Tag Archives: ஆத்மோபதேச சதகம்

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 22

Standard

ப்ரியமபரன்றெயதென் ப்ரியம்; ஸ்வகீய
ப்ரியமபரப்ரியமிப்காரமாகும்
நயமதினாலெ நரன்னு நன்ம நல்கும்
க்ரியயபரப்ரியஹேதுவாய் வரேணம்

(ஆத்மோபதேச சதகம் : பாடல் 22)

பிறர்விருப்பே என்விருப்பு; ஒருவரது
விருப்பே மற்றொருவரது விருப்பு என்றிருப்பதே
நல்வழியென்பதாலே ஒருவருக்கு நன்மை
நல்குவது மற்றவருக்கும் இனிமைபயத்தல் வேண்டும்

ஒரு புழுவானாலும் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் யோகியானாலும் ஒரு ஜீவராசியின் வாழ்வை கவனித்தால் அதன் அனைத்துச் செயல்களும் இன்ப வேட்கையால் தூண்டப்படுபவையே என்பது தெரியும். தூண்டல்கள் தன்னுணர்வுடனும் தோன்றலாம், நனவிலி நிலையிலும் தோன்றலாம். இங்கு அமர்ந்திருக்கையில் நிலைமாறி அமர்வதுகூட இன்னும் வசதியுடன் இருப்பதற்காகத்தான். நீங்கள் இருமுவதும் ஒரு எரிச்சலைநீக்கி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்காகத்தான். நமது சிறு அசைவுகூட மேலும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஏனென்றால், வாழ்வின் முக்கிய இலக்கே மகிழ்ச்சிதான்.

மகிழ்ச்சியை தேடுவதிலும், அதை அடைவதிலும் நமது கருவிகளாக பயன்படுபவை புலன்களும், புலனுறுப்புகளும், செயலுறுப்புகளும், மனமும். எதையாவது செய்யவேண்டும் என்று நம் கைகள் அரிக்கின்றன. எங்காவது வெகுநேரம் அமர்ந்துவிட்டிருந்தோமென்றால் எழுந்து நடக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. யாருடனாவது பேசாமல், நம் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் வெகுநேரம் மௌனமாக இருக்க நம்மால் இயலாது. ஐந்து செயலுறுப்புகளும் புலனுறுப்புகளும் எதிலாவது ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். இவ்வுறுப்புகள் செயல்படுவதன் மூலம் நாம் நம் மகிழ்ச்சியை அடைகிறோம்.

நமக்கு ஐம்புலன்கள் இருப்பதால் ஐந்து வகையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு மட்டுமே பல்லாயிரக்கணகான வகையில் பொருட்கள் உள்ளன. மிகச்சிறிதாக உள்ளதை, மிகப்பெரிதாக உள்ளதை, ஒளியுடன் இருப்பவற்றை, இருண்டவற்றை, வண்ணமயமாக இருப்பனவற்றை, வண்ணமற்றவற்றை நாம் காண்கிறோம். அதே போல் ஒவ்வொரு புலனுறுப்பும் தன்னுடையதேயான பன்னிறம் கொண்ட உலகை கொண்டிருக்கின்றன. நமது உணர்ச்சி மறிவினை (affectivitiy) காணும் மனதிற்கும் பார்க்கப்படும் பொருட்களுக்கும் நடுவே அமைந்துள்ளது.

மகிழ்ச்சிக்கு மெய்யான இரு காரணிகள் உண்டு. ஒன்று வெளித் தெரிவது மற்றொன்று மறைந்திருப்பது. முதலில் வெளித்தெரிவது என்ன என்று பார்ப்போம். நம் மனதில் உள்ளுறையாக பல வேட்கைகள் உண்டு. அவை நிறைவேறுவதற்கு சாதகமான சூழலை எதிர்பார்த்து அவை காத்திருக்கின்றன. பசி என்பது இந்த வகையான ஓர் உயிரியல் வேட்கை. பசித்த ஒருவர் உணவு கிடைக்கும் வாய்ப்பை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார். அது ஒரு நனவிலித் தூண்டலாக தொடங்கி தன்னுணர்வாகலாம். அதனால் சமையலறையையோ அல்லது உணவகத்தையோ தேடிச் செல்கிறோம். உள்ளே இருப்பது பசி, வெளியில் உள்ளது உணவின் இருப்பு. இரண்டும் இணைகையில் நாம் நிறைவடைகிறோம்.

ஆனால் எதையோ வாயில் அடைத்துக்கொண்டால் போதும் என்று நாம் நினைப்பதில்லை. சுத்தமான மேசையில், நல்ல பாத்திரங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ள உணவு அன்புடன் பரிமாறப்படவேண்டும் என எண்ணுகிறோம். பார்ப்பதற்கும் உணவு நன்றாக இருக்க வேண்டும், மணமும் இனியதாக இருக்க வேண்டும். இந்திய மக்கள் தம் கைகளால் உண்பதை ரசித்து செய்கிறார்கள். விரல்களால் உணவு பிசையப்படும்போது அதில் ஒரு தனி உணர்ச்சி உள்ளது. வாயை சென்றடைவதற்கு முன்னால் அதை தொடுவதில் மகிழ்கிறார்கள். பின் அது சுவைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் உணவு சத்தாகிறது, நம்முள் வளர்சிதை மாற்றம் அடைந்து நமக்கு திருப்தியும் நிம்மதியும் ஏற்படுகிறது. பசியை போக்கிக் கொள்வதெனும் ஒரு சிறு செயலில் இத்தனை வகையான இன்பங்கள் உள்ளன.

ஒரு விழைவை நிறைவுபெறச் செய்வதில் பல தெரிவுகள் உள்ளன. அதன் மூலமே நாம் மெய்யான மகிழ்வை எய்துகிறோம். ஒரு குறிப்பிட்ட உணவகத்தில் உண்ண விரும்புகிறோம், ஒரு குறிப்பிட்ட சிலரால் பரிமாறப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்ட முறையில் உண்ண வேண்டும் என்றும் விழைகிறோம். சிலருக்கு உணவு கொதிக்க வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும், சிலருக்கு வேகவைத்தல் பிடிக்கும், சிலர் வறுக்கப்பட்டதை விரும்புவர். பொருளின் தரம் மகிழ்ச்சிக்கான நிபந்தனையாகிறது. இதனால் மகிழ்ச்சி என்பது நமக்குள் வரும் ஒரு புறவயக் காரணியாக கருதப்படுகிறது. இதனால் அது நிபந்தனைக்குரிய ஒன்றாகிறது. மகிழ்ச்சி ஒரு புறவயக் காரணி என்று நினைப்பதால் நாம் குழம்பிவிடுகிறோம் என்கிறார் நாராயண குரு.

தெளிவற்ற பொருளுடைய ‘அபரன்’ எனும் சொல்லைக் கொண்டு இப்பாடலை துவங்குகிறார் குரு. சிறிதும் அறிந்திராத ஒருவரை நீங்கள் காண்கையில் அவர் உங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவராக இருக்கிறார். உங்களுக்கு உங்கள் உடல் இருக்கிறது, அவருக்கு அவருடையது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் காண்கையில்  ஏதோ ஓர் இனிமையை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள். அம்மனிதர் மகிழ்ச்சி தரும் பொருளாகிறார். ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்து தெரிவித்துக்கொண்டு அண்மையை ரசிக்கிறீர்கள். இருவரும் நான் இன்னார் என்பதை சொல்லிக்கொள்கிறீர்கள். அங்கு இரண்டு ‘நான்’-கள் உள்ளன. நான் என்பதும் நீ என்பதும். நீ என்பதும் நான் என்பதும். இரு வேறு மனிதர்கள். பின்னர் “இப்படி உட்கார்ந்து நாம் பேசுவோம்” என்கிறீர்கள். இப்போது அந்த ‘நான்’ என்பது மாறிவிட்டது. இரண்டு ‘நான்’-கள் இருந்த இடத்தில் ‘நாம்’ இருக்கிறது. மற்றொருவர் இப்போது மற்றொருவரல்லாதாகிறார். பரன் என்பது வேறொருவர், அபரன் என்பது வேறொருவரல்லாதவர். நானும் நீயும் நாம் என மாறிய பிறகு வேறொருவர் பிறிதொருவரல்லாதவராகிறார். குரு பயன்படுத்தும் சொல்லின் உட்பொருள் இதுவே. நாம் இனி பிறிதொருவரல்லர்.

“நாமிருவரும் ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்று ஏதாவது உண்போம்.” இருவரும் செல்கிறீர்கள். “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என ஒருவர் கேட்கிறீர்கள். “உனக்கு என்ன பிடிக்கும்?” “இல்லை, இல்லை. உனக்கு என்ன பிடிக்கும் சொல்.” “நாம் இதை சாப்பிட்டால் என்ன?” “சரி, இருவருமே அதையே சாப்பிடுவோம்.” அந்த உணவை வரவழைத்து இருவரும் உண்கிறீர்கள். ஒருவர் மற்றவரின் விருப்பத்திற்கேற்றார்போல் நடந்துகொள்கிறீர்கள். அடுத்தவருக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பதை அறிய ஒரு ஐந்து நிமிடங்களாவது கடந்துவிடும். ஏனெனில் இங்கு காதலுக்கான தியாகிகளாக இருவரும் ஆகிவிடுகிறீர்கள். அழகிய விஷயமிது.

நடுத்தர வயதுடைய இரு பெண்கள் சேர்ந்து வாழ்வதைப்பற்றிய நாவலொன்றை நான் வாசிக்க நேர்ந்தது. ஒருவர் இன்னொருவர் காலையில் எழுவதற்கு முன்பாக எழுந்து அவருக்கு தேநீர் தயாரித்து கொண்டுசென்றுவிட வேண்டும் என்பதற்காக வெகு முன்னதாக எழுந்து சமையலறைக்கு செல்கிறார். அங்கு மற்றவர் ஏற்கெனவே இவருக்கென தேநீர் கலந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து வியக்கிறார். கதை முழுவதும் ஒருவர் மற்றவருக்கென இதுபோன்ற சிறுசிறு தியாகங்களை செய்துகொண்டே இருக்கின்றனர். இதுவே ஸ்வகீய ப்ரியம் எனப்படுகிறது. என் மகிழ்ச்சி உங்களுடையதாக இருக்கட்டும்; உங்களுடையது என் மகிழ்ச்சியாக. மகிழ்ச்சியின் இந்த பொதுத்தன்மையே இருவரை இணைக்கிறது; அதன் பிறகு அங்கு மற்றவர் என்பதே இல்லை.

உள்ளுறையும் விழைவால்தான் நாம் ஒன்றை வேட்கிறோம். இருவர் இணைவதில் அன்பு செலுத்துவதற்கான தேவையும் உள்ளது; அன்பு செலுத்தப்படுவதற்கான தேவையும் இருக்கிறது. உண்பதற்கும், ஏதோ ஒரு வேலையை செய்வதற்கும், துணையை கண்டடைவதற்கும் தேவை இருக்கிறது. இந்தத் தூண்டல்கள் அனைத்துமே விழைவுகளிலிருந்து எழுபவை. ஒரு விழைவு (urge) தீவிரமாகும்போது அது வேட்கையாகிறது (desire). வேட்கை அடுத்த நிலையில் விருப்பாகிறது (wish), விருப்பு மனத்திட்பமாகிறது (will). மனத்திட்பம் செயலாகிறது. ஆக, இது வேட்கையில் தொடங்கி செயலில் முடிகிறது. நமது செயல்கள் ஒவ்வொன்றின் பின்னும் ஒரு தூண்டல் உள்ளது. புறத்தே உள்ள பொருட்களுடனோ பிற மானுடருடனோ தொடர்புடையது. ‘ப்ரியம்’ என்பது இம்முழுச்செயல்பாட்டையும் குறிப்புணர்த்துவது.

நமது செயலில் புறத்தே உள்ள பொருள்களும் மனிதர்களும் இருப்பார்கள் என்றால் அது ஒருதலைபட்சமானதல்ல என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். செயல் அமைப்பில் நாம் இருபக்கத்திற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டும். ஒரு விலங்கு தன் விழைவால் தூண்டப்படுகிறது; அது இருபக்க ஏற்பு குறித்தெல்லாம் எண்ணுவதில்லை. தனக்கு இன்பம் அளிப்பதை நோக்கி ஒருதலைபட்சமாக பாய்கிறது.

வன்புணர்பவர் தனக்கு பலியானவருக்கு செய்வதையே காதலரும் செய்கின்றனர். உடல்ரீதியாக அவர்கள் செய்வதில் எந்த வேறூபாடும் கிடையாது. ஒன்று ஒருதலைபட்சமானது மற்றொன்று இருபக்க ஏற்புடையது என்பதே இரண்டையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது. வன்புணர்வில் மற்றவருடைய மகிழ்ச்சி கருத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை. தனது மகிழ்ச்சியை மட்டுமே ஒருவர் கருதுகிறார். எழிலான ஒன்று அருவருக்கத்தக்க குற்றமாகிறது, பலியானவரில் அச்சத்தையும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.

மகிழ்ச்சிக்கு மறைந்திருக்கும் காரணி ஒன்றும் உண்டு. வெறும் புலன்களும், மனமும், உள்ளுறை விருப்புகளும் மட்டுமல்ல நாம் என்பது. இவற்றிற்கெல்லாம் பின்னால், அனைத்தும் நமக்கென உள்ளன என்று உறுதிகூறும் தன்னொளி ஒன்றுள்ளது. அதுவே உண்மையில் ஆதி இருப்பு. அனைத்திருப்புக்கும் அதுவே நிலமாக உள்ளது. இந்த இருப்பினால்தான் எதுவுமே இயல்கிறது. இருந்தும் நாம் ஒரு மனிதரின் இருப்பையோ பொருளின் இருப்பையோதான் காண்கிறோம். இருப்பு என்பதை அல்ல. பொது இருப்பில் நாம் பங்குபெறுவதனால்தான் நாம் இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். இந்த இருப்பே அறிவின் இருப்பு, பெரும் நனவின் இருப்பு, ஒளிரும் இருப்புணர்வின் இருப்பு; அறிபவர், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டது.

ஒரு பொருளின் இருப்புக்கும் மற்றொரு பொருளின் இருப்புக்கும் இடையே ஒருமை ஒன்றுள்ளது. உணவில் உங்களுக்கு நான் ஒரு ஆப்பிளையோ, ஒரு பேரிக்காயையோ உங்களுக்கு அளிக்கலாம். ஏனெனில், ஆப்பிள் இருக்கிறது, பேரிக்காய் இருக்கிறது, உணவு இருக்கிறது. உங்களிடம் கவித்துவமாக “இதோ உங்களுக்கு ஒரு ஆப்பிள், ஒரு பேரிக்காய், எனது அன்புடன்” என்று நான் கூறுகையில் நீங்கள் பழத்தை காண முடியும். உணவில் உள்ள ‘அன்பு’ எனப்படுவதை நீங்கள் பார்க்க முடியாது. “நான் உங்களுக்கு என் அன்பை அளிக்கிறேன்” என்பது ஒரு கருத்து. உணர்வுபூர்வமாக இதைக் காணும் பிறிதொருவர் தன்னகத்தே அதற்கு எதிர்வினையாற்றுகிறார். அதே உணர்வுடன் “ஆம், இது அன்புடன் வழங்கப்படுகிறது” என்கிறார். பேரிக்காயின் இருப்பும் அன்பின் இருப்பும் ஒரே தளத்தில் உள்ளவை அல்ல. ஆனால் உங்களிலும் பிறிதொருவரிலும் உள்ள அன்பு குறித்த அறிதல் காரணமாக ஓர் ஒருமை அங்கிருக்கிறது.

பேரிக்காயும் ஆப்பிளும் தூய இருத்தலியல் அறிவாக ஒன்றிணைந்து வரலாம், அவற்றுடன் அளிக்கப்படும் அன்பு நனவனுபவமாக. இருத்தலும் நனவும் வெவ்வேறானவை என்றாலும் அவை ஒன்றாகின்றன. நீங்கள் பார்க்கும் எதிலும், உணரும் எதிலும் உங்களது அனைத்துக் கருத்துக்களும், எண்ணங்களும், சமூக-ஒழுக்க-ஆன்மீக வரலாறும் உங்களது பார்வையுடன் சேர்ந்துகொள்கின்றன. எனவே, அனைத்து இருத்தலியல் அனுபவங்களும் தானாகவே நனவனுபவங்களாக மாறிவிடுகின்றன.

இதில் மற்றொரு அம்சமும் உள்ளது. ஒட்டுமொத்த இருப்பு, அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அறிதலெனும் இவ்வுணர்வு, ஒரு மகிழ்ச்சி எவ்வாறு அனைத்தையும் ஊடுருவுகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. கதிர்மறைவை காண்பதில், நல்ல காலையுணவை உண்பதில், கவிதை வாசிப்பதில், எழுதுவதில், ஓவியம் வரைதலில், இனிய இசை கேட்பதில் ஐம்புலன்கள் மூலமும் ஐந்து செயலுறுப்புகளைக் கொண்டு செய்பவற்றின் மூலமும் நாம் அடையும் மகிழ்ச்சி மகிழ்வெனும் பிரபஞ்ச உணர்வின் பகுதிகளே. நீங்களே அதுவாகிறீர்கள். உங்களது மெய்யான இயல்பை அகத்திலிருந்து நீங்கள் உணர்கையில் பிறிதென்றொன்று இருக்கவியலாது. ஏனெனில், பிறிதெனத் தெரிவது புறவய விரிவால் தோன்றுவது. உண்மையில் அதுவும் ஒரே இருப்பின், ஒரே இருப்புணர்வின், ஒரே மகிழ்வின் பகுதியே. ஆகவே, பரன் என்பது – பிறிதொன்றென்பது – இல்லாமலாகிறது. பிறிதென்பது ஏதுமில்லை, அது என்பது மட்டுமே உள்ளது. இதை நம் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரும் குரு “அது நீயே” என்கிறார்.

தன்னை அறிவதன் மூலம் பிறிதொன்றில்லை என்பதை நாம் அறிகிறோம். எனது இடது கையை என் வலது கையால் கிள்ளிவிட்டு, இரண்டும் வெவ்வேறு என்பதால் அதை உணராமல் இருக்க வேண்டும் என நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. வலியை நான் உணரவே செய்வேன். என் வலக்கையில் எனது இடக்கையை பற்றிக்கொள்கையில் தோன்றும் மெல்லுணர்வும் மகிழ்ச்சியும் ஏதோ ஒரு கையுடையது அல்ல; என்னுடையது. ஆக, உள்ளிருந்து அனைத்திலும் உள்ள ஒருமையை காண்கையில் என் மகிழ்ச்சி பிறர் மகிழ்ச்சியிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருப்பதில்லை. தன்னை உணர்ந்த ஆன்மாவுக்கு, உயிர்த்தெழுந்த ஒருவருக்கு அவர் செய்யும் எதுவும் சுய அன்பின் வெளிப்பாடே. தன்முனைப்பை மையப்படுத்திய அன்பல்ல அது; முழுமுதல் அகம் தன்மீது கொண்ட அன்பு அது.

இறையால் படைக்கப்பட்டது பிரபஞ்சம் என்றால், அது இறை தன்னுடைய இன்பத்திற்காக படைத்துக்கொண்டது, பிற எவருடைய மகிழ்ச்சிக்காகவும் அல்ல. இதனால்தான் பிருகதாரண்யக உபநிடதம், “எக்கணவனும் தன் மனைவியை மனைவி என்பதால் விரும்புவதில்லை, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகிறான். எந்த மனைவியும் கணவனை விரும்புவது கணவன் என்பதற்காக அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே. எந்தப் பெற்றோரும் குழந்தையை குழந்தை என்பதால் அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகின்றனர். எம்மனிதனும் செல்வத்தை செல்வம் என்பதால அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகிறான்” என்கிறது. இதில் எங்கும் தன்முனைப்பு ஆன்மாவாக கூறப்படவில்லை. அனைத்திலும் உறையும் பிரபஞ்ச ஆன்மாவே குறிப்பிடப்படுகிறது.

அப்படியென்றால், இரண்டு விஷயங்கள் நம்மை ஒன்றாக இணைக்கக் கூடும். ஒன்று நம்மில் உள்ள ஏதோவொரு விருப்பமோ விழைவோ நிறைவேறுவது, மற்றொன்று ஆன்மாவின் பிரபஞ்சத்தன்மை. யேசுவோ புத்தரோ உலகில் தோன்றி செயலில் இறங்குகையில் மானுடத்தின் பெருந்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது. அவ்வலியையும் துயரையும் போக்க அவர்கள் செயலாற்றுகிறார்கள். இதனை ஒருவர் தன்னைச் சார்ந்து ஆற்றும் செயல்களுடன் ஒப்பிட்டும் முரண்படுத்தியும் காணலாம். ஒருவர் மருத்துவராவதில் அடையும் இன்பத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். அது அவருள் உள்ள செயலூக்கத்தை நிறைவடையச் செய்து பிறருக்கு சேவை செய்வதன் மூலம் தன் சுயவெளிப்பாடை கண்டடையச் செய்கிறது. அத்துடன் அது அவரது பிழைப்புத் தொழிலாகவும் தன் திறனை வெளிப்படுத்தும் வழியாகவும் இருக்கிறது. ஆன்மா குறித்த ஆழ்ந்த அகநோக்கு இல்லாத எளியவரான ஒருவருக்கு மருத்துவராக வேண்டும் என்ற ஊக்க விழைவு நிறைவடைதல் மட்டுமே நிகழ்கிறது.

இன்னொருவர் நோயுற்றவர், அவருக்கு நோய்நீங்கி குணமடைய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. மருத்துவரிடம் வரும் அவர் “என்னை குணப்படுத்துங்கள். நான் நோயால் அவதியுறுகிறேன்” என்கிறார். அதற்கு மருத்துவர் “உமக்கு சேவை செய்வதே எனக்கு பெருமகிழ்ச்சி. நீங்கள் நலம் பெறுவதையே விழைகிறேன். நீங்கள் அவதியுறக்கூடாது” என்கிறார். இதனால், குணமடைவதற்கான நோயாளியின் உடல்ரீதியான தேவையும் சேவைபுரிய வேண்டும் என்ற மருத்துவரின் தேவையும் இருவரையும் ஒன்றிணைக்கின்றன. அவர்கள் ஒரு இருதுருவமுனைப்பில் நுழைகின்றனர். இனி அவர்கள் இரு வேறு பருண்மைகள் அல்ல, இருவரும் பயன்பெறும் சிகிச்சை எனும் ஒரு பொது நிகழ்வை சேர்ந்தவர்களாகின்றனர். சேவை புரிவதால் மருத்துவரும் சேவையை பெறுவதால் நோயாளியும் மகிழ்வடைகின்றனர்.

கிறித்துவைப் போல், புத்தரைப் போல், கிருஷ்ணனைப் போல் மருத்துவருக்கெல்லாம் மருத்துவரானவரின் மனம் அம்மருத்துவருக்கு இருக்குமென்றால் அவர் தன் செயலை வாழ்வாதாரத்திற்கான தொழிலாகவோ திறன் வெளிப்பாடாகவோ மட்டும் பார்க்க மாட்டார். நோயுற்ற தன் உடலை, பிரபஞ்ச உடலை, குணப்படுத்தும் செயலாகவே காண்பார். அவர் தன்னைத் தானே நோயிலிருந்து குணப்படுத்திக் கொள்கிறார். நோயாளியும் இதே உளப்பாங்கு கொண்டிருந்தால் பிரபஞ்சக் கருணையே மருத்துவராக வடிவம் கொண்டு செயல்படுவதை காண்பார். மருத்துவர்பால் மட்டுமன்றி இவ்வுலகெனும் உருவம் கொண்டெழுந்த பிரபஞ்சக் கருணையின்பால் கொண்ட நன்றியால் நிறைந்தவராகிறார்.

ஒரு பொறியாளருக்கு அவரது திறனும் அதை செயல்படுத்தும் தேவையும் இருக்கிறது. அவர் ஒரு எந்திரத்தை வடிவமைக்கிறார். அதை செய்து விற்கிறார். ஒருவர் செய்ய வேண்டிய வேலையிலிருந்து அவரை விடுவிக்க வேண்டி அவருக்காக அதை நிறுவுகிறார். அந்த நபர் பொறியாளரின் சேவையால் மகிழ்கிறார், பொறியாளர் தன் பணியை செம்மையாகச் செய்ததில் மகிழ்கிறார். தச்சரோ, கொல்லரோ, குழாய் பணியாளரோ, ஆசிரியரோ எவராக இருந்தாலும் நாம் ஆற்றுவதில் இருதுருவ முனைப்பு ஒன்றுள்ளது. அந்த இருதுருவ நிலையில் முரணியக்க இணையர்களாகிறோம். அதில் நமது பொது விருப்பம் நம்மை ஒன்றிணைக்கிறது. பின், பிறிதொருவர் என்பதில்லாமலாகி ஒரு பிணைப்பு நிகழ்கிறது. ஆக, உள்ளுறை விருப்புகளின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல் அவை நிறைவேறுவதன் அடிப்படையிலும் நாம் இணையலாம்

அறிவரான நாராயண குரு “ஓ மானுடனே! பிறிதொன்றுளது என்று எண்ணாதே. அது ஒரு தோற்றமே. உனது அனைத்துச் செயல்களும் பிரபஞ்ச மகிழ்வை, மகிழ்வின் பிரபஞ்ச ஈடேற்றத்தை நோக்கியே செய்யப்படுவதாக!” என்கிறார். ஒரு செயலில் ஈடுபடுகையில் உன் இணையை தேடு என்கிறார். அது மேலிருந்து வருகிறது. அந்த இணை நீயேதான் என்று கீழிருந்து நீ உணர்கிறாய். இவ்வாறாக நீ இரட்டிப்புத் திருத்தம் அடைகிறாய், அனைவருக்குமான மகிழ்ச்சி உறுதியளிக்கப்படுகிறது.

Advertisements

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 16

Standard

அதிகவிஷால மரு ப்ரதேஷமொன்னாய்

நதி பெருகுந்நதுபோலெ வன்னு நாதம்

சுருதிகளில் வீணு துரக்குமக்ஷியென்னும்

யதமியலும் யதிவர்யனாயிடேணம்

அகன்று விரிந்த பெரும் பாலையில்

ஆற்று வெள்ளம் போலே வரும் ஒலி

செவி நிறைக்க கண்கள் திறக்கும்

எதுவும் பாதிக்காத உன்னத யதியாகவேண்டும்

                                                     (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 16)

மக்களில் பலருக்கும் இவ்வுலகு ஒரு பாலை போன்றது.  அவர்கள் தான் சாதித்தது என்ன என்று வாழ்வை திரும்பிப் பார்க்கும்போது தாங்கள் எதையும் அடையவில்லை என்பதை அறிகிறார்கள்.  பெரும்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது.  என்ன கிடைக்கும் என்று சுற்றிலும் நோக்கும்போது, அவர்களுக்கு ஏதும் தென்படுவதில்லை. அவர்களின் எதிர்காலம் மழுங்கலாய் இருக்கிறது. அவர்களது எதிர் நிகழ் கழிவெனும் முக்காலமும் பொருளற்றவையாக இருக்கின்றன.  பாலையில் தொலைந்தவனின் வாழ்விற்கு ஒப்பானது அவர்களுடையது. எங்கும் மணல் மட்டுமே சூழ்ந்திருக்கிறது.  மேலும் மேலும் என மணல்.  தூரத்தில் எங்கோ நீலமான தெளிந்த நீருடனான ஒரு கால்வாய் அவர்களுக்கு தெரிகிறது.  அதை நோக்கி ஓடுகின்றனர். அது காணாமலாகிறது,  அது வெறும் கானல்தான் என்று தெரிகிறது.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொரு கானலுக்கென ஒடி ஓடி சலித்து பயனற்ற தமது துரத்தல்களை கைவிட்டு  நம்பிக்கையிழந்து சாய்கின்றனர்.

சிலர் இதனை தம் வாழ்வின் இறுதியில், மரணத்தறுவாயில்தான் உணர்கின்றனர்.  மரணப்படுக்கையில் கைவிடப்பட்டவர்களாய் கிடக்கும்போது, அவர்கள் வாழ்ந்த மொத்த வாழ்வும் பயனற்றதாய் தோன்றுகிறது.  துயர் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது.  அந்நிலையில் செய்வதற்கேதுமில்லை.  ஆனால் சிலர் வாழ்வில் முன்னதாகவே இதை உணர்கின்றனர்.  வாழ்த்தப்பட்ட அவர்களுக்கு சிறுவயதிலேயே தம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகின் விழுமியங்களில் ஏதோ தவறிருக்கிறதென்பது தெரிந்துவிடுகிறது. அறிவுகூர்ந்த இவர்களுக்கு விழுமியங்களாகத் தோன்றுவனவற்றின் மதிப்பு குறித்து ஐயம் தோன்றுகிறது.

விழிகள் வெளிப்புறமாக திரும்பும்போது பலவிதமான கவர்ச்சிகள் கண்ணில் படுகின்றன.  இயல்பாக நாம் அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறோம்.  இக்கவர்ச்சிகளை அடைவதற்கான செல்வழியை கண்டடையவே நாம் நம் செவிகளை பயன்படுத்துகிறோம்.  கண்ணின் தேவைக்கேற்ப பயன்படும் கருவியாகவே நம் காது ஆகிவிடுகிறது. ஆனால், வாழ்த்தப்பட்ட ஒருவரின் காலடியில் நாம் கண்மூடி அமர்வோமேயானால், சான்றோர் அனைவரும் தரும் ரகசியத் திறவுகோலை அவரும் நமக்களிக்கக்கூடும் – யேசு சொல்வதைப்போல இறைவனின் ராஜ்யத்திற்கான திறவுகோலை; கிருஷ்ணன் தானுறைவதாகக் கூறும் மனக்குகைக்கான திறவுகோலை.

நம்மனைவருள்ளும் இடையறாமல் தொடர்ந்து இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னிசை ஒன்றுண்டு.  ஆனால் நாம் அதற்கு செவி கொடுப்பதில்லை.  அதை கேட்பதொன்றும் செயற்கரியதல்ல.  நாம் வெறுமனே கேட்க வேண்டியதுதான்.  நம் உடல் செயலற்ற பொருண்மை அல்ல, அது ஒரு பெரு நகரம் போன்றது.  நகரத்தின் போக்குவரத்து போன்றது அதன் இசை. அதற்கு காதுகொடுக்கும்போதுதான் – வேறொன்றிலும் நம் கவனம் செல்லாதபோதுதான் – நாம் அதை கேட்கிறோம்  எப்போதும் நம்முள் பலவும் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அணுத்துகளும் வேகமாய் சுற்றி வரும்போது ஒரு ஸ்வரத்தை எழுப்புகிறது. ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனக்கேயுரித்தான் ஒரு இன்னிசை வரியை கொண்டுள்ளது.  ஆக, இலட்சக்கணக்கான ஸ்வரங்கள் நம்முள் எழுந்து முடிவிலா ஒரு மகத்தான இசைக்கோவையில் கலக்கின்றன.  நம் அகம் நோக்கி நாம் திரும்புவோமென்றால் நம்மால் இந்த இசையை கேட்க முடியும்.  இது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக ஒலிப்பது.  எனக்கு யாரோ தம்பூராவில் சுருதிசேர்ப்பது போல், யாரோ யாழிசைப்பது போல் கேட்கும்.  இந்த உள்ளொலி நாதம் எனப்படுகிறது. குருவின் காலடியில் அமர்ந்து அவர் சொல்கேட்கும்போது இந்த நாதம் மேலும் பன்மடங்கு பொருள்கொள்கிறது.

யேசு சொலவதைக் கேட்க மக்கள்திரள் மலைக்குச் சென்ற்போது அவர் ஆற்றிய நல்லுரை கேட்டவர்களின் வாழ்வை மாற்றியது.  இரண்டாயிரமாண்டுகள் கழித்தும் அவர் அருளியது இன்றும் நம் நெஞ்சில் நுழைந்து நம்மை தீண்டுகிறது.  நம்மால் கேட்கப்படுவது சுருதி எனப்படும்.  மாணவன் பக்தியோடு குருவின் காலடியில் அமர்ந்து கோருவது காதால் கேட்கப்படும் சுருதி என்பதால் உபநிஷத்துகள் சுருதி எனப்படுகின்றன.  சுருதி என்பது மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் இசை, அதன் படைப்பின், இருப்பின், இறுதியில் ஒருமையில் கரைதலின் இசைக்கோவை.

‘அதுவே நீ’ என்கிறார் குரு.  இதை கேட்கும் மாணவன் ‘அது நானே’ என்று புரிந்துகொள்கிறான்.  இந்தப்புரிதலை அடைவதற்கு முன் மாணவன் ‘நான்’ என்னும் கருதுகோளை துறக்க வேண்டும்.  ‘நான் என்பது இவ்வுடல், இந்த மனம், இந்தப் புலன்கள், நான் இன்ன பெயரால் அறியப்படுகிறேன், இன்ன நாட்டை, குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் நான்’ – இதுதான் தற்போதைய கருதுகோள்.  இவை எல்லோமே ‘நான்’ என்பதன் வரம்பிடும் நிலைமையாக்கங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்படவேண்டும்.  இப்பிழையான அடையாளம் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டது.  குரு நமக்கு அசலான அடையாளத்தை தருகிறார் – “அதுவே நீ”.  இது ‘உபதேச வாக்கியம்’ எனப்படுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வேதகேது என்னும் இளைஞன் இருந்தான். பழங்காலத்தைய கானக குருகுலத்திற்கு கல்விக்கென அனுப்பப்பட்டான். பன்னிரு ஆண்டுகள் கல்வி கற்றான்.  கற்ற கல்வியின் மீது இறுமாப்புடன் வீடு திரும்பியதும் தன் தந்தையிடம் தன் அறிவை பறைசாற்றிக்கொள்வதற்காக சென்றான்.  “வானவியலோ, பொருளாதாரமோ, விற்கலையோ எதுபற்றி வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் தந்தையே.  எல்லாம் இப்போது நானறிவேன்” என்றான்.

தந்தை சொன்னார் “அன்பு மகனே, நம் குலத்தில் உனக்கு முன்பு பலரும் குருகுலத்திற்கு சென்றுள்ளனர்.  ஆனால் யாருமே இத்தகைய செருக்குடன் திரும்பியதில்லை.  என்னவாயிற்று உனக்கு?  சொல், எதை அறிவதன் மூலம் நீ எல்லாவற்றையும் அறிவாய்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய மாட்டாய்?”

ஸ்வேதகேது திகைத்து நின்றான்.  “தந்தையே, அருள்கூர்ந்து கேள்வியை மீண்டும் சொல்லுங்கள். இதுபோன்றதொரு கேள்வியை நான் இதற்கு முன் அறிந்ததில்லை.  தயவு செய்து எனக்குக் கூறுங்கள் – எதை அறிவதன் மூலம் எல்லாவற்றையும் அறியலாம்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய முடியாமல் போகும்?  அன்புத் தந்தையே, என் குருமாருக்கும் இது தெரிந்திருக்கவில்லை.  தெரிந்திருந்தால் எனக்கு கற்பித்திருப்பார்கள்.  தங்கள் பாதம் பணிகிறேன்.  என்னை உங்கள் மாணவனாக ஏற்று எனக்கு கற்பிப்பீராக!”

“ஆகட்டும்.  நான் கற்பிக்கிறேன்.  சென்று ஒரு அத்திப்பழத்தை எடுத்து வா!” என்றார் தந்தை.  அவன் சென்று எடுத்து வந்தான்.  “அதை நறுக்கிப் பார்.  என்ன தெரிகிறது?”

“மிகச்சிறிய  விதைகளை காண்கிறேன்.  எள்ளினும் சிறிய விதைகள்.”

“அதை நறுக்கு.”  அதை நறுக்கினான்.  “என்ன தெரிகிறது”

”ஏதுமில்லை எனலாம்.  வெள்ளையாய் ஏதோ மிகவும் கொஞ்சமாக…”

“அத்தி மரம் எங்கிருந்து வருகிறது மகனே?”

“அதிலிருந்துதான்.”

“எனில் இதுதான் அத்தி மரமாகிறதா?”

“ஆம்.”

“தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.  அதுவே நீ என் மகனே. எது கண்ணுக்குப் புலப்படாததோ, ஆயினும் இதெல்லாமாக ஆவதோ, அதுவே நீ.”

தொடர்ந்து சிறிது உப்புப் பரல்களை நீருள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் இட்டு எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி கோரப்பட்டான் ஸ்வேதகேது.  “உப்பு எங்கே?” என்றார் அவன் தந்தை.

”கரைந்துவிட்டது தந்தையே.”

“அதன் மேல்பரப்பைத் தொட்டு சுவைத்துப்பார்.”

அவன் சுவைத்தான்.  “உப்பாயிருக்கிறது.”

“ஒரு ஓரத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பாய் இருக்கிறது.”

”உன் விரலை ஆழத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பு கரிக்கிறது.”

“கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆயினும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும் பரவிய அந்த உப்பு – அதுதான் நீ மகனே.  தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.”

தந்தை மேலும் மேலும் பல உவமைகள் மூலம் ஒரே மெய்மைதான் எல்லாவற்றிலும் உறைகிறது என்பதையும் அதுவே பலவாகத் தெரிகிறது என்பதையும் விளக்கினார்.  அத்தி விதை முளையாகும்போது அதிலிருந்து இலைகள் முளைக்கின்றன; அவை சிறிதும் வேர்கள் போலிருப்பதில்லை, விதைபோலும் அவை இல்லை.  பின்னர் இலையிலிருந்து வேறுபட்ட மலர்கள் தோன்றுகின்றன. கனிகளும் வேறுவிதமாக இருக்கின்றன.  ஒரு மூலப் பொருளிலிருந்து பல்வகையான வடிவவேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; ஆனால் அவை எல்லாம் ஒன்றே.

இதுவே உபதேச வாக்கியம்.  இந்த அருள் வாக்கை தியானிக்க இரண்டு மந்திரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.  அவை மனன வாக்கியங்கள்.  இதில் ஒன்று ‘பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா’.  நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது, அகவயம் புறவயம் என இரண்டில்லா நிலையை நனவு நிறைத்திருக்கிறது.  ஆயினும் அது கனவாகவோ  அல்லது சிறியவொரு தூண்டலால் விழிப்புநிலையாகவோ மாறக்கூடியது. ‘பிரக்ஞா’ – இம் முழுப்பிரபஞ்சத்தின் விதைநிலம் – உங்களுள்ளே நனவின் அடித்தளமாய் உள்ளது.  கனவில் எல்லா வடிவத்திலும் அது திறந்துகொள்கிறது, புறவுலகில் காணப்படும் அனைத்தையும் விரியச் செய்கிறது.  இதை அறியும் நீங்கள், “நான் காணும் இவ்வேறுபாடுகளெல்லாம் என்னுடையதேயான பிரக்ஞையின் மாறுபாடுகள்தான்” என்கிறீர்கள். பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா: அண்டமெனும் இப்பிரபஞ்சமென நான் காணும் வேறுபாடுகளெல்லாம் முழுமுதலன்றி பிறிதொன்றில்லை.

இப்பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு தனிப்பொருளல்ல, நமது நீட்சியே அது.  அதை நம்மால் மறுக்க இயலாது.  அது நம் அன்பிற்கினியதாக வேண்டும்.  இவ்வுலகு என்பதே நம் அகம்.

இங்குள்ள அனைவரையும் என் அகமாக நான் பார்க்கும்போது, எனது பொறுப்பு பன்மடங்கு கூடுதலாகிறது.  எனது பொறுப்பு என்பது எல்லையற்ற கடப்பாடு; நான் ஒவ்வொருவருக்கும் கடன்பட்டுள்ளேன்.  என் சகோதரனின் பாதுகாவலன் மட்டும் அல்ல நான்; இப்பிரபஞ்சத்தின் மெய்மைக்கும், நீதிநிலைநாட்டலுக்கும், லயத்துக்கும் நானே பொறுப்பு.  நான் என்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். அகவயமாய் திரும்பி நான் தியானிக்கிறேன். சூரியனோ, நிலவோ, பசுமையோ, மனிதரோ, பறவைகளோ, விலங்குகளோ எதையும் நான் காணவில்லை.  தூய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கொண்ட ஒரு அகவய உலகு இது.

என்னுள் உள்ள நில்லா ஊற்று போல், நனவோடை பெருகும் நீரூற்று போன்ற ஒளியிலிருந்து இதெல்லாம் வருகிறது. இது என் ஆன்மா.  இன்னொரு மனன வாக்கியம் : ‘அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா’ – அகமே பிரம்மம், முழுமுதல்.  நீங்கள் கண்களைத் திறந்து பார்க்கும் உலகு உங்களுடையது; நீங்களே ‘அது’; ‘அது’வே பிரம்மம்.  கண்களை மூடிக்கொள்வீர்களென்றால் அப்போதும் நீங்கள் அறிவது பிரம்மமே.  உள்ளும் புறமும், எப்போதும் நீங்கள் காண்பது அதுவே.  அது மனதில் ஒலிக்கிறது: “என் குரு சொன்னார்: ‘அது நீயே; அதுவே நீ’.”  இடையறா தியானம் மூலம், பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகில் பங்குகொண்டு, அல்லது அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகிலிருந்து விலகி ஒருவர் அனைத்தின் ஒருமை குறித்த மறைபொருளை அடைகிறார்.

பதினான்காவது பாடலில், புறத்தோற்றத்திற்கு மட்டுமே முனியாகத் தோன்றுபவருக்கு தெரியாத ரகசியம் எனப்பட்டது இம்மறைபொருளே.  அவருக்கு இந்த ரகசியம் பிடிகிடைப்பதில்லை என்பதால் புற உலகானது வானுலகு, வளியுலகு, மண்ணுலகு என மூன்று மடிப்புகள் கொண்டதாய் தெரிகிறது.  எதிர் நிகழ் கழிவெனும் மூன்றாக பகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அவரது அகமோ அறிபவன், அறிவு, அறியப்படுவது என மூன்றாக உடைந்திருக்கும்.  ஆனால் ஒருவருக்கு இந்த அக மறை புலப்பட்டுவிடும்போது அவர் கபட யதியாய், புறத்தோற்றத்தில்மட்டும் முனியாய் இருப்பதில்லை. அவர் யதிவர்யனாகிறார் – கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழும் தவசீலராகிறார்.

ஒருவர் தன் உடலுக்குள் கேட்கும் இடையறா இசைக்கோவையும், எல்லாம் ஒன்றே என்ற குருவின் வாக்கு தரும் புதிய திறப்பும் மூவுலகும் பெரும் ஒத்திசைவால் நிறையும் வரை பாடலை நீட்டிக்கின்றன.  ஆழியின் ஓசை போன்றது அது.  இவ்வொரு இசையால் நிரம்பிய உங்கள் அக உலகை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

தூண்டப்படாத, ஏற்றப்படாத ஒரு ஒளியைப் பற்றி முன்னர் கூறப்பட்டது. நீங்கள் உறங்கும்போதும், விழித்திருக்கும்போதும், பல எண்ணங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போதும் இந்த ஒளி அனைத்தையும் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு, அனைத்தையும் ஒளிபெறச்செய்துகொண்டு இருக்கிறது.  விழி எப்போதும் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறது.  ஆனால் நீங்கள் பாலையில் கானலைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அது வேறு புறம் திருப்பப்படுகிறது.  அக விழிக்கு பதிலாக கவனம் சிதறச் செய்யும் இரு புற விழிகளை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்கள்.  மெய்மறக்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நிறைக்கும் இவ்விசையை நீங்கள் கேட்கும்போது மெய்யறிவு கண்விழிக்கிறது.  அப்போது அனைத்தையும் அதன் வழியாக காண்கிறீர்கள்.  இப்போது உங்களது அனைத்து விருப்புகளும் நீங்குகின்றன.  எதனோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி உங்களில் கூடுகிறது. இதைவிடச் சிறந்த மகிழ்ச்சி வேறேதும் இல்லை. அத்தகைய முனியே நம் மனதிற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.

முந்தைய பதினைந்து பாடல்களின் சாரமும் இப்பதினாறாவது பாடலில் உள்ளது.

அறிவினையும் கடந்து அறிபவனின்
அகத்தும் புறத்தும் பேரொளியுடன் ஒளிரும்
கருவினை  புலனைந்தும் உள்ளடக்கி
மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ந்து வணங்கியோதிடுவோம்

என நாம் தொடங்கினோம்.  விழிகளை விலக்கிக் கொள்பவரே யதி எனப்படுகிறார்.  முதல் பாடலிலேயே கட்டுப்பாடுடைய முனி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.

இப்பாடலில் சாதாரண அறிவு என்பதே பாலைவனம் எனப்படுகிறது.  சாதாரண அறிவைக் கடந்து நீங்கள் செல்லும்போது மட்டுமே பிரபஞ்ச உலகென்றும் அக உலகென்றும் ஒரே நேரத்தில் அகமும் புறமும் ஒளிரும் ஒற்றை மெய்மையை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

இரண்டாவது பாடலில் இவையெல்லாமாக வானில் காணப்படுவது ஒரு சூரியனே என்று சொல்லப்பட்டது. ‘சொல்’லை கேட்டு நீங்கள் தியானிக்கும்போது, அது உங்கள் கண்ணை – நீங்கள் காண்பதற்குப் பயன்படுத்துவதாக உள்ளதோடு மட்டுமல்லாமல் இவையனைத்தையும் உங்களுக்காக படைத்தளித்த கண்ணை – திறக்கிறது.  “எது கண்ணோ அது உலகம்” என்கின்றன உபநிடதங்கள்.  நீங்கள் காண்பது எதுவோ அதுவே உங்களது உலகம்.  “எதை நாம் காண்கிறோமோ அதையே நாம் நம்புகிறோம்” என்கிறது பிரித்தானிய அறிவியலாளர் சங்கம்.  உண்மையில், நாம் எதை நம்புகிறோமோ அதையே காண்கிறோம்.  நம் நம்பிக்கையை மெய்ப்பிப்பதற்காகவே நாம் எப்போதும் பார்க்க முயல்கிறோம்.  ஆக, முழுமுதலுடன் நீங்கள் ஒன்றும்போது எங்கும் முழுமுதலையே காண்கிறீர்கள்.

அதன் பின்னர் ஆழியின் மேற்பரப்பு பற்றியும் அதன் ஆழத்தில் உள்ள விழுமியங்களின் பெரும்செல்வம் பற்றியும் கூறப்பட்டது.   இங்கே, மெய்யறிவு வெள்ளமாய் பெருகுகையில் உங்கள் வாழ்வெனும் பாழ்நிலம் ஆழியின் பெருஞ்செல்வமாகிறது.  வெறும் மணல்துகள்களாய் இருந்தவை இப்போது விலைமதிக்கமுடியாத முத்துக்களாய் மாறிவிட்டன.  நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும், நிகழ்பவை ஒவ்வொன்றும் – மணல்துகளாய் இருந்தது இப்போது பெருமதிப்புடைய முத்தாகிவிட்டது.  நம் மனப்பாங்கில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் நம் தரிசனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் வாழ்வே செழிப்பாகிறது.  இதைவிட வியப்புக்குரியது, அழகானது எதுவாக இருக்க முடியும்?

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 15

Standard

பரயுடெ பாலுநுகர்ன்ன பாக்யவான்மார்க்

கொரு பதினாயிரமாண்டொரல்பநேரம்

அறிவபரப்ரக்ருதிக்கதீனமாயா

லரநொடியாயிரமாண்டுபோலெ தோன்னும்

பரத்தின் பால் நுகர்ந்த பேறுபெற்றோருக்கு

பதினாயிரமாண்டென்பது ஒரு கணமே

அபரஉலகுக்கு அறிவு அடிமையானாலோ

அரை நொடியும் ஆயிரமாண்டாக தோன்றுமே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 15)

சிலர் எப்போதுமே ஏதோ ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.  அவர்களுக்கு அழுவதற்கு ஒரு காரணம் வேண்டும்.  அவர்களைச் சுற்றி எப்போதுமே இருள்தான்.  ஆயினும் அவர்களை நாம் கெட்டவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது.  அவர்களது மனம் மிகவும் நுட்பமானது (tender), பிறரது ஆலோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவர்களுக்கு தயக்கமிருக்காது.  அவர்கள் கருணை உடையவர்கள்.   பிறருடனான உறவுகளில் சிக்கல், பொருளாதாரச் சிக்கல், நோய்கள், மனப்பிறழ்வு என பலவகையிலும் அவர்களுக்கு பிரச்சினைகள்.  ஒரு சிக்கலிலிருந்து அவர்களை நீங்கள் மீட்பீர்கள் என்றால் உடனடியாக அவர்கள் பிறிதொரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வார்கள். சில நாட்களில் உங்களால் அவர்களை தாங்க முடியாது போகும்.  அவர்களுக்கு யாராலுமே உதவமுடியாது என்று தோன்றும்.  அவர்களது பிரச்சினைதான் என்ன?  உலகாயதக் கவர்ச்சிகளில் கட்டுண்டவர்கள் அவர்கள்.

ஓரளவுக்கு நம் எல்லோருக்குமே இந்தப் பிரச்சினை உண்டு.  மனிதர்களின் வாழ்வு ஒன்றுடனொன்று பின்னிப்பிணைந்ததாய் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாய் உள்ளது.  நம் அன்பிற்குரியவர்களின் தேவைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டுமென்பது இயல்பே.  நம் தேவைகளும் நம்மை அழுத்தக்கூடும்.  ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போதும் பல்வேறு தேவைகளும் நம் கவனத்தைக் கோரி நம் முன் எழுகின்றன.  ஒரு நண்பனுக்கோ உறவினருக்கோ நாம் உதவ வேண்டியுள்ளது.  சூழ்நிலைகளை பெரிதுபடுத்தக்கூடிய நுட்பமான மனம் கொண்டவராய் நீங்கள் இருந்தால், சிறுசிறு விஷயங்கள்கூட உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டியனவாய் தோன்றும்.  உங்களுக்கு நரம்பியல் பித்து ஏற்படக்கூடும்.  அவசரமாக ஒன்றை செய்துமுடித்தபின் நீங்கள் அதற்காக வருந்துவீர்கள்.  நீங்கள் செய்ததற்காக வருந்தி, செய்ய வேண்டியதற்காக கவலைப்பட்டு, இருண்டதாய் தோன்றும் இக்கணத்தில் நீங்கள் அகப்பட்டுக்கொள்ளும்போது வெறுமனே அமர்ந்து வருந்துவதைத் தவிர செய்யக்கூடுவது வேறேதுமில்லை.

இப்பாடல், இத்தகைய நிலையை அபர பிரக்ருதியில் அகப்பட்டுக் கொள்வதாக சித்தரிக்கிறது. அபரம் என்பது முழுமுதலல்லாததை குறிக்கிறது.  ஒரு சூழ்நிலை பெருகும்போது, ஒன்று பலவாகும்போது, மீள மீள நிகழும்போது அது பிரக்ருதி எனப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் பலதும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்பவை.  காலையில் சிற்றுண்டி அருந்தினாலும் மதியம் பசியெடுக்கிறது. மதிய உணவு உண்கிறோம்.  ஆனால், பொழுது சாயும்போது மீண்டும் பசிக்கிறது.  பசி ஒரு மீள்நிகழ்வு.  நம் உடலோடும் அகத்தோடும் தொடர்புடைய பல தேவைகளும் இவ்வாறாக பெருகக்கூடியவை.

முன்னொரு பாடலில் நாம் நோக்கிநிற்கும் அறிநிலை பற்றி பேசினோம்.  நம்முள் ஒரு பொறியாய் எங்கோ மினுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒளி உள்ளது. கடந்துசெல்லும் வாழ்வின் பண்புகளால் பாதிக்கப்படாதது அது.  இதுவே உண்மையில் நம்முள் உள்ள ஆவியின் பொறி.  அதுவே நம் அகம்.  வாழ்வின் தேவைகள் இந்த மென்னொளியை எளிதாக அடக்கிவிடக்கூடும்.  உங்களை நீங்களே தேடுவீர்களென்றால் அச்சிறு பொறியுடன் நட்பாயிருங்கள்.  உண்மையில் நீங்கள் பிறரிடம் கொள்ளும் அன்பு அதிலிருந்துதான் வருகிறது. அதை பிறிதொருவர் தீண்டும்போதுதான் நீங்களும் அன்பில் திளைக்கிறீர்கள்.  உங்கள் மனம் அந்த தெய்வீகப் பொறியுடன் இணைந்துகொள்ளுமென்றால் உங்கள் உள்ளிலேயே நீங்கள் மேலும் அழகானதொரு உலகை உணர்வீர்கள்.  அதைத்தான் யேசு உங்கள் உள்ளிருக்கும் இறைவனின் அரசு என்றார்.

நமக்குள் அத்தகைய மாபெரும் செல்வம் உள்ளது.  அதை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள் என்றால், கடந்த காலத்தின் வருத்தங்கள் எதுவும் உங்களுக்கு தொல்லை தாரா.  கடந்த காலத்தை நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது.  அது கடந்துபோன ஒன்று.  இறந்தவை புதைக்கப்படட்டும். இறந்தகாலத்தோடு உங்கள் வருத்தங்களையும் புதையுங்கள்.  கத்தோலிக்கர்கள் பாதிரியாரிடம் சென்று குற்ற ஏற்பு செய்வர். குற்றம் ஏற்கப்பட்ட உடன் எதுவானாலும் அது முடிந்துபோனது என்ற உணர்வு வரும்.  அது நல்ல விஷயம்.  இன்னொருவரிடம் சென்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதுகூட இல்லை.  ‘நடந்தவை நடந்தவையே; என்னால் செய்யக்கூடுவது ஏதுமில்லை.  அதற்கு மதிப்பேதும் இல்லையென்றால் நான் அதை மீண்டும் செய்யப்போவதில்லை’ என்று சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.  இதை மட்டும் நீங்கள் செய்தால் போதும்; அது உங்களை விட்டு விலகிவிடும்.

எதிர்காலம் குறித்து, ‘அது வரட்டும்.  வரும்போது பார்த்துக்கொள்வேன்’ என்று கூறுங்கள். இதனால் நீங்கள் எதற்கும் திட்டமிட வேண்டாம் என்பதில்லை.  நூறு சிக்கல்களை ஒரே சமயத்தில் கையாள்வதைவிட, பொருத்தமான ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அதை உங்கள் அகம் பெரிதுபடுத்தாவிட்டால், அது செயற்கையானதாக தெரியாது.  உங்களது சிக்கல் என்னவாக இருக்கும்?  உடல் குறித்ததென்றால், மக்கள் ஒருபுறம் பிறந்துகொண்டிருக்கும்போதே பிறர் இறந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.  இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று.  வளர்ச்சி பிற சிக்கல்களை கொணர்கிறது.  பல் முளைக்கும்போது குழந்தை அழுகிறது – அதற்கு நாம் எதுவும் செய்ய இயலாது.  வலியை நம்மால் தடுக்க முடியாது.  குழந்தையுடன் சேர்ந்து அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை.  குழந்தைக்கு பல் முளைக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  சில காலம் சென்ற பின் முடி நரைக்கிறது, சுருக்கங்கள் விழுகின்றன, முகம் மாறுகிறது, பற்கள் உதிர்கின்றன – அதனால் என்ன?  இவையெல்லாம் இயல்பல்லவா?  இவற்றை நாம் பெரிதுபடுத்தவே கூடாது.

ஒரு நாளில் நாம் செய்யவேண்டியதென பல விஷயங்கள் இருக்கக்கூடும்.  சில நாட்களில் அவ்வாறிருக்காது.  தவிர்க்கமுடியாதவை என்று தோன்றும் பல விஷயங்களும் உண்மையில் அவ்வாறானவை அல்ல.  அவற்றை தவிர்க்க முடியும், கைவிட முடியும்.  மனம் வளர வளர சிக்கல்கள் அதிகமாகின்றன. தொலைக்காட்சியாலும் பிற விளம்பரங்களாலும் மனதின் தேவைகள் பெருகுகின்றன.  நீங்கள் நுகர்வோர் என்பதால் உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க எல்லோரும் முயல்கின்றனர்.  அவர்கள் உற்பத்தி செய்வதை நீங்கள் வாங்கவேண்டுமென்றால், உங்களில் பேராசையை உருவாக்கி, இச்சையை தூண்டவேண்டும்.  ஆக, உங்கள் மனதை தாகம் கொண்டதாக, பசியுடையதாக, சோர்வுடையதாக ஆக்கவும் எப்போதும் ஏழ்மையில் உழல்வதாகவும், ‘என்னிடம் இது இல்லை, அது இல்லை’ என்றும் எண்ணச்செய்யும் ஒரு புறச் செல்வாக்கு முயன்றுகொண்டே இருக்கிறது.

நாம் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு விஷயங்களை செய்யவேண்டியிருக்கிறது.  ஒன்று அகவயமாய் சென்று நம்முடையதேயான, தெய்வீகமான நம் அன்பு  நண்பனான ஆவியுடன் நட்பு கொள்ளுதல்.  நம் அகத்தை உள்ளே உணர்கிறோம், அதாவது இறைவனின் அரசை நம்முள் தேடுகிறோம். இன்னொன்று தேவைகளின் புற உலகு.  மிகைப்படுத்தல்களை தவிர்த்து யதார்த்தத்தை உணரவேண்டும்.  நாம் பரிவுடையவர்களாய்தான் இருக்கிறோம், ஆனால் நம் பரிவின் பாங்கு மாறுகிறது.  உங்கள் ஆத்ம நண்பன் இக்கட்டில் இருக்கலாம்; பெரும் இருளில் வீழலாம். உங்கள் இருளை அவர்களுடையதுடன் சேர்க்காமல், உங்கள் மகிழ்வை நோக்கி அவர்களை கொண்டுவர நீங்கள் முயல வேண்டும். உங்கள் மகிழ்வை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் துயரை அல்ல.

இது பெரும்பாலானவர்களுக்கு உவப்பானதாய் இருப்பதில்லை.  அவர்கள் துயருற்ற ஒரு முகத்தைக் கண்டவுடன் தங்கள் முகத்தோற்றத்தை இழந்து தாமும் துயர் கொள்கின்றனர்.  தன் நண்பன் அழுதால் தானும் அழவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றனர்.  அது தேவையே இல்லை.  இரு படையினருக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு ஏவுகணைகள் பறந்து கொண்டிருக்கையில் அங்கே துயருடன் நின்றான் அர்ஜுனன்.  அவனை அடுத்து அதே சூழலில் நின்றிருந்த கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான்.  கடக்க முடியாத இன்னலாகத் தோன்றும் எதுவாயினும் அதிலிருந்து மீள ஒரு வழி நிச்சயம் உண்டு என்பதையே இது காட்டியது.  அர்ஜுனனை திருத்தும் பணியை இந்தப் புன்னகையுடனே கிருஷ்ணன் துவங்கினான்.  அதே போல் நீங்கள் உங்கள் கண்ணீரை அல்ல, உங்கள் புன்னகையையே அளிக்க வேண்டும்.  இது ஒரு நாளில் முடியக்கூடியது அல்ல; ஆனால் நிச்சயம் இயலக்கூடிய ஒன்றே.

நம் நண்பர் வந்து பியானோவை வாசிக்கத் துவங்கியதும் அதில் தன்னையே இழக்கிறார்.  நேரம் போவதே அவருக்கு தெரிவதில்லை.  அமர்ந்து அதை கேட்பவரும் அனைத்தையும் மறக்கின்றனர்.  என்ன நிகழ்கிறது?  நம் அனைவருள்ளும் இசை இருக்கிறது.  நம் வாழ்வே இசைதான்.  நம் வாழ்வில் ஒரு தாளலயம் உண்டு, இன்னிசை உண்டு, இசைவிணக்கம் உண்டு.  நம்முள் உள்ள இன்னிசை தூண்டப்படும்போது ஆவி மேலெழுகிறது.  நம் அக இயல்பு புற இயல்பைவிட முதன்மை பெறுகிறது.  இசைவான ஒரு நிலையில் புற இயல்பும் அக இயல்பும் இணைகின்றன. நாம் நம் ஆழங்களுக்குள் செல்கிறோம்.  இச்சிறு போதில் நாம் இவ்வுலகிலேயே இருப்பதில்லை.  சிறிது நேரம் வாசித்துவிட்டு நம் நண்பர் பியானோவை விட்டு எழுகிறார்.  நாமெல்லோரும் வேறொரு உலகில் உலவிவிட்டு திரும்பி வருவதாக உணர்கிறோம்.  அதே அறையில், அதே மக்களுடன் அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாலும் சிறிது நேரத்திற்கு நாமெல்லாம் வேறாக இருந்தோம்.  நம் இருக்கை மிகவும் வசதியானதாக இருந்தது.  இதெல்லாமே இசை செய்த மாயம்.

இன்னொரு தோழி தனது ஓவிய அறையில் தன் வேலையை செய்துகொண்டிருக்கிறார்.  அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வேலை அல்ல, அழகை படைத்தல்.  தூரிகையின் ஒவ்வொரு தீற்றலும் புது மகிழ்வை தருகிறது.  இதற்கு முன் பார்த்தேயிராத ஒன்று அவரிடமிருந்து உருவாகிறது.  ஒரு புதிய திறப்பு.  இந்தத் திறப்பு விந்தைகளால் நிரம்பியது; அழகின் வெளிப்பாடு அது.  ஆன்மாவின் மையம் விழிகள் காண்பவற்றுடன் இசைந்தொலிக்கிறது.  அக உலகும் புற உலகும் மகிழ்வின் பொறியில் இணைகின்றன.  இந்தப் பொறியுடன்தான் நாம் நட்பு பாராட்ட வேண்டும்.

காதலரிருவர் சந்திக்கின்றனர்.  விழிகோக்கின்றனர்.  மீள மீள ஒருவரையொருவர் விந்தையுடன் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.  அது அவர்களுக்கு சலிப்பதேயில்லை.  தம்மைச்சுற்றி நிகழ்வது எதுவும் அவர்களுக்கு உரைப்பதேயில்லை.  அவர்கள் இருவர் மட்டுமே – உலகில் வேறேதும் இல்லை.  ஒருவரையொருவர் விழுங்கிவிடுவதைப் போல நோக்குகின்றனர். ஒருவரையொருவர் தீண்டுகின்றனர்.  கைகள் பிணைக்கின்றனர்.  அங்கு திகழ்வது பேரின்பம், பேரின்பம் மட்டுமே.

குழந்தை பொம்மையை வைத்துக்கொண்டு விளையாடும்போதும் அதற்கு நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.  ஆனால் எல்லோரும் ஒருமை நிலையிலிருந்து வெளியே வரும்போது, துயர் நிறைந்த உலகு அவர்கள் மீது பாய்வதற்கென வெளியே காத்திருக்கிறது.  இசைக்கலைஞன் இப்போது இசைக்கலைஞனில்லை, காதலர் காதலரில்லை, ஓவியர் ஓவியரில்லை, குழந்தை குழந்தைக்கான் இயல்பில் இல்லை – எல்லோரும் மீண்டும் தேவைகளின் பலியாகின்றனர்.

என்றாலும், உங்கள் அகத்தின் துணைக்கோடல் மூலம் இடையறா இன்பம் எய்துதல் இயலக்கூடியதே.  இறைவன் என்றோ, கிருஷ்ணன் என்றோ, யேசு என்றோ, காதலன் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள் அதை.  அது உங்களுக்கே உங்களுக்கு உரியது. உங்களோடு எப்போதும் இருப்பது.

நாம் சில அதிசய மனிதர்களை பார்க்கிறோம் – அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை, உலகத் தேவைகளிலிருந்து விடுபட்டு மேலெழுந்தவர்கள்,  குப்பை நடுவே வாழ்பவர்கள், உடல்நலம் இல்லாதவர்கள்.  ஆனால் அவர்கள் கண்களில் ஒரு ஒளி இருக்கும். இதயத்தில் களியும், உதட்டில் புன்னகையும், மென்மையான மனப்பாங்கும், அன்பான சொல்லும் அவர்களிடம் எப்போதும் இருக்கும்.  அவர்களால் உங்களை எப்போதும் மகிழ்விக்க முடியும்.  அவர்கள் மறையும் தருணத்தில்கூட அவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருப்பது பெரும் மகிழ்வை தரும்.  உங்கள் முன் ஒளிரும் ஒளி அவர்கள்.  அவர்களின் அருகாமை நம்மை இன்பத்தில் ஆழ்த்தும்.  அவர்களே இவ்வுலகின் உண்மையான ஒளி.  அவர்களுக்கு எதுவும் தேவையில்லை.  ஆனால் தங்கள் வளத்தால் அவர்களால் எல்லோர் மனத்தையும் வளமானதாக ஆக்க முடியும்.  நீங்கள் ஏன் அத்தகைய ஒருவராக ஆகக்கூடாது?  அதற்காக நீங்கள் எந்த மூலதனமும் இட வேண்டியதில்லை.  உங்கள் வாழ்க்கை மனப்பாங்கை சிறிதே மாற்றிக்கொண்டால் போதும்.  உங்கள் வாழ்வு மாறும்போது, அடுத்தவர் வாழ்விலும் மாற்றங்கள் ஏற்படும்.

ரமண மகரிஷியிடம் உலகிற்காக தாங்கள் என்ன செய்யக்கூடும் என்று பலரும் கேட்பர்.  அவர் அவர்களிடம் கேட்பார் “யாருக்காக யார் செய்வது?”  இதன்மூலம் அவர்களின் அகம் தனக்குள்ளேயே குவியும்.  உங்களை நான் மகிழ்விக்க வேண்டுமென்றால் நான் முதலில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.  நான் சோகத்திலாழ்ந்தால் உங்களை எப்படி மகிழ்விக்க இயலும்?  நீங்கள் சிரிக்க வேண்டுமென்றால் சிரிப்பது எப்படி என்று எனக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  நீங்கள் அமைதி பெறவேண்டும் என்று நான் நினைத்தால் அமைதி என்றால் என்ன என்று நானறிந்திருக்க வேண்டும்.  நம்முள் உள்ள அமைதியை, களிப்பை நாம் முதலில் கண்டடைய வேண்டும். நம்முள் உறையும் ஆவியுடனான நமது நட்பு இடையறாததாய் ஆகும்போது மட்டுமே அது இயலும்.

இது ஒரு மாயம் போன்றது; உங்களது நாளைய உலகம் இதே போலிருக்காது.  எதையும் மிகைப்படுத்துவதே உங்கள் வாழ்வாக இருக்கிறது.  நீங்கள் சித்தரிப்பது போல இவ்வுலகொன்றும் அத்துணை கேடானது அல்ல.  மடமை என்பது என்ன?  மனம் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ ஒன்றை மிகைப்படுத்துவதே மடமை.  ஒரு விஷயத்தை, கூட்டாமல் குறைக்காமல் அதன் இயல்பான மதிப்புடன் பார்த்தீர்களென்றால் நீங்கள் செய்வது அறிவுள்ள செயல்.  ஆனால் நாம் எதையும் மிகைப்படுத்தவே செய்கிறோம்.

ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளவரை கடந்துசெல்லும்போது அவர் உங்களைப் பார்த்து புன்னகைக்கவில்லை என்றால் வாழ்த்து சொல்லவில்லை என்றால், “அவருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை போலும்.  அதனால்தான் எனக்கு வாழ்த்து சொல்லவில்லை” என்று எண்ணுகிறீர்கள்.  அந்த அளவுக்கு நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் பற்றாக்குறையுடன் இருக்கிறீர்கள். எப்போதும் பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதில் குறியாக இருக்கிறீர்கள்.

எத்தனை கொடுமையான நோய் இது?  இந்த நோய் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், “நண்பர் வேலையில் தன்னையே இழந்திருக்கிறார்.  அதனால்தான் என்னை பார்க்கவில்லை” என்று நினைப்பீர்கள்.  அது உங்களை மகிழ்விக்கிறது.  “என்னை பார்க்கக் கூட இல்லை.”  “அவர் என்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறார்” என்பது இன்னொரு மனப்பாங்கு.  ஒரே விஷயம் இரு வேறு விதங்களாக பார்க்கப்படுகிறது.  ஒன்று உங்களை காயப்படுத்துகிறது.  மற்றொன்று மகிழ்விக்கிறது.  மகிழ்வதன் பக்கம் இல்லாமல் ஏன் காயப்படுவதன் பக்கம் இருக்க வேண்டும்?  நான் உங்களிடம்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். எங்கோ தொலைவில் உள்ளவர்களிடம் அல்ல.  உங்கள் உலகை அசலான சொர்க்கமாக உங்களால் மாற்ற முடியும்.  இதுவே சொர்க்கம்; வேறெதுவும் அல்ல.  உங்கள் உள்ளங்கையில் உள்ளது இந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த உலகு. ஆனால் நீங்கள் அதை வீசி எறிகிறீர்கள்.

இப்பாடலில் நாராயண குரு நமக்களிக்கும் உறுதி இது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 14

Standard
திரிபுவன சீம கடந்நு திங்கிவீங்கும்
திரிபுடி முடிஞ்ஞு தெளிஞ்ஞிடுன்ன தீபம்
கபடயதிக்கு கரஸ்தமாகுவீலெ
ன்னுபநிஷதுக்தி ரஹஸ்யமோர்த்திடேணம்

மூவுலகெல்லை கடந்து பொங்கும்

மும்மடி அறிவொடுங்கி ஒளிரும் தீபம்

கபடமுனிக்கு கைவசமாகாதென்னும்

உபநிடத மறையை மனதிலிருத்துவாய்.

                                                             (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 14)

அனைத்தையும் நிறைக்கும்  ஒளிர்வுடன் மூவுலகின் எல்லை கடந்து

மூவிதழ் அறிவு மங்கியபின் ஒளிரும் தீபம்

கபடமுனிக்கு இது ஒருபோதும் கைவசமாவதில்லை

என்னும் உபநிடத மறையை நினைவிலிருத்திட வேண்டும்

கத்தோலிக்க திருச்சபை பொதுமக்களில் தொடங்கி, சகோதர்ர், தந்தையர் எனும் புதுவர், குருமார்கள், தலைமை குருமார், போப்பாண்டவ மன்ற உறுப்பினர் என தொடர்ந்து இறுதியாக போப்பாண்டவரை கொண்டுள்ளது.  இந்தப்படிநிலையில் ஒருவித முதிர்ச்சி நிலை கணக்கில் கொள்ளப்படுகிறது.  ஒவ்வொருவரும் ஒரு எல்லையைக் கடந்து அடுத்த நிலைக்கு செல்ல முயன்றுகொண்டேயிருப்பர்.  முழுநிறைவை நோக்கிய வளரும் அளவீடு ஒன்று இதில் உள்ளது.  போப்பாண்டவர் நிலையை நெருங்கும்போதும் முழுநிறைவு என்பது எட்டப்படாததாகவே உள்ளது. அந்நிலையை கடந்த பின் அவர் புனிதராகிறார். அதற்கும் அடுத்த நிலையில் இருப்பது கிறித்துவே.  கிறித்துவின் தனிப்பண்புக்கும் அப்பால் மேலே உள்ளது சொல் அல்லது புனித ஆவி என்னும் இறையின் அழியா ஆன்மா.  அதற்கும் மேலே உள்ளது இறையே.

ஆக, அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் மெய்மையை அடைய நாம் பல படிநிலைகளை கடந்துவர வேண்டியுள்ளது.  காட்டாக, ஒரு மனிதன் ஆன்மிக குருவால் ஞான மார்கத்தில் வழிப்படுத்தப்படுகிறான்.  ஹரே கிருஷ்ணா இயக்கத்திலென்றால், அவன் தன் தலையை மழித்துக்கொண்டு ஒரு சிறு குடுமியுடன், மஞ்சள் பழுப்புடுத்தி குறிப்பிட்ட வழியில் ஹரே க்ருஷ்ணா என்று பஜனை செய்தல் வேண்டும்.  அவன் ஒரு நாள் சைதன்ய மகாபிரபுவாக, கிருஷ்ணனாக ஏன் முழுமுதலாகவே ஆக முடிவெடுத்தாலும் அதற்கு அவன் முயல்கிறான் என்பதே உண்மை.  இந்த நிலையில் அவன் செய்வது பாவனை மட்டுமே.

பாவனை செய்யும்போது நீங்கள் எதுவாக விரும்புகிறீர்களோ அதுவாக ஆகிவிட்டதாக கூறாதீர்கள்.  ஒன்றாக ஆக விரும்புவது வேறு  அதுவாகவே ஆகிவிடுவது வேறு.  அது நீண்ட பயணம்.  ஒரே நாளில் அதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என எண்ணாதீர்.  அது ஒரு வாழ்நாளுக்குரியது.  எளிதாக கருதுங்கள், அதே சமயத்தில் அதை முக்கியமானதாகவும் கருதுங்கள்.

முழுமுதலோடு இணைவதில் நமக்கு இரண்டு தடைகள் உள்ளன.   ஒன்று அண்டம் சார்ந்த்து, இன்னொன்று உளவியல் ரீதியானது.  நம் உடல் ஒரு தனி அலகு என்பது அண்டவியல் சார்ந்தது.  அது உளவியல் சார்ந்து வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதால் இயற்பியல் விதிகளுக்கும் வேதியியல் நிகழ்வுகளுக்கும் ஆட்படுவது.

மண்ணுலகம், வளிமண்டலம், விண்ணுலகம் என மூன்று உலகங்களை சுட்டுகிறது இப்பாடல்.  புவியீர்ப்பு நம்மை மண்நோக்கி கீழே இழுக்கிறது. அதனால் நாம் மன்னுயிராய் இருக்கிறோம், உறுதியான் மண்ணை நம் காலடியில் எப்போதும் உணர்கிறோம்.  ஒன்று பல என இந்நிலவுலகில் உள்ள அனைத்தையும் நோக்கிக்கொண்டு பல்வேறு வகையான அனுபவங்களை நாள்தோறும் பெறுகிறோம்.  வளிமண்டலத்தைப் பொறுத்தவரை, சூரியஒளியை காணும்போது ஆஹா அருமை என்கிறோம்.  ஆனால் இருள் கவியத் தொடங்கும்போது அது நம்மை எதிர்மறையாக பாதிக்கிறது.  மேகங்களும் வான்மழையும் நம் மனநிலையை மாற்றக்கூடும்.  வானகம் கதிரவனுக்கும், நிலவுக்கும், விண்மீன்களுக்கும் இருப்பிடம்.  முதலில் நம் கண்கள் கொண்டு வானை நோக்கும் நாம் பின்னர் தொலைநோக்கிகள் கொண்டு பார்க்கிறோம்.  அவை நம் கண்கள் பார்க்கக்கூடிய தொலைவினை மேலும் நீட்டிக்கின்றன.  இப்போது அருகிலுள்ள கோள்களுக்கு ஏவுகணைகளை அனுப்புவதன் மூலம் நம் கைகால்களை நீட்டுகிறோம்.  இவையெல்லாம் ஒரு பெரும் வியப்புணர்வை ஊட்டுகின்றன.

ஆக, நாம் மூன்று புற உலகுகளின் இருப்பு குறித்த ஒரு முடிவுக்கு வருகிறோம். இந்த பற்றுக்கோளை அடைந்தபின் அதனை நம் அகத்திலிருந்து நீக்கி, ஒவ்வொன்றும் ஒற்றை மெய்மையின் வெளிப்பாடே என்பதை உணரவேண்டும்.  நாம் கற்றவை அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும்.  அது அத்துணை எளிதல்ல.

நாம் காணும் அண்டம்சார் உலகு ஒரு தனித்த முறையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  பல்லாண்டுகளாய் நாம் அதை அறிந்துள்ளமையால், பல எல்லைகளாலும் பிரிவுகளாலும் நம் அக இயல்பிலிருந்து நாம் விலக்கப்பட்டுள்ளோம்.  ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் உட்பல பலருக்கும் அதனை ஒன்றாகக் காணவேண்டுமென்ற கனவாக இருந்துள்ளது.  சார்பியலின் பொது மற்றும் சிறப்புக் கூறுகளையெல்லாம் ஒரு மைய ஏற்பாடாக ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு கருதுகோள் இருக்கவேண்டும் என்று ஐன்ஸ்டீன் எண்ணினார்.  தொல்பழங்காலம் தொட்டே கணிதவியலாளரும் இயற்பியலாளரும் பொருட்களை அளந்துகொண்டிருந்தனர்.  யூக்ளிடியன் காலத்தில் எல்லாவற்றையும் முப்பரிமாண கட்டகமாக துல்லியமாக எப்படி அளக்கலாம் என்று அறிந்திருந்தனர்.  தெகார்தேயின் காலத்திலிருந்தே ஏற்கனவே பிரிக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களிடையேயான உறவை காலத்தை இடத்துடனும், வடிவவியலை இயற்கணிதத்துடனும் ஒருங்கிணைத்து புரிந்துகொள்ள விழைந்தனர்.  இதன் நீட்சியாக, நேரத்தை நான்காவது பரிமாணமாக சேர்த்து, நிலைத்த அண்டத்திற்கு பதிலாக ஒரு சார்புலகை ஐன்ஸ்டீன் முன்வைத்தபோது செவ்வியற்பியலாளரின் உலகுகுறித்த பார்வை பெரிதும் பாதிப்பிற்குள்ளானது.  அதன் பின்னர், தாளில் தெரியுமளவு இல்லை என்றாலும் நாம் இயல் உலகை வேறுவிதமாக பார்க்கத் துவங்கினோம்.   எம்பயர் ஸ்டேட் கட்டடம் முப்பரிமாண நோக்கில் கட்டப்பட்டதுதான்.  ஆனால் ஐன்ஸ்டீன் இல்லை அது நாற்பரிமாணம் என்றபோது, அக்கட்டடம் இடிந்துவிடவில்லை.  தொடர்ந்து நின்றுகொண்டுதானிருந்தது.  அப்படியென்றால், பொருட்களை புதிய கோணத்தில் பார்ப்பது எவ்வித பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது?

இப்போதும் ஒரு பென்சிலை கொண்டு ஒரு தாளில் முக்கோணம் ஒன்றை வரைந்தீர்கள் என்றால், மூன்று நேர்கோடுகளும் மொத்தம் 180o கொண்ட மூன்று கோணங்களும் கிடைக்கும்.  மொத்த பிரபஞ்ச அளவிலான ஒரு தாளில் மூன்று நேர்கோடுகளை வரைவது உம்மால் ஆகாது.  கோடுகள் வளைவதோடு கோணங்களும் 180o க்கு மேலிருக்கும்.  ஆனால் பிரபஞ்ச அளவிலான இந்த வளைவு ஒரு தச்சன் அளப்பதற்கு பயன்படுத்தும் நேர்கோடுகளை இல்லாமலாக்கிவிடுவதில்லை.  செவ்வியற்பியல் இன்னும் தினசரி வாழ்வில் சரியாகவே செயல்படுகிறது.

ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நாம் இவ்விரண்டையும் தொடர்புறுத்தவேண்டும்: பிரபஞ்ச அளவில் உண்மையான ஒன்று ஒரு வகையில் உண்மையாக இல்லை, ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் உண்மையான ஒன்று பொதுவான உண்மையாக இருப்பதில்லை.  நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள பேரண்ட உலகை நாம் கணிதம் மூலமே அறியமுடியும்.  அதை அணுக வேறு வழியே இல்லை.  அதில் உள்ளவை சிலதை நாம் பார்க்க முடியும்.  ஆனால் அதை சரியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் நாம் கணக்கீடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மேலும் நம்மால் காணவே முடியாத நுண்ணுலகம் உள்ளது.  அதையும் கணிதம் மூலமே நாம் அறியமுடியும். ஒரு உயிரணுக்கோலை நுண்ணோக்கியைக் கொண்டே காணமுடியும்.  அதற்குள்ளிருப்பது, ஒவ்வொரு இழையிலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைடு இணைகளைக் கொண்ட டிஎன்ஏ. அதனை கற்பனை செய்து பார்ப்பதே இயலாது என்றாலும் அறிவியலாளர் அதனை தகவமைக்கத் துவங்கிவிட்டனர்.

உலகம் பேருருக் கொண்டதாய், செயலறிவு சார்ந்ததாய், மீநுண்ணியதாய் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  ஒருங்கிணைந்த பார்வையை நீங்கள் எங்ஙனம் அடைய முடியும்?  நாராயண குரு இங்கே கோருவது ஒருங்கிணைந்த பார்வையை அல்ல, ஒருமித்த [ஒன்றென உணரும்] பார்வையை.  ’ஒருங்கிணைந்த’ எனும்போது, ஒன்றை இன்னொன்றோடு இணைத்து ஒரு ஒட்டுமொத்த பார்வையை பெறுவது.  ஒருமித்த பார்வை என்பதோ அகம் வழியே அனைத்தையும் ஒரு விழிப்புணர்வாய் ஒரு அனுபவமாய் காண்பது.  அப்போதுதான் நீங்கள் மூவகை இயல் உலகின் எல்லைகளையும் கடக்கிறீர்கள்.  புறவுலகு என்று நீங்கள் சொல்வது மூன்று பிரிவுகளாக பகுக்கப்பட்டது.  நம் அகத்தில் இது குறித்த ஒருமித்த புரிதல் இருக்குமென்றால் எல்லா தனித்துவங்களும் மறைந்துபோகும்.

அகம்சார் நனவுநிலையிலும் மூன்று உளவியல் தடைகள் உள்ளன.  ‘நானறிகிறேன் என நான் அறிகிறேன்’ என்பது முதலாவது.  நான் எப்படி அறிகிறேன் என்பது இரண்டாவது.  நீங்கள் எல்லோரும் இங்கிருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் யார் என்பதையும் நானறிவேன்.  மூன்றாவதாக, உங்களில் பணிபுரியக்கூடிய ஒருவரும் இன்று இங்கே இருப்பதால் நான் மகிழ்கிறேன் என்பதையும் நானறிகிறேன். இம்மூன்றும் எனது அக அனுபவத்தில் உறைகின்றன.  ஆக உலகம் அண்டம்சார்ந்தும் உளவியல் சார்ந்தும் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதோடு புறவயமாகவும் அகவயமாகவும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  இவற்றையெல்லாம் கடந்துசெல்வது எங்ஙனம்?

இன்று நீங்கள் உங்களை தயார் செய்துகொள்ளலாம்.  ஆனால் அது கடந்தநிலைக்கான ஒரு பாவனை மட்டுமே.  இந்த பாவனை என்பதை எதிர்மறை பொருளில் கொள்ள வேண்டியதில்லை.  போப்பாண்டவர் செய்வது பாவனைதான். ஏனெனில் அவர் இன்னும் சிலுவையிலறையப்படவில்லை. ஆனால் அவர் செய்வது பாசாங்கும் அல்ல. திருத்தூதரின் நிலையை அடைய அவர் முயல்கிறார்.  அவர்களது மனநிலையைப் பெற்று இறையாணைகளை ஏற்று இறையோடு ஒன்ற விழைகிறார்.

இந்தியாவில் ஒளியும் நிழலும் கொண்ட ஒரு படிமத்தை பயன்படுத்துகிறோம். அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்னும் முப்பிரிவுகளின் நிழல்களை ஒளி விலகச்செய்கிறது.  இம்மறை உண்மை கபடமுனி என்னும் பாசாங்கு செய்பவனுக்கு தெரிவதில்லை.  வடமொழியில் ‘படம்’ என்பது துணியையும் ‘க’ என்பது ‘என்ன’ அல்லது ‘ஏன்’ என்பதையும் குறிப்பன.  “இவ்வுடையை ஏன் அணிகிறீர்கள்?” என்று மக்கள் வினவக்கூடும்.

”நான் ஒரு யதி என்பதால்” என்று நான் பதிலளிக்கிறேன்.

”மென்மஞ்சளாடை அணிவதாலேயே நீங்கள் யதியாகி விடுகிறீர்களா?”  உங்கள் உடையால் மட்டுமே நீங்கள் யதி என்றால் அதில் எந்தப் பொருளுமில்லை.  ‘படம்’ (உடை) காரணமாக துறவியாகின்றவர் புறக்கூறுகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவார்.  அவருக்கு எந்தவிதமான ‘அறிதலு’ம் நிகழ்வதில்லை.  உடையால் துறவியானவரைப் பற்றி நாம் இழிவாகக் கூறவில்லை.  அவர் இன்னும் வந்துசேரவில்லை.  வந்துகொண்டிருக்கிறார்; வரிசையில் உள்ளார்.  ஒருவர் அவ்வழியில் மெல்ல மெல்ல முன்னேறுகிறார்; ஒருநாள் ஒருமித்த புரிதல் அவர் உள்ளிலிருந்து நிகழும்.

எப்போதாவது அறிவியலாளர் இயலாத சிலவற்றை கண்டடையக்கூடும்.  ஒளியானது ஒரே சமயத்தில் துகள்களுடையதும் அலைகளுடையதுமான பண்புகளை காட்டக்கூடும்.  துகள்போன்ற அலைகளால் ஆனதென்றோ அலைபோன்ற துகள்களால் ஆனதென்றோ அதை நாம் சுட்டுவோம்.  அலைபோன்ற துகள் எனும்போது இருவேறுபட்ட கருதுகோள்களை உங்கள் எண்ணத்தில் நீங்கள் இயலாத வகையில் இணைத்துப் பார்க்கவேண்டும்.  ஒன்று எப்படி துகள்போன்ற அலையாகவோ அலைபோன்ற துகளாகவோ எப்படி இருக்கமுடியும்?  ஆனால், குவாண்டம் இயற்பியலை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் இந்த இயலா நிலைபாட்டை நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டேயாக வேண்டும்.  இல்லையெனில் இதை ஒப்புக்கொள்ளா துகள் இயற்பியலாளர் என்றும் அலை இயற்பியலாளர் என்றும் இரு அணிகள் இருக்கவேண்டும்.  இயற்பியலுக்கு ஒருமித்த தரம் இருக்கவேண்டுமென்றால் அவர்கள் அலை துகள்போன்றதென்றும் துகள் அலைபோன்றதென்றும் ஒரு சமரசத்திற்கு வரவேண்டும்.  இந்த இணக்கம் என்பது சொற்களில் மட்டுமே.  சதுர வட்டம்?  ஆம், சதுரம்போன்ற வட்டம், வட்டம்போன்ற சதுரம்.  இவையெல்லாமே வெறும் அறிவுசார் விளையாட்டுக்கள் மட்டுமே.

இங்கு நாம் நமது கருதுகோள்களையெல்லாம் மாற்றி ஒரு அறிவுசார் விளையாட்டை மேற்கொள்ளும்படி கோரப்படவில்லை.  மாறாக புற உலகின் ஒருமையையும் அக உலகின் ஒருமையையும் உள்ளிலிருந்து உணரவேண்டும் என்பதே நோக்கம்.  இவ்விரு ஒருமையும் ஒரு மறைமெய் நிலையில் மட்டுமே அறியக்கூடுவன.  அறிவுபூர்வமாக அடையப்படக்கூடியவை அல்ல.  அடுத்த பாடலில் நாராயணகுரு  ஒரு மறைமெய் நிலையைப் பற்றி கூறுவார்.  இப்போதைக்கு நாம் அதை ஒரு அகப்படிமமாக மட்டுமே உணரமுடியும்.  ஒருநாள் நீங்கள் அதை மெய்யாகவே அடையக்கூடும்.

உங்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படுவது என்ன?  ஒரு யதியாக, முனியாக ஆவதற்கு சில வழிமுறைகளை நமக்கு அளித்துள்ளனர் அறிவோர்.  ஒன்று ‘அமான்விதம்’ – “நான் உன்னைவிட சிறந்தவன்” என்று நீங்கள் சொல்லாத நிலை.  ஒரு அளவுகோலைக் கொண்டு உங்களை அளந்தபின் ஒவ்வொருவராக பிறரை அளந்து வேறுபாடுகளை ஆராயும்போது உங்களிடம் ஒரு மேட்டிமை கூடுகிறது.  இது ஒருமித்த தரிசனத்திற்கு எதிரானது.  உங்களை ஒரு தனித்த இருப்பாக நினையாமல் பொதுமையில் ஒரு பகுதி என்று உணரவேண்டும்.  அதுவே அமான்விதம்.

அதம்பித்வம் என்பது இன்னொரு கருத்து.  அவ்வப்போது ‘என்னால் இதை செய்ய முடியும்’ என்ற ஒரு தற்பெருமை நமக்கு உண்டாகிறது.  இந்தப் பெருமிதத்தை நாம் துறக்கவேண்டும்.  அடுத்ததாக க்‌ஷாந்தி – பொறுமை. நாமெல்லோரும் இருளில் வாழ்கிறோம்.  இருளில் அலையும் நாம் ஒருவர் மீது ஒருவர் மோதிக்கொள்ள நேரும்.  அதற்காக எரிச்சலடையாதீர்.  பொறுமையை கடைபிடியுங்கள்.  அதை எளிதாக நினையுங்கள்.  அடுத்து ஆர்ஜவம்.  மனதை நேராக்குங்கள், விழிப்புடன் இருங்கள், நிமிர்ந்திருங்கள்.  மெய்மை என்று வரும்போது எவ்விதத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காதிருங்கள்.  அறிவுபூர்வமாக மெய்மை பாராட்டுவதோடு உணர்வுரீதியாக அதை காக்கவும் வேண்டும். இந்த நேர்மையை வளர்த்துக்கொள்வதே ஆர்ஜவம்.

அடுத்து சாமதானம்: உங்கள் வாழ்வில் நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில் செல்லுங்கள்.  எந்த கவனச்சிதறலும் வேண்டாம்.  மனம் தரும் தொந்தரவுகளை கணக்கில் கொள்ளாதீர்கள்.  அகப்புறத் தொல்லைகளால் நீங்கள் எந்த பாதிப்பும் அடையக்கூடாது.  நீங்கள் வளர்த்துக்கொள்ளும் ஆர்வம் அனைத்தையும் நிறைவடையச் செய்வதாய், உங்கள் வாழ்வின் மொத்த இன்பமும் அதில் இருப்பதாய், ஒவ்வொரு கணத்தையும் பொருள் கொள்ளச் செய்வதாய் இருக்கட்டும்.  உங்களை எந்த மெய்மைக்கு அர்ப்பணம் செய்தீர்களோ அது உங்கள் பகலையும் இரவையும் இன்பத்தால் நிறைக்கும்.  இதில் தவறுகளோ தோல்விகளோ நேர்ந்தாலும் அவற்றை எதிர்கொள்ளுங்கள்.  உங்கள் மையத்திலிருந்து விலகாதீர்கள்.  உறுதியுடன் இருங்கள்.  இதை செய்யவேண்டுமென்றால், உங்கள் நோக்கம் என்ன என்பதிலும் அதற்கென நீங்கள் வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியை குறித்தும் நீங்கள் தெளிவாக இருத்தல் வேண்டும். இதை செய்யும்போது இயற்கை தன் பெருங்கருணையால் உங்களுக்கே என தரும் பங்கினை மட்டும் பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.  பிறரிடமிருந்து எதையும் பறித்துக்கொள்ளாதீர்கள்.  வாழ்வை அனைவருடனும் கச்சிதமாக பகிர்ந்து கொள்ளல் வேண்டும்.  மொத்த உலகுடனும் பகிர்ந்து வாழும் ஒரு வாழ்க்கை முறைக்கேற்றவாறு உங்களை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்.  முழுமையான் ஒத்துழைப்பு நல்கப்படும்.  உங்களது மகிழ்வில் அனைவருடைய மகிழ்வையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.  ஆனால் உங்கள் மகிழ்வையே மிதித்துச் செல்லாமலிருங்கள்.  பிறருடைய நண்பனாய் இருப்பதுபோலவே உங்களுக்கே நீங்கள் நண்பனாய் இருங்கள்.  உங்களை தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு சுய பகைமையை வளர்த்துக்கொள்ளாதீர்கள்.  பிறரோடும் பகைமை இல்லை; தன்னுடனும் பகை இல்லை.  உலகு உங்களுக்கு தொல்லை தர அனுமதிக்காதீர்கள்; உலகை நீங்கள் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.  மேலும் மேலும் ஒத்திசைவை நோக்கி செல்லுங்கள்.

ஞானிகளான நம் முன்னோர் வேதம், கவிதை, இலக்கியம், வரலாறு என தமது ஞானத்தை பதிவு செய்து தொடர்ந்து நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்டே உள்ளனர்.  அவர்களிடமிருந்து ஒளியை பெறுங்கள். சில மணிநேரங்கள் படித்து, எண்ணியிருந்து, தியானித்து பயனடையுங்கள்.  இவ்வழிகள் எல்லா மதகுருக்களாலும் ஏதோ ஒரு வழியில் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.  நம்மிடம் அறிவுரைக்கு பஞ்சமில்லை.  நம் மேசைகளை ஒழித்து எல்லாவற்றையும் அதனதன் இடத்தில் வைத்து தொடங்கவேண்டியதுதான்.  அதன் பின்னர் நாளும் வளர்ச்சிதான்.

பழங்காலத்தில் நேர்மையாளனை கண்டுகொள்ள ஒரு வழி இருந்தது.  அரசனுக்கு முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தப்படும் கள்வன், கனலும் மழுவை கையால் எடுக்கும்படி பணிக்கப்படுவான்.  அவன் நேர்மையானவன் என்றால் அது அவனை சுடாது; திருடன் என்றால் எரிக்கும்.  சாந்தோக்கிய உபநிடதம் இதை மெய்மைக்கான ஒரு தேர்வாக கூறுகிறது. உண்மை என்பதும் பொய்மை என்பதும் அகச்சார்புடையவை.  ஆனால் கனலும் இரும்பை பிடிப்பதென்பது புறவயமானது.  ஆயினும், அகவய உலகையும் புறவய உலகையும் ஒன்றாய் ஆளும் ஒரு மெய்மை உண்டெனவும் ஒருவன் உண்மையானவனாக இருந்தால் அவனுக்கு எதுவும் நேராது எனவும் ரிஷிகள் நம்பினர். அது ஒருமைகூடிய பார்வை.  நமக்கு அது அபத்தமானதாக தோன்றலாம்.  ஆயினும், இன்றும் எரிபடாமல் நெருப்பில் நடப்போர் உள்ளனர். உடலியல் மாற்றங்கள் உளவியல் மனோபாவம் காரணமாக வரக்கூடும்.  மனமும் உடலமும் அவற்றை இணைக்கும் சக்திவாய்ந்த வேறொரு நிலையால் கட்டுக்குள் வைக்கப்படுகின்றன.

பிருகதாரண்யக உபநிடதம் சத்யம் என்பதற்கு உண்மை என்று பொருள் கூறுகிறது.  ச, த, ய என்னும் மூன்று உறுப்புகள் கொண்ட சொல். ‘ச’ என்பதும் ‘ய’ என்பது இருப்பதை குறிப்பன; ‘த’ என்பது இல்லாததை குறிப்பது. ஆக, இருபுறமும் மெய்மை இருக்க நடுவே மெய்யின்மை உள்ளது.  சத்யம் என்ற சொல்லே மெய்மை இருபக்கமும் இருக்க நடுவே மெய்யின்மை இருக்கும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  இருபுறமும் மெய்மை இருக்கும்போது மெய்யின்மை அங்கு இருக்கமுடியாது, ‘ஆகவே கவலைப்படாதே!’ என்கிறது அச்சொல்.  அதேபோல்தான் நம் உலகும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  ஒரு பெரும் மெய்மை (அங்கே-புறத்தே) இருக்கிறது; நமக்குள்ளும் ஒரு பெரும் மெய்மை உள்ளது. நமது அன்றாட வாழ்வில் நிகழக்கூடிய எந்த மெய்யின்மையையும் இவ்விரண்டு மெய்மைகளும் இல்லாமலாக்கிவிடும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 12

Standard

தோலுமெலும்பும் மலமும் துன்பம்தரும்

நாற்றங்களுமேந்தும் அகந்தையை காண்க

அழியும் இதுவேறு அழிந்து முழுமையாகும்

பெருமகந்தை வந்திடா வரம் அருள்க

                                                             ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 12

முந்தைய பாடல்களில், அடுத்தடுத்து வைக்கப்பட்ட இரு பண்புக்கூறுகளை விவரித்தோம்.  ஒன்று நோக்கிநிற்கும் அகம்.  மற்றொன்று உடற்செயல்பாடுகளிலும் பல்வேறு மனமாற்றங்களிலும் சிக்கிகொண்டுள்ள நனவு.  ஒருவன் தன் மெய்மையை கண்டெடுக்க முயலுகையில் அவன் தனது மெய்சார் அடையாளத்திலோ ஆன்மீக அடையாளத்திலோ சிக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  பெரும்பாலும் ‘நான்’ எனும் எண்ணம் வரும்போது நாம் உடலையும் அதன் உளச்செயல்பாடுகளையுமே எண்ணுகிறோம்.  இந்த ‘நான்’ என்பது புனையப்படும் ‘நான்’. உண்மையில் அப்படி ஒன்றில்லை.  பல உயிரிச் செயல்பாடுகளையும் எண்ணங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு வசதிக்காகவே அது வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.  வளரும் குழந்தை இவ்வுலகில் நுழையும்போது ‘நான்’ என்ற எண்ணம் அதற்கிருப்பதில்லை.  மாந்தர் அதை ‘நீ’ என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  பின்னர், பெரியவர்களைப் பார்த்து குழந்தையும் ‘நான்’ என்கிறது.  ‘நான்’ எனும் இந்த அடையாளம் குழந்தையில் நிலைத்துவிடுகிறது.

‘நான்’ எனும் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியே உடலென்பது.  வெளியில் நாம் பார்ப்பது தோல்.  உள்ளே நம் உடலமைப்பு எலும்புகளையும் அனைத்துவித மலங்களையும் கொண்டது.  அமெரிக்காவில் இருக்கும் நீங்கள் இதனை குருதி என்றும் குடல் என்றும் சொல்லலாம். இதனைக் காக்க எவ்வளவு முயற்சித்தாலும்  ஒரு துயர முடிவே இதற்கு நிகழ்கிறது.

நம்மில் உள்ள உள்ளுறுப்பு இவ்வுயிரியைச் சார்ந்தது.  அதனுள் பல்வேறு முன்வரையறைகள்-‘வாசனை’கள், முதிரா நினைவுகள் உள்ளன.  இவை மேலெழும்போது அவை நனவின் உசாவும் பண்பை தூண்டுகின்றன.  கேள்விகள் எழுகின்றன.  பின்னர் நினைவுகள் இக்கேள்விகளுடன் தொடர்புறுத்தப்பட்டு நாம் சில முடிவுகளுக்கு வருகிறோம்.  உணர்ச்சிசார் விருப்புகள் தோன்றுகின்றன; பல்வேறு அவாக்கள் நிறைவேறுகின்றன.  அகந்தை இவற்றையெல்லாம் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

உடல் தோலால் மூடப்பட்டுள்ளது.  தோல் உணர்வுடையது.  உடல் முழுவதையும் மூடியிருக்கும் உணர்வுறுப்பு அது.  நம்மைச் சுற்றிலும் நம் உணர்ச்சிகள் நம் உடல்ரீதியான் இருப்பை எந்நேரமும் நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கின்றன.  கண்களும், காதுகளும், நாசியும், நாவும் எல்லாம் தோலின் வேறுபட்ட வடிவங்களே.  கண்ணில் உள்ள தோல் ஒளியை உணரத் தேவையான மீநுண்மை கொண்டுள்ளது; காதில் உள்ள தோல் ஒரு முரசாக ஆக்கப்பட்டு அதிர்கிறது; மூக்கிலுள்ள தோல் மோப்பக் கணுக்களைக் கொண்டுள்ளது; நாவின் தோல் சுவை அரும்புகளை பெற்றுள்ளது.  எல்லாம் தாண்டி அது தோல் மட்டுமே.  நாராயண குரு இங்கே புலனுணர் அமைப்பை விளக்க தோலை பயன்படுத்துகிறார்.  உடல்சார் பொருளை அகத்துடன் இணைத்துள்ளது கூர்மதியுள்ள செயல். புலனுறுப்பு என்பதால் தோல் அகம் சார்ந்தது; அதே நேரத்தில் தசைகளையும், திசுக்களையும், நரம்பியல் அமைப்பையும், எலும்புகளையும் ஒன்றாய் பிடித்திருப்பதற்கான புற உறையும் அது.

எலும்பியல் அமைப்பு உடலுக்கென்று அதற்கேயான ஒரு வடிவை அளிக்கிறது.  நாம் உயிருடனிருக்கும்போது நம்மால் ஒடிச்சாடி, குதித்து, குட்டிக்கரணம் அடிக்க முடிகிறது.  மிகச்சிறப்பான முறையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக தோன்றுகிறது.  எலும்புகள் எல்லாம் சிறப்பாக அடுக்கப்பட்டு தமது குழிகளில் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.  ஆனால் நம் எளிய மூச்சு உடலை நீங்கும்போது இவ்வெலும்புகளெல்லாம் தனித்தனியாகின்றன.  இடுகாடொன்றிற்குச் சென்று பழைய உடலொன்றை தோண்டி எடுக்கும்போது அவற்றின்மீது சதையோ தோலோ இருப்பதில்லை.  எந்த உறுப்பும் காணப்படுவதில்லை, மண்டையோட்டிற்குள்ளும் மூளையும் பிறவும் இருப்பதில்லை.  சுத்தமான எலும்புகளே எஞ்சுகின்றன.  அவற்றை எடுக்க முயலுவோமென்றால் அவை தனித்தனியாக உதிர்ந்துவிடுகின்றன.  உடற்கூறியலாளர்கள் கம்பிகளைக் கொண்டு கட்டி அவற்றை நிறுத்தி வைக்கின்றனர்.  வாழும்போது அவற்றைப் பிணைத்து வைத்திருப்பது எது?  இந்த மூச்சுக்காற்றுதான்.  நமது உடல் என்பது எளிதில் மறையக்கூடியது.

நாம் பார்த்த தோலுக்கும் ‘நான்’ எனும் நனவுக்கும் – தன் முனைப்புக்கும்(ego) – இடையில் பல அவாக்கள் எழுகின்றன.  ஃபிராய்டின் கருத்துப்படி நமது அவாக்களின் விளைநிலம் தோலின் உய்த்தலில் பல்வேறு உட்கிடப்புறுப்புகளில் உள்ளது. இவை எளிதில் தூண்டப்படுகின்றன.  குழந்தை அதன் நாவின் உட்புறமும் உதடுகளின் உட்புறத்தோலும் தேய்க்கப்படும்போது ஒரு காமம்சார் இன்பநுகர்வை அடைகிறது.  அது தன் தாயின் முலைக்காம்பை சப்பும்போது, காம்பில் காமம்சார் தூண்டல் நிகழ்ந்து மின் தூண்டல் மூலம் பால் சுரக்கிறது.  தாய் தன் குழவியின் வாயில் பாலை சுரக்கிறாள்.  குழந்தை இந்த உதடுகளின் உய்த்தல் மூலம் தூய காமம்சார் இன்பத்தை நுகர்கிறது; அதற்குப் பரிசாக பாலும் கிடைக்கிறது.  அச்செயலை மேலும் செய்வதற்கு குழந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

அந்தப் பால் அடுத்த முனைக்குச் செல்லும்போது குழந்தை மலமும் சிறுநீருமாக வெளியேற்றுகிறது.  ஒவ்வொரு வெளியேற்றத்திலும் அதற்கு மூலத்தில் இன்ப நுகர்வேற்படுகிறது.  ஆக குழந்தையின் ஆதி இன்பங்கள் தாயின் பாலைப் பருகுவதும், மலமூத்திரங்களை வெளியேற்றுவதுமே.  அதற்கு மேலாக தாய் அதன் கன்னங்களையும் முகவாயையும் தொடுகிறாள்.  கைகால்களை தொட்டு கிளர்ச்சியூட்டுகிறாள்.

உடல் முழுவதும் கிளர்ச்சியேற்படுத்தும் பகுதிகள் உள்ளன.  மனிதர்களின் பெரும்பாலான இன்ப அவாக்கள் கிளர்ச்சியூட்டப்படுவதால் தோன்றுகின்றன.  அழகான ஒன்றைப் பார்க்கும்போது கண்ணின் நுண்ணுணர்வு கிளரப்பட்டு ஒருவகை காமம்சார் இன்பம் ஏற்படுகிறது.  குரல்களும் இசையும் தரும் கிளர் அதிர்வுகள் மூலம் காதிற்கு இசையின்பம் கிட்டுகிறது.  பலவித மணங்கள் மூக்கை கிளர்த்துகின்றன.  ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் நாம் வாழ்வதே தோல் பெறும் இன்பத்திற்காகத்தான்.  இவ்வின்பங்களுக்கான அவாக்கள் உறைவது மிக ஆழத்தில் என்றாலும் அவை தோலளவிலேயே வாழ்கின்றன.  ஒருவிதத்தில், வாழ்வின்பங்கள் எல்லாமே தோலாழம் வரையே நிகழ்பவை.

தொடுகை நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றுதான்.  ஆனால், தீச்சூடு படும்போது எதையும் தொடவே நாம் அஞ்சுகிறோம்.  காலில் முள் குத்திவிட்டதென்றால் தரையில் கால் வைப்பதே நம்மை பதட்டப்படச் செய்கிறது.  இன்பம் இருக்குமிடத்தில் வெகு அருகிலேயே வலியும் இருக்கிறது.  இன்பத்தேடல் பெரும்பாலும் வலியையே அளிக்கிறது.

உடல்சார் வலி போதாதென்று, மதத்தினர் குற்றவுணர்வென்பதை கண்டுபிடித்து அறம்சார் வலியை வேறு சேர்த்துள்ளனர்.  நவீனயுக மனிதனில் உள்ள பல தோல்சார் இன்பங்கள் பெரும் பாவத்துடனும் பெரும் குற்றவுணர்வுடனும் நெருக்கமான தொடர்புடையவை.  அமெரிக்காவிலும் பிற இடங்களிலும் இரண்டு ஆண்களோ இரண்டு பெண்களோ ஒன்றாக உறங்குவதைக் கண்டால் அதை பெரும் பிரச்சினையாக்கும் போக்கு உள்ளது.  நட்பென்று அதை போற்றுவதற்கு பதிலாக ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று அவர்கள் தூற்றப்படுகின்றனர்.  தோலும் தோலும் தீண்டப்படும்போது பரபரப்பும் குற்றவுணர்வும் ஏற்படுகிறது.  தோலும் தோலும் தீண்டினால் மேலுலகில் இறைவன் வருந்துகிறான் என்கின்றனர் மதம்பேணுவோர்.  இது அத்துணை பெரிய விஷயமா என்ன?  ஒருவரது தோல் மற்றொருவருடையதை தீண்டுவது ஒரு சிறு கிரகத்தில் நிகழும் ஒரு மிகச்சிறிய நிகழ்வு மட்டுமே. ஆனால் அதற்கெதிராக நாம் குற்ற விதிகளையும் ஒழுக்க விதிகளையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம்.  நீதிமன்றங்களில் வக்கீல்கள், ‘தொட்டான், தொடவில்லை’ என்று வாதிட்டு அதற்கு சாட்சிகளும் தடயங்களும் அளிக்கின்றனர்.

மொத்த உலகமும் ஒரு பெரும் குளறுபடியில் இருக்கிறது.  இயல்பாகவே அழிவை நோக்கிச்செல்லும் அதன் இயல்பே இதற்கு முதன்மைக் காரணம்.  போதாக்குறைக்கு நம் தன்முனைப்பென்னும் அசட்டுத்தனம் வேறு.  மிஞ்சும் விழுமியம்தான் என்ன?

இங்கே குரு, ‘இது அழியும்’ என்கிறார்.  தோலில் தொடங்கி இன்பம் விழையும் உள்ளுறை அவாக்களின் ஆற்றல்கள் வரை உள்ள மொத்த அமைப்பும் அழியக்கூடியது.  அதைக் குறித்து தியானிப்பது பெரிய பயனேதும் அளிக்காது.  தன்னியல்பை எய்துவதற்கு – ‘சரூப்யசித்தி’க்கு  – அது வழிவகுக்காது. உடல், மனம், புலன்கள் அல்லது சிறிது நேரத்தில் மறையும் புலனின்பங்கள் இவை குறித்து தியானிப்பதன் மூலம் அழிவற்றதை அறியமுடியாது.

சினைமுட்டையாய் அன்னையின் கருவிலிருக்கும்போதே, வளரும் கருவாய், அன்னைக்கும் தனக்கும் இடையேயான விளக்கமுடியா இடையீடு மூலமாக தன்னை வெளித்தள்ளும்போதே, இறுதியில் தன் விடுதலையை அடைந்தபோதே இருந்த தூய விழிப்புநிலையை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்பவேண்டும்.  இவையெல்லாம் உள்ளுறையும் வேறொரு விழிப்புணர்வால் செய்யப்படுகின்றன.  தாயிலும், சேயிலும் தந்தையிலும், பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிர்களிலும் உறையும் அது ஒன்றே. அது ஒரு பொதுவான வாழ்க்கைக் கோட்பாடு, வாழ்வின் ஒரு சீரான மெய்மை.  அது செயலற்று இருக்கக்கூடும், வடிவுபெறக்கூடும், அனைத்து விழிப்புநிலை சாயைகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்தக்கூடும். ஆனால் ஒருபோதும் அது பாதிப்புக்குள்ளாவதில்லை. அது அழிவற்றது, அது இறப்பதில்ல. அதுவே ‘ஆத்மன்’ எனப்படுவது.

அதை தியானிப்பதற்கு முதுமுனிவர் ஒரு வாய்பாட்டை வகுத்தனர் – ‘அயம் ஆத்ம பிரம்மா’.  அதன் பொருள் – ஆத்மாவே பிரம்மம்; அனைத்திலும் உறையும் இத்தன்னொளிர் விழிப்புநிலையே முழுமுதலானது.  தோலுக்கும் பிற எல்லா அவாக்களுக்கும் இடையில் உறையும் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.  இதை தியானிக்கையில், தொடர்ந்து சிந்திக்கையில், அந்த விழிப்புணர்வு குறைவற்றதாகிறது.

பக்தியே உச்சபட்ச ஒப்புக்கொடுத்தல்.  சங்கரர் தன் விவேகசூடாமணியில் பக்தியை மெய்யுருவின் மீதான இடையறா தியானம் என்கிறார்.  நம் மெய்யுரு என்பது என்ன?  அதுவே உணர்தல், நம் மெய்யிருப்பை புரிந்துகொள்ளுதல்.

அது வளர்ந்து முழுமுதலாகிறது.  இது நிகழ்கையில், நாம் ‘நான் என்பது இவ்வுடல்’ என்னும் நம் முதன்மை அடையாளத்தை காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.  அல்லாமல், பொருந்தா இரண்டு பொருட்களை நாம் இணையாக வைக்கிறோம் – உடலிலிருந்து பிறக்கும் தன்முனைப்பையும் ‘நீயே முழுமுதல்’ எனும் ரிஷியின் வாக்குடன் அகத்தையும்.  இதனால் உடல்போர்த்த இந்த தன்முனைப்பே முழுமுதல் என்ற பொருள் தோன்றுகிறது.  மதவாதிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் இத்தகைய ஒரு நிலையை எய்திவிடுவது வியப்பானது.  பின்னர் அவர்கள் தற்பெருமைப் பித்தர்களாகி, ‘நானே கிறிஸ்து’, ‘நானே இறைவன்’, ‘நானே அவதாரம்’, ‘நானே பகவான்’ என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளத் துவங்குகின்றனர்.  அங்கே ‘நான்’ என்பது என்ன? சற்றுமுன்பு நாம் ‘அழியும் பொருள்’ என்று சிறுமைப்படுத்தியதுதான் அது.

இதை சங்கரர் நாய்த்தோலில் புனிதப்பாலை நிரப்புவது என்கிறார்.   இந்தியாவிலும் அரேபியாவிலும், பசு, ஒட்டகம், நாய் போன்ற விலங்குகளின் தோலைக்கொண்டு வாளிபோன்ற ஒன்றை தயாரிப்பர்.  குடிப்பதற்கு அதை அராபியர் பயன்படுத்துவதுண்டு.  இந்தியர்களோ, கட்டட வேலை நடைபெறுமிடங்களில் நீரைக் கொணர மட்டுமே பயன்படுத்துவர்.  அவை சுத்தமற்றவையாக கருதப்படுவதால் அதில் பாலை எடுத்துவந்தால் எவரும் அருந்தமாட்டார்.  நாய்த்தோலில் இடப்பட்ட பால் தன் புனிதத்தை இழக்கிறது.  அதுபோன்றே தன்முனைப்பு என்பது அசுத்தமானது, அருவருப்பானது.  அதை ஒருபோதும் முழுமுதலோடு அடையாளப்படுத்துதல் கூடாது.  ஆனால், தவறான கருத்துகள் கொண்டோர் இத்தவறை அடிக்கடி செய்வதுண்டு.  இது அவர்கள் தன்னையறிதலில் இடர் ஏற்படுத்துவதோடு அவர்களில் கர்வத்தையும் மூர்க்கத்தையும் நிறைக்கிறது.  இதனால் உலகிற்கே பல இடைஞ்சல்களை அவர்கள் ஏற்படுத்துகின்றனர்.  அவர்கள் மத வெறியர்களாகி தனிமனித வழிபாட்டை வளர்த்து பிறர் தம்மைப் பணியும்படி வற்புறுத்துகின்றனர்.  குரு வடிவான முழுமுதலுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தலுக்கும் மூர்க்கன் ஒருவனுக்கு அடிமைத்தனம் செய்தலுக்கும் வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது எளிதல்ல.  நாம் தவறானதை தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம் என்பதைக் கூட நாம் உணர்வதில்லை.

தோழி ஒருவர் பிரசுரிக்கும் இதழ் ஒன்றை நேற்று படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.  அவர் தன் ஆசிரியருடனான இப்பிரச்சினையில் சிக்கியிருந்தார்.  ‘அவருக்கு நான் அடிமையா அல்லது இறைவடிவிற்கு என்னை ஒப்புக்கொடுத்துள்ளேனா?’ என்ற சரியான கேள்வியை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறார்.    இவ்விடத்தில்தான் பெரும் பிரச்சினைகள் தோன்றுகின்றன.  தாடியுடன் இருக்கும் இவரே குரு அல்லது இறைவன் என்று ஒருவர் எண்ணக்கூடும்.  தொப்பையுடன் அலையும் இந்த தாடிக்காரனோ அல்லது சொட்டைத்தலையுடன் திரியும் சோளக்கொல்லை பொம்மையோ அல்ல குரு என்பவர்.  அவர்கள் எல்லோரையும் போல் அசுத்தம் நிரம்பிய, அழியக்கூடிய உயிரிகள்தான்.  எல்லோரையும் போலவே நாற்றமடிக்கக் கூடியவர்கள்.  ஞானத்தில் பிறந்த சொற்களின் வழி மின்னும் ஒளியே அழிவற்றது.  நல்லூழோ அல்லது தீயூழோ சில நேரங்களில் தூசியில் நாறும் கருவியிலிருந்தும் ஓசை எழும்.  ஆன்மீகத் திறனாளிகளுக்கும் அவரை அண்டியவருக்கும் தவறான அடையாளப்படுத்தலுக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எச்சரிக்கை இது.

இவ்வுடலைக் காணும்போதே இது எத்துணை நிலையற்றது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்கிறார் நாராயண குரு.  அதேபோல், முழுமுதல் என்பது அழிவற்றது என்பதை உணர்வதும் எளியசெயல்தான்.  ஆனால், அழியக்கூடிய இந்த தன்முனைப்பு அழிவற்ற முழுமுதலுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தானே முழுமுதல் என்று பொய்யாக நம்பத்தொடங்கிவிடக்கூடிய அபாயத்தை அவர் முன்னுணர்கிறார்.  “இறையே, நீ எனக்கு நிச்சயமாய் இதில் உதவவேண்டும்.  நான் ஒரு தற்பெருமைக்காரனாக ஆகாமல் இருக்க எனக்கு அருள் புரிவாயாக!  ஊதிப்பெருகும் பொய்யான தன்முனைப்பு எனக்கில்லாமலாகட்டும்.  இதில் நான் செய்யக்கூடியது எதுவுமில்லை.  நீ வந்து எனக்கு உதவவேண்டும்.  நான் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பற்றவனாக ஆகும்படி அருள்வாய்” என்கிறார்.

ஆன்மீகத் தன்முனைப்பைக் கடப்பது எளிதல்ல.  ஒரு பத்து பேர் உங்களைப் பணிந்து மரியாதை செலுத்துவார்களேயானால், நீங்கள் உங்கள் சமநிலையை இழக்காமல் இருக்கக்கூடும். ஆனால் மேலும் மேலும் மக்கள் உங்களை போற்றத்தொடங்கும்போது அது உங்களை விட்டு விலகத்தொடங்கும்.  சரியான மனப்பாங்கை கைவிடாமல் இருப்பது மிகவும் கடினம்.

எளியவன் ஒருவனை சிலர் கிண்டல் செய்த கதை ஒன்று இந்தியாவில் உண்டு.  அவன் தன் ஆட்டுக்குட்டியை விற்பதற்கு சந்தைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தான்.  அவன் வரும் வழி அறிந்து அங்கங்கே நின்றுகொண்டார்கள் நண்பர்கள்.  முதலாமவன், “என்ன இது? அந்த நாயுடன் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்றான்.

“நாயா?  இது ஆடு” என்றான் ஏமாளி.

“ஆடா? நாயைப் பார்த்தால் உனக்குத் தெரியாதா?”

“நாயா?” அதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இது ஒன்றும் நாயல்ல, எனது ஆடு இது” என்றான்.  முதலாமவன் முட்டாள் என்று அவன் எண்ணினான்.  ஆனால் இரண்டாமவன் நாயைப் பற்றி விசாரித்தபோது ஏதோ சரியில்லை என்று அவனுக்கு சந்தேகம் தோன்றியது.  மூன்றாமவன் அதை நாயென்றபோது அவனது சங்கடம் அதிகமானது.  மூன்று பேர் சொல்வதை எப்படி மறுப்பது?  ‘இது ஆடுமில்லை, நாயுமில்லை; ஏதோ பேயாக இருக்கவேண்டும்.  எனக்கு ஆடாகத்தோன்றும் பேய், மற்றவர்களுக்கு நாயாகத் தெரிகிறது போலும்’ என்று யோசித்தான்.

நான்காமவன் “ஏய், இந்த நாய் விற்பதற்கா?” என்று கேட்டபோது ‘இது நாயேதான்.  நான்தான் முட்டாள்.  நாயை ஆடென்று எண்ணிவிட்டேன்.  இது பேயேதான்.  இதைப்போய் இழுத்துக்கொண்டு அலைகிறேனே!’ என்றெண்ணினான்.  சிறிது தூரம் சென்றுவிட்டு, யாருமில்லாத இடமொன்றில் அதை வீசிவிட்டு ஓடினான்.  அவ்விடத்தில்தான் ஐந்தாமவன் மறைந்திருந்தான்.  அவன் ஆட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் சென்றான்.

இதைப் போல்தான், முதலில் ஒருவன் வந்து “ஓ குருவே!” எனும்போது, “அப்பனே, கிண்டல் செய்யாதே!” என்பீர்கள்.  பின்னர் இருவர் வந்து “குருவே” எனும்போது “நானா? இல்லை இல்லை” என்பீர்கள்.  பத்துபேர் வந்து உங்களை பெரும் குரு என்று சொல்லி வணங்குவார்கள்.  நீங்கள் உங்களை நோக்கி, ‘நான் பெரும் குருவா?  அப்படியில்லையா?’ என்று கேட்டுக்கொள்வீர்கள்.  பின்னர் நூறு பேர், பத்தாயிரம் பேர் என விமானங்களில் வந்திறங்குவார்கள்.  இப்போது உங்களால் நீங்கள் மாபெரும் குரு என்பதை மறுக்கமுடியாது,  அனைத்தும் நிச்சயிக்கப்பட்டுவிடுகிறது.  இப்போது நீங்கள் “கடவுளே, வந்து என்னை காப்பாற்று.  இப்போதுதான் நீ வேண்டும்.  என்னால் இந்தக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை” என்று இறைஞ்ச வேண்டியதுதான்.

புதிய ஏற்பாடு இதே கருத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.  முதல் சம்பவமே யேசுவை கோபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று குதிக்கச் சொல்வதுதான்.  “உலகைப் பார், அது உன்னுடையதாகும்!”  யேசு, “புறத்தே போ சாத்தானே!” என்றார்.  இத்தகைய உறுதியே தேவை.  “புறத்தே போ சாத்தானே!  உன் இறையை நீ தூண்டக்கூடாது.  நான் என் இறையின் முன் வணங்கவே இங்குளேன்.  உலகாயதத் தூண்டல்களுக்கு முன் பணிவதற்கல்ல.”  இங்கே சாத்தானுக்கு பதிலாக தன்முனைப்பை வைப்போமென்றால் நாம் வேதாகமங்களை தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பேயில்லை.

இப்பாடல் நம்மை அழியும் அகத்தையும் அழியா ஆன்மாவையும் பிரித்தறியும்படி கோருகிறது. அழியா ஆன்மாவுடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது என்பது இறையருளால் நிகழ்வது.  அறிவுசார் தேடல்கள் மூலமோ அகவிவாதங்கள் மூலமோ அதை நம்மால் எய்த முடியாது.  அது இறையின் கொடை, அருளால் வருவது.  இங்கே நம்மை தத்துவவிசாரம் தாண்டி பகுப்பாய்வு தாண்டி இறையருள் நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார் குரு.  இப்பாடல் நம்மை பிரார்த்தனை செய்யும்படி கோருகிறது. பொருட்களின் மெய்மையை அறிய, மாயத்தோற்றங்களால் வழிதவறாமலிருக்க இறையருளின் உதவியை நாடச் சொல்கிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 11

Standard

நான் நான் என்றுரைப்பதெல்லாம்

ஆராய்கையில்அகமேயன்றி பலவல்ல ஒன்றேயாகும்

அகலும் அகந்தை அனேகம் ஆகையால்

அனைத்திலும் அகத்தின் பொருள் தொடர்ந்திடும்

                        (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 11)

நான்காவது பாடலில் சொல்லப்பட்ட தூய அறிவின் சித்திரம் நம் முன்னே உள்ளது.  ஐந்தாவது பாடலில் அத்தூய அறிவு நிலையில் நம்மை பொருத்திப்பார்த்துக்கொள்வது எளிதல்ல என்றார் குரு. அதற்குக் காரணம் உறங்குபவன், விழித்திருப்பவன், வேட்கைகள் உடையவன் அவற்றை வளர்த்தெடுப்பவன் என மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் அடையாளப்படுத்தலே என்றார்.  உடலைப் பேணுதல் போன்ற இன்றியமையா தேவைகளுக்காக, பல செயல்பாடுகளை தேடிச்செல்ல மனதை வற்புறுத்தலும் பல்வேறு சூழல்களில் நம்மை ஈடுபடச் செய்தலும் எங்ஙனம் நிகழ்கின்றன என்பதை ஆறாவது பாடல் வெளிப்படையாக கூறியது. இரவும் பகலும் இவை நம்மை நோக்கி வந்துகொண்டே இருக்கின்றன.   தூய அறிவு நிலையில் இருப்பது எத்தனை பெரிய சவால் என்பது கூறப்பட்டது.  வாழ்வின் அனைத்து தேவைகளையும் கடந்து மாற்றமேதும் அடையாமல், எப்போதும் ஒத்திசைவுடையதான நனவின் தூய அறிவாய் நாம் இருக்கமுடியும்; இல்லையெனில் இடையறாது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அனைத்து மலங்களையும் கடப்பதன் ரகசியமறிந்தவரை நம் துணையாகக் கொள்ளலாம்.

நாமிப்போது இருக்கும் நிலையை நாமறிவோம்.  மாறாமல் இருப்பது சற்றும் எளிதல்ல என்று நமக்குநாமே ஒப்புக்கொள்கிறோம். நாம் எவ்வளவுதான் பாதிப்படையாமலிருக்க முயன்றாலும் நிகழ்வுகளின் வெள்ளத்தால் நாம் எப்போதும் இழுக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  பெருவிசையொன்று நம்மை ஒரு சூழலிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு இட்டுச் சென்றுகொண்டே இருக்கிறது.  நம் கவனத்தை திசைதிருப்பும் இவ்விசையை ஆராயும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டோம்.  அழகான பொருட்களால், இனிய இசையால், மென் தொடுகைகளால், மயக்கும் மணங்களால், நுட்பமான சுவைகளால் நாம் கவரப்படுவதை உணர்ந்தோம்.  நம் புலன்களால் ஏற்படும் எண்ணற்ற கவனமாற்றங்களால் நாம் தொடர்ச்சியாக மயக்கத்திற்குள்ளாக்கப் படுகிறோம்.

தளைகளற்ற ஞானியின் துணையை தேடிச் செல்லும் தெரிவைப் போலவே இங்கு மற்றுமொரு தெரிவு நமக்கு தரப்படுகிறது.  கையறுநிலையில் அடித்துச்செல்லப்படுவதற்கு இசையலாம், அல்லது அவ்விசைகளின் மதிப்பை உணர்ந்து அவற்றின் இழுப்புக்கு ஆட்படாமல் முழுதுமாக விடுபடலாம்.  அழகை நோக்கி நீங்கள் ஈர்க்கப்படும்போது, (அழகுறையும்) அப்பொருளின் தரத்தை அறியவில்லையென்றால் உங்களை ஈர்க்கும் ஆற்றல் அதற்கிருப்பதில்லை.  எதிலும் அழகை பார்ப்பதற்கு முன், உங்கள் உள்ளில் அழகு பற்றிய எண்ணம், அதைக் காணும் ஆற்றல், அதன்மீது காதல் இருக்கவேண்டும்.  உங்களுள் உறங்கிக்கிடக்கும் அழகுணர்வை அக்கணம் எழுப்பிவிடுகிறது.  உங்கள் அகம் அவ்வாறு தூண்டப்படவில்லையெனில் அப்பொருள் மீது உங்கள் கவனமே சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை.

எனவே, உங்கள் அகத்தை புறப்பொருள் மீது செலுத்தி பின் அதனுடன் பிணைத்துக்கொள்வதற்கு பதிலாக, அப்பொருளின் சாரத்தையே உங்களுள் உறைவதை ஆராய்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக ஏன் கருதக்கூடாது?  ஒரு வகையில், உங்கள் அக அழகை எதிரொளிக்கும் கண்ணாடியாக அப்பொருளை நீங்கள் ஆக்கிக்கொள்ள முடியும்.  அதன் பின்னர் உங்கள் கவனம் சிதறுவதில்லை.  கவனம் சிதறச் செய்யும் பொருளே உங்கள் அகத்தின் அழகைக் காண உதவும் ஒரு கருவியாகிவிடுகிறது.  தூய அறிவாகிய நமது அறிவு ‘விபூதி’யால் (தன் பலதரப்பட்ட பண்புகளைக் காட்டும் அதன் இயல்கைகளால்) செழிப்படைகிறது.  இங்ஙனம், இழுவிசையின் புறப்பொருள் மெய்மையிலிருந்து விடுபட்டு விழுமிய தரிசனத்தை தலைகீழாக்கி அனைத்து மனப்போக்குகளையும் செங்குத்தாக்குதல் என்பது ஞானியின் காலடியில் அமர்வதன் தொடர்ச்சியே.

இதற்கு முன் எழுந்த சிக்கலையே நாம் இன்னும் கையாண்டு கொண்டிருக்கிறோம்.  எட்டாவது பாடலில், ஐவகை கவனமாற்றுகள் கூறப்பட்டன.  அடுத்த பாடலில் இன்னும் சற்று ஆழச் சென்று நம்முள் உறங்கும் மனப்போக்குகள் ஏன் விழிக்கின்றன என்பதை கண்டோம்.  அடுத்து சுஷுப்தி என்னும் ஆழ் உறக்கத்தில் புதைந்துகிடக்கும் கோடிக்கணக்கான மனப்போக்குகளின் விதைகள் நிறைந்த விளைநிலமே நம் வாழ்வு என்பதை கண்டோம்.  அவை இரண்டு திசைகளில் முளைத்து கிளைக்கின்றன.  ஒன்று கனவுகள், கற்பனைகள், எண்ணங்கள், தர்க்கம் ஆகியவை அடங்கிய கருத்துசார் உலகு.  மற்றொன்று இடம், காலம், பெயர், வடிவு, செயல், எதிர்ச்செயல் இவையடங்கிய உலகின் மெய்மையாக்கம்.  இவ்வாறாக, அக உலகொன்றும் புற உலகொன்றும் எண்ணிலடங்கா பல்வகை வெளிப்பாடுகளென்னும் மலர்களால் நிறைந்துள்ளன.  இவை வளர்ந்து இருத்தல், வளர்தல், மாற்றம், பெருக்கம், அழிவு, மறைவு எனும் ஆறுமடிப்பு மாற்றங்கள் கொண்ட வாழ்வெனும் மரமாகின்றன.  இவற்றிலிருந்தெல்லாம் வேறுபட்ட ஒரு கூறு அமர்ந்து நோக்கியிருக்கும் ஒருவராக உருவகிக்கப்படுகிறது.  அறிவின் தூய்மை மாறாமலிருக்கிறது; மாறிக்கொண்டேயிருக்கும் மாசு நிலையோ பல்கிப்பெருகுகிறது.  என்றாலும், தூய்மைநிலை முற்றாக அழிக்கப்படுமளவுக்கு அது பெருகுவதில்லை.

பின்னர், அத்தூய நிலையின்மீது நம் கவனத்தை குவிக்கும் நிலைக்கு அழைத்துவரப்பட்டோம்.  ஐம்புலன்கள் நம்மை மயங்கவைப்பவை என்றால், ஐந்து செயல் உறுப்புகளும் பலவிதமாக நம்மை செயலுக்குத் தூண்டுபவை என்றால், அவற்றில் ஒன்றைத்தவிர்த்து மற்றவற்றை ஒதுக்கி வைப்போம்.  கேட்பதைத் தவிர பிற புலன்களையும் பேசுவதைத் தவிர்த்து பிற செயல் உறுப்புகளையும் தவிர்த்தோம்,  ‘நான்’ என்று சொல்லும்போதும் ‘நீ’ எனும்போதும் அவற்றின் உள்ளடக்கம் என்ன என்பதை அறிய முற்பட்டோம். ‘நீ’ என்பதும் ‘நான்’ என்பதும் வேறு வேறானவை.  ஏனெனில், ‘நான்’ என்பது நான்; ‘நீ’ என்பது மற்றொன்று.  ஆனால் நான் ‘நீ’ எனும்போது நீங்கள் அதையே ‘நான்’ என்கிறீர்கள். இங்கொரு ‘நான்’ அங்கொரு ‘நான்’.  இது விசித்திரமாய் ஒலிக்கிறது.  நாம் வேறொன்றாக எண்ணுவதும் அதன் கருவில் ஒரு ‘நான்’ என்பதை கொண்டுள்ளது.  எனது ‘நான்’ என்பதை வைத்தே பிறிதின் ‘நான்’-ஐ புரிந்துகொள்கிறேன்.  ஆக, இந்த ‘நான்’ என்பது ஒரு பெரும் ரகசியம்.  தூய அறிவென்பது அதில் உள்ளது.  அதே சமயம் அது தூயதல்லாததனால் மாசுபட்டது.  ஆதலால், ‘நான்’ என்பதையும் பிறிதையும் வேறுபடுத்தி காணக்கூடியது.  பிறிதின் ரகசியம் ‘நான்’ என்பதில் உள்ளது; ‘நான்’ என்பதன் ரகசியமும் ‘நான்’ என்பதிலேயே உள்ளது. ‘ஒன்று’ அதில் உள்ளது; ‘பல’ என்பதும் அதிலிருந்தே தோன்றுகிறது.  இப்பாடலில் நாம் நம்முள் பிறிதைத் தேடும்படி கோரப்படுகிறோம்.  இதை செய்வதற்கு, நாம் நம் அகம் அல்லது ‘நான்’ என்பதை இக்கணத்தின் அகந்தையாக அடுத்த கணத்தின் அகந்தையாக காணவேண்டும்.

அகந்தை என்பதை ‘நான்’ எனும் நனவாகக் கொள்ளலாம்.  ஆனால் அதைவிடப் பரந்த ஒன்றை அது குறிக்கிறது.  அதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நாம் அபிமானம் என்பதை புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ‘அபி’ என்பது நிகழ் சூழலையும், ‘மான’ என்பது அளவீட்டையும் குறிப்பிடுகின்றன.  உங்களது ‘நான்’ இக்கணத்தின் நிகழ் சூழலை அளக்கிறது; இப்பண்புகளை கொண்டிருக்கிறது.  நீங்கள் ஒன்றை அனுபவிக்கும்போது உங்கள் அறிவைக்கொண்டு அதன் பயனை அளவிடுகிறீர்கள்; அதன் பொருளை மதிப்பிடுகிறீர்கள்; அது உங்களை எவ்வகையில் பாதிக்கிறது என்று பார்க்கிறீர்கள்.  இந்தப் பயன் மதிப்பீடே அச்சூழலுடன் உங்களை எப்படி பொருத்திப்பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள் என்பதை முடிவுசெய்கிறது.  அகந்தை என்பது இதையே குறிக்கிறது.

நீங்கள் இப்போது இங்கமர்ந்து இவ்வுரையை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது உங்களது அகந்தையென்பது கேட்பவருடையது.  இன்று காலையில் விழித்து வகுப்புக்கு வருவதென முடிவெடுத்தபோது நீங்கள் வேறு மனநிலையில் இருந்தீர்கள்.  தயாராவதற்குரியவற்றை எண்ணிக்கொண்டிருந்தீர்கள்.  அந்நேரத்தில் இருந்தவை வேறு.  நேற்று இங்கமர்ந்து வேறொரு பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது நீங்கள் எண்ணியவை வேறு. உங்கள் அலுவலகத்தில் நீங்கள் கொண்டிருந்த அகந்தை மற்றொன்று. கால ஒழுக்கில் நீங்கள் ஒருவகை ‘நான்’ என்பதிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு மாறிக்கொண்டிருந்தீர்கள்.  அதுவே இங்கு ‘அகலும் அகந்தை அனேகம்’ எனப்படுகிறது.

ஒரு நாளில் நாம் ஒரு ஆர்வத்திலிருந்து இன்னொன்றிற்கு இடையறாது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  நாம் பல அகந்தைகளை கொண்டிருந்தபோதும், காலையிருந்தவன் மாலையிருந்தவனைப் போலில்லை என்பதை நாம் எண்ணுவதில்லை.  பத்திருபது நாட்களுக்கு முன்னிருந்த நான் இப்போது இல்லை என்பதையும் நாம் கருதுவதில்லை.  ஏன்?  வெவ்வேறு ‘நான்’ எனும் அடையாளங்களின் சாரத்தை ஒன்றாக்கும்போது அதில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது.  நாராயண குரு சொல்வதைப் போல, எண்ணிலடங்கா ‘நான்’கள் இருந்தாலும் அவற்றின் முழுமையில் ஒரு ‘நான்’ இடையறாது தொடர்கிறது..

அப்படியென்றால் ‘நான்’ என்பது என்ன?  நான் என்பது ஒரு நனவு அல்லது அறிவின் இயல்பில் நிகழ் கணத்தின் அறிவைப் பற்றிய ஒரு அறிவு.  இயற்கையில்  நிகழ் கணம் பற்றிய அறிவு உங்களுக்குள்ளது என நீங்கள் அறிவது; அதுவே அவ்வறிவின் ஒரு வெளிப்பாடும் கூட.  இதை நாம் அறிவது இன்றியமையாதது.  ‘நான்’ என்பதன் உள்ளடக்கம் என்ன?  அவ்வறிவு இன்ன இயல்புடையது என்று இக்கணத்தில் அறிவது பற்றிய அறிவே ‘நான்’ என்பதன் உள்ளீடு.  ‘நான்’ என்ற கருத்து எங்கு உறைகிறது?   காலக்கூறின் நிகழில், இக்கணத்தின் உள்ளீடில் உறைகிறது.  காலமும் உள்ளீடும் இல்லாமல் ‘நான்’ என்பது நமக்கு நிகழ்வதில்லை.

இக்கணத்தின் உள்ளீடு கேட்டல், கவனித்தல்.  தியானத்தில் மூழ்கி, புலன் தூண்டல்களின்றி, உண்பதையும் அருந்துவதையுமெல்லாம் எண்ணி மகிழாதிருத்தல்.  யாரும் வந்து நம்மை பயமுறுத்தி நமக்கு இடைஞ்சல் செய்வதில்லை.  இக்கணம் தனக்கேயுரிய ஒரு தனித்தன்மை கொண்டது.  நாம் அதன் தரத்தில் வாழ்கிறோம்.  அதை அறிகிறோம்.  எனவே, ‘நான்’ ஒரு அபிமானியாக, இக்கணத்தை அளப்பதாக, தனக்கேயுரிய தனிப்பண்பு கொண்டதாக இருக்கிறது.  நேற்று நான் சந்தைக்குச் சென்றபோது இருந்த பண்பா இப்போது உள்ளது?  இல்லை, அது வேறு குணம் கொண்டது. கழிவின் ‘நான்’ ‘அந்த’ நேரத்தின் பண்பைக் கொண்டது.  இப்போது அது ‘இந்த’ நேரத்தின் இந்தப்பண்புடன் உள்ளது.  இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் கழித்து வேறு பண்புடன் அந்நேரத்துடையதாய் அது இருக்கும்.  எனக்குள்ளே பல்வேறு ‘நான்’ களை பார்க்கிறேன் – நிகழின் ‘நான்’, கழிவின் ‘நான்’, எதிரின் ‘நான்’.

உண்மையிலேயே இவையெல்லாம் வெவ்வேறு ‘நான்’கள் என்று நான் கருதுகிறேனா என்றால் இல்லை என்பதே பதில்.  ஏனெனில் இடைவெளி ஏதும் இல்லை என்பதில் அகம் உறுதியாக இருக்கிறது.  அப்படியென்றால் நான் அதை தர்க்க ரீதியாக பார்க்கிறேனா?  இல்லை, அது உள்ளுணர்வால் தோன்றுவது.  என்னில் ஒரு தெளிவுள்ளது, நானொன்றே என்ற மீஉறுதி அகத்தில் உள்ளது.  அந்த ஒருமை உடையாமல் எங்குறைகிறது?  என் நினைவாக நான் இறந்தகாலத்தில் அளவிட்ட அனைத்தின் சாரத்தில் உறைகிறது.  இக்கணத்தை அளவிடும் என் அனுபவத்தில் – அடுத்துவரும் கணத்தில் நான் அளவிடப்போவதன் எதிர்பார்ப்பில் இருக்கிறது அது.  என் நினைவில், அனுபவத்தில், எதிர்பார்ப்பில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது.  என் ஒருமை நிலை என்பது நினைவின், அனுபவத்தின், எதிர்பார்ப்பின் தொடர்ச்சி.

தொடர்புறுத்தல் ஒருமையைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பை எங்ஙனம் அளிக்கிறது என்பதை அறிய நம்மிடம் இப்போது ஒரு முறைமை இருக்கிறது. ‘நான்’ என்பதற்குள் பல ஆர்வங்கள் உள்ளன. அவற்றையெல்லாம் என் உலகு, என் கதை, என் சுயவரலாறு என ஒன்றிணைக்க முடியும்.  ‘இதுவே நான் வாழ்ந்தது, என் நினைவின் அச்சுவார்ப்புரு (matrix)’ என்ற மையப்புள்ளியில் இவையெல்லாம் ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன.  வெவ்வேறு பொருட்களை ஒருங்கிணைக்க என்னிடம் ஒரு வழி உள்ளது.  ஒவ்வொன்றிலும் உறையும் ஒரு பொது மெய்மையை நான் கண்டறிய வேண்டும், அவ்வளவே.

இதற்கு முந்தைய பாடலில், எனது இந்த தூய நிலை மரமொன்றின் கீழே அமர்ந்திருப்பதாய் காட்டப்பட்டது.  அம்மரத்தைப் பற்றி வளரும் கொடியின் இரு கூறுகளால் பீடிக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதில் அது மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் இருந்தது. இந்தக் கொடியானது நீராளியைப் போல தன் கொடுக்குகளை எல்லா திசைகளிலும் விரிப்பது; என்னைப் பிடித்து விழுங்கிவிடக்கூடியது.  ஆனால் நான், எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் தருவினடியில் அமர்ந்து, செயல்களனைத்தும் துறந்து அதிலிருந்து விடுபட்டு ஒரு யோகியாக விரும்பினேன்.  இப்போது அது என்னை பற்ற முடியாது.  பெரும் உறுதியுடன் அயரா தேடலுடன் அறுபடா அக ஒருமையை தேடுபவன் நான்.  என் அகந்தையில் அதை நான் காணமுடியாது.  ஆனால் தூய நனவின் ஒரு இழை அனைத்திலும் ஓடுவதை என்னால் காணமுடியும்.

ஒன்றிற்கும் பலதிற்கும் இடையேயான தொடர்புறுத்தும் ரகசியத்தை இப்போது நம்முள் கொண்டிருக்கிறோம்.  காலம்-இடம் உள்ளிட்ட நிகழ் உலகில் ‘ஒன்று’ம் ‘பல’தும் கிடக்கின்றன. அங்கு என் மொத்த அலகும் ஒன்றாகிறது.  வெவ்வேறு விதமான விழுமியப் பார்வைகளும் வடிவுகளும் நடத்தைகளும் கொண்ட பிற உடல்களும் அங்கே இருக்கின்றன.  பிரச்சினை மேலும் சிக்கலாகிறது.  ஆனால் அதை எதிர்கொள்ள என்னிடம் ஒரு திட்டம் இருப்பதால் எனக்கு அச்சமில்லை.  இந்தத் தயார்நிலையில் நாம் வாழ்வெனும் வளையத்தில் நுழைகிறோம் தொடர்புறுத்தும் திட்டமொன்றுடன் ஒருங்கிணைந்த புரிதலுடன் வாழப் புகுகிறோம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 10

Standard

இருளில் இருப்பவனே யார் நீ?

என்றொருவன் கேட்க – நீயும்

அவனிடம் நீ யார்? என்கிறாய்

இரண்டிற்கும் விடை ஒன்றே!

                    (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 10)

கண்களை மூடிக்கொண்டு உங்கள் இருப்பை அகத்திலிருந்து நோக்க முயல்வீர்களேயானால் உங்கள் உடலின் எல்லை உண்மையில் எங்கு முடிகிறது  என்பதை அறிவது எளிதல்ல. இங்குமங்குமாக சில மங்கலான உணர்வுகள் தோன்றலாம்.  ஆனால் கண்களை மூடியபடி உங்கள் மண்டையோட்டின் வெளிப்புற எல்லையை உங்களால் உள்ளிலிருந்து காணமுடியாது.  முற்றிருள் போன்ற ஒன்றில் எல்லாம் கலந்து விடுகின்றன.  ஆயினும் உங்கள் இருப்பு குறித்த கருத்தாக்கம் சற்றும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.  அது அப்படியே இருக்கிறது.  நமது புலன்கள் மூலம் பெறப்படும் அனைத்து தரவுகளையும் நாம் கேட்கும் குரலாக குறுக்கிக் கொள்ளும் ஒரு சூழலை கற்பனை செய்துகொள்ளும்படி கோரப்படுகிறோம்.  தீண்டல், மணம், சுவை, பார்வை – எல்லாம் நம் மனதில் இருந்து நீக்கப்படவேண்டும்.

அத்தகைய சூழலில் உங்கள் இருப்பைக் குறித்து நீங்கள்  முழுமையான அறிதலுடன் இருக்கிறீர்கள். ‘நான்’ என்பதன்மூலம் அதை அடையாளம் காண்கிறீர்கள்.  இத்தகைய நிலையில் இன்னொருவனும் உண்டு என்று நீங்கள் உணர்வதாய் வைத்துக்கொள்வோம். உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள ‘யாரங்கே?’ என்று வினவுகிறீர்கள்.  ‘நான்’ என்பதே நீங்கள் பெறும் விடை.  அதை நீங்கள் எங்ஙனம் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்?  ‘நான்’ என்பது குறித்த உங்களுக்கேயான கருத்தாக்கத்தை வைத்தே அதை புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  அடுத்தவனும் உங்களது ‘நான்’ என்பதை தனது அனுபவத்துடன் ஒப்பிட்டே புரிந்துகொள்கிறான்.  இப்புரிதல் மூலம் நீங்கள்  அறிவுபூர்வமாய் புதிதாய் ஏதும் பெறுகிறீர்களா? உறுதியாக இல்லை.

நமது ஐம்புலன்கள் வழியாக நம்முன் வைக்கப்படும் எந்தவொரு கருத்தாக்கமுமாகவே திரியவும் மாறவும் வேண்டிய கட்டாயம் நம் நனவுக்கு எப்போது இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ‘அழகிய நீலத்தாமரை ஒன்றை நான் கண்டேன்’ என்று நான் சொல்வதை கேட்கும்போது நீங்கள் ஒரு தாமரை மலரையும் நீல வண்ணத்தையும் எண்ணித்தீர வேண்டியுள்ளது.  உங்களுக்கு  ஏற்பட்ட அனுபவத்தை நினைவில் மீட்டியெடுத்து அதனை பிற கருத்துக்களோடு சேர்த்துப்பார்க்கும் தேவை ஏற்படுகிறது.  உங்கள் மனதில் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து பின்னர் நீலத்தாமரை எனக்களித்த அனுபவத்தை நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்கவேண்டும்.  அப்போதுதான் ‘ஆம், அது மிக அழகாக இருந்திருக்கும்’ என்று உங்களால் சொல்ல முடியும்.

இது ஒரு அறிவுச்செயல்பாடாகத் தோன்றினாலும், இதிலுள்ள அக நோக்கு முழுவதும் அறிவுசார்ந்ததல்ல.  கல்வியைப்போல இது புறத்திருந்தல்லாமல் அகவயமாக அணுகப்படவேண்டும்.  அனைவருக்கும் பொதுவான அனைத்தையும் அறியும் அனைத்தையும் காணும் அனைத்தையும் உணரும் அகத்தில் தன்னை கரைத்துக்கொண்டால் மட்டுமே இதனை முழுதுணரமுடியும்.  அன்பெனும் பெருவெள்ளம் மடைதிறக்க, நீங்கள் அனைத்துடனும் ஒன்றுகிறீர்கள்.  கதவுகளை மூடி, சிலவற்றை சேர்த்து சிலவற்றை விலக்குதல் இதன் எதிரிணையாகும்.

குழந்தை தாயிடம் வந்து, ‘அம்மா, என் காது நோகிறது’ என்று சொல்லும்போது அன்னை புரிந்துகொள்கிறாள்.  எப்படி? அவளது காதில் நோவில்லை.  ஆனால் அதுபோன்ற வலியை அவள் முன்னர் அனுபவித்திருக்கிறாள்.  குழந்தை ‘எனது’ என்னும்போது தாய் கனிவுடன் தன் மனதுக்குள் ‘எனது’ என்று சொல்லிக்கொள்கிறாள்.  அந்த ‘எனது’ என்பதற்குள் வலி என்னும் அவளுடைய கருத்தாக்கத்தை நுழைக்கிறாள்.  அந்தப்புரிதலை குழந்தையின் வலியுடன் பொருத்திப்பார்க்கிறாள்.  நம் புரிதலில் உள்ளேற்றமும் வெளிக்காட்டலும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன.  இரண்டுமே முழுமையாக நம்முடைய ‘நான்’ என்னும் நனவையே சார்ந்தவை.  பல நினைவுத்தொடர்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டு இந்த ‘நான்’ எனும் நனவைச்சுற்றி கட்டமைக்கப்படுகின்றன.  இவ்வாறு மட்டுமே தாயானவள் குழந்தையின் வலியை புரிந்துகொள்ள முடியும்.  குழந்தையின் உணர்வை புரிந்துகொள்வதற்கென அவளால் தன்னிலிருந்து வெளியே நோக்குவதென்பதே இயலாது.

தாய் காணும் குழந்தையே அவளது புலன்காட்சித் தரவுகளுடன் கருத்துருவ நினைவுகள் கலந்த கலவைதான் என்பதை எளிதில் உணரலாம். செயல்நிகழ் உலகில் வலியுடனிருக்கும் சேயும், தன் உணர்திறனுடன் கூடிய தாயும் – குழந்தையைப் பேணும் தாயும் , அன்னையிடம் முறையிடும் சேயும் – வேறு வேறு பொருண்மைகள்.  இவை எல்லாம் ஏற்கக்கூடியவைதான் என்றபோதும் தத்துவரீதியாக இச்சூழலை ஆராய்வோமேயானால் தாய்க்கும் சேய்க்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை நோக்கிநிற்கும் நனவாக குறுக்கியேயாகவேண்டும்.

இந்த நோக்கிநிற்கும் நனவு முந்தைய பாடலில் வாழ்வெனும் தருவினடியில் வைக்கப்பட்ட அதே நனவுதான்.  நமது பன்முகப்பட்ட அனுபவங்கள் அடங்கிய ஒரு முழுமையான கொள்கையாக இப்பாடலில் அது மீண்டும் தோன்றுகிறது.  நீங்கள் என்னை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது அதை ‘நான்’ என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.  நான் உங்களை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது நீங்கள் அதை ‘நான்’ என்று புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  ‘நீ’ ‘நான்’ என்று நாம் சொல்வதெல்லாம் கருத்தாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.  இதுவே ‘மாயை’ எனப்படும் ஒரு புதிர்.  ஒரே ஒரு நனவு மட்டுமே செயல்படுகிறது.  ஆனால் அது தன் பகுதிகளை தன்னிலிருந்து பிரித்தறிந்து, ஆளுமைகளையும், பொருட்களையும், கருத்துக்களையும், நிகழ்வுகளையும் கட்டமைத்து அவற்றிலிருந்து தன்னை ஒரு தனி மெய்மையாக்கிக் கொள்ளும் இயல்புடையது.  பின்னர் தன்னால் உருவாக்கப்பட்டவற்றுடன் அது ஊடாடுகிறது.

ஒரு தாய் தன் சேயை தான் புரிந்துகொள்வதாக நினைக்கிறாள்.  உண்மையில் அவள் தன்னுடையதேயான  ஒரு இயல்பைத்தான் புரிந்துகொள்கிறாள்.  இதில் தவறொன்றுமில்லை.  இதுவே உண்மையான இயல்பும்கூட. நம் உயிரிகளின் ஊடாக செயல்படும் நனவு வேறாய் இருந்தால்தான் ஒருங்கிணைந்த முழுமை இல்லாமலாகும்.  பரஸ்பர புரிதலும் மானுட பரிவர்த்தனைகளும் சாத்தியமில்லாமலாகும்.  நாம் புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே நாம் ஒன்றுதான் என்பதற்கான சான்று.  அதேபோல் தாயும் சேயும் ஒன்றே.  நம் அனுபவங்கள் எல்லாம் ஒன்றே.

நோக்கிநிற்கும் அகத்தை நாம் இப்போது இன்னும் அருகாமையில் காண்கிறோம்.  அது பாதிப்படைவதும் அடையாமலிருப்பதும் எவ்வாறு என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். ‘என் காது நோகிறது’ என்று குழந்தை சொல்லும்போது தாய்க்கு அந்த வலியில்லை.  ஆனால் ‘இது என் குழந்தை’ என்ற எண்ணம் அவளுக்கிருக்கிறது.  என் உடல், என் கை, என் கண்கள், என் மனம், என் குழந்தை என ஒவ்வொன்றிலும் ‘எனது’ என்பதே விழிப்புணர்வு என்னும் வட்டத்தின் மையமாகிறது.  அவ்வட்டத்தின் உட்புறம் உள்ளதே நமக்கு மிகவும் இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.  ஏனென்றால் அது ‘நமது’.  வெளியிலிருப்பது ‘பிறிது’ என்றாகிறது.  ஆக, நான், பிறிது என்றும் எனது, எனதல்லாதது என்றும் நான், நானல்லாதது என்றும் நாம் பிரிக்கிறோம்.  இது தாந்தோன்றித்தனமானது. அவ்வட்டத்தை நீங்கள் சுருக்கலாம், விரிக்கலாம்; எவரையும் சேர்க்கலாம், விலக்கலாம்.  சேர்ப்பது அன்பெனப்படுகிறது, விலக்குவது அன்பற்றதெனப்படுகிறது.  வெறுப்பு என்பதும் ஒரு வகை சேர்த்தலே – ‘எனது எதிரி’ என்பதைப் போல.

சேய்க்கு வலி ஏற்படும்போது தாய்க்கு சடுதியில் அச்சம் ஏற்படுகிறது.  ‘இது ஆபத்தானதோ?  மருத்துவரிடம் செல்லவேண்டுமோ?’ குழந்தைகளுக்கு வரக்கூடிய கொடும் நோய்களையெல்லாம் அவள் எண்ணிப் பார்க்கிறாள்.  அவள் இயல்பிலேயே அச்சம் கொள்பவள் என்றால் அதுகுறித்து மீபதற்றம் கொள்ளக்கூடும்.  அமைதியானவள் என்றால் அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை உள்ளுணர்வால் அறிகிறாள். ஒருபுறம் நனவில் நம் இருப்பு அனைத்திலும் நம்மைக் காணும் விடுதலை உணர்வை வழங்கக்கூடும்.  நோக்கிநிற்கும் நனவு என்பது அனைத்திலும் ஒன்றே என அறிவது பெரும் திறப்பை நமக்களிப்பது. ஆனால், ‘எனது’ என்பதன் மீது நாம் கண்மூடித்தனமாக  பற்று கொள்ளும்போது  சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. அப்பற்று முந்தைய பாடலில் சொன்ன அகப்புறக் கிளைத்தலான இருபுரிக் கொடியென எல்லா பிணைப்புகளையும் உண்டாக்குகிறது.  புறவயமாக தேவையற்ற பல செயல்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம் பல சிக்கல்களும் வேதனையும் உங்களுக்கு ஏற்படுகின்றன.  அகவயமாக, உங்களை குழப்பத்திலாழ்த்தி பெரும் துயரை தோற்றுவிக்கும் திரிபுக்கற்பனைகளும் அச்சம்தரும் எண்ணங்களும் உண்டாகின்றன.

குரு இப்போது நம்மை எல்லா பரிமாணங்களிலும் பரவி அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கவல்ல நம் நனவின் கருவருகே கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்.  நாம் மொத்த அனுபவத்தையும் முழுவிழிப்பின் அனுபவமாக காணலாம்.  அல்லது, புலன்தரவுகளால் உண்டாகும் கருத்தியல் அறிவின் நிறமாற்றங்களின் பாதிப்புக்குள்ளாகிய ‘நான்’ என்னும் நனவின் சாயம் பூசப்பட்ட அனுபவமாகவும் காணலாம்.  நாம் மீண்டும் மீண்டும் தூயதான நோக்கிநிற்கும் நனவை நோக்கியே செல்லவேண்டும்.  அப்போதுதான் மேலோட்டமான இருப்பின் அவஸ்தைகளால் பாதிப்படையாமல், அதே நேரத்தில் வாழ்வின் இன்றியமையா கூறுகளில் பங்கெடுப்பதற்கு எப்போதும் தயாராக நம்மால் இருக்கமுடியும்.

நோக்கிநிற்கும்போதே செயல்படுவதும், விலகியிருக்கும்போதே புலன்கள்மூலம் பெறும் தரவுகளை ஆராய்வதுமான இரு எதிரிடைச் செயல்பாடுகளில் ஒரு சமநிலையைப் பேணுவது என்பது எளிதல்ல.  நம் அகத்தே இரு ஆளுமைகளாக – ஒன்று அமைதியாக இருக்க மற்றொன்று செயல்களில் ஈடுபடுவதாக – பிரிவது போன்றது இது.  உளவியலாளர் இதை பேதப்பித்து (schizophrenia) நோயாக்க் காண்பர்.  ஒரு வேதாந்திக்கு இது ஒரு நோயல்ல; வெகு இயல்பான ஒன்று.  நம்மில் இரு மடிப்பிலான செயல்பாடு உள்ளது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்.  அகத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து நம் உளவியலாளர்களுக்கு சரியாக கற்பித்தோமேயானால், மக்களை அவர்கள் பேதப்பித்து நோயாளிகள் என்று சொல்லி வதைக்காமலிருப்பர்.  இதுபற்றி பின்னால் விரிவாக நாம் காணலாம்.  தற்போதைக்கு இப்பாடலின் பொருளிலிருந்து விலகிச்செல்ல வேண்டாம்.  ஆத்மோபதேச சதகம் குறித்து ஒரு பதங்க(sublime) திட்டம் நாராயணகுருவிற்கு இருந்தது.  நாம் முடிந்தவரை அதை ஒட்டியே செல்வோம்.

‘நீ’ ‘நான்’ என்பதை இரண்டாகக் காணும் நம் அறியாமையின் ரகசியம் குறித்து நாமறிந்திருக்கவேண்டும் என்கிறது ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம்.  ‘நீ’யும் ‘நானு’ம்  ஒன்றுதான் என்ற ஞானத்தின் ரகசியத்தையும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்கிறது.  இவ்விரு ரகசியங்களையும் நாமறிந்திருக்காவிடில், அபத்தமான சூழல்களில் நாம் சிக்க நேரிடும்.  ஒருங்கிணைந்த புரிதல் என்பது செயல்நிகழ் உலகிலிருந்து தாவி வேறேதோவாக மாறுவதல்ல.  அனைத்திலும் உறையும் ‘நான்’ என்பதை நீங்கள் உணர்ந்ததும் உலகம் ஆவியாகிப் போவதில்லை.  அது அப்படியேதான் இருக்கிறது.  எனவே,  அதனோடு ஒத்துவாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்.

அதே சமயத்தில், உங்களுடையதேயான கருத்தாக்கங்கள் கொண்டு நீங்கள் கட்டமைக்கும் உலகைத்தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை என்பதே உண்மை.  இது, ஒரு நாவலாசிரியனோ நாடகாசிரியனோ தன் கற்பனையில் படைக்கும் கதைமாந்தர்களின் எல்லையை சில அத்தியாயங்களுக்குப் பின் உணர்வது போன்றது.  கதைமாந்தர்களிடம் அவனுக்கு ஏற்படும் கடப்பாடு எந்த மாற்றத்தையும் செய்ய அவனை அனுமதிப்பதில்லை.  ஆசிரியனின் நோக்கோ தரிசனமோ விரிவடைய கதைமாந்தர் ஒப்புவதில்லை.  அது அவனது படைப்புதான் என்றாலும் அவனால் படைக்கப்பட்டவையாலேயே அவன் ஆதிக்கம் செய்யப்படுகிறான்.  அதேபோல், நாம் நம்முடையதேயான உலகை படைக்கிறோம், பின் அதைக்கண்டு அஞ்சுகிறோம்.  அல்லது அதில் அகப்பட்டுக்கொண்டு அதை எப்படி கையாள்வது என்பதறியாமல் திகைக்கிறோம்.  இது ஒரு பெரும் புதிரான சூழ்நிலை.

நோக்கிநிற்கும் நனவின் மூலம் நீங்கள் அறியவந்த ஒருமை குறித்தும் உங்களால் படைக்கப்பட்ட உலகினாலேயே உங்களுக்கு இன்னல்கள் வரும் அதிசயம் குறித்தும் தியானிக்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.