சௌந்தர்யலஹரீ – 4

Standard

த்வன்ய: பாணிப்*யாமப*யவரதோ தைவதண:

த்வமேகா நைவாஸி ப்ரகடிதவராபீ*த்யபி*னயா

ப*யாத் த்ராதும் தாதும் ப*லமபி ச வாஞ்சாஸமதி*கம்

ஶரண்யே லோகானாம் தவ ஹி சரணாவேவ நிபுணௌ

பாடல் – 4

அனைத்துலகுகளுக்கும் அடைக்கலம் தரும் அன்னையே!

அஞ்சலும் அருளலும் காட்டி நிற்கின்றன தெய்வங்கள் எல்லாம்

நீயோ எந்த சைகையும் காட்டுவதில்லை

உன்னடியார் விழைவதற்கும் மேலானவற்றை

உன்னடிகளே வழங்கிவிடுகின்றன.

**

விஷ்ணு, சிவன் போன்ற பெரும்பாலான கடவுளர் சிலைகள் வலதுகரம் தூக்கி அருள் வழங்கும் சைகையும், இடதுகரம் விரித்து அடைக்கலம் தரும் சைகையும் காட்டுவதாய் அமைந்திருக்கும். பக்தன் வரங்கள் வேண்டி நிற்கும் காக்கும் தெய்வமாக தேவி கருதப்படுவதில்லை என்பதால் தேவியின் சிலைகளில் பொதுவாக இந்த சைகைகள் இருப்பதில்லை. உயிரைப் படைத்து, அதனைக் காத்து, அதனை வேறொன்றாக்கி தனியனை முழுமை பெறச் செய்பவள் அவள். அவளது பாதங்கள் மெய்ப்பொருளின் எதிர்மறைக் கூறாகவே கொள்ளப்படவேண்டும். அவற்றின் இருப்பு உணரப்படுவதில்லை என்றாலும் மரத்தின் கிளைகளுக்கும் இலைகளுக்கும் ஊட்டம் அளித்துக்கொண்டே இருக்கும் கண்ணுக்குத் தென்படாத வேர்களைப் போன்றவள் அவள்.

மரபாக, தேவி தன் நான்கு கரங்களில் பாசம் (கயிறு), அங்குசம் (கொக்கி), இக்ஷுகோதண்டம் (வில்லும் அம்பும்), புஷ்பபாணம் (பொதுவாக ஐந்து மலர்களாலான அம்புகள்) என்ற நான்கு ஆயுதங்களையும் ஏந்தியிருப்பதாக சித்தரிக்கப்படுகிறாள். கலஹாரம் (செங்காந்தள் – மண்ணின் குறியீடு), கமலம் (தாமரை – நீரின் குறியீடு), ரக்தகைவரம் (செந்தாமரை – தீயின் குறியீடு), இந்தீவரம் (கருங்குவளை – காற்றின் குறியீடு), சஹகாரம் (மாம்பூ – வெளியின் குறியீடு) என்ற ஐந்து மலர்களும் அம்பில் இருக்கும். இம்மலரம்புகளை தேவி தானே எய்வதில்லை. அவளது அனுமதி பெற்று பக்தனின் மனதில் காதலைத் தூண்டும் வண்ணம் மன்மதன் அந்த அம்புகளை எய்கிறான். ஒற்றைக் குறிக்கோள், கவனம், பிற அனைத்திலும் ஆர்வமொழிதல் என்பவற்றைக் குறிக்கும் இலக்கொன்றை நோக்கி எய்தப்படுவதே அம்பு. இங்கே ஒரு அம்புக்கு பதிலாக ஒற்றை இலக்கு நோக்கி ஐந்து அம்புகள் பாய்கின்றன.

மனிதனின் உடல் அதன் அடிப்படை வேட்கைகளுக்கு இசையாத போது, அவ்வேட்கைகள் அவனது பகுத்தறிவின் ஒப்புதலை பெறமுடியாதபோது, அவனது உள்ளுணர்வுகள் அவனது தர்க்கத்தோடு ஒத்திசையாதபோது, அவனது ஆன்மீக விழுமியங்களோடு ஒத்துப்போகாத மனக்குழப்பங்கள் அவனுக்கு ஏற்படும்போது அவனது வாழ்வின் ஒழுங்கு குலைகிறது. முரண்கள் தோன்றுகின்றன. இங்கு வாக்களிக்கப்படும் அருளை பெறுகையில், அன்பாலும், தூய பக்தியாலும் ஐம்பூதங்களிடையேயான ஒத்திசைவை பக்தன் அடைகிறான்.

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கும் வாழ்வின் குறிக்கோள்கள். அறம் எனும் ஒழுக்கத்தை ஒருவர் தன் குருவின் காலடியிலிருந்து பெறுகிறார். அதிலிருந்தே அவர் தன்னறம் எது என்பது குறித்த தெளிவை அடைகிறார்.  புற உலகோடு தன்னை நேர்மையான முறையில் தொடர்புறுத்திக் கொள்வது எப்படி என்பதை அறிகிறார். பொருள் என்பது ஒருவரது மகிழ்ச்சிக்கான வழிமுறை அல்லது கருவி. ஒருவரது வாழ்வு பொருள் பொதிந்ததாக ஆவதற்கு அவர் கொண்டிருக்க வேண்டிய இயற்கையான நேர்மையான விழைவுகளே இன்பம் எனப்படுவது. வினையின் தளைகளிலிருந்து விடுபடுதலும், கடந்த காலத்தின் பதிவுகள் (வாசனா) ஏற்படுத்தும் பூச்சுகளையும் சூழல்களையும் முழுதாக அழித்தலுமே வீடுபேறாகும். இயல் உலகை தோற்றுவித்து அதிலிருந்து விடுதலை அளிப்பவளும் அவளே என்பதால், இந்நான்கு வாழ்க்கைப் பேறுகளையும் தன் பக்தனுக்கு அருள்கிறாள் தேவி. நோயற்ற உடலையும், உள்ளத்தையும் அவனுக்களித்து அவனுக்கென படைக்கப்பட்ட வாழ்வின் ஏராளமான சாத்தியங்களில் அவனை பங்குபெறச் செய்கிறாள். அவனுடை நேர்மையுணர்ச்சியாலும், நல்வாய்ப்புகளாலும் நேர்மறை விழைவுகளை அவன் உள்ளத்தில் நிறைக்கிறாள். அறுதியாக தக்க மலர்வின் மூலம் அவனது இறுதி விடுதலையை, வீடுபேற்றை அளிக்கிறாள்.

இதற்கான யந்திரம் எட்டு உள்ளிதழ்களும், எட்டு புற இதழ்களும் கொண்ட முழுதும் மலர்ந்த தாமரையின் வடிவை கொண்டுள்ளது. முந்தைய பாடலுக்கானதைப் போலவே இதன் தியான மந்திரமும் ‘ஸ்ரீம்’ என்பதே. உபநிடதங்கள் சுயம் என்பதை சுவராஜ்யம் (ஒருவர் பிறப்புரிமை கொண்ட நாடு) என்கின்றன. ஒருவர் தன் சுவராஜ்யத்தில் முழுமையாக நிலையூன்றுகையில் அவர் சாம்ராட் (பேரரசர்) எனும் தகுதி பெறுகிறார்.  இந்த தியானத்தின் மூலம் பக்தனானவன் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு எனும் நான்கிலும் தன்னை நிறுவிக்கொள்கிறான். தோற்றம் கொண்டதும் தோற்றம் பெறாததுமான முழுமுதலுடன் ஒன்றிணைகிறான்.

ஶ்ரீம்

ஶ்ரீ சக்ர தியானம்

ஔம் ஆத்மாகர்ஷிணீ

பேரறிவானவளே, அன்னையே! உன் இருப்பு அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறது. என் அறியாமை எனும் தடையை மீறி எங்கும் பரவியிருக்கும் உன் ஞானத்தின் ஒரு பகுதியாகும் தகுதி எனக்குண்டாகட்டும். பேரிறையான சிவனின் முடிவிலா அமைதியும் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கும் இடையறா இயக்கமுமே உன் இணையடிகள். இறைவனின் விண் நெருப்பை என் மனமாய், என் மதியாய், தன்முனைப்பாய் என்னில் எரியச் செய்கிறாய். உயிரமுது பாயும் உடலின் திண்மையை, என் ஆன்ம வேட்கையெனும் தீக்கொழுந்தை உன் கொடையாக அருளியிருக்கிறாய். வாழ்வெனும் நாடகத்தை இயற்ற எல்லையிலா வெளியை எனக்களித்திருக்கிறாய். உன் அரவணைப்பில் அமைதியான வாழிடத்தை நான் கண்டடைந்தேன்.

நயமற்ற என் செயல்களை நீ கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறாய். ஆனால், அது என்னை தண்டிப்பதற்காக அல்ல. உன் நோக்கத்தை நான் பிழையின்றி புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அதற்கு என் கவனம் ஒற்றைப் புள்ளியில் குவிய வேண்டும் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவே அந்தக் கண்காணிப்பு என்பதை நான் அறிவேன். ஒருவரது அறிவே அவரது மானுட உரு. ஆகவே, என் தாயே, என்னுள் நுழைந்து என் அகத்தின் அறிவொளியாய் நீயே இருப்பாயாக!

கடவுளரை மனம் குளிரச் செய்வதற்காக மக்கள் பலியிடுகின்றனர், படையல் இடுகின்றனர், நோன்பிருக்கின்றனர். யாரையும் வெறுப்பது உன் இயல்பல்ல. மானுடர் மீது நீ கொண்டிருக்கும் அன்பிற்கு எல்லையே இல்லை. அவர்கள் எண்ணவும் முடியாத அளவு அவர்கள் மேல் கருணயை பொழிகிறாய். எனவே, நாம் ஒருவரோடொருவர் தொடர்புறுத்திக் கொள்வதற்கென எந்த நிபந்தனையையும் நான் நிறைவேற்ற வேண்டியதில்லை. நீ விளக்கென்றால் அதன் ஒளி நான். நீ சொல் என்றால் அதன் பொருள் நான். விளக்கை இருளில் பொதிந்து வைத்து ஒளியை மறைக்கவியலாது. இயல்பிலேயே ஒளிர்பவள் நீ. என் உடலெனும் கோயில் கருவறையில் இறையென நீ நீங்காதிருக்கையில் என் ஆழ் நனவிலியைக்கூட இருள் சூழமுடியாது. என் நனவிலிருந்து எழும் உனது நோக்கங்களே என்னில் நிறைந்திருக்கின்றன. அதனால்தான் கனவிலும் நனவிலும் உன் மாய உருமாற்றங்களை என்னால் காணமுடிகிறது.

அச்சமின்மையே உருவானவள் நீ. உன்னை புகலடைதல் என்பது அச்சத்திலிருந்து முற்றாக விடுபடுதலே. ஆன்மா ஆன்மாவை அஞ்சுவதில்லை. அநாத்மாவிலிருந்தே (ஆன்மா அல்லாதது) அச்சம் எழுகிறது. அநாத்மாவின் அச்சத்தை என்னிலிருந்து விரட்டுவாயாக! கூர்நோக்கு கொண்ட உன் விழிகளென ஞாயிறும் திங்களும் மின்னுகின்றன. எமது பாதையில் ஒளி பாய்ச்சி பொருட்களை ஒளிரச் செய்யும் ஒளிப் பிழம்புகள் அவை. எம் உடலையும் ஆன்மாவையும் பேணுபவையும் அவையே.

இவ்வுலகை மேம்படுத்துவதற்கென நாங்கள் ஆற்றும் எளிய செயல்களுக்குக் கூட மகிழ்ந்து வெகுமதியளிக்கிறாய். ஒரு மரக்கன்றை நாங்கள் நடுமிடத்தில் அதை ஆயிரம் மடங்கு பெருக்குகிறாய். உனது மறைமுகமான ஆதரவு இல்லையெனில் எந்த உழவனும் இம்மாயத்தை நிகழ்த்திவிட முடியாது. பகலவனின் ஒளியையும், நீரையும், புத்தம்புதுக் காற்றையும் எம்முடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் நீ அவையெல்லாம் கற்றோருக்கும், சான்றோருக்கும், நல்லோருக்கும் மட்டுமே உரித்தானவை என விதிப்பதில்லை. வாழ்வெனும் பரிசை உம்மிடமிருந்து பெற்றவர்கள் அனைவருக்கும் உன் படைப்பெனும் பெருஞ்செல்வத்தை முழுதாக அனுபவிக்கும் உரிமையும் உள்ளது. என் இருப்பை நான் உணரும் முன்னரே, ஒவ்வொரு கணத்தையும் பொருள் பொதிந்ததாகவும், முழுமையானதாகவும் ஆக்கிக்கொள்ளும் கருவிகளை நீ எனக்களித்துள்ளாய். தாயே, உன் அடிகளே இறைவனின் பாதங்கள். உன் திருவடிகளை சரணடைகிறோம் நாங்கள்.

|| ஒளம் ஆத்மாக்ர்ஷிணீ ||

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s