சௌந்தர்யலஹரீ – 10

Standard

ஸுதா*தா*ராஸாரைஶ்சரணயுலாந்தர்விலிதை:

ப்ரபஞ்சம் ஸிஞ்சந்தீ புனரபி ரஸாம்னாயமஹஸ:

அவாப்ய ஸ்வாம் பூ*மிம் பு*னிப*த்*யுஷ்டவலயம்

ஸ்வமாத்மானம் க்ருத்வா ஸ்வபிஷி குலகுண்டே குஹரிணி

பாடல் – 10

அன்னையே

உடலில் நீ குண்டலினீயாக இருக்கிறாய்

நாடிகளின் அடித்தளத்தில்

நாக வடிவில் ஒரு மண்டலத்தை உருவாக்கி 

அதை உன் இல்லமெனக் கொண்டு

அந்தக் குழிவில் உறங்குகிறாய்

உன் கால்விரல் நுனிகளிலிருந்து சொட்டும் 

அழிவின்மையெனும் அமுதமே 

உன்னை நீராட்டும் ஆனந்தம்

பிரபஞ்சத்தை வளமூட்டும் முப்புரப்பேரழகி நீயே

**

இந்தப் பாடலில் குண்டலினீ, நாடிகள் மற்றும் சக்ரங்கள் பற்றிய முக்கியமான குறிப்புகள் உள்ளன. இடதுபுறம் இடா, வலதுபுறம் பிங்கலை, இரண்டுக்கும் நடுவே ஸுஷும்னம் என்ற மூன்று பெருநாடிகள் ஆஞாவிலிருந்து மூலாதாரத்திற்கு கீழ்நோக்கி செல்கின்றன. இம்மூன்று நாடிகளும் கிடைமட்டமாக மூன்று பகுதிகளாக பிரிக்கப்படுகின்றன. மூலாதாரமும் ஸ்வாதிஷ்டானமும் உள்ள பகுதி ஆக்ஞேயகண்டம் (நெருப்புப் பகுதி); மணிபூரகமும் அநாஹதமும் உள்ள பகுதி ஸௌரகண்டம் (சூரியப் பகுதி); விஶுத்தியும் ஆஞாவும் உள்ள பகுதி ஸோமகண்டம் (நிலவுப் பகுதி). ஸ்வாதிஷ்டானத்திற்கு மேலே உள்ள பகுதி ருத்ரக்ரந்தி (அழிவின் அமைப்பு) என்றும், அநாஹதத்திற்கு மேலே உள்ளது விஷ்ணுக்ரந்தி (காத்தல் அமைப்பு) என்றும், விஶுத்திக்கு மேலான பகுதி ப்ரம்மக்ரந்தி  (படைத்தல் அமைப்பு) என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

இடா வழியாக சூரிய ஆற்றலும், பிங்கலை வழியாக சந்திர ஆற்றலும் பாய்கின்றன.  உயிரின் அடிப்படையான இந்த மூல ஆற்றல்கள் சந்திரப் பகுதியில் தோன்றி இடா மற்றும் பிங்கலை வழியாக குண்டலினீக்கு கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. சந்திர சூரிய ஆற்றல்களெனும் பேரானந்த அமுதம் இடையறாது பாய்ந்துகொண்டிருப்பதால் நாடிகளின் அடித்தளத்தில் அமைந்துள்ள குண்டலினீ கள்மயக்கு கொண்டதுபோல உறங்கியபடி இருக்கிறது. இந்த ஒழுக்கு தொண்டைப் (சந்திரப்) பகுதியிலோ, இருதயப் (சூரியப்) பகுதியிலோ தடைபட்டால் குண்டலினீ புறத்தூண்டல் இன்றி அழியும். இவ்வாறு தூண்டப்படுகையில் குண்டலினீ தனது மண்டலம் போன்ற சுருள்களை இளக்கி ஸுஷும்னத்தில் எழுகிறது. மேல்நோக்கிய நகர்வில் இது ஆறு ஒருங்கிணைவு மையங்களூடாகச் (சக்ரங்கள்) செல்கிறது.   ஸஹஸ்ராரத்தில் (தலையுச்சி) தனித்த (individuated) குண்டலினீ திரிபுரசுந்தரி எனும் பிரபஞ்சப் படைப்பாளினியோடு தன் அடையாளத்தை நிறுவுகிறது. இதன் விளைவாக கீழ்நோக்கிய நகர்வு அல்லது ஸஹஸ்ராரத்திலிருந்து வெளிப்படும் ஆற்றலின் ஒழுக்கு தொடங்குகிறது.

தனியரில் உள்ள ஆன்மா (சுயம்) சிவனின் ஒரு கூறு, குண்டலினீ திரிபுரசுந்தரியின் ஒரு கூறு. அனைத்தும் கடந்த முழுமுதல் என்ற வகையில் சிவன் எதனாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்றாலும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் பிரபஞ்ச செயல்பாடு திரிபுரசுந்தரியின் இயக்கம் மூலமாக சிவனுடன் சேர்ந்தே திகழ்கிறது. தனியரின் ஆன்மா திரிபுரசுந்தரியின் ஒரு சிறு கூறான குண்டலினீயின் தாக்கத்திற்கு கட்டுப்பட்டது. இந்தக் கருத்தாக்கத்தில் மிகப்பெரிய புதிராக இருப்பது கட்டுப்படுத்துவதற்கு மட்டுமல்லாது விடுவிப்பதற்குமான ஆற்றல் குண்டலினீயில் உள்ளுறைவதுதான். உடலையும், புலன்களையும், மனதையும் ஆன்மாவோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்வது அறிவு திரிபடைகையில் நிகழ்வது. அவ்வாறு அறிவுத்திரிபு ஏற்படுகையில் ஞானம், இச்சை, கர்மம் என்ற மும்மை ஆற்றல்கள் தளைகளாகின்றன. தவறான அடையாளப்படுத்தல் தவறான விழைவுகளுக்கும் தேர்வுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது. அவை கர்மம் எனும் தளையை உண்டாக்குகின்றன. ஒரு வினை மற்றொன்றுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இதனால் ஞானம், இச்சை, கர்மம் இவை மூன்றும் தீய ஆற்றல்களாகிவிடுகின்றன. இவ்வாறு தளைக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வு உடலைச் சார்ந்து இருக்கிறது. எனவே அழிவிலா ஆன்மா உடலெனும் வலைக்குள் அடைத்துவைக்கப்பட்ட ஒரு பொறியாகி விடுகிறது. இதிலிருந்து விடுபடலே மோக்ஷம் அல்லது முக்தி எனப்படுகிறது. திரிபடைந்த ஞானம், இச்சை, கர்மம் இவற்றின் பொய்யான ஆற்றல்களிலிருந்து மனதை திருப்ப வேண்டும் என்றால் குண்டலினீ எழுப்பப்பட வேண்டும். குண்டலினீ விழித்து ஸுஷும்னத்தில் எழுகையில் ஒவ்வொரு சக்ரங்களிலும் உள்ளுறையும் ஆற்றல்கள் மலர்வதை யோகி உணர்கிறார். அது அவருக்கு அதிதூய இன்பம் நிறைந்த ஆறு நகரங்களை தான் கடந்துபோவது போல் இருக்கிறது. முந்தைய பாடலில், சக்ரங்கள் மூலாதாரத்திலிருந்து ஸஹஸ்ராரத்திற்கு மேல்நோக்கி செல்வது போல் அமைக்கப்பட்டிருப்பதை கண்டோம். இப்பாடலில், வெளிப்படும் ஆற்றல் ஸஹஸ்ராரத்திலிருந்து ஆறு சக்ரங்கள், ஒன்பது நாடிகள், மூன்று கிரந்திகள், 72000 நாடி மையங்கள் வழியாக கீழ்நோக்கி செல்வது விவரிக்கப்படுகிறது.

பொதுப்படையான பொருளில், குண்டலினீ என்பது ஒரு உயிரியின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும், நரம்பியல் அமைப்பையும், செயல்பாட்டையும் சுட்டி நிற்கிறது. சிறப்புப் பொருளில், முதுகெலும்பின் அடியில் புதைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள உறங்கும் ஆற்றலை அது குறிக்கிறது. எழுப்பப்பட்ட குண்டலினீயை உடலற்ற நிலை என்பர் யோகியர். மூலாதாரத்திற்கும் ஸஹஸ்ராரத்திற்கும் இடையில் மின்னுகின்ற, பெரும் அக அதிர்வுகளையும், ஒளிர்வையும் உண்டாக்குகின்ற மின்னாற்றல் போன்ற ஒன்றாக அதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஶ்ரீ சக்ரத்தின் துணையோடு இந்தப் பாடல் தியானிக்கப்படுகிறது. மெய்த்தேடல் கொண்டவன் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து உணவுக்குழலின் வாயை மூடி, அபானனை மேலிழுத்து, ஸஹஸ்ராரத்தில் அக்னியை எழுப்ப வேண்டும். 

ஶ்ரீசக்ர தியானம்

ரூம் ந்தா*கர்ஷிணீ

என்றும் மகிழ்ந்திருக்கும் அன்னையே, அனைத்து உதடுகளிலும் புன்னகையாக இருப்பது நீயே. எல்லா இதயங்களிலும் சிலிர்ப்பென விளங்குவது நீ. முகிழ்த்து உதிர்ந்த பிரபஞ்ச சுழற்சிகள் அனைத்தின் அழிவற்ற சாரமும் அவற்றின் நடைமுறை, கனவு, ஆழுறக்கம், (அறிவெல்லை) கடந்த நிலை என்ற நால்வேதங்களில் உள்ளது. இந்த நான்கு மறைகளிலிருந்து உன் படைப்புக்கான கருத்துகளை எடுத்துக்கொள்கிறாய். அது பல்வண்ணக் காட்சிக் கருவி போல (kaleidoscope) புத்தம் புது வடிவில், தனிச்சிறப்பான வண்ணக்கலவையாக, ஆழ்படிமங்களுக்கு புதிய அர்த்தங்கள் தருவதாக இருக்கிறது.

உனது பேரின்பத்திற்கு எளிய வடிவங்கள் அளிக்கும்பொருட்டு அங்கொரு மலையையும், அதற்கப்பால் நீல வானொன்றையும், அவ்வானில் மினுங்கும் விண்மீன்களையும் கொண்ட பருப்பொருளாக இப்பிரபஞ்சத்தை நீ படைத்திருக்கிறாய். அதே பரிவோடு செங்கருநீல மலரையும், வண்ணத்துப்பூச்சியின் சிறகுகளையும் எழிலூட்டுகிறாய். இவ்வாறாக, எங்கோ தொலைவானில் தொடங்கி, அண்டத்தை எதிரொளிக்கும் பனித்துளியை தாங்கி நிற்கும் புல்லின் இதழ்கள் செறிந்த எம் இருப்பிடம் நோக்கி இறங்கும் ஒரு படைப்புச் சரிவை நீ உருவாக்குகிறாய். எண்ணற்ற பருப்பொருள்கள் ஒவ்வொன்றிலும் நீ நுழைந்து ஒவ்வொன்றையும் அழகின், நன்மையின் தூய கருத்துவடிவாக ஆக்குகிறாய். எங்கெல்லாம் பருண்மை கொண்டிருக்கிறாயோ அங்கெல்லாம் நீ நுட்பமாகவும் திகழ்கிறாய். உன் நுண்மை தற்காலிகமானதாகவும், அறிவெல்லை கடந்ததாகவும் ஆகிறது.  

அடித்தளமான மூலாதாரத்திலிருந்து படிப்படியாக எழும் உன் படைப்பு ஆயிரமிதழ் கொண்ட ஸஹஸ்ராரமெனும் முகட்டினை அடைகையில் வாய்மொழிகளெல்லாம் விண்ணிலிசைக்கும் உன் மௌனத்தில் உருகிக் கரைகின்றன. எம் காலடியில் மண்ணும், நதிகளின் வெள்ளப் பெருக்கும், பற்றிப்படரும் நெருப்பும், நில்லா காற்றும், ஆழியும் அதன் அலைகளும், என்னில் உள்ள அறிபவனும், வினைமூலம் நிறைவுகொள்ளும் விழைவும் எல்லாம் தொலைதூரத்தில் விண்ணேகும்போது ஒளிரும் சொல் குறித்த தூயநனவு மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

மூவுலகையும் எழிலூட்டும் உனக்கு இந்த அண்டமே கலைக்கூடம். எமது கற்பனை மிகுந்த மனங்களையே உனது வண்ணத் தூரிகைகளென்றாக்கி ஒளிர்வும் அடர்வும் கொண்ட வண்ண ஓவியங்களை நீ அன்றாடம் தீட்டுகிறாய். மெல்லிசை பயிற்றும் புட்களும், பூத்துக்குலுங்கும் மரங்களும், தேன் திரட்டும் ஈக்களும், உன் கட்டளைகளை நிறைவேற்ற ஓய்வறியாது உழைக்கும் எம் முயற்சியுடன் போட்டியிடுகின்றன. ஞாயிறு மறைகையில் இவ்வுலகை நீ இருளில் ஆழ்த்திவிடுவதில்லை. ஒவ்வொரு இரவிலும் பல வடிவத்தில் திங்களையும், தம்மைக் காணும் விழிகளுக்கு ரகசியமொன்றைச் சொல்லும் மினுங்கும் விண்மீன்களையும் கொணர்ந்து இவ்வுலகுக்கே மாயத் தோற்றம் ஒன்றை அளிக்கிறாய்.

உன் குழவிகளெல்லாம் கண்களை மூடி, கவிஞருக்கும் கைகூடாத கவிதைகளை கனவு கண்டபடி கிடந்துறங்கும் தொட்டிலாக இவ்வுலகையே மாற்றிவிடுகிறாய். ஆகக் கொடூரமானவனும், வாழ்வின் முரட்டு யதார்த்தங்களால் இறுகிப் போனவனும் கூட உறக்கமெனும் உன் மென்தீண்டலில் பேதைமையின் உருக்கொள்வது நீ செய்யும் மாயவித்தையன்றி வேறென்ன! என் இனிய அன்னையே, ஒவ்வொரு இரவும் என் உடல்சோர்ந்து ஓய்ந்து அமைகையில் உன் அரவணைப்பை நானும் நாடுகிறேன்.

ஒவ்வொரு காலையிலும் விழித்தெழுகையில் பூவின் மலர்ச்சியும் பகலவனின் ஒளிர்வும் கொண்டவனாக என்னை ஆக்குவாயாக! மலர் தன் மணத்தை கொண்டிருக்கிறது. பகலவன் தன் ஒளியை கொண்டிருக்கிறான். என் பொலிவாலும் மெய்மையின் ஆழத்திலிருந்து எழும் இனிய சொற்களாலும் உன் ஒளிர்வையும் மணத்தையும் இவ்வுலகுக்கு நான் கொணர்வேனாக! காற்று வந்து மலர்மணத்தை எடுத்துச் செல்கிறது. அதுபோல, ஒவ்வொரு இரவும் என் நனவை எடுத்துச் சென்று உன் காப்பில் வைக்கட்டும். அடுத்து வரும் நாளில் அதுவே என் உறுதிப்பாடென என்னை வந்து சேரட்டும். அதுவே நீ விரும்பும்படி என்னை மெய்யறிவனாய் வைத்திருக்கச் செய்யும்.

|| ரூம் கந்தாகர்ஷிணீ ||

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s