Tag Archives: அறிதல்

இருப்பும் அறிதலும் – 1

Standard

மனிதனின் அறிவும், விருப்பமும் எப்படி இருந்தாலும் அவை பொருண்மைகளை எவ்வகையிலும் பாதிப்பதில்லை; அனைத்து அகவய இயக்கங்களிலிருந்தும் விலகி பிரபஞ்சப் பொருண்மை சுதந்திரமாக இருக்கிறது, இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்ற கருத்து மனிதன் சிந்திக்கத் தொடங்கிய காலம் முதல் உள்ளது.  ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.  அறிதலுக்கு வெளியே என்னதான் இருந்தாலும் அவற்றின் இருப்பு அறிதலினூடாகவே உருவாகிறது.  இருப்பும் அறிதலும் வேறு வேறல்ல. எனவே அந்தரங்க அறிதலும் பொருண்மையும் ஒன்றுதான் என்று கூறும் ஒரு தத்துவ தரிசனமும் வெகு காலமாக மேலை, கீழை சிந்தனை மரபில் இருந்து வந்துள்ளது.

விஞ்ஞானமானாலும் தத்துவமானாலும் ஒவ்வொரு தரிசனமும் சில தனி மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்புகளாகவே வெகுகாலமாக இருந்து வந்துள்ளன.  அவை சமூகத்தை மிகவும் மறைமுகமாகவே பாதிக்கின்றன.  பல சமயம் குறியீட்டு ரீதியாகவும் ஆழ்மன ரீதியாகவுமே இப்பாதிப்பு உள்ளது.  அத்தரிசனங்களுக்கு அரசியல் ரீதியான ஆதரவுத்தளத்தையோ எதிர்ப்பு இயக்கத்தையோ உருவாக்குவதும், அதன் மூலம் அவற்றை சமூகத்தில் நிலைநாட்டவோ தகர்த்தழிக்கவோ முனைவதும் கம்யூனிஸ்டு சிந்தனை முறையின் விளைவாக உருவான வழிமுறையாகும்.  சோவியத் ருஷ்யாவில் ஒரு தத்துவ தரிசனத்தின் உடனடியான நேரடி விளைவாக ஒரு அரசமைப்பும், சமூக அமைப்பும் உருவாகிறவரை இது சாத்தியமென்ற நம்பிக்கையே பரவலாக உலகில் இருந்ததில்லை.

மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் விஞ்ஞான ரீதியான அறிதல் முறைகளில் உள்ள வர்க்கக் கண்ணோட்டங்களுக்கு அழுத்தம் தந்ததன் வழியாக ‘அறிதல்’ என்ற செயலில் இருப்பதாக நம்பப்பட்டு வந்த புறவயத் தன்மையை கேள்விக்குரியதாக்கினர்.  விஞ்ஞானத்தை ஒரு முதலாளி அணுகுவதும் ஒரு பாட்டாளி அணுகுவதும் வேறுவேறு அடிப்படைகளை வைத்தேயாகும் என்றனர்.  எனவே அவ்விஞ்ஞானத்தின் மூலம் உருவாகும் வழிகளும் கண்டுபிடிப்புகளும்கூட அதற்கேற்ப மாறுபடும் என்றனர்.  முதலாளித்துவ அறிவியலுக்கு எதிராக, பாட்டாளி வர்க்க அறிவியலை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியம் சோவியத் யூனியனுக்கு ஏற்பட்டது.  இயந்திரவியல் சார்ந்த கண்டுபிடிப்புகளில் கூட இவ்வாறு வர்க்க ரீதியான நோக்கங்கள் உள்ளுறைந்துள்ளன என்பது சோவியத் விஞ்ஞானிகளின் எண்ணம்.  அப்படியிருக்கையில் விஞ்ஞானத்தின் தூய தர்க்கம் சார்ந்த தளங்களில் கேட்கவே வேண்டாம்.  இவ்விவாதம் நுண் அலகு இயற்பியலில் (Quantum Physics) பல்வேறு பிரச்சினைகளைக் கிளப்பி வருகிறது.  சொல்லப்போனால் இருப்புக்கும் அறிதலுக்கும் இடையிலான ஆகப் பெரிய பிரச்சினைகளும் இந்நூற்றாண்டில் இங்குதான் உருவாகின்றன.

ஐன்ஸ்டீன் வழியாகவே விஞ்ஞானமும் கவிதையும் தழுவிக்கொண்டன.  1933-இல் ஓர் உரையில் அவர் கூறினார், “பிரபஞ்சப் பேரியக்கம் சார்ந்து உருவாக்கப்படும் எல்லா கண்டுபிடிப்புகளும் உண்மையில் மனித மனதின் சாத்தியங்களுக்கு உட்பட்ட கற்பனைகள் மட்டுமே.  அவை மானுட மனதிற்கு வெளியே உள்ள பொருண்மை வெளியின் இயங்கு முறைகளிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவை மட்டுமே என்று கருதலாகாது.  கடிகாரத்தின் இயங்குமுறையை அறிய ஆவல் கொண்ட குழந்தையைப் போன்றவர்கள் நாம்.  இக்கடிகாரத்தை திறந்து பார்க்க நம்மால் முடியாது.  அதன் ஓரிரு சலனங்கள் மட்டுமே நமது கண்ணில் படுகின்றன.  அவற்றை கூர்ந்து கவனித்து அவற்றின் இயங்குமுறையை உருவகித்துக் கொள்கிறோம்.  அதன் அடிப்படையில் நாம் ஒருபோதும் காண முடியாதவையும், நாம் காணும் இயக்கங்களுக்கு முன்னும் பின்னும் விரிந்து கிடப்பவையுமான பிற இயக்கங்களின் இயங்குமுறையை கற்பனை செய்து கொள்கிறோம்.  இக்கற்பனையை ஒருபோதும் முழுமையாக சரிபார்த்துவிட முடியாது.  ஆனால் கற்பனையும் பொருண்மையின் அடிப்படையில் அதை சரிபார்த்துக் கொள்ள இயல்தலும் இரு இணை கோடுகளாக வெளியின் முடிவுவரை நீண்டு செல்கின்றன.  அறிதல் சாத்தியங்களின் தொடுவானையே எல்லையெனக் கொண்டுள்ளது.  ஐன்ஸ்டீன் இதை அறிதலின் இலட்சியப் புள்ளி (ideal limit of knowledge) என்கிறார். (Albert Einstein and Leopold Infield – The Evolution of Physics)

இங்கு நுண் அலகு இயற்பியல் பற்றி மிக எளிய ஓர் அறிமுகம் செய்து விவாதிப்பது உதவியாக இருக்கும்.  பிரபஞ்சம் எவ்வாறு இயங்குகிறது என்ற வினாவுக்கு இன்றைய இயற்பியலாளர் தரும் இறுதிக்கட்ட விடை – கற்பனை – நுண் அலகு இயற்பியலில் உள்ளது.  பருப்பொருட்கள் என்பவை அணுக்களினாலானவை.  அணுக்கள் பல்வேறு வகையான மின்னூட்டம் கொண்ட துகள்களினாலானவை.  துகள்கள் அதிநுண்துகள்களினாலானவை.  இத்துகள்கள் ஒரே சமயம் துகள்களாகவும் சக்தியாகவும் நமக்குக் காட்சி தருபவை.  இதை இரட்டை நிலை இருப்பு (dual existence) என்கிறார்கள்.  ஆகவே சக்தி துகளாக மாறுவதன் மூலமே பிரபஞ்ச ஆக்கம் நிகழ்கிறது.  எப்பொருளும் ஒளி வேகம் பெறும்போது சக்தியாகிவிடும் என்பது ஐன்ஸ்டீனின் கண்டுபிடிப்பு.  எனவே சக்தி துகளாக ஆகும் மாற்றம் என்பது வேகத்தைப் பொறுத்த விஷயம் அன்றி வேறல்ல.  இவ்வேக மாற்றம் நிகழும் மிக நுண்ணிய அலகையே குவாண்டம் என்கிறார்கள்.  இவ்வலகுகள் நிகழும் வேக மாற்ற இயக்கங்களைப் பற்றிய அறிவுத் துறையையே பொதுவாக நுண் அலகு இயந்திரவியல் (Quantum Mechanics) என்கிறார்கள்.

நுண் அலகு இயந்திரவியலின் விரிவான விவாதங்களுக்குள் புக இது இடமல்ல.  ஆனால் நாம் சகஜ வாழ்வில் பிரபஞ்சத்தின் இயங்கு முறையை அறியவும் அளக்கவும் பயன்படுத்தும் எந்த விதியும் அங்கு செல்லுபடியாகாது என்று மட்டும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.  நுண் அலகு இயந்திரவியலின் வடிவமைப்பாளர்களில் ஒருவரான வெர்னர் ஐசன்பர்க் கூறுகிறார்: நுண் அலகு இயந்திரவியலின் இயங்கு முறைகளை கூர்ந்து கவனிக்கும்போது ஒன்று தெரியும், நாம் சாதாரணமாகக் கண்டறிந்து நனவிலி மனதின் இயல்பாக மாறியுள்ள இயங்குமுறைகள் எதுவும் அங்கு இல்லை.  பொருட்களை நாம் சாதாரணமாக அறியும் வழிமுறைகளான இடம், எடை, வேகம், நிறம், அளவுகள் முதலிய எவையுமே நுண் துகள்களின் விஷயத்தில் பொருந்தி வராது.  அங்குள்ள பிரச்சினைகளே வேறு (Werner Heisenberg – Across the Frontiers).

மிக எளிய அளவில் இதை மீண்டும் தெளிவுபடுத்தியபடி முன்னகரலாம்.  நாம் அறியும் புற உலகு பற்றிய பொதுவாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட விதிகளை உருவாக்கியவர் சர் ஐசக் நியூட்டன் என நாம் அறிவோம்.  ஆற்றல், ஈர்ப்பு விசை, இயக்க நிலைகள் பற்றிய நியூட்டனின் விதிகள் எவையுமே நுண்ணலகு இயந்திரவியலில் செல்லுபடியாகாது.  ஒரு நுண்துகள் நகரும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட இயங்குவிதியை உருவகித்து அது எங்கிருக்கும் என ஊகிப்பது சாத்தியமேயல்ல.  அதன் எடை, வேகம், மின்னூட்டம் உட்பட எதைப் பற்றியும் பொதுவிதிகளின் அடிப்படையிலான கணிப்புகளைச் செய்ய முடியாது.  நியூட்டனின் ‘பிரபஞ்ச இயங்குமுறை தரிசனம்’ பிரபஞ்சத்தைக் கட்டிப்போட முயன்றது.  அந்த விதிகளின் அனைத்துக் கட்டுகளிலுமிருந்து நுண்துகள் இயந்திரவியல் பிரபஞ்சத்தை விடுவித்துவிடுகிறது.  ‘ஒரு எலக்ட்ரானின் இடம் மாறாதிருக்கிறதா என்று கேட்டால், அதற்கு பதிலாக இல்லை என்றுதான் கூறவேண்டும்.  ஒரு எலக்ட்ரான் அசைவற்றிருக்கிறதா என்று கேட்டால் இல்லை என்பதே பதிலாகும்’ என்கிறார் ஃபிஜோ காப்ரா (Fritjof Capra – Tao of Physics) இதுவே ஐசன்பர்க்கின் நிச்சயமின்மைக் கொள்கை (Uncertainty Principle) என்ற பெயரில் அறியப்படுகிறது.  இவ்விடத்தை வந்தடைந்ததும் நுண் அலகு இயந்திரவியல் பெளத்த மதத்தின் பிரதீத சமுத்பாதம் (அனைத்தும் ஒரே சமயம் பிறந்தபடியும் இறந்தபடியும் உள்ளன) இந்து மரபின் மாயாவாதம் (அனைத்தும் பார்ப்பவனின் உருவகங்களே) ஆகியவற்றைப் பெரிதும் நெருங்கி வருகிறது.

என்றென்றும் மனித குலத்தின் அடிப்படைத் தேடலாக உள்ளது ‘அறிதல் என்றால் என்ன?’ என்ற வினா அல்லது ‘அறிதலுக்கு அப்பாலுள்ளது என்ன?’ என்ற வினா.  இன்று வெவ்வேறு தளங்களில் இயற்பியலிலும் மொழியியலிலும் அவ்வினா முதன்மைப்பட்டுள்ளது.  ஜைன மதத்தின் சியாத்வாதம் (ஆனால் வாதம்) இன்றைய நுண் அலகு இயந்திரவியலின் இயங்கு முறைகளுடன் பெரிதும் பொருந்துகிறது.  இங்கு முதன்மைப்பட்டு வரும் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.  இன்றைய நுண் அலகு இயந்திரவியல் பொருண்மையைப் பற்றி ஆராயும்போது ‘பார்ப்பவனின்’ பார்வைக்கு வெளியே பொருண்மை என்ற ஒன்று உண்டா என்ற வினாவை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது.  பார்ப்பவனின் பார்வைக்கு ஏற்ப மாறுபாடு அடையாது எதுவும் காட்சிப்படுவதில்லை.  ஒரு நுண்துகள் அப்படி ஒரு தோற்றத்தை நமது ஆய்வின் வழிமுறைகளுக்கு ஏற்பதான் மேற்கொள்கிறது என ஏன் கூறலாகாது?  நமது ஆய்வு உபகரணங்களுக்கு அப்பால் அது சக்தியா இல்லை துகளா என்று எப்படி நிர்ணயிப்பது? பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் இயற்பியல் நிபுணரான ஜான் வீலர் எழுதுகிறார் ‘இப்பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தில் பங்கு வகிக்கும் ஒரு தரப்பால் உருவகிக்கப்பட்டதுதானா இப்பிரபஞ்சமே?  இங்கு நடக்கும் முக்கியமான செயல் அனுபவத்தின் பங்கு பெறுதல் ஆகும்.  நுண் அலகு இயற்பியல் மூலமே தெரியவரும் ஓர் உண்மை ‘ஆய்வாளன் ஆக்கத்தில் பங்கு பெறுபவன்’ என்பதாகும்.  செல்லியல் இயற்பியல் கூறும் வெற்றுப் பார்வையாளன் இங்கு இல்லை.  பெரியதோர் கண்ணாடிச் சுவருக்கு அப்பால் அமர்ந்து அவன் அனைத்தையும் பார்த்து மதிப்பிடுவதில்லை.  அனைத்திலும் அவன் பங்கு பெறுகிறான்.  அவன் பங்கு அனைத்தையும் மாற்றுகிறது.  அவன் இல்லாதபோது அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று அறிவது சாத்தியமே அல்ல” (J.A. Wheeler, K.S. Thorne C.Minor – Gravitation) பழைய இயற்பியலாளர் மனிதப் பிரக்ஞைக்கு வெளியே பிரபஞ்சம் சுதந்திரமாக தன் பிரம்மாண்டத்துடன் இருக்கிறது என்று நம்பினர்.  அதில் ஒரு சிறு அணுத்துளியான மானுடன் அதற்கு ஒரு பொருட்டேயல்ல என்றனர்.  அந்த நம்பிக்கையை நுண் அலகு இயற்பியல் தகர்த்து விட்டிருக்கிறது.  மனிதனை ‘நான் உண்டு’ என அது உணர வைத்திருக்கிறது.

ஆழமான இந்த சுயப் பிரக்ஞை அறிவின் அனைத்துத் துறைகளிலும் பெரிய மாறுதல்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது.  உளவியலில் நிகழ்ந்த மாறுதல்களை நான் விரிவாக அறிவேன்.  உளவியல் அறிஞர் யுங்கும், நோபல் பரிசு பெற்ற இயற்பியலாளரான வுல்ப்காங் பெளலியும் இணைந்து எழுதிய நூல் ஒன்றில் அறிதல் பற்றிய விஷயங்களில் இயற்பியலும் உளவியலும் சந்திக்கும் புள்ளிகள் பற்றிய அநேக குறிப்புகள் வருகின்றன.  ஆழ்மனத்தில் உள்ள ஒரு விஷயத்தை நனவு மனதிற்கு மேலெழுப்பிக் கொண்டுவந்து தெளிவடையச் செய்ய முடியாது போனால் அவ்விஷயம் புற உலகில் ஒரு நிகழ்வாக மாறிவிடும் என்பது உளவியல் ரீதியான ஓர் அறிதலாகும்.  ஒருவன் தன்னுள் அழுத்தமாக மோதிக்கொள்ளும் முரண்களைப் பற்றி ஏதுமே அறியாமல் தூய்மையான மேல்மனத்துடன் இருப்பானானால் அவனுடைய புற உலகம் இரண்டாகப் பிளந்து பரஸ்பரம் மோதி பல்வேறு சிதைவுகளுக்கு ஆளாவதைக் காணலாம்’ என்கிறார் யுங்.  அதே நூலில் பெளலி ‘அகப்பிரக்ஞையில் பிறக்கும் தோற்றம் மெல்ல புற விஷயங்களில் பரவி வெளியுலகமாக மாறித் தெரிகிறது’ என்கிறார். (Carl G. Jung and Wolfgang Pauli – The Interpretation of Nature and Psyche)

அனைத்து வகையிலும் விஞ்ஞானத்தை மனிதனின் பிரக்ஞையே வடிவமைக்கிறது.  மனிதனின் அகப்பிரக்ஞை திட்டவட்டமான காரண காரிய உறவு உடையதோ, தெளிவான இயங்கு விதிகள் உடையதோ அல்ல என நாம் அறிவோம்.  உள்ளுணர்வுகள், சந்தர்ப்பங்கள், சூழலின் படிம ரீதியான அகப்பதிவுகள் இப்படி எத்தனையோ கூறுகள் அதைத் தீர்மானிக்கின்றன.  அறியப்படுவதும் அறிவதும் அதுவேயாகும்.  ஐசக் நியூட்டன் ‘இயற்கையின் கணித தத்துவங்கள்’ (Philosophiae Naturalis Principia Mathematica) என்ற நூலில் தனது கண்டுபிடிப்புகள் எந்தவிதமான முன் ஊகங்களும் இன்றி இயற்கையை எதிர்கொண்டதன் மூலம் உருவானவை என்கிறார்.   ‘நான் எந்த ஊகமும் செய்யவில்லை’ (hypotheses non fingo) என்ற அவருடைய கூற்று பிரபலமானது.  ஆனால் உண்மையில் அது சாத்தியம்தானா?  விஞ்ஞானத்தைப் பற்றிய நவீன தத்துவ ஆய்வுகள் அது சாத்தியமேயில்லை என்கின்றன.  ஊகங்கள் மானுடப் பிரக்ஞையின் இயல்புகள்.  முதலில் வினா, பிறகு ஊகங்கள், அவ்வூகங்களில் ஒன்றுக்குப் பொருண்மை ரீதியான நிரூபணமோ தர்க்கரீதியான அங்கீகாரமோ உருவாக்கப்படுதல்.  இதுவே விஞ்ஞானத்தின் இயங்குமுறையாக உள்ளது.  இவற்றில் ஊகங்கள் (hypotheses) மானுடக் கற்பனையின் எல்லையையும், சாத்தியங்களையும் சார்ந்தவை.  இதைப் பற்றிய ஆய்வையே விஞ்ஞானத்தின் தத்துவ வாதம் (Philosophism in Science) என்கிறார்கள்.  கார்ல் பாப்பரின் விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்புகளின் தருக்கம் (Karl R. Popper – The Logic of Scientific Discovery) என்னும் நூல் இது பற்றிய விரிவான ஆய்வாகும்.  ஊகங்கள் வலைகள். வீசுபவர்களே பிடித்துவிடுகிறார்கள் என்கிறார் நோவாலிஸ் (Hypotheses are nets.  Only he who casts will catch – Novalis).

இருப்பும் அறிதலும் – 2

இருப்பும் அறிதலும் – 3

நேர்காணல் – 8

Standard

நட்சத்திரங்கள் எங்குள்ளன?

அவற்றைப் பார்ப்பவனின் மூளையில்

–   பிஷப் பெர்க்லி

17.3.1996

யதியிடம் நேற்று அவர் பேசியது கடைசியில் ‘அறிதல்’ எனும் நிகழ்வின் சிக்கலில் சென்று நின்றுவிட்டது என்றோம்.  கார்ல் சாக்ஸ் எழுதிய நூல் ஒன்றை யதி கொண்டு வரச்சொன்னார்.  அதன் சில பகுதிகளைப் படித்தார்.  கார்ல் சாக்ஸ் உலகப்புகழ் பெற்ற நரம்பியல் நிபுணர்.  அவர் இன்னொரு ஆய்வாளருடன் சேர்ந்து நான்கு வித்தியாசமான நரம்பு நோயாளிகளைப் பற்றி எழுதிய ஆய்வு அது.  முதல் நோயாளி ஓர் ஓவியர்.  தன் ஐம்பதாவது வயதில் தன் நிற உணர்வை முற்றிலும் இழந்துவிட்டார்.  நிறக்குருடு (colour blindness) என்பது வழக்கமாக ஒரு நிறம் தெரியாது போவதேயாகும்.  முழு நிறக்குருடு என்பது மனித வரலாற்றிலேயே மிக அபூர்வம்.  ஓவியரின் அனுபவங்கள் வியப்பூட்டுபவை.  அவருடைய உலகம் மிக வித்தியாசமானதாக ஆகிவிட்டது.  தொலைவில் உள்ளவை கூடத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.  பல பொருட்கள் தெரியாமலாகிவிட்டன.  பொருட்களின் பரிமாணம்கூட மாறிவிட்டது.  பொருட்கள் பற்றிய உணர்வுகள் மாறுபடவே உலகமே வேறாக ஆகிவிட்டது.  அவர் நிறங்களைப் பற்றிய ‘ஞான’த்தை இழந்துவிட்டார்.   தன் பழைய ஓவியங்களைக்கூட அவரால் கறுப்பு வெள்ளையிலேயே நினைவுகூர முடிந்தது.  தொடர்ந்து கார்ல் சாக்ஸ் நிறமென்பது என்ன என்று ஆராய்கிறார்.  அது மூளையின் ஒரு நரம்பமைப்பு மட்டும்தான்.  பரிமாணங்களும், காலமும், இடமும்கூட அப்படித்தானா என்று ஆராய்கிறார்.

மிக அடிப்படையான கேள்விகள் எல்லாமே மிகவும் பழமையானவை.  நமது மரபு இருவகை ஒளிகளை உருவகித்தது.  வெளியே பெளதிக ஒளி மூலம் தொடங்கி புலன்களை அடையும் தோற்றங்கள்.  உள்ளே சுயம்பிரகாசமான ஆத்மா அறியும் தோற்றங்கள்.  அறிதலென்பது ஒரு சந்திப்புப் புள்ளி.  யோகிகள் அதை ‘விதர்க்கம்’ என்கிறார்கள்.  நீரில் கரையாத உப்பு நம் அனுபவத்திற்கு அப்பாற்பட்டது.  அறிதலின் எல்லை மிகமிகக் குறுகியது.  எந்தப் பொருளும் நமது உள்ளொளியில் மறுவடிவம் கொண்டாலொழிய நாம் அதை அறிய முடியாது.  காலமும் வெளியும்கூட இவ்வாறு நம்மில் பிரதிபலித்து அறியப்படுபவையே.  நம் உயிர்சக்தி வெளியிலிருந்து நாமறியும் பிம்பங்களை மீண்டும் வெளியே விரித்துக்கொள்கிறது.  இதையே ‘பாஸ்யம்’ என்று யோக மரபு குறிப்பிடுகிறது.

நட்சத்திரங்கள் எங்குள்ளன? அவை நட்சத்திரமும் நமது தலையும் சந்திக்கும் இடத்தில் உள்ளன.  அதற்கப்பால் நட்சத்திரம் என்றால் என்ன என்று நாமறிய முடியாது.  உயிர்கள் அறியும் உலகம் அவை உருவகித்தறியும் உலகே.  ஆகவே உபநிடதம் எது பார்வையோ அதுவே படைப்பு என்கிறது.  ஆகவே ஆழத்தை நோக்கிச் செல்லும் எந்த ஞானமும் தன்னை அறிதலில் சென்று முடிவடைகிறது.

அறிதல் என்பது கால இட எல்லைக்கப்பாற்பட்ட பிரம்மாண்டத்தை கால இடத்தில் பொருத்திப் பார்ப்பதாகும்.  அதாவது துண்டுபடுத்தி அறிதல் (fragmentation). அதை மேற்கே de-limitation என்றும் selective structuralism என்றும் கூறுவார்கள்  துண்டுபடாத உண்மை நமக்கு சாத்தியமல்ல.  அது முழு உண்மையுமல்ல.  இவ்வாறுதான் அறிவை அடைய முடியும் என்பதனால்தான் வேதாந்திகள் அறிவை உடலறிவு, புத்திப்புலன் அறிவு, உயிர் அறிவு, சிறப்பு அறிவு, பிரபஞ்ச அறிவு, சாராம்ச ஞானம், முழுமையறிவு, மெய்யறிவு என்று பிரித்தார்கள்.

நாம் அறிவது அறிவையல்ல.  அதன்மீது தேவைக்கேற்ப நாம் போடும் அடையாளங்களையே.  அவை பெயர், வடிவம் என்று இருவகை.  பிறரின் கண்ணீர்த்துளி என்னுள் ஏன் சோகத்தை நிரப்புகிறது?  அதில் நான் முழுமையான அர்த்தமொன்றைக் காண்பதனால்தான்.  காலையில் பசிக்கிறது.  உணவு அதை நீக்குகிறது.  இங்கு பசி துண்டுபடுத்தப்பட்ட விஷயம்.  எப்போதும் பசிக்கிறது.  உயிர்கள் அனைத்திற்கும் பசிக்கிறது.  இங்கு பசி சார்பற்ற முழுமை (absolute)  அதாவது துண்டுபட்ட உண்மைகள் வழியாக ஓடும் துண்டுபடாத முழுமையான உண்மையை நாம் உணரமுடியும்.  ஞானம் என்பது இவ்விரு நுனிகளையும் இணைத்தபடி இயங்குவதாகும்.

ஒன்றொன்றாய் தொட்டு எண்ணி

எண்ணும் பொருள் ஒடுங்கினால்

எஞ்சுவதே பரம்…

என்று நாராயணகுரு சொன்னார்.  தொட்டு எண்ணுதல் என்ற செயல்தான் துண்டுபடுத்துதல்.  ஆனால் அச்செயல் துண்டுபடாத முழுமையின் உள்ளே நடக்கிறது.  துண்டுபடுத்தலை முழுமை செய்தால் துண்டுபடாமை தரிசனமாகக்கூடும்.

கேள்வியின் இதயத்தில் பதில் ஒளிந்துள்ளது.  பார்ப்பவனின் பாதி பார்க்கப்படும் பின்புலமாக, பொருளாக உள்ளது.  இவ்வாறு பிரபஞ்ச சாரமான உயிருக்கு பிரபஞ்சமே ஆகிறது.  ஏஷர் இதை இவ்வாறு கூறுகிறார்:

ஒரு நிமிடம் நாம் நம் மனதை திரும்பிப் பார்ப்போம். மனதைப் பின்புலமாக்கியபடி, அதை ரசித்தபடி இருக்கும் சுயத்தைப் பார்த்துவிட்டீர்களா?  அப்படியென்றால் அக்கணமே தவறு செய்துவிட்டீர்கள்.  அந்த சுயத்தை பின்புலமாக்கியபடி மனம் அதை ரசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

ஒருநாள் ஒரு அமீபா பசி தாங்காமல் அலைந்தது.  இன்னொரு அமீபாவை விழுங்கியது.  அதற்கும் பயங்கரப் பசி.  வாயும் வயிறும் இல்லாத அவ்விரு உடல்களும் பரஸ்பரம் ஒன்றாயின.  முடிவற்று ஒன்றையொன்று தின்ன ஆரம்பித்தன.  இன்றும் தின்கின்றன.