Tag Archives: ஐன்ஸ்டீன்

இருப்பும் அறிதலும் – 2

Standard

மீண்டும் நுண் அலகு இயந்திரவியலுக்கு வருவோம்.  1927-இல் இயற்பியலறிஞர்கள் பெல்ஜியத்தின் தலைநகரமான பிரஸல்ஸ் நகரில் வைத்து ஒரு சர்வதேசக் கருத்தரங்கு நடத்தினார்கள்.  இங்கு நுண்ணலகு இயந்திரவியலின் இயல்புகள் வரையறுக்கப்பட்டன. பிற்பாடு இது கோபன் ஹேகன் விளக்கம் (Copenhagen Theory) என்று அறியப்பட்டது.  பல்வேறு விளக்கங்கள் பிற்பாடு வந்துவிட்டன என்றாலும் இவ்விளக்கமே பொதுவான அங்கீகாரம் உடையதாக உள்ளது.  இதை ஐன்ஸ்டீன் தொடர்ந்து எதிர்த்தார்.  அறியமுடியாமை என்ற முடிவை விஞ்ஞானத்தின் மீது அது சுமத்துகிறது என்றார்.  முற்றிலும் புரியாததாக உள்ள இப்பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய உண்மைகளில் மிக அற்புதமான உண்மை அது புரிந்துகொள்ளும் விதத்தில்தான் உள்ளது என்பதே என்றார் (Albert Einstein on Physical Reality, Franklin Institute Journal, 1963).

நீண்ட காலமாக விஞ்ஞானமும் தத்துவமும் வெளியே எங்கோ, எதனுடனும் தொடர்பின்றி, தன் தனித்துவத்தால் தன்னை நிறுவிக் கொண்டிருக்கிற ஒரு இறுதி உண்மையின், மெய்மையின், வெளிப்பாடுகளாகவே அனைத்து பிற உண்மைகளையும் கண்டுவந்தன.  இறுதி உண்மைக்கு அருகே வரும்தோறும் ஓர் உண்மையின் மதிப்பு அதிகரிக்கிறது என்று கருதப்பட்டது.  இறுதி உண்மையின் முழுமையான நேரடி அறிதல் சாத்தியமில்லை என்றாலும் உண்மைகளின் ஒன்றொடொன்று இணையும் தன்மை வழியாக அதன் தோற்றம் வெளிப்படுகிறது என்றும் நம்பப்பட்டது.  இதிலிருந்து பல வகையிலும் உபயோகமான தரிசனமொன்று முளைத்தது. பிரயோசனவாதம் (Pragmatism) என்று அது பெயரிடப்பட்டது.  மனம் என்பது கருத்துகளை உருவாக்கும் ஓர் இயந்திரம் மட்டும்.  அது கருத்துகளுடன் மட்டுமே தொடர்புகொள்ள முடியும்.  எனவே உண்மையை நிரூபித்துக்கொள்ள மனம் மட்டும் போதுமானதல்ல.  மனம் ஊகிக்கும் உண்மை உண்மைதானா என்று நிரூபிக்க வேண்டிய கடமை பிறவகையான புறவய அறிதல் முறைகளுக்கு உண்டு.  அவை அவ்வுண்மையின் பயன் அல்லது விளைவின் அடிப்படையிலேயே அதை மதிப்பிடுகின்றன.  இவ்வாறு வாதிடும் பிரயோசனவாதிகள் அறிவின் பயனே அதை அளக்கப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய அளவுகோல் என்கிறார்கள்.  நீண்ட காலமாகவே பிரயோசனவாதம் விஞ்ஞானத்தால் இறுதி உண்மையை ஒருபோதும் அறிய முடியாது என்று வாதிட்டு வருகிறது.  கோபன் ஹேகன் விளக்கம் அறிவியலை மீண்டும் இந்த இடத்தை நோக்கி நகர்த்த முயன்றது.

ஹென்றி பியர்ஸ் ஸ்டப் என்ற பிரபலமான இயற்பியலாளரின் கூற்று இது.  ‘நுண் அலகு விஞ்ஞானத்தின் கோபன் ஹேகன் விளக்கம் மூலம் நாம் முக்கியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது இதுதான்.  கால இடத்துடன் இணைந்து கற்பிதம் செய்யப்படும் அடிப்படைத் தத்துவங்களை வைத்து இயற்கையை விளக்க முனைவது சாத்தியமல்ல.  இயற்பியலின்படி இயற்கை என்பது நுண்துகள்களின் இணையும் பிரியும் இயக்கமும் ஆகும்.  அங்கு கால இட நிபந்தனைகளுக்குக் கட்டுப்படும் பொருண்மைகள் ஏதுமில்லை.  பொருண்மையான புலனறிதல்களின் விதிகளினால் நுண் பொருண்மைகளைத் தீர்மானிக்க நாம் சமூக வாழ்வின் தேவைக்கு ஏற்ப உருவாக்கிக்கொண்டுள்ள பொதுவான ஒப்புதல்களினாலான விதிகளின் மூலம் பொருண்மையை விளக்க முயல்கிறோம்.’

நுண்ணலகு இயந்திரவியலின் ஸ்தாபகர்களாகக் கருதப்படும் இயற்பியலாளர்களை சோவியத் இயற்பியலாளர்கள் கடுமையாக விமரிசனம் செய்தார்கள்.  அவர்களை பூர்ஷ்வா இயற்பியலாளர்கள் என்றும் முத்திரை குத்தினர்.  இவர்களில் முதன்மையானவர் எஸ்.டி. மெலுகின்.  இவர் தனது அணுகுமுறையை முரணிலைப் பொருள் முதல்வாத நோக்கு சார்ந்தது என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.  ஐசன்பாக், மாக்ஸ் பிளாஸ், டி.போக்லி முதலிய இயற்பியலாளர்களின் பார்வையை விமர்சிக்கிறார்.  எனினும் பொருள் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட களத்தினுள் நிலைத்திருப்பதாக உருவகிக்கப்படும் ஒரு நிகழ்வு மட்டுமே என்று ஒப்புக் கொள்கிறார் (S.T. Melukin, Philosophy in the USSR – Problem of Dialectical Materialism – The Systemic Organisation of Matter). இதுவே முரணிலைப் பொருள் முதல்வாதத்தின் (Dialectical Materialism) அடிப்படைகளை மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டுவதாகும்.

வரலாற்று ரீதியான முரணிலைப் பொருள்முதல்வாதம் என்று மார்க்ஸியம் குறிப்பிடப்படுகிறது.  முரணிலை இயக்கம் (Dialectics) மேற்கத்திய சிந்தனையின் உதய காலம் முதல் இருந்துவரும் ஒரு அணுகுமுறை, இந்திய மரபில் ‘யோக மீமாம்சை’ என்று அதை முன்பு குறிப்பிட்டனர்.  பெளத்த தரிசனத்தின் ‘ஊஹாபோக’ தர்க்க முறை இதன் மிக விரிவான ஒரு தளமாகும்.  இவ்வணுகுமுறையுடன் பெளதிகவாத அணுகுமுறையும் இணையும்போதுதான் முரணிலை பெளதிகவாதம் உருவாகிறது.  பெளதிகவாதம் பிரக்ஞைக்கு அப்பால் தனித்துவத்துடன் இருக்கும் பொருள் (அல்லது ஜடம்) பற்றி உருவகிக்கிறது.  அது தொடர்ந்து இயங்கியபடி இருப்பது.  அது விதிகளுக்கு ஏற்ப இயங்குவது.  சுயமாக விரிவடைவதும் மாறுதல் கொள்வதுமாகும்.  உலகில் அல்லது பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்துமே பொருளின் ஏதாவது ஒரு நிலையின் தோற்றமேயாகும்.  இந்த அடிப்படை தரிசனத்தின் அடிப்படையில் ஞானம், வரலாறு, மனம் என அனைத்தையும் தொகுத்து வகுக்க முயல்கிறது பெளதிக வாதம் அல்லது பொருள்முதல் வாதம்.

மனித குலத்தின் சமூக ரீதியான வளர்ச்சியின் விளைவாக, அவ்வளர்ச்சிக்கு இணையாக, தத்துவ தரிசனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றமே முரணிலைப் பொருள்முதல் வாதத்தை உருவாக்கியது.  மனித குலத்தின் (மனிதப் பிரக்ஞையின்) இயங்கியலையே அது தன் ஆதாரமாகக் கொண்டது.  ஜடம், அதன் சலனம், அதன் இடம், அதன் காலம், அதன் திட்டமுறைமை முதலிய அனைத்தையும் திடமான விதிகளின் அடிப்படையில் விளக்க முயல்கிறது இத்தரிசனம்.  இதில் ஜடத்திற்கும் அதன் உள்ளார்ந்த இயல்புக்கும் மிக அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு.  இத்தரிசனத்தின் பெயரே இது சலனவடிவமான ஜடத்தை தன் அடிப்படைப் பேசுபொருளாகக் கொண்டுள்ளது என்பதைக் காட்டும்.  அதன் சலனம் முரணிலைகளினூடாக நடைபெறுகிறது என அது விளக்க முயல்கிறது.  பொருளின் இயல்புகளும் செயல்களும், அவற்றில் அடங்கியுள்ள விதிகள், அதன் மூலம் உருவாகும் நிகழ்வுகள் – இவ்வாறு அது வரலாற்றை விளக்க முயல்கிறது.  இவ்வரலாற்றுப் பார்வை மனிதனில் வரலாறு மூலம் உருவாகும் அறிவு, அதன் படைப்பாக்கம் மூலம் வரலாற்றில் ஏற்படும் மாற்றம் ஆகியவற்றை மிகுந்த முக்கியத்துவம் தந்து பேசுகிறது.  மனிதப் பிரக்ஞை உலக அமைப்பில் உருவாக்கக்கூடும் என அது நம்பும் மாற்றமே அதன் இலட்சியவாத அம்சத்தினைத் தீர்மானிக்கிறது.

பெளதிகவாதத்தின் மெய்காண்முறையை இங்கு தெளிவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது.  பொருண்மையின் அடிப்படை இயல்புகளாகவும் அனைத்து மானுடர்களுக்கும் பொதுவானவையாகவும் முதலில் உருவகிக்கப்பட்ட விஷயங்களையே அது தன் அறிதல் முறையின் ஆதார விதிகளாகக் கொண்டது.  இவ்விதிகளின் அடிப்படையில்தான் அது பிற்பாடு கண்டடையப்பட்ட அனைத்து விஷயங்களையும் வகுத்துரைக்க முற்பட்டது.  இவ்வாறு முன்னகர்ந்து போகுந்தோறும் தேவையானவற்றை எல்லாம் தொகுத்துக் கொள்ளவும், சாத்தியங்களை ஊகித்தறியவும், விஞ்ஞானத்தையும் தத்துவ ஞானத்தையும் இணைக்கவும் இவ்வறிதல் முறையால் சாத்தியமாயிற்று.  இந்தப் புதிய தரிசனத்தால் வாழ்வின் சாரமென்ன என்பதை நிர்ணயித்துக் கொள்ளவும், அச்சாரத்தை நிலைநிறுத்தும் தர்மங்களை உருவகிக்கவும், அதற்கேற்ப எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்யவும் முடிந்தது.

முற்றிலும் பொருள்முதல்வாதம் சார்ந்த இத்தரிசனத்தை வளர்த்து நிறுவ அதன் சித்தாந்திகள் மதங்களுடனும், பல்வேறு கருத்து முதல்வாத மரபுகளுடனும் வேறுபல இலட்சியவாதங்களுடனும் போரிட நேர்ந்தது.  எனவே ஜடத்தின் தத்துவ நிர்ணயத்தை முரணிலைப் பொருள் முதல்வாதம் எவ்வாறு நிகழ்த்துகிறது என்று அறிவதற்கு முன் அத்தரிசனத்தின் வரலாற்று ரீதியான பரிணாமகதிகளை எப்போதும் கணக்கில் கொள்ளவேண்டும்.

பல்வேறு இயல்புகள் கொண்ட பல கோடி தனிப்பொருட்களாக நம்மைச் சுற்றி நிரம்பியுள்ள இந்த உலகை பொதுமைப்படுத்தி ஒற்றையான ஓர் இருப்பாகக் காண்பதற்காக வரலாற்றில் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் நாம் முயன்றோம்.  அதற்கான வாழ்வியல் ரீதியான அவசியம் ஏற்பட்டது போலும்.  இவ்வாறுதான் ஜடம் என்ற கற்பிதம் நமக்குக் கிடைத்தது.  பொருண்மை என்ற பொது இயல்பு ஜடப் பொருட்கள் அனைத்திலும் கண்டடையப்பட்டது.  பொருட்களின் இயல்புகளில் அடிப்படையாக உள்ள ஒரு விஷயம் பிற்பாடு பொருண்மை மீதும் போடப்பட்டது.  பொருட்கள் அனைத்தும் காரண காரிய உறவுக்குக் கட்டுப்பட்டவை என ஆதி சிந்தனையாளர் அறிந்தனர்.  ஒரு பொருள் இன்னொன்றிலிருந்து பிறக்கிறது.  இன்னொன்றாக ஆகிறது.  இன்மையிலிருந்து எப்பொழுதும் உதிப்பதில்லை.  உருமாற்றம் மட்டுமே பொருட்களில் நிகழும் மாற்றம்.  எனவே பொருண்மையும் அப்படித்தான் என ஆதி சிந்தனையாளர்களில் ஒரு பகுதியினர் நிறுவினர்.  இந்திய மரபுச் சிந்தனையாளர்களில் சாங்கியம், வைசேஷிகம், நியாயம், யோகம் ஆகிய நான்கு தரிசனங்களும், பொருண்மையின் நிரந்தரத் தன்மையை ஏற்பவை.  தொடக்ககால பெளத்தமும் அவ்வாறு கருதியது.  மெலுகின் தனது நூலில் ஆரம்ப காலம் முதல் பொருண்மையை அழிவற்றதாகவும், காலத்தில் நிரந்தரத்தன்மை கொண்டதாகவும் காணும் தத்துவார்த்த மரபு எவ்வாறு பரிணாம மாற்றம் பெற்று வருகிறது என்று விரிவாக விளக்குகிறார்.  இது பொதுவாக தத்துவப் பயிற்சி உடையவர்களுக்கெல்லாம் தெரிந்திருக்கக்கூடியதுதான்.  இத்தரிசனத்தின் சாரம் பொருண்மை அகாலத்தில் உள்ளது என்பதே.  பொருட்களே காலத்தை தங்கள் உருமாற்றம் வழியாக நிகழ்த்துகின்றன.

பெளதிகவாதம் மேற்கே நியூட்டனின் கண்டுபிடிப்புகளினூடாக திட்டவட்டமாக தர்க்க முறைமையைப் பெற்றது.  ஈர்ப்பு விதிகளின் மூலமும், முடிவின்றி அகாலத்தில் நிறுத்தப்பட்ட பொருண்மையின் பெருந்தரிசனம் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு மேற்கை ஆண்டது.  இறை நம்பிக்கையாளர்கள் இந்தப் பொருண்மையை ‘வெளியே நின்று’ இயக்கும் கருத்தாக கடவுளைக் கண்டனர்.  நியூட்டனும் அவ்வாறே கருதினார்.  டெகார்ட் போன்ற இறை நம்பிக்கையாளர்கள் இரண்டு இருப்புகளை உருவகம் செய்தனர்.  ஒன்று பெளதிகமானது அல்லது ஜடம்.  வாழ்வில் நாம் காணும் தத்துவங்கள் எல்லாம் நுட்பமாக ஒன்றோடொன்று முரண்படுபவையும் இறுதியில் இறைமையும் ஜடமும் சந்திக்கும் இடத்தில் முரணின்றி அணைபவையும் ஆகும் என்று இவர்கள் கருதினர்.  இவ்வாறு கருத்து x பொருண்மை என்ற இருநிலை தத்துவத்தில் வேரூன்றியது.  கருத்து அல்லது கடவுள் பொருண்மையின் சிருஷ்டிகர்த்தர் ஆகி இருக்கிறார் என்று ஒரு கட்சியும், பொருண்மையின் ஒரு விளைவே பிரக்ஞை ஆதலால் பொருளே கருத்தின் காரணம் என மறுகட்சியும் வாதாடின.  கருத்துமுதல்வாதமும், பொருள்முதல்வாதமும் இருநூறு வருடம் போராடின.

இவ்விவாதத்தின் ஒரு முக்கியமான சந்திப்புப் புள்ளி ஹெகல்.  ஹெகலின் தத்துவார்த்த முன்னோடி ‘ஸ்பினோசா’ எனலாம்.  ஸ்பினோசா ஜடத்தை பிரபஞ்சப் பொதுமையாக உருவகித்தபோது, பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவையும் ஒரு பெரும் பொதுமையாக உருவகித்து பிரபஞ்ச தேவதை வாதம் (Pantheism) என்ற கோட்பாட்டை உருவாக்கினார்.  ‘ஒரு பொருள் என்பது வேறு ஒன்றில் அல்லாமல் தன்னில் தன் இருப்பைக் கொண்டுள்ள ஒன்று’ என்று ஸ்பினோசா கூறுகிறார்.  ஒரு பொருளை அவர் பொருண்மையும் ஆன்மீக சாரமும் உள்ள ஓர் இருப்பாகவே கண்டார்.  இதனடிப்படையில் பிரபஞ்சமும் இறைமையும் ஒன்றே என்று எண்ணினார்.   சாராம்சமான பிரக்ஞை எல்லா ஜடங்களிலும் இல்லையே என்ற கேள்வி ஸ்பினோசாவிற்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நின்று கொண்டிருக்கிறது.  ஹெகலின் லட்சியவாதம் (Idealism) இப்பார்வையில் வரலாற்று ரீதியான விரிவாக்கம் எனலாம்.  உண்மை என்பதும் ஞானம் என்பதும் ஒன்றே என்கிறார் ஹெகல்.  எனவே பொருண்மை, பிரபஞ்ச பிரக்ஞை (அல்லது பிரபஞ்ச மையம்) இரண்டும் வேறு வேறல்ல.  பிரபஞ்சத்தின் சாரமாக ஹெகல் இறுதியான முழுமுதல் கருத்தை (idea) உருவகித்தார்.  சமூகம், மனித மனம் அனைத்தையும் இயற்கை உருவாக்குகிறது.  இந்தக் கருத்துதான் இயற்கைக்கு – பொருண்மைக்கு – தானாகவே வளரவோ மாறவோ முடியாது.  பிரபஞ்ச சாரமான பெரும் பிரக்ஞையிலேயே அது நிகழ வேண்டும்.  ‘இயற்கை என்பது முறைப்படி அமைக்கப்பட்ட ஒரு முறைமையின் பல்வேறு கூறுகளினால் ஆனதாகும்.  அதன் ஒவ்வொரு கூறும் பிறவற்றுடன் நுட்பமாகவும் விரிவாகவும் தொடர்பு கொண்டுள்ளது.  அத்தொடர்பு காரணகாரிய உறவுகளினால் ஆனது.  நமக்கு மிக அருகேயுள்ள உண்மையிலிருந்து அடுத்த உண்மை பிறப்பது இயற்கையின் உள்ளார்ந்த மையக் கருத்தில் ஏற்படும் எண்ண மாற்றங்களினால்தான்.  அக்கருத்தும் அப்பொருண்மையும் உண்மையில் வேறுவேறல்ல.  அக்கருத்தின் பரிணாமமே வளர்ச்சி என்று கொள்ளப்படுகிறது.’ (CWF Hegel, Santhichewerice)

ஹெகலின் கூற்றுப்படி தனக்குத் தானே பரிணாமம் கொள்ளும் திட்டம் உடைய முழுமுதல் கருத்தின் நடைமுறை வெளிப்பாடே நாம் காணும் பிரபஞ்சம்.  இதிலிருந்து நாம் அறிய வேண்டியது வரலாற்றை விட தர்க்கத்தின் ஒத்திசைவுக்கே நாம் அதிக கவனம் செலுத்தவேண்டும் என்பதே.  வரலாறு விஞ்ஞானம் முதலியவற்றின் தர்க்கங்கள் எல்லாமுமே ஒன்றோடொன்று பூரணம் செய்து முழுமையை உருவாக்கும் தன்மை உடையவை.  அம்முழுமை முழுமுதல் கருத்தை மேலும் மேலும் தெளிவுபடுத்தக்கூடியதாக இருக்கும்.  இவ்விதிகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும் போது ஜடத்திற்கு உள்ளார்ந்த இச்சையும் திட்டமும் உண்டு என்றாகிறது.  ஹெகல் இதனால் தன் சிந்தனையை வரலாற்று பெளதிகவாதம் என்று குறிப்பிடத் தயங்கவில்லை.  18-ஆம் நூற்றாண்டின் பெளதிகவாதச் சிந்தனையில் ஹோல்பக், ஹெல்வற்றியஸ், டிடெரோட் முதலிய பிரெஞ்சு சிந்தனையாளர்களின் பங்களிப்பு விரிவானது.  பொருட்களின் பரஸ்பர உறவு, மாற்றமின்மை அகாலத்தில் அவற்றின் இருப்பு முதலியவற்றைப் பற்றி அவர்கள் கூறியவற்றை கான்ட், ஹெகல், ஷெல்லிங் முதலிய சிந்தனையாளர்களால் நிராகரிக்க முடியவில்லை.  கருத்துமுதல்வாத சிந்தனை அவற்றை உள்ளடக்கியபடியே தன் தர்க்கத்தை உண்டுபண்ண வேண்டியிருந்தது.  ஹெகலின் ‘இச்சையும் திடமும் உடைய’ பொருண்மை பற்றிய கருத்து இவ்வாறு உருவானதே.

இருப்பும் அறிதலும் – 1

இருப்பும் அறிதலும் – 3

இருப்பும் அறிதலும் – 1

Standard

மனிதனின் அறிவும், விருப்பமும் எப்படி இருந்தாலும் அவை பொருண்மைகளை எவ்வகையிலும் பாதிப்பதில்லை; அனைத்து அகவய இயக்கங்களிலிருந்தும் விலகி பிரபஞ்சப் பொருண்மை சுதந்திரமாக இருக்கிறது, இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்ற கருத்து மனிதன் சிந்திக்கத் தொடங்கிய காலம் முதல் உள்ளது.  ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.  அறிதலுக்கு வெளியே என்னதான் இருந்தாலும் அவற்றின் இருப்பு அறிதலினூடாகவே உருவாகிறது.  இருப்பும் அறிதலும் வேறு வேறல்ல. எனவே அந்தரங்க அறிதலும் பொருண்மையும் ஒன்றுதான் என்று கூறும் ஒரு தத்துவ தரிசனமும் வெகு காலமாக மேலை, கீழை சிந்தனை மரபில் இருந்து வந்துள்ளது.

விஞ்ஞானமானாலும் தத்துவமானாலும் ஒவ்வொரு தரிசனமும் சில தனி மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்புகளாகவே வெகுகாலமாக இருந்து வந்துள்ளன.  அவை சமூகத்தை மிகவும் மறைமுகமாகவே பாதிக்கின்றன.  பல சமயம் குறியீட்டு ரீதியாகவும் ஆழ்மன ரீதியாகவுமே இப்பாதிப்பு உள்ளது.  அத்தரிசனங்களுக்கு அரசியல் ரீதியான ஆதரவுத்தளத்தையோ எதிர்ப்பு இயக்கத்தையோ உருவாக்குவதும், அதன் மூலம் அவற்றை சமூகத்தில் நிலைநாட்டவோ தகர்த்தழிக்கவோ முனைவதும் கம்யூனிஸ்டு சிந்தனை முறையின் விளைவாக உருவான வழிமுறையாகும்.  சோவியத் ருஷ்யாவில் ஒரு தத்துவ தரிசனத்தின் உடனடியான நேரடி விளைவாக ஒரு அரசமைப்பும், சமூக அமைப்பும் உருவாகிறவரை இது சாத்தியமென்ற நம்பிக்கையே பரவலாக உலகில் இருந்ததில்லை.

மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் விஞ்ஞான ரீதியான அறிதல் முறைகளில் உள்ள வர்க்கக் கண்ணோட்டங்களுக்கு அழுத்தம் தந்ததன் வழியாக ‘அறிதல்’ என்ற செயலில் இருப்பதாக நம்பப்பட்டு வந்த புறவயத் தன்மையை கேள்விக்குரியதாக்கினர்.  விஞ்ஞானத்தை ஒரு முதலாளி அணுகுவதும் ஒரு பாட்டாளி அணுகுவதும் வேறுவேறு அடிப்படைகளை வைத்தேயாகும் என்றனர்.  எனவே அவ்விஞ்ஞானத்தின் மூலம் உருவாகும் வழிகளும் கண்டுபிடிப்புகளும்கூட அதற்கேற்ப மாறுபடும் என்றனர்.  முதலாளித்துவ அறிவியலுக்கு எதிராக, பாட்டாளி வர்க்க அறிவியலை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியம் சோவியத் யூனியனுக்கு ஏற்பட்டது.  இயந்திரவியல் சார்ந்த கண்டுபிடிப்புகளில் கூட இவ்வாறு வர்க்க ரீதியான நோக்கங்கள் உள்ளுறைந்துள்ளன என்பது சோவியத் விஞ்ஞானிகளின் எண்ணம்.  அப்படியிருக்கையில் விஞ்ஞானத்தின் தூய தர்க்கம் சார்ந்த தளங்களில் கேட்கவே வேண்டாம்.  இவ்விவாதம் நுண் அலகு இயற்பியலில் (Quantum Physics) பல்வேறு பிரச்சினைகளைக் கிளப்பி வருகிறது.  சொல்லப்போனால் இருப்புக்கும் அறிதலுக்கும் இடையிலான ஆகப் பெரிய பிரச்சினைகளும் இந்நூற்றாண்டில் இங்குதான் உருவாகின்றன.

ஐன்ஸ்டீன் வழியாகவே விஞ்ஞானமும் கவிதையும் தழுவிக்கொண்டன.  1933-இல் ஓர் உரையில் அவர் கூறினார், “பிரபஞ்சப் பேரியக்கம் சார்ந்து உருவாக்கப்படும் எல்லா கண்டுபிடிப்புகளும் உண்மையில் மனித மனதின் சாத்தியங்களுக்கு உட்பட்ட கற்பனைகள் மட்டுமே.  அவை மானுட மனதிற்கு வெளியே உள்ள பொருண்மை வெளியின் இயங்கு முறைகளிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவை மட்டுமே என்று கருதலாகாது.  கடிகாரத்தின் இயங்குமுறையை அறிய ஆவல் கொண்ட குழந்தையைப் போன்றவர்கள் நாம்.  இக்கடிகாரத்தை திறந்து பார்க்க நம்மால் முடியாது.  அதன் ஓரிரு சலனங்கள் மட்டுமே நமது கண்ணில் படுகின்றன.  அவற்றை கூர்ந்து கவனித்து அவற்றின் இயங்குமுறையை உருவகித்துக் கொள்கிறோம்.  அதன் அடிப்படையில் நாம் ஒருபோதும் காண முடியாதவையும், நாம் காணும் இயக்கங்களுக்கு முன்னும் பின்னும் விரிந்து கிடப்பவையுமான பிற இயக்கங்களின் இயங்குமுறையை கற்பனை செய்து கொள்கிறோம்.  இக்கற்பனையை ஒருபோதும் முழுமையாக சரிபார்த்துவிட முடியாது.  ஆனால் கற்பனையும் பொருண்மையின் அடிப்படையில் அதை சரிபார்த்துக் கொள்ள இயல்தலும் இரு இணை கோடுகளாக வெளியின் முடிவுவரை நீண்டு செல்கின்றன.  அறிதல் சாத்தியங்களின் தொடுவானையே எல்லையெனக் கொண்டுள்ளது.  ஐன்ஸ்டீன் இதை அறிதலின் இலட்சியப் புள்ளி (ideal limit of knowledge) என்கிறார். (Albert Einstein and Leopold Infield – The Evolution of Physics)

இங்கு நுண் அலகு இயற்பியல் பற்றி மிக எளிய ஓர் அறிமுகம் செய்து விவாதிப்பது உதவியாக இருக்கும்.  பிரபஞ்சம் எவ்வாறு இயங்குகிறது என்ற வினாவுக்கு இன்றைய இயற்பியலாளர் தரும் இறுதிக்கட்ட விடை – கற்பனை – நுண் அலகு இயற்பியலில் உள்ளது.  பருப்பொருட்கள் என்பவை அணுக்களினாலானவை.  அணுக்கள் பல்வேறு வகையான மின்னூட்டம் கொண்ட துகள்களினாலானவை.  துகள்கள் அதிநுண்துகள்களினாலானவை.  இத்துகள்கள் ஒரே சமயம் துகள்களாகவும் சக்தியாகவும் நமக்குக் காட்சி தருபவை.  இதை இரட்டை நிலை இருப்பு (dual existence) என்கிறார்கள்.  ஆகவே சக்தி துகளாக மாறுவதன் மூலமே பிரபஞ்ச ஆக்கம் நிகழ்கிறது.  எப்பொருளும் ஒளி வேகம் பெறும்போது சக்தியாகிவிடும் என்பது ஐன்ஸ்டீனின் கண்டுபிடிப்பு.  எனவே சக்தி துகளாக ஆகும் மாற்றம் என்பது வேகத்தைப் பொறுத்த விஷயம் அன்றி வேறல்ல.  இவ்வேக மாற்றம் நிகழும் மிக நுண்ணிய அலகையே குவாண்டம் என்கிறார்கள்.  இவ்வலகுகள் நிகழும் வேக மாற்ற இயக்கங்களைப் பற்றிய அறிவுத் துறையையே பொதுவாக நுண் அலகு இயந்திரவியல் (Quantum Mechanics) என்கிறார்கள்.

நுண் அலகு இயந்திரவியலின் விரிவான விவாதங்களுக்குள் புக இது இடமல்ல.  ஆனால் நாம் சகஜ வாழ்வில் பிரபஞ்சத்தின் இயங்கு முறையை அறியவும் அளக்கவும் பயன்படுத்தும் எந்த விதியும் அங்கு செல்லுபடியாகாது என்று மட்டும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.  நுண் அலகு இயந்திரவியலின் வடிவமைப்பாளர்களில் ஒருவரான வெர்னர் ஐசன்பர்க் கூறுகிறார்: நுண் அலகு இயந்திரவியலின் இயங்கு முறைகளை கூர்ந்து கவனிக்கும்போது ஒன்று தெரியும், நாம் சாதாரணமாகக் கண்டறிந்து நனவிலி மனதின் இயல்பாக மாறியுள்ள இயங்குமுறைகள் எதுவும் அங்கு இல்லை.  பொருட்களை நாம் சாதாரணமாக அறியும் வழிமுறைகளான இடம், எடை, வேகம், நிறம், அளவுகள் முதலிய எவையுமே நுண் துகள்களின் விஷயத்தில் பொருந்தி வராது.  அங்குள்ள பிரச்சினைகளே வேறு (Werner Heisenberg – Across the Frontiers).

மிக எளிய அளவில் இதை மீண்டும் தெளிவுபடுத்தியபடி முன்னகரலாம்.  நாம் அறியும் புற உலகு பற்றிய பொதுவாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட விதிகளை உருவாக்கியவர் சர் ஐசக் நியூட்டன் என நாம் அறிவோம்.  ஆற்றல், ஈர்ப்பு விசை, இயக்க நிலைகள் பற்றிய நியூட்டனின் விதிகள் எவையுமே நுண்ணலகு இயந்திரவியலில் செல்லுபடியாகாது.  ஒரு நுண்துகள் நகரும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட இயங்குவிதியை உருவகித்து அது எங்கிருக்கும் என ஊகிப்பது சாத்தியமேயல்ல.  அதன் எடை, வேகம், மின்னூட்டம் உட்பட எதைப் பற்றியும் பொதுவிதிகளின் அடிப்படையிலான கணிப்புகளைச் செய்ய முடியாது.  நியூட்டனின் ‘பிரபஞ்ச இயங்குமுறை தரிசனம்’ பிரபஞ்சத்தைக் கட்டிப்போட முயன்றது.  அந்த விதிகளின் அனைத்துக் கட்டுகளிலுமிருந்து நுண்துகள் இயந்திரவியல் பிரபஞ்சத்தை விடுவித்துவிடுகிறது.  ‘ஒரு எலக்ட்ரானின் இடம் மாறாதிருக்கிறதா என்று கேட்டால், அதற்கு பதிலாக இல்லை என்றுதான் கூறவேண்டும்.  ஒரு எலக்ட்ரான் அசைவற்றிருக்கிறதா என்று கேட்டால் இல்லை என்பதே பதிலாகும்’ என்கிறார் ஃபிஜோ காப்ரா (Fritjof Capra – Tao of Physics) இதுவே ஐசன்பர்க்கின் நிச்சயமின்மைக் கொள்கை (Uncertainty Principle) என்ற பெயரில் அறியப்படுகிறது.  இவ்விடத்தை வந்தடைந்ததும் நுண் அலகு இயந்திரவியல் பெளத்த மதத்தின் பிரதீத சமுத்பாதம் (அனைத்தும் ஒரே சமயம் பிறந்தபடியும் இறந்தபடியும் உள்ளன) இந்து மரபின் மாயாவாதம் (அனைத்தும் பார்ப்பவனின் உருவகங்களே) ஆகியவற்றைப் பெரிதும் நெருங்கி வருகிறது.

என்றென்றும் மனித குலத்தின் அடிப்படைத் தேடலாக உள்ளது ‘அறிதல் என்றால் என்ன?’ என்ற வினா அல்லது ‘அறிதலுக்கு அப்பாலுள்ளது என்ன?’ என்ற வினா.  இன்று வெவ்வேறு தளங்களில் இயற்பியலிலும் மொழியியலிலும் அவ்வினா முதன்மைப்பட்டுள்ளது.  ஜைன மதத்தின் சியாத்வாதம் (ஆனால் வாதம்) இன்றைய நுண் அலகு இயந்திரவியலின் இயங்கு முறைகளுடன் பெரிதும் பொருந்துகிறது.  இங்கு முதன்மைப்பட்டு வரும் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.  இன்றைய நுண் அலகு இயந்திரவியல் பொருண்மையைப் பற்றி ஆராயும்போது ‘பார்ப்பவனின்’ பார்வைக்கு வெளியே பொருண்மை என்ற ஒன்று உண்டா என்ற வினாவை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது.  பார்ப்பவனின் பார்வைக்கு ஏற்ப மாறுபாடு அடையாது எதுவும் காட்சிப்படுவதில்லை.  ஒரு நுண்துகள் அப்படி ஒரு தோற்றத்தை நமது ஆய்வின் வழிமுறைகளுக்கு ஏற்பதான் மேற்கொள்கிறது என ஏன் கூறலாகாது?  நமது ஆய்வு உபகரணங்களுக்கு அப்பால் அது சக்தியா இல்லை துகளா என்று எப்படி நிர்ணயிப்பது? பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் இயற்பியல் நிபுணரான ஜான் வீலர் எழுதுகிறார் ‘இப்பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தில் பங்கு வகிக்கும் ஒரு தரப்பால் உருவகிக்கப்பட்டதுதானா இப்பிரபஞ்சமே?  இங்கு நடக்கும் முக்கியமான செயல் அனுபவத்தின் பங்கு பெறுதல் ஆகும்.  நுண் அலகு இயற்பியல் மூலமே தெரியவரும் ஓர் உண்மை ‘ஆய்வாளன் ஆக்கத்தில் பங்கு பெறுபவன்’ என்பதாகும்.  செல்லியல் இயற்பியல் கூறும் வெற்றுப் பார்வையாளன் இங்கு இல்லை.  பெரியதோர் கண்ணாடிச் சுவருக்கு அப்பால் அமர்ந்து அவன் அனைத்தையும் பார்த்து மதிப்பிடுவதில்லை.  அனைத்திலும் அவன் பங்கு பெறுகிறான்.  அவன் பங்கு அனைத்தையும் மாற்றுகிறது.  அவன் இல்லாதபோது அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று அறிவது சாத்தியமே அல்ல” (J.A. Wheeler, K.S. Thorne C.Minor – Gravitation) பழைய இயற்பியலாளர் மனிதப் பிரக்ஞைக்கு வெளியே பிரபஞ்சம் சுதந்திரமாக தன் பிரம்மாண்டத்துடன் இருக்கிறது என்று நம்பினர்.  அதில் ஒரு சிறு அணுத்துளியான மானுடன் அதற்கு ஒரு பொருட்டேயல்ல என்றனர்.  அந்த நம்பிக்கையை நுண் அலகு இயற்பியல் தகர்த்து விட்டிருக்கிறது.  மனிதனை ‘நான் உண்டு’ என அது உணர வைத்திருக்கிறது.

ஆழமான இந்த சுயப் பிரக்ஞை அறிவின் அனைத்துத் துறைகளிலும் பெரிய மாறுதல்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது.  உளவியலில் நிகழ்ந்த மாறுதல்களை நான் விரிவாக அறிவேன்.  உளவியல் அறிஞர் யுங்கும், நோபல் பரிசு பெற்ற இயற்பியலாளரான வுல்ப்காங் பெளலியும் இணைந்து எழுதிய நூல் ஒன்றில் அறிதல் பற்றிய விஷயங்களில் இயற்பியலும் உளவியலும் சந்திக்கும் புள்ளிகள் பற்றிய அநேக குறிப்புகள் வருகின்றன.  ஆழ்மனத்தில் உள்ள ஒரு விஷயத்தை நனவு மனதிற்கு மேலெழுப்பிக் கொண்டுவந்து தெளிவடையச் செய்ய முடியாது போனால் அவ்விஷயம் புற உலகில் ஒரு நிகழ்வாக மாறிவிடும் என்பது உளவியல் ரீதியான ஓர் அறிதலாகும்.  ஒருவன் தன்னுள் அழுத்தமாக மோதிக்கொள்ளும் முரண்களைப் பற்றி ஏதுமே அறியாமல் தூய்மையான மேல்மனத்துடன் இருப்பானானால் அவனுடைய புற உலகம் இரண்டாகப் பிளந்து பரஸ்பரம் மோதி பல்வேறு சிதைவுகளுக்கு ஆளாவதைக் காணலாம்’ என்கிறார் யுங்.  அதே நூலில் பெளலி ‘அகப்பிரக்ஞையில் பிறக்கும் தோற்றம் மெல்ல புற விஷயங்களில் பரவி வெளியுலகமாக மாறித் தெரிகிறது’ என்கிறார். (Carl G. Jung and Wolfgang Pauli – The Interpretation of Nature and Psyche)

அனைத்து வகையிலும் விஞ்ஞானத்தை மனிதனின் பிரக்ஞையே வடிவமைக்கிறது.  மனிதனின் அகப்பிரக்ஞை திட்டவட்டமான காரண காரிய உறவு உடையதோ, தெளிவான இயங்கு விதிகள் உடையதோ அல்ல என நாம் அறிவோம்.  உள்ளுணர்வுகள், சந்தர்ப்பங்கள், சூழலின் படிம ரீதியான அகப்பதிவுகள் இப்படி எத்தனையோ கூறுகள் அதைத் தீர்மானிக்கின்றன.  அறியப்படுவதும் அறிவதும் அதுவேயாகும்.  ஐசக் நியூட்டன் ‘இயற்கையின் கணித தத்துவங்கள்’ (Philosophiae Naturalis Principia Mathematica) என்ற நூலில் தனது கண்டுபிடிப்புகள் எந்தவிதமான முன் ஊகங்களும் இன்றி இயற்கையை எதிர்கொண்டதன் மூலம் உருவானவை என்கிறார்.   ‘நான் எந்த ஊகமும் செய்யவில்லை’ (hypotheses non fingo) என்ற அவருடைய கூற்று பிரபலமானது.  ஆனால் உண்மையில் அது சாத்தியம்தானா?  விஞ்ஞானத்தைப் பற்றிய நவீன தத்துவ ஆய்வுகள் அது சாத்தியமேயில்லை என்கின்றன.  ஊகங்கள் மானுடப் பிரக்ஞையின் இயல்புகள்.  முதலில் வினா, பிறகு ஊகங்கள், அவ்வூகங்களில் ஒன்றுக்குப் பொருண்மை ரீதியான நிரூபணமோ தர்க்கரீதியான அங்கீகாரமோ உருவாக்கப்படுதல்.  இதுவே விஞ்ஞானத்தின் இயங்குமுறையாக உள்ளது.  இவற்றில் ஊகங்கள் (hypotheses) மானுடக் கற்பனையின் எல்லையையும், சாத்தியங்களையும் சார்ந்தவை.  இதைப் பற்றிய ஆய்வையே விஞ்ஞானத்தின் தத்துவ வாதம் (Philosophism in Science) என்கிறார்கள்.  கார்ல் பாப்பரின் விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்புகளின் தருக்கம் (Karl R. Popper – The Logic of Scientific Discovery) என்னும் நூல் இது பற்றிய விரிவான ஆய்வாகும்.  ஊகங்கள் வலைகள். வீசுபவர்களே பிடித்துவிடுகிறார்கள் என்கிறார் நோவாலிஸ் (Hypotheses are nets.  Only he who casts will catch – Novalis).

இருப்பும் அறிதலும் – 2

இருப்பும் அறிதலும் – 3

நேர்காணல் – 9

Standard

அறிவு எப்படி உள்முரண்கள் கொண்டதாக இருக்கிறது?

யதார்த்தத்திற்கும் பரமார்த்தத்திற்கும் இடையே ஓர் இடைவெளி உள்ளது.  உலகில் எங்கும் பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாக உள்ளது இந்த இடைவெளிதான்.  இடையே பாலங்கள் இல்லை.  அறிவென்பது அப்படியொரு பாலத்தைக் கட்டும் முயற்சிதான்.  ஒருவன் அறிவையே தன் இறுதி இலக்காகக் கொள்வானானால் அவன் அடைவது ஏதுமில்லை.  ஆகவே ‘அறியாமையை வழிபடுபவன் இருளில் இருக்கிறான்; அறிவை வழிபடுபவன் அதைவிடப் பெரிய இருளில் இருக்கிறான்’ என்று நாராயண குரு சொன்னார்.  யதார்த்தமும் பரமார்த்தமும் மோதும்போது புதிர்கள் பிறக்கின்றன.  ஒபன்ஹியுமரின் பிரபலமான புதிர் ஒன்று உண்டு: இந்த உடல் சக்தி.  இந்தச் சுவரும் சக்தி.  ஏன் உடல் சுவர் வழியாக ஊடுருவவில்லை?  யதார்த்தத்தை அறிய அறிய ஒவ்வொரு அறிவும் பரஸ்பரம் முரண்படுகிறது.  ஸீனோ எனும் தத்துவ ஞானியின் முரண்புதிர்கள் முக்கியமானவை.  உதாரணம் கூறுகிறேன்: இருவர் ஓடுகிறார்கள்.  ஒருவரைவிட மற்றவர் பத்தடி தூரம் பின்னாலிருக்கிறார்.  பின்னாலிருப்பவர் முந்த முயல்கிறார்.  பத்தடி தூரத்தின் பாதியை அவர் ஓடிக்கடந்தால் மீதி பாதி மிச்சமிருக்கும்.  அதில் பாதியை ஓடிக்கடந்தால் மீண்டும் பாதி மிச்சமிருக்கும்.  அந்த மிச்சத்தில் பாதியை ஓடிக்கடக்கும்போது மீண்டும் அதில் பாதி எஞ்சுகிறது.  அதாவது எப்போதும் சிறிது தூரம் மிச்சமிருக்கும்.  ஆகவே முதலாமவனை இரண்டாமவன் ஒருபோதும் தாண்டமுடியாது.  இது உண்மையா?

ரஸ்ஸல் இந்த விஷயத்தை மேலும் ஆராய்கிறார்.  ரஸ்ஸல் கேட்டார்: இருவர் விருந்துக்கு வருகிறார்கள்.  அவர்களுக்கு உடைகள் எடுத்து வைக்கத் தகவல் வந்தது.  ஆனால் அவர்கள் வந்தபோது ஒரு உடை பயன்படவில்லை.  ஏன்?  காரணம் வந்தவர்களில் ஒருவர் பெண்.  அதாவது தகவல் உண்மை வேறு, தருக்க உண்மை வேறு.  ஒருவன் லண்டனில் இருந்து பாரீஸுக்குப் போகிறான்.  போக்ஸ்டோன் வரை ரயில்.  கலய் வரை கப்பல்.  பிறகு பஸ்.  இங்கு ஓர் அமைப்புக்குள் மூன்று அமைப்புகள் செயல்படுகின்றன.  ரயிலில் அவன் தன் காதலியைச் சந்தித்து அழைத்துச் சென்றான்.  அவர்கள் உறவு ஒரு சண்டையோடு முறிந்தது.  இது அவ்வமைப்பிற்குள் நிகழும் சம்பந்தமில்லாத இன்னொரு அமைப்பு.  அமைப்பு என்பதே தவறு.  இது அமைப்புகள் நிகழ்ந்தபடியே இருக்கும் ஒரு பிரவாகம்.  அறிவு என்பது எப்போதும் அந்த அமைப்புகளில் ஒன்றைப் பற்றியது மட்டும்தான்.  எனவேதான் அது இன்னொரு அமைப்பில் தவறு ஆகிறது.  நான் பின்னோக்கி நடந்தேன், ஆனால் முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்தேன்.  காரணம் நான் நடந்தது ஓடும் ரயிலில்.  கணிதத்தன்மையுள்ள அறிவுகள் எல்லாமே அவற்றின் தளத்திற்கு வெளியே தவறாகிவிடும் என்றார் ரஸ்ஸல்.

அப்படியானால் ஏன் ரஸ்ஸல் போன்றவர்கள் கணித ரீதியான கூட்டல் கழித்தல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள்?  கணிதம் தன் தருக்கத்தில் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் பிரத்யட்ச உலகை ஒட்டி நிற்க முனைகிறது.  ஆகவே அது அடையும் உண்மைகள் பொதுவானவையாக உள்ளன.  அமைப்புகளின் அடுக்குகளாகச் செயல்படும் இப்பிரபஞ்சத்தில் அவற்றுக்கிடையேயான இசைவே முக்கியமான விஷயம்.  இசைவுகள் தொகுக்கப்பட முடியுமா என நாம் ரஸ்ஸலைக் கேட்கலாம்.  பிரபஞ்ச ஆக்கமும் தனிமனித ஆக்கமும் ஒருங்கே நிகழும் பொது அமைப்பின் தருக்கத்தைப் புரிந்து கொள்வதே அந்த அடிப்படையாக அமையும்; அந்த அறிவே ஆதாரமான மதிப்பீடுகளை உருவாக்க உதவும் என்பார் அவர்.  அறிவின் பக்கமிருந்து பொருளைப் பார்த்தாலும் பொருளின் பக்கமிருந்து அறிவைப் பார்த்தாலும் மாறாமலிருக்கிறது பிரபஞ்சம்.  இதையே சார்பற்ற ஒருமை (Natural Monism) என்கிறார் ரஸ்ஸல்.

அடிப்படையானதோர் ஒழுங்கு ஒன்று உள்ளது என்று இதை எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

இதோ எனது அறை.  இங்கு புத்தகங்கள், கம்ப்யூட்டர், எழுதுபொருட்கள், ஓவியங்கள், இசைக்கருவிகள் இன்னும் பல பொருட்கள் உள்ளன.  சிதறிக் கிடக்கின்றன அவை.  ஆம், அப்படித் தோற்றம் தருகின்றன.  ஆனால் இது ஒரு அமைப்பு.  இதில் ஒவ்வொரு பொருளையும் இன்னொன்றுடன் சம்பந்தப்படுத்தியபடி ஒரு நோக்கம் சரடுபோல ஊடாடுகிறது.  அதை நாம் அறிந்தால் இது ஒழுங்கு ஆகிவிடுகிறது.  அழகு ஆகிவிடுகிறது.  இந்த அமைப்பு என்பது பல்வேறு உள்ளமைப்புகளினாலானது.  கம்ப்யூட்டரைச் சுற்றி அதற்கான பொருட்கள்.  மேஜை மீது எழுது பொருட்களின் வரிசை.  நூலடுக்குகளில் நூல்களின் வரிசை.  ஒழுங்கின்மை என்பது நாமறியாத ஒழுங்கு.  ரஸ்ஸல் அதை ‘சொபிஸ்டிகேஷன்’ என்றார்.  ஐன்ஸ்டீன் சொன்னார், கூறுகளில் சிக்கலும், மொத்தத்தில் எளிமையும் கொண்டு விரியும் ஒரு அமைப்பே இப்பிரபஞ்சம் என்று.  பெரிய மனங்களெல்லாம் முழுமையின் ஒழுங்கையும், நோக்கத்தையும் பிரபஞ்சத்தில் உணர்ந்துள்ளன.