Category Archives: தத்துவம்

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 24

Standard

அவனிவனென்னறியுந்நதொக்கெயோர்த்தா

லவனியிலாதிமமாயொராத்மரூபம்;

அவனவனாத்மசுகத்தினாசரிக்கு

ந்நவயபரன்னு சுகத்தினாய் வரேணம்

                                         (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 24)

அவன் இவன் என அறிபவையெல்லாம்

அவனியில் ஒற்றை ஆதி வடிவாம்

அவனவன் தன் நலனுக்காற்றுவதெல்லாம்

அயலவன் நலனும் உவப்பின் உயர்வாம்

நம்மைச் சுற்றிலும் நம்மைப் போன்றே உள்ள மாந்தரை பார்க்கிறோம். மானுடரின் சில பண்புகளைக் கொண்ட பிற உயிரினங்களையும் காண்கிறோம். நம்மைப் போன்றே அவையும் உண்ண, அருந்த, உறங்க, பெருக விழைபவை. இவற்றில் மனிதன் விதிவிலக்கல்ல. அவன் சில இயற்கை விதிகளுக்கு கட்டுப்பட்டவன்.

இந்த இயற்கை விதிகளைப் பற்றி சற்று கூடுதலாக நம்மால் அறியமுடிகிறது. பருண்ம இருப்பு கொண்டவறை நம்மால் கட்டுப்படுத்த இயல்கிறது. ஏதோ ஒரு காரணத்தால் மொத்தப் பிரபஞ்சமும் வெடித்துச் சிதறி  அதன் மூலமுதல் நிலைக்குச் சென்றுவிட்டால் ஹைட்ரஜன் மட்டும் எஞ்சும் என்பது அறிவியலாளர் கருத்து. ஒரே ஒரு புரோடானும் ஒரே ஒரு நியூட்ரானும் கொண்டிருப்பதால் ஹைட்ரஜன்தான் அடிப்படை முலப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது. உள்ளார்ந்த விதியொன்றால் அவை இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருக்க அவற்றின் எலக்ட்ரான் சுற்றுப்பாதையில் அமைந்திருக்கிறது. இரண்டு ஹைட்ரஜன் அணுக்கள் ஒரு ஆக்சிஜன் அணுவோடு இணைந்து ஒரு நீர்ம மூலக்கூறாக ஆகும்போதும் ஹைட்ரஜனும் ஆக்சிஜனும் தங்கள் தனிப்பண்புகளை இழந்துவிடுவதில்லை. அடிப்படையில், உள்ளார்ந்த விதிகளின் இயக்கம் மூலமாகவே ஒரு பொருளின் பண்புகளை இயற்கை கட்டுப்படுத்துகிறது.

இயற்பொருள்வாதத்தின்படி, ஆதிமுதற் பொருள் தொடங்கி மனிதன் வரை உள்ள பரிணாம வளர்ச்சிநிலைகளில் நாம் காண்பது இயற்பியல் விதியின் இயக்கத்தையே. பரிணாம வளர்ச்சி அளவுகோலில் மனிதனை நெருங்குகையில்  விருப்பத் தேர்வுக்கான உரிமை (freedom in choosing between options) அதிகரிப்பதை காணமுடிகிறது. ஒரு நத்தையைவிட குரங்கின் தேர்வுரிமைக்கான பரப்பு (greater range of choices) விரிந்தது.

அரிஸ்டாடில் தன் நிகோமகியன் நீதிநெறிகளில் (Nicomachean Ethics) வாழ்வின் பொருள் என்ன என்ற கேள்வியை ஆராய்கிறார். “மனிதனை பிறவற்றிலிருந்து பிரித்துக்காட்டுவது எது, அவன் வாழ்வின் பொருளை நிர்ணயிப்பது எது?” என்ற கேள்வியோடு தொடங்குகிறார்.  கவிதைகள் எழுதும், பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் எழுப்பும், புத்தகங்களை எழுதி அவற்றை சேமிக்கும், பல கருத்துக்களையும், எல்லாவற்றையும் பொருள்கொள்ளச் செய்யும் பல்லாயிரக்கணக்கான சொற்களை உள்ளடக்கிய சொற்குவையை உருவாக்கியதுமான ஒரே விலங்கு நாம்தான். இதுவே நம்மை மற்ற விலங்குகளிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. சுருங்கச் சொன்னால், அறிவில் சிறந்தவன் மனிதன் எனலாம். ஒரு வகையில் அவனே அறிவென்றும் சொல்லலாம்.

அடுத்ததாக, ஒரு அழகிய கருத்தை முன்வைக்கிறார் அரிஸ்டாடில். நன்மை என்றால் என்ன என்று நாமெல்லோரும் அறிவோம் என்றாலும் “நன்மை” (good) என்ற சொல்லுக்கு தன்னளவில் எந்தச் சிறப்புப் பொருளும் இல்லை என்கிறார் அவர். ஆங்கில “is” என்ற சொல் போன்றதுதான் அது. “Is” என்பதன் பொருள் என்ன? ஏதோ ஒன்றை அது எப்படி இருக்கிறது அல்லது அது எப்படி இல்லை என்பதை தீர்மானிக்கும் சொல் அது. ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டுமானால் அதன் இருப்பை கண்டுகொள்ளும் ஒளி உங்களுள் இருக்க வேண்டும். அடிப்படையில் ஒரு இருப்பை கண்டுகொள்ளும் ஆற்றல் அது. அதை உங்களால் கண்டுணர முடியாது என்றால் அந்த மெய்மையாக உங்களால் வாழ இயலாது. (கிரேக்கக் கவிஞர்) ஹெசியதின் (Hesiod) கவிதை ஒன்றின் பொருளை மேற்கோள் காட்டுகிறார் அரிஸ்டாடில் – ‘எவ்விதக் குழப்பமும் இல்லாமல் செயலாற்றும், எப்போதும் சரியான மதிப்பீடுகளை செய்யும் மனிதன் சிறந்தவன். அவ்வாறு செயலாற்ற முடியாதவர்கள் அத்தகைய சான்றோனிடம் ஆலோசனையாவது பெறவேண்டும். சான்றோனையும் நாடாதவர்கள் எதற்கும் பயனற்றவர்கள்’.

உங்களுக்கு பகுத்தறிவு இருந்தால் மட்டுமே உங்களுக்கு நீங்கள் நலம்பயப்பவராக இருக்க முடியும். பகுத்தறிவு உங்களுக்கு உறுதிப்பாட்டை வழங்கக்கூடியது. அது உங்களுக்கு தெளிவாகிறது. அப்போதுதான் அது இருக்கிறது என்று உங்களால் சொல்லமுடியும். நமக்கு ஏற்படும் இந்த தன்னிலைத் தெளிவுதான் ஹைட்ரஜன் அணுவில் ஒரு உறுதிப்பாடாக இயங்குகிறது. நான் ஒரு ஹைட்ரஜன் அணு என்றால் என்னில் ஒரு எலெக்ட்ரானும் ஒரு புரோடானும் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். அணு எடை சரியானதாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட பண்புகள் இருக்க வேண்டும். நான் ஒரு மனிதன் என்றால் என்னிடம் விழிப்புணர்வும் பகுத்தறிவும் இருக்க வேண்டும்.

இதனை நிறுவிய பிறகு அரிஸ்டாடில் ஓரடி முன்னே செல்கிறார். ஒருவர் தான் குழலிசைக் கலைஞராகவோ யாழிசைக் கலைஞராகவோ ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தால்  அக்கலையில் இயலக்கூடிய உச்சபட்ச தரத்தை அடைவதைத்தானே தன் குறிக்கோளாகக் கொள்வார்? ஒருவர் தச்சுத்தொழிலை தேர்ந்தெடுத்தால் தச்சுத்தொழிலில் உன்னத நிலையை அடையத்தானே முயல்வார்? ஆனால் இந்த எண்ணம் ஒரு போலித்தனமான முடிவின் தேவையற்ற நீட்சிதான் என்பது தீயூழ். தன்னை அறிதலே முதன்மையான உண்மை. முழுமையான மனிதனாகவேண்டும் என்று நீங்கள் எண்ணினால் தூய அறிவை அடைவதற்கான உச்சபட்ச தரத்தை அடைவதே உங்கள் முக்கிய குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும். உன்னத மெய்மை என்பது இடையறாததாகவும் ஆதிமுதல் மெய்மையின் தொடர்ச்சியானதாகவும் இருத்தல் வேண்டும். அது முழுமையானது, பகுதிகளாக பகுக்கமுடியாதது. இது ஒருவரை சகமனிதர்கள் அனைவருடைய சகோதரராக ஆக்குவதுடன் எல்லா இருப்புகளுடனும் ஒரு பண்புத்தொடர்பையும் (kinship) ஏற்படுத்துகிறது.

தோன்றியவை எல்லாமே நாம்தான் என்றானபிறகு நாம் கருதும் தன்னலம் நம் இயற்கையோடு இணைந்ததாக இருக்கிறது. நம் உடல்நலத்துடனான இணைவு துண்டிக்கப்பட்டால் நாம் நோயுறுகிறோம். நம் அறம் சார்ந்த நேர்மை பாதிக்கப்பட்டால் அறநோயால் அவதிப்படுகிறோம். உள்ளம் சரியாக இயங்காமல் ஆகி, மனநோய்க்கு ஆளாகிறோம். நம் புரிதல் தெளிவை இழக்கையில் நாம் முட்டாளாகிறோம்.

ஆகச்சிறிய அணுவிலிருந்து முதன்மையான தத்துவம் வரை அனைத்திலும் இயற்கையான ஒரு ஒருங்கிணைவு அவற்றின் இருப்பை தக்கவைக்கிறது. ஒவ்வொன்றும் தன்னுடன் ஒரு இணக்கத்தையும் பிறவற்றுடனான உறவில் ஒரு இணக்கத்தையும் கொண்டிருக்கிறது. இயற்கை தன் இணக்கத்தை இழப்பதே இல்லை. அதற்கு நாம் அயலவர்கள் இல்லை. இதில் அற்புதமான கூறு என்னவென்றால், இயற்கை நனவின் தன்மலர்வாக தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதுதான். அதுவே நம் நனவாக தோற்றம் கொள்கிறது. இயற்கையை அறியும் நாமே உண்மையில் இயற்கையை அறியும் இயற்கை. 

நாம் இயற்கையை அறிபவர்கள் என்பதால், ஒரு அணுவின் அமைப்பை நம்மால் அறியமுடிகிறது. ஓரணுவை எப்படி பிளக்கச் செய்வது, வெடிக்கச் செய்வது என்பதையும் நாம் அறிவோம். அறிவு, இணக்கத்தை போற்றிப் பராமரிக்கவும் அதே சமயம் அதை அழிக்கவும் பயன்படுவது. ஒரு மெய் நிகழ்வைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்தால், அதை பிறர் அறியா வண்ணம் திரிக்கவோ மறைக்கவோ என்னால் முடியும். முழு உண்மையை அறிந்த என்னால் அதை திரிக்க முடியும். கொலை ஒன்றை செய்துவிட்ட ஒருவன், கொலை நிகழ்ந்த சூழல், பயன்படுத்திய ஆயுதம், உடலை அப்புறப்படுத்திய இடம், ஆயுதத்தை எறிந்த இடம் என அனைத்தையும் அறிவான். அதைப் பற்றிய முழு அறிவே சாட்சிகளை திரிக்கவும், குற்றத்தை மறைக்கவும் அவனுக்கு உதவுகிறது. அவற்றை கச்சிதமாக செய்துவிட்டால் அவன் குற்றத்தை ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆக, அறிவு என்பது ஒரு விவேகிக்கு நல்லவனாக இருப்பதற்கான சிறந்த கருவி; ஆனால் ஒரு தீயவனுக்கு பெரும் அழிவை ஏற்படுத்துவதற்கான ஆயுதம். 

எனில், அறிவு தன்னளவில் அறமற்ற ஒன்று. நடைமுறை அறிவு, பகுத்தறிவு என்பதற்கு மேலாக அதில் வேறு பலதும் உள்ளன. நீங்கள் கண்டறிய விழையும் அறிவு வெறும் பகுத்தறிவு மட்டுமல்ல, அது அன்பால் நிறைந்த ஒரு மெய்மை. நீங்கள் உங்களை விரும்புகிறீர்கள். உங்களைப் பற்றிய அறிவு இருப்பதோடு உங்கள் மீது பேரன்பும் கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் அகம் என்பது அனைவரின் அகமும்தான் என்றால் அதே கொள்கைப்படி உங்கள் அன்பு அனைவர் மீதும் செலுத்தப்பட வேண்டும். “நீதான் என் அகம் என்று நானறிவேன், ஆனால் எனக்கு உன்மீது அன்பில்லை” என்று நீங்கள் சொல்ல முடியாது.

ப்ரோதகரஸ் (Protagoras) அறிவு என்பது ஒரு நல்லொழுக்கமாக/நற்கூறாக (virtue) இருக்கவேண்டுமென்பதில்லை என்ற வாதத்தை முன்வைத்தார். சாக்ரடீஸ் அறிவை நற்கூறு என்றார். “இல்லை. மெய்மையை அறியும் ஒருவன் அதை திரிக்கவும் முடியும்” என்று பதிலிறுத்தார் ப்ரோதகரஸ். சாக்ரடீஸ் ”அப்படியென்றால் அவன் உண்மையை அறியவில்லை என்பதே பொருள். அவன் மெய்யாகவே அறிந்திருந்தான் என்றால் அவன் அறத்தோனாகவே இருக்க வேண்டும். தான் அறிந்திருக்கிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு அறத்தோடு நிற்காதவன் ஒரு கூறை மட்டுமே அறிந்திருக்கிறான்” என்றார். உபநிஷதங்கள் இதை ஒரு காலில் நடக்கும் உண்மை என்கின்றன. அறிவும் அன்பும் இருந்தால் மட்டுமே ஒருவனது அகம் இரண்டு கால்களிலும் நடக்க இயலும். எதன் மீதான் அன்பு? தன்மீதேயான அன்பு. மானுட அகத்தில் இயற்கை தன்னை வெளிப்படுத்துவதே, அந்த அகம் தானே எல்லாம் என்றோ அல்லது தான் அனைத்திற்கும் உரிய ஒன்று என்றோ அறியவேண்டும் என்பதற்காகத்தான். தன் நலம் குறித்த அக்கறை உங்களுக்கு இருக்குமென்றால் அதுவே எப்போதும் அனைவரின் நலனுக்கென வாழும் பொறுப்போடு உங்களை பிணைத்துவிடுகிறது.

தன்னறம் என்னும் கருதுகோளை முன்வைக்கிறது இப்பாடல். தன்னறம் என்பது உங்கள் மெய்யியல்புக்கேற்ற உங்கள் செயல்பாட்டை குறிப்பது. இந்த இயல்பை நிர்ணயிப்பதில் இரண்டு கூறுகள் உள்ளன என்பதை குரு நம் கவனத்திற்கு கொண்டுவருகிறார். ஒன்று நமது தனிப்பட்ட இயல்பு, இன்னொன்று நமது பொது இயல்பு. மனிதர்களாக உங்களுக்கும் எனக்கும் பொது இயல்பு ஒன்றே. சமூகத்தில் வெவ்வேறு விதமாக நாம் செயல்படுவது நமது தனிப்பட்ட இயல்பின் அடிப்படையில். என்னுடைய தனிப்பட்ட இயல்பு ஒரு ஆசிரியனுடையது, என் பொது இயல்பு ஒரு மனிதனுடையது. ஒரு ஆசிரியனாக நான் கற்பிக்கிறேன், நீங்கள் ஒரு மாணவனாக கற்கிறீர்கள். இப்படி நம் பரஸ்பர உறவில் ஒன்றையொன்று நிரப்பும் கூறு உள்ளது. உள்ளிலிருந்து பார்க்கையில் நீங்களும் நானும் வெறும் மனிதர்கள் மட்டுமே. இதையே அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் நீட்டித்தால் நம் பொது இயல்பு என்பது உயிர் மட்டுமே. நாம் எந்த இனத்தைச் சேர்ந்திருக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து நம் சிறப்பியல்பு அமைகிறது.

அரிஸ்டாடிலும் இதை மிக முக்கியமானதாகக் கருதுகிறார். நீங்கள் தனித்த ஒரு மனிதன் மட்டுமல்ல, ஒரு அரசியல்-சமூக உயிரினம். ஒரு சமூக உயிரியாக நீங்கள் குழுக்களோடு வாழ வேண்டியிருக்கிறது. தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒருவரை நல்லவர் என்றோ தீயவர் என்றோ சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் பிற எவரோடும் அவர் உறவாடும் வாய்ப்பே அமைவதில்லை. பிறரோடு தொடர்புறுகையில் அவர் எப்படி வெளிப்படுகிறாரோ அதை வைத்தே அவர் நல்லவரா தீயவரா என்பதை நாம் முடிவுசெய்யக்கூடும். தான் என்பது வெறும் இருப்பாக மட்டுமல்லாமல் செயல்படுவதாகவும் இருக்கவேண்டும் என்கிறார் அரிஸ்டாடில். அது சேமிக்கப்படும் அறிவு அல்ல, செயல்படும் அறிவு. செயல்படும் அந்த அறிவு ’நீங்கள்’ எனப்படுவது அனைவரையும் உள்ளடக்கியது என்பதே. பிறர் நலனே உங்கள் அக்கறை என்பது. நீங்கள் செய்யும் எதுவும் பிறர் நலனையும், உங்கள் நலனையும் உறுதிசெய்வது. நீங்கள் எந்த ஒரு சமூகத்தை சார்ந்தவராக இருந்தாலும் உங்களுடைய அன்றாட வாழ்வு உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் நலனைப் பேணுவதாக இல்லையென்றால் நீங்கள் செயல்படவே இல்லை என்பதே பொருள்.

எத்துணை அழகிய அவதானிப்பு! நன்றாகப் பாடக்கூடிய ஒரு இசைக்கலைஞரை எடுத்துக்காட்டாக சொல்கிறார் அரிஸ்டாடில். அனைவரும் அவர் இசையில் மகிழ்ந்து அவரை சிறந்த இசைக்கலைஞன் என்கிறார்கள். காலம் கடக்கையில் அவர் குரல்வளையில் ஏதோ நோய் வந்து அவர் குரலை இழந்துவிடுகிறார். இப்போது அவர் பேசினால் கூட அருகிருந்து கேட்கமுடியாமல் ஆகிவிடுகிறது. ஆனால் அவர் இப்போதும் சிறந்த இசைக்கலைஞனாகவே மதிக்கப்படுகிறார். அம்மனிதருக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, இப்போது, அது உண்மையில்லை என்றாலும், அவர் இசைக்கலைஞர் இல்லை என்று நாம் சொல்வதில்லை. கடந்தகாலத்தின் சான்றாக நாம் அவரை மதிக்கிறோம். அம்மனிதரின் பெருமை அவரில் இல்லை, அந்த மதிப்பை அளிப்பவரிடம் இருக்கிறது என்கிறார் அரிஸ்டாடில். அவரை புகழ்பவர் அந்தப் பெருமையை அவருக்கு அளிக்கிறார். அது உண்மையில் நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றால் அவரால் இப்போது பாட முடியவேண்டும்

ஒருவர் ஐம்பது அல்லது அறுபது வயதிலும் சிறந்த கவிஞராக இருக்கமுடியும். அவரே எழுபது வயதை எட்டும்போது முதிர்ந்து மனம் பிறழ்ந்தவராக ஆகிவிடலாம். என்றாலும் அவர் கடந்தகாலத்தில் படைத்தவற்றின்பொருட்டு இன்றும் அவரும் பெரும் கவிஞர் என்றே அழைக்கப்படுகிறார். ஆனால் இத்தகைய பெருமையை ஒருவர் நல்லவராக இருந்தார் என்பதற்காக நாம் கொடுக்க மாட்டோம் என்கிறார் அரிஸ்டாடில். ஒருவர் இன்று தீயவராக இருந்தால், ஒரு காலத்தில் அவர் நல்லவராக இருந்தார் என்பதற்காக, அவரை நாம் நல்லவர் என்று சொல்ல மாட்டோம். ஒற்றை தூக்கணாங்குருவியோ, வெயில் திகழும் ஒற்றை நாளோ ஒரு வசந்தகாலமாகி விடாது. ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் இசைக்கும் பறவையின் பாடல் கேட்டால் மட்டுமே அது வசந்தகாலம். அதுபோல, நன்மை என்றால் அது தொடர்ந்து நல்லதாகவே இருத்தல் வேண்டும்.

மாற்றம் இல்லாத நல்லவராக எப்படி ஆக முடியும்? எப்போதும் உங்களைப் பற்றிய முழு அறிதல் இருக்கும் என்றால். இதில் விடுமுறைக்கே அனுமதி இல்லை. உங்களுக்கான உன்னத மகிழ்ச்சி குறித்து உங்களுக்கு அக்கறை இருக்குமென்றால் அது எந்த விதிவிலக்கும் இல்லாமல் அனைவருக்குமானதாக இருக்க வேண்டும். எப்போதும் எது செய்தாலும் நீங்கள் உறவாடும் அனைவருக்கும் நலம் பயப்பதாக அது இருந்தாக வேண்டும். அது குறைந்தபட்ச தேவை. இறுதியில் உங்களை நீங்கள் மொத்த பிரபஞ்சத்துடனும் தொடர்புறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அங்கே உங்களுக்கு வெளியே எதுவும் இருப்பதில்லை. குறைந்தபட்சம் நீங்கள் புழங்கும் சமூகத்தில், உங்களை ஒப்புக்கொடுத்த சமூகத்திலாவது இந்த அங்கீகாரம் வெளிப்பட வேண்டும். 

குழந்தைக்கு நோய் வந்தால் அன்னையால் உறங்க முடியாது. “எனக்கு ஒன்றுமில்லை, குழந்தைக்குதான் உடல் நலமில்லை. நான் எதற்கு விழித்திருக்க வேண்டும்?” என்று அவளால் சொல்ல முடியும். ஆனால் அப்படி நடப்பதில்லை. தாயின் உள்ளுணர்வே அவளை இரவு முழுக்க விழித்திருக்கச் செய்கிறது. குழந்தைக்கு எவ்வளவு சௌகரியம் செய்து கொடுக்க முடிகிறதோ அவ்வளவையும் செய்கிறாள். அதை செய்யாமல் அவளால் தூங்கவே முடியாது. அன்னையரைப் பொறுத்தவரை ‘தான்’ என்பது தன் உடலினும் பரந்த ஒன்று என்ற தன்னுணர்வு ஓரளவு உண்டாகிவிடுகிறது எனலாம். அவர்களுடைய ‘தான்’ என்பது குழந்தையையும் உள்ளடக்கியது. குழந்தை நோயுற்றால் அவர்களும் நோயுறுவது போலவே ஆகிவிடுகிறது. ‘தான்’ என்பதன் நீட்சி உடலைக் கடந்தது – அந்த அளவுக்கு அன்னையானவள் மெய்யறிந்தவளாகிறாள். பிரபஞ்சத்தின் முழுமையை அறிவதில் அது ஒரு சிறிய படியேற்றம்தான் என்றாலும் அதுவும் ஒரு படிநிலையே.

காதலரிடையே நிகழ்வதும் இதுவே. சற்றும் முன்பின் அறியாதவர்கள் சந்திக்கின்றார்கள், ஒருவரால் ஒருவர் கவரப்படுகிறார்கள், காதலில் வீழ்கிறார்கள். அதன்பிறகு ஒருவர் உணர்வதையே மற்றவரும் உணர்கிறார். பால் ரெப்ஸ் எழுதிய Zen Flesh, Zen Bones என்ற ஜப்பானியக் கதையில் வரும் மனிதன் ஒரு நல்ல இசைக்கலைஞன். அவன் யாழிசைக்கும்போது அவனது உயிர்நண்பன் “ஆஹா, நீ வாசிப்பது என்னவென்று தெரிகிறது. பட்டாம்பூச்சியின் பறத்தல் இது” என்பான். ஒரு முறை “ஆ, இது நீரூற்று” என்பான். அல்லது “இது வசந்தகாலம்” என்பான். இசைக் கலைஞன் வாசிக்கும்போதெல்லாம் நண்பன் பாராட்டுவான், அதில் திளைப்பான். ஒரு நாள் அந்த நண்பன் நிமோனியாவால் பீடிக்கப்பட்டு இறந்துபோனான். இசைக்கலைஞன் தன் யாழை எடுத்து சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தான். “என்னால் இனிமேல் வாசிக்க முடியாது. கேட்டு பாராட்ட இங்கே என் உயிர்நண்பன் இல்லை. அவனில்லாமல் வாசிப்பதில் எனக்கு என்ன இன்பம் இருக்க முடியும்?” என்றான்.

இந்தத் தொன்மத்தின் அடிப்படையில் இன்றும் ஜப்பானில் நல்ல நண்பன்  இறந்துவிட்டால் ஒரு இசைக்கருவியை உடைப்பது வழக்கத்தில் உள்ளது. இதை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அந்தக் கதை அழகிய ஒன்று. நீங்கள் யாரை விரும்புகிறீர்களோ அவருடன் உங்கள் மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறீர்கள். உங்களை அதிகம் விரும்புவது நீங்களேதான். உங்களை நீங்கள் மெய்யாகவே அறிவீர்கள் என்றால் அது உங்கள் உடலோடு நின்றுவிடுவதிலை, அனைத்தையும் அது ஊடுருவுகிறது.  அனைவரின் மகிழ்ச்சிக்குமாக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்ட உங்கள் வாழ்வு புனிதமாகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒருவர் ஆரோக்யமானவராக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், பகலும் இரவும் அவர் செய்யும் அனைத்தும் பிறர் வாழ்வை சிறிதேனும் ஒளிரச் செய்கின்றன, மறைந்துள்ளவற்றின்மீது அதிக வெளிச்சம் பாய்ச்சுகின்றன, குழப்பமும் சீர்குலைவும் உள்ள இடங்களில் நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இதைத்தான் இதற்கு முந்தைய பாடல் சொல்கிறது. இதுவே நாராயண குருவின் அடிப்படை சமூக அறம். இந்த அறம் தன்னறிதலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தன்னை அறிதலும், நல்லன ஆற்றலும் வேறு வேறு அல்ல. இரண்டும் ஒன்றேதான்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 23

Standard

அபரனுவேண்டியஹர்ன்னிசம் ப்ரயத்னம்

க்ருபணதவிட்டு க்ருபாலு செய்திடுந்நு

க்ருபணனதோமுகன்னாய்க்கிடந்நு செய்யு

ந்நபஜயகர்ம்மமவன்னுவேண்டி மாத்ரம்

                                      (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 23)

பிறனுக்காக பகலிரவும் வினைபுரிபவன்

தன்னலம்துறந்த அருளாளன்

தனக்கென மட்டும் பயனற்றதை செய்பவன்

தன்னலத்தில் அமிழ்பவன்

ஒருவர் தன் வாழ்வை நோக்குகையில், அதில் கட்டமைப்பு சார்ந்த சில வரம்புகள் இருப்பதை பார்க்கிறார். தான் எனும் இருப்புணர்வைச் சுற்றி ஒரு வட்டத்தை வரைந்து அதன் நடுவில் தன்முனைப்பை குறிக்கிறார். தனக்கு மிக நெருக்கமானவற்றை அந்த வட்டத்திற்குள் வைத்து அவற்றை ‘நான்’, ‘எனது’ என்று அழைக்கிறார். இருத்தலியல் உளவியலாளர்கள் இந்த வட்டத்தையே தன்முனைப்பு வட்டம் (ego boundary) என்கிறார்கள்.

தன்முனைப்பு வட்டங்களில் பல வகைமைகள் உண்டு. உங்களுடைய ‘வீடு சார்ந்த’ வட்டத்தில், உங்கள் அண்டைவீட்டாரைப் பற்றிய உறுதிப்பாடு உங்களுக்கு இல்லையென்றால், நீங்கள் வலுவான தடுப்புச் சுவர் ஒன்றை எழுப்புகிறீர்கள். ராபர்ட் ஃப்ராஸ்ட் சொன்னதைப் போல, எந்த அளவுக்கு நீங்கள் பிறனை வெளியில் தள்ளுகிறீர்களோ அந்த அளவு உங்களை வேலிக்குள் அடைத்துக்கொள்கிறீர்கள் என்பதே உண்மை. அந்நியமான ஒரு உலகை வெளியில் நிறுத்துவதாக நீங்கள் எண்ணிக்கொண்டாலும், உண்மையில் அந்தச் சுவரை எழுப்பி உங்களை நீங்களே சிறைவைத்துக் கொள்கிறீர்கள்.

ஆக, உங்களுக்கென ஒரு தனிப்பட்ட ஒரு வட்டமும் உங்கள் வீட்டுக்கென ஒரு வட்டமும் இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு மேலாக உங்களது முன்முடிவுகளுக்கென வலுவான வரம்பொன்றை அமைத்துக் கொள்கிறீர்கள். அத்தகைய வரம்பொன்றை ஏற்படுத்திக் கொண்டவருக்கு மதம் எந்த விதத்திலும் பொருள்படுவதாக இருக்க முடியாது. வெறிகொண்ட பிடிவாதமே அவர் மதம் என்றாகிறது. அந்த மதத்தில் அதே நம்பிக்கையை கொண்டிராத எவருமே எதிரிதான், பகைவர்தான். அவர்கள் அவருடை நம்பிக்கைகளின் வட்டத்திற்கு வெளியே தள்ளப்படுகிறார்கள்.

ஃபிரெஞ்சு மக்களில் சிலர் தமக்குத் தெரிந்தாலும் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதில்லை. அதற்குக் காரணம் ஒருவகையான மொழிசார்ந்த தேசியப்பற்று. அத்தகையவர்களில் ஒருவரோடு நீங்கள் பாரிஸிலிருந்து மார்செய்ல்ஸுக்கு பயணம் செய்தீர்கள் என்றால் அவர்கள் ஒரு சொல்கூட ஆங்கிலத்தில் பேச மாட்டார்கள். ஆனால், பெல்ஜிய எல்லையைத் தாண்டிய உடனேயே அவர்கள் எளிதாகி உங்களுடன் ஆங்கிலத்தில் உரையாடத் தொடங்குவார்கள். இத்தகைய வெறி, மொழி எல்லைகளை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. இப்படி மக்கள் பல கட்டமைப்பு வரம்புகளைக் கொண்டு தங்களை தளையிட்டுக் கொள்கின்றனர். இத்தகைய தன்மைய வரம்புகளில் சிக்கிக்கொண்டவர்களை நாராயண குரு ‘கிருபணன்’ என்கிறார்.

மாறாக, தன் எதிரிணையை வரம்புகளற்றவராகப் பார்க்கக்கூடியவருக்கு உலகமே தன்வசமாகிறது. குல, இன வேறுபாடுகள் எதையும் அவரால் ஏற்கமுடியாது.  பிறருடன் தொடர்பு கொள்கையில் ‘நான்’ என்பதை அவர் பயன்படுத்தினாலும் அவர் அகத்தில் அதற்கு ‘நாம்’ அல்லது ‘நாமனைவரும்’ என்பதுதான் பொருள். அத்தகைய ஒருவர் இங்கே அருளாளன் ‘க்ருபாளு’ எனப்படுகிறார்.

நாமனைவரும் – அருளாளனோ, தன்னலமியோ – வினையாற்றிக் கொண்டுதான் இருக்க வேண்டியுள்ளது. மூச்சுவிடுதல் கூட செயல்தான். எவரொருவரும் செயலில் ஈடுபடாமல் ஒரு கணமும் இருப்பதில்லை என்கிறது பகவத் கீதை. நம் செயல்கள் மூன்று வகையானவை. நம் வாழ்வை பராமரிக்க நாம் அன்றாடம் செய்பவை நித்ய கர்மங்கள். காலையில் எழுவது, உடலை சுத்தம் செய்வது, உண்பது, கழிவகற்றுவது இவற்றையெல்லாம் நாம் செய்தே ஆகவேண்டும். உங்களுக்காக இவற்றை பிறிதொருவர் செய்ய முடியாது. அவை தவிர்க்கமுடியாதவை, ஏனென்றால் அவற்றை நீங்கள்தான் செய்தாக வேண்டும்.

இரண்டாவது வகை செயல்கள் நியத கர்மங்கள். சமூகத்தில் உங்கள் இடத்தை, உங்கள் தொழில் சார்ந்து நீங்கள் ஏற்றெடுத்துள்ள பங்கை குறிப்பது இது. நீங்கள் ஒரு மருத்துவராக, வழக்கறிஞராக, பொறியாளராக, தொழிலதிபராக, ஆசிரியராக அல்லது வேறேதுமாக இருக்கலாம்; உங்கள் தேர்வின் அடிப்படையிலோ அல்லது ஒரு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலோ உங்களுக்கென பணி ஒதுக்கப்படுகிறது. ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட அளவு நேரம் அதை நீங்கள் அதை செய்யவேண்டியுள்ளது. இல்லையெனில் அது ஒப்பந்த முறிவாகிறது, அல்லது யாராவது பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அது உங்களால் செய்யப்பட வேண்டும் என்று நீங்களும் பிற அனைவரும் எதிர்பார்க்கிறீர்கள். இவ்வகையான அன்றாட, எதிர்பார்க்கப்படும் செயல்கள் நியத கர்மங்கள்.

மூன்றாவது வகை செயல்கள் நைமித்திக கர்மங்கள். இவை தற்செயலானவை. அதில் எந்த வழமையும் கிடையாது. எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் நடை செல்கையில் ஒருவர் மயங்கி விழுவதை பார்க்கிறீர்கள். இது அன்றாட நிகழ்வல்ல. நீங்கள் அருளுடையவர் என்றால் நின்று என்ன நடந்தது என்று பார்ப்பீர்கள். உதவிக்கு யாரையாவது அழைப்பீர்கள், அவரை மருத்துவமனைக்கோ அவரது வீட்டிற்கோ கொண்டுசெல்ல முயல்வீர்கள். உங்களது கோட்டைக் கழற்றி அவருக்கு போர்த்திவிட்டு, முதலுதவி செய்வீர்கள். இவை எல்லாமே தற்செயலாக நிகழும். எந்தப் பரிந்துரையும் கிடையாது. இவை நைமித்திக கர்மங்கள்.

இந்த மூன்றில் நித்ய கர்மங்கள் எல்லா மக்களுக்கும் பொதுவானவை. ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் தேவையான நலம் பயப்பவை. அவற்றில் நன்மை தீமை என எதுவும் கிடையாது. உண்பது பெரும் விழுமியம் என்பதற்காக நீங்கள் உண்பதில்லை. இன்னொருவர் சுவாசிக்கிறார் என்பதற்காக அவர் ஒழுக்கமானவரா இல்லையா என்பதை நீங்கள் ஆராய்வதில்லை. அவர் சுவாசித்தே ஆகவேண்டும்.

இவ்வகை செயல்களை தவிர்த்துவிட்டால் இரண்டுவகை செயல்களே எஞ்சுகின்றன – நியத கர்மங்கள், நைமித்திக கர்மங்கள். இவ்வகைச் செயல்களுக்கான தூண்டுதல்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு அடிப்படைகளிலிருந்து வரக்கூடும் – தன்னலம், கருணை. இங்குதான் உங்கள் வாழ்க்கை முறையே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அடிப்படையில் தன்னலவாதியானவர் தன்னை காத்துக்கொள்ள தன் உலகை சுருக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவர் எவ்வளவு அதிகமாக தன்னைப்பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கிறாரோ அந்த அளவுக்கே அவர் அல்லாத பிறவற்றிலிருந்து தான் விலகிச் செல்கிறார். புற உலகு குறித்து அவர் ஐயம் கொள்கிறார், அதனால் அவரில் பாதுகாப்பற்ற உணர்வு மேலோங்குகிறது. ஐயமும், பாதுகாப்பின்மையும் அவர் தன்னைச் சுற்றி ஒரு கோட்டையை எழுப்பிக்கொள்ளத் தூண்டுகின்றன. இது பலமடங்கு பெருகுகையில் அவர் வெறியராகிறார். அவர் எல்லாவற்றையும் மறைக்கவேண்டி வருகிறது. எல்லாவற்றையும் ரகசியமாகவும் கணக்கிட்டும் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. எதையும் பிறரிடமிருந்து மறைக்கிறார். ஒவ்வொருவரும் அடையக்கூடிய லாபத்தை ரகசியமாக கணக்கிடுகிறார். எப்படி லாபமடைவது என்பதே குறியாக இருப்பதால் தந்திரங்களை கையாள்கிறார். அவர் பிறரை நம்புவதில்லை, அதனால் பிறரும் அவரை நம்புவதில்லை. தனக்கு பாதுகாப்பில்லை என்று உணர்வதால் பிறரிடம் அவரால் வெளிப்படையாக நடந்துகொள்ள முடிவதில்லை. அதனால் அவரை பிறர் ஏற்பதில்லை. ஆக, ஒவ்வொரு நாளும் அவரது இழப்பு அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது. பிறரிடமிருந்து விலக விலக அவரது வாழ்வு மேலும் சிக்கலாகிக்கொண்டே செல்கிறது. இறுதியில் அவர் வாழ்வு மிகவும் மேலோட்டமானதாக ஆகிவிடுகிறது. அவருக்கென மெய்மைகளோ, பெரும் பண்பாடோ, மரபோ இல்லாமல் போகிறது. அவர் அடைவதற்கென மேன்மைகள் எதுவும் இருப்பதில்லை. அவரது ஆர்வம் பெரிதும் தடைப்படுகிறது.

இத்தகைய மாந்தர் லட்சக்கணக்கானோரை நாம் நம்மைச் சுற்றிலும் காண்கிறோம். இது பெரும் கொடுமை. அவர்கள் தங்களுடைய தன்னலத்தாலேயே தங்களுடைய சிறைகளுக்குள்ளேயே சிக்கவைக்கப் படுகிறார்கள். இப்படி ஒரு இழிவான வாழ்க்கையை வாழும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களை நான் பார்க்கிறேன் – அவர்கள் வாழ்வுக்கு எந்தப் பொருளும் இல்லை, அவர்களுக்கு முன் எந்த விழுமியங்களும் இல்லை. பகலும் இரவும் அவர்களுடைய எண்ணமெல்லாம் உணவு, குடி, அவர்கள் குடும்ப நலன் என்பவற்றைப் பற்றி மட்டுமே. மற்றவர்கள் எக்கேடு கெட்டாலும் அவர்களுக்குக் கவலையில்லை. அவர்கள் எப்போதும் சிக்கலில் உழல்பவர்களே. ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் புற உலகுடனான தங்கள் முக்கிய தொடர்புகளை அறுத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். மிக மிக பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்.

அவர்கள் தலை குனிந்தே இருக்கிறது, அவர்களால் உலகை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாது என்கிறார் குரு. அவர்கள் அவமானத்தில், அநாகரீகத்தில், பேராசையில் வாழ்பவர்கள். அவர்கள் செய்யும் எதுவும் பலனளிக்காதவை. தங்களுக்காக மட்டும் வாழ்பவர்கள். நீங்கள் முயன்றால் கூட அவர்களுக்கு உதவிசெய்துவிட முடியாது. அவர்களை ஒரு புதைகுழியிலிருந்து மீட்டீர்கள் என்றால் அடுத்த நொடியில் அவர்கள் மற்றொன்றில் விழுந்திருப்பார்கள். இத்தகைய ஒரு கொடுமையான சூழலில்தான் அன்றாடச் செயல்களும் தற்செயல்களும் தன்னலத்தால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன.

இதை அருள் நிரம்பிய ஒருவருடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அவரது வாழ்வின் நோக்கம் “நாமெல்லோரும் ஒருவரே. நான் உங்கள்மேல் அக்கறையுடன் இருக்கிறேன். நீங்கள் யார் என்பது ஒரு பொருட்டல்ல, உங்கள் நலன் மட்டுமே முக்கியம்” என்பதுதான். விக்டர் ஹ்யூகோவின் ‘லெ மிசரபிள்ஸி’ல் மானுடம் மீது அன்பு செலுத்துவதன்றி வேறொன்றும் அறியாத ஒரு பாதிரி வருவார். எல்லோருக்காகவும் வாழ்பவர். தன் அலுவலகம், தன் பதவி, எல்லாவற்றையும் பிறர் துயர்துடைக்க பயன்படுத்துவார். ஹ்யூகோவின் இப்பெரும் படைப்பைப் படித்து அந்தப் பாதிரியாரின் ஆன்மாவுக்குள் நுழைவதென்பது பெரும் மதநூல்களைப் படிப்பதைவிட மிகமிக மேலானது. என்னவொரு கதாபாத்திரம், எவ்வளவு அழகான வாழ்க்கை! அவருக்காக கண்ணீர் சிந்துவோம். அவருடன் வாழ நினைப்போம். அதுபோன்ற ஒரு மனிதரை, நம் வாழ்வை என்றென்றைக்குமாக மாற்ற வழிகாட்டும் அத்தகைய ஒருவரை ஒருமுறையாவது வாழ்வில் சந்திக்க விழைவோம். 

அருளாளர். அவருக்கு எந்தத் தன்மைய வரம்பும் இல்லை என்பதால், ‘நான்’ என்ற சொல்லை எண்ணங்களையும் அவையோடு தொடர்புடைய கருத்துக்களையும் மையப்படுத்த மட்டும் பயன்படுத்துவார். அது வெறும் தத்துவார்த்த தொடர்புறுத்தல் மையம், நனவை குவிப்பதற்கான புள்ளி மட்டுமே. அறுதியான சமூகக் கட்டமைப்பு அல்ல. அது தன்முனைப்பு அல்ல. எனவே அவரால் எதையும் ‘நான்’ என்பதோடு மெய்யாக தொடர்புறுத்த இயலும். அவர் தன்னைச் சுற்றிலும் சுவர் எதையும் எழுப்பிக் கொள்வதில்லை. அதனால் அவரால் மொத்த மானுடத்துடனும், எல்லா விலங்குகளுடனும், பறவைகளுடனும், தாவரங்களுடனும் உறவாட முடியும்.

ராபர்ட் ஃப்ராஸ்டின் கவிதைகளை படிக்கையில் அவரால் ஒரு பறவையுடன், மலருடன், மரத்துடன், புதருடன், ஓடையுடன், கல்லுடன், சாலையுடன் உரையாட முடிகிறது என்பதை அறிந்து சிலிர்த்துப் போகிறோம். அவர் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் நட்பை மட்டுமே காண்கிறார். மொத்த உலகமுமே அவருக்கென திறந்துகிடக்கிறது. எத்தனை ஆச்சரியமான வாழ்வு!

நாம் புனிதர்களை மட்டும் எண்ணிப் பார்க்கத் தேவையில்லை. நம்மைச் சுற்றியும் புனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள். ஒருவர் மிக எளியராக இருக்கக்கூடும். ஆனால் அவரால் பல சாளரங்களை திறக்க முடியும். வாழ்வின் மீதான ஆர்வத்தால் தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்கள் ஒவ்வொருவருடனும் உறவாட முடியும். மக்கள் வருவதற்கென அவர் தன் வாயிலை திறந்தே வைத்திருக்கிறார். அவர் அடுப்பை பற்றவைப்பது தனக்கென மட்டுமல்ல, பசித்திருக்கும், விடாய் கொண்டிருக்கும் அனைவருக்காகவும்தான். “வருந்துபவர்களே, என்னிடம் வாருங்கள். உங்கள் சுமைகளை என் தோள்களில் இறக்குங்கள்” என்றார் யேசு. அத்தகைய அருளாளர் எளிதில் தன்னை பிறரோடு தொடர்புறுத்திக்கொள்கிறார். அவரது சொல்லில் உலகம் ஆறுதல் கொள்கிறது. அவரே அவர்களின் ஒளியும் ஊக்கமும் ஆகிறார். அத்தகையவரை எதிர்கொள்ளும் எவரும் எளிதில் தன்னை அவரோடு பிணைத்துக்கொள்கின்றனர். இயல்பாகவே அவரது அடித்தளம் தன்னலமியுடையதைவிட வலுவானதாகிறது. “நான் உன்மீது அன்புகொண்டுள்ளேன்; நீ இன்னொருவர் மீது அன்பு கொண்டிருக்கிறாய். ஆகவே உன் நண்பர் என் நண்பராகிறார்.” இப்படியாக அவரது தாக்கம் நாளும் பெருகுகிறது, அவரது நட்பு பரந்துவிரிகிறது. அவர் பெருந்தன்மையோடு, எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் பிறருக்கு அளிக்கிறார்.

அதை ஈடுசெய்யும் முகமாக, ஒவ்வொன்றும் அவரில் சென்று நிறைய விழைகின்றன. அவர் அளிப்பதெல்லாம், பத்து மடங்காக, நூறு மடங்காக அவரிடமே திரும்பி வருகின்றன. அவர் எப்போதுமே வென்றவராகிறார். அவருடைய செல்வாக்கு மாறுவதே இல்லை. அவரது சொல் வணக்கத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. அவர்கள் அவரை நம்புகிறார்கள். அவரிடம் தன்னலம் ஏதுமில்லை. அதனால் அவர் சொல்வது மெய்யாகவே ஒலிக்கிறது. அத்தகைய ஒருவருடைய சொல்லை ஏற்காமல் இருப்பது எளிதல்ல.

நம் செயல்களுக்கெல்லாம் அடிப்படையாக அமைவன இந்த இரண்டு மாறுபட்ட கொள்கைகள்தான். ஒன்று தன்முனைப்பு மிக்கவரின் தன்னலம், மற்றொன்று பிறரை கைவிரித்து ஏற்கும் ஆன்மீகவாதியின் கருணை. நம் முன் இருப்பவை இவ்விரு இயல்கைகளே. அவற்றில் எதை ஏற்பது என்பது நம் கையில்தான் உள்ளது. பெரும்பாலானவர்கள் தன்னலத்தை தேர்ந்தெடுத்து தங்களையே தொலைத்துவிடுகிறார்கள் என்பதுதான் துயரம் தருவது. கருணையோடும் திறந்த உள்ளத்தோடும் இருப்பதுகூட அதே அளவு எளிய செயல்தான். 

நமது மகிழ்ச்சி பிறருடைய மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கவேண்டும் என்பதை முன்பே பார்த்தோம். இங்கு அதையே இன்னும் ஆழமான தளத்திற்கு கொண்டுசெல்கிறோம். உங்கள் வாழ்வில் உள்ள இணைகளை கவனிக்கத் தொடங்குங்கள். நான் ஒரு ஆசிரியன் என்றால் கற்க விழைபவர்கள் என் இணைகள். தொழிலதிபன் என்றால் நான் வழங்கும் பொருட்களால் பயனடைபவர்கள் என் இணைகள். கணவன் என்றால் என் மனைவி; நண்பன் என்றால் இன்னொரு நண்பன் என் இணை. எல்லோர் வாழ்விலும் அவரவர் இணைகள் உண்டு. மற்றொருவர் மட்டுமல்ல, பலரும் பல துறைகளும் உண்டு. கருணையின் மூலம் நமக்கும் நம் இணைகளுக்கும் இடையே கொண்டுகொடுக்கும் உறவுகளின் மடையை திறக்க முடியும். 

நீங்கள் ஒரு கறாரான வணிக பேரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதுகூட மற்றவரை ஒரு மானுடனாகக் கருதி திறந்த உள்ளத்தோடு ஏற்க முடியும். அவரிடமிருந்து லாபம் அடைவதற்கான வழியை மட்டும் கருதாமல் அவர் நிலையில் நீங்கள் இருந்தால் எப்படி நடத்தப்படுவதை விரும்புவீர்கள் என்பதை சிந்தித்துப் பார்க்கலாம். அப்படி செய்கையில் நுகர்பவருக்கு எவ்விதமான பாதுகாப்பு தேவை அவருக்கு என்ன லாபங்கள் கிடைக்கக்கூடும் என்று பார்ப்பது எளிதாகிவிடுகிறது. தொழில் நிர்வாகி-நுகர்வோர் என இருவரது கோணங்களிலிருந்தும் பார்க்கமுடிந்தால் இருவருக்கும் சாதகமான புள்ளியை வந்தடைய முடியும். இந்த அணுகுமுறையில் உங்கள் செயல் பற்றி உங்களுக்கு எந்த ஐயமும் இருக்காது. அதில் சகோதரனின் நலன் நோக்கும் மாபெரும் தார்மீகம் உள்ளது. நுகர்வோர் உங்கள் மீது நம்பிக்கை கொள்கிறார். எதிர்காலத்திலும் தன் தேவைக்கு உங்களையே நாடுகிறார். இந்த நன்மதிப்பு பெருகிக்கொண்டே செல்வது.

எந்தத் துறையிலும் இந்த அணுகுமுறை தோற்பதில்லை. தன்னிடம் வரும் நோயாளியை பணவரவாக இல்லாமல் சக மனிதனாக ஒரு மருத்துவர் பார்ப்பார் என்றால் அவரது ஒரு நோக்கோ, ஒரு சொல்லோ, ஒரு தொடுகையோ அமுதாகிவிடுகிறது. மருந்து கொடுப்பதற்கு முன்பே நோயாளி குணமாகிவிடுகிறார். இவ்வகையில் நாம் அனைவருமே புனிதர்கள்தான், இங்கு இப்போது நம் அன்றாட வாழ்வில் நாம் புனிதராகத் திகழ முடியும். நாம் இன்று தியானிப்பதற்கு நாராயண குரு அளித்துள்ள பெரும் பாடம் இது: தன்னலத்திலிருந்து கருணை நோக்கி செல்வதற்கான, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள வரம்புகளை உடைத்தெறிவதற்கான பாடம்.

பின்குறிப்பாக சிலவற்றை சொல்ல விழைகிறேன். மிக அழகிய மனிதர்களிடமிருந்து எனக்கு வரும் சில கடிதங்கள் இருள் நிரம்பியவையாக இருக்கின்றன. அவர்களது இருளுக்கான ஒரே காரணம் அருளின்மையும் தன்மையமான தன்முனைப்பும். கடந்த சில நாட்களில் இரு குடும்பங்கள் பிளவுபட்டத்தை அறிகிறேன். இரு தம்பதியருக்கும் இரண்டு குழந்தைகள். ஆண்களால் அப்பெண்களுடன் குடும்ப வாழ்வை தொடரமுடியவில்லை. பெண்கள் இருளுக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். பெற்றோரிடம் கருணை இல்லாத காரணத்தால் அப்பாவியான குழந்தைகள் பெரும் துயருக்கு ஆளாகிறார்கள்.

மக்களை பிணைக்கும் அன்பு என்ற ஒன்று இந்த நாட்டில் இல்லவே இல்லையோ என்று எனக்குத் தோன்றுவதுண்டு. காதல் என்பது இங்கே எவ்வளவு மேலோட்டமானதாக, அருவருக்கத்தக்கதாக, சீரழிந்ததாக இருக்கிறது! தன்னலம் மட்டுமே நிரம்பியது! இருண்ட ஆன்மாக்கள், அவர்களுக்கு தங்கள் நலன் தவிர வேறெதைப்பற்றியும் அக்கறை இல்லை. ஆனால் அவர்கள் பார்க்க எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறார்கள்! பார்க்கவே வேதனையாக இருக்கிறது.

இன்று காலையில்தான் என் இளைய நண்பன் ஒருவனுக்கு எழுதினேன். உடனே சென்று மனைவியோடும் மக்களோடும் சேர்ந்துகொள்ளும்படி. இது மிகவும் அவமானகரமான நிலைமை. இவர்களெல்லாம் வருடக்கணக்காக சாமியார்கள் பின்னாலும் குருமார் பின்னாலும் அலைந்தவர்கள். ஆன்மீக வாழ்வு நடத்துவதாக பறைசாற்றிக்கொண்டவர்கள். தங்களை ஆன்மீகவாதி என்று சொல்லிக்கொண்டாலும் ஒருவருக்கொருவர் அக்கறையே காட்டாதவர்கள். எவ்வளவு வேதனையான, அவமானகரமான விஷயம்! அவர்களில் கருணை எங்கே? அன்பைப் பற்றி அவர்கள் ஏன் பேசுகிறார்கள்? அன்பு என்றால் என்னவென்று அவர்களுக்கு புரியுமா?

“எனக்கு அந்தக் குழந்தையைப் பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லை” என்று சொல்லி ஒரு தகப்பன் ஆறுமாதங்கள் கூட ஆகாத குழந்தையை உதறுவான் என்றால் அவன் எப்படி ஒரு தந்தையாக முடியும்? இந்த இடமே மிக மிக சீரழிந்துள்ளது. மிக மிக அருமையான ஒன்றை இந்த நாடு இழந்துவிட்டதென்றே நினைக்கிறேன். கருணை என்னும் புதையலை இதயத்திற்குள் தேடிக் கண்டடைய வேண்டிய நேரம் இது. ஆனால் நாம் உண்மையை உதறி கற்பனைகளைத் தேடி ஓடுகிறோம். நான் இங்கு எதையும் தத்துவப்படுத்த விரும்பவில்லை. வாழ்வின் யதார்த்தங்களை, முகத்திலறையும் உண்மைகளைப் பற்றி பேசுகிறேன்.

எஸ்கிமோக்களையும், திமிங்கிலங்களையும் காப்பாற்றும் புனிதர்களாக ஆகும்படி உங்களை நான் கோரவில்லை. முதலில் உங்கள் குழந்தையை காப்பாற்றுங்கள். அருகிவரும் உயிரினம் ஒன்றை காப்பாற்றும் கருணை உங்களிடம் இருக்கிறது. உங்கள் குழந்தையும் ஒரு அரிய உயிரினம்தான். அவளிடம் ஏன் நீங்கள் கருணை காட்டக்கூடாது? வீனஸ் கிரகத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதை கண்டறியும் அளவுக்கு அறிவாளிகள் அமெரிக்கர்கள். ஆனால் என்ன, தங்கள் குழந்தையின் உள்ளத்தில் இருப்பதென்ன என்றுதான் அவர்களால் கண்டறிய முடிவதில்லை!

இது உங்கள் ஆழ்மனதில் ஊறிச் செல்லட்டும். தீவிரமான சுயபரிசோதனை செய்துபாருங்கள். உங்கள் வாழ்வை பலமடங்கு அருமையானதாக, வாழத்தகுந்ததாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 22

Standard

ப்ரியமபரன்றெயதென் ப்ரியம்; ஸ்வகீய
ப்ரியமபரப்ரியமிப்காரமாகும்
நயமதினாலெ நரன்னு நன்ம நல்கும்
க்ரியயபரப்ரியஹேதுவாய் வரேணம்

(ஆத்மோபதேச சதகம் : பாடல் 22)

பிறன்நலம் என்நலமாகும்
தன்நலம் பிறன்நலமாகும்
தன்நலம் பயக்கும் செயலெல்லாம்
பிறன்நலம் கருதல் வேண்டும்

ஒரு புழுவானாலும் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் யோகியானாலும் ஒரு ஜீவராசியின் வாழ்வை கவனித்தால் அதன் அனைத்துச் செயல்களும் இன்ப வேட்கையால் தூண்டப்படுபவையே என்பது தெரியும். தூண்டல்கள் தன்னுணர்வுடனும் தோன்றலாம், நனவிலி நிலையிலும் தோன்றலாம். இங்கு அமர்ந்திருக்கையில் நிலைமாறி அமர்வதுகூட இன்னும் வசதியுடன் இருப்பதற்காகத்தான். நீங்கள் இருமுவதும் ஒரு எரிச்சலைநீக்கி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்காகத்தான். நமது சிறு அசைவுகூட மேலும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஏனென்றால், வாழ்வின் முக்கிய இலக்கே மகிழ்ச்சிதான்.

மகிழ்ச்சியை தேடுவதிலும், அதை அடைவதிலும் நமது கருவிகளாக பயன்படுபவை புலன்களும், புலனுறுப்புகளும், செயலுறுப்புகளும், மனமும். எதையாவது செய்யவேண்டும் என்று நம் கைகள் அரிக்கின்றன. எங்காவது வெகுநேரம் அமர்ந்துவிட்டிருந்தோமென்றால் எழுந்து நடக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. யாருடனாவது பேசாமல், நம் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் வெகுநேரம் மௌனமாக இருக்க நம்மால் இயலாது. ஐந்து செயலுறுப்புகளும் புலனுறுப்புகளும் எதிலாவது ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். இவ்வுறுப்புகள் செயல்படுவதன் மூலம் நாம் நம் மகிழ்ச்சியை அடைகிறோம்.

நமக்கு ஐம்புலன்கள் இருப்பதால் ஐந்து வகையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு மட்டுமே பல்லாயிரக்கணகான வகையில் பொருட்கள் உள்ளன. மிகச்சிறிதாக உள்ளதை, மிகப்பெரிதாக உள்ளதை, ஒளியுடன் இருப்பவற்றை, இருண்டவற்றை, வண்ணமயமாக இருப்பனவற்றை, வண்ணமற்றவற்றை நாம் காண்கிறோம். அதே போல் ஒவ்வொரு புலனுறுப்பும் தன்னுடையதேயான பன்னிறம் கொண்ட உலகை கொண்டிருக்கின்றன. நமது உணர்ச்சி மறிவினை (affectivitiy) காணும் மனதிற்கும் பார்க்கப்படும் பொருட்களுக்கும் நடுவே அமைந்துள்ளது.

மகிழ்ச்சிக்கு மெய்யான இரு காரணிகள் உண்டு. ஒன்று வெளித் தெரிவது மற்றொன்று மறைந்திருப்பது. முதலில் வெளித்தெரிவது என்ன என்று பார்ப்போம். நம் மனதில் உள்ளுறையாக பல வேட்கைகள் உண்டு. அவை நிறைவேறுவதற்கு சாதகமான சூழலை எதிர்பார்த்து அவை காத்திருக்கின்றன. பசி என்பது இந்த வகையான ஓர் உயிரியல் வேட்கை. பசித்த ஒருவர் உணவு கிடைக்கும் வாய்ப்பை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார். அது ஒரு நனவிலித் தூண்டலாக தொடங்கி தன்னுணர்வாகலாம். அதனால் சமையலறையையோ அல்லது உணவகத்தையோ தேடிச் செல்கிறோம். உள்ளே இருப்பது பசி, வெளியில் உள்ளது உணவின் இருப்பு. இரண்டும் இணைகையில் நாம் நிறைவடைகிறோம்.

ஆனால் எதையோ வாயில் அடைத்துக்கொண்டால் போதும் என்று நாம் நினைப்பதில்லை. சுத்தமான மேசையில், நல்ல பாத்திரங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ள உணவு அன்புடன் பரிமாறப்படவேண்டும் என எண்ணுகிறோம். பார்ப்பதற்கும் உணவு நன்றாக இருக்க வேண்டும், மணமும் இனியதாக இருக்க வேண்டும். இந்திய மக்கள் தம் கைகளால் உண்பதை ரசித்து செய்கிறார்கள். விரல்களால் உணவு பிசையப்படும்போது அதில் ஒரு தனி உணர்ச்சி உள்ளது. வாயை சென்றடைவதற்கு முன்னால் அதை தொடுவதில் மகிழ்கிறார்கள். பின் அது சுவைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் உணவு சத்தாகிறது, நம்முள் வளர்சிதை மாற்றம் அடைந்து நமக்கு திருப்தியும் நிம்மதியும் ஏற்படுகிறது. பசியை போக்கிக் கொள்வதெனும் ஒரு சிறு செயலில் இத்தனை வகையான இன்பங்கள் உள்ளன.

ஒரு விழைவை நிறைவுபெறச் செய்வதில் பல தெரிவுகள் உள்ளன. அதன் மூலமே நாம் மெய்யான மகிழ்வை எய்துகிறோம். ஒரு குறிப்பிட்ட உணவகத்தில் உண்ண விரும்புகிறோம், ஒரு குறிப்பிட்ட சிலரால் பரிமாறப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்ட முறையில் உண்ண வேண்டும் என்றும் விழைகிறோம். சிலருக்கு உணவு கொதிக்க வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும், சிலருக்கு வேகவைத்தல் பிடிக்கும், சிலர் வறுக்கப்பட்டதை விரும்புவர். பொருளின் தரம் மகிழ்ச்சிக்கான நிபந்தனையாகிறது. இதனால் மகிழ்ச்சி என்பது நமக்குள் வரும் ஒரு புறவயக் காரணியாக கருதப்படுகிறது. இதனால் அது நிபந்தனைக்குரிய ஒன்றாகிறது. மகிழ்ச்சி ஒரு புறவயக் காரணி என்று நினைப்பதால் நாம் குழம்பிவிடுகிறோம் என்கிறார் நாராயண குரு.

தெளிவற்ற பொருளுடைய ‘அபரன்’ எனும் சொல்லைக் கொண்டு இப்பாடலை துவங்குகிறார் குரு. சிறிதும் அறிந்திராத ஒருவரை நீங்கள் காண்கையில் அவர் உங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவராக இருக்கிறார். உங்களுக்கு உங்கள் உடல் இருக்கிறது, அவருக்கு அவருடையது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் காண்கையில்  ஏதோ ஓர் இனிமையை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள். அம்மனிதர் மகிழ்ச்சி தரும் பொருளாகிறார். ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்து தெரிவித்துக்கொண்டு அண்மையை ரசிக்கிறீர்கள். இருவரும் நான் இன்னார் என்பதை சொல்லிக்கொள்கிறீர்கள். அங்கு இரண்டு ‘நான்’-கள் உள்ளன. நான் என்பதும் நீ என்பதும். நீ என்பதும் நான் என்பதும். இரு வேறு மனிதர்கள். பின்னர் “இப்படி உட்கார்ந்து நாம் பேசுவோம்” என்கிறீர்கள். இப்போது அந்த ‘நான்’ என்பது மாறிவிட்டது. இரண்டு ‘நான்’-கள் இருந்த இடத்தில் ‘நாம்’ இருக்கிறது. மற்றொருவர் இப்போது மற்றொருவரல்லாதாகிறார். பரன் என்பது வேறொருவர், அபரன் என்பது வேறொருவரல்லாதவர். நானும் நீயும் நாம் என மாறிய பிறகு வேறொருவர் பிறிதொருவரல்லாதவராகிறார். குரு பயன்படுத்தும் சொல்லின் உட்பொருள் இதுவே. நாம் இனி பிறிதொருவரல்லர்.

“நாமிருவரும் ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்று ஏதாவது உண்போம்.” இருவரும் செல்கிறீர்கள். “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என ஒருவர் கேட்கிறீர்கள். “உனக்கு என்ன பிடிக்கும்?” “இல்லை, இல்லை. உனக்கு என்ன பிடிக்கும் சொல்.” “நாம் இதை சாப்பிட்டால் என்ன?” “சரி, இருவருமே அதையே சாப்பிடுவோம்.” அந்த உணவை வரவழைத்து இருவரும் உண்கிறீர்கள். ஒருவர் மற்றவரின் விருப்பத்திற்கேற்றார்போல் நடந்துகொள்கிறீர்கள். அடுத்தவருக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பதை அறிய ஒரு ஐந்து நிமிடங்களாவது கடந்துவிடும். ஏனெனில் இங்கு காதலுக்கான தியாகிகளாக இருவரும் ஆகிவிடுகிறீர்கள். அழகிய விஷயமிது.

நடுத்தர வயதுடைய இரு பெண்கள் சேர்ந்து வாழ்வதைப்பற்றிய நாவலொன்றை நான் வாசிக்க நேர்ந்தது. ஒருவர் இன்னொருவர் காலையில் எழுவதற்கு முன்பாக எழுந்து அவருக்கு தேநீர் தயாரித்து கொண்டுசென்றுவிட வேண்டும் என்பதற்காக வெகு முன்னதாக எழுந்து சமையலறைக்கு செல்கிறார். அங்கு மற்றவர் ஏற்கெனவே இவருக்கென தேநீர் கலந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து வியக்கிறார். கதை முழுவதும் ஒருவர் மற்றவருக்கென இதுபோன்ற சிறுசிறு தியாகங்களை செய்துகொண்டே இருக்கின்றனர். இதுவே ஸ்வகீய ப்ரியம் எனப்படுகிறது. என் மகிழ்ச்சி உங்களுடையதாக இருக்கட்டும்; உங்களுடையது என் மகிழ்ச்சியாக. மகிழ்ச்சியின் இந்த பொதுத்தன்மையே இருவரை இணைக்கிறது; அதன் பிறகு அங்கு மற்றவர் என்பதே இல்லை.

உள்ளுறையும் விழைவால்தான் நாம் ஒன்றை வேட்கிறோம். இருவர் இணைவதில் அன்பு செலுத்துவதற்கான தேவையும் உள்ளது; அன்பு செலுத்தப்படுவதற்கான தேவையும் இருக்கிறது. உண்பதற்கும், ஏதோ ஒரு வேலையை செய்வதற்கும், துணையை கண்டடைவதற்கும் தேவை இருக்கிறது. இந்தத் தூண்டல்கள் அனைத்துமே விழைவுகளிலிருந்து எழுபவை. ஒரு விழைவு (urge) தீவிரமாகும்போது அது வேட்கையாகிறது (desire). வேட்கை அடுத்த நிலையில் விருப்பாகிறது (wish), விருப்பு மனத்திட்பமாகிறது (will). மனத்திட்பம் செயலாகிறது. ஆக, இது வேட்கையில் தொடங்கி செயலில் முடிகிறது. நமது செயல்கள் ஒவ்வொன்றின் பின்னும் ஒரு தூண்டல் உள்ளது. புறத்தே உள்ள பொருட்களுடனோ பிற மானுடருடனோ தொடர்புடையது. ‘ப்ரியம்’ என்பது இம்முழுச்செயல்பாட்டையும் குறிப்புணர்த்துவது.

நமது செயலில் புறத்தே உள்ள பொருள்களும் மனிதர்களும் இருப்பார்கள் என்றால் அது ஒருதலைபட்சமானதல்ல என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். செயல் அமைப்பில் நாம் இருபக்கத்திற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டும். ஒரு விலங்கு தன் விழைவால் தூண்டப்படுகிறது; அது இருபக்க ஏற்பு குறித்தெல்லாம் எண்ணுவதில்லை. தனக்கு இன்பம் அளிப்பதை நோக்கி ஒருதலைபட்சமாக பாய்கிறது.

வன்புணர்பவர் தனக்கு பலியானவருக்கு செய்வதையே காதலரும் செய்கின்றனர். உடல்ரீதியாக அவர்கள் செய்வதில் எந்த வேறூபாடும் கிடையாது. ஒன்று ஒருதலைபட்சமானது மற்றொன்று இருபக்க ஏற்புடையது என்பதே இரண்டையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது. வன்புணர்வில் மற்றவருடைய மகிழ்ச்சி கருத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை. தனது மகிழ்ச்சியை மட்டுமே ஒருவர் கருதுகிறார். எழிலான ஒன்று அருவருக்கத்தக்க குற்றமாகிறது, பலியானவரில் அச்சத்தையும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.

மகிழ்ச்சிக்கு மறைந்திருக்கும் காரணி ஒன்றும் உண்டு. வெறும் புலன்களும், மனமும், உள்ளுறை விருப்புகளும் மட்டுமல்ல நாம் என்பது. இவற்றிற்கெல்லாம் பின்னால், அனைத்தும் நமக்கென உள்ளன என்று உறுதிகூறும் தன்னொளி ஒன்றுள்ளது. அதுவே உண்மையில் ஆதி இருப்பு. அனைத்திருப்புக்கும் அதுவே நிலமாக உள்ளது. இந்த இருப்பினால்தான் எதுவுமே இயல்கிறது. இருந்தும் நாம் ஒரு மனிதரின் இருப்பையோ பொருளின் இருப்பையோதான் காண்கிறோம். இருப்பு என்பதை அல்ல. பொது இருப்பில் நாம் பங்குபெறுவதனால்தான் நாம் இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். இந்த இருப்பே அறிவின் இருப்பு, பெரும் நனவின் இருப்பு, ஒளிரும் இருப்புணர்வின் இருப்பு; அறிபவர், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டது.

ஒரு பொருளின் இருப்புக்கும் மற்றொரு பொருளின் இருப்புக்கும் இடையே ஒருமை ஒன்றுள்ளது. உணவில் உங்களுக்கு நான் ஒரு ஆப்பிளையோ, ஒரு பேரிக்காயையோ உங்களுக்கு அளிக்கலாம். ஏனெனில், ஆப்பிள் இருக்கிறது, பேரிக்காய் இருக்கிறது, உணவு இருக்கிறது. உங்களிடம் கவித்துவமாக “இதோ உங்களுக்கு ஒரு ஆப்பிள், ஒரு பேரிக்காய், எனது அன்புடன்” என்று நான் கூறுகையில் நீங்கள் பழத்தை காண முடியும். உணவில் உள்ள ‘அன்பு’ எனப்படுவதை நீங்கள் பார்க்க முடியாது. “நான் உங்களுக்கு என் அன்பை அளிக்கிறேன்” என்பது ஒரு கருத்து. உணர்வுபூர்வமாக இதைக் காணும் பிறிதொருவர் தன்னகத்தே அதற்கு எதிர்வினையாற்றுகிறார். அதே உணர்வுடன் “ஆம், இது அன்புடன் வழங்கப்படுகிறது” என்கிறார். பேரிக்காயின் இருப்பும் அன்பின் இருப்பும் ஒரே தளத்தில் உள்ளவை அல்ல. ஆனால் உங்களிலும் பிறிதொருவரிலும் உள்ள அன்பு குறித்த அறிதல் காரணமாக ஓர் ஒருமை அங்கிருக்கிறது.

பேரிக்காயும் ஆப்பிளும் தூய இருத்தலியல் அறிவாக ஒன்றிணைந்து வரலாம், அவற்றுடன் அளிக்கப்படும் அன்பு நனவனுபவமாக. இருத்தலும் நனவும் வெவ்வேறானவை என்றாலும் அவை ஒன்றாகின்றன. நீங்கள் பார்க்கும் எதிலும், உணரும் எதிலும் உங்களது அனைத்துக் கருத்துக்களும், எண்ணங்களும், சமூக-ஒழுக்க-ஆன்மீக வரலாறும் உங்களது பார்வையுடன் சேர்ந்துகொள்கின்றன. எனவே, அனைத்து இருத்தலியல் அனுபவங்களும் தானாகவே நனவனுபவங்களாக மாறிவிடுகின்றன.

இதில் மற்றொரு அம்சமும் உள்ளது. ஒட்டுமொத்த இருப்பு, அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அறிதலெனும் இவ்வுணர்வு, ஒரு மகிழ்ச்சி எவ்வாறு அனைத்தையும் ஊடுருவுகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. கதிர்மறைவை காண்பதில், நல்ல காலையுணவை உண்பதில், கவிதை வாசிப்பதில், எழுதுவதில், ஓவியம் வரைதலில், இனிய இசை கேட்பதில் ஐம்புலன்கள் மூலமும் ஐந்து செயலுறுப்புகளைக் கொண்டு செய்பவற்றின் மூலமும் நாம் அடையும் மகிழ்ச்சி மகிழ்வெனும் பிரபஞ்ச உணர்வின் பகுதிகளே. நீங்களே அதுவாகிறீர்கள். உங்களது மெய்யான இயல்பை அகத்திலிருந்து நீங்கள் உணர்கையில் பிறிதென்றொன்று இருக்கவியலாது. ஏனெனில், பிறிதெனத் தெரிவது புறவய விரிவால் தோன்றுவது. உண்மையில் அதுவும் ஒரே இருப்பின், ஒரே இருப்புணர்வின், ஒரே மகிழ்வின் பகுதியே. ஆகவே, பரன் என்பது – பிறிதொன்றென்பது – இல்லாமலாகிறது. பிறிதென்பது ஏதுமில்லை, அது என்பது மட்டுமே உள்ளது. இதை நம் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரும் குரு “அது நீயே” என்கிறார்.

தன்னை அறிவதன் மூலம் பிறிதொன்றில்லை என்பதை நாம் அறிகிறோம். எனது இடது கையை என் வலது கையால் கிள்ளிவிட்டு, இரண்டும் வெவ்வேறு என்பதால் அதை உணராமல் இருக்க வேண்டும் என நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. வலியை நான் உணரவே செய்வேன். என் வலக்கையில் எனது இடக்கையை பற்றிக்கொள்கையில் தோன்றும் மெல்லுணர்வும் மகிழ்ச்சியும் ஏதோ ஒரு கையுடையது அல்ல; என்னுடையது. ஆக, உள்ளிருந்து அனைத்திலும் உள்ள ஒருமையை காண்கையில் என் மகிழ்ச்சி பிறர் மகிழ்ச்சியிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருப்பதில்லை. தன்னை உணர்ந்த ஆன்மாவுக்கு, உயிர்த்தெழுந்த ஒருவருக்கு அவர் செய்யும் எதுவும் சுய அன்பின் வெளிப்பாடே. தன்முனைப்பை மையப்படுத்திய அன்பல்ல அது; முழுமுதல் அகம் தன்மீது கொண்ட அன்பு அது.

இறையால் படைக்கப்பட்டது பிரபஞ்சம் என்றால், அது இறை தன்னுடைய இன்பத்திற்காக படைத்துக்கொண்டது, பிற எவருடைய மகிழ்ச்சிக்காகவும் அல்ல. இதனால்தான் பிருகதாரண்யக உபநிடதம், “எக்கணவனும் தன் மனைவியை மனைவி என்பதால் விரும்புவதில்லை, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகிறான். எந்த மனைவியும் கணவனை விரும்புவது கணவன் என்பதற்காக அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே. எந்தப் பெற்றோரும் குழந்தையை குழந்தை என்பதால் அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகின்றனர். எம்மனிதனும் செல்வத்தை செல்வம் என்பதால அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகிறான்” என்கிறது. இதில் எங்கும் தன்முனைப்பு ஆன்மாவாக கூறப்படவில்லை. அனைத்திலும் உறையும் பிரபஞ்ச ஆன்மாவே குறிப்பிடப்படுகிறது.

அப்படியென்றால், இரண்டு விஷயங்கள் நம்மை ஒன்றாக இணைக்கக் கூடும். ஒன்று நம்மில் உள்ள ஏதோவொரு விருப்பமோ விழைவோ நிறைவேறுவது, மற்றொன்று ஆன்மாவின் பிரபஞ்சத்தன்மை. யேசுவோ புத்தரோ உலகில் தோன்றி செயலில் இறங்குகையில் மானுடத்தின் பெருந்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது. அவ்வலியையும் துயரையும் போக்க அவர்கள் செயலாற்றுகிறார்கள். இதனை ஒருவர் தன்னைச் சார்ந்து ஆற்றும் செயல்களுடன் ஒப்பிட்டும் முரண்படுத்தியும் காணலாம். ஒருவர் மருத்துவராவதில் அடையும் இன்பத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். அது அவருள் உள்ள செயலூக்கத்தை நிறைவடையச் செய்து பிறருக்கு சேவை செய்வதன் மூலம் தன் சுயவெளிப்பாடை கண்டடையச் செய்கிறது. அத்துடன் அது அவரது பிழைப்புத் தொழிலாகவும் தன் திறனை வெளிப்படுத்தும் வழியாகவும் இருக்கிறது. ஆன்மா குறித்த ஆழ்ந்த அகநோக்கு இல்லாத எளியவரான ஒருவருக்கு மருத்துவராக வேண்டும் என்ற ஊக்க விழைவு நிறைவடைதல் மட்டுமே நிகழ்கிறது.

இன்னொருவர் நோயுற்றவர், அவருக்கு நோய்நீங்கி குணமடைய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. மருத்துவரிடம் வரும் அவர் “என்னை குணப்படுத்துங்கள். நான் நோயால் அவதியுறுகிறேன்” என்கிறார். அதற்கு மருத்துவர் “உமக்கு சேவை செய்வதே எனக்கு பெருமகிழ்ச்சி. நீங்கள் நலம் பெறுவதையே விழைகிறேன். நீங்கள் அவதியுறக்கூடாது” என்கிறார். இதனால், குணமடைவதற்கான நோயாளியின் உடல்ரீதியான தேவையும் சேவைபுரிய வேண்டும் என்ற மருத்துவரின் தேவையும் இருவரையும் ஒன்றிணைக்கின்றன. அவர்கள் ஒரு இருதுருவமுனைப்பில் நுழைகின்றனர். இனி அவர்கள் இரு வேறு பருண்மைகள் அல்ல, இருவரும் பயன்பெறும் சிகிச்சை எனும் ஒரு பொது நிகழ்வை சேர்ந்தவர்களாகின்றனர். சேவை புரிவதால் மருத்துவரும் சேவையை பெறுவதால் நோயாளியும் மகிழ்வடைகின்றனர்.

கிறித்துவைப் போல், புத்தரைப் போல், கிருஷ்ணனைப் போல் மருத்துவருக்கெல்லாம் மருத்துவரானவரின் மனம் அம்மருத்துவருக்கு இருக்குமென்றால் அவர் தன் செயலை வாழ்வாதாரத்திற்கான தொழிலாகவோ திறன் வெளிப்பாடாகவோ மட்டும் பார்க்க மாட்டார். நோயுற்ற தன் உடலை, பிரபஞ்ச உடலை, குணப்படுத்தும் செயலாகவே காண்பார். அவர் தன்னைத் தானே நோயிலிருந்து குணப்படுத்திக் கொள்கிறார். நோயாளியும் இதே உளப்பாங்கு கொண்டிருந்தால் பிரபஞ்சக் கருணையே மருத்துவராக வடிவம் கொண்டு செயல்படுவதை காண்பார். மருத்துவர்பால் மட்டுமன்றி இவ்வுலகெனும் உருவம் கொண்டெழுந்த பிரபஞ்சக் கருணையின்பால் கொண்ட நன்றியால் நிறைந்தவராகிறார்.

ஒரு பொறியாளருக்கு அவரது திறனும் அதை செயல்படுத்தும் தேவையும் இருக்கிறது. அவர் ஒரு எந்திரத்தை வடிவமைக்கிறார். அதை செய்து விற்கிறார். ஒருவர் செய்ய வேண்டிய வேலையிலிருந்து அவரை விடுவிக்க வேண்டி அவருக்காக அதை நிறுவுகிறார். அந்த நபர் பொறியாளரின் சேவையால் மகிழ்கிறார், பொறியாளர் தன் பணியை செம்மையாகச் செய்ததில் மகிழ்கிறார். தச்சரோ, கொல்லரோ, குழாய் பணியாளரோ, ஆசிரியரோ எவராக இருந்தாலும் நாம் ஆற்றுவதில் இருதுருவ முனைப்பு ஒன்றுள்ளது. அந்த இருதுருவ நிலையில் முரணியக்க இணையர்களாகிறோம். அதில் நமது பொது விருப்பம் நம்மை ஒன்றிணைக்கிறது. பின், பிறிதொருவர் என்பதில்லாமலாகி ஒரு பிணைப்பு நிகழ்கிறது. ஆக, உள்ளுறை விருப்புகளின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல் அவை நிறைவேறுவதன் அடிப்படையிலும் நாம் இணையலாம்

அறிவரான நாராயண குரு “ஓ மானுடனே! பிறிதொன்றுளது என்று எண்ணாதே. அது ஒரு தோற்றமே. உனது அனைத்துச் செயல்களும் பிரபஞ்ச மகிழ்வை, மகிழ்வின் பிரபஞ்ச ஈடேற்றத்தை நோக்கியே செய்யப்படுவதாக!” என்கிறார். ஒரு செயலில் ஈடுபடுகையில் உன் இணையை தேடு என்கிறார். அது மேலிருந்து வருகிறது. அந்த இணை நீயேதான் என்று கீழிருந்து நீ உணர்கிறாய். இவ்வாறாக நீ இரட்டிப்புத் திருத்தம் அடைகிறாய், அனைவருக்குமான மகிழ்ச்சி உறுதியளிக்கப்படுகிறது.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 21

Standard

ப்ரியமொரு ஜாதியிதென்ப்ரியம் த்வதீய
ப்ரியமபர ப்ரியமென்னநேகமாயி
ப்ரியவிஷயம் ப்ரதி வன்னிடும் ப்ரமம்; தன்
ப்ரியமபர ப்ரியமென்னறிஞ்ஞிடேணம்

(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 21)

ஒன்றென இருக்கும் விருப்பை 
எனதென உனதென பிறனதென
பிரிக்கையில் வருவது குழப்பம்
தன்விருப்பே பிறன் விருப்பும் 

அனுபவம் என்பது அக அனுபவம் புற அனுபவம் என்று இருவகைப்படும். புற உலகில் நாம் பொருட்களுடனும், மக்களுடனும், பல்வேறு வகையான நிகழ்வுகளுடனும் இடைவினையாற்றுகிறோம். அகத்தில் எண்ணங்களை ஓம்புகிறோம்; நினைவுகளை மீட்டெடுக்கிறோம்; சில புலனனுபவங்களை பெறுகிறோம். இவ்வெல்லா அனுபவங்களையும் அனுபவம் எனும் வகைமையில் தொகுக்க முடியும்.

ஒவ்வொன்றிலும் எழுவாய் என்பது ‘நான்’ எனப்படுவதே. வெளியில் இந்த ஆரஞ்சை நான் காண்கிறேன். அது எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. எனக்கொரு எண்ணமுண்டு; அது எனக்கு மிகவும் அணுக்கமானது. இங்கே எண்ணம் என்பது அகத்தில் இருக்கிறது; ஆரஞ்சு எனக்கு புறத்தே உள்ளது. ஆயினும் இரண்டிலும் எனக்கு பற்று உண்டு. புறத்தே உள்ள ஒரு பொருளை நான் விரும்பலாம்; அதை நீங்கள் விரும்பாமலிருக்கலாம். எனக்குப் பிடித்த என் எண்ணமொன்று நீங்கள் விரும்பத்தகாததாய் இருக்கலாம். உங்களுக்கு வேறொரு எண்ணம் பிடித்திருக்கலாம். தற்சார்புடைய உணர்விலோ கருத்திலோ புறப்பொருளிலோ உங்கள் பற்று இருக்கலாம். இப்போது நம்மிடம் உள்ளவை மூன்று – நான், என் எண்ணம், நானல்லாதது (அ) எனக்குப் புறத்தே உள்ளது.

இன்னுமொரு கூறும் உண்டு. நம்முள் ஒரு தூய ஒளி, தூய அகம் உண்டு. அது இப்படைப்பில் பல விதங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் பாடலில் அது அனைத்துமாக உருமாற்றம் பெறும் அண்டக் கருவாக கூறப்பட்டது. பிறகு அது இருப்புணர்வு எனும் வான்விரிவில் ஒளிரும் தூய அறிநிலை என்னும் கதிரவனுடன் ஒப்பிடப்பட்டது. பின்னர் அது ஆழிக்கருவூலம் போன்றது எனப்பட்டது. அறிபவனையும், அறியப்படுவதையும், அறிவையும் ஒன்றாக்கும் அனைத்து அறிவிற்கும் பின்னால் இருக்கும் அறிவெனப்பட்டது. தொடர்ந்து அது ஒருபோதும் ஏற்றப்படாத இனி அணைக்கப்பட மாட்டாத விளக்கெனப்பட்டது. ஒளிதருவது மட்டுமன்றி பொருட்களை ஒளிரச்செய்யும் அது எப்போதும் முடிவிலா சாட்சியாக பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

அடுத்து, அனைத்து மாற்றங்களுக்கும் பின்னால் உள்ள மாற்றமில்லா ஒற்றை மெய்மையாக அதை கண்டோம். ஓம் எனும் மந்திரத்தின் மறையை உணர்ந்து தியானிப்பவனுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும் மெய்மை என புரிந்துகொண்டோம். வாழ்வின் எல்லா கிடைநிலை ஆர்வங்களையும் அனுபவத்தால் செங்குத்தாக்கும் வகையில் நம் அகத்தை நிறைக்கும் பேரொளியாக அது காட்டப்பட்டது.

தனித்தன்மை எனும் மலர்களால் நிறைந்த இயல்நிகழ்வான கொடியின் பற்றிழைகளால் பற்றப்படாமல் வாழ்வெனும் மரத்தினடியில் அமர்ந்த கண்டுகொண்டிருக்கும் அகத்தின் சார்புகொள்ளா விழிப்புநிலையாக அது விளக்கப்பட்டது. பிறகு அதனை ஒருமையாக, ஒருவர் பிறிதொருவரை புரிந்துகொள்ள வகைசெய்யும், வெவ்வேறு பொருட்களை இனம்காண்பதிலுள்ள சமச்சீர் மெய்மையாக விளங்குகின்ற இணைக்கும் கூறாக கண்டோம். மேலும், நமக்குள் ‘நான்’ எனும் ஒரு அடையாளத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்குச் செல்லும் தொடர்ச்சியை கண்டோம். அனைத்து தனித்தனி ‘நான்’களின் கதம்பத்தினூடாகச் செல்லும் பொன்னூல் அது. இவ்வகையில் வெவ்வேறு மனிதர்களின் ‘நான்’ எனும் அறிநிலையில் உள்ள இணைக்கும் கூறு அது. பிறகு, உடல் வீழ்ந்து மட்கிய பின் அதனுடன் தொடர்புற்றிருந்த நனவு முழுமையும் கச்சிதமும் அடையும்பொழுது தோன்றும் மெய்மை என அதை கண்டோம். அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை: கச்சிதம் அடைகிறது. இயற்கையின் முக்குணங்களால் பாதிக்கப்படாத  இறையைப் போன்றே அது இருப்பதை கண்டோம். அகத்தில் உதிப்பனவற்றையெல்லாம் அவ்விறைக்கே அளிக்கும் வகையில் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு அதை சரணடையும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டோம். இவ்வாறாக, மாறா மெய்மையுடன் நாம் ஒன்றென இணைந்திருக்கிறோம்.

நமக்கும் இம்முழுமை அனுபவத்திற்கும் இடையே வருவது எது? புறத்தே உள்ளவற்றின் மும்மடிப்புகள். முன், நிகழ், எதிர்; இங்கு, அங்கு, உலகில் அகலே உள்ள வெளியும் வானும்; எல்லாம் நம் அனுபவத்தை மூன்றாகப் பகுப்பதற்கென அறிமுகம் செய்யப்படுவன. அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்றும்; துய்ப்பவன், துய்க்கப்படுவது, துய்ப்பு என்றும்; நடிகன், நடிப்பு, நடிக்கப்படுவது என மும்முனை அனுபவங்கள் உள்ளும் புறமும் நிகழ்கின்றன. ஒருங்கிணைந்த புரிதல் கொண்ட ஒருவரால் புறமும் அகமும் ஒன்றேபோல் இருப்பதை காணமுடியும். இந்த ஒருமையையே நாம் மீண்டும் மீண்டும் இங்கு குறிப்பிடுகிறோம்.

நம் வாழ்வு கூறுபடுத்தப்பட்டு பொருளற்ற வகையில் துண்டுகளாக எங்கும் சிதறிக்கிடக்கையில், இந்த ‘ஒன்றின்’ ஒளி வெள்ளம் போல் பெருகி நம் பிரிவுகளை திணறடிக்கச் செய்து ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் பெரும் பொருள்கொண்டதாக ஆக்கக்கூடும். ஒவ்வொரு மணல்துகளும் மதிப்பிடமுடியாத முத்தாகிறது. இதுவே மெய்யான மகிழ்வெனப்படுகிறது. இதையுணர்கையில் நீங்கள் காலம் எனும் ஒழுக்கை கடந்தவராகிறீர்கள். ஒவ்வொன்றும் காலமற்றதாக, நிரந்தர மெய்மையாகிறது.

அதே உலகில், பெரும் மெய்மை அடைந்தோர்கூட மெய்மையின் வெவ்வேறு கூறுகளுக்கே முக்கியத்துவம் அளிப்பதையும் நாம் கண்டோம். ஒருவர் காரணமே மெய்யென்றும், ஒருவர் காரியமே மெய்யென்றும், மற்றொருவர் இரண்டுமல்ல அதிலிருந்து நீங்கள் பெறுவதே மெய்யென்றும் கூறுவர். இவ்வாறான மாறுபட்ட அணுகுமுறைகளே மக்களிடையே பூசல் எழக் காரணமாகின்றன. நாராயண குரு இந்த ஆபத்தை நமக்குக் காட்டிய பிறகு இவ்வுலகு அச்சமூட்டக்கூடியதென்பதால் கவனமாக இருக்கும்படி எச்சரித்தார். இருண்டதாக, அச்சமூட்டுவதாக, சோர்வூட்டக்கூடியதாக இருக்கக்கூடும். அச்சத்தின் இருண்ட வர்ணங்களால் உங்கள் அகம் கறைபட்டிருக்கும் என்றால், அந்த அகத்தைக் கொண்டுதான் நீங்கள் உலகை பார்க்கிறீர்கள் என்பதால், இவ்வுலகும் பெரிதும் அச்சமூட்டுவதாகவே இருக்கும். மனதில் அத்தகைய கறையேதும் இல்லாதபோது இவ்வுலகை புத்தம்புது மலர்கள் கொண்டு அழகுறத் தொடுத்த மாலையாக காண்பீர்கள். அப்போது இதன் வடிவும், செயலும், விழுமியமும் இவ்வுலகை அன்பு நிறைந்ததாக பெரும் ஞானமெனக் கொண்டாடத்தக்க மெய்மை நிறைந்ததாக ஆகிறது.

ஆத்மோபதேச சதகத்தின் முதல் இருபது பாடல்களில் நாராயண குரு காட்டிய சில உவமைகள் இவை.

இப்போது மீண்டும் நம் அகத்தே உள்ள ஒளியை காணும்படி கூறுகிறார் குரு. அது எப்போதும் சிறிதும் குன்றாமல் ஒளிர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் அதில் பற்சக்கரங்களில் உள்ளது போல் ஒரு இயங்கமைவு உள்ளது. ஒளி பிரகாசிக்கவோ மங்கவோ கூடும். சற்று நேரத்திற்கு அணைத்து வைக்கவும் படலாம். அவ்வாறு நிகழும்போது நீங்கள் தமோ நிலையில் இருக்கிறீர்கள். உங்களுக்குள் ஒளி இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது; எனினும் நீங்கள் இருளில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. கைவிடப்பட்டவராகிறீர்கள். பின்னர் சிறிதாக அதை ஏற்ற முடியும். அது உங்களுடையதேயான சிற்றொளி. அதை முழுமையாகவும் ஒளிரச் செய்ய முடியும்.

உங்களது ஒளியை நீங்கள் ஏற்றும்போது சுற்றியிருக்கும் கண்ணாடி மூலமாக செய்வதுபோல அது உங்கள் அக-புற உலகை ஒளிரச் செய்கிறது. அந்தக் கண்ணாடி என்பது உங்கள் அகம். தெளிந்த பார்வையை அளிக்க அது நம்பத்தகுந்த கருவி அல்ல; பல வழிகளிலும் அது மங்கலாக்கப்பட்டது. முந்தைய பதப்படுத்தல்களால் உங்களை அடைந்துள்ள உங்களது விருப்புகளால் அது ஏற்கெனவே பூச்சுகள் கொண்டது. இப்போது நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் எதை குறித்தும் நீங்கள் ஏற்கெனவே இன்பமோ துன்பமோ அடைந்துள்ளீர்கள். எனவே அதை விரும்பவோ வெறுக்கவோ செய்கிறீர்கள். இத்தகைய பல முன்முடிவுகளும் முன்பதப்படுத்தல்களும் உங்களில் ஏற்கெனவே உள்ளன. பதப்படுத்தல்களும் முன்பே செய்யப்பட்டவையாக மட்டுமே இருக்கவேண்டுமென்பதில்லை. யார் வேண்டுமானாலும் ஒரு எதிர்பார்ப்பை உங்கள் மனதில் ஏற்படுத்த முடியும். அதுவும் உங்களது மனதில் ஒரு பூச்சை உருவாக்கும். இவையெல்லாம் வேறுபாட்டை கொணர்வன.

மெய்மையை இணைக்கும் மூன்று கூறுகள் உள. ஒன்று சத் எனப்படும் இருத்தல். நான் இருக்கிறேன், நீங்கள் இருக்கிறீர்கள், இந்த இருக்கை இருக்கிறது, வீடு இருக்கிறது, வானம் இருக்கிறது, உலகு இருக்கிறது. இவையெல்லாம் இருத்தல் எனும் ஒற்றைத் தலைப்பின் கீழ் கொண்டுவரப்படலாம். இருப்பவை எல்லாம் இருக்கின்றன என்பது ஒரு மெய்யான இருத்தலை குறிப்பது – சத் எனப்படுவது.

என் இருப்பை, உங்களது இருப்பை, உலகின் இருப்பை நான் அறிகிறேன். ஆகவே எல்லாம் தழுவிய ஒரு இருப்புணர்வு என்னில் இருக்கிறது. அதில் இல்லாததை நான் ஒரு போதும் அறியப்போவதில்லை. நல்லது-தீயது, அகலே-அருகே, ஒன்று-பல, பெரிது-சிறிது என்பவை எல்லாம் அடங்கிய இந்த இருப்புணர்வு ஒரு அறிவு மட்டுமே – சித் எனப்படுவது. ஆக, அனைத்தும் உள்ளடங்கிய ஒரு இருப்பும், அனைத்தும் உள்ளடங்கிய ஒரு அறிவும் நம்மிடம் உள்ளது.

என் இருப்பை நான் மதிக்கிறேன், உங்கள் இருப்பை நீங்கள் மதிக்கிறீர்கள். ஏதோ ஒரு வகையில் எல்லாமே மதிப்புறுகின்றன. இவ்வெல்லா மதிப்புகளும் நம்முடையதேயான மகிழ்வால் அளக்கப்படுகின்றன. இது ஆனந்தம் எனப்படுவது. ஆக, நம்மிடம் சத் – இருப்பு, சித் – அறிவு, ஆனந்தம் – முதன்மையான மதிப்பு மூன்றும் உள்ளன. அனைத்தையும் சேர்த்து, மொத்த மெய்மையும் சச்சிதானந்தம் எனப்படுகிறது.

சச்சிதானந்தம் எனும் உணர்வு ஒருவருக்குள் ஊடுருவக் கூடும். வேறுபாடுகள் இல்லாதபோது அது பெருமகிழ்வை அளிப்பதாக இருக்கும். ஆனால இருத்தல், அறிதல், மதிப்பு என்பனவற்றின் பொது உணர்வில்லாமல் நாம் பொருட்களை தனிப்பட்டவையாக காண முனைகிறோம். அவை துண்டுகளாக்கப்படும்போது நமக்குக் கிடைப்பவை அஸ்தி-இது; பாதி – இதை நானறிவேன்; ப்ரியம்-இதை நான் விரும்புகிறேன். துண்டுக்கருத்துகளான அஸ்தி, பாதி, ப்ரியம் என்பனவற்றில் பெரும் குழப்பத்திற்கு இடமுள்ளது. ”இது, நான் இதை அறிவேன், இது எனக்கு விருப்பமானதல்ல” என்றும் “இது, இது ஏதென்பதறியேன், ஆகவே இது எனக்கு விருப்பமானதா இல்லையா என்பதறியேன்” என்றும் கொள்ளலாம். எப்போதைக்குமான ஒருமை உணர்வொன்றை வளர்த்துக்கொண்டால் மட்டுமே நாம் இக்குழப்பத்தை தவிர்க்க முடியும். தன்முனைப்போடு நம்மை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும்போது இத்தகைய கூறுகளாக்கும் முறையிலேயே நாம் அனைத்தையும் காண்கிறோம்; சச்சிதானந்தத்தை உணர்வதேயில்லை.

தொடக்கநிலை நினைவுகளாலும், பெருகும் விருப்புகளாலும் கறைபடாத அனைத்தையும் காணும் சாட்சியின் பார்வையில் வாழ்வை அணுகும்போது நம்மால் அனைத்திலும் நன்மையை, பொது நன்மையை காண முடியும். நம்மை மகிழ்விப்பதும் அதிலடங்கும். ஒரு தனியனாக என்னை மகிழ்விப்பதை நான் முற்றாக உதறிவிட்டால் இந்நிலையை எய்திவிடலாம் என்று சிலர் கருதுவது தவறு.

நாம் விரும்புவது மற்றவரால் விரும்பப்படாதபோது நம்மில் நாமே குறைகாணத் தொடங்குகிறோம். என்றாலும், நாமெல்லோரும் மனித இனம் என்பதால், நாம் விரும்புவதற்கு அடிநாதமாக ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கவேண்டும். நான் விரும்புவது சைவ உணவு வகைகளை, எனது நண்பர்கள் சிலருக்கு அசைவ உணவு வகைகள் என்றால் விருப்பம். ஒருமை வேண்டும் என்பதற்காக நான் எனது சைவ உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டு பிறரது விருப்புக்கேற்றாற்போல் அசைவ உணவு உண்ண வேண்டுமா என்ன? கண்டிப்பாக இல்லை. நம் விருப்பு குறித்து பொதுவாக நாம் சிந்திக்க வேண்டும். சைவமும் அசைவமும் அடிப்படையில் உணவுதான். உண்பதில் எனக்கும் விருப்பம் உண்டு, என் நண்பர்களுக்கும் அவ்வாறே. இந்த தளத்தில் எங்களிடையே வேறுபாடு இல்லை. எனவே நான் என் நண்பர்களோடு உணவகத்திற்குச் செல்லலாம்; நான் எனக்கு விருப்பமானதை உண்ணலாம், அவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமானதை. எல்லோரும் உணவுண்கிறோம். அடிப்படையில் எமது தேவை ஒன்றே, அடையும் நிறைவும் ஒன்றே. குறிப்பிட்ட விவரங்களில் மட்டுமே வேறுபாடுகள் உள்ளன. வேறுபாடுகளும் முக்கியமானவையே, அவற்றை ஒதுக்கிவிட முடியாது. நானும் நீங்களும் பசியோடிருக்கும்போது, உங்களுக்காக சேர்த்து நான் உண்டுவிடுகிறேன் என்று நான் கூற முடியாது. உங்கள் வேலையை நீங்கள் பார்த்தாக வேண்டும்.

பொதுவான மகிழ்ச்சிக்கு நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதற்கும் அதன் குறிப்பிட்ட கூறுகளில் ஏற்படும் விளைவுகளுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடை நாம் கண்டறிய வேண்டும். ஒரு கணவன் – மனைவியிடையே பெரும் காதல் இருக்கலாம். அவர்களுடையது ஒருமை நிறைந்த வாழ்வாக இருக்கலாம். அதனால் அவர்கள் தனித்தனியாக பல்துலக்கி வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்று பொருளாகாது. அவரவர்க்கென தனியாக பல்துலக்கி வைத்துக்கொள்வது அவர்களிடையே உள்ள நட்பை சிறிதும் குறைத்துவிடாது. குறிப்பிட்ட பொருள்களின் மீதான நமது கவனத்தை அகம் நோக்கி திருப்பினோமென்றால் இதில் நம் குழப்பங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் நான்கு கூறுகள் உள்ளன: அகம், தன்முனைப்பு, பொருள்கள், அவற்றின் மீதான நம் விருப்பு. பொதுவாக தன்முனைப்புக்கும் பொருளுக்கும் நடுவே வருவது விருப்பு; உண்மையில் தன்முனைப்பிற்குப் பின்னால் பொதிந்திருக்கும் ஆர்வமே அதை பொருட்களை நோக்கி செலுத்துவது. இவையெல்லாம் நிகழ்வது அகத்தின் ஒளியிலேயே. துரதிருஷ்டவசமாக, ஒளி எனும் பகுதியையே நாம் முற்றிலுமாக மறந்துவிடுகிறோம். அகத்தின் இருப்பெனும் இவ்வொளியில்தான் நாம் பொருளின் இருப்பெனும் கருத்தையே பெறுகிறோம். அகம் குறித்த அறிவிலிருந்தே நாம் அறிவதன் கருத்தை பெறுகிறோம். அகத்தின் மதிப்பிலிருந்தே பொருளை துய்ப்பது குறித்து அறிகிறோம். நாம் பொருட்களை மட்டுமே எண்ணுகையில் இம்மூன்று உண்மைகளையும் மறந்துவிடுகிறோம்.

இம்மதிநலம் பெற்றபின்னரும், உலகில் இயங்குகையில் நம் வாழ்வை விருப்புகளே செலுத்துகின்றன. ‘நமது’ என்பதற்கு பதிலாக ‘எனது’ என்பது வருகிறது. “அவர் என் நண்பர், என் குரு. என் நண்பரைக் காக்கும் உரிமை எனக்குண்டு.” “இல்லை, இல்லை. அவர் என் நண்பர்; அவர் என் குரு. இப்படித்தான் நான் பார்க்கிறேன்.” அவர்களிடையே சண்டை மூள்கிறது. போர் நிகழ்வது தன்முனைப்புத் தளத்தில். அங்கிருந்து நீங்கள் ஆன்மாவின் தளத்திற்குச் செல்வீர்களென்றால் அது மிகவும் பரந்தது; அங்கு அனைத்திற்கும் இடமுள்ளது. ஆலிஸ் தேநீர் விருந்தில் கலந்துகொள்ள விரும்பியபோது விலங்குகளெல்லாம் “இடமில்லை! இடமில்லை!” என்றன. ஆலிஸ் விடுவதாக இல்லை. “இடம் தாராளமாக இருக்கிறது. ஏன் இடமில்லை என்கிறீர்கள்?”

ஏராளமான இடம் இருக்கிறது. அவர் இருப்பதால் உங்களுக்கு இடமில்லை என்று நீங்கள் சொல்லி சண்டையிடத் தேவையில்லை. உங்களது இடத்தை வேறெவரும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. நீங்கள் புழங்கும் இடம் உங்களுக்கெனவே எப்போதும் உள்ளது, பிறரது இடமும் அவர்களுக்கெனவே உள்ளது. முழுமுதல் என்பது எல்லாவற்றையும் எல்லோரையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்ளும் அளவுக்கு பெரியது.

“மந்தைகளைப் பற்றி கவலைகொள்ளாதீர். மந்தைக்கு வெளியேயும் என் ஆடுகள் உண்டு. வேறொரு பள்ளியில் ஒருவன் இருப்பதற்காக நீங்கள் ஏன் வருந்துகிறீர்? நானே நல்ல மேய்ப்பன் என்றால், அவனிருக்கும் இடத்திற்கு நான் செல்வேன். கூட்டத்திலிருந்து அவன் விலகிச்சென்றால் அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. என் தந்தையின் மாளிகையில் கூடங்கள் பல உண்டு” என்றார் யேசு. எத்தனை அழகான வசனம்! இறைவனின் மாளிகையில் ஒரே ஒரு கூடம் மட்டுமில்லை, அதில் அத்தனை வகைமைகள் உண்டு, எல்லையிலா இயல்கைகளுண்டு.

நம் வாழ்வை நாம் மாற்றியமைத்துக் கொள்ளவேண்டும்; நம் காட்சிகளை அகலப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். அதிக விருப்புகள் அதை மேலும் வியப்புடையதாக ஆக்குகிறது. நீங்கள் ஓவியம் தீட்டுகிறீர்கள், நான் பாடுகிறேன், இன்னொருவர் நடனமாடுகிறார்: இது நம் வாழ்வை மேலும் செழுமையாக்குகிறது. எல்லோரும் ஒன்றையே ஏன் செய்யவேண்டும்? சோவியத் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மாறாக, மா சேதுங் கூறியது, “ஒற்றை மலருக்கு பதிலாக பல்லாயிரம் மலர்கள் மலரட்டும். ஏன் சிவப்பு மலர் மட்டும் இருக்க வேண்டும்? பல்லாயிரம் வண்ணங்களில் பல்லாயிரம் மலர்கள் செழிக்கட்டும்.” பல்லாயிரம் வண்ணங்களில் பல்லாயிரம் மலர்கள் மலர்ந்தாலும் நாம் கொண்டாடுவது மலர்த்தன்மையை மட்டுமே. வெவ்வேறு மக்களின் வேறுபட்ட வாழ்க்கையின் இன்றியமையா விழுமியத்தை உணர்ந்து அதை கொண்டாடுவோமெனில், அது ஒன்றே. ஒருமையை நிரந்தரமானதாக்கும் அந்நுண்ணறிவை நாம் வளர்த்துக்கொள்வோமாக!

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 20

Standard

உலகினு வேறொரு ஸத்தயில்லதுண்டெ
ன்னுலகருரப்பது ஸர்வமூஹஹீனம்;
ஜளனு விலேசயமென்னு தோன்னியாலும்
நலமியலும் மலர்மால நாகமாமோ?
(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 20)

இவ்வுலகன்றி பிறிதொரு மெய்மையில்லை
உண்டென்று உலகோர் உரைப்பது சிந்தனையின்மையால்
பாம்பென்று மூடனுக்கு தோன்றினாலும்
நன்மலர்மாலை நாகமாகுமோ?

சில நேரங்களில் நாம் வாழும் இவ்வுலகு இருண்டதாகத் தோன்றுகிறது. இதை துறந்து எங்காவது ஓடிவிடவேண்டுமென்று நினைக்கிறோம். அனைத்தும் எங்ஙனம் இருக்கவேண்டுமோ அப்படியே இருக்கக்கூடிய பிறிதொரு உலகு இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறோம்.

“பாழாய்ப் போன இவ்வுலகை விட்டு ஆன்மீகம் நிறைந்த ஓரிடத்திற்கு சென்றுவிடவேண்டும்” என்றெல்லாம் எண்ணி நரகங்கள் சொர்கங்கள் என்னும் கருத்துக்களை உருவாக்கியுள்ளனர் மாந்தர். இன்று எத்துணை துயருற்றிருந்தாலும் ஒருநாள் சொர்கத்திற்குச் செல்வோம் என்றும் அங்கு எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்றும் தங்களைத் தாங்களே தேற்றிக்கொள்கின்றனர். அதே நேரத்தில் வேறெங்கோ உள்ள ஒரு நரகம் குறித்த அச்சமும் அவர்களின் ஊக்கத்திற்கு காரணமாகிறது. பிளேட்டோவைப் போன்ற பெரும் மெய்யியலாளர்கள்கூட அனைத்துத் தொல்படிமங்களும் அவற்றின் நிழல்களாகவே இருக்கக்கூடிய – இந்நிழலுலகிலிருந்து வேறுபட்ட – அறிவுக்குப் புலனாகக்கூடிய – ஒரு உலகு குறித்து சிந்தித்தனர்.

இத்தகைய இருமை தேவையற்றது என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நியாயப்படுத்தல் இயலாதது. இவ்வுலகு ஒன்றே உள்ளது.

நாம் உலகை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே முதன்மையானது. துயர்நிறைந்த கண்ணீராலான கடலாக அதை கருதலாம் அல்லது விரும்பத்தக்க விழுமியங்களை எல்லாம் இயல்வதாக்கும் இடமாக காணலாம். சென்ற பாடல்களில் நாம் சில ஒப்புவமைகளை பார்த்தோம் – மேற்பரப்பில் நிலையிலா அலைகளைக் கொண்ட ஆழியில் மூழ்கினால் காணக்கிடைக்கும் புதையல்கள்; பாலையில் பொருளற்ற மணற்பருக்களாகத் தோன்றும் கணங்கள் புரிதலுக்குப் பின் விலையிலா அணிகலனாதல்.

இவ்வொப்புமைகளை ஆய்ந்தபிறகு, வாழ்வை அணுகி நோக்கி நாம் பொருட்களை அறியும் முறைமையில் இரட்டை அமைப்பொன்று இருப்பதை கண்டோம். புற உலகிலிருந்து ஒளி ஒலி போன்ற ஆற்றல் வடிவங்கள் நம் புலனுணர் அமைப்பை தூண்டும்போது அத்தூண்டலால் தன்னை மாற்றியமைத்துக்கொள்ளும் தன்னொளி கொண்ட அறிநிலை ஒன்று நம் அகத்திலிருக்க வேண்டும். இம்மாற்றம் தற்செயலாக நிகழ்வதில்லை. நம் உள்ளே உறையும் விழைவுகளால் இம்மாற்றம் கையாளப்படுகிறது. காலம் இங்கே சிறப்பிடம் பெறுகிறது. பல்லாண்டுகளாக, பல பிறவிகளிலாக நம்மில் புதைந்துகிடந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பதிவு ஆற்றல் பெற்று நிகழ் கணத்தை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு அக ஒளியையும் புறத்தூண்டலையும் ஒத்திசையச் செய்து ஒரு குறிப்பிட்ட விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. அவ்விளைவு இன்பகரமானதாக இருக்கலாம் அல்லது துன்பகரமானதாக இருக்கலாம். ஈர்க்கக்கூடியதாக இருக்கலாம் அல்லது அச்சுறுத்தக்கூடியதாக இருக்கலாம். சிக்கலான இச்சூழல் ஒளியும் இருளும் உறையும் ஒரு முத்தைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தூய ஒளியை எதிரொளிக்கும் முத்து புகைபோன்ற ஒளிபுகு தன்மையும் ஒளிபுகா தன்மையும் ஒருசேரக் கொண்டது. சத்வ, ரஜோ, தமோ குணங்கள் எனும் இயற்கை நடைமுறைகளைப் போலவே ஒளிவின்மை, ஒளிபுகு தன்மை, ஒளிபுகா தன்மை ஆகிய மூன்றையும் அதில் நாம் காணலாம். நம் உள்ளத்தை மகிழ்விக்கும் ஒரு ஒளியை மட்டுமன்றி எளிதில் மதிப்பிட முடியாத ஒரு புதிரையும் நாம் காணமுடியும்.

கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு நிகழ்வு குறித்த விழிப்புணர்வுக்கும் ஒரு வடிவம் கொடுத்த பின்னர் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் பெருமதிப்புடைய வாழ்வுக்கணமாக மாற்றக்கூடிய இயல்கையை கண்டோம். இப்பாடலைப் பயிலும்போது இதனை நம் உள்ளத்தில் இருத்திக்கொள்ளல் வேண்டும்.

பாம்புக்கும் அழகிய மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலைக்கும் இங்கு ஒப்புமை கூறப்படுகிறது. வெளிச்சம் குறைந்த படுக்கையறையில் நுழையும் ஒருவன் படுக்கையில் அமர்ந்து கையை நீட்டும்போது சில்லென ஈரத்துடன் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்படுகிறது. நடுங்கிப் போகிறான். அரையிருட்டில் ஏதோ ஒன்று நீளமாக மெல்லியதாக புள்ளிகளுடன் சுருண்ட பாம்புபோல் தெரிகிறது. அச்சத்தில் ஏறக்குறைய மயங்கியே போகிறான். விளக்கை போட்டு பார்த்தால் எழிலான மலர்களாலான பன்னீரில் நனைத்த மாலை! மணமானது, தண்ணியது, மிக அழகானது. அன்பின் அடையாளமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மலர்கள் கொண்டு கலைநயத்துடன் தொடுக்கப்பட்டது.

ஒருவனுக்கு வாழ்வைவிட மதிப்புமிகுந்தது ஏதுமில்லை. மாலையின் இயல்பு மறைந்திருந்த ஒரு கணம் அது உயிரைப் பறிக்கக்கூடிய ஒன்றாக காட்சியளித்தது. ஆனால் ஆபத்து எதுவும் இல்லை என்று தெரிந்தபின் வாழ்வின் மதிப்பையே உயர்த்துவதாக ஆனது அம்மாலை. மனமுவக்கும் வாழ்வும் மாலையும் அன்பென்ற உணர்வில் பிணைக்கப்பட்ட இரு நேர் விழுமியங்கள்.

பாவ்லோவின் நாய்கள் மணியடித்ததும் உமிழ்நீர் சுரக்கும்படி பதப்படுத்தப்பட்டன. அதேபோல் நாமும் நம் சூழலில் உள்ள பல ஆபத்துகளாலும் ஈர்ப்புகளாலும் பதப்படுத்தப்படுகிறோம். இவ்வுலகின் இன்னல்களாலும் இன்பங்களாலும் பதப்படுத்தப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கவே குரு உலகர் எனும் சொல்லை இங்கே பயன்படுத்துகிறார். அவரது மற்றொரு படைப்பான அத்வைத தீபிகையில்

     அறிஞனுக்கு இவ்வுலகு பொருளுடையது
அறிவு மகிழ்வெனும் விழுமிய வடிவம் கொண்டது

என்கிறார். பெரும்பாலான வேதாந்திகள் சொல்வதற்கு மாறானது இது. பொதுவாக அவர்கள் இவ்வுலகை மெய்யல்லாதது என்றே கருதும்போது நாராயண குரு இது ஒன்றே மெய்யானது என நிலைநாட்டுகிறார். வேறேதும் இல்லை என்கிறார்.

ரமண மகரிஷி சார்கோமா எனும் மிகுந்த வலி ஏற்படுத்தும் ஒரு வகை புற்றுநோய்க்கு ஆட்பட்டிருந்தார். அவரது இடதுபுறம் அவரது உடலில் இருந்து பிய்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கானோர் பெருந்துயருடன் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு புற்றுநோய் ஏதுமில்லை, உடல்வலி ஏதும் அவர்களில் இருக்கவில்லை. ஒரே ஒருவருக்கு மட்டுமே அக்கொடும்நோய் இருந்தது. ஆனால் எவரிலும் மகிழ்ச்சியில்லை. அனைவரும் துயர்கொண்டிருந்தனர். ஆசிரமத்தின் மயில் அகவியதுகூட அங்கிருந்த ஆயிரக்கணக்கானோரின் துயருக்கு குரல்கொடுப்பதுபோலிருந்தது. அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்கள் அங்கிருந்தனர் – இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கத்தோலிக்கர்கள், ப்ராடெஸ்டண்டுகள், குழந்தைகள், முதியோர், பிச்சைக்காரர்கள், பெரும் செல்வந்தர்கள், அரசாங்கத் தலைவர்கள், மருத்துவர்கள். பெருவலியின் கணத்தில் பல்வேறு வகையான மக்கள் ஒன்றாக இணைந்திருந்தனர்.

மகரிஷியின் சகோதரி அவரது படுக்கையருகே சென்று கதறத் தொடங்கினார். மகரிஷி அவரைப் பார்த்து “என்ன விஷயம்?” என்றார். “நீங்கள்… நீங்கள்தான்… நீங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கிறீர்கள்!” என்றார் சகோதரி. அவருக்கு எந்த நோயும் இல்லை. ஆனால் ரமணர் அமைதியாய் சலனமின்றி அமர்ந்திருந்தார். “போகிறேனா? எங்கே? நான் எங்கே போக முடியும்? போவதற்கு இடமேது?” என்றார். போவதற்கு இடமேதும் அவருக்கு தெரியவில்லை. யாரும் எங்கும் செல்வதையும் அவர் காணவில்லை. இவ்விடம் மட்டுமே உள்ளது. போவதற்கு இடமேதும் இல்லை.

நான் மாணவனாயிருந்தபோது பெரும் துயருற்றேன். கல்லூரிச் சூழலே பொருளற்றதாய் தோன்றியது. நான் கல்லூரியை விட்டுச் செல்வதாக முதல்வருக்கு கடிதம் எழுதினேன். செல்வதற்கு முன் தன்னை வந்து பார்க்கச் சொல்லி அவர் ஒரு குறிப்பை எனக்கு அனுப்பினார். அவர் அலுவலகத்திற்குச் சென்றபோது அவருடனும் அவர் துணைவியாருடனும் உணவருந்த வரும்படி அழைத்தார். “இவ்விடம் பொருளற்றுப் போய்விட்டதாக நீ உணர்வதால் சென்றுவிட முடிவெடுத்தது நல்ல விஷயம். ஆனால் ஒன்று, நீ செல்லும்போது உன் உள்ளத்தை உன்னுடன் எடுத்துச் செல்லப்போகிறாயா? அல்லது இங்கேயே விட்டுவிட்டுச் செல்லப்போகிறாயா என்பதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு செல்” என்றார்.

“நிச்சயமாக நான் செல்லுமிடத்திற்கெல்லாம் என் உள்ளத்தை எடுத்துக்கொண்டுதான் செல்வேன்” என்றேன்.

“அப்படியென்றால் அதே வருத்தத்தையும், ஐயங்களையும், துயரையும், அனைத்தையும் உன்னோடு கொண்டுசெல்லப்போகிறாய். நீ போகுமிடத்திலும் இதேபோல்தான் இருக்கப்போகிறது. ஏனெனில் நீ இவற்றையெல்லாம் உன்னோடு எடுத்துச் செல்லப்போகிறாய். உனது உள்ளத்தை இங்கே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போகப் போகிறாய் என்றால் நல்லது.”

இது உண்மை. ஒவ்வொரு நாளும் மக்களிடமிருந்து ‘நான் விட்டுச் செல்ல வேண்டும், விலகி ஓட வேண்டும்’ என்று சொல்லி எனக்கு கடிதங்கள் வருகின்றன. எங்கு செல்வது? சிலரோடு சில சூழல்களில் இருப்பதால்தான் நாம் துயருறுவதாக எண்ணுகிறோம். விலகிச் சென்றால் மீண்டும் உலகம் சிறந்ததாகிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. உங்களால் வேறு ஒரு இடத்தில் ஒரு இனிய உலகை உருவாக்க முடியும் என்றால் நீங்கள் இப்போது இருக்கும் இடத்திலும் அதை உருவாக்க முடியும்.

முடிவாக என்ன இருக்கிறது? உங்கள் வாழ்வை ஒளிரச் செய்யும் உங்கள் உள்ளொளி மட்டுமே. ஒளிர்விக்கப்பட்டது வண்ணம் பெறுகிறது, உங்களுடையதேயான முந்தைய பதப்படுத்தல்களிலிருந்து வரும் நஞ்சினால் இருண்மை பெறுகிறது. உங்களது பதப்படுத்தப்பட்ட தவறான எண்ணங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள். ஆனால் ஒளிர்வுக்கான மூலத்தை திரும்பி நோக்குவோமெனில், நம்மைச் சுற்றியுள்ள இருண்மையிலிருந்து விலகலாம்.

நம் உலகை துயர்நிறைந்ததாகவோ அழகியதாகவோ ஆக்கிக் கொள்வது நம் கையில்தான் உள்ளது. உணர்வு நோக்கி நகரும்போது நாம் நிழலுக்குள் செல்கிறோம். மெய்மைக்கு சிறப்பிடம் கொடுக்கும்போது அழியா விழுமியங்களில் நம்மை மீட்டெடுக்கிறோம்; மறுவாழ்வு பெறுகிறோம். ஐயம், அச்சம், விளங்கா உணர்வு, தகவல் தொடர்பில் சிக்கல், மக்களின் உள்நோக்கத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாமை ஆகியவற்றால் நாம் தாக்கப்படுகிறோம். இங்கே நாம் மையத்திலிருந்து, மெய்மையிலிருந்து அகற்றப்படுகிறோம்.

வாழ்வின் உணர்வுப் பக்கத்தில் – வாழ்வின் இயற்பியல், உயிரியல் கூறில் – தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்கள் உண்டு என்பதை நாம் ஏற்க வேண்டும். பிறப்பு இறப்பென்றும். வளர்ச்சி சிதைவென்றும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. இதில் நாம் செய்வதற்கு ஏதுமில்லை. அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். அவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டபின் எஞ்சுவது முற்றிலும் அழகானது.

மாற்றங்களிலேயேகூட நீங்கள் அழகை கண்டடையலாம். குழந்தைப்பருவத்திலிருந்தே நோய்வாய்பட்டிருந்த கார்ல் ஜஸ்பர்ஸின் வாழ்க்கை குறித்து படித்துக்கொண்டிருந்தேன். இருதய நோயாலும் மூச்சுக்குழாய் கோளாறுகளாலும் அவருக்கு எப்போதும் ஆபத்து இருந்துகொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. “இவையே என் எல்லைகள். சற்றைக்கொருமுறை படுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் என்னால் மீண்டும் எழுந்து பணியாற்ற முடிகிறது” என்றார். வாழ்வின் ஒளிமயமான பக்கத்தை, மெய்மையை அவர் கண்டார். முதலில் ஒரு அறிவியலறிஞன் பார்ப்பதுபோல் மெய்மையை கண்டவர் அவர். முதலில் சட்டம் படித்தார். தொடர்ந்து மருத்துவம், உளவியல், ஆய்வு நெறிமுறைகள், வாழ்வின் தூய மெய்யியல். இறுதியில் முழுநேர மெய்யியலாளரானார். வாழ்வின் ஒளிரும் பக்கத்தை முன் நிறுத்தி நோய்களை பின்புலத்திற்குத் தள்ளியதால் அவரால அது இயன்றது. ஜஸ்பர்ஸின் வாழ்வு மிக அழகானது. அவரிருந்த நிலையிலும் ஏறத்தாழ எண்பது ஆண்டுகள் உயரிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். பேரழகின் உன்னத மெய்மையாக உலகைக் காண அவர் கற்றிருந்தார்.

ஜஸ்பர்ஸைவிட பரிதாபத்திற்குரியவர் பலர். காட்டாக ஃப்ரெட்ரிக் நீட்ஷே. அவருக்கு மைக்ரேன் தலைவலி, மிகக்குறைந்த பார்வை, உடல் முழுக்க தாளவொண்ணா வலி எல்லாம் இருந்தன. சுவையூட்டி எதையும் உண்ண முடியாது – மிகச்சிறிய அளவில் இருந்துவிட்டாலும் வயிற்றுவலி ஏற்பட்டு வாயுமிழ நேரிடும். பல நேரங்களில் அவரால் உறங்க இயலாது. படிப்பதற்கு அவர் கண்களை பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னபோதும் அவர் தொடர்ந்து பத்து மணி நேரம் அமர்ந்து உடல் உபாதை அவரை சாய்க்கும் வரை எழுதிக்கொண்டிருப்பார். பெருவலி அவர் வாழ்வை நிறைத்திருந்தது. ஆனால் அவர் அதை பின்னால் விழும் நிழலாகவே கருதினார்; தன் சுய ஒளியை முன்னால் பாய்ச்சினார். அவ்வொளியிலிருந்து பெரும் வலுவை பெற்றார்; பெருமளவில் சாதனை புரிந்தார்.

இவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுக்கும்போது நாம் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள் என்பதை உணர்கிறீர்களா? நம் இன்னல்கள் அவ்வளவு மோசமானவை அல்ல. ஒப்பீட்டளவில் சிறந்த ஆரோக்கியம் கொண்டவர்களாயிருக்கிறோம். நாம் பெறும் மருத்துவ உதவி மனிதநேயம் கொண்டதாகவும் பெரும்பாலும் சரியானதாகவும் இருக்கிறது. நமது உணவும் நம் சூழலில் உள்ள வசதிகளும் இடைக்கால மன்னர்கள் கனவிலும் கண்டிராதவை. அப்படியென்றால் நாம் எதனால் நம்பிக்கை இழக்கிறோம்?

நம் வாழ்வின் கடந்து செல்லும் கணங்களெல்லாம் உயிர்த்துடிப்புடையவையாக வளமானவையாக ஆக்கப்படல் வேண்டும். எந்த ஒரு கணமும் மீண்டும் வராதது என்பதே நான் என் வாழ்வில் கற்றது. அது போனது போனதுதான். நம்மை நோக்கி கணம் வருவதை நீங்கள் காணலாம். விரித்த கரங்களுடன் அதை வரவேற்பீர்களாக! உமது மகிழ்ச்சி கொண்டு அதை செழுமையாக்கி அதற்கு புகழ் சேர்ப்பீராக! புதிய விழுமியத்தை, வாழ்விற்கான புதிய வழியை கண்டடைவீராக! விந்தை உணர்வை புத்தாக்கம் பெறச்செய்வீராக! அப்போது அக்கணம் உங்கள் வாழ்வில் அழியாத்தன்மை கொள்கிறது; எண்ணிப்பார்க்கத் தக்கதாக ஆகிறது; அக்கணத்தை நன்றாக வாழ்ந்துதீர்த்த பெருமையை அளிக்கிறது. பிறகு நீங்கள் அடுத்த கணம் நோக்கி நகரலாம்; இது உங்களில் ஏற்கெனவே அழியாமல் நிலைகொண்டுவிட்டது. அக்கணத்தில் நீங்கள் பெற்றது உங்களது அழிவில்லாக் களஞ்சியம். அருமை! நிறைவாக உணர்கிறீர்கள். நன்றியுணர்வு உங்களில் நிறைகிறது. “ஆஹா! இக்கணத்தை நான் நன்கு வாழ்ந்தேன்!” இங்கே இப்போது உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள அத்தனை நலன்களுடன் இவ்வுலகில் நீங்கள் வாழ்வது உங்களுடையதேயான வாழ்வு.

இந்தப்புரிதலுடன் நீங்கள் அடுத்த கணத்திற்கு செல்ல விழைகிறீர்கள். அது மேலும் சிறந்ததாக அழகியதாக இருக்கப்போகிறது. பெரும் நம்பிக்கையுடன் பொழுது புலர்கிறது. இவ்வாழ்வு போல் இனியது வேறொன்றில்லை; இங்கே நண்பர்களை ஈட்டலாம்; அழகியவற்றை படைக்கலாம்; அழகை பகிர்ந்துகொள்ளலாம்; பிறரை உங்களின் பகுதியாக கருதலாம். அன்பும் கருணையும் நிறைந்துவழியும் ஓருலகு.

ஆனால் நீங்கள் மெல்லமெல்ல இருளுக்குள் சென்றுவிடக்கூடாது. உலகை அருவருப்புடன் பார்க்காமல் அதன் ஒவ்வொரு துளியையும் அழகானதாய், தெய்வீகமானதாய் பாருங்கள். அப்போது நம் ஊழை நாமே தீர்மானிப்பவர்களாகிறோம். தன்முனைப்பு கொண்டல்ல, அனைத்தையும் வளமானதாக் ஆக்கும் அழிவிலா மீஇயல் ஒளிகொண்டு. அதுவே நமக்கு சூழலை கையாளும் வல்லமையை அளிக்கிறது. மலர்களின் இதழ்களில் வண்ணம் தீட்டிய, வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் வடிவளித்த, மதிப்பச்சம் தரச்செய்வதாய் மலைகளை ஆக்கிய, ஆழியை பரந்ததாய் தோன்றச்செய்த, நளினமாய் மேகங்களை மேலே மிதக்கச் செய்த படைப்பின் அழகிலேயே நமது மெய்யான விடுதலை இருக்கிறது

அந்த அழகின் பகுதியே நீங்களும். அதில் பங்கெடுப்பது உங்களில் உள்ள தெய்வீகக் கலைஞனை, அறிஞனை, படைப்பாளியை, காதலனை, அமைதிகொணர்பவனை அடையாளம் காட்டும். இவ்வுலகில் பிறந்து வாழ்வதென்பது ஒரு பெரும் பேறு. மெழுகுவர்த்தியைப் போல நம் உடலும் மறைந்துபோகும். ஆனால் எரிந்து முடிவதற்கு முன் எத்துணை வெளிச்சம் அளிக்கிறது மெழுகுவர்த்தி! இறுதியில் அது அணையும் என்பதில் என்ன இருக்கிறது? தன் ஒளிரும் கணத்தை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டதல்லவா? புகையும் இருளும் சூழ நாம் வாழ்கிறோம். இந்நாளை, இக்கணத்தை அதன் மதிப்பையும் அழகையும் உணர்ந்து வாழ்வேன், அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொள்வேன் என்று முடிவெடுங்கள். இதுவே குரு நமக்கு அளிக்கும் உயர்ந்த கல்வி.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 19

Standard

அடிமுடியற்றமதுண்டிதுண்டதுண்டெ
ன்னடியிடுமாதிமஸத்தயுள்ளதெல்லாம்
ஜடமிது ஸர்வமநித்யமாம்; ஜலத்தின்
வடிவினெ விட்டு தரங்கமன்யமாமோ?

                                                          (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 19)

அடி, முடி, அற்றம், அது உண்மை, இது உண்மை, அல்ல அது
என்று வாதிடுவர்; முழுமுதல் மெய்யொன்றே உள்ளதாம்
இயங்காதவை எல்லாம் நிலையற்றவையாம்
நீரின் ஒரு வடிவேயல்லாமல் அலை வேறொன்றோ?

மலைப்பிரசங்கத்தில் யேசு சொன்னார் ‘அமைதி கொணர்வோர் அருளப்பெற்றவர்கள். அவர்கள் சொர்க்க ராஜ்யத்தை அடைவார்கள்’. இவ்வுலகத்தின் மிகப்பெரும் தேவையே அமைதிதான். எப்போதும் பூசலிடுவதே ஒரு போக்காக உள்ளது. விவிலியத்தில் உள்ள இன்னொரு அருமையான போதனை ‘உலகில் அமைதியும் மக்களிடையே நல்லெண்ணமும்’ என்பதாகும். நாம் அமைதியை இழந்து போரிடுவதற்கு பற்பல காரணங்கள் உள்ளதாக தெரிகிறது. மாபெரும் ஞானிகளின், இரட்சகர்களின் சொற்கள்கூட குருதிசிந்த காரணமாகியிருக்கின்றன. அப்பெரும் புகழ்பெற்றவர்களின் பெயரால் – அவர்கள் மீதான பெரும் பற்றால் – மனிதன் சிந்திய குருதி கொடுமையின் பெயரால் சிந்தியதைவிட அதிகம். அத்தகைய துன்பகரமான ஒரு நிலையை நாம் எட்டியுள்ளோம். ஆத்மோபதேச சதகத்திலிருந்து நாம் கற்கும் மெய்யியல் வாழ்வின் தத்துவம். அதன் நோக்கம் அமைதியால் இணைவதேயன்றி முடிவிலா விவாதங்களின் மூலம் பிளவுபடுதல் அல்ல.

முந்தைய பாடலில் பகிர்ந்துகொள்ளும்படி கோரப்பட்டோம். ஆனால் அதை நம் விருப்பம்போல் செய்ய விழைகிறோம். பிறர் விருப்பம் வேறுவிதமாக இருக்கும்போது பூசல்கள் எழுகின்றன. RO Laing ‘நான்-பிறர்’ என்பனவற்றைப் பற்றி பேசும்போது இதே கூறுகளை தொட்டுக்காட்டுகிறார். ‘நான்’ சுயவிருப்பு கொண்ட தனியனாக இறுகிவிடுகிறது. அவனும் அவன் விருப்பும் ஒன்றே. இந்தப் பொருளிலேயே இதை லெய்ங் அகம் என்கிறார். பிறன் என்பது அதே போன்று சுயவிருப்பு கொண்ட பிறிதொரு ஆள். அவன் அவனுடைய விழிப்புடனேயே அடையாளம் காணப்படுகிறான். எத்துணை குறுகலானதாக இருந்தாலும் இருவருக்கும் அவரவர் செய்கைகளை வழிநடத்தக்கூடிய அவரவருக்கான மெய்யியலும் தரிசனமும் உள்ளன.

நாராயண குரு ‘அடி’, ‘முடி’ என்பனவற்றோடு இப்பாடலை துவங்குகிறார். மதிநுட்பத்திற்கு முதலிடம் தரும் மெய்யியலாளர் பொதுவாக பொருட்களின் மூலத்தையே நோக்குகின்றனர். இந்த விளைவை உண்டாக்குவது எது? அடிப்படை கேள்வியே அவர்களுக்கு மிக முக்கியம். தேல்ஸ் முதல் ஹெராக்ளிடஸ் வரையிலான முற்கால கிரேக்க மெய்யியலாளர் அனைவரும் பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து தோன்றியது, அதன் இயல்பென்னவாக இருந்தது என்று ஆராய்ந்தனர். சாக்ரடீஸ் போன்ற மெய்யியலாளரும் ‘நான் யார்?’ என வினவினர். இந்தியப் பின்புலத்தில் சங்கரர் இவ்விளைவுகளெல்லாம் ஒரு காரணத்தால் விளைந்தவை என்றார். காரணத்தில் இல்லாத ஒன்று ஒருபோதும் விளைவாகாது. விளைவில் நாம் காண்பவை வேறுபாடுகளின் பல்வேறு கிளைத்தல்களும் விரிவாக்கங்களும். காரணத்தை நோக்கி செல்லும்போது எல்லா விரிவுகளையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு விதை தன்னிலிருந்து எத்தகைய இலைகளும், மலர்களும், வேர்களும், கிளைகளும் உண்டாகும் என்பதை காட்டுவதில்லை. வரவிருக்கும் அனைத்தையும் ஒன்றேயாக தன்னுள் கொண்ட ஒரு தனிப்பொருள் அது. ஆக, விளைவிலிருந்து காரணம் நோக்கி நீங்கள் செல்ல வேண்டும். அதாவது, நீங்கள் உங்களுடையதேயான ‘அடி’-க்கு, வேர்களுக்கு செல்லவேண்டும். சங்கரர் ‘அடி’ சார்ந்த மெய்யியலாளர்.

சங்கரருக்குப் பின் வந்த ராமானுஜர் தர்க்கரீதியாக காரணம் தேவை என்று கருதவில்லை. இங்கு இப்போது அன்பை உணரவும் இறையை மனிதனென நினைத்து அன்பு செலுத்தவுமான உயர்ந்த தேவை அவருக்கிருந்தது. மானுடத்தன்மையற்ற தூய இருப்பிலும் தூய அறிவிலும் அவருக்கு நாட்டமில்லை. இறைவன் என ஒருவனிருந்தால் அவனை தன் கண்களால் காணவும் கைகளால் தொடவும் அவனுக்கு பணிசெய்யவும் முடிய வேண்டும் என எண்ணினார்.

கிறித்தவத்தில் நமக்கு இறைவனும், சொல்லும், சதையாக மாறும் சொல்லும் உள்ளன. சொல்லானது யேசு கிறிஸ்துவைப் போல மனிதனாய் உருவெடுத்து நம்முன் நிற்கும்போதுதான் அவரது விழிகளுக்குள் நம்மால் நோக்க முடியும். அவரது புன்னகையை காணவும் அவர் தொட்டு வழங்கும் ஆசியை பெறவும் முடியும். அதன்பின் அவரது இனிய உருவை, அவரது மென்மையை, அமைதியை, மென்பேச்சை நம் மனதில் கொள்ளமுடியும். அதுகுறித்து நினைவுகளை மீட்டெடுக்க முடியும். ‘இதுவே எனக்கு வேண்டும்! என் கடவுள் விஷ்ணுவாக இருக்க வேண்டும்! அவனது தாமரைக்கண்களை, முத்துப்பற்களை, கோவைச் செவ்வாயை, மென் தொடுகையை, அவன் கைக்கொண்ட தாமரையை நான் காணவேண்டும்!’ என்றார் ராமானுஜர். அவரது விவரணை தொடருகிறது: ‘இதுவே நான் விழையும் இறுதிப்பொருள். என் இறையைக் கண்டு, பணிசெய்து அவனுடன் உறைதல் வேண்டும். என் இறை என்னுள்ளிலும் இருக்க வேண்டும். என் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உள்ளுறையாக அழியா மெய்மையாக இறையை நான் உணரவேண்டும். மாயை என ஏதுமில்லை; எல்லாம் மெய்யே. இவ்விளைவுகள் எல்லாம் இறையின் விளைவுகளே. இது ஜடம் என்று சொல்லாதீர். ஜடப்பொருள் என ஏதுமில்லை. பொருள் என்பது அணுக்களால் ஆனது. ஒவ்வொரு அணுவும் இயக்கம் உடையது. அணுவின் இதயம் என்பது அகத்தில் உறையும் உயர்ந்தோன். இவ்வாறாக, எல்லாமே எனக்கு இறைத் தன்மை கொண்டதாகிறது.’ ஆக ராமானுஜருடையது ’முடி’ தத்துவம். இதில் காரணத்தைப் போலவே விளைவும் மெய்யானது.

‘உம் கடவுள் பேராற்றல் உடையவன், பேரறிவாளன், எங்கும் நிறைந்தவன் என்கிறீர். ஆனால், இவ்வுலகோ எல்லைகளுக்குட்பட்டது. எல்லையுடைய ஒன்றில் எல்லையற்றது எவ்வாறு இருக்க முடியும்?’ என்று கேட்கும் மெய்யியலாளர் உண்டு. பிளேடோவின் சீடரிடம் அரிஸ்டாடில் வினவினார் ‘நீங்கள் முன்மாதிரியான குதிரையை எப்போதேனும் கண்டதுண்டோ? நீங்கள் எங்கும் மூலப்படிவமான குதிரை எதையும் காண்பதில்லை. பொதுவான எதையும் நீங்கள் காண்பதில்லை. நீங்கள் அங்கே; நான் இங்கே. நீங்களும் நானும் தனிப்பட்ட மெய்மைகள். மொழிக்காக மட்டுமே நீங்கள் பொதுமைப்படுத்தி (கருத்தியலாக்கி) ‘நாங்கள்’ என்றும் ‘குதிரைகள்’ என்றும் கூறுகிறீர்கள். வெள்ளை குதிரைகள், கருப்பு குதிரைகள், நொண்டி குதிரைகள், பாய்ச்சல் குதிரைகள் என்று மட்டுமே வகைப்படுத்த முடியும். இவை எல்லாமே தனிப்பட்ட கூறுகள். எல்லையற்றது என்று நீங்கள் சொல்வது ஒரு கருத்தாக்கமே. ஒவ்வொன்றும் எல்லையுடையது; ஒரு முடிவு கொண்டது.’

செவ்வியற்பியலின்படி எல்லையிலா வெளியில் இவ் அண்டம் பொருத்தப்பட்டிருப்பதாக எண்ணியிருந்தோம். தற்போது பலவகை கோட்பாடுகள் உள்ளன. வெளி என்பது மிகப்பெரியது; ஆனால் அது எல்லையிலி அல்ல; ஒரு முடிவை கொண்டதாகவே இருக்கவேண்டும் என்பது பலரது கூற்று. பிறரோ எதையும் அறுதியிட்டுக் கூற இயலாது என்கின்றனர். நாம் பெருவெடிப்பில் இருக்கிறோமா அல்லது நிலையாக இருக்கிறோமா என்று விவாதிக்கலாம். ஒரு துகளா அல்லது அலையா? சிவப்பு நகர்வா? ஊதா நகர்வா? அல்லது கருந்துளையா? வெண்துளையா? நிச்சயமற்ற பூசல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

ஆக மெய்யியலாளர்களைப் போலவே அறிவியலாளர்களும் வாதிடுகின்றனர். வாழ்வுக்கான மெய்யியல் என்பதை, நம் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள ஒரு சட்டகத்தை அளிப்பதே மெய்யியலின் பயன்பாடு என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். Fritz Perls சில அடிப்படை உத்தேசங்களைக் கொண்டு ஒரு துதியை (வேண்டுதலை) இயற்றினார்: “எனக்கானதை நான் செய்கிறேன். உனக்கானதை நீ செய்கிறாய். உனது எதிர்பார்ப்புக்கேற்றபடி வாழ்வதற்கென நான் இவ்வுலகில் தோன்றவில்லை. நீயும் என்னுடையவற்றிற்காக இவ்வுலகில் இல்லை. நீ நீதான். நான் நானே. தற்செயலாக நாம் ஒருவரை ஒருவர் அறிவோம் என்றால் அது இனியது. இல்லையெனில், நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை. சண்டையிடாமல் இருக்க இது ஒரு வழி. எனினும், வாழ்வை கருணையுடன் பார்க்கும் முறையல்ல இது.  நீங்கள் என்பது நீங்கள் மட்டுமல்ல, நானும்தான்.  நான் என்பது நான் மட்டுமல்ல, நீங்களும்தான். நான் உங்களுக்காக வாழவேண்டும். நீங்களும் என்னிடம் அக்கறை செலுத்தவேண்டும். இல்லையெனில் உலகம் சிதறிவிடும். எதிரெதிர் ஆர்வங்களும் கருத்துகளும் மோதிக்கொள்ளும் அவலநிலை ஏற்பட்டுவிடும். அடி-முடி பற்றியும் எல்லை-எல்லையிலி குறித்தும் நான்-பிற என்றும் நாம் பூசலிடுவோமெனில் Tower of Babel சொல்லும் மொழிக்குழப்பத்தையே அடைவோம். RD Laing சொன்னதுபோல பிளவுபட்ட அகம் கொண்டவர்களாவோம்; குடும்ப அரசியலில் சிக்கிக்கொள்வோம்.

இத்தகைய ஒரு நிலையிலிருந்து மீள வழி உண்டு என்கிறார் நாராயண குரு. நாம் உயிரியக்கக் கொள்கையை, தெய்வத்தன்மை கூடிய கூறை மட்டுமல்லாது ஜடத்தன்மை கொண்டதையும்-உயிரற்றதையும் நோக்க வேண்டும். ஜடப்பொருளானது வேறுபடுத்துவதற்கான அடிப்படை, உயிரூட்டும் அகம் என்பது இணைக்கும் கூறு. இயற்பியலாளர்கூட எண்ணற்ற தோற்றங்களைத் தவிர்த்து ஒரு இணைக்கும் பொருளைக் குறித்து எண்ண வேண்டும். அப்போது அவர்கள் ஒரு பொருளை அது இரும்புத்துண்டா அல்லது பாலடைக்கட்டியா என்று கருதவேண்டியதில்லை. அவற்றையெல்லாம் அவை எதிலிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடுமோ அந்த மூலப்பொருளாகவே – இயற்பொருட்கள் அனைத்திற்கும் தாயான ‘மாத்ரு’வாக குறுக்கமுடியும். Matter எனும் சொல் ‘மாத்ரு’ என்பதிலிருந்து தோன்றியது. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு கொள்கையாக குறுக்கவேண்டும், அல்லாமல் இயற்பியலோ, வேதியியலோ வேறெதுவுமோ இருக்க முடியாது.  அதுவே உயிரியக்கக் கொள்கை, மற்றெல்லா தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளும் ஜடங்கள்.

நம் தனிப்பட்ட வாழ்விலும் அனைத்தும் நகர்ந்தும் மாறியும் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஒழுக்கு இருக்கிறது. அமைதியாக நாம் அமர்ந்திருக்கும்போதும் நம்முள் குருதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வெள்ளம்போல வளி நம் நுரையீரல்களில் உள்வெளியாக பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. உடலின் உயிரணுக்கள் இறந்து மீண்டும் நிறைகின்றன. சுழற்சி மண்டலத்தின் ஆற்றல் ஊர்திகள் (Carriers of change)  உயிரற்றவற்றிற்கு பதிலியாக புதிய ஆற்றலை பெரும் வேகத்தில் காற்றுப்பையில் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. உடலில் பல்வேறு தனித்தனி உறுப்புகள், கூறுகள் இருந்தாலும் மொத்த உயிரியையும் ஒற்றைத் துண்டாக ஆளும், ஒருங்கிணைக்கும் அறிநிலை ஒன்றுளது. உடலில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்று மற்றொன்றுக்கு உறுதுணையாக உள்ளன. மொத்த உயிரிக்கும் பயன்படும் வகையிலான கூட்டுச் செயல்நோக்கமான மனத்திட்பமும் அவ்வாறே உள்ளது. அதேபோன்று சமூகம் என்பது கூட்டுமுழுமை; ஒவ்வொரு தனியரும் அதை சேர்ந்தவர்; இயல் அண்டம் என்பதும் உலகில் வாழ்வு என்பதை பகுதியாகக் கொண்ட ஒரு கூட்டுக் கூறுதான்.

ஆன்மீக தளத்திலிருந்து இதை நோக்குவீர்களென்றால் அது எல்லாவற்றையும் இணைக்கிறது. இயல்நிகழ்வுத் தளத்திலிருந்து நோக்கும்போது அனைத்தையும் பிரிக்கிறது. அலைபாயும் நம் ஆர்வத்தையும் அகத்தையும் இறைமையம் நோக்கி திருப்ப நம்மில் ஒரு உணர்வுடை முயற்சி தேவை. அதன் பின் உலகில் உள்ள பிற அனைத்துடனுமான நம் உறவுகளிலும் ஒருமையே நோக்கமாக அமையும்.

கூட்டு வாழ்வில் பிறரது உளப்பாங்கு, நடத்தை குறித்து குற்றம் சொல்வதே நம் வழக்கமாய் இருக்கிறது. மக்களின் கருத்துகளில் அவர்களை சிக்கவைக்க முயல்கிறோம். தனிக்குழுக்களையும், உள்வட்டங்களையும் உருவாக்குகிறோம். அனைத்தையும் ஊதிஊதி பெரிதாக்கி ஒருவரை ஒருவர் எதிரியென நிறுத்துகிறோம். ‘இருவர் சேர்ந்தால் கூட்டு; மூவரானால் கூட்டம்’ என்றொரு சொலவடை உண்டு. இருவர் எளிதாக இருமுனைவுகளுக்குள் அமையலாம். ஆனால் மூன்றாமவர் வரும்போது குழப்பம் தானாக வருகிறது. கருத்துகள் விரைவாக பெருகுபவை (proliferate geometrically). எதை தேர்வது என்பதில் குழம்புகிறோம். உண்மையில் அது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. மூன்றாவது கூறுக்கு – முக்கோணத் தன்மைக்கு இடமளிப்பது என்றும் எளிமையானதே.

நம் வாழ்க்கை நடைமுறைக்கு பெரிதும் உதவுவது இப்பாடல்.  இணைந்து வாழும் கலையை, முரண்பாடுகளை நீக்கும் கலையை, ஒத்திசைவெனும் கலையை இது செறிவாக சொல்கிறது. நாராயண குரு இதில் ஆழி-அலை எடுத்துக்காட்டை தருகிறார். அலையை நீரிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவது எது? அது நீரின் பரப்பில் உருக்கொள்ளும் ஒரு முகடு மட்டுமே. அலையின் சாரம் என்பது அதே நீர்தான். வடிவுடன்தான் நம் போராட்டமே அன்றி சாரத்துடன் அல்ல. என்றும் எப்போதும் வடிவத்திலிருந்து விலகி சாரத்தை நோக்கி செல்வதற்கு நம்மை பழக்கிக்கொள்ளல் வேண்டும்.

அறிமுகம் இல்லாத இருவர் சந்திக்கின்றனர். இயல்பாக ஒருவரை ஒருவர் நோக்குகின்றனர். ஒருவர் மற்றவர்பால் ஈர்க்கப்படுகிறார்.  அதே ஈர்ப்பு அடுத்தவரின் இதயத்திலும் ஏற்படுகிறது. அவர்கள் அறியாமலேயே, காண்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி அவர்கள் இதயங்களில் நிறைகிறது; இருவரும் புன்னகை பூக்கின்றனர். ஏதோவொன்று அவர்களை பிணைக்கிறது. அறிமுகம் செய்துகொள்கின்றனர்; உரையாடுகின்றனர்; பொதுவான ஆர்வங்களை கண்டடைகின்றனர். பிரியும் வேளையில் ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக்கொள்ளும் உணர்கொம்புகள் அவர்களில் தோன்றிவிடுகின்றன. முகவரிகளும் தொலைபேசி எண்களும் பரிமாற்றம் பெறுகின்றன. பிரிந்துசென்ற பின்பும் உண்மையில் அவர்கள் விலகிச்செல்வதில்லை. வீட்டிற்குச் சென்றபின்னர் எப்போதுமில்லா மகிழ்வில் திளைக்கின்றனர்; நேரில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோதைவிட அண்மையிலிருப்பதாக உணர்கின்றனர். அந்த இருப்பு அவர்களில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது; அது வளர்கிறது.  செல்லுமிடம்தோறும் ஒருவர் மற்றவர் குறித்த நினைவை ஏந்திச் செல்கின்றனர். தம் பிற நண்பர்களிடம் அவர் குறித்து பேசவும் அவரை அவர்கள் சந்திக்க வேண்டும் என்றும் விழைகின்றனர்.

இது எத்தகைய ஒரு வியப்பான இயல்நிகழ்வு? இந்த பரஸ்பர ஈர்ப்புதான் பல்லாயிரமாண்டுகளாக உலகை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இவ்வுலகில் எண்ணற்ற மக்கள் பிறந்து வாழ்ந்து மடிந்தபோதும் மாந்தரின மரபு இச்சிறு பகிர்வாலேயே பேணப்பட்டு வருகிறது. புத்தரை நாம் கண்டதில்லை; யேசு கிறிஸ்துவை சந்தித்ததில்லை; சாக்ரடீஸை பார்த்ததில்லை. காண்டையோ ஸ்பினோசாவையோ, ஷேக்ஸ்பியரையோ ஷெல்லியையோ, காளிதாசனையோ, வால்மீகியையோ, சீன மெய்யியலாளரையோ நாம் கண்டதேயில்லை. பாக், மோட்சார்ட், பீதோவன் இவர்களெல்லாம் நம் புவியின் ஒரு சிறு பகுதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். ஆயினும், நம் மனித மரபு உலகமெங்கிலும் கவிஞர்கள், கதைசொல்லிகள், தொன்மங்களையும் புராணங்களையும் உருவாக்கியவர்கள், கண்டுபிடிப்பாளர்கள், இசையமைப்பாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் என வாழ்ந்த அருமையான இம்மனிதர்களின் ஒளிர்மிகு எண்ணங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அவர்களின் பங்களிப்புகளெல்லாம் இன்றும் நம் வாழ்வில் நமக்கு வழிகாட்டியாக, கற்பிப்பவையாக ஒவ்வொரு கணமும் நமக்கு உதவுபவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் இங்கில்லை. அத்தகு அருமையான பண்புகளும் நுண்ணறிவும் கொண்ட உங்கள் நண்பர்தான் இங்கிருக்கிறார். பேராற்றல் வாய்ந்த இம்மரபுரிமைகளை நம்மிடையே பகிர்ந்துகொண்டு நம் வாழ்வை ஒரு பேரின்ப அனுபவமாக நம்மால் ஆக்கிக்கொள்ள இயலும்.

காபியோ தேநீரோ அருந்தும்போதுகூட நீங்கள் செய்வது என்ன என்று எண்ணிப்பாருங்கள். (அமெரிக்காவில் அமர்ந்து நீங்கள் அருந்தும்) உங்களது காலை தேநீர் எங்கோ தொலைதூர நாட்டில் தொடங்குகிறது.  அங்கு மிக்க ஏழ்மைநிலையில் இருக்கும் மக்கள் காலை நான்கு மணிக்கு துயிலெழுகின்றனர். நெரிசலான பேருந்தில் பயணித்து தோட்டங்களை நோக்கி நடந்து செல்கின்றனர். முற்றிய இலைகள் அவர்கள் விரல்களைக் கீறுவதற்கென காத்திருக்கின்றன.  அட்டைகள் அவர்கள் மேல் ஏறி குருதியை உறிஞ்சுகின்றன.  நாள்முழுவதும் இலைபறித்து தங்கள் கூடையை நிரப்பிக்கொண்டு எளிய உணவருந்த வீடுதிரும்புகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் பணியாற்றும் பெரும் ஆலைகளுக்கு கொண்டுசெல்லப்படும் தேயிலைகள் கழுவப்பட்டும் உலர்த்தப்பட்டும் உங்களுக்குத் தேவையான கலவைகளில் தயாராகின்றன.  தகரடப்பாக்களிலும் பெட்டிகளிலும் நிரப்பப்பட்டு வண்டிகள் மூலம் மலையிலிருந்து கடற்கரைக்கு கொண்டுசெல்லப்படுகின்றன. துறைமுகத்தில் பணியாற்றும் ஏழை கூலியாளர்கள் தேயிலையை கப்பலில் ஏற்றுகின்றனர். கடல்கடந்து உங்கள் துறைமுகத்தை அடைகிறது.  வினியோகஸ்தர்கள் சிப்பங்களாகவும் பொதியங்களாகவும் உங்கள் உள்ளூர் சந்தைக்கு அனுப்புகின்றனர். அங்கிருந்து வாங்கி உங்கள் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்கள். ஆக, ஒரு கோப்பை தேநீரில் மொத்த உலகும் பங்கேற்கிறது. உங்கள் தேநீரில் சர்க்கரை சேர்த்துக் கொள்வீர்கள் என்றால் அந்த ஒரு கரண்டி வெள்ளைத் துகள்களுக்குப் பின்னால் வேறொரு உலகம் இருக்கிறது. இவ்வாறாக வெறும் ஒரு கோப்பை தேநீர் என்பதில் அடங்கியுள்ள இறைத்தன்மையை (numinous aspect) நாம் சிந்திக்கலாம்.

வாழ்வின் இறைத்தன்மையை அறியும் நுண்ணுணர்வை நீங்கள் பெறும்போது நன்றியுணர்வு உங்களை நிறைக்கிறது. ஒவ்வொரு கவளம் உணவுண்ணும்போதும், காபியோ தேநீரோ பருகும்போதும் சிறுமுயற்சி மூலம் நீங்கள் அடையக்கூடிய பெருநன்மைகளுக்காக இணைந்து வாழும் மனிதகுலத்தை நீங்கள் நன்றியோடு எண்ணிக்கொள்வீர்கள். உலகின் பல்வேறு வடிவங்களிடையே காணும் ஒருங்கிணைவே உங்களுக்கு புலப்படும். பகிர்வதிலும், அளிப்பதிலும், பெறுவதிலும் பேரின்பம் அடைவீர்கள்.  என் வீடு, என் குடும்பம், என்னுடையது எனும் தன்னார்வங்கள் மட்டுமே இருக்கும் இடத்தில்தான் பூசல் தொடங்குகிறது. தன்னார்வம் எனும் மேம்போக்கான வடிவம் பொதுநலன் எனும் கடலில் கரைந்து உலகத்தை உங்கள் நாடாக உங்கள் வீடாக பார்க்கவேண்டும். அந்த மனிதகுலம் என்பது உங்கள் உடன்பிறந்தோரால் நிரம்பிய உங்கள் குடும்பம் என்பதாகும்.

நாம் ஒன்றிணைந்து நிற்கவேண்டும்; அமைதியை கண்டடையவேண்டும்; அமைதித்தூதர்களாக இருக்கவேண்டும் என்று விழைகிறார் குரு. முதலில் நம் சொந்த வாழ்வில் நாம் அமைதித் தூதர்களாக இருக்க வேண்டும். அதன் மூலம் நமக்கு நாமே அமைதியை கொணர்கிறோம்.  எல்லா அமைதிகளையும் இணைத்து, உலகுடன் அமைதிபாராட்டுகிறோம். அதை உடைப்பீர்கள் என்றால் நீங்கள் தோற்கிறீர்கள். ஆகவே, அமைதிகளை எல்லாம் ஒரே பொருளில் இணைப்போம்; அன்பு, கருணை, புரிதல் எனும் ஒற்றை இறைச்சரடில் கோப்போம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 18

Standard

அஹமிருளல்லிருளாகிலந்தராய் நா

மஹமஹமென்னறியாதிருன்னிடேணம்

அறிவதினாலஹமந்தகாரமல்லெ

ன்னறிவதினிங்கனெயார்க்குமோதிடேணம்

                                                              (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 18)

அகமென்பது இருளல்ல இருளென்றால் நாம் குருடராய்

நான் நான் என்பதுமறியாமல் இருந்திடுவோம்

அறிவதனால் அகம் இருளில் இல்லை

அறிந்த இதனை அனைவர்க்கும் ஓதிடுவோம்

சில சமயங்களில் நாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கையறுநிலையில் “நான் பேரிருளில் இருக்கிறேன். வெளிச்சமே தெரியவில்லை” என்று புலம்புகிறோம். எதிர்மறையான ஒரு மனப்பாங்குடன் நாமிருக்கும்போது இத்தகைய கூற்றில் உள்ள முரணை நாம் கவனிப்பதில்லை. நான் அறியாமையில் இருக்கிறேன் என்று உணர்வதிலேயே ஓரளவு அறிதல் உள்ளது. அறிதல் என்பது அறவே இல்லையென்றால் இருளில் இருப்பதை ஒருவரால் காணவே முடியாது.  அந்த அளவிற்காவது அங்கே ஒளி இருக்கிறது.

நம்முள் ஒரு பொறியாய் எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அறிவெனும் ஒளி வெளியிலிருந்து கொணரப்படுவது அன்று. தன்னொளி கொண்டது அது – நம்முடையதேயான விழிப்புணர்வு. இவ்விழிப்பு நிலையில் குறைந்த அளவு ‘நான்’ என்றாவது நம்மால் கூற இயலும். ‘நான் அறியவில்லை’ என்று சொல்லும்போது முதலில் ‘நான்’ என்று சொல்லியே ஆகவேண்டும். அப்படியென்றால் அது அறியாமை அல்ல.

பெரும் ஐயத்தால் தவித்தபோது தெகார்தே மிகவும் குழம்பிப் போனார். ‘உறுதி’யாக தனக்கு எதுவும் தெரியுமா என்று கண்டறிய விழைந்தார். உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டது, உலகம் இருக்கிறது, அதை புலன்களால் அறியமுடியும் – என்பது போன்ற தனது அறிவின் அடித்தளங்களாகிய பல பொது விதிகளை முதலில் ஆராய்ந்தார்.  இவற்றையெல்லாம் ஐயுறத் தொடங்கினார். காட்டாக, உலகம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டதென்பதை நான் எவ்வாறு அறிகிறேன்? ஏனெனில், ஆறு நாட்களில் ஆண்டவர் உலகைப் படைத்தார், ஏழாவது நாள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார் என்று விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.  விவிலியத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது உண்மை என்று எனக்கு எப்படி தெரியும்? ஏனெனில், அது ஒரு மறைவெளிப்பாடு. அது மறைவெளிப்பாடு என்பது எங்ஙனம்? அது அப்புத்தகத்திலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இது கேள்வியிடமே இரப்பது போலில்லையா? விவிலியத்தின் நம்பகத் தன்மையை அதுவே வெளிப்படுத்தமுடியாது, அது நம்பத்தகுந்ததல்ல. விவிலியம் நம்பத்தகுந்ததல்ல என்றால் என் உறுதிப்பாட்டை அதில் கொள்ளமுடியாது. அப்படியென்றால், கடவுள் இவ்வுலகைப் படைத்தார் என்பதை நான் நம்பவேண்டியதில்லை. இப்படியாக தெகார்தே ஒவ்வொரு கருத்தையாக ஆராயப்படாத கூற்றுகள் என நிராகரித்தார்.

ஆய்வுக்குட்படுத்தப்படாத வாழ்வு வாழத்தகுதி கொண்டதல்ல என்றார் சாக்ரடீஸ். தெகார்தேயும் இதே கருத்தை கொண்டிருந்ததால் ஒவ்வொன்றையும் நடுவுநிலை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த எண்ணினார். பகுத்தறிவுகொண்டு நோக்கினால் மறைவெளிப்பாடுகளின் சான்று விருப்பம்போல் செய்யப்பட்ட சமயக்கொள்கையாய் தோன்றியது. ஆகவே, அதை ஊகம் என்று கொண்டார். அதன் பின்னர் சொற்சான்றைத் தவிர்த்து புலனுணர்வு நோக்கி சென்றார். மஞ்சள்காமாலையால் பீடிக்கப்பட்டவர் பார்ப்பவை எல்லாம் மஞ்சளாகத் தெரியும். அது கண்ணின் குறையேயன்றி உலகுடையது அல்ல. நம் புலன் அமைப்புகள் எந்தக் குறையுமின்றி ஆரோக்கியமாய் இருக்கும்போதே நாம் பல மாயத்தோற்றங்களை காண்கிறோம்.  ஆகாயம் என்றோ நீல வண்ணம் என்றோ ஒன்றில்லாதபோதும் வானில் நாம் நீலத்தைக் காண்கிறோம். அப்படி ஒன்றுமில்லை – கண்ணுக்குத் தெரியாத வளியால் நிறைந்த காலியான வெளியே உள்ளது. ஆனாலும், கதிரவனிலிருந்து வரும் ஒருவித ஒளிக்கதிர்ச் சிதைவு காரணமாக நம் தலைக்கு மேலே நீலக் கவிகையை நாம் காண்கிறோம். சாலையில் வாகனமொன்றில் வேகமாகச் செல்லும்போது அருகாமையில் உள்ளவை வேகமாக ஓடுவது போலவும் அகலே உள்ளவை அசையாமல் இருப்பதாகவும் தோன்றுகின்றன. உலகு ஒரே நேரத்தில் எப்படி நகர்ந்தும் நகராமலும் இருக்க முடியும்? நம் கண்களை நம்மால் நம்பமுடிவதில்லை. தொலைவில் ஒருவன் சம்மட்டியால் அடிப்பதை பார்க்கிறோம். சம்மட்டி பொருள்மீது விழுவதை காண்கிறோம். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்தே ஒலியை நாம் கேட்கிறோம். அவற்றில் ஒத்திசைவு இருப்பதில்லை. பின் எங்ஙனம் சம்மட்டியில் இருந்து ஒலி வருகிறது என்று அறிகிறோம்?

இவ்வாறாக, தெகார்தே அனைத்தையும் ஐயுற்றார். தான் ஐயுறுகிறோம் என்பதில் மட்டும் அவருக்கு ஐயமிருக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் ஐயுறலாம், ஆனால் நீங்கள் ஐயுறுகிறீர்கள் என்பதில் ஐயம் இருக்கமுடியாது. இதிலிருந்து அறிவில் தவிர்க்கமுடியாத ஒன்று உள்ளது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். தவிர்க்கமுடியாத உறுதிப்பாடு என்று ஒன்று உள்ளது. பகுத்தறிவில் இதனை ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டிய ஒரு தருக்கமுறை அவசியமும் உள்ளது. இவ்வாறாக, தத்துவச் சிந்தனைக்கான ஒரு வெளிப்படையான அடிப்படையை அவர் வந்தடைந்தார். ‘நான் எண்ணுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ அல்லது ‘நான் ஐயுறுகிறேன். ஆகவே, நானிருக்கிறேன்’ என்றார்.

இதைப் போன்ற ஒரு வாதத்தை நாராயண குரு இப்பாடலில் முன்வைக்கிறார். முற்றிருளிலும் ‘நான்’ என்கிறீர்கள் இல்லையா? நிச்சயமாக. கண்களை மூடி இருட்டறையில் அமர்ந்திருந்தாலும் உங்கள் இருப்பை முழுமையாக நிச்சயமாக உணர்கிறீர்கள் அல்லவா? அது உங்களுக்கு தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? எவ்வகையான ஒளி அது? எங்கிருந்து அந்த விழிப்புநிலை உண்டாகிறது? ‘நான்’ எனும் விழிப்புநிலையின் தெளிவை நாமடையும்போது நம்முள் உறையும் தன்னொளி கொண்ட அடிப்படை மெய்மை நம்மை வியப்படையச் செய்கிறது. இந்த உள்ளொளி ‘சித்’ அல்லது ‘சைதன்யம்’ – மறைஞானம் எனப்படுகிறது.

அறிவு என்றொரு அழகிய நூலை நாராயண குரு படைத்திருக்கிறார். அதில் சில கேள்விகளை அவர் எழுப்புகிறார். ஒன்றை நீங்கள் அறியும்போது எந்த அறிவின் துணைகொண்டு நீங்கள் அறிகிறீர்கள்? அந்த அறிவை விலக்கிவிட்டால், உங்களுள் அறிந்தவை ஏதேனும் எஞ்சுகிறதா? கவனமாக அணுகும்போது ‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்லும் இந்த அறிவை உங்களால் பிரித்தறிய முடியுமா? அறியப்படுவதன் அறிவு என்பது எதைக் கொண்டுள்ளது? அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தும் ஒன்றே என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா?

‘நான்’ என்று நீங்கள் சொல்வதே தெளிவான தற்சான்று. அறிவியலில் நாம் பயன்படுத்தும் சான்றுகள் எல்லாமே நமக்கு ஒரு உறுதிப்பாட்டுக்காகத்தான். உள்ளதிலேயே உயர்ந்த உறுதிப்பாட்டினை நீங்கள் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. கணிதத்தில் இது வெளிப்படை (axiomatic) எனப்படும். வெளிப்படை அறிவு தற்சான்றுடையது என்பதால் அதற்கு சான்றுகள் தேவையில்லை. அகம் என்பதே அனைத்தறிவிற்கும் அளவுகோலாகிறது. அகம் எனும் ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் (normative notion) கொண்டே மெய்மையை அளக்கிறோம். மற்றெல்லா உண்மைகளும் இந்த ஒழுங்குமுறைக் கோட்பாட்டைக் கொண்டே பெறப்படுகின்றன.

ஒரு அனுபவம் உங்களுடையதேயாக ஆகும்வரை உங்கள் அறிவிற்கும் ஞானத்திற்கும் அயலானதாகவே இருக்கும். உங்கள் அறிவை நீங்கள் உடைமையாகக் கொள்ளவேண்டும்; உங்களனுபவத்தின் பகுதியாக வேண்டும். பின்னர், ‘நான்’ எனும் அறிநிலையைவிட தெளிவாக வேறேதும் தோன்றாது. ஒரு எளிய மனிதனுக்கும் இது தெரியும். சிறு குழந்தை முதல் மெய்நூல் அறிஞர் வரை அனைவருக்கும் இந்த அறிவு பொதுவானதே.

நமது அனுபவத்தில் ஒளிமிகுந்த புள்ளியோடு ஒரு இருள்நிறைந்த புள்ளியும் இருக்கக்கூடும் என்பதாக முந்தைய பாடல்களில் பார்த்தோம். இவ்விரு உச்சங்களுக்கிடையே நனவில் பல படிநிலைகள் இருக்கக்கூடும். இருட்கூறை மட்டும் பார்க்கும்போது வாழ்வே நெருக்கடி நிறைந்ததாய் தோன்றுகிறது. அது எதிர்மறையானதாய், மன அழுத்தம் தருவதாய், வெறுமையுடையதாய், பொருளற்றதாய் தோன்றுகிறது. அத்தகைய இருண்ட தருணங்களில்கூட ‘நான்’ என்றும் இருண்டது என்றும் கூறுகிறோம். இதைக் கூறும் உங்களது அகம் நோக்கி திரும்புவீர்களேயானால் உங்கள் உள்ளே உறையும் ஒளிமிக்க பகுதியை காணலாம்.  பின்னர் வாழ்வின் மீதான உறுதியான பற்றை நீங்கள் இழக்க மாட்டீர்கள்.  உங்கள் தன்விழிப்பை நீங்களே மீட்டெடுப்பீர்கள். உங்கள் அகத்தின் ஒளிமையத்தில் உங்களை இருத்திக்கொள்வீர்களென்றால் உங்களை அச்சுறுத்துவதிலிருந்து வாழ்வை இருளடையச் செய்வதிலிருந்து உங்களை விலக்கிக்கொள்ளமுடியும்.

நம்மில் பலரும் தன்னை உணர்தல் என்பது எளிதல்ல என்றும் மிகச் சிலரால் மட்டுமே எய்தக்கூடிய நிலை அது என்றும் கருதுகிறோம். அது அவ்வாறு அல்ல என்று குரு நமக்கு உணர்த்துகிறார். எல்லோருக்குமானது உணர்தல். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அளவில் அது நிகழ்கிறது. அது தன்னையறிதல் என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. இவ்வுலகம் ஒருநாள் மறைந்து வேறேதோ மெய்மை ஒன்று தோன்றப்போகிறது என்று நாம் கருதியிருக்கிறோம். ஆனால், மதம் சார்ந்தோர் உண்டாக்கி வைத்திருக்கும் பல மாயைகளில் இதுவும் ஒன்று. இத்தகைய நம்பிக்கைகள் மக்களை தாம் அறியாமையிலிருக்கிறோம் என்று எண்ணி மேலும் துயரடையச் செய்கின்றன. நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிவது மிகவும் எளிய செயல். அறிநிலையில், அக ஒளியில் உங்கள் உலகை மீட்டெடுக்க இது ஒரு தொடக்கப்புள்ளி.

நம்முள் உள்ள அறிவு தன்னறிவு என்பதை நாம் உணர்ந்தபின் அதை பிறருக்கு உரைக்க வேண்டும் என்கிறார் நாராயண குரு. அதை நீங்கள் செய்யும்போது பிறர் தம்மிடம் யாரோ ஒருவர் பேசுகிறார் என்பதை அறிகின்றனர். ‘நானிருப்பதை நான் அறிகிறேன்’ என்று நான் சொல்லும்போது பிறரும் ‘ஆம், நானிருப்பதை நானும் அறிவேன்’ என்கின்றனர். ‘நான்’ எனும் கருதுகோளை இருவர் புரிந்துகொள்வதில் ஒருமை ஒன்றுள்ளது. ‘நானிருக்கிறேன்’ என நான் சொல்லும்போது நீங்களும் ‘நானிருக்கிறேன்’ என்கிறீர்கள். இதில் ஒரு தனித்துவம் உள்ளது. என்னில் உள்ள ‘நான்’ என்னும் அறிநிலையின் தரம், உங்களில், மூன்றாமவரில், நான்காமவரில், உலகோர் அனைவரிலும் உள்ள ‘நான்’ என்பதில் உள்ளதைப் போன்றதே. ஆக, நம் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான அறிவு உள்ளது. ‘நான்’ என்பதை அனைவரும் கண்டுகொள்கிறோம்.

‘நான்’ எனும் இந்த அடிப்படை அறிதலில் எல்லா அறிதலின் ஒற்றுமையையும் நாம் காணவேண்டும் என்கிறார் குரு. எல்லா உயிரினங்களையும் பிணைக்கும் அறிவின் ஒரு பகுதியாக நம்மை இணைக்கும் பொதுமேடை இது.  உங்களது நாயிடம் நீங்கள் ஷேக்ஸ்பியர் குறித்து பேசமுடியாது. ஆனால் அதன் கண்களை நோக்கி அதனுடன் உரையாடமுடியும். அதுவும் புரிந்துகொள்ளும். என் தோழி ஒருவர் தன் நாய்க்கு கடிதங்கள்கூட எழுதுவார். அவரது கடிதங்களை அந்நாய் படிப்பதில்லை என்றாலும் அவர்களது ஆன்மாக்களுக்கிடையே தகவல் பரிமாற்றம் உள்ளது.  தம் ஆன்மாக்களுக்கிடையே ஒருவகை அதிர்வு, ஓர் இணைவு, ஓர் ஒருமை உள்ளது என அவர் உணர்கிறார். இந்த அறிநிலை எல்லா உயிர்களிடமும் உள்ளது. முதலில் அதை நாம் அறிகிறோம், பின்னர் பிறருக்கு அதை உணர்த்துகிறோம்.

கௌதமன் என்ற சித்தார்த்தன் தன் உடலை ஒறுத்து, உண்மையைத் தேடி ஒவ்வொரு ஆசிரியராக நாடிச் சென்றார். இறுதியில் தன் தேடலை நிறுத்திக்கொள்ள முடிவுசெய்தார். ‘இவ்வாழ்வில் பொருளேதும் இல்லை, மெய்யேதும் இல்லை. எனக்கு எதுவும் புலனாகவில்லை. எங்கும் ஒரே இருள். இம்மரத்தடியில் வெறுமனே அமர்கிறேன். அப்படியே இறந்துபோகிறேன்; என் உடல் உதிரட்டும். உண்மையைக் கண்டடையும் முன் இவ்விருக்கையை விட்டு எழேன்’ என்றார்.

ஒருநாள் சுஜாதை என்னும் பெண் அங்கு வந்தாள். ஏதோ மரக்கூளி ஒன்று அங்கு அமர்ந்திருக்கிறது என்றெண்ணினாள். அதற்கு ஏதேனும் படைக்க எண்ணி பாற்களி கொணர்ந்து கௌதமனிடம் அளித்தாள். பசித்திருந்தவர் அதை வாங்கி உண்டார். சிறிதுநேரத்தில் அவருள் பேரொளி நிறைந்தது. அவர் விழிப்படைந்தார். தான் கண்ட உண்மையை எண்ணி வியந்தார். ‘என்ன வியத்தகு உண்மை இது! எத்துணை உயர்வானது! எவ்வளவு நேர்த்தியானது! ஆனால் இதை பெற்றுக்கொள்ளுமளவு திறந்த மனதுடையவர் எவரேனும் உள்ளனரா? மொத்த உலகும் அறியாமையில் மூழ்கியுள்ளது. இப்பேரறிவைப் பெறும் தகுதி கொண்ட ஒருவரையும் நானறியேன். ஆகவே, யாரோடும் இதை உரைக்க மாட்டேன்’ என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்.

அத்தருணத்தில் பிரும்மசம்பதி எனும் இறைவன் தோன்றி, “அருளப் பெற்றவனே! நீ விழிப்படைந்தவனானாய், புத்தனானாய்.  நீ அறிந்த பேரறிவு உலகின் துயரையெல்லாம் போக்கவல்லது. கருணை கொள்க! இவ்வுலகைப் பார்! நீ எண்ணுவது போல் மக்கள் வெறும் தூசல்ல, குருடரல்ல.  ஒரு மயக்கமே அவர்களிடம் உள்ளது. நீ அவர்களை விழிக்கச் செய்யலாம். அறியாமையெனும் சிறு தூசே அவர்களிடமிருந்து உண்மையை மறைக்கிறது. அவர்கள் கண்களிலிருந்து அதை அகற்றி தெளிவாக பார்க்கச் செய்ய உன்னால் இயலும். நீ இப்போது கண்டடைந்த மெய்மையை அவர்களும் காண்பார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குள் ஏற்கெனவே உண்மை உள்ளது’ என்றார்.

யேசுவும் தேவனின் சாம்ராஜ்யம் உங்களுள் உள்ளது என்றார்.  உங்களுள் இருப்பது இந்த உண்மையே. நாம் அதை முதலில் கண்டடைய வேண்டும். பின்னர், அதே உண்மை எல்லா மக்களுள்ளும், எல்லா உயிர்களுள்ளும் உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். உங்களது தன்னறிவு எல்லோருடைய அகத்தையும் அறியச் செய்யும். ‘தந்தையை ஒரு முறை அறிந்தீர்களென்றால், சகோதரர்களையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.’ உங்களுள் உள்ள அறுதிப்பாடுடைய இந்த  அறிவே இங்கு தந்தைக்கு இணையானது. அதே அறுதி உண்மையை எல்லா சகோதரரிலும் நீங்கள் காண்பீர்கள். பிறரில் உங்களையும், உங்களில் பிறரையும் காண்பீர்கள்.

தன்னைப் பற்றிய அறிலிருந்து, நீங்கள் அவ்வறிவை பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் நிலைக்கு செல்கிறீர்கள். செங்கோட்டு நிலையில் உண்மையானது கிடைமட்ட மெய்மையாகவும் ஆகிறது. பிரக்ஞை-அறியப்படுவது, கருணை, மைத்ரீ-தோழமை, ஒன்றை ஒன்று பின் தொடர்கிறது. முதலில் நானிருக்கிறேன் என்று அறிகிறேன். நீங்கள் இதை அறியாமல் புலம்புகிறீர்கள்; உங்கள் புனிதத்தன்மையும் அழியாத்தன்மையும் உங்களுக்குத் தெரியாததே காரணம் என்று நானறியும்போது எனக்கு இரக்கம் தோன்றுகிறது. உங்களிடம் வந்து, ‘என் சகோதரரே, சகோதரியே ஏனிப்படி அழுகிறீர்? நீரே ஒளி, அழிவில்லாதவர், இறப்பில்லாதவர்’ என்கிறேன். நம்மிடையே நட்பும் தோழமையும் உண்டாகிறது. நாமிருவரும் ஒரே உண்மையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அறிகிறோம். மெய்மையின் அடிப்படையிலான அன்பு நம்மை பிணைக்கிறது. ஊடும் பாவுமென என் தன்னறிவும் அதே அகமும் உங்களுள்ளும் உள்ளது என்ற அறிவும் எனக்கு உண்டாகிறது. மொத்தப் பிரபஞ்சமும் நம் அகத்தின் ஒரு பகுதியாகலாம், எல்லோரும் ஒன்றிணைந்து அதை உணரலாம்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 17

Standard

அழலெழுமஞ்சிதளார்ன்னு ரண்டு தட்டாய்

சுழலுமனாதிவிளக்கு தூக்கியாத்மா

நிழலுருவாயெரியுன்னு நெய்யதோ முன்

பழகிய வாஸன வர்த்தி வ்ருத்தியத்ரே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 17)

ஐந்திதழ்களாய் இரண்டடுக்கில் எரியும்

ஆதியில்லா சுழல்விளக்கென அகம்

நிழலுருவாய் எரிய நெய்யாவதோ

அனுபவங்கள் திரிகளாய் எண்ணமாற்றங்கள்.

தனியனின் அகம் குறித்த சித்திரம் ஒன்று இங்கு தீட்டப்படுகிறது. பொதுவாக பிரபஞ்சத்திற்கு அது பொருந்தக்கூடியதே. ஆக, இப்பாடலை பிரபஞ்ச அடிப்படையிலும் புரிந்து கொள்ளலாம்; உளவியல் ரீதியாகவும் பொருள் கொள்ளலாம்.

ஒளியும் இருளும் முழு மெய்மையின் இரு நேரிணைகள்.  சென்ற பாடலில் ஒளிமிகுந்த பக்கம் வலியுறுத்தப்பட்டது. ஆனால், சமநிலை நோக்கு வேண்டுமென்றால் நாம் யதார்த்தத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சூழலையும் நடைமுறை சார்ந்து கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதனால்தான் நாராயண குரு நாம் காண்பனவற்றின், நம் அனுபவங்களின் பின்புலத்தில் உள்ளவற்றிற்கு நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.

அழகிய வடிவொன்றை காணும்போது நாம் மகிழ்கிறோம். அவ்வடிவு நமக்குப் புலனாவதே அது தனிப்பட்ட முறையில் முன்னிறுத்தப்படுவதால்தான் எனலாம். இருளின் பின்புலத்தில் அவ்வடிவு முன் நீட்டப்படுகிறது; அதன் நிழலுக்கு உறழ்பொருளாய் இருக்கிறது என்றும் கூறலாம்.

நாம் ஒன்றை பார்க்கிறோம் என்றால், இருண்ட நிழல்கள்தான் நமக்கு அவ்வடிவை அளிக்கின்றன. ஒரு ஓவியத்திலோ புகைப்படத்திலோ நிழல்களனைத்தையும் நீக்கிவிட்டால் எதுவும் எஞ்சுவதில்லை.  அதேபோல் திரையில் நாம் திரைப்படமொன்றை காணும்போது, வெண்மையான அத்திரையில் திரைப்படம் நிழல்களை வீழ்த்துகிறது. இந்நிழல்கள் திரைப்படக்கருவியில் உள்ள ஒளிக்குமிழின் ஒளியில் உள்ளது. நாம் ஒளியை விட அதிகமாக காண்பது நிழல்களையே.  நமக்கு பொருள் கற்பிப்பவை அவையே. இது கண்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் அனைத்துப் புலன்களுக்கும் பொருந்தும். இதை பார்க்கும்போது, உலகமே ஒரு நிழலாட்டமாகிறது.

இப்பாடலில் புலனனுபவம் என்பது வலி நிறைந்ததாக கூறப்படுகிறது. புலனனுபவம் சமஸ்கிருதத்தில் சம்வேதனா எனப்படுகிறது. இது இரண்டை குறிப்பது.  வித் என்பது அறிதல்;  வேதா என்பது அறியப்படுவது; வேதிதம் என்பது அறியச்செய்வது. இந்நோக்கில், சம்வேதிதம் அல்லது சம்வேதனா என்பதற்கு ‘பொருத்தமாக உங்களை அறியச் செய்வது’ என்று பொருள். அதே போல், வேதனா என்றால் வலி, சம்வேதனா என்பது நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட(பழக்கப்பட்டுவிட்ட) ஒரு வலி. ஒரு குழந்தையை கிசுகிசுமூட்டினால அது சிரிக்கிறது. அதுவே அளவு கடந்தால், குழந்தை அழத்தொடங்குகிறது. காதலர் இருவர் சந்தித்து இணையும்போது, அக்கூடலே பேரின்பம் என்றுணர்கின்றனர். ஆனால், வன்புணர்ச்சி பெரும் வலியை உண்டாக்குகிறது.  இரண்டு நிகழ்வுமே இருவரின் புணர்ச்சிதான். ஆனால் ஒன்று இன்பமானதாகவும் மற்றொன்று கொடூரமானதாகவும் இருக்கிறது.  வாழ்வின் மகிழ்ச்சி எங்கிருக்கிறதோ, மிகச்சரியாக அங்கேதான் வலியும் உள்ளது.

‘எதுவும் படிக்க வேண்டாம், தியானம் செய்வோம்’ என்று நினைக்கும்போது நீங்கள் விளக்கை அணைக்கிறீர்கள். அது வசதியாக இருக்கிறது. பார்ப்பதன் மூலமாக ஒன்றை பாராட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில் விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள். ஆனால், தேவைக்கு அதிகமாக விளக்குகளை ஏற்றினீர்கள் என்றால் அப்பொருள் அதன் அழகை இழக்கிறது. ஒரு ஓவியத்தை சரியான முறையில் நலம்பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவில் சமன்படுத்தப்பட்ட ஒளியில் காணவேண்டும். அப்போதுதான் அதன் அழகு வெளிப்படுகிறது. முதுமையில் கண்கள் வலுவிழக்கும்போது குறைந்த ஒளியில் பொருட்களை சரியாக உங்களால் பார்க்க முடிவதில்லை.  ஆன்மாவே குருடாகி வருவது போல் தோன்றுகிறது. நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்கிறீர்கள். கண் நோய் ஏதேனும் உண்டாகும்போது பிரகாசமான ஒளி உங்களுக்கு வலியை ஏற்படுத்துகிறது. ஒளியை வடிகட்ட கருப்புக் கண்ணாடி அணிய வேண்டியிருக்கிறது. பல வகையிலும், நமக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி தரும் ஒளியே அதே அளவு வலியைத் தருவதாகவும் அமையக்கூடும்.

புலன்களைந்தும் வலியும் இன்பமும் கலந்த கலவையை தம்முள் கொண்டுள்ளன. பேரோசையை கேட்கும்போது அதை நிறுத்த விழைகிறீர்கள். ஆனால் நல்ல இசையை கேட்க விழைகிறீர்கள்.  மெய்யான இசை என்பது அரிதானது. பெரும்பாலும் உலகின் கொடூரமான ஓசைகளை நீங்கள் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. தென்றல் கொணரும் நறுமணங்களை நாம் எப்போதாவது நுகர்கிறோம். எப்போதும் புகையும் கார்பன் மோனாக்ஸைடும் கலந்த மாசையே சுவாசிக்கிறோம். மெல்லிய வருடல்  சுகமளிப்பது. ஆனால் அதுவே அளவுகடந்து நீடித்தால் எரிச்சலூட்டுகிறது. இதனால்தான் இப்பாடலை அழலெழும் என்னும் சொல்லுடன் தொடங்கினார் குரு.

அடுத்ததாக, நமது ஐம்புலன்களும் ஒரு விளக்கின் ஐந்து இதழ்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. இன்று நம்மிடம் மின் விளக்குகளே உள்ளதால் உருவத்திற்கென நம்மிடம் எந்த உணர்வும் இருப்பதில்லை. பழங்காலத்தில் இதழ்கள்போல வடிவமைக்கப்பட்ட தொங்கு விளக்குகள் அறை நடுவே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். காற்றில் அவை உலையும்போதும் சுழலும்போதும் சுவர்களிலும் அறைகலன்களிலும் வியப்பூட்டும் நிழல்களை வீழ்த்தும். புலன்களெனும் ஐந்து எரியிதழ்கள் கொண்ட அத்தகைய ஒரு சுழல் விளக்குடன் நம் வாழ்வு இங்கே ஒப்பிடப்படுகிறது. எரிதல் ஒருவகை வலியை கொடுக்கிறது.  ஆனாலும் நம் கவனம் ஒளியின் விளையாட்டிலும் சுவரில் வீழும் நிழல்களிலும் குவிகிறது.

வலியும் நிழல்களும் ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. புலனுணர்ச்சியின்  இயற்பியல் வேதியியல் தன்மைகள் என்பவை நரம்புமண்டலத்தில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகள். தூண்டல் ஒன்று உள்ளே வரும் ஒவ்வொரு முறையும் இவை மூளையின் மூலக்கூறு அமைப்பை குழப்பத்திற்குள்ளாக்குகின்றன. அறிவின் ஒவ்வொரு கூற்றின் பின்னாலும் ஒரு அதிர்வு உள்ளது. நமக்கேற்படும் அனைத்துப் புலனுணர்வுகளும் நம் அமைப்பில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகளே. ஏதொரு புலனுணர்வும் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கும்போது நாமேதும் அறிவதில்லை. உண்மையில் நம் அனுபவம் என்பதே வேதியியல் மற்றும் மின் தூண்டல் ஏற்படுத்தும் நரம்பியல் கிளர்ச்சி, மின் அதிர்வுகளும் தெறிப்புகளும் ஏற்படுத்தும் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் உண்டாகிறது. இத்தகைய இடையூறுகள் நிகழும்போதுதான் நம்மில் அறிதல் நிகழ்கிறது. இச்செய்கை முதலில் தொடங்கியபோது அதனை அறிய எவரும் இருக்கவில்லை. எனவேதான், குரு இதனை அனாதி – தொடக்கம் அற்றது – என்கிறார்.

அண்டவியல் நோக்கில் நாம் நிலம், நீர், எரி, காற்று, வெளி என்ற ஐந்து பருக்களை கொண்டுள்ளோம். இவை ஒவ்வொன்றும் நம் புலன்கள் ஒன்றுடன் ஒத்திருக்கின்றன – ஒலி வெளிமூலம் பரவுவது; தொடுகை காற்றின் மூலம் நிகழ்கிறது; காட்சிகள் எரியால் ஒளியூட்டப்படுகின்றன; சுவை நீரால் ஆக்கப்படுகிறது; மணங்கள் மண்ணிலிருந்து எழுகின்றன.  ஓர் உடலுறுப்பு – கண், காது, தோல், நாசி, நாவு – இப்புலனுணர்வுகளுள் ஒன்றுடன் இசைகிறது. ஆக, நம்மில் இயல் (உடல்) மெய்மையுடன் அக (மன) மெய்மையும் உள்ளது. இரு அடுக்குகள் உள்ளன எனலாம். உள் வரும் தரவுகளை இயல் அடுக்கு மூளையின் மின்வேதி மொழிக்கு மாற்றுகிறது. அக அடுக்கோடு ஒவ்வொரு புலனனுபவத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்க முயல்கிறது.

மேலை உளவியலாளர் கூற்றுப்படி, அக நிலை ஒன்றை உருவாக்கும் இயல் அமைப்பு நம்மிடம் உள்ளது. ஆனால் இந்திய உளவியலாளரோ இயல் அமைப்பை இயங்கச்செய்யும் ஒரு அக நிலை நம்மில் உள்ளது என்பர். நனவழிந்த நிலையிலோ ஆழ் உறக்கத்திலோ இருக்கும்போது உங்களுக்கு தேனின் சுவை தெரியாது; உங்களைத் தொடுவது எது என உணர மாட்டீர்கள்.  உளவியல் அமைப்பு குறைவின்றி இருந்தாலும், விழிப்பு நிலையிலன்றி புலன்களின் அனைத்து இன்பங்களையும் தூண்டுதல் இயலாது. உறங்குபவரிடம் நீங்கள் பேசினாலும் அவரது காதுகள் திறந்துதான் இருக்கும், ஒலி அவற்றில் விழும், செவிப்பறையில் அதிர்வுகள் எழத்தான் செய்யும். அது இயல் நிகழ்வு. அதிர்வுகள் செவிப்பறையில் செயல்பட்டாலும் அவர் எதையும் கேட்பதில்லை. அவரது நனவுநிலைக்கும் புறத்தூண்டலுக்கும் இடையில் உள்ள தடை எது? ஒருங்கிணைவு உள்ளிலிருந்து வர வேண்டும். இதனால்தான் இந்திய உளவியலாளர் அகத்திலிருந்து உளவியல் அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை நகர்த்துகின்றனர்.

மேலை உளவியலாளரோ தூண்டலின் நுழைவிலிருந்து அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை இடுகிறார். அதன் பின்னர் உள்ளிலிருந்து துலங்கல் வருகிறது. இவ்வாறல்லாமல், தேர்ந்தெடுத்த வடிவமைக்கப்பட்ட துலங்கல் பற்றி நாராயண குரு சிந்திக்கிறார். இதில் உங்களது ஆழ்மன முதிரா நினைவுகளும் உட்கிடையான இயல்கைகளும் அவாக்களும் இருக்கின்றன. உங்கள் உள்ளே ஏற்கனவே உள்ள ஒன்றுடன் பொருந்தும்போதுதான் வெளியிலிருந்து வரும் தூண்டல் எதற்கும் பொருள் ஏற்படுகிறது. நீங்கள் காணும், தொடும், சுவைக்கும், நுகரும், கேட்கும் ஏதொன்றையும் புரிந்துணரவேண்டுமென்றால், அதற்குப் பொருத்தமான கருதுகோள் ஒன்று உங்கள் உள்ளில் இருக்க வேண்டும்.  அக்கருதுகோள் ‘வாசனை’யாக உங்களில் உட்கிடையாக உள்ளது.  நினைவாற்றல், கற்றல், அனுபவம், கல்வி என அனைத்துப் புலங்களையும் உள்ளடக்கிய உடலியல் உளவியல் மூலமே குரு சொல்ல வருவதென்ன என்பதை நாம் சரியாக அறியமுடியும்.

எல்லாம் இங்கே எளிமையாக தொகுத்துக் கூறப்படுகிறது: வெறும் ஐம்பொருண்மைகளினால் ஆக்கப்பட்டதாக அண்டத்தை நீங்கள் காணலாம். பின் அதனை ஏன் நாம் இயலுலகம் என்கிறோம்?  அறுதியான விதிகளின் இயக்கம் அளிக்கும் பெருவியப்பால். சூரியமண்டலத்தின் நடுவே கதிரவன் இருக்க ஒரே மாதிரியான சுற்றுப்பாதையில் மாறா வேகத்தில் கோள்கள் அதைச் சுற்றி வருகின்றன. நமது பார்வையில் அவை எப்போதும் ஒன்றையொன்று குறுக்கிட்டாலும் ஒருபோதும் அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்வதில்லை.  அவையெல்லாம் ஒரு வெற்றிட வெளியில் கிடந்தாலும் வீழ்வதோ விலகிச்செல்வதோ இல்லை. பூமி பெருமளவு நீரை கொண்டிருக்கிறது. சுழன்றுகொண்டும் சுற்றிக்கொண்டுமிருந்தாலும் நீரானது வீழ்வதில்லை. கொள்கலம் எதுவும் இல்லாவிடினும் பூமியின் அசைவைக் கடந்தும் நீரானது ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் அதனதனிடத்தில் தக்க வைத்திருப்பது எது? வியப்பாக இருக்கிறது! தான் தலைகீழாக நடப்பதாக ஒரு ஆஸ்திரேலியன் ஒருபோதும் அறிவதில்லை. ஒரு ரஷியனோ வடக்கு ஐரோப்பியனோ தன் கால்களில் நிற்கும்போது நியூசிலாந்தன் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருக்க, இந்தியர்கள் ஒருபக்கமாக சாய்ந்து நடக்கிறார்கள். இது ஆச்சரியமான ஒரு பகடியல்லவா? அண்ட விதிகளை,  நாமறியாமலே எல்லாம் ஓர் ஒழுங்கிற்குள் இருப்பதை எண்ணிப்பார்த்தால் எல்லாமே பெருவிந்தைதான்.

ஆக, எல்லாவற்றிலும் குறிப்பிட்ட அண்டவிதி ஒன்றுள்ளது. ஒருபுறம் இவ்விதி இருந்தாலும் மற்றொருபுறம் ஜடத்திணிவுகள் உள்ளன. அண்மையில், செவ்வாய் கிரகத்தில் ஒருவகை அறிவுசார் உயிர்கள் இருப்பதற்கான நம்பிக்கை தோன்றியது. அங்கிருந்து தகவல்களைப் பெற பெரும் செலவில் கருவிகள் அங்கு அனுப்பப்பட்டன. எதை கண்டடைந்தோம்? ஒன்றுமில்லை. ஜடப்புழுதிக் குவியல் மட்டுமே கிடைத்தது. ஆக, அண்டரீதியாக இரண்டடுக்கு அமைப்பொன்று உள்ளது. ஒருபுறம் நுட்பமான கணிதவிதிகளைக் கொண்டு கருவிகளை தொலைவிலுள்ள கோள் ஒன்றுக்கு நம்மால் அனுப்ப முடிகிறது. மறுபுறமோ இருண்ட எடையேறிய பொருள் கொண்டது.

தனிப்பட்ட முறையில் நமக்குள்ளும் இவ்விரண்டு அடுக்குகள் உள்ளன.  நாம் புழுதித்திரள்களால் ஆக்கப்பட்டிருந்தாலும் நம்முள் சிறிதளவு அன்பு உற்பத்தியானதும் அப்புழுதியையே எவ்வளவு விரும்பத் துவங்குகிறோம்! வெறும் புழுதி என்று நாம் சொல்வதில்லை. அன்புக்குப் பாத்திரமானவரை மேலும் மேலும் இறுக அணைக்கிறோம்.  நம்முடல்கள் ஒருவரது ஆன்மா மற்றொருவரின் ஆன்மாவுடன் கலக்கவிடாமல் தடுக்கின்றன. ”உன்னுடன் ஒன்ற விரும்புகிறேன்.  ஆனால் இந்த உடல் நம்மிடையே உள்ளது.  நாம் ஒன்று கலப்போம்” என நினைக்கிறோம். நற்கூறு இணைய விரும்புகிறது; ஆனால் உடல் குறுக்கே நிற்கிறது. நமது இரு அடுக்குகள் – உடலும் ஆன்மாவும், பொருளும் ஆவியும்.

ஒரு இகல் கூறும் ஒரு அகல் கூறும் உள்ளது; தூண்டலொன்றும் துலக்கமொன்றும்; ஒரு புலனுணர்வமைப்பும், ஒரு இயக்க அமைப்பும்.  நம் அமைப்பினுள்ளேயே இவ்விருமைகளும் விருப்பு வெறுப்புகளும் எல்லாம் உள்ளன.  நாராயண குரு இவையெல்லாவற்றையும் தொகுத்து “இரு அடுக்குகள்” என்று மட்டும் கூறுகிறார்.  அதன் கிளைத்தல்களை நாமே கண்டடைவதற்கு விட்டுவிடுகிறார். நம்முள் இயங்கும் பல்வேறு அடுக்கிணைகளை நாம் காணலாம் – புறம் அகம், இயக்கம் உணர்வு, பொருளியல் ஆன்மீகம், உடல் அகம், இன்ன பிற.

இவற்றிலெல்லாம் உள்ள சோகக் குறிப்பொன்று உண்டு. நிகழ்காலம் என்பது இறந்தகாலத்தின் படைப்பு; அதன் உணர்கொம்புகள் எதிர்காலத்தில் நீள்கின்றன; நாம் இந்த வலையில் அகப்பட்டிருக்கிறோம். நவீன அறிவியல் வளர்வதற்கு முன் பாவம் என்னும் மதம்சார் மூடநம்பிக்கையால் (சிலர் மதநம்பிக்கை என்பர்) நாம் அச்சுறுத்தப்பட்டோம். நம் முன்னோரின் பாவங்களை நாம் சுமக்கிறோம் என்று கூறப்பட்டோம். ஆதாம் இறைவனுக்கெதிராக தவறிழைத்தான், பாவச்செயல் புரிந்தான். அவனது முதல் பாவத்தில் மொத்த மனிதகுலத்திற்கும் பங்கிருக்கிறது.

முன்பு நாம் நம்பிக்கையாளர்களாக இருந்தோம். உலகம் ஒருநாள் அழியும் என்ற தரிசனம் தந்த அச்சுறுத்தலே எல்லோரும் கிறிஸ்துவை நம்புவதற்கு வழிவகுத்தது.  ”உலகம் அழியப்போகிறது.  விரைந்து வாருங்கள்” என்பதே செய்தியாக இருந்தது.  இப்போது சமய சித்தாந்தங்களுக்கு நம்மிடம் செல்வாக்கு இல்லை. அந்த இடத்தை அறிவியல் புனைவு எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது. எல்லாம் எரிந்துபோகப் போகிறது என்று அஞ்சுபவர்கள் இப்போது அறிவியலாளர்கள்தான்.

மதத்தை நாம் புறந்தள்ளியபோது, அவ்வெற்றிடத்தை நிரப்ப அறிவியல் வந்தது.  அதன் மாயக் கதைகள் மேம்பட்டவையா? முன்பு ஜூலியஸ் சீஸரில் இருந்த குறைந்தபட்சம் எழுபத்தெட்டு அணுக்கள் நம் ஒவ்வொருவரிலும் இருக்கிறது என்று எங்கோ படித்தேன். நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றும் நம்முள் ஒரு கலவையாக இருக்கிறது. அடுத்ததாக, யூதாவின் அணுக்களிலும் கிறிஸ்துவின் அணுக்களிலும் எத்தனை நம்மில் உண்டு என்று யார் கணக்கெடுக்கப் போவது?

மனிதன் கிமு 4004 அக்டோபர் மாதம் 22ஆம் நாள் உருவாக்கப்பட்டான் என்று கிறிஸ்தவர்கள் கவனமாக கணக்கிட்டுள்ளார்கள்.  இப்போது கார்ல் சாகன் பாக்டீரியாக்கள் மூன்று பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் வைரஸ்கள் அதைவிட இரண்டு பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் கூறுகிறார்.  மனிதன் சுமார் பத்து மில்லியன் வருடங்கள் பழமையானவன்.  ஆனால் இன்னும் மிகச்சரியான நாள் குறிக்கப்படவில்லை.  மேலும் ஒவ்வொரு குரோமோசோமிலும் டிஎன்ஏ இருக்கிறதென்றும் ஒவ்வொரு டிஎன்ஏ-விலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் உள்ளன என்றும் அவர் கூறுகிறார்.  ஆக, நாம் எது செய்தாலும் இடர் ஏற்படுத்துவதற்கென்று ஐந்து பில்லியன் வருடங்கள் சேர்த்து வைத்த தகவலைச் சுமந்துகொண்டு இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் நம்முள் அமர்ந்துள்ளன.  இது மதத்தைவிட மிகவும் மோசமானது.  ஆதிபாவம் குறித்த அச்சத்தை மட்டுமே மதம் நமக்கு அளித்தது.

நான் சொல்வது பெரும்பாலும் நகைச்சுவைக்காகத்தான். சொற்பொருள் வேறுபாடுகளை நீக்கிவிட்டீர்கள் என்றால் அறிவியல் புனைவும் மதம் சொல்லும் புராணமும் ஒன்றே போல் இருக்கும்.

எப்படியாகிலும், நாராயண குரு இத்தகைய கவர்ச்சிகரமான கோட்பாடுகளுக்குள் புக விரும்புவதில்லை.  நம்முள் எரியும் விளக்கிற்கு எண்ணெயாக பழைய வாசனைகள் உள்ளன என்பதை நாமறிய வேண்டும் என்று மட்டுமே விழைகிறார். மிக எளிய கொள்கைதான். வாசனை என்பதுதான் என்ன? இரண்டு கோட்பாடுகளை நான் வைத்திருக்கிறேன். ஒன்று மறுபிறப்பை நம்புவோருக்கு, மற்றொன்று அதை நம்பாதவருக்கு. நம்பிக்கை அற்றவர்களுக்கு மரபியல் கோட்பாடு அதன் சாரத்தை வெளிப்படுத்தும்.  நம்புவோருக்கான கோட்பாட்டை நான் சொல்வேன்.

நமது நண்பர் பியானோவை இசைத்து அருமையான இசையை நமக்கு வழங்குகிறார். அதை கேட்டுக்கொண்டே நான் என் அறையில் தலைசாய்க்கிறேன். அது எனக்கு வியத்தகு புலனின்பத்தை அளிக்கிறது. அதில் கரைந்துருகி உறங்குகிறேன்; விழித்த பின்பும் அதில் திளைக்கிறேன். கேட்டுக்கொண்டே இனிய தளங்களில் சஞ்சரிக்கிறேன். இது புதிய ஒன்று, சென்ற வருடம் இந்த சொகுசு எனக்கு கிட்டவில்லை. இப்போதோ அவர் அடிக்கடி வருகிறார். அடுத்த முறை உறங்கச் செல்கையில், அவர் இல்லாவிடில் ‘இன்று நல்ல தூக்கம் இல்லை, இசைப்பின்னணி இல்லை’ என வருந்துகிறேன்.

இன்னொரு நண்பர் எனக்காக அருமையான இனிப்பை கொண்டு வருகிறார். அதை பார்த்த உடனேயே அகம் விழித்தெழுகிறது. ‘ஆ! இதோ வருகிறது!’ இரண்டுமுறை சுவைத்துவிட்டீர்கள் என்றால் அவற்றை உங்களால் ஒதுக்க முடியாது.  ஜப்பானிய எள்ளு மிட்டாய் மேல் ‘எச்சரிக்கை! பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்குவது!’ என்று எழுதப்பட்டிருகிறது.  பின்னர் ‘அதனால் என்ன? உங்கள் உடலுக்கு நல்லதே!’ என்கிறார்கள்.

இவையே சம்ஸ்காரங்கள் எனப்படுகின்றன. புலன்களின் அனுபவம் செறிவாக்கப்பட்டு நினைவுத் துண்டாக அமைப்பில் தேக்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருதத்தில் சம்ஸ்காரம் என்பது ‘பண்படுத்தப்பட்டது’ என்ற பொருள் தருகிறது.  உங்கள் உள்ளே பண்படுத்தப்படுவது. ஒரு கச்சா அனுபவம் பண்படுத்தப்பட்டு உள்ளே வைக்கப்படுகிறது. பியானோ இசையை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் இடத்தை அடைத்துக்கொள்ளும் அத்தனை பெரிய பொருள் தேவை. அதுவே பண்படுத்தப்பட்டு ஒலி நாடாவில் பதிவுசெய்யப்பட்டுவிட்டதென்றால் அதை என் சட்டைப்பையில் எடுத்துச்செல்ல முடியும். அதுவே மேலும் செறிவாக்கப்பட்டால் சிறு படிகங்களால் வானலை மூலம் அதை பெறமுடியும். அது ஒரு பெரும் பல்லிய விளைவை ஏற்படுத்த முடியும். இந்த இடச்சிக்கனம் வியப்புக்குரிய ஒன்று.

ஒருவர் பாடியதை வானொலி நிலையம் வளிமண்டலம் மூலம் அனுப்பும்போது அது இசையாக ஒலிபரப்பப்படுவதில்லை. வானலையாக அது செல்கிறது.  அதுபோலவே, இவ்வாழ்வில் நான் அனுபவித்தவை செறிவான வடிவில் என் சம்ஸ்காரமாய் என்னுள் வைக்கப்படுகிறது.  அவற்றின் சாரத்தை எல்லாம் நான் என் அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துச் செல்கையில் அவை மேலும் செறிவாக்கப்படுகின்றன.  முதலில் இயற்பொருள் சார்ந்ததாக இருந்தது நுட்பமானதாக ஆக்கப்பட்டது. அது இப்போது காரணமாகிறது.  இக்காரணக் கூறு வாசனை எனப்படுகிறது.

எனது முற்பிறப்பிலிருந்து எவையெல்லாம் என்னை வந்தடைந்துள்ளனவோ அவையெல்லாம் எனது நிகழ் வாசனை.  அத்துடன் இன்றைய சம்ஸ்காரமும் சேர்கிறது.  எனது சம்ஸ்காரம், நான் அடுத்த பிறவிக்குச் செல்லும்போது ஒரு நாள் வாசனையாகும்.  முற்பிறப்புகளின் வாசனையும் இப்பிறப்பின் சம்ஸ்காரமும் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும் இறந்தகாலம்.  அந்த நிகழகாலம் எதிர்காலத்தை அனுபவிக்கத் துடிக்கிறது.  நான் எதிர்காலத்தை விருப்புடன் எதிர்நோக்குகிறேன்.  ஏற்கனவே எனக்கு ஏற்பட்ட வலிநிறைந்த அனுபவங்களால் கூடவே பதற்றமும் உள்ளது.  பல்மருத்துவரிடம் செல்வதற்கு வண்டியில் ஏறும்போதே கொடுமைகளை எதிர்நோக்குகிறேன். ‘ஐயோ!’ அது எதிகாலத்தில் உள்ளது.  ஆனால் வலியும் அசௌகரியமும் வீட்டின் கதவைத் தாண்டியதுமே தொடங்கிவிடுகின்றன.  கழிநிகழ்வெதிர் என அனைத்திலும் வாசனையின் தாக்கம் உள்ளது.  உண்மையில் ஐம்புலன்கள் மூலம் எரிக்கப்படும் வாசனையின் வெளிப்பாடே நிகழ்வென்பது.  விளக்கின் திரிகள் (வர்த்தி) ஐம்புலன்கள்; சுடர்களோ (விருத்தி) நமது அனுபவம் எனும் மாற்றங்கள்.

இப்பாடலில் நாம் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பேரின்ப நிலையிலிருந்து இவ்வுலகில் நாம் பொருந்தக்கூடிய இடத்திற்கு மீண்டும் கொண்டுசெல்லப்படுகிறோம். இந்த யதார்த்தமான, அத்தியாவசியமான இருத்தல் பண்புக்கூறுகளில் இருந்துதான் நாம் உயர் தளத்திற்கு செல்லவேண்டும். வலி தரக்கூடிய உடலையும் மனத்தையும், அளவுக்கதிகமாக தூண்டப்படும்போது வலியுண்டாக்கக் கூடிய புலன்களையும் நாம் கொண்டுள்ளோம் என்பதையும், கடந்தகாலத்தின் குப்பைகள் அனைத்தையும் நம்முடனேயே எப்போதும் சுமந்து செல்கிறோம் என்பதையும் நாம் ஒருபோதும் மறக்கலாகாது.  இவை எல்லாம் மெய்.

இதன் மேல்தான் நாம் நம் மகிழ்வையும் முழுமுதலைப் பற்றிய புரிதலையும் கட்டி எழுப்ப வேண்டும். விளக்கு நம் அகத்தில், முழுமையான அறிவில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முழுமையான அறிதல் நிலையில் நம் உடல் மற்றும் அகத்தை நாம் கொண்டுள்ளோம். நாம் அனுபவம் என்று சொல்வது நிழலை; ஆகவே அது இருண்மை. அகம் என்பதே மெய். இந்த நிழலுக்கே பழகிவிட்ட நாம் அகத்தின் ஒளியை அறிவதே இல்லை. ஒரு நிழலிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு தாவிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

இப்பொருள் குறித்து அறிய விரும்புவோர் ப்ளேடோவின் குகை உருவகத்தை படிக்க வேண்டும்.  சிலர் வாழும் குகை ஒன்றைப்பற்றி அவர் பேசுகிறார்.  எதிர்ச்சுவரில் விழும் தங்களது நிழல்களை அவர்கள் நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீண்ட நாள் பழக்கம் காரணமாக தங்களை அந்நிழல்களுடன் அடையாளம் காண்கின்றனர். நிழலொன்று தன் தலையை திருப்பும்போது அவர்கள் தங்கள் தலையை திருப்புவதாக எண்ணுகின்றனர். தங்கள் நிழல்களைச் சுற்றி ஒரு ஒட்டுமொத்த கோட்பாட்டை உருவாக்குகின்றனர். அதிலொருவர் திரும்பி நிழலை வீழ்த்தும் ஒளி மூலத்தை நோக்க விழையும்போது தான் ஒரு இடத்தில் திரும்பமுடியாத வண்ணம் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறார். ‘நான் தளைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்’ என அவர் கூவுகிறார். எல்லோரும் அவரைப்பார்த்து நகைக்கின்றனர். ‘சரியான முட்டாள்! தளைக்கப்பட்டிருக்கிறானாம்! தான் ஒரு நிழலல்ல என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்!’ அவர்கள் தாங்கள் அறிவாளிகள் என்றும் அவர் பைத்தியக்காரன் என்றும் எண்ணுகின்றனர்.

அவர் திரும்புவதற்கு முயன்றுகொண்டேயிருக்கிறார். போராடும்தோறும் தளையை அதிகமாக உணர்கிறார். ஆனால் இறுதியில் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஒவ்வொருவருக்குப் பின்னாலும் அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிழல்களை வீழ்த்தும் ஒளி இருப்பதை காண்கிறார். அவ்வொளியை நோக்கி செல்கையில் எரியும் நெருப்பை காண்கிறார். நெருப்பைத் தாண்டி, குகைவாயிலைத் தாண்டி செல்கிறார். அங்கே அவர் வானில் ஒளிரும் சூரியனை காண்கிறார்.

சூரியனைப் பார்க்கும்போது கண்கள் கூசுகின்றன. தொடர்ந்து அவரால் நோக்க முடிவதில்லை. அதற்குமுன் அவர் அவ்வளவு பிரகாசமான ஒளியை கண்டதில்லை. அவரது சக்திக்கு மீறியதாக அது இருக்கிறது. குருடாகிறார். ஆனால் இறுதியில் சூரிய ஒளியில் பார்ப்பதற்கு அவரது விழிகள் பழகிவிடுகின்றன. மெய்யான உலகை, சுற்றியுள்ள மெய்யானவற்றை அவரால் பார்க்க முடிகிறது. ‘தெய்வமே! இத்தனை நாட்கள் இவற்றின் நிழலை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்! என் உடன்பிறந்தோர் இன்னும் இருட்டறையில் அல்லல்படுகின்றனர். நான் திரும்பிச் சென்று அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும்’ என்று எண்ணி குகைக்குள் மீண்டும் செல்கிறார்.

குருவானவர் செய்வது இதை மட்டுமே. முதலில் அவர் மெய்யான ஒளியை தேடி அடைகிறார், நிழலுலகில் அகப்பட்டு தவிப்போர் மீது கருணை கொண்டு அவர்களுக்கு கற்பிப்பதற்கென திரும்பி வருகிறார். அவர்கள் காணும் உலகிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு மெய்யுலகம் உள்ளது என்று அவர் கூறும்போது பொதுவாக அவருக்கு எதிர்ப்பே எழுகிறது. அவர் சிலுவையிலும் அறையப்படலாம். ஆனால், இப்பாடலில் தரப்பட்டுள்ள புரிதலை – நாம் இப்போது எங்கிருக்கிறோம்? நம் முன் உள்ள இயல்கைகள் என்ன? என்பதை – நாம் அடைந்தே ஆக வேண்டும்.

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 16

Standard

அதிகவிஷால மரு ப்ரதேஷமொன்னாய்

நதி பெருகுந்நதுபோலெ வன்னு நாதம்

சுருதிகளில் வீணு துரக்குமக்ஷியென்னும்

யதமியலும் யதிவர்யனாயிடேணம்

அகன்று விரிந்த பெரும் பாலையில்

ஆற்று வெள்ளம் போலே வரும் ஒலி

செவி நிறைக்க கண்கள் திறக்கும்

எதுவும் பாதிக்காத உன்னத யதியாகவேண்டும்

                                                     (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 16)

மக்களில் பலருக்கும் இவ்வுலகு ஒரு பாலை போன்றது.  அவர்கள் தான் சாதித்தது என்ன என்று வாழ்வை திரும்பிப் பார்க்கும்போது தாங்கள் எதையும் அடையவில்லை என்பதை அறிகிறார்கள்.  பெரும்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது.  என்ன கிடைக்கும் என்று சுற்றிலும் நோக்கும்போது, அவர்களுக்கு ஏதும் தென்படுவதில்லை. அவர்களின் எதிர்காலம் மழுங்கலாய் இருக்கிறது. அவர்களது எதிர் நிகழ் கழிவெனும் முக்காலமும் பொருளற்றவையாக இருக்கின்றன.  பாலையில் தொலைந்தவனின் வாழ்விற்கு ஒப்பானது அவர்களுடையது. எங்கும் மணல் மட்டுமே சூழ்ந்திருக்கிறது.  மேலும் மேலும் என மணல்.  தூரத்தில் எங்கோ நீலமான தெளிந்த நீருடனான ஒரு கால்வாய் அவர்களுக்கு தெரிகிறது.  அதை நோக்கி ஓடுகின்றனர். அது காணாமலாகிறது,  அது வெறும் கானல்தான் என்று தெரிகிறது.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொரு கானலுக்கென ஒடி ஓடி சலித்து பயனற்ற தமது துரத்தல்களை கைவிட்டு  நம்பிக்கையிழந்து சாய்கின்றனர்.

சிலர் இதனை தம் வாழ்வின் இறுதியில், மரணத்தறுவாயில்தான் உணர்கின்றனர்.  மரணப்படுக்கையில் கைவிடப்பட்டவர்களாய் கிடக்கும்போது, அவர்கள் வாழ்ந்த மொத்த வாழ்வும் பயனற்றதாய் தோன்றுகிறது.  துயர் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது.  அந்நிலையில் செய்வதற்கேதுமில்லை.  ஆனால் சிலர் வாழ்வில் முன்னதாகவே இதை உணர்கின்றனர்.  வாழ்த்தப்பட்ட அவர்களுக்கு சிறுவயதிலேயே தம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகின் விழுமியங்களில் ஏதோ தவறிருக்கிறதென்பது தெரிந்துவிடுகிறது. அறிவுகூர்ந்த இவர்களுக்கு விழுமியங்களாகத் தோன்றுவனவற்றின் மதிப்பு குறித்து ஐயம் தோன்றுகிறது.

விழிகள் வெளிப்புறமாக திரும்பும்போது பலவிதமான கவர்ச்சிகள் கண்ணில் படுகின்றன.  இயல்பாக நாம் அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறோம்.  இக்கவர்ச்சிகளை அடைவதற்கான செல்வழியை கண்டடையவே நாம் நம் செவிகளை பயன்படுத்துகிறோம்.  கண்ணின் தேவைக்கேற்ப பயன்படும் கருவியாகவே நம் காது ஆகிவிடுகிறது. ஆனால், வாழ்த்தப்பட்ட ஒருவரின் காலடியில் நாம் கண்மூடி அமர்வோமேயானால், சான்றோர் அனைவரும் தரும் ரகசியத் திறவுகோலை அவரும் நமக்களிக்கக்கூடும் – யேசு சொல்வதைப்போல இறைவனின் ராஜ்யத்திற்கான திறவுகோலை; கிருஷ்ணன் தானுறைவதாகக் கூறும் மனக்குகைக்கான திறவுகோலை.

நம்மனைவருள்ளும் இடையறாமல் தொடர்ந்து இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னிசை ஒன்றுண்டு.  ஆனால் நாம் அதற்கு செவி கொடுப்பதில்லை.  அதை கேட்பதொன்றும் செயற்கரியதல்ல.  நாம் வெறுமனே கேட்க வேண்டியதுதான்.  நம் உடல் செயலற்ற பொருண்மை அல்ல, அது ஒரு பெரு நகரம் போன்றது.  நகரத்தின் போக்குவரத்து போன்றது அதன் இசை. அதற்கு காதுகொடுக்கும்போதுதான் – வேறொன்றிலும் நம் கவனம் செல்லாதபோதுதான் – நாம் அதை கேட்கிறோம்  எப்போதும் நம்முள் பலவும் நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அணுத்துகளும் வேகமாய் சுற்றி வரும்போது ஒரு ஸ்வரத்தை எழுப்புகிறது. ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனக்கேயுரித்தான் ஒரு இன்னிசை வரியை கொண்டுள்ளது.  ஆக, இலட்சக்கணக்கான ஸ்வரங்கள் நம்முள் எழுந்து முடிவிலா ஒரு மகத்தான இசைக்கோவையில் கலக்கின்றன.  நம் அகம் நோக்கி நாம் திரும்புவோமென்றால் நம்மால் இந்த இசையை கேட்க முடியும்.  இது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக ஒலிப்பது.  எனக்கு யாரோ தம்பூராவில் சுருதிசேர்ப்பது போல், யாரோ யாழிசைப்பது போல் கேட்கும்.  இந்த உள்ளொலி நாதம் எனப்படுகிறது. குருவின் காலடியில் அமர்ந்து அவர் சொல்கேட்கும்போது இந்த நாதம் மேலும் பன்மடங்கு பொருள்கொள்கிறது.

யேசு சொலவதைக் கேட்க மக்கள்திரள் மலைக்குச் சென்ற்போது அவர் ஆற்றிய நல்லுரை கேட்டவர்களின் வாழ்வை மாற்றியது.  இரண்டாயிரமாண்டுகள் கழித்தும் அவர் அருளியது இன்றும் நம் நெஞ்சில் நுழைந்து நம்மை தீண்டுகிறது.  நம்மால் கேட்கப்படுவது சுருதி எனப்படும்.  மாணவன் பக்தியோடு குருவின் காலடியில் அமர்ந்து கோருவது காதால் கேட்கப்படும் சுருதி என்பதால் உபநிஷத்துகள் சுருதி எனப்படுகின்றன.  சுருதி என்பது மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் இசை, அதன் படைப்பின், இருப்பின், இறுதியில் ஒருமையில் கரைதலின் இசைக்கோவை.

‘அதுவே நீ’ என்கிறார் குரு.  இதை கேட்கும் மாணவன் ‘அது நானே’ என்று புரிந்துகொள்கிறான்.  இந்தப்புரிதலை அடைவதற்கு முன் மாணவன் ‘நான்’ என்னும் கருதுகோளை துறக்க வேண்டும்.  ‘நான் என்பது இவ்வுடல், இந்த மனம், இந்தப் புலன்கள், நான் இன்ன பெயரால் அறியப்படுகிறேன், இன்ன நாட்டை, குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் நான்’ – இதுதான் தற்போதைய கருதுகோள்.  இவை எல்லோமே ‘நான்’ என்பதன் வரம்பிடும் நிலைமையாக்கங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்படவேண்டும்.  இப்பிழையான அடையாளம் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டது.  குரு நமக்கு அசலான அடையாளத்தை தருகிறார் – “அதுவே நீ”.  இது ‘உபதேச வாக்கியம்’ எனப்படுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வேதகேது என்னும் இளைஞன் இருந்தான். பழங்காலத்தைய கானக குருகுலத்திற்கு கல்விக்கென அனுப்பப்பட்டான். பன்னிரு ஆண்டுகள் கல்வி கற்றான்.  கற்ற கல்வியின் மீது இறுமாப்புடன் வீடு திரும்பியதும் தன் தந்தையிடம் தன் அறிவை பறைசாற்றிக்கொள்வதற்காக சென்றான்.  “வானவியலோ, பொருளாதாரமோ, விற்கலையோ எதுபற்றி வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் தந்தையே.  எல்லாம் இப்போது நானறிவேன்” என்றான்.

தந்தை சொன்னார் “அன்பு மகனே, நம் குலத்தில் உனக்கு முன்பு பலரும் குருகுலத்திற்கு சென்றுள்ளனர்.  ஆனால் யாருமே இத்தகைய செருக்குடன் திரும்பியதில்லை.  என்னவாயிற்று உனக்கு?  சொல், எதை அறிவதன் மூலம் நீ எல்லாவற்றையும் அறிவாய்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய மாட்டாய்?”

ஸ்வேதகேது திகைத்து நின்றான்.  “தந்தையே, அருள்கூர்ந்து கேள்வியை மீண்டும் சொல்லுங்கள். இதுபோன்றதொரு கேள்வியை நான் இதற்கு முன் அறிந்ததில்லை.  தயவு செய்து எனக்குக் கூறுங்கள் – எதை அறிவதன் மூலம் எல்லாவற்றையும் அறியலாம்? எதை அறியாததனால் எதையுமே அறிய முடியாமல் போகும்?  அன்புத் தந்தையே, என் குருமாருக்கும் இது தெரிந்திருக்கவில்லை.  தெரிந்திருந்தால் எனக்கு கற்பித்திருப்பார்கள்.  தங்கள் பாதம் பணிகிறேன்.  என்னை உங்கள் மாணவனாக ஏற்று எனக்கு கற்பிப்பீராக!”

“ஆகட்டும்.  நான் கற்பிக்கிறேன்.  சென்று ஒரு அத்திப்பழத்தை எடுத்து வா!” என்றார் தந்தை.  அவன் சென்று எடுத்து வந்தான்.  “அதை நறுக்கிப் பார்.  என்ன தெரிகிறது?”

“மிகச்சிறிய  விதைகளை காண்கிறேன்.  எள்ளினும் சிறிய விதைகள்.”

“அதை நறுக்கு.”  அதை நறுக்கினான்.  “என்ன தெரிகிறது”

”ஏதுமில்லை எனலாம்.  வெள்ளையாய் ஏதோ மிகவும் கொஞ்சமாக…”

“அத்தி மரம் எங்கிருந்து வருகிறது மகனே?”

“அதிலிருந்துதான்.”

“எனில் இதுதான் அத்தி மரமாகிறதா?”

“ஆம்.”

“தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.  அதுவே நீ என் மகனே. எது கண்ணுக்குப் புலப்படாததோ, ஆயினும் இதெல்லாமாக ஆவதோ, அதுவே நீ.”

தொடர்ந்து சிறிது உப்புப் பரல்களை நீருள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் இட்டு எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி கோரப்பட்டான் ஸ்வேதகேது.  “உப்பு எங்கே?” என்றார் அவன் தந்தை.

”கரைந்துவிட்டது தந்தையே.”

“அதன் மேல்பரப்பைத் தொட்டு சுவைத்துப்பார்.”

அவன் சுவைத்தான்.  “உப்பாயிருக்கிறது.”

“ஒரு ஓரத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பாய் இருக்கிறது.”

”உன் விரலை ஆழத்தில் தொட்டு சுவைத்துப் பார்.”

“உப்பு கரிக்கிறது.”

“கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆயினும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும் பரவிய அந்த உப்பு – அதுதான் நீ மகனே.  தத்வமஸி, ஸ்வேதகேது.”

தந்தை மேலும் மேலும் பல உவமைகள் மூலம் ஒரே மெய்மைதான் எல்லாவற்றிலும் உறைகிறது என்பதையும் அதுவே பலவாகத் தெரிகிறது என்பதையும் விளக்கினார்.  அத்தி விதை முளையாகும்போது அதிலிருந்து இலைகள் முளைக்கின்றன; அவை சிறிதும் வேர்கள் போலிருப்பதில்லை, விதைபோலும் அவை இல்லை.  பின்னர் இலையிலிருந்து வேறுபட்ட மலர்கள் தோன்றுகின்றன. கனிகளும் வேறுவிதமாக இருக்கின்றன.  ஒரு மூலப் பொருளிலிருந்து பல்வகையான வடிவவேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; ஆனால் அவை எல்லாம் ஒன்றே.

இதுவே உபதேச வாக்கியம்.  இந்த அருள் வாக்கை தியானிக்க இரண்டு மந்திரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.  அவை மனன வாக்கியங்கள்.  இதில் ஒன்று ‘பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா’.  நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது, அகவயம் புறவயம் என இரண்டில்லா நிலையை நனவு நிறைத்திருக்கிறது.  ஆயினும் அது கனவாகவோ  அல்லது சிறியவொரு தூண்டலால் விழிப்புநிலையாகவோ மாறக்கூடியது. ‘பிரக்ஞா’ – இம் முழுப்பிரபஞ்சத்தின் விதைநிலம் – உங்களுள்ளே நனவின் அடித்தளமாய் உள்ளது.  கனவில் எல்லா வடிவத்திலும் அது திறந்துகொள்கிறது, புறவுலகில் காணப்படும் அனைத்தையும் விரியச் செய்கிறது.  இதை அறியும் நீங்கள், “நான் காணும் இவ்வேறுபாடுகளெல்லாம் என்னுடையதேயான பிரக்ஞையின் மாறுபாடுகள்தான்” என்கிறீர்கள். பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா: அண்டமெனும் இப்பிரபஞ்சமென நான் காணும் வேறுபாடுகளெல்லாம் முழுமுதலன்றி பிறிதொன்றில்லை.

இப்பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு தனிப்பொருளல்ல, நமது நீட்சியே அது.  அதை நம்மால் மறுக்க இயலாது.  அது நம் அன்பிற்கினியதாக வேண்டும்.  இவ்வுலகு என்பதே நம் அகம்.

இங்குள்ள அனைவரையும் என் அகமாக நான் பார்க்கும்போது, எனது பொறுப்பு பன்மடங்கு கூடுதலாகிறது.  எனது பொறுப்பு என்பது எல்லையற்ற கடப்பாடு; நான் ஒவ்வொருவருக்கும் கடன்பட்டுள்ளேன்.  என் சகோதரனின் பாதுகாவலன் மட்டும் அல்ல நான்; இப்பிரபஞ்சத்தின் மெய்மைக்கும், நீதிநிலைநாட்டலுக்கும், லயத்துக்கும் நானே பொறுப்பு.  நான் என்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். அகவயமாய் திரும்பி நான் தியானிக்கிறேன். சூரியனோ, நிலவோ, பசுமையோ, மனிதரோ, பறவைகளோ, விலங்குகளோ எதையும் நான் காணவில்லை.  தூய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கொண்ட ஒரு அகவய உலகு இது.

என்னுள் உள்ள நில்லா ஊற்று போல், நனவோடை பெருகும் நீரூற்று போன்ற ஒளியிலிருந்து இதெல்லாம் வருகிறது. இது என் ஆன்மா.  இன்னொரு மனன வாக்கியம் : ‘அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா’ – அகமே பிரம்மம், முழுமுதல்.  நீங்கள் கண்களைத் திறந்து பார்க்கும் உலகு உங்களுடையது; நீங்களே ‘அது’; ‘அது’வே பிரம்மம்.  கண்களை மூடிக்கொள்வீர்களென்றால் அப்போதும் நீங்கள் அறிவது பிரம்மமே.  உள்ளும் புறமும், எப்போதும் நீங்கள் காண்பது அதுவே.  அது மனதில் ஒலிக்கிறது: “என் குரு சொன்னார்: ‘அது நீயே; அதுவே நீ’.”  இடையறா தியானம் மூலம், பிரக்ஞானம் பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகில் பங்குகொண்டு, அல்லது அயம் ஆத்ம பிரஹ்மா என்ற தியானத்துடன் உலகிலிருந்து விலகி ஒருவர் அனைத்தின் ஒருமை குறித்த மறைபொருளை அடைகிறார்.

பதினான்காவது பாடலில், புறத்தோற்றத்திற்கு மட்டுமே முனியாகத் தோன்றுபவருக்கு தெரியாத ரகசியம் எனப்பட்டது இம்மறைபொருளே.  அவருக்கு இந்த ரகசியம் பிடிகிடைப்பதில்லை என்பதால் புற உலகானது வானுலகு, வளியுலகு, மண்ணுலகு என மூன்று மடிப்புகள் கொண்டதாய் தெரிகிறது.  எதிர் நிகழ் கழிவெனும் மூன்றாக பகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அவரது அகமோ அறிபவன், அறிவு, அறியப்படுவது என மூன்றாக உடைந்திருக்கும்.  ஆனால் ஒருவருக்கு இந்த அக மறை புலப்பட்டுவிடும்போது அவர் கபட யதியாய், புறத்தோற்றத்தில்மட்டும் முனியாய் இருப்பதில்லை. அவர் யதிவர்யனாகிறார் – கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழும் தவசீலராகிறார்.

ஒருவர் தன் உடலுக்குள் கேட்கும் இடையறா இசைக்கோவையும், எல்லாம் ஒன்றே என்ற குருவின் வாக்கு தரும் புதிய திறப்பும் மூவுலகும் பெரும் ஒத்திசைவால் நிறையும் வரை பாடலை நீட்டிக்கின்றன.  ஆழியின் ஓசை போன்றது அது.  இவ்வொரு இசையால் நிரம்பிய உங்கள் அக உலகை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

தூண்டப்படாத, ஏற்றப்படாத ஒரு ஒளியைப் பற்றி முன்னர் கூறப்பட்டது. நீங்கள் உறங்கும்போதும், விழித்திருக்கும்போதும், பல எண்ணங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போதும் இந்த ஒளி அனைத்தையும் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு, அனைத்தையும் ஒளிபெறச்செய்துகொண்டு இருக்கிறது.  விழி எப்போதும் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறது.  ஆனால் நீங்கள் பாலையில் கானலைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அது வேறு புறம் திருப்பப்படுகிறது.  அக விழிக்கு பதிலாக கவனம் சிதறச் செய்யும் இரு புற விழிகளை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்கள்.  மெய்மறக்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நிறைக்கும் இவ்விசையை நீங்கள் கேட்கும்போது மெய்யறிவு கண்விழிக்கிறது.  அப்போது அனைத்தையும் அதன் வழியாக காண்கிறீர்கள்.  இப்போது உங்களது அனைத்து விருப்புகளும் நீங்குகின்றன.  எதனோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி உங்களில் கூடுகிறது. இதைவிடச் சிறந்த மகிழ்ச்சி வேறேதும் இல்லை. அத்தகைய முனியே நம் மனதிற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.

முந்தைய பதினைந்து பாடல்களின் சாரமும் இப்பதினாறாவது பாடலில் உள்ளது.

அறிவினையும் கடந்து அறிபவனின்
அகத்தும் புறத்தும் பேரொளியுடன் ஒளிரும்
கருவினை  புலனைந்தும் உள்ளடக்கி
மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ந்து வணங்கியோதிடுவோம்

என நாம் தொடங்கினோம்.  விழிகளை விலக்கிக் கொள்பவரே யதி எனப்படுகிறார்.  முதல் பாடலிலேயே கட்டுப்பாடுடைய முனி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.

இப்பாடலில் சாதாரண அறிவு என்பதே பாலைவனம் எனப்படுகிறது.  சாதாரண அறிவைக் கடந்து நீங்கள் செல்லும்போது மட்டுமே பிரபஞ்ச உலகென்றும் அக உலகென்றும் ஒரே நேரத்தில் அகமும் புறமும் ஒளிரும் ஒற்றை மெய்மையை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

இரண்டாவது பாடலில் இவையெல்லாமாக வானில் காணப்படுவது ஒரு சூரியனே என்று சொல்லப்பட்டது. ‘சொல்’லை கேட்டு நீங்கள் தியானிக்கும்போது, அது உங்கள் கண்ணை – நீங்கள் காண்பதற்குப் பயன்படுத்துவதாக உள்ளதோடு மட்டுமல்லாமல் இவையனைத்தையும் உங்களுக்காக படைத்தளித்த கண்ணை – திறக்கிறது.  “எது கண்ணோ அது உலகம்” என்கின்றன உபநிடதங்கள்.  நீங்கள் காண்பது எதுவோ அதுவே உங்களது உலகம்.  “எதை நாம் காண்கிறோமோ அதையே நாம் நம்புகிறோம்” என்கிறது பிரித்தானிய அறிவியலாளர் சங்கம்.  உண்மையில், நாம் எதை நம்புகிறோமோ அதையே காண்கிறோம்.  நம் நம்பிக்கையை மெய்ப்பிப்பதற்காகவே நாம் எப்போதும் பார்க்க முயல்கிறோம்.  ஆக, முழுமுதலுடன் நீங்கள் ஒன்றும்போது எங்கும் முழுமுதலையே காண்கிறீர்கள்.

அதன் பின்னர் ஆழியின் மேற்பரப்பு பற்றியும் அதன் ஆழத்தில் உள்ள விழுமியங்களின் பெரும்செல்வம் பற்றியும் கூறப்பட்டது.   இங்கே, மெய்யறிவு வெள்ளமாய் பெருகுகையில் உங்கள் வாழ்வெனும் பாழ்நிலம் ஆழியின் பெருஞ்செல்வமாகிறது.  வெறும் மணல்துகள்களாய் இருந்தவை இப்போது விலைமதிக்கமுடியாத முத்துக்களாய் மாறிவிட்டன.  நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும், நிகழ்பவை ஒவ்வொன்றும் – மணல்துகளாய் இருந்தது இப்போது பெருமதிப்புடைய முத்தாகிவிட்டது.  நம் மனப்பாங்கில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் நம் தரிசனத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் வாழ்வே செழிப்பாகிறது.  இதைவிட வியப்புக்குரியது, அழகானது எதுவாக இருக்க முடியும்?

ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 15

Standard

பரயுடெ பாலுநுகர்ன்ன பாக்யவான்மார்க்

கொரு பதினாயிரமாண்டொரல்பநேரம்

அறிவபரப்ரக்ருதிக்கதீனமாயா

லரநொடியாயிரமாண்டுபோலெ தோன்னும்

பரத்தின் பால் நுகர்ந்த பேறுபெற்றோருக்கு

பதினாயிரமாண்டென்பது ஒரு கணமே

அபரஉலகுக்கு அறிவு அடிமையானாலோ

அரை நொடியும் ஆயிரமாண்டாக தோன்றுமே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 15)

சிலர் எப்போதுமே ஏதோ ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.  அவர்களுக்கு அழுவதற்கு ஒரு காரணம் வேண்டும்.  அவர்களைச் சுற்றி எப்போதுமே இருள்தான்.  ஆயினும் அவர்களை நாம் கெட்டவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது.  அவர்களது மனம் மிகவும் நுட்பமானது (tender), பிறரது ஆலோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவர்களுக்கு தயக்கமிருக்காது.  அவர்கள் கருணை உடையவர்கள்.   பிறருடனான உறவுகளில் சிக்கல், பொருளாதாரச் சிக்கல், நோய்கள், மனப்பிறழ்வு என பலவகையிலும் அவர்களுக்கு பிரச்சினைகள்.  ஒரு சிக்கலிலிருந்து அவர்களை நீங்கள் மீட்பீர்கள் என்றால் உடனடியாக அவர்கள் பிறிதொரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வார்கள். சில நாட்களில் உங்களால் அவர்களை தாங்க முடியாது போகும்.  அவர்களுக்கு யாராலுமே உதவமுடியாது என்று தோன்றும்.  அவர்களது பிரச்சினைதான் என்ன?  உலகாயதக் கவர்ச்சிகளில் கட்டுண்டவர்கள் அவர்கள்.

ஓரளவுக்கு நம் எல்லோருக்குமே இந்தப் பிரச்சினை உண்டு.  மனிதர்களின் வாழ்வு ஒன்றுடனொன்று பின்னிப்பிணைந்ததாய் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாய் உள்ளது.  நம் அன்பிற்குரியவர்களின் தேவைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டுமென்பது இயல்பே.  நம் தேவைகளும் நம்மை அழுத்தக்கூடும்.  ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போதும் பல்வேறு தேவைகளும் நம் கவனத்தைக் கோரி நம் முன் எழுகின்றன.  ஒரு நண்பனுக்கோ உறவினருக்கோ நாம் உதவ வேண்டியுள்ளது.  சூழ்நிலைகளை பெரிதுபடுத்தக்கூடிய நுட்பமான மனம் கொண்டவராய் நீங்கள் இருந்தால், சிறுசிறு விஷயங்கள்கூட உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டியனவாய் தோன்றும்.  உங்களுக்கு நரம்பியல் பித்து ஏற்படக்கூடும்.  அவசரமாக ஒன்றை செய்துமுடித்தபின் நீங்கள் அதற்காக வருந்துவீர்கள்.  நீங்கள் செய்ததற்காக வருந்தி, செய்ய வேண்டியதற்காக கவலைப்பட்டு, இருண்டதாய் தோன்றும் இக்கணத்தில் நீங்கள் அகப்பட்டுக்கொள்ளும்போது வெறுமனே அமர்ந்து வருந்துவதைத் தவிர செய்யக்கூடுவது வேறேதுமில்லை.

இப்பாடல், இத்தகைய நிலையை அபர பிரக்ருதியில் அகப்பட்டுக் கொள்வதாக சித்தரிக்கிறது. அபரம் என்பது முழுமுதலல்லாததை குறிக்கிறது.  ஒரு சூழ்நிலை பெருகும்போது, ஒன்று பலவாகும்போது, மீள மீள நிகழும்போது அது பிரக்ருதி எனப்படுகிறது.  நம் வாழ்வில் பலதும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்பவை.  காலையில் சிற்றுண்டி அருந்தினாலும் மதியம் பசியெடுக்கிறது. மதிய உணவு உண்கிறோம்.  ஆனால், பொழுது சாயும்போது மீண்டும் பசிக்கிறது.  பசி ஒரு மீள்நிகழ்வு.  நம் உடலோடும் அகத்தோடும் தொடர்புடைய பல தேவைகளும் இவ்வாறாக பெருகக்கூடியவை.

முன்னொரு பாடலில் நாம் நோக்கிநிற்கும் அறிநிலை பற்றி பேசினோம்.  நம்முள் ஒரு பொறியாய் எங்கோ மினுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒளி உள்ளது. கடந்துசெல்லும் வாழ்வின் பண்புகளால் பாதிக்கப்படாதது அது.  இதுவே உண்மையில் நம்முள் உள்ள ஆவியின் பொறி.  அதுவே நம் அகம்.  வாழ்வின் தேவைகள் இந்த மென்னொளியை எளிதாக அடக்கிவிடக்கூடும்.  உங்களை நீங்களே தேடுவீர்களென்றால் அச்சிறு பொறியுடன் நட்பாயிருங்கள்.  உண்மையில் நீங்கள் பிறரிடம் கொள்ளும் அன்பு அதிலிருந்துதான் வருகிறது. அதை பிறிதொருவர் தீண்டும்போதுதான் நீங்களும் அன்பில் திளைக்கிறீர்கள்.  உங்கள் மனம் அந்த தெய்வீகப் பொறியுடன் இணைந்துகொள்ளுமென்றால் உங்கள் உள்ளிலேயே நீங்கள் மேலும் அழகானதொரு உலகை உணர்வீர்கள்.  அதைத்தான் யேசு உங்கள் உள்ளிருக்கும் இறைவனின் அரசு என்றார்.

நமக்குள் அத்தகைய மாபெரும் செல்வம் உள்ளது.  அதை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள் என்றால், கடந்த காலத்தின் வருத்தங்கள் எதுவும் உங்களுக்கு தொல்லை தாரா.  கடந்த காலத்தை நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது.  அது கடந்துபோன ஒன்று.  இறந்தவை புதைக்கப்படட்டும். இறந்தகாலத்தோடு உங்கள் வருத்தங்களையும் புதையுங்கள்.  கத்தோலிக்கர்கள் பாதிரியாரிடம் சென்று குற்ற ஏற்பு செய்வர். குற்றம் ஏற்கப்பட்ட உடன் எதுவானாலும் அது முடிந்துபோனது என்ற உணர்வு வரும்.  அது நல்ல விஷயம்.  இன்னொருவரிடம் சென்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்பதுகூட இல்லை.  ‘நடந்தவை நடந்தவையே; என்னால் செய்யக்கூடுவது ஏதுமில்லை.  அதற்கு மதிப்பேதும் இல்லையென்றால் நான் அதை மீண்டும் செய்யப்போவதில்லை’ என்று சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.  இதை மட்டும் நீங்கள் செய்தால் போதும்; அது உங்களை விட்டு விலகிவிடும்.

எதிர்காலம் குறித்து, ‘அது வரட்டும்.  வரும்போது பார்த்துக்கொள்வேன்’ என்று கூறுங்கள். இதனால் நீங்கள் எதற்கும் திட்டமிட வேண்டாம் என்பதில்லை.  நூறு சிக்கல்களை ஒரே சமயத்தில் கையாள்வதைவிட, பொருத்தமான ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அதை உங்கள் அகம் பெரிதுபடுத்தாவிட்டால், அது செயற்கையானதாக தெரியாது.  உங்களது சிக்கல் என்னவாக இருக்கும்?  உடல் குறித்ததென்றால், மக்கள் ஒருபுறம் பிறந்துகொண்டிருக்கும்போதே பிறர் இறந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.  இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று.  வளர்ச்சி பிற சிக்கல்களை கொணர்கிறது.  பல் முளைக்கும்போது குழந்தை அழுகிறது – அதற்கு நாம் எதுவும் செய்ய இயலாது.  வலியை நம்மால் தடுக்க முடியாது.  குழந்தையுடன் சேர்ந்து அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை.  குழந்தைக்கு பல் முளைக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  சில காலம் சென்ற பின் முடி நரைக்கிறது, சுருக்கங்கள் விழுகின்றன, முகம் மாறுகிறது, பற்கள் உதிர்கின்றன – அதனால் என்ன?  இவையெல்லாம் இயல்பல்லவா?  இவற்றை நாம் பெரிதுபடுத்தவே கூடாது.

ஒரு நாளில் நாம் செய்யவேண்டியதென பல விஷயங்கள் இருக்கக்கூடும்.  சில நாட்களில் அவ்வாறிருக்காது.  தவிர்க்கமுடியாதவை என்று தோன்றும் பல விஷயங்களும் உண்மையில் அவ்வாறானவை அல்ல.  அவற்றை தவிர்க்க முடியும், கைவிட முடியும்.  மனம் வளர வளர சிக்கல்கள் அதிகமாகின்றன. தொலைக்காட்சியாலும் பிற விளம்பரங்களாலும் மனதின் தேவைகள் பெருகுகின்றன.  நீங்கள் நுகர்வோர் என்பதால் உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க எல்லோரும் முயல்கின்றனர்.  அவர்கள் உற்பத்தி செய்வதை நீங்கள் வாங்கவேண்டுமென்றால், உங்களில் பேராசையை உருவாக்கி, இச்சையை தூண்டவேண்டும்.  ஆக, உங்கள் மனதை தாகம் கொண்டதாக, பசியுடையதாக, சோர்வுடையதாக ஆக்கவும் எப்போதும் ஏழ்மையில் உழல்வதாகவும், ‘என்னிடம் இது இல்லை, அது இல்லை’ என்றும் எண்ணச்செய்யும் ஒரு புறச் செல்வாக்கு முயன்றுகொண்டே இருக்கிறது.

நாம் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு விஷயங்களை செய்யவேண்டியிருக்கிறது.  ஒன்று அகவயமாய் சென்று நம்முடையதேயான, தெய்வீகமான நம் அன்பு  நண்பனான ஆவியுடன் நட்பு கொள்ளுதல்.  நம் அகத்தை உள்ளே உணர்கிறோம், அதாவது இறைவனின் அரசை நம்முள் தேடுகிறோம். இன்னொன்று தேவைகளின் புற உலகு.  மிகைப்படுத்தல்களை தவிர்த்து யதார்த்தத்தை உணரவேண்டும்.  நாம் பரிவுடையவர்களாய்தான் இருக்கிறோம், ஆனால் நம் பரிவின் பாங்கு மாறுகிறது.  உங்கள் ஆத்ம நண்பன் இக்கட்டில் இருக்கலாம்; பெரும் இருளில் வீழலாம். உங்கள் இருளை அவர்களுடையதுடன் சேர்க்காமல், உங்கள் மகிழ்வை நோக்கி அவர்களை கொண்டுவர நீங்கள் முயல வேண்டும். உங்கள் மகிழ்வை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் துயரை அல்ல.

இது பெரும்பாலானவர்களுக்கு உவப்பானதாய் இருப்பதில்லை.  அவர்கள் துயருற்ற ஒரு முகத்தைக் கண்டவுடன் தங்கள் முகத்தோற்றத்தை இழந்து தாமும் துயர் கொள்கின்றனர்.  தன் நண்பன் அழுதால் தானும் அழவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றனர்.  அது தேவையே இல்லை.  இரு படையினருக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு ஏவுகணைகள் பறந்து கொண்டிருக்கையில் அங்கே துயருடன் நின்றான் அர்ஜுனன்.  அவனை அடுத்து அதே சூழலில் நின்றிருந்த கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான்.  கடக்க முடியாத இன்னலாகத் தோன்றும் எதுவாயினும் அதிலிருந்து மீள ஒரு வழி நிச்சயம் உண்டு என்பதையே இது காட்டியது.  அர்ஜுனனை திருத்தும் பணியை இந்தப் புன்னகையுடனே கிருஷ்ணன் துவங்கினான்.  அதே போல் நீங்கள் உங்கள் கண்ணீரை அல்ல, உங்கள் புன்னகையையே அளிக்க வேண்டும்.  இது ஒரு நாளில் முடியக்கூடியது அல்ல; ஆனால் நிச்சயம் இயலக்கூடிய ஒன்றே.

நம் நண்பர் வந்து பியானோவை வாசிக்கத் துவங்கியதும் அதில் தன்னையே இழக்கிறார்.  நேரம் போவதே அவருக்கு தெரிவதில்லை.  அமர்ந்து அதை கேட்பவரும் அனைத்தையும் மறக்கின்றனர்.  என்ன நிகழ்கிறது?  நம் அனைவருள்ளும் இசை இருக்கிறது.  நம் வாழ்வே இசைதான்.  நம் வாழ்வில் ஒரு தாளலயம் உண்டு, இன்னிசை உண்டு, இசைவிணக்கம் உண்டு.  நம்முள் உள்ள இன்னிசை தூண்டப்படும்போது ஆவி மேலெழுகிறது.  நம் அக இயல்பு புற இயல்பைவிட முதன்மை பெறுகிறது.  இசைவான ஒரு நிலையில் புற இயல்பும் அக இயல்பும் இணைகின்றன. நாம் நம் ஆழங்களுக்குள் செல்கிறோம்.  இச்சிறு போதில் நாம் இவ்வுலகிலேயே இருப்பதில்லை.  சிறிது நேரம் வாசித்துவிட்டு நம் நண்பர் பியானோவை விட்டு எழுகிறார்.  நாமெல்லோரும் வேறொரு உலகில் உலவிவிட்டு திரும்பி வருவதாக உணர்கிறோம்.  அதே அறையில், அதே மக்களுடன் அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாலும் சிறிது நேரத்திற்கு நாமெல்லாம் வேறாக இருந்தோம்.  நம் இருக்கை மிகவும் வசதியானதாக இருந்தது.  இதெல்லாமே இசை செய்த மாயம்.

இன்னொரு தோழி தனது ஓவிய அறையில் தன் வேலையை செய்துகொண்டிருக்கிறார்.  அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வேலை அல்ல, அழகை படைத்தல்.  தூரிகையின் ஒவ்வொரு தீற்றலும் புது மகிழ்வை தருகிறது.  இதற்கு முன் பார்த்தேயிராத ஒன்று அவரிடமிருந்து உருவாகிறது.  ஒரு புதிய திறப்பு.  இந்தத் திறப்பு விந்தைகளால் நிரம்பியது; அழகின் வெளிப்பாடு அது.  ஆன்மாவின் மையம் விழிகள் காண்பவற்றுடன் இசைந்தொலிக்கிறது.  அக உலகும் புற உலகும் மகிழ்வின் பொறியில் இணைகின்றன.  இந்தப் பொறியுடன்தான் நாம் நட்பு பாராட்ட வேண்டும்.

காதலரிருவர் சந்திக்கின்றனர்.  விழிகோக்கின்றனர்.  மீள மீள ஒருவரையொருவர் விந்தையுடன் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.  அது அவர்களுக்கு சலிப்பதேயில்லை.  தம்மைச்சுற்றி நிகழ்வது எதுவும் அவர்களுக்கு உரைப்பதேயில்லை.  அவர்கள் இருவர் மட்டுமே – உலகில் வேறேதும் இல்லை.  ஒருவரையொருவர் விழுங்கிவிடுவதைப் போல நோக்குகின்றனர். ஒருவரையொருவர் தீண்டுகின்றனர்.  கைகள் பிணைக்கின்றனர்.  அங்கு திகழ்வது பேரின்பம், பேரின்பம் மட்டுமே.

குழந்தை பொம்மையை வைத்துக்கொண்டு விளையாடும்போதும் அதற்கு நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.  ஆனால் எல்லோரும் ஒருமை நிலையிலிருந்து வெளியே வரும்போது, துயர் நிறைந்த உலகு அவர்கள் மீது பாய்வதற்கென வெளியே காத்திருக்கிறது.  இசைக்கலைஞன் இப்போது இசைக்கலைஞனில்லை, காதலர் காதலரில்லை, ஓவியர் ஓவியரில்லை, குழந்தை குழந்தைக்கான் இயல்பில் இல்லை – எல்லோரும் மீண்டும் தேவைகளின் பலியாகின்றனர்.

என்றாலும், உங்கள் அகத்தின் துணைக்கோடல் மூலம் இடையறா இன்பம் எய்துதல் இயலக்கூடியதே.  இறைவன் என்றோ, கிருஷ்ணன் என்றோ, யேசு என்றோ, காதலன் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள் அதை.  அது உங்களுக்கே உங்களுக்கு உரியது. உங்களோடு எப்போதும் இருப்பது.

நாம் சில அதிசய மனிதர்களை பார்க்கிறோம் – அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை, உலகத் தேவைகளிலிருந்து விடுபட்டு மேலெழுந்தவர்கள்,  குப்பை நடுவே வாழ்பவர்கள், உடல்நலம் இல்லாதவர்கள்.  ஆனால் அவர்கள் கண்களில் ஒரு ஒளி இருக்கும். இதயத்தில் களியும், உதட்டில் புன்னகையும், மென்மையான மனப்பாங்கும், அன்பான சொல்லும் அவர்களிடம் எப்போதும் இருக்கும்.  அவர்களால் உங்களை எப்போதும் மகிழ்விக்க முடியும்.  அவர்கள் மறையும் தருணத்தில்கூட அவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருப்பது பெரும் மகிழ்வை தரும்.  உங்கள் முன் ஒளிரும் ஒளி அவர்கள்.  அவர்களின் அருகாமை நம்மை இன்பத்தில் ஆழ்த்தும்.  அவர்களே இவ்வுலகின் உண்மையான ஒளி.  அவர்களுக்கு எதுவும் தேவையில்லை.  ஆனால் தங்கள் வளத்தால் அவர்களால் எல்லோர் மனத்தையும் வளமானதாக ஆக்க முடியும்.  நீங்கள் ஏன் அத்தகைய ஒருவராக ஆகக்கூடாது?  அதற்காக நீங்கள் எந்த மூலதனமும் இட வேண்டியதில்லை.  உங்கள் வாழ்க்கை மனப்பாங்கை சிறிதே மாற்றிக்கொண்டால் போதும்.  உங்கள் வாழ்வு மாறும்போது, அடுத்தவர் வாழ்விலும் மாற்றங்கள் ஏற்படும்.

ரமண மகரிஷியிடம் உலகிற்காக தாங்கள் என்ன செய்யக்கூடும் என்று பலரும் கேட்பர்.  அவர் அவர்களிடம் கேட்பார் “யாருக்காக யார் செய்வது?”  இதன்மூலம் அவர்களின் அகம் தனக்குள்ளேயே குவியும்.  உங்களை நான் மகிழ்விக்க வேண்டுமென்றால் நான் முதலில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.  நான் சோகத்திலாழ்ந்தால் உங்களை எப்படி மகிழ்விக்க இயலும்?  நீங்கள் சிரிக்க வேண்டுமென்றால் சிரிப்பது எப்படி என்று எனக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  நீங்கள் அமைதி பெறவேண்டும் என்று நான் நினைத்தால் அமைதி என்றால் என்ன என்று நானறிந்திருக்க வேண்டும்.  நம்முள் உள்ள அமைதியை, களிப்பை நாம் முதலில் கண்டடைய வேண்டும். நம்முள் உறையும் ஆவியுடனான நமது நட்பு இடையறாததாய் ஆகும்போது மட்டுமே அது இயலும்.

இது ஒரு மாயம் போன்றது; உங்களது நாளைய உலகம் இதே போலிருக்காது.  எதையும் மிகைப்படுத்துவதே உங்கள் வாழ்வாக இருக்கிறது.  நீங்கள் சித்தரிப்பது போல இவ்வுலகொன்றும் அத்துணை கேடானது அல்ல.  மடமை என்பது என்ன?  மனம் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ ஒன்றை மிகைப்படுத்துவதே மடமை.  ஒரு விஷயத்தை, கூட்டாமல் குறைக்காமல் அதன் இயல்பான மதிப்புடன் பார்த்தீர்களென்றால் நீங்கள் செய்வது அறிவுள்ள செயல்.  ஆனால் நாம் எதையும் மிகைப்படுத்தவே செய்கிறோம்.

ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளவரை கடந்துசெல்லும்போது அவர் உங்களைப் பார்த்து புன்னகைக்கவில்லை என்றால் வாழ்த்து சொல்லவில்லை என்றால், “அவருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை போலும்.  அதனால்தான் எனக்கு வாழ்த்து சொல்லவில்லை” என்று எண்ணுகிறீர்கள்.  அந்த அளவுக்கு நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் பற்றாக்குறையுடன் இருக்கிறீர்கள். எப்போதும் பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதில் குறியாக இருக்கிறீர்கள்.

எத்தனை கொடுமையான நோய் இது?  இந்த நோய் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், “நண்பர் வேலையில் தன்னையே இழந்திருக்கிறார்.  அதனால்தான் என்னை பார்க்கவில்லை” என்று நினைப்பீர்கள்.  அது உங்களை மகிழ்விக்கிறது.  “என்னை பார்க்கக் கூட இல்லை.”  “அவர் என்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறார்” என்பது இன்னொரு மனப்பாங்கு.  ஒரே விஷயம் இரு வேறு விதங்களாக பார்க்கப்படுகிறது.  ஒன்று உங்களை காயப்படுத்துகிறது.  மற்றொன்று மகிழ்விக்கிறது.  மகிழ்வதன் பக்கம் இல்லாமல் ஏன் காயப்படுவதன் பக்கம் இருக்க வேண்டும்?  நான் உங்களிடம்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். எங்கோ தொலைவில் உள்ளவர்களிடம் அல்ல.  உங்கள் உலகை அசலான சொர்க்கமாக உங்களால் மாற்ற முடியும்.  இதுவே சொர்க்கம்; வேறெதுவும் அல்ல.  உங்கள் உள்ளங்கையில் உள்ளது இந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த உலகு. ஆனால் நீங்கள் அதை வீசி எறிகிறீர்கள்.

இப்பாடலில் நாராயண குரு நமக்களிக்கும் உறுதி இது.