Category Archives: நாடகம்

தவறான இடத்தில் பதிட்டை செய்யப்பட்ட இறைவி

Standard

தவறான இடத்தில் பதிட்டை செய்யப்பட்ட இறைவி

(ஒரு க்யோஜன் ஜப்பானிய நாடகம்)

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் ஜப்பானில் உருப்பெற்ற நகைச்சுவை நாடக வடிவம் க்யோஜன். மறைத் தன்மையே இதன் தனிச்சிறப்பு. 1380 முதல் 1460 வரையிலான முரோம்மாச்சி ஆட்சிக்காலத்தில் தொடங்கியது. நோஹ் என்னும் துன்பியல் நாடகங்களே ஜப்பானிய இலக்கியத்தின் செவ்வியல் நாடகங்கள். க்யோஜன் நாடகங்கள் தேசிய மரபுப்படி எழுதப்பட்டவை. அவற்றின் உள்ளோட்டம் கிண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மாந்தரிடம் பொதுவாகக் காணப்படும் குறைகளை கிண்டல்செய்து அதன் மூலம் அவற்றை களைய முற்படுபவை. உளவியல் அடிப்படையில் சொல்வதென்றால், பாசாங்குகள் மனிதனில் உண்டாக்கும் அவலத்தைக் களைந்து ஆறுதல் அளிக்க முயன்றவை இந்நாடகங்கள்.

நாடகமாந்தர்:

  1. க்ஷைட்டி – பூசகன்
  2. எடோ – சீடன்
  3. முதல் கோடோ – முதல் வணிகன்
  4. இரண்டாம் கோடோ – இரண்டாம் வணிகன்

இடம்:

எனோஷிமா தீவில் (தற்போதைய டோக்யோ) பெண்டன் தேவதையின் குகை

காலம்:

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலம்

 

காட்சி – 1

(பூசகன் அரங்கில் நுழைகிறான்)

பூ: நான் பெண்டன் கோயிலின் பூசகன். இங்கு பதிட்டை செய்யப்பட்டுள்ளது ரதிதேவி. இங்கு அனைத்தையும் நடத்துவது நானே. நீங்கள் தேவதையை பார்க்க விரும்புகிறீர்கள் அல்லவா? அது எளிதில் நிறைவேறக்கூடிய ஒன்றுதான். தேவியின் சிலை மிக அழகானது என்பதை நான் சொல்லவேண்டியதில்லை. தேவியை காண்பதற்கு ஒரு சிறு கட்டணம் கொடுத்தால் போதும். தேவி அம்மணமானவள். அப்படித்தானே இருக்க வேண்டும்? காதலின் தேவி அல்லவா அவள்? இந்தச் சிலையைப் பற்றி எத்தனையெத்தனை கதைகள்! தேவியை ஒரு முறை பார்த்துச்செல்ல இங்கு வருபவர்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. அதனால் எங்களுக்கு செல்வம் பெருகியிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் புனிதமான இத்தேவியின் அருள் மட்டுமல்லவா? உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும். அதில் எனக்கு வருத்தம் இல்லாமலில்லை. கண்ணியம் சார்ந்த விஷயம். அது வேறொன்றுமில்லை. இப்போது சிலையை காணவில்லை. கதவுகளெல்லாம் நன்றாக பூட்டப்பட்டுதான் இருந்தன. இது எப்படி நடந்திருக்க முடியும் என்று என்னால் ஊகிக்கக்கூட முடியவில்லை. ஒன்று தேவி ஓடிப்போயிருக்க வேண்டும். அப்படி நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அதில்லையென்றால் யாராவது திருடியிருக்க வேண்டும். அதற்குமட்டுமே வாய்ப்பு. அதற்கு ஒரு காரணமும் உண்டு. இந்த தேவியைக் குறித்து ஒரு கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. அவளை ஒரு முறை தடவினால் குழந்தைப்பேறு உண்டாகும் என்பது. அந்த எண்ணத்தோடு யாரும் அவளை எடுத்துசென்று விட்டார்களோ? என்னுடைய முதல் சந்தேகம் இங்குள்ள சீடன் மேல்தான். அவனுக்கு ஆள் வேறு சிலை வேறு என்பதுகூட தெரியாது. ஒருமாதிரியான அவனுடைய மோகத்தை நான் ஒளிந்திருந்து பார்த்திருக்கிறேன். அவனை கேட்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. வாயைத் திறந்து உண்மை சொல்வதென்பதே கிடையாது. நல்லவேளை என்றே சொல்லவேண்டும். இன்று பக்தர் கூட்டம் இ ல்லை. இல்லையென்றால் என்னாகியிருக்கும்!

(மேடையின் இடதுபுறத்திலிருந்து சீடன் நுழைகிறான்)

சீ: இரண்டு யாத்ரீகர்கள் வருகிறார்கள்.

பூ: அய்யய்யோ! இப்போது என்ன செய்வது? அவர்களுக்கு எதை காட்டுவது? அவர்களை எப்படியாவது ஊருக்குள் அனுப்பிவிடு.

சீ: அதெல்லாம் நடக்காது. வாட்டசாட்டமாக இருக்கிறார்கள். எங்கோ தொலைவிலிருந்து புனிதப் பயணமாக வந்திருக்கிறார்கள். நம்முடைய திறமையெல்லாம் செல்லுபடியாகாது. அவர்கள் தேவியை பார்த்துவிட்டுத்தான் போவார்கள். பணம் எவ்வளவு கேட்டாலும் தருவார்கள்.

பூ: உண்மையிலேயே பணம் கொடுக்கக் கூடியவர்கள்தானா? அப்படியென்றால் உடனே போய் தேவியை கொண்டு வா முட்டாளே. அவள் நீ சரசமாடுவதற்கானவள் இல்லை.

சீ: நான் ஒன்றும் அவளை எடுக்கவில்லை. நானெடுக்க முயன்றாலும் அவள் வருவதில்லை. எல்லாம் மோசமாகிவிட்டதே! பயணிகள் வந்தே விட்டார்கள்.

பூ: ஏதாவது செய்தே ஆகவேண்டும. தடி போல பார்த்துக்கொண்டு நின்றால் பயனில்லை. உடனே எப்படியாவது ஒப்பேற்ற வேண்டும். ஆகா! நான் அறிவுள்ளவன்தான். வழி கண்டுபிடித்துவிட்டேன். ஏய் கழுதை, அங்கே போய் ஒளிந்துகொள், நான் உன்னை அழைக்கும் வரை அங்கேயே இரு.

(இடப்புறமாகச் சென்று சீடன் மறைந்துகொள்கிறான். மறுபுறத்திலிருந்து இரண்டு வணிகர்கள் வருகிறார்கள்)

முவ: இதுதான் புகழ்வாய்ந்த ரதிதேவி மண்டபம்!

இவ: இந்த இடத்தின் அழகைப் பார்த்தாலே அது தெரிகிறது.

முவ: அப்படியென்றால் சிலை எங்கே?

இவ: இது அற்புதங்கள் நிறைந்த அசாதாரணமான குகை, இல்லையா?

முவ: ஆகா! இதோ ஒருவன் நிற்கிறானே. அவனிடம் கேட்போம். ஐயா, மன்னிக்க வேண்டும். பெண்டன் நிர்வாணதேவி சிலை எங்கே இருக்கிறது?

பூ: என்ன இது? இப்படி கேட்கிறீர்களே? மரணிக்கும் மனிதருடைய பார்வைக்கு அவள் தெரிவாளா என்ன?

இவ: சரி சரி. அவனை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம். நாமே தேடிப் பார்ப்போம்.

முவ: உளறாதே. அவனுக்கு பணம் வேண்டும். அதுதான் விஷயம். இதை பராமரிக்கும் பூசகன் அவன்.

(பணம் கொடுக்கிறார்கள். பூசகன் வாங்கி முடிந்துகொள்கிறான்)

பூ: நாம் முயற்சி செய்து பார்ப்போம். கருணை நிறைந்தவள் தேவி. சில நேரம் முகம் சுளித்தபடியாவது காட்சி தருவாள். உங்களுக்கு ஊழ் இருந்தால் உங்களை அவள் ஏற்பாள். தேவியைப் பற்றி ஏதும் அறுதியிட்டு சொல்லிவிடமுடியாது.

(இன்னும் பணம் தருவார்களா என்று பார்க்கிறான்)

முவ: (இரண்டாமவனை நோக்கி) இவன் பூசகனேதான். பணத்திற்கு என்னமாய் பறக்கிறான்!

(பூசகனுக்கு மேலும் பணம் கொடுக்கிறார்கள். அவன் சிந்தித்துவிட்டு பேசுகிறான்)

பூ: நீங்கள் நல்லூழ் படைத்தவர்கள்தான். தேவி கனிந்து உங்களை ஏற்பது போல் தெரிகிறது.

இவ: இது என்ன மடத்தனம்? உடையுடுத்தாத ஒரு சிலையைப் பார்க்கவா இவ்வளவு பணம் கொடுப்பது? எனக்கு குகைகளை பார்க்கவேண்டாம். உள்ளே போனால் சளி பிடிக்கும். நாம் வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்வோம்.

முவ: இதென்ன பிடிவாதம்? எப்படியோ இதுவரை வந்துவிட்டோம்.

பூ: ஆகா! இன்னொரு விஷயம். வேண்டுதல் என்னவென்று தெரியுமல்லவா?

இவ: என்ன வேண்டுதல்?

பூ: மரணமுள்ளவர் காதுகளுக்கு அது கேட்காது.

முவ: ஆகா! அப்படியென்றால் இன்னும் பணம் கொடுக்க வேண்டும். (மேலும் பணம் தருகிறான். பூசகன் மறைவாக அதை எண்ணிப்பார்க்கிறான்)

பூ: தேவி பேரழகிதான் என்றாலும் எவ்வளவு கோபக்காரி தெரியுமா? வேண்டுதலில் சிறு பிழை ஏற்பட்டாலும் அவ்வளவுதான்!

முவ: இன்னும் பணம் கொடுக்கவேண்டும் என்று பொருள். (மேலும் பணம் கொடுக்கிறான்)

பூ: கவலை வேண்டாம், கவலை வேண்டாம். வேண்டுதலை நான் சொல்லுகிறேன்

டயபென செய்ற்றன்

டயபென செய்ற்றன்

யோ…யா…

டயபென செய்ற்றன்

முவ: அவ்வளவுதானா?

இவ: அதை நான் சொல்லலாமென்றிருந்தேன்.

பூ: மறக்க வேண்டாம். கோவிலில் நுழையும்போது இதை சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால் அவளுக்கு எவ்வளவு கோபம் வரும் தெரியுமா? பின்பு அவள் முகத்தை பார்க்கவே முடியாது.

முவ: நீங்கள் என்னதான் நினைக்கிறீர்கள்? நாங்கள் இவ்வளவு சிரமப்பட்டு இங்கு வந்தது அவளுடைய கோபத்தை காண்பதற்கா? அவளொரு நிர்வாணதேவி என்று அறிந்ததனால்தான் வந்தோம்.

இவ: மெல்ல, மெல்ல… இந்த தேவதைகளுக்கு எல்லாம் தெரியும்.

முவ: (சிறிது ஏமாற்றத்தோடு) போதும், போதும். தேவைக்கு அதிகமாகவே பணம் கொடுத்தாயிற்று. இந்தப் பணம் விழுங்கும் தேவியை கொஞ்சம் காட்டுவீர்களா?

பூ: இதோ இந்த சுரங்கப்பாதையில் நுழைந்து செல்லுங்கள். பிறகு வலதுபுறம் திரும்பி முன்னே போகவேண்டும். பிறகு மீண்டும் வலதுபக்கம் திரும்பி முன்னால் செல்லவேண்டும். கடைசியில் அந்த இடத்தை அடைவீர்கள்.

இவ: அவ்வளவு பணம் வாங்கிக்கொண்டீர்களே, எங்களோடு வரக்கூடாதா?

பூ: அதை தேவி விரும்பமாட்டாள். அவள் பக்தர்களுக்கு தனிமையில் அருள நினைப்பவள். நீங்கள் கொடுக்கும் தானம் எதையும் நாங்கள் வாங்க மறுப்பதில்லை. வேண்டுதலை மறக்க வேண்டாம்.

இவ: என்ன தானம்?

முவ: ஓ, இன்னும் பணம் பிடுங்க வழி.

பூ: மந்திரம் நினைவிருக்கிறதல்லவா? அதில் ஒரு மாத்திரையும் பிசகக் கூடாது.

(வணிகர்கள் ஒரு பக்கம் சென்று மறைகிறார்கள்)

பூ: இது நல்ல கூத்துதான். இந்தச் சுரங்கம் ஒரு சுழல்பாதை என்று அவர்களுக்கு தெரியாது. வீரர்கள் சுற்றிச்சுற்றி இப்போது இங்கே வந்துவிடுவார்கள். மந்திர ஒலி கொண்டு அவர்கள் எங்கே வருகிறார்கள் என்பதை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். எப்படியென்றாலும் எனக்கு வந்தது நல்ல யோசனைதான். (சீடனை அழைக்கிறான்) ஷோஸோ…

சீ: (தனக்குள்) நான் சரியான மடையன். இவளுக்காக எவ்வளவு நேரத்தை வீணடித்துவிட்டேன்! வெறுமனே பெயர்த்தெடுத்தேன். அப்போதுதானே தெரிகிறது அது வெறும் கல்லென்று.

பூ: வீணாய் போனவனே, பிறகு அழலாம். எனக்கு சடுதியில் புத்தி தெளிந்ததால் சிறிது பணம் கிடைத்தது. உனக்கு நல்ல பாடம் புகட்ட இதுதான் நேரம். வாடா. கழுதை, (ஒரே இழுப்பில் சீடனின் வேட்டியை கழற்றி அதில் கொஞ்சம் கிழித்து அவன் முன் பக்கத்தை மறைக்கிறான்) இங்கே இந்தப் பீடத்தின் மேல் அசையாமல் இரு. தேவியைப் போலவே இரு, ஹ, ஹ!

(ஒசை கேட்கிறது)

டயாபென செய்ற்றன்

டயாபென செய்ற்றன்

யோ…யா…

டயபென செய்ற்றன்

சீ: எனக்கு குளிர்கிறது. என்னால் முடியாது

பூ: எடோ, இது குளிர்காலம். நீ கண்ணை மூடினாலோ, இமையசைத்தாலோ அடி விழும். அவர்கள் இப்போது வந்துவிடுவார்கள். கையை தூக்கி பிடியடா! இதோ வந்துவிட்டார்கள். இனி அசையாமல் இரு.

(பூசகன் மறைகிறான்)

முவ: அற்புதம்! அற்புதம், அப்படியே உயிருள்ளதுபோலவே இருக்கிறது பார்!

இவ: தெய்வமே! என்னவொரு கலைநயம்!

முவ: அய்யோ! தேவி மூச்சு விடுகிறாள்!

இவ: இது நிச்சயம் ரதிதேவிதான். என்னவொரு அழகு!

முவ: மெல்ல… மெல்ல…

இவ: அடேய், நான் இதை சிலையென்றுதானே சொன்னேன்?

முவ: என்ன ஒரு கலைச் சிறப்பு! ஒவ்வொரு முடியும் தெரிகிறது.

இவ: எனக்கு கைரேகைகள் தெரிகின்றன.

முவ: பேசாமல் இரு. சட்டென கோபம் கொள்ளும் தேவி.

இவ: எப்படியோ, நேரில் பார்த்துவிட்டோம். எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது!

முவ: நல்ல கலைப்படைப்புகளை பார்ப்பது நல்லூழ்.

இவ: கலைப்படைப்பென்றால்…!

முவ: ஆ! அதென்ன?

இவ: இந்த தேவியை எங்கேயோ தடவினால் பிள்ளைப்பேறு உண்டாகும் என்று சொல்கிறார்கள்.

முவ: எங்கே தடவ வேண்டும்?

இவ: அது எனக்கு தெரியவில்லை

முவ: அடேய், கூடாத இடத்தில் தடவி நமக்கு உள்ள பிள்ளைகளும் இல்லாமல் ஆகிவிட்டால்?

இவ: எப்படியானாலும் கன்னத்தை தடவிப் பார்ப்போம் (கன்னத்தை தடவுகிறான்)

முவ: என்ன, புத்ரவீரியம் உண்டாகிறதா?

இவ: சை! அதொன்றுமில்லை!

முவ: அப்படியானால் நீ தொட்டது தவறான இடத்தை. நான் நெஞ்சை தடவிப் பார்க்கிறேன்.

இவ: எப்படி இருக்கிறது?

முவ: சிறப்பாக ஒன்றுமில்லை.

இவ: அப்படியென்றால் எங்கே?

முவ: நான் சற்று சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன்.

இவ: எனக்கொன்று தோன்றுகிறது.

முவ: ச்சே! நாம் பெரிய தவறு ஏதும் செய்து தேவி கோபித்துக்கொண்டுவிடுவாளோ? (முதல் வணிகன் மெல்ல தட்டிப் பார்க்கிறான்) இது வெறும் சிலைதான். தட்டுவதற்கு நன்றாக இருக்கிறது. மனிதனை தட்டுவதுபோலவே இருக்கிறது. நீ ஒருமுறை தட்டிப் பார்.

இவ: வேண்டாம், வேண்டாம்.

முவ: அவள் என்ன கடித்துவிடுவாளா?

(இரண்டாம் வணிகன் மெல்ல விரலை மூக்குத் துளையில் நுழைக்கிறான். அவன் நுழைப்பதும் சீடன் தும்முவதும் ஒரே நேரம் நடக்கிறது. இரண்டுவணிகர்களும் பயந்துபோய் ஓட்டமெடுக்கிறார்கள்.)

(பூசகன் தோன்றுகிறான்)

பூ: (சிலையாக அமர்ந்திருக்கும் சீடனிடம்) நீ கெடுத்தாயடா. எல்லாம் போச்சு. அந்த வணிகர்கள் இதற்குள் பட்டணத்திற்கே போயிருப்பார்கள். அங்கெல்லாம் சென்று தேவியின் சினம் பற்றி சொல்லிக்கொண்டு திரிவார்கள். பிறகு நாம் எப்படி வாழ்வது? ஒரு மனிதனும் இந்தப்பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கப் போவதில்லை. தேவி உனக்கு நல்ல தண்டனை கொடுக்கட்டும்.

சீ: ஆ! அதை நீங்கள் சொல்லவும் வேண்டுமோ? இப்போதே சளிபிடித்துவிட்டது. வெறுமனே குகையில் நுழைந்தாலே காய்ச்சல் வரும். வேட்டியையும் பறித்துவிட்டபின் கேட்கவும் வேண்டுமா? அவர்களுக்கு பார்த்தால் போதாதாம். கண்ட இடத்திலும் தொட்டுப் பார்க்க வேண்டுமாம். மூக்கில் கோலை நுழைத்தால் தும்மாமல் யாரால் இருக்க முடியும்?

பூ: எடோ, நீ தும்மியதல்ல சிக்கல். அவர்களுக்கு தேவி காட்சி கொடுத்துவிட்டுப் போவதற்கு நீ நேரம் கொடுக்கவில்லை அல்லவா? உன் குளிரை நான் போக்குகிறேன். (பூசகன் சீடனின் கையைப்பற்றி இழுத்துக்கொண்டு வலப்புறம் மறைகிறான். இடப்புறத்திலிருந்து வணிகர்கள் நுழைகிறார்கள்.)

இவ: டயாபென் செய்ற்றன்

டயாபென் செய்ற்றன்

யோ…யா…

டயாபென் செய்ற்றன்

முவ: நிறுத்தடா, போதும். இனி பயப்பட ஒன்றுமில்லை.

இவ: என்ன இருந்தாலும் இது ஒரு நல்ல வேண்டுதல்தான்.

டயாபென் செய்ற்றன்

டயாபென் செய்ற்றன்

யோ.. யா…

டயாபென் செய்ற்றன்

முவ: சற்று பேசாமலிரு. அந்த தீயதெய்வத்திடமிருந்து எப்படியோ தப்பிவிட்டோம்.

இவ: நான் அப்போதே சொன்னேன். கண்ட இடத்திலும் தொடவேண்டாம் என்று. தேவியர்க்கு அது பிடிக்காது.

முவ: அடேய், நாம் இங்கிருந்துதானே இப்போது சென்றோம். தேவியை காணவில்லையே. பீடம் காலியாகக் கிடக்கிறது. தேவி நாம் சென்ற வழியில் நம்மை பிடிப்பதற்காக துரத்திக்கொண்டு ஓடியிருப்பாள். எல்லாம் கெட்டது. அந்தப் பூசகன் வந்தால் நம்மைப் பிடித்து சிறையிலடைக்கப் போகிறான். நாம் தேவி சிலையை திருடிவிட்டோம் என்று வழக்கு சொல்லப் போகிறான்.

இவ: சிறைக்குச் சென்றால் நல்லதுதானே! காவலர் இருப்பதால் தேவியர் அங்கு வர மாட்டார்கள்.

முவ: அய்யோ, யாரோ வருகிறார்கள். நம்மை பிடிக்கப் போகிறார்கள். தேவி போனது யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம். நான் அங்கே போய் நிற்கிறேன்.

இவ: எங்கே?

முவ: பீடத்தில்

இவ: அய்யோ வேண்டாம். அது அசுத்தமாகிவிடும். தேவிக்கு இன்னும் கோபம் வரும். 

முவ: நீதான் முதலில் வேண்டாத இடத்தில் தடவியது. ஏறி நில். கையைத் தூக்கு. (வேட்டியை பற்றி இழுக்கிறான்)

பூ: ஆ…போகவில்லையா?

முவ: டயாபென் செய்ற்றன்

டயபென் செய்ற்றன்

யோ… யா…

டயாபென் செய்ற்றன்

(இரண்டாவது வணிகண் தேவியாக நடிப்பது பூசகனுக்கு புரிகிறது. என்றாலும் அறியாதது போலிருக்கிறான்)

பூ: என் தேவி! தாயே திரும்பி வந்துவிட்டாயா? சொர்க்கங்களே நீங்கள் கனிந்தீர்களே!

முவ: என்ன ஒரு சிலை! உயிருள்ளதுபோலவே இருக்கிறது!

பூ: பெரும் அற்புதம்தான்

டயாபென் செய்ற்றன்

டயாபென் செய்ற்றன்

யோ… யா…

டயாபென் செய்ற்றன்

இந்தச் சிலை இங்கே எப்படி வந்தது?

இந்தச் சிலை இங்கே எப்படி வந்தது? வண்ணம் பூசிய ஒரு கற்சிலையைத்தான் நான் இங்கே வைத்திருந்தேன். அது மறைந்து இப்போது உயிருள்ள ஒரு வடிவம் வந்திருக்கிறது. நான் இவளை ரகசியமாக பரிசோதிக்க வேண்டும். நான்தான் சொன்னேனே, தேவி உங்கள் முன் தோன்றுவாள் என்று. நல்ல சன்மானம் கொடுத்துவிட்டுச் செல்லுங்கள். உங்களுடைய மணம் தேவிக்கு பிடிக்கவில்லை.

(முதல் வணிகன் பூசகனுக்கு மேலும் பணம் கொடுக்கிறான். பூசகன் வெறுப்படைந்தவனாக பணத்தை தேவியின் முன் வைக்கிறான்.) ஐயா, நீங்கள் வள்ளல்தான், வணக்கம்.

முவ: ஐயா, எனக்கு நீங்கள் வழிகாட்ட வேண்டும்.

பூ: முன்னால் சென்று வலதுபுறம் திரும்பி, பிறகு முன்னே சென்று வலப்புறம்…

முவ: அது வேண்டாம். அது மீண்டும் இங்கேயே கொண்டுவிட்டுவிடும்.

பூ: அப்படியென்றால் நானும் வருகிறேன்.

(பூசகன் முதல் வணிகனை கூட்டிச்செல்கிறான்)

இவ: யாரும் அறியாமல் இதை ஆழ்ந்து ஆராய வேண்டும். அந்த மனிதன் கண்டுபிடிப்பது என்னவாகத்தான் இருக்கும்? நான் இங்கு குளிர்ந்து விறைத்துபோய் நின்றிருக்கிறேன். அந்த தேவி எப்போது வந்து பிடரியை பிடிக்கப்போகிறாளோ? இங்கிருந்து வெளியே போய் என் தோழனோடு சேர்ந்து தப்பித்துவிடவேண்டும். வெளியே போகும் வழி தெரியவில்லையே! ஐயா, இங்கு யாராவது இருக்கிறீர்களா?

(சீடன் வருகிறான்.)

சீ: உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?

இவ: எனக்கு உங்களைப் பார்த்த நினைவில்லையே.

சீ: எனக்கு நினைவிருக்கிறது. உங்களுக்கு என்னதான் வேண்டும்?

இவ: எனக்கு வழிகாட்டித் தருவீர்களா?

சீ: மரணமுள்ள மனிதர்கள் காலைக்கொண்டு நடக்கமுடியாத வழி இது

இவ: அப்படியானால் இதோ இந்த பணத்தை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்.

சீ: (பணத்தை வாங்கி முடிந்துகொண்டு) வாருங்கள் ஐயா, இவ்வழி செல்வோம்.

(மறுபுறத்திலிருந்து முதல் வணிகன் நுழைகிறான்)

முவ: அந்தக் கள்ளன் என் பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு போயிருப்பான் என்று நினைத்தேன். பணம் பீடத்தில்தான் இருக்கிறது. என்னதான் சொன்னாலும் என் தோழன் அப்படியே தேவிபோல் மாறித்தான் போனான். மடையர்கள் ஹா! ஹா! இந்தப்பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு உடனடியாக வெளியேறிவிட வேண்டும். ஹ! இம்முறை நிச்சயம் மாட்டிக்கொண்டோம். காவலர்தான் வந்து பிடிக்கப் போகிறார்கள். நான் என்ன செய்ய? (எவரோ வரும் ஒலி கேட்டு முதல் வணிகன் வேட்டியைக் கழற்றிவிட்டு பீடத்தில் ஏறி தேவியைப்போல நிற்கிறான். கைகளை தூக்கி வைத்துக்கொள்கிறான்)

சீ: அந்த மடையர்கள் விட்டுவிட்டுப் போன பணத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பூசகன் வந்து கேட்டால் தேவி எடுத்துக்கொண்டாள் என்று சொல்லிவிடுவேன். அந்தப் பெரிய சிலையையே எடுத்துச்செல்ல முடிந்த தேவியால் பணத்தையா எடுக்க முடியாது?

(சீடன் தேவதையை பார்க்கிறான்.)

என் தாயே! என்ன ஒரு அழகு! எனக்கு இதோ நம்பிக்கை வந்துவிட்டது. வெறும் கற்சிலைக்கு பதிலாக குருதியும் நீருமுள்ள தேவதை எனக்கு கனிந்திருக்கிறது. ஏ… கை எங்கே போனது?

(அதைக் கேட்டு வணிகன் கையை தூக்கிப் பிடிக்கிறான்)

அப்படி வரட்டும். தேவிக்கு செவிகளும் கேட்கின்றன. அப்படியென்றால் என் வேண்டுதல்களை எல்லாம் தேவி கேட்டிருப்பாள். (ஒரு விரலால் தேவியின் தொடையை தொட்டுப் பார்க்கிறான்) என் தேவி பேரழகி. நீ எனக்காகவே வடிவெடுத்திருக்கிறாய். (சிறிது நாணத்தோடு சிலையாய் நிற்கும் வணிகனை கட்டிப் பிடிக்கிறான்)

சீ: இதற்கு முன்னால் உனக்கு ஓராயிரம் கணவர்கள் இருந்திருப்பார்கள். அவர்கள் எல்லோரையும்விட நான் உன்னை விரும்புகிறேன்.

(வணிகனை இறுக கட்டிப்பிடிக்கிறான்)

(பூசகன் கடும் சினத்தோடு அரங்கில் நுழைகிறான்)

பூ: ச்சீ! விடடா! நாணங்கெட்ட பிணமே! புனிதமான தேவதையை நீ அசுத்தமாக்குகிறாயா?

சீ: இவளை நான் ஒருவருக்கும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். எனக்கெனவே இவள் சொர்க்கத்திருந்து உருவெடுத்து வந்தவள்.

பூ: நான்தான் இவ்விடத்து பூசகன். தேவி என்னுடையவள். என்னுடையவள் மட்டுமே. (பூசகன் வணிகனின் ஒரு கையைப் பிடித்து இழுக்கிறான். சீடன் ஒரு கையைப் பிடித்து மறுபக்கம் இழுக்கிறான்.)

பூ: விடடா, அறிவுகெட்டவனே, தேவியின் கோபம் உன் மேல் விழும்.

சீ: கோபம் உங்கள்மேல்தான் விழும். தேவி என்னவள்.

தேவி காப்பாயாக

டயாபென் செய்ற்றன்

டயாபென் செய்ற்றன்

யோ… யா…

டயாபென் செய்ற்றன்

(பூசகன் சீடனை துரத்திக்கொண்டு மேடையின் வலதுபுறம் மறைகிறான். முதல் வணிகன் அவசரமாக பீடத்தைவிட்டு இறங்கி தன் வேட்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறான். அரைகுறையாக வேட்டியை உடுத்திக்கொண்ட அவன் மீண்டும் ஓடிவந்து பீடத்தில் ஏறி நிற்கிறான். பூசகனும் சீடனும் வந்து இருபக்கமும் நின்றபடி வணிகனின் கையைப் பிடித்து ஆளுக்கொரு பக்கமாக இழுக்கிறார்கள். அப்போது மேடையின் இடப்புறத்திலிருந்து உண்மையான வணிகன் ஏறி வருகிறான். பீடத்தின் மேல் நின்றிருப்பவனின் முகத்தை அவர்கள் கூர்ந்து பார்க்கிறார்கள். என்ன மாயம்! அது வணிகனல்ல!)

எல்லோரும்: இது யார்?

தேவி: உண்மையான தேவி. நானே பெண்டன் தேவி. பல நாட்களாக என்னுடைய இந்த குகையை பணத்தாசை பிடித்தவர்களும், கஞ்சர்களும், காமவெறியர்களுமான நீங்கள் தீயசெயல்களால் மலினப்படுத்தி விட்டீர்கள். உங்களில் எவரையும் நான் விடப்போவதில்லை. எல்லோருக்கும் தண்டனை உண்டு. நான் வழங்கும் தண்டனை நீதிப்படி இருக்கும்.

பூ: பெண்டன் தேவி, எல்லா தவறுகளையும் மன்னித்தருள வேண்டும். (என்று சொல்லி பணத்தை அவள் காலடியில் வைக்கிறான்)

சீ: என்னுடையதும் ( சீடனும் பணத்தை காலடியில் வைக்கிறான்)

முவ: என்னுடையதும் (வணிகணும் பணத்தை காலடியில் வைக்கிறான்)

தேவி: நான் உங்களுடைய உலகை சேர்ந்தவள் அல்ல. இவையெல்லாம் என் பார்வையில் மதிப்புள்ளவை அல்ல. உங்களுக்கு தண்டனை இல்லாமல் மீட்பும் இல்லை. உங்களைப் போல உள்ள பணத்தாசை பிடித்தவர்களும், உடல்வெறி கொண்டவர்களும், தீய எண்ணம் கொண்டவர்களும் என்னைப் போன்ற தீய தேவதைகளை உண்டாக்கி பூசனை செய்கிறீர்கள். இதில் எனக்கு சிறிதும் சம்மதமில்லை. நீங்கள் எவ்வளவு கேவலமான எண்ணத்துடன் ஒரு பெண்ணை கற்பனை செய்கிறீர்களோ அந்தத் தீமைகளையெல்லாம் கொண்டு ஒரு உருவம் செய்து என்னை படைத்திருக்கிறீர்கள். உண்மையில் ஒரு பெண்ணில் இருக்கும் ஞானமும் அறிவும் உங்கள் கண்களில் படுவதில்லை. அதை நான் உங்களுக்கு காட்டுவேன். காமம் கொண்டும், பணத்தாசை பிடித்தும் கண்ணிழந்த உங்களில் ஒருவன் உரக்க அலறிக்கொண்டு இந்த குகையில் அலைகிறான்.

முவ: தேவி கருணை காட்டவேண்டும்! நானொரு குடும்பி. ஒரு மனைவியும் மூன்று நிரபராதிகளான குழந்தைகளும் உண்டு.

தேவி: சற்றுமுன்பு நான் தண்டித்தவனும் அதையேதான் கூறினான். நான் உன்னை ஒரு நல்ல தாயாக்குவேன்.

பூ: ஓ! பெண்டன் தேவி, நான் உன்னைப் போற்றிவணங்கி பிரபலமாக்கியவனல்லவா? ஒருபோதும் என் மனதில் ஒரு கெட்ட எண்ணமும் வந்ததில்லை.

தேவி: தண்டனையை பெற்றபிறகு உன் மனதில் உள்ளது கடந்துபோகட்டும்.

சீ: என் தேவி, நான் உன்னை உளமார விரும்பினேன். என்னுடையவை எல்லாம் உனக்கே.

தேவி: உன் வயதிற்கு ஒவ்வாதது இது. உன் குற்றத்தை நான் திருத்துவேன்.

(மூன்றுபேரும் தேவியின் முன் குனிந்து நிற்கிறார்கள்)

தேவி: ஏ மானுடரே! ஒரு அம்மணமான தேவியை உருவாக்கி மகிழ்ந்திருக்கலாம் என்றுதானே உங்களுக்கு தோன்றியது? அப்படியென்றால் ஒரு பெண்ணில் நீங்கள் காணும் சிறப்பு அது மட்டுமே. பெண் உங்களுக்கு வெறும் களியாட்டம் மட்டுமே அல்லவா? உங்கள் ஆசைப்படி நீங்கள் என்னை படைத்தீர்கள். அதற்கான தண்டனையை நீங்கள் அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். நீயும், நீயும். 

(பெண் வடிவில் மாறிய அவர்கள் மூவரும் தங்களுடைய உடலில் தோன்றிய மாற்றங்களைப் பார்த்து வியப்பும் அச்சமும் கொண்டு நடுங்குகிறார்கள்.)

தேவி: நான் உங்களை இயல்பான பெண்களாக ஆக்கவில்லை. பெண்ணைக் குறித்து எவ்விதமான புனிதமற்ற எண்ணம் உங்களிடம் உள்ளதோ அந்த வடிவத்தையே உங்களுக்கு கொடுத்திருக்கிறேன். 

(தேவி மறைகிறாள். விகாரமான உருவம் கொண்ட பெண்கள் நெஞ்சிலடித்துக்கொண்டும் தலைமுடியை பற்றி இழுத்தும் கீழ்மையான சைகைகளோடு அழுகின்றனர்.)

திரை