கலையின் பிறப்பு ரகசியம்

Standard

கலையின் பிறப்பு ரகசியத்தை தெரிந்துகொள்ள ஸ்ரீசக்ரத்தை நுட்பமாக நோக்கி அறிதல் வேண்டும். ஸ்ரீ சக்ரத்தில் நாம் முக்கியமாக காண்பது ஒரு புள்ளியும் அதைச் சுற்றி நிற்கும் ஒரு கலையும். புள்ளியிலிருந்துதான் ஒலி அலை பொங்கிப் பரவுகிறது. ஒரு புள்ளியில் தோன்றும் ஈர்ப்பே இணைப்பாகிறது. புள்ளியிலிருந்து பாயும் கதிரே ஒளிமழையாகி தொலைவுவரை நீண்டு செல்கிறது.  நூற்றுக்கணக்கான புள்ளிகளில் உண்டாகும் உராய்வே வாசனையாகிறது. ஒரு புள்ளியைச் சுற்றி உண்டாகும் விட்டமே கலை. ஒலியிலும் தொடுகையிலும் உருவிலும் ருசியிலும் மணத்திலும் இருப்பது ஆற்றலின் பரவல். அவ்வாறான கோடானுகோடி பரவலும் அதனால் உண்டாகும் கலை பொங்கிப் பரவி மாற்றுகளை உருவாக்கி மறைந்துபோவதும் புள்ளிக்கும் ஒலிக்கும் கலைக்கும் என்றும் அதீதமாயிருக்கின்ற இடைவெளியில்லாத உறைதலுக்காகவே.

ஆதிமஹஸ் நிச்சலனமானதென்றாலும் அதில் எப்போதைக்குமாய் இருப்பது சலனங்களை தாங்கியிருக்கும் முறைமையே. கூட்டுத்திரளில் உள்ள அந்த முறைமையை சிருஷ்டி அறிவது படைப்பவரில் படைக்கும் உணர்வு உண்டாகும்போதுதான். படைப்பாக்கத்தின் விதை கேட்கும் விருப்பு, தொடும் விருப்பு, காணும் விருப்பு, ருசிக்கும் விருப்பு, முகரும் விருப்பு என்ற இன்பம்சார் விருப்புகளில் உறைகிறது. விருப்பு ஒரு கனியைப் போன்றது. அதில் பற்றறுத்தலுக்கான கர்மத்தின் விதை தங்கியிருக்கிறது. விதையின் நடைபேறு (transaction) காலத்தில் நிகழ்கிறது. அதற்கு ஒரு தொடக்கமும் ஒரு முடிவும் உண்டு. முடிவு என்பது முழுமையான முடிவல்ல. விழிப்புநிலை-கனவு இவற்றுக்கிடையே வரும் ஆழ்நிலை உறக்கம் போலிருக்கும் ஒரு இடைநிறுத்தம். ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து ஜீவன் கனவுக்குள் போகவில்லையென்றால் நடைமுறைக்கு திரும்பிவரும்.

விருப்பை ஒறுப்பதற்காக செயலில் ஈடுபடவிரும்பும் கலைஞனின் படைப்புத்திறன் கற்பனை வடிவில் ஒளிர்ந்துயர்கிறது. அதில் முதன்மையாக வெளிப்படுவது மகிழ்வை கண்டடைதல். அது அழகை கண்டடைவதாகலாம், பிரம்மத்தை கண்டடைவதாகலாம்.  புலனுகர்வின்வழி தோன்றும் வியப்புகள் மூலம் அழகையறிதல் நிகழ்கிறது. நீலவானில் தவழ்ந்து மறையும் மேகத்தைப் போலே, பாலையில் கானல்நீர் போலே, நீராவியில் ஒளிகொண்டு தோன்றும் வானவில் போலே அனைத்து ரசங்களும் தோற்றமயக்கங்களே. நொடிப்பொழுதே இருப்பவை. வானவில் மறைந்தாலும் வானவில்லின் ஏற்றம் மறைவதில்லை. பூ மலர்ந்து வீழ்ந்தாலும் பூவின் நினைவு நிலையானது. காதலன் கடந்துசென்றாலும் காதலிக்குக் கிடைத்த முதல் முத்தம் என்றும் அழியா நினைவிலிருக்கும்.  இவ்வாறாக அநித்யத்தின் இதயத்தில் நித்யத்துவம் என்றும் இருக்கும். அநித்யத்தின் முடிவிலா சாம்ராஜ்யமோ நித்யத்துவத்தின் மறைவிலிருந்து கனவுபோல வெளிப்படுவது.

இவற்றிலெல்லாம் நான்கு பெரு மறைகள் நிறைந்திருக்கின்றன. சதாசிவம், பரமேச்வரன், சுத்தவித்யை, மஹாமாயை என்ற நான்கும் சிவ தத்துவங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன. மாற்றமில்லாது நிற்கும் மலைகளைப்போல் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக நான்கு முக்கோணங்களாக இந்த நான்கு சிவதத்துவங்கள் நிற்கின்றன.   அடித்தளமில்லாத, கற்பனையிலிருந்து பருவடிவுகொள்ளும் ஐம்பூதங்களைப் போன்றது சக்தி தத்துவம். வானின் மின்துளியாக, வளியின் தொடுதுளியாக, தீயின் உருத்துளியாக, நீரின் ருசித்துளியாக, பூமியின் உயிர்த்துளியாக சிவஜோதியில் அறிவொளியை ஸத்ரூபமாயும், சித்ரூபமாயும், ஆனந்தரூபமாயும் பிரித்தறிவது அது. ஒரு புள்ளியைச் சுற்றி இணைந்து நிற்கும் நான்கு சிவதத்துவங்களும் ஐந்து சக்தி தத்துவங்களும் எட்டு இதழ்களுக்கும் பதினாறு இதழ்களுக்குமிடையில் நிரத்தப்படும்போது அங்கு ஸ்ரீசக்ரம் தோன்றுகிறது. எந்தக் கலையையும் புரிந்துகொள்ள இந்த சக்ரத்தை பயன்படுத்த வேண்டும்.

பிரம்மானந்தத்தின் கலைஞன் ஈச்வரன்; கற்பனையுலகின் படைப்பாளி கலைஞன். சிவனடியில் கிடக்கும் அறியாமையை குறிக்கும் அபஸ்மாரனில் தொடங்கி சிவன் தலையில் பொற்பிறை வரை அழகனுபவம் உயர்ந்துகொண்டே செல்கிறது. சிதம்பர நடராஜனின் பிறையிலிருந்து இறங்கி அவன் கால்களைத் தாண்டி கேடொலி எழுப்பும் அபஸ்மாரம் வரை கீழே வரவும் கூடும். விழுமியங்களை கீழிறக்குவது நோயை குறிப்பது.  கலைஞர்களில் விழுமியங்களே அற்ற அறிவுக்குறையுடையோரை காண்கிறோம். அவர்களின் கலை கீழ்மையானது. அதுபோலவே, அறிவனுபவத்தை உயர்த்தி பேரின்பத்தில் மூழ்கச்செய்யும் பேரறிவாளர்களான யோகிகளையும் காண்கிறோம். அவர்களின் கலையே ஆகச்சிறந்ததாக இருக்கிறது. அத்தகைய படைப்புத்திறன் கொண்டவர்கள் வியாசனும் வால்மீகியும். அவர்கள் கைலாய மலையை அடைந்தவர்கள். அவர்கள் சென்ற தூரத்தை தாங்களும் சென்றடைய விரும்பி இமயத்தின் தாழ்வரையில் நிற்பவர்கள் காளிதாசனும், ஷேக்ஸ்பியரும், கதேயும். வியாசனும் வால்மீகியும் பேரழகின் பருவடிவை அறிந்துவிடத் துடிப்பது படைக்கும் இறையாகிய பிரம்மதேவனின் இதயத்தாமரையில் எதிரொளிக்கும் வாக்தேவியை எண்ணியே.

ஒரு புள்ளியிலிருந்து விரிந்து பரவி சிறியதோ பெரியதோ ஆன ஒரு மண்டலத்தில் நிறைந்திருக்கும் எதுவும் கலையே.  மண்டலம் ஒலியாலானதாக, தொட்டறிதலாக, உருவுடையதாக, நாப்புலன் சார்ந்ததாக, மணம் குறித்ததாக இருக்கலாம். இவையனைத்திற்கும் வெளியில் நின்று அறிதல் மற்றும் தியானம் மூலம் அடைவதாகவும் இருக்கலாம். ப்ராணனின் பாவங்களையும் அவ்வவற்றின் மண்டலத்தில் உட்படுத்த முடியும். மிகவும் பரந்துள்ள இம்மண்டலம் பல விகிதத்தில் ஒளியும், நிழலும், உருவும், பாவமும், வண்ண அழகுகளும் கலந்தது. ஒலியும் ஒளியும் வேறுபாடுகள் கொண்டவையெனினும் ஒன்று மற்றொன்றை அறியச்செய்ய முடியும் என்பதால் பல கலைகளும் காண்பதற்கும் கேட்பதற்குமானவையாக உள்ளன.

எந்தக் கலையின் வெளிப்பாட்டிலும் ஒரு படைப்பாளியும் ஒரு நுகர்வோனுமுண்டு  (creator and critique). பொருளில் தோன்றும் உருவப்பரிணாமம் கொண்டு வாசகனிலோ, காண்போனிலோ, விமர்சகனிலோ, ஒத்தமனம் கொண்டவனிலோ மாற்றத்தை உண்டாக்குவது கலை.  இயற்கை அறங்களே ஒலி, வண்ணம், பருப்பொருள், திரவம் முதலானவற்றை ஊடகமாக்கும் கலைஞன் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவாலாக இருக்கின்றன. இவ்வியற்கை அறங்கள் வான், வளி, தீ, மண் ஆகியவற்றின் மாற்றமில்லா நியமங்களின் அடிப்படையாகும். காட்டாக, ஒரு உருக்காட்சியை காண்பவனில் உண்டாக்க முயலும் ஓவியனுக்கும் சிற்பிக்கும் இரண்டுவிதமான திறன்கள் தேவை.  ஓவியரிலேயே நீர்ச்சாயம் கொண்டு வரைபவனது திறன் எண்ணைச்சாயம் கொண்டு வரைபவனது திறனிலிருந்து வேறுபட்டது. அதனினும் நுட்பமான வேறுபாடு கொண்டது நிழலின் உதவியில்லாமல் வரிகளைக்கொண்டு மட்டுமே உருவத்தைக்காட்டும் திறன்கொண்ட ஓவியனுடையது.

சொறசொறப்பான பாறையும் வெண்ணைக்கல்லும் சிற்பியின் உளிக்கு தன்னை முற்றாக ஒப்புக்கொடுப்பதில்லை. என்றாலும் கற்பனையில் இருக்கும் உருவத்தை கருங்கல்லிலோ, மார்பிளிலோ ஒரு சிறு துளியும் பிசகாமல் வடிவமைக்கும்போது அச்சிற்பத்தில் கல்லோ வெண்ணைய்க்கல்லோ எவருக்கும் தெரிவதில்லை.  மாறாக, வீனஸ்ஸையோ, அஃப்ரொடைட்டையோ, தாண்டவ நடராஜனையோதான் காண்கின்றனர். அச்சிற்பத்திற்கு ஈடானது காண்போனின் உள்ளம். அவ்வுள்ளத்தை எழுத்தாளனுடைய, கவிஞனுடைய, இசைக்கலைஞனுடைய, ஓவியனுடைய சிற்பியுடைய, யோகியுடைய பார்வையிலிருக்கும் அதே பாவத்தோடு ஒன்றிப்போகச் செய்யும்போது படைப்பாளனும் நுகர்வோனும் ஒரு பிறப்புக்கணத்தின் இரு பகுதிகளாகின்றனர். அவர்களிடையே ஒட்டுறவு நிகழ்கிறது. கலையுற்பத்தி செய்பவனுக்கு நேரே நின்றுகொண்டுதான் கலைவிமர்சகனும் எழுதுவதோ படைப்பதோ செய்துகொண்டிருக்கிறான். படைப்பாளியில் இருக்கும் ஒத்தமனமுடையவன் நூற்றுக்கணக்கான வாசகனில், விமர்சகனில் நுழையும்போது கலைஞன் வெற்றிபெறுகிறான். எண்ணற்ற விழுமியங்களை ஒற்றை உருவகத்தில் பொருத்தமாய் இணைப்பது பெரும் கற்பனையாளருக்கே இயலும். அவ்வாறுள்ள் ஒரு படிமம்தான் சிதம்பரத்திலிருக்கும் தாண்டவ நடராஜனுடையது. ஒழுங்கற்றது எனினும் வேறொரு வகையில் அதேயளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததே பிக்காஸோவின் குயெர்னிக. அதிலும் சாரமாக உள்ளது ப்ரணவத்தின் குறியீடே.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s