சௌந்தர்யலஹரீ – 20

Standard

கிரந்தீமங்கேப்*ய: கிரணநிகுரும்பாம்ருதரஸம்

ஹ்ருதி த்வாமாத*த்தே ஹிமகரஶிலாமூர்திமிவ ய:

ஸ ஸர்பாணாம் ர்பம் ஶமயதி ஶகுந்தாதி*ப இவ

ஜ்வரப்லுஷ்டான் த்ருஷ்ட்யா ஸுக*யதி ஸுதா*தா*ரஸிரயா

பாடல் – 20

உன் உடலுமிழும் கதிர்களை 

படிகத்தின் குளிரொளியென தியானிப்பவர்

அமுதம் போன்ற அக ஆற்றல் பெறுகின்றார்

அரவையும் அடக்கக்கூடிய 

அவர்களின் அருட்பார்வை 

காய்ச்சல் கண்டவரையும் காப்பாற்றுகிறது.

**

உணர்வுருவும் பருவுருவும், ஒன்று மற்றொன்றால் அறியப்படும் அளவுக்கு ஒருமை கொண்டவை. சிவ-சக்தி இணைவும் அதே போன்றது. உணர்வுருவின் தன்னொளி  பருவுருவால் எதிரொளிக்கப்பட்டு அனைத்துத் திசைகளிலும் பலவண்ணங்களில் பரவுகிறது, ஆதிமுதல் படைப்பாளினியின் அங்கத்திலிருந்து அமுத ஒளி ஒழுகுவது போல. அறிவெல்லை கடந்தநிலையிலான இறைவன் உடலற்றவன் (நிரவயவீ); படைப்பாளினியோ பிரபஞ்சத்தையே உடலுறுப்புகளெனக் கொண்டவள் (ஸ அவயவீ).

தன் அகமெனும் கருவறையில் உள்ள இறையுருவின் முன் தன்னிறைவுகொண்ட அமைதியில் அமர்பவரே தியானிக்கும் யோகி. ஆனால் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியாத, உடலில்லாத, அனைத்தும் கடந்த முழுமுதலோடு தொடர்புறுத்திக்கொள்ள இயலாது. எனவே, உள்முகமாகச் சென்று கால்விரல் நுனி முதல் உச்சந்தலை வரை உயிர்ப்புறச் செய்யும் ஆன்மாவோடு அகவயமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார். தனது நரம்பு அமைப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு நாளத்திலும் வாழ்வளிக்கும் இறையருளின் அமுத ஆற்றல் ப்ராணனின் வடிவில் பாய்வதை உணர்கிறார்.

தன்னுள் ப்ராணனின் இயக்கத்தை முழுமையாகக் கண்டபின்னர், அவர் அதனை தன் முன் உள்ள சிலையில் எறிவுகொள்ளச் (project) செய்கிறார். அதன்பின்னர் அச்சிலை இயக்கமற்ற வெறும் பருப்பொருள் அல்ல. வழிபடுபவரது இயல் இருப்பே (phenomenal existence) அந்த உருவத்தை உயிர்ப்பிக்கிறது (ப்ராணப்ரதிஷ்டை). அவ்வுரு, ஒரே சமயத்தில் சிவனாகவும் சக்தியாகவும் இருக்கும் முழுமுதலெனும் பெருவியப்பைக் காண்பதற்கான சாளரமாகிறது. ஒன்றன் உச்சி நிலத்தைப் பார்த்தபடியும் மற்றொன்றின் உச்சி விண்ணை நோக்கியபடியும் இரண்டு முக்கோணங்கள் இணைத்துப் பின்னப்படுகின்றன. அப்பின்னலின் உள்ளே அமையும் மண்டலத்தில் வழிபடுபவர் தன்னை வைக்கிறார். ஐந்து மூலக்கூறுக் கொள்கைகளும் நான்கு தெய்வீகப் படைப்புக் கொள்கைகளும் அவரது இருப்பை சூழ்ந்துகொள்கின்றன. 

தலையுச்சி, அநாஹதம், ஸ்வாதிஷ்டானம் ஆகிய மூன்றிலும் இவை நிகழ்கின்றன. ௐ எனும் ப்ரணவத்தை தன் ஸஹஸ்ராரத்தில் தியானிக்கிறார் யோகி. உலகைப் படைக்கும் ஆற்றலின் கதிர்களால் அது நிரப்பப்பட வேண்டும். அதிலிருந்து, அன்னப்பறவையைப் போல, எங்கோ தொலைவில் அழிவிலா இருப்பாக உள்ள துரியத்தின் கடந்த நிலையை அவரால் வடித்தெடுக்க முடியும். இதற்கு நேர் எதிராக, தைஜஸத்தின் கற்பனைகளில் எழும் ஆதி காரணத்தையும், செயல்நிகழ் உலகின் பருமெய்மையாக அது ஆவதையும் அவர் காண்கிறார். ஆக, இரக்கம் மூலமாகவும், இருதுருவமாக்கம் மூலமாகவும் தன்முனைப்பை அழித்து பருவுருவும் உணர்வுருவுமான அனைத்திலும் பரவுகிறார். இங்கு, யோகி சமாதியில் இருக்கிறார். அவரது அக ஆற்றலில், உலகைப் படைக்கும் ஆன்மாவின் அதே படைப்பூக்க ஒளிர்வு நிரம்பியிருக்கிறது.

அடுத்ததாக, யோகி தன் கவனக் குவிவை அநாஹதத்திற்கு கடத்துகிறார். க்ஷ, ப என்ற மந்திரங்களை தியானிக்கிறார். தீவிர ஊழ்கத்தில் முழுமையாகக் கரைவதற்கு இந்த தியானம் யோகியின் அகத்தை தயார் செய்கிறது. அடக்கப்படுவதற்கும், மேன்மையானதாக்கப்படுவதற்குமெனவே அவரது பாலியல் விழைவாற்றல் எழுப்பப்படுகிறது. அபானன் வழியாக அவ்வாற்றல் வெளியேற்றப்படுவதற்கு பதிலாக அவர் அதனை மேல்நோக்கி செலுத்துகிறார். உணர்ச்சிமிகுந்த பாலியல் ஆற்றல், சிறையிடப்பட்ட நாகமென தன் பத்தியை விரிக்கிறது. அது, அகவயமாக, முழுமுதலின் தூய ஒளியால் உயிர்ப்பூட்டப்பட்ட பருந்துபோன்ற அறிவாற்றலோடு (புத்தி) பிணைக்கப்பட்டது. இனப்பெருக்க ஆற்றலானது ஓஜஸாக, யோக ஒளிர்வாக மாற்றப்படுகிறது. இங்கு, சாதகர் ஸ்வாதிஷ்டானத்தில் எரிக்கப்படவேண்டிய எஞ்சிய தன்முனைப்பை இறையின் மீதான தன் தீவிரக்காதல் என்னும் தீயிலிடுகிறார்; ‘ஸ்வாஹா’ என்னும் முழுநிறைவு மந்திரத்தை தியானிக்கிறார். 

இரும்புத் துண்டொன்று காந்தத் தன்மை ஏற்றப்பட்டபிறகு காந்தம் போலவே செயல்படுகிறது. அதே போல், யோகி ரசவாதத்தின் கலமென ஆகிறார். வெறும் பார்வை மூலமே, பிறரை வருத்தும் பாலியல் விழைவை அவரால் கட்டுப்படுத்த முடியும். பாலியல் சேர்க்கைக்கான பெருவிழைவுக்கு பதிலாக அங்கே உன்னதமானதன்மேல் காதல் எழுகிறது. போட்டியும் பொறாமையும் நிறைந்த வாழ்வின் பதற்றங்கள் இல்லாமலாகின்றன. அங்கே பகைமை இல்லை, அச்சம் இல்லை. யோகி மற்றெல்லோருக்கும் அமைதிப் புகலிடமென ஆகிறார். தேடலுக்கான அர்த்தங்களும், சிக்கலுக்கான தீர்வுகளும் அவரிடம் கிடைக்கின்றன. அரிதான, என்றென்றைக்குமான அருட்பேறு அமைகிறது. ௐ க்ஷிப ஸ்வாஹா.

45o கோணத்தில் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக வைக்கப்பட்ட இரண்டு சதுரங்களுக்குள்  ௐ, க்ஷிப, ஸ்வாஹா என்ற மூன்று மந்திரங்கள் கொண்ட யந்திரம் தியானிக்கப்படுகிறது.

ௐ க்ஷிப ஸ்வாஹா

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

ஶம் க்ஷம் அனங்மாலினீ சித்ரா ஜ்வாலாமாலினீ

தாயே, ஶம் என்பது உன் அடிப்படை மந்திரம். க்ஷம் என்பது பீஜ மந்திரம். இயல்பிலேயே தன்னொளி கொண்டவள் நீ. ஆதி இறை தூய நன்மையெனும் நிலையில் என்றென்றைக்குமென அமைந்திருக்கிறான். அந்த நிலையில், அலைகளற்ற நீடமைதிகொண்ட தெளிந்த ஆழியெனக் காணப்படுகிறான். உன் இறையின் மெய்மையிலிருந்து ஒரு சிறு பொறியை எடுத்து அதற்கொரு உடலையும், உள்ளத்தையும், அகத் துடிப்பையும் அளித்துப்பார்ப்பது உனதொரு ஆடலாக இருக்கிறது.

ஒரே சமயத்தில் அழகானதாகவும் அருவருக்கத்தக்கதாகவும் இருக்கின்ற, இன்பமும் துன்பமும் ஒருங்கே அளிக்கின்ற இவ்வுலகின் நிலைமையை பிறந்த உடனேயே ஒரு குழந்தை அறிந்துகொள்வது எத்துணை ஆபத்தானது என்பதை நீ அறிவாய். ஒவ்வொருவருக்கும் மன அழுத்தத்தையும் உவகையையும் நீ மாறி மாறி அளிக்கிறாய். இன்ப-துன்பச் சூழல்களின் எண்ணற்ற வகைமாதிரிகளை அனுபவிக்கும்படி செய்கிறாய். அதனால் எல்லோருமே இறுதியில் விடுதலை பெறும் விழைவை பெறுகின்றனர். நல்லெண்ணம் கொண்ட மருத்துவன்போல எப்போதும் நீ அவர்களுடன் இருக்கிறாய். அவர்களுக்கு தீவிர சிகிச்சை தேவைப்படும்போது இறுகிய இதயத்தோடு அருகே நிற்கிறாய். ஆனால், தேடல் கொண்டோர் நீ தரும் பயிற்சிகளின் அமிலசோதனையை தாளமுடியாத நிலை ஏற்படும்போது அவர்களை உன் கருணமிகு கைகளில் ஏந்தி உறங்கச் செய்கிறாய். ஒவ்வொருவரும் உன் இறைவனின் பேரமைதியில் மகிழ்பவர்களாக, முழுமையானவர்களாக ஆக வேண்டும் என்பதே உன் அறுதிக் குறிக்கோள்.

எனவேதான், ஜீவன்களை உருமாற்றம் செய்வதற்கான அறுதிக் காரணியைப் போல அடிப்படை மந்திரமான ‘ஶம்’  எப்போதும் உன் முன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உன் பீஜ மந்திரமான ‘க்ஷம்’ உனது எதிரெதிர் குறிக்கோள்கள் இரண்டை குறிப்புணர்த்துகின்றன. ஒன்று தேடல்கொண்டவனை மிகவும் கடினமான சோதனைகளுக்கு ஆளாக்குவது. க்ஷ எனும் எழுத்து இன்னலையும் கடின உழைப்பையும் குறிப்பது. ஆனால் அது ‘ம்’ எனும் ஒலியோடு முடிவடையும்போது இறுதி விடுதலையை (மோக்ஷம்) குறிக்கிறது. எமது சொந்த வாழ்வில் நீ மிக அணுக்கமான ஆர்வம் காட்டுகையில், உன்னை நாங்கள் தேடுவது இயல்பானதுதானே? ஆனால் நீ எங்கும் தென்படுவதில்லை. மலர்கள் தொடுக்கப்பட்ட நார் போன்றவள் நீ. மலர்களில் நார் மறைந்துவிடுகிறது. அதுபோல நாங்கள் பார்ப்பதெல்லாம் எமது அழுகைநிறைந்த முகங்களும், புன்னகைக்கும் உதடுகளும், வியப்பில் விரிந்த விழிகளும்தான். உடலிலியான அனங்கனே உன் கருவி. நீயும் அதைப் போலவே இருக்கிறாய். நீ உன்னை மறைத்துக்கொண்டு, அன்பின் நிறப்பிரிகைகளை மட்டுமே எமக்குக் காட்டுகிறாய். தன்னுள் இறங்குவோரை கழுவி, தூய்மைப்படுத்தும் நதியொன்றைப் போல நீயும் எம்மை தூய்மையாக்குகிறாய் – சிலபோது எம் களிச்சிரிப்பு கொண்டும், பிறபோது பொங்கிப்பெரும் கண்ணீர் கொண்டும்.

ஓவியர்கள் குறியீடுகளை படைக்கையில், ஒரு விமர்சகன் அவற்றை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் உன் படைப்பில் நீ தீட்டும் ஓவியங்கள் எல்லாமே நாங்கள் போற்றும் விழுமியத்தின் வரையறைகளாகவும் விளக்கங்களாகவும் திகழ்கின்றன. வடிவம் ஒவ்வொன்றுக்கும் பெயர் கொடுத்து தத்துவம் அளிக்கிறோம். நீ படைக்கும் ஒவ்வொன்றிற்கும் நீ அளித்துள்ள தனிப்பண்புகளை முடிவிலாது ஆராய்ந்துகொண்டே இருக்கிறோம். சில சமயங்களில் மடமை நிறைந்த கேள்விகளை எழுப்புகிறோம்.  தும்பியின் சிறகு ஏன் கண்ணாடி போலிருக்கிறது? அதன் வாலில் எதற்கு ஒளிரும் வண்ணங்கள்?  எம் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவகையில் வேகமாக சிறகடிக்கும் பேராற்றல் ஒரு வண்டிற்கு எங்கிருந்து வருகிறது என வியக்கிறோம். சீறும் நாகத்தைக் கண்டால் நாங்கள் அஞ்சி ஓடவேண்டும் என நீ எதிர்பார்க்கிறாய் என்றால்,  வானவில்லின் ஏழு வண்ணங்களும் பூசப்பட்ட அழகிய பத்தியுடன் ஏன் அதை படைத்திருக்கிறாய்? யாம் எமது சிற்றறிவைக் கொண்டு உண்டாக்கும் தர்க்கங்கள் எல்லாம் பொய்த்துப் போக வேண்டும் என்பதே உன் குறிக்கோள் என்பது வெள்ளிடை மலை. வாழ்வின் பரபரப்புகளுக்கும் சலிப்புகளுக்கும் இடையில் மின்னலெனத் தோன்றி எம் உள்ளம் கவர்கிறாய். அக்கணங்களே வாழ்வை பொருள்பொதிந்ததாக்குகின்றன. 

எம் எதிரில் நட்பார்ந்த முகமொன்று தோன்றும்போதும், இனிய குரலொன்று பழைய நட்பைக் கொண்டாட  அழைக்கையிலும், புதிய நட்புகொள்ள அழைக்கையிலும், பூவொன்று வாடி உலர்ந்து உதிர்ந்த இடத்தில் புத்தம்புது மொட்டு விரிந்து எமைநோக்கி புன்னகைக்கும்போதும், பகலவன் மறையும் பேரழகைக் கண்ணுற்ற பிறகு அங்கு முழுநிலவெழுவதை காணும்போதும், கடந்துசெல்லும் காற்று மரத்தை சீண்டிச் சென்று அதன் நிழலை எம் முற்றத்தில் விழச்செய்கையிலும், உடலிலியான காமதேவியின் (அனங்கமாலினியின்) இனிய பாடல்கள் ஒலிக்கும்படி செய்கிறாய். உடலிலியை காண இயலாது என்றாலும், மின்னும் உன் ஒளியை, உன் குரலினிமையை எம் உளம்கொண்ட உணர்வுகள் போலவே எம்மால் நன்றாக அறியமுடிகிறது.

மரபாக வரும் தொன்மங்கள், எம் முன் பல புதிர்களையும் முரண்களையும் வைக்கின்றன. விஷ்ணு அரவின்மேல் துயில்கொள்கிறான்; கருடன் மீதேறி பறக்கிறான். அரவும் பருந்தும் தம்முள் கொடும் பகைமைகொண்டவையாக கருதப்படுபவை. அதே முரண், முப்புரம் எரித்தவனை மூவுலகையும் எழுலூட்டுபவளுக்கு முன் வைக்கிறது. சிவனது வெறிகொண்ட ஆடலும் உனது நடுக்கமில்லா ஒளிர்வுகொண்ட மென் நடனமும் (லாஸ்யம்) ஒன்றையொன்று முழுமை செய்கின்றன. கனலும் தீவிரத்தோடு நீ ஊழ்கத்தில் இருந்தபோது உன் நாவில் எழுந்தான் மன்மதன். ஈசனின் நெற்றிக்கண்ணில் எழுந்த தீ மன்மதனை சாம்பலாக்கியது. உன்னை எரிப்பதற்கு பதிலாக, காதல் ஊறிய ஈசனின் அக எழிலை உன்னில் நிரப்பியது. தீச்சொல்லை வரமென மாற்றுவது எப்படி? துன்பியல் நாடகத்தை களியாட்டென மாற்றுவது எப்படி? என்பதெல்லாம் அறியாமல் நாங்கள் குழம்பிவிடுகிறோம். சிவசங்கரியே, உன் மந்திரத்தின் மறைபொருளை தியானிப்பதன் மூலம் ஞானத்தின் அடிமுடிக்கு நான் வந்துசேர்கிறேன். அங்கே எதிரிணைகள் எல்லாம் எரித்தழிக்கப்படுகின்றன. 

|| ஶம் க்ஷம் அனங்கமாலினீ சித்ரா ஜ்வாலாமாலினீ ||

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s