறெதைப்பற்றியும் அக்கறை இல்லை. ஆனால் அவர்கள் பார்க்க எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறார்கள்! பார்க்கவே வேதனையாக இருக்கிறது.

இன்று காலையில்தான் என் இளைய நண்பன் ஒருவனுக்கு எழுதினேன். உடனே சென்று மனைவியோடும் மக்களோடும் சேர்ந்துகொள்ளும்படி. இது மிகவும் அவமானகரமான நிலைமை. இவர்களெல்லாம் வருடக்கணக்காக சாமியார்கள் பின்னாலும் குருமார் பின்னாலும் அலைந்தவர்கள். ஆன்மீக வாழ்வு நடத்துவதாக பறைசாற்றிக்கொண்டவர்கள். தங்களை ஆன்மீகவாதி என்று சொல்லிக்கொண்டாலும் ஒருவருக்கொருவர் அக்கறையே காட்டாதவர்கள். எவ்வளவு வேதனையான, அவமானகரமான விஷயம்! அவர்களில் கருணை எங்கே? அன்பைப் பற்றி அவர்கள் ஏன் பேசுகிறார்கள்? அன்பு என்றால் என்னவென்று அவர்களுக்கு புரியுமா?

“எனக்கு அந்தக் குழந்தையைப் பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லை” என்று சொல்லி ஒரு தகப்பன் ஆறுமாதங்கள் கூட ஆகாத குழந்தையை உதறுவான் என்றால் அவன் எப்படி ஒரு தந்தையாக முடியும்? இந்த இடமே மிக மிக சீரழிந்துள்ளது. மிக மிக அருமையான ஒன்றை இந்த நாடு இழந்துவிட்டதென்றே நினைக்கிறேன். கருணை என்னும் புதையலை இதயத்திற்குள் தேடிக் கண்டடைய வேண்டிய நேரம் இது. ஆனால் நாம் உண்மையை உதறி கற்பனைகளைத் தேடி ஓடுகிறோம். நான் இங்கு எதையும் தத்துவப்படுத்த விரும்பவில்லை. வாழ்வின் யதார்த்தங்களை, முகத்திலறையும் உண்மைகளைப் பற்றி பேசுகிறேன்.

எஸ்கிமோக்களையும், திமிங்கிலங்களையும் காப்பாற்றும் புனிதர்களாக ஆகும்படி உங்களை நான் கோரவில்லை. முதலில் உங்கள் குழந்தையை காப்பாற்றுங்கள். அருகிவரும் உயிரினம் ஒன்றை காப்பாற்றும் கருணை உங்களிடம் இருக்கிறது. உங்கள் குழந்தையும் ஒரு அரிய உயிரினம்தான். அவளிடம் ஏன் நீங்கள் கருணை காட்டக்கூடாது? வீனஸ் கிரகத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதை கண்டறியும் அளவுக்கு அறிவாளிகள் அமெரிக்கர்கள். ஆனால் என்ன, தங்கள் குழந்தையின் உள்ளத்தில் இருப்பதென்ன என்றுதான் அவர்களால் கண்டறிய முடிவதில்லை!

இது உங்கள் ஆழ்மனதில் ஊறிச் செல்லட்டும். தீவிரமான சுயபரிசோதனை செய்துபாருங்கள். உங்கள் வாழ்வை பலமடங்கு அருமையானதாக, வாழத்தகுந்ததாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும்.