Tag Archives: உபநிடதங்கள்

பொருள் (அர்த்தம்)

Standard

ௐ எனும் ப்ரணவத்தில் உச்சரிக்கப்படும் ஒலிகள் ‘அ, உ, ம்’ என்பவை மட்டுமே. நான்காவதாக வரும் தீர்க்கமான மெளனம் ஒலிக்கப்படும் எழுத்துக்களிலிருந்து விலகி நிற்கின்றது. அதுபோலவே வாழ்நோக்கங்களில் (புருஷார்த்தங்கள்) அறம் (தர்மம்), பொருள் (அர்த்தம்), இன்பம் (காமம்) ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாய் நிற்பவை. வீடுபேறு (மோட்சம்) தனியாய் நிற்கும். இருப்பு, நனவு, இனிமை (அஸ்தி-பாதி-ப்ரியம்) என்பவை முறையே அறம் பொருள் இன்பத்தை சுட்டுகின்றன.  எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது வீடுபேறுதான் (மோட்சம்). இவற்றிலெல்லாம் அடங்கியிருக்கும் ஒரு ரகசியமுண்டு. அதைக் கண்டுகொண்டோமென்றால், இறைவனும் உலகும் பிரம்மவித்தையில் நிறுவப்பட்டிருப்பது எப்படி என்பதை அறியலாம்.

பிரம்மஒலியை விரிவாக ஆராயும்போது, எல்லாவற்றிலும் அடிப்படையாய் இருக்கும் உண்மை ‘சத்’தாகவும் (நற்பொருளாகவும்), அவ்வுண்மையின் வடிவு ‘சித்’தாகவும் (அறிவாகவும்), மூலாதாரமான முடிவிலா விழுமியம் எல்லையிலா ‘ஆனந்தமா’கவும் கூறப்பட்டுள்ளதை அறியலாம்.  பிரம்மஒலியின் தொடக்கம் என்பதை அதிகரித்தல் என்ற பொருளிலேயே கொள்ளவேண்டும்.  அதிகரித்தல் அருகச்செய்தல் எல்லாம் இருத்தலிய நோக்கில் மட்டுமே உண்டு.  பிரம்மஒலியைக் கொண்டு முழுமெய்மையை துலங்கச் செய்யமுடியும்.

அறுபடாமல் வளரும் காலம் மற்றும் இடத்தின்  ஒற்றுமையை, நவீன அறிவியலாளரான ஹென்டர்சன் போன்றவர்கள், கடிகாரத்தின் ‘டிக்டிக்’ ஒலி வெளிப்படுத்தும் காலவிரிவு மற்றும் நீராவியின் துளிகள் ஒன்றுகூடி வான் நிறைக்கும் மேகம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு விளக்குகின்றனர். அதுபோலவே, உலகம் என்பதை ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் காதில் வந்து விழும் முதல் ஒலி, உடலில் நிகழும் முதல்தொடுகை, கண்ணில் விழும் ஒளிக்கற்றை, உமிழ்நீரில் நனைந்து நாவில் ஏறுபடும் ருசி, சுவாசிக்கும் காற்றில் கலந்துவரும் மணம் ஆகியவற்றின் மூலமே உணர்கிறது. கட்புலன் மரணம் வரை நீளும் நிகழ் உலகின் அளவற்ற  நிகழ்வாய் தொடர்கிறது.

மேலே சொன்ன ஐந்தும் விழிகள்.  விழியில் நிறைந்திருப்பதே உலகம். வடமொழியில் கண்ணை ‘அக்ஷி’ என்பர்.  முதல் எழுத்தான ‘அ’ முதல் கடைசி எழுத்தான ‘க்ஷ’ முடிய அனைத்தையும் அறிய உதவும் அறிவே அக்ஷி.

அவ்வகையில், பொருண்மைக்கூறும் நனவுக்கூறும் கலந்து நிரந்தரமாக வளரும் ஒரு வளர்ச்சி உலகில் உண்டென்று கூறலாம்.  ப்ரம்மம் இருக்கிறதென்றால் உலகும் இருக்கின்றதென்று பொருள்.  ராமானுஜரைப் போன்ற குருக்கள் உலகை இறைவனின் உடலென்றெண்ணி உலகின் இருப்பை மெய்மையாகக் கொள்கிறார்கள்.  ஒவ்வொரு அணுவிலும் மறைந்திருக்கும் ஒழுங்கையும், ஒழுங்கமைக்கும் ஆற்றலையும் ஒன்றாகக் கண்டதனால், உலகைக் காக்கும் கடவுளை

என்றும் வெற்றி கொள்ளட்டும்
வேதங்கள் தேடிய உன் பாதங்கள்
[ஜகதீஶ ஜயிக்க ஶாஶ்வதம்
நிகமம் தேடின நின் பதாம்புஜம்]

என்று இறைஞ்சும்போது, இப்பிரபஞ்ச அமைப்பின் தோற்றமாய் இருந்து அனைத்திலும் ஒத்திசைவை ஏற்படுத்தும் தத்துவச்சிறப்பே உலகமைப்பவன் என்று சொல்லப்படுகின்றது.

இந்தியர்களின் மிகச்சிறந்த ஞானச்செல்வம் ஶ்ருதிகளிலும் ஸ்மிருதிகளிலும் நிறைந்துள்ளது.  கேட்கப்படுவது ஶ்ருதி; நினைவில்கொண்டு செய்யப்படுவது ஸ்மிருதி. நான்மறைகளின் ஆகச்சிறந்த பயனாக உபநிடதங்கள் வேதங்களின் இறுதியில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  அந்த உபநிடதங்களை வேதாந்தம் என்கிறோம். வேதவேதாந்தங்களில் வேதாந்தமாய் இருக்கும் உபநிடதங்களை – வேதத்தின் முழுமையான உண்மையாகக் கருதப்படும் அப்பிரிவை – உத்தரமீமாம்சம் என்பர். சடங்குகளைப்பற்றிப் பேசும் வேதப்பகுதிகளை பூர்வமீமாம்சம் என்ற பெயரில் தொகுத்திருக்கிறார் ஜைமினி.  ஜைமினியின் உரையை பொதுவாக மீமாம்சம் என்றும் சிறப்பித்துக் கூறும்போது பூர்வமீமாம்சம் என்றும் கூறுவர்.  அனல்வளர்க்கும் இல்லறத்தவர்களுக்கு (அக்னிஹோத்ரிகள்) பூர்வமீமாம்சம் மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், அவர்கள் ஆற்றவேண்டிய சடங்குகளுக்கான விதிகளைக் கூறுகிறது அது. யாஸ்கனின் நிருக்தத்தையும் ஶபரஸ்வாமியின் வேதபாஷ்யத்தையும் ஓதி உணர்ந்தால் மட்டுமே சடங்குகளுக்கான விதிகளை குறைவற அறியமுடியும்.  நான்கு அறங்களில் அறம் பொருள் இன்பம் ஆகியவை கர்மகாண்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளன.  வீடுபேறு என்பது உபநிடதங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் பேருண்மை.

எதைக் கற்பதென்றாலும் மூன்று விஷயங்களை அறிந்திருக்க வேண்டும்.  கற்கப் போவது எதை? எப்பலனை எதிர்நோக்கி கற்கப்போகிறோம்? கற்கத் தேர்ந்தெடுத்த பொருளை எவ்வழியில் பயன்படுத்தப்போகிறோம்?  அது மட்டுமல்லாமல், கற்கும் பொருளுக்கும் அதன் பயன்பாட்டுக்குமான தொடர்பையும் அறியவேண்டும்.  இச்செயல்களெல்லாம் வாழ்வின் மிக ஆழத்திலுள்ள பொருளை முதன்மைப்படுத்துவதென்பதை கற்பவன் அறியவேண்டும்.  இங்கு கூறப்படுவது – வெறும் அறிவல்ல – கற்பவனுக்குத் தேவையான தகுதி.  ஒரு குருவை அண்டி கற்கச் செல்லும்போது இம்மூன்றுக்கும் குருவின் ஒப்புதலைப் பெறவேண்டியது மாணவனின் கடமை. தேர்ந்தெடுத்த பொருளைக் கற்பதற்கான தன் தகுதி, அதைக் கற்க தன்னை முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுத்தல், கல்வியால் ஏற்படும் பலன் என்று எதைக் கருதுகிறோம், என்ன பலனை எதிர்நோக்குகிறோம் என்பதையும் மாணவன் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

உலகில் பலரும் உடலுண்மைக்கே சிறப்பிடம் அளித்து வாழ்கின்றனர். அவர்களூடையது உலகியல் வழி (லௌகீகம்). உலகியலில் அறமும், பொருளும், இன்பமும் முதலிடம் பெறுபவை.  இவ்வழியைப் பின்பற்றுபவர் எவரும், தம் மொத்த வாழ்நாளைக்கொண்டும் கூட, அனைத்திலும் சிறந்ததான வீடுபேற்றை அடைவதில்லை.  அவர்கள் உலகியலில் தோய்ந்தவர்கள். சத்வரஜதமோ குணங்களைக் கொண்ட உலகு, இயல்பில் இன்பதுன்பங்களை ஒருங்கே கொண்டது.  அதனால் உடலியலையும், உயிரியிலையும், உலகியல் அறிவு, அதிகாரம், நுகர்வு ஆகியவற்றையும் முதன்மையாகக் கருதி வாழ்பவர்களுக்கு புலனின்பங்களே முக்கியம். அவர்களுக்கு ஒலி, தொடுகை, உருவம், ரசம், மணம் என எல்லாமே இன்பதுன்பங்களின் அடிப்படையில் அமைபவை.  இன்பத்தை அடையவும் துன்பத்திலிருந்து மீளவும் மட்டுமே அவர்கள் சொல், செயல், கலவி, கழிவகற்றல் என்பவற்றை தினப்படி செய்கின்றனர்.

சம்சாரம் என்றழைக்கப்படும் உலகியல் வாழ்வில் உலவுவதை தூமமார்க்கம் என்பர். புகை வாழ்க்கை என்பது பொருள்.  புகைமறைவில் வாழும் அவர்களுக்கு உண்மையில் முன்னேற்றம் என ஏதுமில்லை.  வாழ்வின் கடைசி தருணத்தில்தான் துன்பத்திற்குக் காரணமான செயல்களை விட்டொழிக்க வேண்டிய அவசியத்தை அவர்கள் அறியத்தொடங்குகின்றனர்.  துன்பம் கலக்காத ஆன்மீக இன்பத்தை நாடுவதற்கான வழிகளை தேடிக்கண்டடைகின்றனர்.  இயற்பியலில் இருந்து விலகி, மெய்யறிவில் கரைகடந்தவர்களின் பண்பை அடையவிரும்பி அத்தகையோரை குருவாகப் பெறுவதில் நாட்டம் கொள்கின்றனர்.  பிறப்பிறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடவும் பிறப்பறுக்கும் அறிவு பெறவும் விழைகின்றனர்.  பிறப்பறுக்கும் அறிவென்பது மெய்யறிவு – அதுவே இறையறிவு (பிரம்மஞானம்).

இதுவரை கூறியவற்றிலிருந்து, வாழ்விற்கு ஒருவன் அளிக்கக் கூடிய பொருள் என்னவாக இருக்கமுடியுமென்று நாம் ஓரளவு ஊகிக்கலாம்.  பிறப்பு முதல் இளமைப்பருவம் வரை, தூமமார்க்கத்தைச் சார்ந்திருக்கும் அம்மையப்பனோடு வாழ வேண்டியிருக்கும் மக்களால், உலகப்பிணைப்பை புகைமறைவிலேயே காணமுடிகிறது. அதனால், முன்னால் போகும் பசுவைப் பின்தொடரும் பசுக்களைப் போல, இயல்பாக நாம் போய்ச் சேர்வதும் இல்லறத்தின் தூமமார்க்கத்தில்தான்.  நம் வாழ்நெறி, உணவு, உலகியல் என எல்லாம் அதனுடன் இணங்கியதாயிருக்கும் வகையில் நாம் செய்து வைத்திருக்கிறோம்.  வாழ்வின் உண்மைப்பயன் என்பதை அறியாமல் உடல்சார் தேவைகளை நிறைவு செய்ய மட்டும் உதவுவதை ஈட்டுவதில் நாம் முழுவதுமாக ஈடுபட்டிருக்கிறோம்.

உடல் வலிமை கொண்டவன், வலுவற்றவனைத் துன்புறுத்தி தன் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதைக் காணும்போது, நாம் நாடவேண்டியது உடல் வலிமையையே என்று பலரும் நினைக்கின்றனர்.  உணவே மனிதனின் அடிப்படைத் தேவை.  ஆகவே அதிக உணவை ஈட்டுபவனே செல்வந்தன் என்று கருதுவது இயல்பே.  (தான்யமுள்ளவன் தனவான்)  நுகர்வுப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களும் இயந்திரங்களும் பெருகும்போது உலகியல் ரீதியான செல்வமும் பெருகுகிறது.  எனவே, நிலஉடைமையும், நிறுவனங்களின் உடைமையும் பெற உதவும் வழிகளையே உலகியலோர் தேடுகின்றனர்.  நாளடைவில் பயன்மதிப்பை பண்டமாற்று மதிப்பாக்குவதற்கென பணம் என்பதை கண்டுபிடித்தனர் உலகியலோர்.  அதற்கு அடிப்படையாக பொன்னை வைத்துக் கொள்வதெனக் கற்றனர்.  இன்று ஒருவன் மருத்துவத்தில் சிறந்தவனாக விளங்கவேண்டும் என நினைப்பது சக உயிரிகளின் துன்பம் போக்குவதற்கென்ற, பண்டுமுதல் இருந்து வரும், பயன்மதிப்புக்காக அல்ல. பண்டமாற்று மதிப்பு கொண்ட பணத்தை நோயாளிகளிடமிருந்து பறிப்பதற்கே.  மனிதனின் உடலுழைப்பைக் குறைக்கவேண்டி அற்வியல் ரீதியில் வாழ்விற்குதவும் பொருட்களைத் தயாரிக்க உதவும் பொறியியல் என்பது பயன்மதிப்பு கொண்டதாயிருந்தது.  இன்று பொறியியல் கல்வி, மிகப்பெரிய அளவிலான சமூகப் பயன்பாடு என்ற பேரில், ஒப்பந்தக்காரர்கள் முதல் பொதுப்பணித்துறை அமைச்சர்கள் வரை மக்களைச் சுரண்டுவதற்கான பண்டமாற்று மதிப்பையே தருகிறது.  எல்லோருக்கும் நீதி கிடைக்கவேண்டுமென்ற நோக்கோடு உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் ஜனநாயகம், மக்களாட்சி என்பவையெல்லாம் அரசியல் என்னும் பேரில் வெறும் ஏமாற்று வேலையாகிப்போனது. சிறுபான்மை, பெரும்பான்மை என்றெல்லாம் இல்லாத ஒன்றை நடித்து ஆளும்கட்சிகளாகிவிடுவது பயன்மதிப்பை சவைத்துத் துப்பும் பண்டமாற்றுமதிப்பிற்கு எடுத்துக்காட்டு.   உற்பத்தியாளன், விவசாயி என்ற மதிப்பெல்லாம் யாருக்கும் தேவையில்லை. பண்டமாற்று மதிப்புள்ள பணம் தன் கணக்கில் சேர்ந்தால் போதும் என்றெண்ணும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

உற்பத்தியாளன் பூமியை விளைநிலமாக்கி உணவு முதலான அடிப்படைச் செல்வங்களை ஈட்டுகிறான்.  இயந்திரங்கள் மானுட அறிவுடன் இணைந்து மனிதனின் உடல் வருத்தத்தைப் போக்க உதவுகின்றன. எல்லா பயன்மதிப்புகளையும் பண்டமாற்று மதிப்புகளாக மாற்றும் அதிநவீன பொருளியல் என்னும் புதிய சுரண்டல் உலகம் முழுவதும் மதிப்புள்ளதாகக் கருதப்படுகிறது.  நவீனக்கல்வி இதற்காகவே உருவாகியிருக்கிறது.  பஞ்சு, கம்பளி, எண்ணெய்கள், உப்புகள், மரம் இவற்றையெல்லாம் இயற்கையிலிருந்து எடுத்து பயன்படுத்த அதிக மனித முயற்சி தேவைப்படுகிறது.   மனித முயற்சி என்பது அவனிலிருக்கும் உடலாற்றலில் இருந்து பிழிந்தெடுக்க வேண்டியது. அதனால், அறிவின்மையாலும், மூட நம்பிக்கையாலும், அச்சத்தாலும் தளர்ந்திருக்கும் ஒரு மக்கள்திரள் எப்போதும் எந்தச் சலுகையுமில்லாத அடிமை நிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  மனிதனை பயன்படுபொருளாக்கி, மனிதனை மனிதன் விலைபேசும் பண்டமாற்று முறைக்கு இது பெரும் வசதியாக இருக்கிறது.  இன்று செயல்திறன் கொண்ட தொழிலாளியின் பணி ஒரு நுகர்வுப்பொருளாக ஆகியிருக்கிறது.

ஒரு நவீன வணிகன் நியூயார்க்கிலோ, மன்செஸ்டரிலோ, டோக்கியோவிலோ, ஆம்ஸ்டர்டாமிலோ, ஹைடன்பெர்கிலோ, ம்யூனிக்கிலோ இருந்துகொண்டு கணினிமயமாக்கப்பட்ட வங்கிக் கணக்கில் மாற்றங்கள் செய்யும் நிலை இன்று இருக்கிறது.  கணினி உதவியுடன் உலகத்தின் நாணயமதிப்பில் புதிய புரட்சிகளை அவனால் நிகழ்த்த முடியும்.  பணம் விதைத்து பணம் அறுப்பவர்கள் வணிகர்கள்.

ஏசு சொன்ன விவசாயி அல்ல இன்றைய விவசாயி.  விவசாயி வட்டிப்பணக்காரன் ஆவதைக் கண்டுதான் ஏசு ஜெருசலேம் தேவாலயத்தில் ஏறி ‘செல் வெளியே!’ என்று சாட்டையாலடித்து விரட்டினார்.  இன்றைய பெரும் வணிகவளாகங்கள் எல்லாம் ஜெருசலேம் தேவாலயத்தை விட கொடியதான வட்டிப்பண மையங்கள்.

அச்சமூட்டும் ஒரு நீர்வாழ் உயிரினம் நீராளி (Octopus).  கொடிகள் போன்ற அதன் கால்களைப் பயன்படுத்தி எட்டு திசைகளிலும் அதனால் செல்லமுடியும்.  பெரும் நீர்ப்பரப்பை அது தன் ஆதிக்கத்தில் வைத்திருக்க முடியும்.  அது போன்ற ஒன்றுதான்  மனிதன் கண்டுபிடித்த வங்கி என்பது.  சிறிய நாடுகளில் உள்ள வங்கிகளுக்கு பெரிய நாட்டு வங்கிகள் பணத்தை கடனாகக் கொடுத்து வட்டி வாங்கும்.  அவற்றைவிடப் பெரிய நாடுகள் இடைப்பட்ட நாடுகளுக்கு கடன் கொடுக்கும்.

தொடக்கத்தில் பணம் என்றால் பொன் என்றே பொருள்.  பொன் போய் நாணயம் வந்தது. பின்னர் நாணயம் கரன்சி தாளானது.  கரன்சி போய் ‘I promise you’ என்ற வாக்கு மட்டுமானது. இப்போது அதுவும் இல்லாமல் சட்டைப்பையில் போட்டுச் செல்லக்கூடிய ப்ளாஸ்டிக் அட்டையாகிப் போனது பணம்.  அதாவது வாழ்வின் பொருள் என்பது பணம் தொடர்பான ஒரு வாக்கு மட்டுமே என சுருங்கியிருக்கிறது.  அந்த வாக்கு மெய்யானதா என்று உணர்ந்தறிய முயற்சிக்கும்போது வாழ்விற்கு பொருள் கிடைக்கிறது.

இவ்வாறாக, நவீன உலகியல் வாழ்வு பணமே எல்லாம் என்ற நம்பிக்கையில் அமைந்திருக்கிறது.  ஒரு நாட்டின் அறத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கு, மக்களால் தங்களது பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அமைச்சராக இருக்கும் ஒருவர் தன் கட்டிலின்கீழ் அரசுக்கருவூலத்தின் பணத்தை I promise you என்றெழுதியிருக்கும் கோடானுகோடி தாள்களாக்கி பதுக்கி வைத்துக்கொண்டே அரசை நடத்திச்செல்லும் பதவியிலும் இருப்பதில் எந்தச் சிக்கலும் இருப்பதில்லை என்பதை இப்போது நாம் காண்கிறோம்.

பொருள் என்பது அதர்மத்திற்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உலகியல் வாழ்வின் கூட்டுக்குள் மூழ்கிய மக்களின் காமமும் வெறியுமே பொருளின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. இந்நாட்டில் மானுடப்பிறவியின் உயர்ந்த இலக்கு என்ற இடத்தை இன்று மோசமான துரோகம் கைப்பற்றியிருக்கிறது.

அன்னியர்களின் ஆதிக்கத்தில் பிரமித்து, நாம் நம்மிடமிருந்த அனைத்து உன்னதங்களையும் தூர எறிந்துவிட்டோம். மாலைப்பொழுதுகளில் மங்கள தீபங்களை ஏற்றி வைத்து ஒளிநிறைத்து இறைவனின் நாமங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது போக, இன்று மாளிகைகளை எழுப்பி மின்விளக்கின் கண்கூசும் ஒளியில் மதுவிலும் போதைப் பொருட்களிலும் திளைக்கும் கலாச்சாரத்தை அடைந்துள்ளோம்.  வாழ்வின் பொருள் என்பது போய், அது பொருளற்றதாகியிருக்கிறது.  இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது.  இதை நாம் தொடக்கத்திலிருந்து கவனிக்க வேண்டும்.  அறம்பொருளின்பத்தில் இன்பத்தின் அபாயகரமான ஈர்ப்பை நாம் அறிந்துகொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.  எனவே, இனி இன்பத்தைப் பற்றி பேசுவோம்.

~~~

‘விடுதலைக்கான சமூகவியல்’ (ஒரு விமோசன சாமூஹ்ய ஶாஸ்த்ரம்)  என்னும் நூலில் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் வாழ்க்கைப் பேறுகளைப் (புருஷார்த்தங்களை) பற்றிப் பேசுகிறார் குரு.  அதில் “அர்த்தம்” என்னும் தலைப்பிலான கட்டுரை.

இந்திய இலக்கிய மரபில் தொல்படிமங்கள்

Standard

வரலாற்றின் தொடக்கம் முதல் கதை, கவிதை, இலக்கியங்கள் உள்ளன.  மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளான சுமேரியா, பைசான்டியா போன்றவற்றிலும் மேலும் மேற்குப் பக்கமாக நகர்கையில் ஸ்லாவிக், ஜெர்மன் நாடுகளிலும் அதிபுராதன இலக்கியப் படைப்புகள் உண்டு.  ஆனால் இந்தியாவில் கிறிஸ்துவுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட சரியான இலக்கியப் படைப்புகள் எவையும் நமக்கு இதுவரை கிடைக்கப் பெறவில்லை.  காலத்தால் மிகப் புராதனமான ரிக், யஜுர் வேதங்களும் பிறவும் இலக்கியங்களல்ல.  புராதன வாழ்வின் அடிப்படைகளாக அமைந்த தோத்திரங்கள், வழிபாட்டு முறைகளைப் பற்றிய விதிகள், சடங்குகளைப் பற்றிய சட்டங்கள் முதலியவற்றின் பெருந்தொகுப்புகள் அவை.  அவற்றின் புராதன இயல்பைக் கருத்தில்கொண்டு அவற்றை ஆன்மீக இலக்கியம் என்று கூறுவது தவறல்ல, ஆயினும் இந்திய இலக்கியத்தின் தொல்படிமங்களைப் பற்றிய ஆய்வுக்கு அடிப்படைகளாக நாம் வேதங்களையும் இதிகாசங்களையும் உபநிடதங்களையும்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

உருவம் இல்லாதவற்றுக்கு உருவம் தருவதுதான் புராதனமான இலக்கியங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் தனித்தன்மை.  ஆனால் வேதகாலத்தில் இங்கு வாழ்ந்தவர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையில் தங்கள் கற்பனையைச் செலுத்தியிருந்தார்கள்.  நாம் ஆராய வேண்டியது இதைத்தான்.

ரிக் வேதத்தின் முதல் குறிப்பு அக்கினியைப் பற்றியதாகும்.  கண்முன் எரியும் அக்னி உரு யதார்த்தம்.  ஆனால் வேதங்களில் உள்ள அக்னி முற்றிலும் அருவமானது.  அதாவது உருவத்திலிருந்து உருவின்மைக்கு, பருண்மையிலிருந்து சூட்சுமத்திற்குப் போவதற்கான யத்தனத்தை நாம் வேதங்களில் காண்கிறோம்.  அக்னியிலிருந்து அக்னித்துவத்திற்கு நகர்கிறது அக்கற்பனை.  நெருப்பில், மேகத்தில், சூரியனில், காற்றுவெளியில், மூச்சு வெம்மையில், சொல்லில், சிந்தனையில் எல்லாம் ஒரே அக்னியை அவர்கள் கண்டார்கள்.  வேத காலத்தில் இயற்கை சக்திகளுக்கு மனிதத்தன்மை தரப்பட்டது என்று மேற்கத்திய ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் எழுதுகிறார்கள்.  அவர்கள் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.  கிறிஸ்தவ மதம் சார்ந்த முன் தீர்மானமும் தன்னகங்காரமும் அவர்களுடைய அறியாமைக்குக் காரணமாகின்றன.  சாதாரண இந்தியனுக்கு ஒன்றை சமஸ்கிருதத்தில் சொன்னால் மாறாத உண்மை ஆகிவிடுகிறது.  அதை மாற்ற வேண்டுமென்றால் ஆங்கிலத்தில் சொல்லியாக வேண்டும்.  வியாசனும் யாஸ்கனும் சொன்னது சரியா என்று சாம் கோல்ப்ரூக்கிடமோ, வின்டர்னிட்ஸிடமோ, கீத்திடமோ, மாக்ஸ்முல்லரிடமோ கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்திய ஆய்வு மனம் இயங்கும் முறை மேற்கத்திய ஆய்வு மனம் இயங்கும் முறையிலிருந்து நேர்மாறான ஒன்று.  காரணத்தில் இருந்து சூட்சுமத்திற்கும் சூட்சுமத்தில் இருந்து தூலத்திற்கும் அதன் ஆய்வு விரிகிறது.  நேர்மாறாக மேற்கத்தியர் தூலத்திலிருந்து தொடங்குகிறார்கள்.  நமது தூலப் ப்ரக்ஞையின் இயக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் சில சூட்சுமத் தத்துவங்களும் அவற்றை நிகழ்த்தும் அதிநுட்பமான ஒரு காரணப்புலமும் இருக்கக்கூடும் என்று மேற்கத்திய மனம் யோசிக்கத் தொடங்கியதே ஃப்ராய்டுக்குப் பிறகுதான்.  அதாவது தூலப் பிரக்ஞையைத் தாண்டி அறிதலைக் கொண்டுசெல்ல முடிந்த முதல் ஐரோப்பியர் ஃப்ராய்டுதான்.  ஜெர்மன் மொழி நான்கு கால்களில் நடக்கத் தொடங்குவதற்கு முன்பே தூலம், சூட்சுமம், காரணம், துரியம் என்று நான்கு பேரடுக்குகளைக் கற்பனை செய்து அறிய மாண்டூக்ய உபநிடதத்தை எழுதியவனால் முடிந்திருக்கிறது.  தூலம் ஸ்வப்னத்தில் இருந்தும், ஸ்வப்னம் காரணத்தில் இருந்தும், காரணம் இவையனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிய முழுமையான துரியத்தில் இருந்தும் உதிக்கிறது என்று அது விளக்கும்,  காரணத்திற்கு அதீதமான இந்த முழுமையே, பிரம்மாண்டமான பேரிருப்பே ரிஷிகள் அறிந்த முழுமுதல் தொல்படிமம்.

இத்தொல்படிமத்தின் இலக்கணம் வடிவமில்லாமையும், பெயரில்லாமையும் ஆகும்.  அதை அவர்கள் முழுமை என்று பொருள் பெறும் ‘பிரம்ம’ என்ற ஒலியால் அடையாளம் செய்தார்கள்.  அந்த அக அறிதலின் முதற்புள்ளியிலிருந்து அவர்களுடைய பிற அறிதல்கள் விரிவடைந்தன.  அவை பற்பல தொல்படிமங்களாயின.  அந்த உருவமின்மையில் இருந்து முதல் அறிதல் நிகழ்ந்தபோது அவர்கள் அடையாளப்படுத்தியது ஓர் ஒளியையும் இருளையும் ஆகும்.  இருள் அல்லது இன்மை என்று இங்கு குறிப்பிட்டது ஒரு எதிர்நிலை அல்லது மறுப்பை.  அவ்வெதிர்நிலைக்கு எதிர்நிலையாகவே நேர்நிலை உருவாயிற்று.  (அப்படியொரு தருக்கம் சாத்தியம் உண்டு என மேற்கத்தியர் கண்டடைந்தது ஹெகலின் காலகட்டத்தில்தான்.  ஹெகல் அதை மறுப்பின் மறுப்பு (Negation of Negation) என்று கூறினார்.  அதை கார்ல் மார்க்ஸும் ஏற்றுக்கொண்டார்.)  முதல் எதிர்நிலை அல்லது மறுப்புநிலை மரணம்.  அம்மறுப்புநிலையை மேலும் விரிவுபடுத்தினால் பசி என்றாகிறது.  நிரந்தரத்துவமும் இன்மையும் கொண்ட மரணமே பசி.  ஆகவே பசியே முதல் தொல்படிமம் ஆயிற்று.  பசியிலிருந்து அடுத்த தொல்படிமம் பிறந்தது, நெருப்பு; அக்னி.

நாமறிவதில் மிகத் தீவிரமான பசி அக்னிதான்.  எதையும் அது உண்ணும்.  உண்ணுதலே அதன் பணியும் இருப்பும்.  இந்த எதிர்மறையான தொல்படிமத்திலிருந்து தேடல் விரிவடைகிறது.  உலகம் முழுக்கப் பரவி இடையறாது எரியும் நெருப்பை ரிஷி ‘வைஸ்வாநரன்’ என்று பெயரிட்டு அடையாளப்படுத்துகிறார்.  இந்த ‘உலகப் பசி’ அல்லது ‘பிரபஞ்சப் பசி’யே முதல் தொல்படிமம்.  அதற்கு நேர் நிலையாக அடுத்த தொல்படிமம் உருவாயிற்று.  அப்பசியில் ஆகுதியாக வேண்டியவன், அன்னமானவன், பிரஜை.  அதாவது உலக மனிதன் அல்லது பிரபஞ்ச மனிதன் தன் இருப்பின் மூலம் அவன் நெருப்பை உண்கிறான்.  நெருப்பு அவனை உண்கிறது.

இதிலிருந்து அடுத்த தொல்படிமம் உருவாகிறது.  ஆண் பெண்.  பெண்ணின் யோனியில் ஆணைத்தின்னும் பசி உள்ளது.  ஆண் விந்தில் பெண்ணை உண்ணும் பசி உள்ளது.  நெருப்பும் அன்னமும் அவர்களே.  அவை ஒன்றையொன்று வளர்க்கின்றன.  பின்பு அவற்றை உண்டு வளர்கின்றன.  இவ்வாறாக செயல் என்ற அடுத்த தொல்படிமம் உருவாகிறது.  வைஸ்வாநரன் பெண் யோனியிலிருந்தபடி கூறுகிறான்: இந்தப் பிரஜை ஆண் பீஜத்தில் இருப்பவன்.  மிகச் சிறியவன்.  இவன் வளர்வதாக!  அது மிகச் சிறியதாகையால் அதை உண்டு பெரும் பசியினை ஆற்ற முடியாது.  எனவே வைஸ்வாநரனை உண்டு பிரஜை வளரத் தொடங்குகிறது.  முடிவில்லாது பிரஜை பூமியெங்கும் பிறந்து பிறந்து வளர்ந்தபடி உள்ளது.  அது மீன்களாக, மிருகங்களாக, பறவைகளாக, கிருமிகளாகப் பெருகுகிறது.  அனைத்திலும் பிரபஞ்சப் பசியும் அதே போல மூண்டு பரவியபடி உள்ளது.  வாழ்வியக்கத்தின் தொல்படிமமாகவே இதை நாம் வேதங்களில் காண்கிறோம்.  பூமி முழுக்க எண்ணற்ற உயிர்களாகப் பிறந்து நிரம்பிய உயிர்களின் முதல் கருவை வேதம் ‘ஹிரண்ய கர்ப்பம்’ என்று குறிப்பிடுகிறது.  அதில் பிறந்த முதல் பிரஜையை வைஸ்வாநரன் எனும் பிரபஞ்சப்பசி பாய்ந்து பிடித்துத் தின்ன முயல்கையில் அது ஃபாண் என்று கூவி அழுததாம்.  அதுவே முதல் அழுகை.  (Primal Scream)  இது இன்னொரு தொல்படிமம்.  இவ்வாறு தொல்படிமங்கள் பிறந்து விரிந்து ஒரு பெரிய வலைபோலப் பரவியுள்ளன.  வேதகால வாழ்க்கைத் தரிசனங்களை இந்தத் தொல்படிமங்களினூடாகவே நாம் அறியமுடியும்.  (இங்கு தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம் உண்டு.  தொல்படிமங்கள் கவித்துவக் கற்பனைகள்.  கவிதையென அவற்றை வாசிக்கும்போதுதான் அவற்றின் வாசல்கள் திறக்கின்றன.  அவை கவிதையாகவே எழுதப்பட்டன.  எழுதியவன் அல்லது பாடியவன் தன்னைக் கவிஞன் என்றே கூறிக்கொள்கிறான்.  அவை கவித்துவத் தளத்திலேயே இதுவரை அறியப்பட்டும் வந்தன.  தகவல்ரீதியான ஆய்ந்தறிதலுக்கும் இதற்கும் இடையே பெரும் வேறுபாடு உண்டு என்பதைக் கூற வேண்டியதில்லை.  கண்டிப்பாக இந்தத் தொல்படிமங்களுக்கு அக்கால வாழ்வியலுடனும் வழிபாட்டு முறைகளுடனும் தொடர்பு உண்டு. தகவலாய்வுமுறை நம்மை அதுவரை மட்டுமே கொண்டு சேர்க்கும்.)

இந்திய இலக்கிய மரபின் தொல்படிமங்களைத் தொகுத்து அடையாளப்படுத்த முயன்றால் அதுவே ஒரு பெரும்நூலாக அமையும்.  அத்தொல்படிமங்கள் எவ்வாறு ஓர் அக அறிதலின் மையத்திலிருந்து பிரிந்து பரவி உருவாகின்றன என்பதை மட்டுமே இங்கு சுட்ட விரும்புகிறேன்.  இவ்வியக்க முறையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சி.ஜி.யுங் போன்ற ஜெர்மானிய உளவியல் அறிஞர்கள் ‘பிரக்ஞா பாரமிதா போன்ற சில நூல்களை மேலோட்டமாகப் பயின்றுவிட்டு சில அவசர முடிவுகளுக்கு வருகிறார்கள்.  பெளதிகமான புறவயமான விஷயங்களை அகவயமாக அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளலினூடாக தொல் படிமங்கள் உருவாகின்றன என்பது அவரது புரிதல்.  அன்னை, மறுபிறப்பு, மந்திரவாதி, தந்திரசாலி என்ற நான்கு தொல்படிமங்கள் உலகளாவியவை என்பது அவர் கணிப்பு.  தொல் படிமங்கள் என்ற கருதுகோளுக்கு கீழை மரபின் அடையாளங்களை ஏற்றியே முன்வைத்தார்.  அவர் பார்வையில் முதல் தொல்படிமம் தந்தைதான்.  கிறிஸ்தவ மதத்தின் அடிப்படைத்தளமான யூத மதத்தில் பிரபஞ்ச உருவகம் ஒரு குடும்பம் போல,  அவனுடைய குடும்பம் தந்தைவழி மரபு கொண்டது.  எனவேதான் அவனது முழுமுதல் கடவுள் பிதாவாக இருக்கிறார்.  அவருடன் இணையும் எதிர்சக்திதான் அன்னை.  அன்னையே பிதாவை ஒப்புநோக்க உலகளாவிய தொல்படிமம் என்று யுங் ஒப்புக் கொள்கிறார்.  படைப்பு முடிவற்ற விசித்திரங்களினாலானது.  அதை விளக்கவே மந்திரம் அல்லது மாயாவி.  அடுத்து சரிதவறுகள் உருவாகி படிப்படியாக தவறு கவர்ச்சிமிக்கதாக ஆனபோது தவறுநோக்கி இட்டுச் செல்லும் தந்திரக்காரன் தோன்றினான்.  பிந்தைய இருவரும் இணைந்து சாத்தான் உருவெடுத்தான்.  இந்த எளிய யூத தரிசனத்தை தன் நூலில் யுங் சாமர்த்தியமான வாதங்களால் மானுடக் கூட்டு ஆழ்மனத்தின் அடிப்படைகளை உருவாக்கும் ஆதாரமான நான்கு தொல்படிமங்களாக நிறுவுகிறார்.

பிரபஞ்ச உற்பத்தி பற்றிய இந்தியப் புரிதலை வேத உபநிடதங்களின் தொல்படிமங்களினூடாக புரிந்து கொள்ள முயலலாம்.  ஒன்றுண்டு; ஒவ்வொரு உபநிடதமும் ஒவ்வொரு வேதமும் ஒவ்வொரு தரிசனத்தையே முன்வைக்கின்றன.  இவையனைத்திற்கும் இடையே ஒரு பொதுப் புரிதலை நாம் உருவகித்தால்தான் தொல்படிமங்களை அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள – ஒரு பொது தொல்படிமத்தை உருவாக்கி எடுக்க முடியும் என்றால், அது ‘ஆதிசிருஷ்டி முட்டையிலிருந்து உருவாயிற்று’ என்ற தொல்படிமம்தான்.  ஐதரேய உபநிடதத்தில் நான்கு தொல்படிமங்கள் உள்ளன.  தலைக்கு மேல் சூட்சும வடிவில் உள்ள நீரான ‘அம்பஸ்’.  அடியில் தூல வடிவில் உள்ள நீரான ‘அப்’.  அம்பஸில் ஒளி உருவாக்கும் தற்காலிகமான வண்ண உலகம் ‘மரீசி’.  அப்பில் ஒளியின் விளைவாக உருவாவது ‘மரம்’ (அதாவது உடனடியான பொருளில் நீரில் ஒளியின் விளைவாக உருவாகும் தாவரங்களைக் குறிக்கும் இச்சொல் விரிவான தொல்படிமமாக இயற்கையையே சுட்டி நிற்கிறது).  அடுத்து அழிவாகவும் மாற்றமாகவும் ஒரே சமயம் பொருள்படும் மரணத்தின் குறியீடாக ‘அப்’பை உருவகித்துக் கொண்டார்கள்.  இந்த நான்கு அம்சங்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஒன்றாக உயிரண்டத்தை உருவகித்தார்கள்.  அந்த உயிரண்டத்தின் அறிவுச் செயற்புலன்கள் (ஞானகர்ம இந்திரியங்கள்) மேற்குறிப்பிட்ட நான்கு அடிப்படை சிறப்பம்சங்களுடனும் தொடர்புகொண்டு உருவாகி வருபவை.  அந்த அண்டத்தின் முட்டையின் மேற்பகுதி உடைந்து கண்ணாகிறது.  அக்கண்னில் இருந்து ஆதித்யன் பிறக்கிறான்.  புராதன மக்களின் நகைப்பிற்கிடமான மூடநம்பிக்கை என்று இதை உடனடியாக சிலர் கூறிவிடக்கூடும்.  ஆனால் இதை ஒரு கவித்துவப் படிமமாகக் கொண்டால் இதன் தரிசனம் அனுபவமாகும்.  வானில் உள்ள சூரியன் நமக்குக் கண்திறந்த பிறகே இருப்பு ஆகிறான்.  அவன் ஒளி நம் கண்ணில் புகுந்து காட்சிகள் பிறக்கின்றன.  ஒவ்வொரு புலன்கருவியும் இவ்வாறு நம்மிலிருந்தே தொடங்குகிறது.  அந்தக் கருமுட்டையிலிருந்து இவ்வாறு ஐந்து அறிபுலன்களும் ஐந்து செயற்புலன்களும் உருவாகி வருவதை ஐதரேய உபநிடதம் உருவகமாகக் காட்டுகிறது.  (அகத்தில் தொடங்கி புறத்திற்கு விரிந்து மீண்டும் அகம் நோக்கிக் குவியும் தொடர் செயல்பாடாகவே அனைத்து அறிதல்களையும் இந்திய மரபு காண்கிறது)  இத்தனை கவித்துவ விரிவும் ஆழமும் கொண்ட தொல்படிமத்தை உலக இலக்கியத்தில் மிக அபூர்வமாகவே காண முடியும்.  பழைய ஏற்பாடு பைபிளில் வரும் எசக்கீயல் தீர்க்கதரிசியின் தொல்படிம தரிசனத்தையே இதற்கிணையானதாகக் காணமுடியும்.

உலக இலக்கிய மரபில் ‘உளவியல் மாதிரிகள்’ (psychological types) பலவற்றை நாம் காணலாம்.  கிரேக்கத் துன்பியல் நாடகங்களில்தான் இவற்றுக்கான முக்கியமான முன்மாதிரிகள் உள்ளன.  பிறகு மேற்கத்தியப் பெருங்காவியங்களினூடாகவும் ஷேக்ஸ்பியரினூடாகவும் இவை விரிந்து வலுப்பட்டு நவீன இலக்கியத்தை அடைந்தன.  மேற்கத்திய நவீனப் புனைகதைகளின் கணிசமான கதாபாத்திரங்களை நாம் இந்த உளவியல் மாதிரிகளுடன் சாதாரணமாக ஒப்பிட்டு அறிய முடிகிறது.  (ஓர் உரையாடலில் காம்யூவின் ‘அன்னிய’னுக்கு ‘ஹாம்லட்டு’டனான தொடர்பு குறித்து குரு பேசியது இங்கு உதாரணமாகக் கருதப்படத்தக்கது – மொழிபெயர்ப்பாளர்)  சி.ஜி.யுங் உளவியல் மாதிரிகளைப் பற்றி மிக விரிவாக ஆய்வு செய்து எழுதியவை இலக்கிய விமரிசனம் மீது பெரும் செல்வாக்கு செலுத்தின.  அதைப்போல மனிதனை எல்லாக் காலத்திலும் தொடரும் முக்கியமான படிமங்களைக் குறித்து மனிதனும் அவன் படிமங்களும் (Man and His Symbols) என்ற நூலில் யுங் ஆராய்வதும் கவனத்திற்குரியது.

இவ்வடிப்படைகளைச் சார்ந்து நமது பேரிலக்கியங்களை அணுகும்போது பற்பல சாத்தியக்கூறுகளை நாம் காண நேர்கிறது.  பெண்களில் எட்டு மாதிரிகளை ராமாயணம் காட்டுகிறது.  தேவி, மனிதப் பெண், அசுரப்பெண், மிருகங்களிலுள்ள பெண் என்று முதலில் நான்கு பெரும் பிரிவுகள்.  குணரீதியான இப்பிரிவினைகளை ஒன்றோடொன்று கலந்து எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்களை உருவாக்க முடியும்.  தேவியாகிய அன்னை, அசுரப் பெண்ணாகிய அன்னை என்று பலவிதமாகக் கூறலாம்.  இவற்றுக்குப் பலவகையிலும் உதாரணமாகும் எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்கள் புராணங்களில் உள்ளன.  விரிவான ஆய்வுக்குரிய ஒரு தளம் இது.  இத்தகைய குணசித்திர மாதிரிகளுக்கு நவீனப் புனைகதைகளுடனான தொடர்பு இலக்கிய விமரிசனத்தில் பல புதிய பாதைகளைத் திறக்கும் விதத்தில் ஆராயப்பட வேண்டியதாகும்.

வால்மீகி சீதையை எந்தத் தருணத்திலும் தன் தெய்வீக இயல்பை இழக்காதவளாகத்தான் எப்போதும் காட்டுகிறார்.  ராமாயண கதாபாத்திரங்களில் கணிசமானவை துல்லியமான மாதிரி குணசித்திரங்கள்.  மாறாக மகாபாரதத்தில் குணசித்திரங்கள் தங்கள் நிலைபெயர்வு மூலமே அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.  (குணசித்திர மயக்கம்)  இதன்மூலம்  மனித குணத்தில் எத்தனை சாத்தியங்கள் உண்டோ எத்தனை பேதங்கள் உண்டோ கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் நாம் மகாபாரதக் கதைகளினூடாகக் காண முடிகிறது.  இத்தனை மகத்தான பேரிலக்கியம் இன்றும் இந்திய வாசக மனதுக்கு, நாய் பெற்ற தெங்கம்பழமாகவே உள்ளது.  சனாதனமாகிய அனைத்து தர்மங்களும் பேசப்படும் இக்கதையிலிருந்து ‘சனாதனதர்மம்’ என்ற பெயரை மட்டும் உருவியெடுக்கும் முயற்சிகளே நடக்கின்றன.  இலக்கிய விமரிசகனுக்கு பெரும் சவாலாக அமையும் படைப்பு இது.  இன்றைய அறிதல்களின் உபகரணங்களுடன் நாம் இதை அணுகினோம் என்றால் அறிவின் பெருவெள்ளமே உருவாகக் கூடும்.

தூலங்களில் மட்டும் ஈடுபட்டு ஆழ்ந்த அனுபவங்களை மறந்துபோன ஒரு தலைமுறையினர் நாம்.  துரியத்தின் தளத்தை நமது படைப்புலகில் நாம் அடைய முடியாது போகலாம்; காரணத்தின் தளத்தை தொடமுடியாது போகலாம்; குறைந்தபட்சம் பிரபஞ்ச சாரத்தின் ஒளி பரவிய கனவின் தளத்தையாவது தொட்டறிய முயல்வோம்.

(குரு நித்ய சைதன்ய யதியின் ‘கலாசாகித்ய சபர்ய’ என்ற மலையாள நூலில் உள்ள ஒன்பதாம் அத்தியாயத்தின் தமிழாக்கம்)

(இக்கட்டுரையைப் பொறுத்தவரை ‘ஆழ்படிமங்கள்’ என்ற சொல் மேலும் துல்லியமான பொருள் தரக்கூடும்)

மொழியாக்கம்: ஜெயமோகன்

நேர்காணல் – 10

Standard

22.6.1996

நான் ஒரு கதை போல சொல்வதுண்டு.  ஒருமுறை பஞ்சாபில் இருந்து ஒரு தோட்டக்கலை நிபுணர் இங்கு வந்தார்.  மிக அபூர்வமான சில மலர்ச் செடிகளின் விதைகளை எனக்குத் தந்தார்.  அன்றே அவருடன் நான் கோவை போக வேண்டியிருந்தது.  எனவே அவற்றைத் தொட்டியில் விதைத்து நீரூற்றிவிட்டு, அப்போது தோட்டத்தை கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒருவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, கோவை போனேன்.  பத்துநாள் கழித்து திரும்பி வந்தால் தொட்டிகளில் வெண்டைச் செடிகள்தான் இருந்தன.  என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தேன்.  தோட்டக்காரர் நீரூற்றப்பட்டு தயாராக இருந்த தொட்டிகளைப் பார்த்தாராம்.  எதற்கு காலியாக இருக்க வேண்டும் என்று வெண்டை விதைகளை அதில் போட்டிருக்கிறார்.  மூன்றாம் நாள் முளைத்த ‘களைகளை’யெல்லாம் பிடுங்கி வீசிவிட்டார்; அவ்வளவுதான்.  நமது கல்விமுறைக்கு இதை நான் உதாரணமாகக் காட்டுவதுண்டு.  காளிதாசனும் கம்பனும் ஆக வேண்டிய குழந்தைகளை நாம் டாக்டரும் எஞ்சினியருமாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நீங்கள் மதநம்பிக்கையாளரா?

இல்லை.  மதத்தை நான் நம்பவுமில்லை.  ஏற்கவுமில்லை.  மதம் மனிதனை நம்பிக்கையுள்ளவன், நம்பிக்கையற்றவன் என்று இரு பெரும் பகுதிகளாக முற்றாகப் பிரித்து அதனடிப்படையில் இயங்குகிறது.  அப்பிரிவினை அத்தனை எளிதல்ல.  நேற்றைய ஆன்மீக அடிப்படைகள் சிலவற்றைக் குறியீடுகளாகப் பயன்படுத்தி இன்று அதிகார மையங்களை உருவாக்குவதே மதம்.  பெரியார் மதமெனும் நிறுவனத்தை எதிர்த்தது எனக்கு உடன்பாடான விஷயமே.  இங்கு மத நிறுவனங்களின் பிடியிலிருந்து மனிதர்களை விடுவிப்பது மிக அவசியமான ஒரு பணியாகும்.

ஆனால் கீதைக்கும் உபநிடதங்களுக்கும் நீங்கள் உரை எழுதியுள்ளீர்கள்…

இப்புராதன நூல்களை மத நூல்கள் என்று யார் சொன்னது?  எந்த உபநிடதம் நம்பிக்கையை ஸ்தாபிக்கிறது?  கீதை மத நூல் அல்ல, தத்துவ நூல் என்பதே நானும் நடராஜ குருவும் எழுதிய கீதை உரைகளின் சாரம்.  வேதம் என்பது ஓர் எல்லை வரை மத நூல்.  நம்பிக்கையை அது வலியுறுத்துகிறது.  கீதை என்ன சொல்கிறது?  மூன்று குணங்களுடன் நிற்கும் வேதங்களை நீ வேரோடு வெட்டித்தள்ளு என்கிறது.

கீதை இந்து மதத்தின் பிரதான நூல் அல்லவா?

இந்துமதம் என்ற சொல் அவ்வளவு பொருத்தமானதல்ல.  கீதை இந்தியச் சிந்தனை மரபின் மூல நூல்களில் ஒன்று.  நமது மரபு பற்றிய அறியாமையை நமது அறிவுஜீவிகள் வளர்த்துக் கொண்டுள்ளனர்.  இதில் அவர்களுக்கு வெட்கம் இல்லை.  தன் மரபு பற்றிய ஞானம் இல்லாத மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்கள் யாருமில்லை.  மேற்கத்தியக் கருத்துக்களை சூட்டோடுசூடாக அறிந்து இங்கு அதைப்பற்றிப் பேச விரும்புகிறவர்கள்,  அவர்கள் விஷயங்களை அறிந்து வைத்திருக்கும் முறையையும் ஆராயும் முறையையும் ஏன் சிறிதாவது கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது?

நமது மரபு முழுக்க ‘இந்து மத’ சார்பானது என்பது ராதாகிருஷ்ணன் போன்றோர் செய்த புரட்டு.  அதை மதவாதிகள் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.  அதைப் பெருவாரியானோர் நம்பும்படிச் செய்வதில் அவர்கள் வெற்றியும் பெற்றுள்ளனர்.  அவர்களை எதிப்பவர்கள்கூட அதை நம்புகின்றனர்.  உண்மையில் நமது மரபு மிகவும் சிக்கலானது.  பல்வேறுபட்ட உள்ளோட்டங்களும் முரண்களும் உள்ளது.  மாறுபடும் பல்வேறு கருத்து நிலைகள் பின்னி முயங்கி உருவானது.  அதை ஒற்றைப் படையாக ஆக்குவது அதை மறுப்பதற்குச் சமம்தான்.  வேதமரபுக்கு எதிரான பேரியக்கம் உபநிடதங்கள்.  தத்துவத்தின் வெற்றியை அவை பறைசாற்றுகின்றன.  பெளத்தம் இவ்விரு மரபுகளுக்கும் எதிரானது.  அத்வைதம் இவையனைத்தையும் மறுப்பது.  அதே சமயம் இவை ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாக முளைத்தெழுந்தவையும்கூட.  சமரசங்களும் போராட்டங்களும்தான் இவற்றை வளர்த்தெடுத்தன.  பொதுமைப்படுத்தாமல் இவற்றின் உள்ளிழைகளை அறிந்து வகைப்படுத்தி உள்வாங்கிக் கொள்வதே இன்றைய அறிவுஜீவிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் அவசியமாகச் செய்யவேண்டிய விஷயம்.  இதுவே நமது காலகட்டத்தின் பெரிய சவால்.  உண்மையில் வேதங்களுக்கு உள்ளேயே கூட சாம வேதமும் அதர்வ வேதமும் முதலிரு வேதங்களுக்கு எதிரான பல அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளன.  அவற்றைத் தெளிவுபடுத்தும் பொருட்டு நான் சாம வேதத்திற்கு உரை ஒன்று எழுதும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளேன்.

மதவாதிகள் உள்முரண்களை மறுப்பதும் அதையே அரசியல்வாதிகளும் செய்வதும் ஆன்மீகத்தில் உள்ள தேடலை மறுப்பதற்காகவே.  தேடல் எப்போதும் தன்னை விடுவித்தபடியே முன்னகரும்.  அது உறைந்து குறியீடாக ஆகும்போதுதான் அமைப்பும் அதிகாரமும் சாத்தியம்.  நான் ரமண மகரிஷியுடன் சில வருடங்கள் இருந்தேன்.  சற்றும் மதவுணர்வற்ற மனிதர் அவர் (the most irreligious man).  அவரை எவ்வகையிலும் அடையாளப்படுத்த முடியாது.  அவரைத்தேடி மக்கள் வர ஆரம்பித்ததும் அவருடைய தம்பி அவர் இருந்த பகுதியைச் சுற்றி வேலி கட்டி அதை ஓர் ஆசிரமமாக மாற்ற முயன்றார்.  ரமணர் வேலியைத் தாண்டி வெளியே போய் அமர்ந்தார்.  வேலி அங்கும் தொடர்ந்தது.  ரமணர் இறந்ததும் அவருக்கு சிலை வைத்து, ஆசிரமம் கட்டி, நிர்வாகிகளைத் தேர்வு செய்து, நிதி சேர்த்து பெரிய அமைப்பாக மாற்றிவிட்டார்கள்.

வர்க்கலையில் நாராயண குருவின் சமாதியைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறேன்.  இளம் துறவிகள் பலர் வந்து சர்க்கரைப் பொங்கல் நைவேத்தியம் செய்யும்படி வற்புறுத்தியபடியே இருந்தனர்.

ஆம்.  சர்க்கரைப் பொங்கல்.  (புன்னகையுடன் யதி தனக்குத் தானே ஏதோ சொல்கிறார்)  அதனருகே நடராஜ குரு சமாதியான இடம் இருக்கிறது.  மிகப்பெரிய நூலகமும் ஆய்வு நிறுவனமும் உள்ளன.   அங்கு நூறில் ஒரு பங்கு மக்கள் கூட வருவதில்லை.

சிந்தனையை நிறுவனமாக்குவதெல்லாம் மதமா?

ஆம்.  உலகம் துக்கமயம் என்று புத்தர் சொன்னார்.  காணிக்கை கொடுங்கள், துக்கத்தைத் தீர்க்கிறோம் என்றனர் பிட்சுக்கள்.   யேசு உலகம் பாவமயம் என்றார்.  பாவமன்னிப்பு அட்டை வாங்குங்கள் என்று கூறியது வாடிகன்.  எல்லாம் மாயை என்றது ‘இந்து மதம்’.  குருவாயூரப்பனுக்கு எடைக்கு எடை வாழைப்பழம் தரச்சொன்னார்கள் பட்டர்கள்.  ஒரு அத்வைதியின் தலைவழியாக தங்கக் காசுகளைக் கொட்டுகிறார்கள் பிற அத்வைதிகள்.  உயிரோடு ஒரு நினைவுச் சின்னமாக ஆக வேண்டியிருக்கும் கொடுமை…

அரசியலுக்கு இது பொருந்துமா?

மார்க்ஸியம் என்பது மதமன்றி வேறு என்ன?  மூல நூல்களிலும் ஸ்தாபகர்களிலும் மிதமிஞ்சிய நம்பிக்கை, அவற்றுக்கு உரைகள்… அவர்களுக்குச் சிலைகள்… குழுச் சண்டைகள்… சமஸ்கிருதத்தில் மதம் என்றால் ‘உறுதியான தரப்பு’ என்று பொருள்.  தேடல் இருக்குமிடத்தில் ஏது உறுதி?

தியானம் எப்படி ஓர் அறிதல் முறை ஆகிறது?

பெர்க்ஸனின் ஓர் உருவகக் கதை உண்டு.  நதி ஒரே திசையில்தான் நகரமுடியும்.  நதிப்படகு இரு திசைகளிலும் நகரும்.  நதி மீன் நான்கு திசைகளில் நகரமுடியும்.  அதைப் பிடிக்கும் பறவை ஐந்து திசைகளில் நகரலாம்.  ஆனால் கரையோரமாக அமர்ந்து இவையெல்லாவற்றையும் பார்க்கும் ஒருவனின் மனம் எல்லா திசைகளிலும் நகரக்கூடும்.  நமது மனம், அதன் அன்றாட தளத்தில் உடலின் தருக்கங்களுக்கு கட்டுப்பட்டது.  ஆகவே அனைத்துத் தருக்கங்களும் உடலின் தருக்கங்களே.  உடலோ கால இடத்தில் உள்ளது.  ஆகவே மனதின் ஆழத்தை நாம் உற்றுப் பார்க்கிறோம்.  அதுவே தியானம்.

எப்போது நாம் தத்தளிப்பின் எல்லையில் இனியென்ன என்று தவிக்கிறோமோ அப்போது நமது அந்தரங்கத்திலிருந்து அதுவரை நாமறிந்திராத ஓர் உள்ளொளி உதயமாகி நம்மை புதிய சாத்தியங்களின் வாசல்களை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது.  அது தரும் தன்னம்பிக்கையும் துணிவும் என்றும் நமது வழித்துணையாக இருக்கும்.  சற்றும் எதிர்பாராதபடி ஓர் எரிமலை நம்முள் உடைந்து தீக்கங்குகளை உமிழும்போது, வானைத் துழாவும் தீ நாக்குகளை நாம் செயலற்றுப் பார்த்திருக்குபோது, அவ்வொளியில் புதிய தோற்றம் தரும் வானம் பிறகு நம் வாழ்வின் மிக இனிய நினைவுகளில் ஒன்றாக ஆகிவிடுகிறது.

தேவைகள் நிறைவேறும்வரை மனிதன் அமைதியிழந்திருக்கிறான்.  வேறெந்த உயிருக்கும் தேவையென்று தோன்றாதவைகூட அவனுக்குத் தேவை என்று படுகின்றன.  அதற்காக பிற அனைத்தையும் துறக்கவும் அவன் தயாராக உள்ளான்.  அந்த அனுபவத்தை அவன் திரும்பிப் பார்க்கும்போது இழப்புகளே அதை மேலும் அர்த்தமுள்ளதாக்குகின்றன.  மனிதன் ஒரு சவால்.  அவன் அவனுக்கு விடுக்கும் சவால்.

மனிதனை எப்போதும் ஆங்காரம் கொள்ளச் செய்வது ஒன்று உண்டு.  தனது முகமூடியோ அல்லது இன்னொருவரின் முகமூடியோ உண்மையை மறைக்கிறது என்று அவன் அறிவதுதான் அது.  அவனுள் ஏதோ ஒன்று அதைக்கண்டு கூசிப்போகிறது.  உபநிடத ரிஷி கூறியதுபோல அவன் தனக்குத்தானே கூறுவான், ‘உண்மையை மட்டுமே அறிய வேண்டுமென்று காத்து நிற்பவனுக்காக உனது போலித்தனத்தை கழட்டி வீசு.  உன்னுடையதும் என்னுடையதுமான உண்மையை அனைவரும் எப்போதும் அறிந்து கொள்ளட்டும்.’

இப்பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்திற்கும் பெயர் சூட்டியிருக்கிறோம்.  இலக்கணம் வகுத்துவிட்டிருக்கிறோம்.  நாமோ இன்னும் கவனிக்கப் படாதவர்களாகவே இருக்கிறோம்.  அடர்ந்த காட்டில் இலைப் புதர்களுக்குள் இதுவரை மனிதக்கண் படாது எஞ்சும் மலர்கள் நாம்.

***

யதி மலைச்சரிவின் விளிம்பில் நின்றார்.  அஸ்தமனம் தொடங்கி விட்டது.  பறவைகள் தூரத்து குட்டை மரங்களுக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தன.  வினோதமான ஒரு ரீங்காரம் அறுபடாது ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

யதி மெளனமாக  நடந்தார்.  சில்வர் ஓக் மரங்களின் முகடுகள் மட்டுமே ஒளி பெற்றிருந்தன.  சைப்ரஸ் மரங்கள் மெலிதாகச் சீறிக்கொண்டிருந்தன.  குருகுல முகப்பிற்கு வந்ததும் யதியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டோம்.

குறிப்பு:

இவ்வுரையாடல்கள் பல அமர்வுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டவை.  சில சமயங்களில் உரையாடல் முடிந்த உடனே நோட்டுப் புத்தகத்தில் குறிக்கப்பட்டன.  உரையாடல் முழுமையுறாது முறிந்துபோய்விட்ட சில சந்தர்ப்பங்களில் யதியின் நூல்களிலிருந்து சில வரிகள் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.  உரையாடல்கள் மலையாளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் நடைபெற்றன.  பக்க அளவு கருதி சில கேள்வி பதில்கள் விடப்பட்டுள்ளன.  சில சுருக்கப்பட்டுள்ளன.

சந்திப்பு: ஜெயமோகன், ஆர்.குப்புசாமி, சூத்ரதாரி