ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 22

Standard

ப்ரியமபரன்றெயதென் ப்ரியம்; ஸ்வகீய
ப்ரியமபரப்ரியமிப்காரமாகும்
நயமதினாலெ நரன்னு நன்ம நல்கும்
க்ரியயபரப்ரியஹேதுவாய் வரேணம்

(ஆத்மோபதேச சதகம் : பாடல் 22)

பிறர்விருப்பே என்விருப்பு; ஒருவரது
விருப்பே மற்றொருவரது விருப்பு என்றிருப்பதே
நல்வழியென்பதாலே ஒருவருக்கு நன்மை
நல்குவது மற்றவருக்கும் இனிமைபயத்தல் வேண்டும்

ஒரு புழுவானாலும் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் யோகியானாலும் ஒரு ஜீவராசியின் வாழ்வை கவனித்தால் அதன் அனைத்துச் செயல்களும் இன்ப வேட்கையால் தூண்டப்படுபவையே என்பது தெரியும். தூண்டல்கள் தன்னுணர்வுடனும் தோன்றலாம், நனவிலி நிலையிலும் தோன்றலாம். இங்கு அமர்ந்திருக்கையில் நிலைமாறி அமர்வதுகூட இன்னும் வசதியுடன் இருப்பதற்காகத்தான். நீங்கள் இருமுவதும் ஒரு எரிச்சலைநீக்கி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்காகத்தான். நமது சிறு அசைவுகூட மேலும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஏனென்றால், வாழ்வின் முக்கிய இலக்கே மகிழ்ச்சிதான்.

மகிழ்ச்சியை தேடுவதிலும், அதை அடைவதிலும் நமது கருவிகளாக பயன்படுபவை புலன்களும், புலனுறுப்புகளும், செயலுறுப்புகளும், மனமும். எதையாவது செய்யவேண்டும் என்று நம் கைகள் அரிக்கின்றன. எங்காவது வெகுநேரம் அமர்ந்துவிட்டிருந்தோமென்றால் எழுந்து நடக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. யாருடனாவது பேசாமல், நம் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் வெகுநேரம் மௌனமாக இருக்க நம்மால் இயலாது. ஐந்து செயலுறுப்புகளும் புலனுறுப்புகளும் எதிலாவது ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். இவ்வுறுப்புகள் செயல்படுவதன் மூலம் நாம் நம் மகிழ்ச்சியை அடைகிறோம்.

நமக்கு ஐம்புலன்கள் இருப்பதால் ஐந்து வகையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு மட்டுமே பல்லாயிரக்கணகான வகையில் பொருட்கள் உள்ளன. மிகச்சிறிதாக உள்ளதை, மிகப்பெரிதாக உள்ளதை, ஒளியுடன் இருப்பவற்றை, இருண்டவற்றை, வண்ணமயமாக இருப்பனவற்றை, வண்ணமற்றவற்றை நாம் காண்கிறோம். அதே போல் ஒவ்வொரு புலனுறுப்பும் தன்னுடையதேயான பன்னிறம் கொண்ட உலகை கொண்டிருக்கின்றன. நமது உணர்ச்சி மறிவினை (affectivitiy) காணும் மனதிற்கும் பார்க்கப்படும் பொருட்களுக்கும் நடுவே அமைந்துள்ளது.

மகிழ்ச்சிக்கு மெய்யான இரு காரணிகள் உண்டு. ஒன்று வெளித் தெரிவது மற்றொன்று மறைந்திருப்பது. முதலில் வெளித்தெரிவது என்ன என்று பார்ப்போம். நம் மனதில் உள்ளுறையாக பல வேட்கைகள் உண்டு. அவை நிறைவேறுவதற்கு சாதகமான சூழலை எதிர்பார்த்து அவை காத்திருக்கின்றன. பசி என்பது இந்த வகையான ஓர் உயிரியல் வேட்கை. பசித்த ஒருவர் உணவு கிடைக்கும் வாய்ப்பை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார். அது ஒரு நனவிலித் தூண்டலாக தொடங்கி தன்னுணர்வாகலாம். அதனால் சமையலறையையோ அல்லது உணவகத்தையோ தேடிச் செல்கிறோம். உள்ளே இருப்பது பசி, வெளியில் உள்ளது உணவின் இருப்பு. இரண்டும் இணைகையில் நாம் நிறைவடைகிறோம்.

ஆனால் எதையோ வாயில் அடைத்துக்கொண்டால் போதும் என்று நாம் நினைப்பதில்லை. சுத்தமான மேசையில், நல்ல பாத்திரங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ள உணவு அன்புடன் பரிமாறப்படவேண்டும் என எண்ணுகிறோம். பார்ப்பதற்கும் உணவு நன்றாக இருக்க வேண்டும், மணமும் இனியதாக இருக்க வேண்டும். இந்திய மக்கள் தம் கைகளால் உண்பதை ரசித்து செய்கிறார்கள். விரல்களால் உணவு பிசையப்படும்போது அதில் ஒரு தனி உணர்ச்சி உள்ளது. வாயை சென்றடைவதற்கு முன்னால் அதை தொடுவதில் மகிழ்கிறார்கள். பின் அது சுவைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் உணவு சத்தாகிறது, நம்முள் வளர்சிதை மாற்றம் அடைந்து நமக்கு திருப்தியும் நிம்மதியும் ஏற்படுகிறது. பசியை போக்கிக் கொள்வதெனும் ஒரு சிறு செயலில் இத்தனை வகையான இன்பங்கள் உள்ளன.

ஒரு விழைவை நிறைவுபெறச் செய்வதில் பல தெரிவுகள் உள்ளன. அதன் மூலமே நாம் மெய்யான மகிழ்வை எய்துகிறோம். ஒரு குறிப்பிட்ட உணவகத்தில் உண்ண விரும்புகிறோம், ஒரு குறிப்பிட்ட சிலரால் பரிமாறப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்ட முறையில் உண்ண வேண்டும் என்றும் விழைகிறோம். சிலருக்கு உணவு கொதிக்க வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும், சிலருக்கு வேகவைத்தல் பிடிக்கும், சிலர் வறுக்கப்பட்டதை விரும்புவர். பொருளின் தரம் மகிழ்ச்சிக்கான நிபந்தனையாகிறது. இதனால் மகிழ்ச்சி என்பது நமக்குள் வரும் ஒரு புறவயக் காரணியாக கருதப்படுகிறது. இதனால் அது நிபந்தனைக்குரிய ஒன்றாகிறது. மகிழ்ச்சி ஒரு புறவயக் காரணி என்று நினைப்பதால் நாம் குழம்பிவிடுகிறோம் என்கிறார் நாராயண குரு.

தெளிவற்ற பொருளுடைய ‘அபரன்’ எனும் சொல்லைக் கொண்டு இப்பாடலை துவங்குகிறார் குரு. சிறிதும் அறிந்திராத ஒருவரை நீங்கள் காண்கையில் அவர் உங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவராக இருக்கிறார். உங்களுக்கு உங்கள் உடல் இருக்கிறது, அவருக்கு அவருடையது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் காண்கையில்  ஏதோ ஓர் இனிமையை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள். அம்மனிதர் மகிழ்ச்சி தரும் பொருளாகிறார். ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்து தெரிவித்துக்கொண்டு அண்மையை ரசிக்கிறீர்கள். இருவரும் நான் இன்னார் என்பதை சொல்லிக்கொள்கிறீர்கள். அங்கு இரண்டு ‘நான்’-கள் உள்ளன. நான் என்பதும் நீ என்பதும். நீ என்பதும் நான் என்பதும். இரு வேறு மனிதர்கள். பின்னர் “இப்படி உட்கார்ந்து நாம் பேசுவோம்” என்கிறீர்கள். இப்போது அந்த ‘நான்’ என்பது மாறிவிட்டது. இரண்டு ‘நான்’-கள் இருந்த இடத்தில் ‘நாம்’ இருக்கிறது. மற்றொருவர் இப்போது மற்றொருவரல்லாதாகிறார். பரன் என்பது வேறொருவர், அபரன் என்பது வேறொருவரல்லாதவர். நானும் நீயும் நாம் என மாறிய பிறகு வேறொருவர் பிறிதொருவரல்லாதவராகிறார். குரு பயன்படுத்தும் சொல்லின் உட்பொருள் இதுவே. நாம் இனி பிறிதொருவரல்லர்.

“நாமிருவரும் ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்று ஏதாவது உண்போம்.” இருவரும் செல்கிறீர்கள். “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என ஒருவர் கேட்கிறீர்கள். “உனக்கு என்ன பிடிக்கும்?” “இல்லை, இல்லை. உனக்கு என்ன பிடிக்கும் சொல்.” “நாம் இதை சாப்பிட்டால் என்ன?” “சரி, இருவருமே அதையே சாப்பிடுவோம்.” அந்த உணவை வரவழைத்து இருவரும் உண்கிறீர்கள். ஒருவர் மற்றவரின் விருப்பத்திற்கேற்றார்போல் நடந்துகொள்கிறீர்கள். அடுத்தவருக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பதை அறிய ஒரு ஐந்து நிமிடங்களாவது கடந்துவிடும். ஏனெனில் இங்கு காதலுக்கான தியாகிகளாக இருவரும் ஆகிவிடுகிறீர்கள். அழகிய விஷயமிது.

நடுத்தர வயதுடைய இரு பெண்கள் சேர்ந்து வாழ்வதைப்பற்றிய நாவலொன்றை நான் வாசிக்க நேர்ந்தது. ஒருவர் இன்னொருவர் காலையில் எழுவதற்கு முன்பாக எழுந்து அவருக்கு தேநீர் தயாரித்து கொண்டுசென்றுவிட வேண்டும் என்பதற்காக வெகு முன்னதாக எழுந்து சமையலறைக்கு செல்கிறார். அங்கு மற்றவர் ஏற்கெனவே இவருக்கென தேநீர் கலந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து வியக்கிறார். கதை முழுவதும் ஒருவர் மற்றவருக்கென இதுபோன்ற சிறுசிறு தியாகங்களை செய்துகொண்டே இருக்கின்றனர். இதுவே ஸ்வகீய ப்ரியம் எனப்படுகிறது. என் மகிழ்ச்சி உங்களுடையதாக இருக்கட்டும்; உங்களுடையது என் மகிழ்ச்சியாக. மகிழ்ச்சியின் இந்த பொதுத்தன்மையே இருவரை இணைக்கிறது; அதன் பிறகு அங்கு மற்றவர் என்பதே இல்லை.

உள்ளுறையும் விழைவால்தான் நாம் ஒன்றை வேட்கிறோம். இருவர் இணைவதில் அன்பு செலுத்துவதற்கான தேவையும் உள்ளது; அன்பு செலுத்தப்படுவதற்கான தேவையும் இருக்கிறது. உண்பதற்கும், ஏதோ ஒரு வேலையை செய்வதற்கும், துணையை கண்டடைவதற்கும் தேவை இருக்கிறது. இந்தத் தூண்டல்கள் அனைத்துமே விழைவுகளிலிருந்து எழுபவை. ஒரு விழைவு (urge) தீவிரமாகும்போது அது வேட்கையாகிறது (desire). வேட்கை அடுத்த நிலையில் விருப்பாகிறது (wish), விருப்பு மனத்திட்பமாகிறது (will). மனத்திட்பம் செயலாகிறது. ஆக, இது வேட்கையில் தொடங்கி செயலில் முடிகிறது. நமது செயல்கள் ஒவ்வொன்றின் பின்னும் ஒரு தூண்டல் உள்ளது. புறத்தே உள்ள பொருட்களுடனோ பிற மானுடருடனோ தொடர்புடையது. ‘ப்ரியம்’ என்பது இம்முழுச்செயல்பாட்டையும் குறிப்புணர்த்துவது.

நமது செயலில் புறத்தே உள்ள பொருள்களும் மனிதர்களும் இருப்பார்கள் என்றால் அது ஒருதலைபட்சமானதல்ல என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். செயல் அமைப்பில் நாம் இருபக்கத்திற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டும். ஒரு விலங்கு தன் விழைவால் தூண்டப்படுகிறது; அது இருபக்க ஏற்பு குறித்தெல்லாம் எண்ணுவதில்லை. தனக்கு இன்பம் அளிப்பதை நோக்கி ஒருதலைபட்சமாக பாய்கிறது.

வன்புணர்பவர் தனக்கு பலியானவருக்கு செய்வதையே காதலரும் செய்கின்றனர். உடல்ரீதியாக அவர்கள் செய்வதில் எந்த வேறூபாடும் கிடையாது. ஒன்று ஒருதலைபட்சமானது மற்றொன்று இருபக்க ஏற்புடையது என்பதே இரண்டையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது. வன்புணர்வில் மற்றவருடைய மகிழ்ச்சி கருத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை. தனது மகிழ்ச்சியை மட்டுமே ஒருவர் கருதுகிறார். எழிலான ஒன்று அருவருக்கத்தக்க குற்றமாகிறது, பலியானவரில் அச்சத்தையும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.

மகிழ்ச்சிக்கு மறைந்திருக்கும் காரணி ஒன்றும் உண்டு. வெறும் புலன்களும், மனமும், உள்ளுறை விருப்புகளும் மட்டுமல்ல நாம் என்பது. இவற்றிற்கெல்லாம் பின்னால், அனைத்தும் நமக்கென உள்ளன என்று உறுதிகூறும் தன்னொளி ஒன்றுள்ளது. அதுவே உண்மையில் ஆதி இருப்பு. அனைத்திருப்புக்கும் அதுவே நிலமாக உள்ளது. இந்த இருப்பினால்தான் எதுவுமே இயல்கிறது. இருந்தும் நாம் ஒரு மனிதரின் இருப்பையோ பொருளின் இருப்பையோதான் காண்கிறோம். இருப்பு என்பதை அல்ல. பொது இருப்பில் நாம் பங்குபெறுவதனால்தான் நாம் இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். இந்த இருப்பே அறிவின் இருப்பு, பெரும் நனவின் இருப்பு, ஒளிரும் இருப்புணர்வின் இருப்பு; அறிபவர், அறியப்படுவது, அறிவு என அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டது.

ஒரு பொருளின் இருப்புக்கும் மற்றொரு பொருளின் இருப்புக்கும் இடையே ஒருமை ஒன்றுள்ளது. உணவில் உங்களுக்கு நான் ஒரு ஆப்பிளையோ, ஒரு பேரிக்காயையோ உங்களுக்கு அளிக்கலாம். ஏனெனில், ஆப்பிள் இருக்கிறது, பேரிக்காய் இருக்கிறது, உணவு இருக்கிறது. உங்களிடம் கவித்துவமாக “இதோ உங்களுக்கு ஒரு ஆப்பிள், ஒரு பேரிக்காய், எனது அன்புடன்” என்று நான் கூறுகையில் நீங்கள் பழத்தை காண முடியும். உணவில் உள்ள ‘அன்பு’ எனப்படுவதை நீங்கள் பார்க்க முடியாது. “நான் உங்களுக்கு என் அன்பை அளிக்கிறேன்” என்பது ஒரு கருத்து. உணர்வுபூர்வமாக இதைக் காணும் பிறிதொருவர் தன்னகத்தே அதற்கு எதிர்வினையாற்றுகிறார். அதே உணர்வுடன் “ஆம், இது அன்புடன் வழங்கப்படுகிறது” என்கிறார். பேரிக்காயின் இருப்பும் அன்பின் இருப்பும் ஒரே தளத்தில் உள்ளவை அல்ல. ஆனால் உங்களிலும் பிறிதொருவரிலும் உள்ள அன்பு குறித்த அறிதல் காரணமாக ஓர் ஒருமை அங்கிருக்கிறது.

பேரிக்காயும் ஆப்பிளும் தூய இருத்தலியல் அறிவாக ஒன்றிணைந்து வரலாம், அவற்றுடன் அளிக்கப்படும் அன்பு நனவனுபவமாக. இருத்தலும் நனவும் வெவ்வேறானவை என்றாலும் அவை ஒன்றாகின்றன. நீங்கள் பார்க்கும் எதிலும், உணரும் எதிலும் உங்களது அனைத்துக் கருத்துக்களும், எண்ணங்களும், சமூக-ஒழுக்க-ஆன்மீக வரலாறும் உங்களது பார்வையுடன் சேர்ந்துகொள்கின்றன. எனவே, அனைத்து இருத்தலியல் அனுபவங்களும் தானாகவே நனவனுபவங்களாக மாறிவிடுகின்றன.

இதில் மற்றொரு அம்சமும் உள்ளது. ஒட்டுமொத்த இருப்பு, அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அறிதலெனும் இவ்வுணர்வு, ஒரு மகிழ்ச்சி எவ்வாறு அனைத்தையும் ஊடுருவுகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. கதிர்மறைவை காண்பதில், நல்ல காலையுணவை உண்பதில், கவிதை வாசிப்பதில், எழுதுவதில், ஓவியம் வரைதலில், இனிய இசை கேட்பதில் ஐம்புலன்கள் மூலமும் ஐந்து செயலுறுப்புகளைக் கொண்டு செய்பவற்றின் மூலமும் நாம் அடையும் மகிழ்ச்சி மகிழ்வெனும் பிரபஞ்ச உணர்வின் பகுதிகளே. நீங்களே அதுவாகிறீர்கள். உங்களது மெய்யான இயல்பை அகத்திலிருந்து நீங்கள் உணர்கையில் பிறிதென்றொன்று இருக்கவியலாது. ஏனெனில், பிறிதெனத் தெரிவது புறவய விரிவால் தோன்றுவது. உண்மையில் அதுவும் ஒரே இருப்பின், ஒரே இருப்புணர்வின், ஒரே மகிழ்வின் பகுதியே. ஆகவே, பரன் என்பது – பிறிதொன்றென்பது – இல்லாமலாகிறது. பிறிதென்பது ஏதுமில்லை, அது என்பது மட்டுமே உள்ளது. இதை நம் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரும் குரு “அது நீயே” என்கிறார்.

தன்னை அறிவதன் மூலம் பிறிதொன்றில்லை என்பதை நாம் அறிகிறோம். எனது இடது கையை என் வலது கையால் கிள்ளிவிட்டு, இரண்டும் வெவ்வேறு என்பதால் அதை உணராமல் இருக்க வேண்டும் என நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. வலியை நான் உணரவே செய்வேன். என் வலக்கையில் எனது இடக்கையை பற்றிக்கொள்கையில் தோன்றும் மெல்லுணர்வும் மகிழ்ச்சியும் ஏதோ ஒரு கையுடையது அல்ல; என்னுடையது. ஆக, உள்ளிருந்து அனைத்திலும் உள்ள ஒருமையை காண்கையில் என் மகிழ்ச்சி பிறர் மகிழ்ச்சியிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருப்பதில்லை. தன்னை உணர்ந்த ஆன்மாவுக்கு, உயிர்த்தெழுந்த ஒருவருக்கு அவர் செய்யும் எதுவும் சுய அன்பின் வெளிப்பாடே. தன்முனைப்பை மையப்படுத்திய அன்பல்ல அது; முழுமுதல் அகம் தன்மீது கொண்ட அன்பு அது.

இறையால் படைக்கப்பட்டது பிரபஞ்சம் என்றால், அது இறை தன்னுடைய இன்பத்திற்காக படைத்துக்கொண்டது, பிற எவருடைய மகிழ்ச்சிக்காகவும் அல்ல. இதனால்தான் பிருகதாரண்யக உபநிடதம், “எக்கணவனும் தன் மனைவியை மனைவி என்பதால் விரும்புவதில்லை, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகிறான். எந்த மனைவியும் கணவனை விரும்புவது கணவன் என்பதற்காக அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே. எந்தப் பெற்றோரும் குழந்தையை குழந்தை என்பதால் அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகின்றனர். எம்மனிதனும் செல்வத்தை செல்வம் என்பதால அல்ல, ஆன்மாவின் இன்பத்திற்காகவே விரும்புகிறான்” என்கிறது. இதில் எங்கும் தன்முனைப்பு ஆன்மாவாக கூறப்படவில்லை. அனைத்திலும் உறையும் பிரபஞ்ச ஆன்மாவே குறிப்பிடப்படுகிறது.

அப்படியென்றால், இரண்டு விஷயங்கள் நம்மை ஒன்றாக இணைக்கக் கூடும். ஒன்று நம்மில் உள்ள ஏதோவொரு விருப்பமோ விழைவோ நிறைவேறுவது, மற்றொன்று ஆன்மாவின் பிரபஞ்சத்தன்மை. யேசுவோ புத்தரோ உலகில் தோன்றி செயலில் இறங்குகையில் மானுடத்தின் பெருந்துயர் அவர்களில் நிறைகிறது. அவ்வலியையும் துயரையும் போக்க அவர்கள் செயலாற்றுகிறார்கள். இதனை ஒருவர் தன்னைச் சார்ந்து ஆற்றும் செயல்களுடன் ஒப்பிட்டும் முரண்படுத்தியும் காணலாம். ஒருவர் மருத்துவராவதில் அடையும் இன்பத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். அது அவருள் உள்ள செயலூக்கத்தை நிறைவடையச் செய்து பிறருக்கு சேவை செய்வதன் மூலம் தன் சுயவெளிப்பாடை கண்டடையச் செய்கிறது. அத்துடன் அது அவரது பிழைப்புத் தொழிலாகவும் தன் திறனை வெளிப்படுத்தும் வழியாகவும் இருக்கிறது. ஆன்மா குறித்த ஆழ்ந்த அகநோக்கு இல்லாத எளியவரான ஒருவருக்கு மருத்துவராக வேண்டும் என்ற ஊக்க விழைவு நிறைவடைதல் மட்டுமே நிகழ்கிறது.

இன்னொருவர் நோயுற்றவர், அவருக்கு நோய்நீங்கி குணமடைய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. மருத்துவரிடம் வரும் அவர் “என்னை குணப்படுத்துங்கள். நான் நோயால் அவதியுறுகிறேன்” என்கிறார். அதற்கு மருத்துவர் “உமக்கு சேவை செய்வதே எனக்கு பெருமகிழ்ச்சி. நீங்கள் நலம் பெறுவதையே விழைகிறேன். நீங்கள் அவதியுறக்கூடாது” என்கிறார். இதனால், குணமடைவதற்கான நோயாளியின் உடல்ரீதியான தேவையும் சேவைபுரிய வேண்டும் என்ற மருத்துவரின் தேவையும் இருவரையும் ஒன்றிணைக்கின்றன. அவர்கள் ஒரு இருதுருவமுனைப்பில் நுழைகின்றனர். இனி அவர்கள் இரு வேறு பருண்மைகள் அல்ல, இருவரும் பயன்பெறும் சிகிச்சை எனும் ஒரு பொது நிகழ்வை சேர்ந்தவர்களாகின்றனர். சேவை புரிவதால் மருத்துவரும் சேவையை பெறுவதால் நோயாளியும் மகிழ்வடைகின்றனர்.

கிறித்துவைப் போல், புத்தரைப் போல், கிருஷ்ணனைப் போல் மருத்துவருக்கெல்லாம் மருத்துவரானவரின் மனம் அம்மருத்துவருக்கு இருக்குமென்றால் அவர் தன் செயலை வாழ்வாதாரத்திற்கான தொழிலாகவோ திறன் வெளிப்பாடாகவோ மட்டும் பார்க்க மாட்டார். நோயுற்ற தன் உடலை, பிரபஞ்ச உடலை, குணப்படுத்தும் செயலாகவே காண்பார். அவர் தன்னைத் தானே நோயிலிருந்து குணப்படுத்திக் கொள்கிறார். நோயாளியும் இதே உளப்பாங்கு கொண்டிருந்தால் பிரபஞ்சக் கருணையே மருத்துவராக வடிவம் கொண்டு செயல்படுவதை காண்பார். மருத்துவர்பால் மட்டுமன்றி இவ்வுலகெனும் உருவம் கொண்டெழுந்த பிரபஞ்சக் கருணையின்பால் கொண்ட நன்றியால் நிறைந்தவராகிறார்.

ஒரு பொறியாளருக்கு அவரது திறனும் அதை செயல்படுத்தும் தேவையும் இருக்கிறது. அவர் ஒரு எந்திரத்தை வடிவமைக்கிறார். அதை செய்து விற்கிறார். ஒருவர் செய்ய வேண்டிய வேலையிலிருந்து அவரை விடுவிக்க வேண்டி அவருக்காக அதை நிறுவுகிறார். அந்த நபர் பொறியாளரின் சேவையால் மகிழ்கிறார், பொறியாளர் தன் பணியை செம்மையாகச் செய்ததில் மகிழ்கிறார். தச்சரோ, கொல்லரோ, குழாய் பணியாளரோ, ஆசிரியரோ எவராக இருந்தாலும் நாம் ஆற்றுவதில் இருதுருவ முனைப்பு ஒன்றுள்ளது. அந்த இருதுருவ நிலையில் முரணியக்க இணையர்களாகிறோம். அதில் நமது பொது விருப்பம் நம்மை ஒன்றிணைக்கிறது. பின், பிறிதொருவர் என்பதில்லாமலாகி ஒரு பிணைப்பு நிகழ்கிறது. ஆக, உள்ளுறை விருப்புகளின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல் அவை நிறைவேறுவதன் அடிப்படையிலும் நாம் இணையலாம்

அறிவரான நாராயண குரு “ஓ மானுடனே! பிறிதொன்றுளது என்று எண்ணாதே. அது ஒரு தோற்றமே. உனது அனைத்துச் செயல்களும் பிரபஞ்ச மகிழ்வை, மகிழ்வின் பிரபஞ்ச ஈடேற்றத்தை நோக்கியே செய்யப்படுவதாக!” என்கிறார். ஒரு செயலில் ஈடுபடுகையில் உன் இணையை தேடு என்கிறார். அது மேலிருந்து வருகிறது. அந்த இணை நீயேதான் என்று கீழிருந்து நீ உணர்கிறாய். இவ்வாறாக நீ இரட்டிப்புத் திருத்தம் அடைகிறாய், அனைவருக்குமான மகிழ்ச்சி உறுதியளிக்கப்படுகிறது.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s