ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 17

Standard

அழலெழுமஞ்சிதளார்ன்னு ரண்டு தட்டாய்

சுழலுமனாதிவிளக்கு தூக்கியாத்மா

நிழலுருவாயெரியுன்னு நெய்யதோ முன்

பழகிய வாஸன வர்த்தி வ்ருத்தியத்ரே

                            (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 17)

ஐந்திதழ்களாய் இரண்டடுக்கில் எரியும்

ஆதியில்லா சுழல்விளக்கென அகம்

நிழலுருவாய் எரிய நெய்யாவதோ

அனுபவங்கள் திரிகளாய் எண்ணமாற்றங்கள்.

தனியனின் அகம் குறித்த சித்திரம் ஒன்று இங்கு தீட்டப்படுகிறது. பொதுவாக பிரபஞ்சத்திற்கு அது பொருந்தக்கூடியதே. ஆக, இப்பாடலை பிரபஞ்ச அடிப்படையிலும் புரிந்து கொள்ளலாம்; உளவியல் ரீதியாகவும் பொருள் கொள்ளலாம்.

ஒளியும் இருளும் முழு மெய்மையின் இரு நேரிணைகள்.  சென்ற பாடலில் ஒளிமிகுந்த பக்கம் வலியுறுத்தப்பட்டது. ஆனால், சமநிலை நோக்கு வேண்டுமென்றால் நாம் யதார்த்தத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சூழலையும் நடைமுறை சார்ந்து கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதனால்தான் நாராயண குரு நாம் காண்பனவற்றின், நம் அனுபவங்களின் பின்புலத்தில் உள்ளவற்றிற்கு நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.

அழகிய வடிவொன்றை காணும்போது நாம் மகிழ்கிறோம். அவ்வடிவு நமக்குப் புலனாவதே அது தனிப்பட்ட முறையில் முன்னிறுத்தப்படுவதால்தான் எனலாம். இருளின் பின்புலத்தில் அவ்வடிவு முன் நீட்டப்படுகிறது; அதன் நிழலுக்கு உறழ்பொருளாய் இருக்கிறது என்றும் கூறலாம்.

நாம் ஒன்றை பார்க்கிறோம் என்றால், இருண்ட நிழல்கள்தான் நமக்கு அவ்வடிவை அளிக்கின்றன. ஒரு ஓவியத்திலோ புகைப்படத்திலோ நிழல்களனைத்தையும் நீக்கிவிட்டால் எதுவும் எஞ்சுவதில்லை.  அதேபோல் திரையில் நாம் திரைப்படமொன்றை காணும்போது, வெண்மையான அத்திரையில் திரைப்படம் நிழல்களை வீழ்த்துகிறது. இந்நிழல்கள் திரைப்படக்கருவியில் உள்ள ஒளிக்குமிழின் ஒளியில் உள்ளது. நாம் ஒளியை விட அதிகமாக காண்பது நிழல்களையே.  நமக்கு பொருள் கற்பிப்பவை அவையே. இது கண்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் அனைத்துப் புலன்களுக்கும் பொருந்தும். இதை பார்க்கும்போது, உலகமே ஒரு நிழலாட்டமாகிறது.

இப்பாடலில் புலனனுபவம் என்பது வலி நிறைந்ததாக கூறப்படுகிறது. புலனனுபவம் சமஸ்கிருதத்தில் சம்வேதனா எனப்படுகிறது. இது இரண்டை குறிப்பது.  வித் என்பது அறிதல்;  வேதா என்பது அறியப்படுவது; வேதிதம் என்பது அறியச்செய்வது. இந்நோக்கில், சம்வேதிதம் அல்லது சம்வேதனா என்பதற்கு ‘பொருத்தமாக உங்களை அறியச் செய்வது’ என்று பொருள். அதே போல், வேதனா என்றால் வலி, சம்வேதனா என்பது நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட(பழக்கப்பட்டுவிட்ட) ஒரு வலி. ஒரு குழந்தையை கிசுகிசுமூட்டினால அது சிரிக்கிறது. அதுவே அளவு கடந்தால், குழந்தை அழத்தொடங்குகிறது. காதலர் இருவர் சந்தித்து இணையும்போது, அக்கூடலே பேரின்பம் என்றுணர்கின்றனர். ஆனால், வன்புணர்ச்சி பெரும் வலியை உண்டாக்குகிறது.  இரண்டு நிகழ்வுமே இருவரின் புணர்ச்சிதான். ஆனால் ஒன்று இன்பமானதாகவும் மற்றொன்று கொடூரமானதாகவும் இருக்கிறது.  வாழ்வின் மகிழ்ச்சி எங்கிருக்கிறதோ, மிகச்சரியாக அங்கேதான் வலியும் உள்ளது.

‘எதுவும் படிக்க வேண்டாம், தியானம் செய்வோம்’ என்று நினைக்கும்போது நீங்கள் விளக்கை அணைக்கிறீர்கள். அது வசதியாக இருக்கிறது. பார்ப்பதன் மூலமாக ஒன்றை பாராட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில் விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள். ஆனால், தேவைக்கு அதிகமாக விளக்குகளை ஏற்றினீர்கள் என்றால் அப்பொருள் அதன் அழகை இழக்கிறது. ஒரு ஓவியத்தை சரியான முறையில் நலம்பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவில் சமன்படுத்தப்பட்ட ஒளியில் காணவேண்டும். அப்போதுதான் அதன் அழகு வெளிப்படுகிறது. முதுமையில் கண்கள் வலுவிழக்கும்போது குறைந்த ஒளியில் பொருட்களை சரியாக உங்களால் பார்க்க முடிவதில்லை.  ஆன்மாவே குருடாகி வருவது போல் தோன்றுகிறது. நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்கிறீர்கள். கண் நோய் ஏதேனும் உண்டாகும்போது பிரகாசமான ஒளி உங்களுக்கு வலியை ஏற்படுத்துகிறது. ஒளியை வடிகட்ட கருப்புக் கண்ணாடி அணிய வேண்டியிருக்கிறது. பல வகையிலும், நமக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி தரும் ஒளியே அதே அளவு வலியைத் தருவதாகவும் அமையக்கூடும்.

புலன்களைந்தும் வலியும் இன்பமும் கலந்த கலவையை தம்முள் கொண்டுள்ளன. பேரோசையை கேட்கும்போது அதை நிறுத்த விழைகிறீர்கள். ஆனால் நல்ல இசையை கேட்க விழைகிறீர்கள்.  மெய்யான இசை என்பது அரிதானது. பெரும்பாலும் உலகின் கொடூரமான ஓசைகளை நீங்கள் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. தென்றல் கொணரும் நறுமணங்களை நாம் எப்போதாவது நுகர்கிறோம். எப்போதும் புகையும் கார்பன் மோனாக்ஸைடும் கலந்த மாசையே சுவாசிக்கிறோம். மெல்லிய வருடல்  சுகமளிப்பது. ஆனால் அதுவே அளவுகடந்து நீடித்தால் எரிச்சலூட்டுகிறது. இதனால்தான் இப்பாடலை அழலெழும் என்னும் சொல்லுடன் தொடங்கினார் குரு.

அடுத்ததாக, நமது ஐம்புலன்களும் ஒரு விளக்கின் ஐந்து இதழ்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. இன்று நம்மிடம் மின் விளக்குகளே உள்ளதால் உருவத்திற்கென நம்மிடம் எந்த உணர்வும் இருப்பதில்லை. பழங்காலத்தில் இதழ்கள்போல வடிவமைக்கப்பட்ட தொங்கு விளக்குகள் அறை நடுவே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். காற்றில் அவை உலையும்போதும் சுழலும்போதும் சுவர்களிலும் அறைகலன்களிலும் வியப்பூட்டும் நிழல்களை வீழ்த்தும். புலன்களெனும் ஐந்து எரியிதழ்கள் கொண்ட அத்தகைய ஒரு சுழல் விளக்குடன் நம் வாழ்வு இங்கே ஒப்பிடப்படுகிறது. எரிதல் ஒருவகை வலியை கொடுக்கிறது.  ஆனாலும் நம் கவனம் ஒளியின் விளையாட்டிலும் சுவரில் வீழும் நிழல்களிலும் குவிகிறது.

வலியும் நிழல்களும் ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. புலனுணர்ச்சியின்  இயற்பியல் வேதியியல் தன்மைகள் என்பவை நரம்புமண்டலத்தில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகள். தூண்டல் ஒன்று உள்ளே வரும் ஒவ்வொரு முறையும் இவை மூளையின் மூலக்கூறு அமைப்பை குழப்பத்திற்குள்ளாக்குகின்றன. அறிவின் ஒவ்வொரு கூற்றின் பின்னாலும் ஒரு அதிர்வு உள்ளது. நமக்கேற்படும் அனைத்துப் புலனுணர்வுகளும் நம் அமைப்பில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகளே. ஏதொரு புலனுணர்வும் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கும்போது நாமேதும் அறிவதில்லை. உண்மையில் நம் அனுபவம் என்பதே வேதியியல் மற்றும் மின் தூண்டல் ஏற்படுத்தும் நரம்பியல் கிளர்ச்சி, மின் அதிர்வுகளும் தெறிப்புகளும் ஏற்படுத்தும் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் உண்டாகிறது. இத்தகைய இடையூறுகள் நிகழும்போதுதான் நம்மில் அறிதல் நிகழ்கிறது. இச்செய்கை முதலில் தொடங்கியபோது அதனை அறிய எவரும் இருக்கவில்லை. எனவேதான், குரு இதனை அனாதி – தொடக்கம் அற்றது – என்கிறார்.

அண்டவியல் நோக்கில் நாம் நிலம், நீர், எரி, காற்று, வெளி என்ற ஐந்து பருக்களை கொண்டுள்ளோம். இவை ஒவ்வொன்றும் நம் புலன்கள் ஒன்றுடன் ஒத்திருக்கின்றன – ஒலி வெளிமூலம் பரவுவது; தொடுகை காற்றின் மூலம் நிகழ்கிறது; காட்சிகள் எரியால் ஒளியூட்டப்படுகின்றன; சுவை நீரால் ஆக்கப்படுகிறது; மணங்கள் மண்ணிலிருந்து எழுகின்றன.  ஓர் உடலுறுப்பு – கண், காது, தோல், நாசி, நாவு – இப்புலனுணர்வுகளுள் ஒன்றுடன் இசைகிறது. ஆக, நம்மில் இயல் (உடல்) மெய்மையுடன் அக (மன) மெய்மையும் உள்ளது. இரு அடுக்குகள் உள்ளன எனலாம். உள் வரும் தரவுகளை இயல் அடுக்கு மூளையின் மின்வேதி மொழிக்கு மாற்றுகிறது. அக அடுக்கோடு ஒவ்வொரு புலனனுபவத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்க முயல்கிறது.

மேலை உளவியலாளர் கூற்றுப்படி, அக நிலை ஒன்றை உருவாக்கும் இயல் அமைப்பு நம்மிடம் உள்ளது. ஆனால் இந்திய உளவியலாளரோ இயல் அமைப்பை இயங்கச்செய்யும் ஒரு அக நிலை நம்மில் உள்ளது என்பர். நனவழிந்த நிலையிலோ ஆழ் உறக்கத்திலோ இருக்கும்போது உங்களுக்கு தேனின் சுவை தெரியாது; உங்களைத் தொடுவது எது என உணர மாட்டீர்கள்.  உளவியல் அமைப்பு குறைவின்றி இருந்தாலும், விழிப்பு நிலையிலன்றி புலன்களின் அனைத்து இன்பங்களையும் தூண்டுதல் இயலாது. உறங்குபவரிடம் நீங்கள் பேசினாலும் அவரது காதுகள் திறந்துதான் இருக்கும், ஒலி அவற்றில் விழும், செவிப்பறையில் அதிர்வுகள் எழத்தான் செய்யும். அது இயல் நிகழ்வு. அதிர்வுகள் செவிப்பறையில் செயல்பட்டாலும் அவர் எதையும் கேட்பதில்லை. அவரது நனவுநிலைக்கும் புறத்தூண்டலுக்கும் இடையில் உள்ள தடை எது? ஒருங்கிணைவு உள்ளிலிருந்து வர வேண்டும். இதனால்தான் இந்திய உளவியலாளர் அகத்திலிருந்து உளவியல் அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை நகர்த்துகின்றனர்.

மேலை உளவியலாளரோ தூண்டலின் நுழைவிலிருந்து அமைப்பை நோக்கி அம்புக்குறியை இடுகிறார். அதன் பின்னர் உள்ளிலிருந்து துலங்கல் வருகிறது. இவ்வாறல்லாமல், தேர்ந்தெடுத்த வடிவமைக்கப்பட்ட துலங்கல் பற்றி நாராயண குரு சிந்திக்கிறார். இதில் உங்களது ஆழ்மன முதிரா நினைவுகளும் உட்கிடையான இயல்கைகளும் அவாக்களும் இருக்கின்றன. உங்கள் உள்ளே ஏற்கனவே உள்ள ஒன்றுடன் பொருந்தும்போதுதான் வெளியிலிருந்து வரும் தூண்டல் எதற்கும் பொருள் ஏற்படுகிறது. நீங்கள் காணும், தொடும், சுவைக்கும், நுகரும், கேட்கும் ஏதொன்றையும் புரிந்துணரவேண்டுமென்றால், அதற்குப் பொருத்தமான கருதுகோள் ஒன்று உங்கள் உள்ளில் இருக்க வேண்டும்.  அக்கருதுகோள் ‘வாசனை’யாக உங்களில் உட்கிடையாக உள்ளது.  நினைவாற்றல், கற்றல், அனுபவம், கல்வி என அனைத்துப் புலங்களையும் உள்ளடக்கிய உடலியல் உளவியல் மூலமே குரு சொல்ல வருவதென்ன என்பதை நாம் சரியாக அறியமுடியும்.

எல்லாம் இங்கே எளிமையாக தொகுத்துக் கூறப்படுகிறது: வெறும் ஐம்பொருண்மைகளினால் ஆக்கப்பட்டதாக அண்டத்தை நீங்கள் காணலாம். பின் அதனை ஏன் நாம் இயலுலகம் என்கிறோம்?  அறுதியான விதிகளின் இயக்கம் அளிக்கும் பெருவியப்பால். சூரியமண்டலத்தின் நடுவே கதிரவன் இருக்க ஒரே மாதிரியான சுற்றுப்பாதையில் மாறா வேகத்தில் கோள்கள் அதைச் சுற்றி வருகின்றன. நமது பார்வையில் அவை எப்போதும் ஒன்றையொன்று குறுக்கிட்டாலும் ஒருபோதும் அவை ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்வதில்லை.  அவையெல்லாம் ஒரு வெற்றிட வெளியில் கிடந்தாலும் வீழ்வதோ விலகிச்செல்வதோ இல்லை. பூமி பெருமளவு நீரை கொண்டிருக்கிறது. சுழன்றுகொண்டும் சுற்றிக்கொண்டுமிருந்தாலும் நீரானது வீழ்வதில்லை. கொள்கலம் எதுவும் இல்லாவிடினும் பூமியின் அசைவைக் கடந்தும் நீரானது ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் அதனதனிடத்தில் தக்க வைத்திருப்பது எது? வியப்பாக இருக்கிறது! தான் தலைகீழாக நடப்பதாக ஒரு ஆஸ்திரேலியன் ஒருபோதும் அறிவதில்லை. ஒரு ரஷியனோ வடக்கு ஐரோப்பியனோ தன் கால்களில் நிற்கும்போது நியூசிலாந்தன் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருக்க, இந்தியர்கள் ஒருபக்கமாக சாய்ந்து நடக்கிறார்கள். இது ஆச்சரியமான ஒரு பகடியல்லவா? அண்ட விதிகளை,  நாமறியாமலே எல்லாம் ஓர் ஒழுங்கிற்குள் இருப்பதை எண்ணிப்பார்த்தால் எல்லாமே பெருவிந்தைதான்.

ஆக, எல்லாவற்றிலும் குறிப்பிட்ட அண்டவிதி ஒன்றுள்ளது. ஒருபுறம் இவ்விதி இருந்தாலும் மற்றொருபுறம் ஜடத்திணிவுகள் உள்ளன. அண்மையில், செவ்வாய் கிரகத்தில் ஒருவகை அறிவுசார் உயிர்கள் இருப்பதற்கான நம்பிக்கை தோன்றியது. அங்கிருந்து தகவல்களைப் பெற பெரும் செலவில் கருவிகள் அங்கு அனுப்பப்பட்டன. எதை கண்டடைந்தோம்? ஒன்றுமில்லை. ஜடப்புழுதிக் குவியல் மட்டுமே கிடைத்தது. ஆக, அண்டரீதியாக இரண்டடுக்கு அமைப்பொன்று உள்ளது. ஒருபுறம் நுட்பமான கணிதவிதிகளைக் கொண்டு கருவிகளை தொலைவிலுள்ள கோள் ஒன்றுக்கு நம்மால் அனுப்ப முடிகிறது. மறுபுறமோ இருண்ட எடையேறிய பொருள் கொண்டது.

தனிப்பட்ட முறையில் நமக்குள்ளும் இவ்விரண்டு அடுக்குகள் உள்ளன.  நாம் புழுதித்திரள்களால் ஆக்கப்பட்டிருந்தாலும் நம்முள் சிறிதளவு அன்பு உற்பத்தியானதும் அப்புழுதியையே எவ்வளவு விரும்பத் துவங்குகிறோம்! வெறும் புழுதி என்று நாம் சொல்வதில்லை. அன்புக்குப் பாத்திரமானவரை மேலும் மேலும் இறுக அணைக்கிறோம்.  நம்முடல்கள் ஒருவரது ஆன்மா மற்றொருவரின் ஆன்மாவுடன் கலக்கவிடாமல் தடுக்கின்றன. ”உன்னுடன் ஒன்ற விரும்புகிறேன்.  ஆனால் இந்த உடல் நம்மிடையே உள்ளது.  நாம் ஒன்று கலப்போம்” என நினைக்கிறோம். நற்கூறு இணைய விரும்புகிறது; ஆனால் உடல் குறுக்கே நிற்கிறது. நமது இரு அடுக்குகள் – உடலும் ஆன்மாவும், பொருளும் ஆவியும்.

ஒரு இகல் கூறும் ஒரு அகல் கூறும் உள்ளது; தூண்டலொன்றும் துலக்கமொன்றும்; ஒரு புலனுணர்வமைப்பும், ஒரு இயக்க அமைப்பும்.  நம் அமைப்பினுள்ளேயே இவ்விருமைகளும் விருப்பு வெறுப்புகளும் எல்லாம் உள்ளன.  நாராயண குரு இவையெல்லாவற்றையும் தொகுத்து “இரு அடுக்குகள்” என்று மட்டும் கூறுகிறார்.  அதன் கிளைத்தல்களை நாமே கண்டடைவதற்கு விட்டுவிடுகிறார். நம்முள் இயங்கும் பல்வேறு அடுக்கிணைகளை நாம் காணலாம் – புறம் அகம், இயக்கம் உணர்வு, பொருளியல் ஆன்மீகம், உடல் அகம், இன்ன பிற.

இவற்றிலெல்லாம் உள்ள சோகக் குறிப்பொன்று உண்டு. நிகழ்காலம் என்பது இறந்தகாலத்தின் படைப்பு; அதன் உணர்கொம்புகள் எதிர்காலத்தில் நீள்கின்றன; நாம் இந்த வலையில் அகப்பட்டிருக்கிறோம். நவீன அறிவியல் வளர்வதற்கு முன் பாவம் என்னும் மதம்சார் மூடநம்பிக்கையால் (சிலர் மதநம்பிக்கை என்பர்) நாம் அச்சுறுத்தப்பட்டோம். நம் முன்னோரின் பாவங்களை நாம் சுமக்கிறோம் என்று கூறப்பட்டோம். ஆதாம் இறைவனுக்கெதிராக தவறிழைத்தான், பாவச்செயல் புரிந்தான். அவனது முதல் பாவத்தில் மொத்த மனிதகுலத்திற்கும் பங்கிருக்கிறது.

முன்பு நாம் நம்பிக்கையாளர்களாக இருந்தோம். உலகம் ஒருநாள் அழியும் என்ற தரிசனம் தந்த அச்சுறுத்தலே எல்லோரும் கிறிஸ்துவை நம்புவதற்கு வழிவகுத்தது.  ”உலகம் அழியப்போகிறது.  விரைந்து வாருங்கள்” என்பதே செய்தியாக இருந்தது.  இப்போது சமய சித்தாந்தங்களுக்கு நம்மிடம் செல்வாக்கு இல்லை. அந்த இடத்தை அறிவியல் புனைவு எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது. எல்லாம் எரிந்துபோகப் போகிறது என்று அஞ்சுபவர்கள் இப்போது அறிவியலாளர்கள்தான்.

மதத்தை நாம் புறந்தள்ளியபோது, அவ்வெற்றிடத்தை நிரப்ப அறிவியல் வந்தது.  அதன் மாயக் கதைகள் மேம்பட்டவையா? முன்பு ஜூலியஸ் சீஸரில் இருந்த குறைந்தபட்சம் எழுபத்தெட்டு அணுக்கள் நம் ஒவ்வொருவரிலும் இருக்கிறது என்று எங்கோ படித்தேன். நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றும் நம்முள் ஒரு கலவையாக இருக்கிறது. அடுத்ததாக, யூதாவின் அணுக்களிலும் கிறிஸ்துவின் அணுக்களிலும் எத்தனை நம்மில் உண்டு என்று யார் கணக்கெடுக்கப் போவது?

மனிதன் கிமு 4004 அக்டோபர் மாதம் 22ஆம் நாள் உருவாக்கப்பட்டான் என்று கிறிஸ்தவர்கள் கவனமாக கணக்கிட்டுள்ளார்கள்.  இப்போது கார்ல் சாகன் பாக்டீரியாக்கள் மூன்று பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் வைரஸ்கள் அதைவிட இரண்டு பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும் கூறுகிறார்.  மனிதன் சுமார் பத்து மில்லியன் வருடங்கள் பழமையானவன்.  ஆனால் இன்னும் மிகச்சரியான நாள் குறிக்கப்படவில்லை.  மேலும் ஒவ்வொரு குரோமோசோமிலும் டிஎன்ஏ இருக்கிறதென்றும் ஒவ்வொரு டிஎன்ஏ-விலும் இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் உள்ளன என்றும் அவர் கூறுகிறார்.  ஆக, நாம் எது செய்தாலும் இடர் ஏற்படுத்துவதற்கென்று ஐந்து பில்லியன் வருடங்கள் சேர்த்து வைத்த தகவலைச் சுமந்துகொண்டு இருபது பில்லியன் நியூக்ளியோடைட் இணைகள் நம்முள் அமர்ந்துள்ளன.  இது மதத்தைவிட மிகவும் மோசமானது.  ஆதிபாவம் குறித்த அச்சத்தை மட்டுமே மதம் நமக்கு அளித்தது.

நான் சொல்வது பெரும்பாலும் நகைச்சுவைக்காகத்தான். சொற்பொருள் வேறுபாடுகளை நீக்கிவிட்டீர்கள் என்றால் அறிவியல் புனைவும் மதம் சொல்லும் புராணமும் ஒன்றே போல் இருக்கும்.

எப்படியாகிலும், நாராயண குரு இத்தகைய கவர்ச்சிகரமான கோட்பாடுகளுக்குள் புக விரும்புவதில்லை.  நம்முள் எரியும் விளக்கிற்கு எண்ணெயாக பழைய வாசனைகள் உள்ளன என்பதை நாமறிய வேண்டும் என்று மட்டுமே விழைகிறார். மிக எளிய கொள்கைதான். வாசனை என்பதுதான் என்ன? இரண்டு கோட்பாடுகளை நான் வைத்திருக்கிறேன். ஒன்று மறுபிறப்பை நம்புவோருக்கு, மற்றொன்று அதை நம்பாதவருக்கு. நம்பிக்கை அற்றவர்களுக்கு மரபியல் கோட்பாடு அதன் சாரத்தை வெளிப்படுத்தும்.  நம்புவோருக்கான கோட்பாட்டை நான் சொல்வேன்.

நமது நண்பர் பியானோவை இசைத்து அருமையான இசையை நமக்கு வழங்குகிறார். அதை கேட்டுக்கொண்டே நான் என் அறையில் தலைசாய்க்கிறேன். அது எனக்கு வியத்தகு புலனின்பத்தை அளிக்கிறது. அதில் கரைந்துருகி உறங்குகிறேன்; விழித்த பின்பும் அதில் திளைக்கிறேன். கேட்டுக்கொண்டே இனிய தளங்களில் சஞ்சரிக்கிறேன். இது புதிய ஒன்று, சென்ற வருடம் இந்த சொகுசு எனக்கு கிட்டவில்லை. இப்போதோ அவர் அடிக்கடி வருகிறார். அடுத்த முறை உறங்கச் செல்கையில், அவர் இல்லாவிடில் ‘இன்று நல்ல தூக்கம் இல்லை, இசைப்பின்னணி இல்லை’ என வருந்துகிறேன்.

இன்னொரு நண்பர் எனக்காக அருமையான இனிப்பை கொண்டு வருகிறார். அதை பார்த்த உடனேயே அகம் விழித்தெழுகிறது. ‘ஆ! இதோ வருகிறது!’ இரண்டுமுறை சுவைத்துவிட்டீர்கள் என்றால் அவற்றை உங்களால் ஒதுக்க முடியாது.  ஜப்பானிய எள்ளு மிட்டாய் மேல் ‘எச்சரிக்கை! பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்குவது!’ என்று எழுதப்பட்டிருகிறது.  பின்னர் ‘அதனால் என்ன? உங்கள் உடலுக்கு நல்லதே!’ என்கிறார்கள்.

இவையே சம்ஸ்காரங்கள் எனப்படுகின்றன. புலன்களின் அனுபவம் செறிவாக்கப்பட்டு நினைவுத் துண்டாக அமைப்பில் தேக்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருதத்தில் சம்ஸ்காரம் என்பது ‘பண்படுத்தப்பட்டது’ என்ற பொருள் தருகிறது.  உங்கள் உள்ளே பண்படுத்தப்படுவது. ஒரு கச்சா அனுபவம் பண்படுத்தப்பட்டு உள்ளே வைக்கப்படுகிறது. பியானோ இசையை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் இடத்தை அடைத்துக்கொள்ளும் அத்தனை பெரிய பொருள் தேவை. அதுவே பண்படுத்தப்பட்டு ஒலி நாடாவில் பதிவுசெய்யப்பட்டுவிட்டதென்றால் அதை என் சட்டைப்பையில் எடுத்துச்செல்ல முடியும். அதுவே மேலும் செறிவாக்கப்பட்டால் சிறு படிகங்களால் வானலை மூலம் அதை பெறமுடியும். அது ஒரு பெரும் பல்லிய விளைவை ஏற்படுத்த முடியும். இந்த இடச்சிக்கனம் வியப்புக்குரிய ஒன்று.

ஒருவர் பாடியதை வானொலி நிலையம் வளிமண்டலம் மூலம் அனுப்பும்போது அது இசையாக ஒலிபரப்பப்படுவதில்லை. வானலையாக அது செல்கிறது.  அதுபோலவே, இவ்வாழ்வில் நான் அனுபவித்தவை செறிவான வடிவில் என் சம்ஸ்காரமாய் என்னுள் வைக்கப்படுகிறது.  அவற்றின் சாரத்தை எல்லாம் நான் என் அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துச் செல்கையில் அவை மேலும் செறிவாக்கப்படுகின்றன.  முதலில் இயற்பொருள் சார்ந்ததாக இருந்தது நுட்பமானதாக ஆக்கப்பட்டது. அது இப்போது காரணமாகிறது.  இக்காரணக் கூறு வாசனை எனப்படுகிறது.

எனது முற்பிறப்பிலிருந்து எவையெல்லாம் என்னை வந்தடைந்துள்ளனவோ அவையெல்லாம் எனது நிகழ் வாசனை.  அத்துடன் இன்றைய சம்ஸ்காரமும் சேர்கிறது.  எனது சம்ஸ்காரம், நான் அடுத்த பிறவிக்குச் செல்லும்போது ஒரு நாள் வாசனையாகும்.  முற்பிறப்புகளின் வாசனையும் இப்பிறப்பின் சம்ஸ்காரமும் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும் இறந்தகாலம்.  அந்த நிகழகாலம் எதிர்காலத்தை அனுபவிக்கத் துடிக்கிறது.  நான் எதிர்காலத்தை விருப்புடன் எதிர்நோக்குகிறேன்.  ஏற்கனவே எனக்கு ஏற்பட்ட வலிநிறைந்த அனுபவங்களால் கூடவே பதற்றமும் உள்ளது.  பல்மருத்துவரிடம் செல்வதற்கு வண்டியில் ஏறும்போதே கொடுமைகளை எதிர்நோக்குகிறேன். ‘ஐயோ!’ அது எதிகாலத்தில் உள்ளது.  ஆனால் வலியும் அசௌகரியமும் வீட்டின் கதவைத் தாண்டியதுமே தொடங்கிவிடுகின்றன.  கழிநிகழ்வெதிர் என அனைத்திலும் வாசனையின் தாக்கம் உள்ளது.  உண்மையில் ஐம்புலன்கள் மூலம் எரிக்கப்படும் வாசனையின் வெளிப்பாடே நிகழ்வென்பது.  விளக்கின் திரிகள் (வர்த்தி) ஐம்புலன்கள்; சுடர்களோ (விருத்தி) நமது அனுபவம் எனும் மாற்றங்கள்.

இப்பாடலில் நாம் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பேரின்ப நிலையிலிருந்து இவ்வுலகில் நாம் பொருந்தக்கூடிய இடத்திற்கு மீண்டும் கொண்டுசெல்லப்படுகிறோம். இந்த யதார்த்தமான, அத்தியாவசியமான இருத்தல் பண்புக்கூறுகளில் இருந்துதான் நாம் உயர் தளத்திற்கு செல்லவேண்டும். வலி தரக்கூடிய உடலையும் மனத்தையும், அளவுக்கதிகமாக தூண்டப்படும்போது வலியுண்டாக்கக் கூடிய புலன்களையும் நாம் கொண்டுள்ளோம் என்பதையும், கடந்தகாலத்தின் குப்பைகள் அனைத்தையும் நம்முடனேயே எப்போதும் சுமந்து செல்கிறோம் என்பதையும் நாம் ஒருபோதும் மறக்கலாகாது.  இவை எல்லாம் மெய்.

இதன் மேல்தான் நாம் நம் மகிழ்வையும் முழுமுதலைப் பற்றிய புரிதலையும் கட்டி எழுப்ப வேண்டும். விளக்கு நம் அகத்தில், முழுமையான அறிவில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முழுமையான அறிதல் நிலையில் நம் உடல் மற்றும் அகத்தை நாம் கொண்டுள்ளோம். நாம் அனுபவம் என்று சொல்வது நிழலை; ஆகவே அது இருண்மை. அகம் என்பதே மெய். இந்த நிழலுக்கே பழகிவிட்ட நாம் அகத்தின் ஒளியை அறிவதே இல்லை. ஒரு நிழலிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு தாவிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

இப்பொருள் குறித்து அறிய விரும்புவோர் ப்ளேடோவின் குகை உருவகத்தை படிக்க வேண்டும்.  சிலர் வாழும் குகை ஒன்றைப்பற்றி அவர் பேசுகிறார்.  எதிர்ச்சுவரில் விழும் தங்களது நிழல்களை அவர்கள் நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீண்ட நாள் பழக்கம் காரணமாக தங்களை அந்நிழல்களுடன் அடையாளம் காண்கின்றனர். நிழலொன்று தன் தலையை திருப்பும்போது அவர்கள் தங்கள் தலையை திருப்புவதாக எண்ணுகின்றனர். தங்கள் நிழல்களைச் சுற்றி ஒரு ஒட்டுமொத்த கோட்பாட்டை உருவாக்குகின்றனர். அதிலொருவர் திரும்பி நிழலை வீழ்த்தும் ஒளி மூலத்தை நோக்க விழையும்போது தான் ஒரு இடத்தில் திரும்பமுடியாத வண்ணம் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறார். ‘நான் தளைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்’ என அவர் கூவுகிறார். எல்லோரும் அவரைப்பார்த்து நகைக்கின்றனர். ‘சரியான முட்டாள்! தளைக்கப்பட்டிருக்கிறானாம்! தான் ஒரு நிழலல்ல என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்!’ அவர்கள் தாங்கள் அறிவாளிகள் என்றும் அவர் பைத்தியக்காரன் என்றும் எண்ணுகின்றனர்.

அவர் திரும்புவதற்கு முயன்றுகொண்டேயிருக்கிறார். போராடும்தோறும் தளையை அதிகமாக உணர்கிறார். ஆனால் இறுதியில் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஒவ்வொருவருக்குப் பின்னாலும் அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிழல்களை வீழ்த்தும் ஒளி இருப்பதை காண்கிறார். அவ்வொளியை நோக்கி செல்கையில் எரியும் நெருப்பை காண்கிறார். நெருப்பைத் தாண்டி, குகைவாயிலைத் தாண்டி செல்கிறார். அங்கே அவர் வானில் ஒளிரும் சூரியனை காண்கிறார்.

சூரியனைப் பார்க்கும்போது கண்கள் கூசுகின்றன. தொடர்ந்து அவரால் நோக்க முடிவதில்லை. அதற்குமுன் அவர் அவ்வளவு பிரகாசமான ஒளியை கண்டதில்லை. அவரது சக்திக்கு மீறியதாக அது இருக்கிறது. குருடாகிறார். ஆனால் இறுதியில் சூரிய ஒளியில் பார்ப்பதற்கு அவரது விழிகள் பழகிவிடுகின்றன. மெய்யான உலகை, சுற்றியுள்ள மெய்யானவற்றை அவரால் பார்க்க முடிகிறது. ‘தெய்வமே! இத்தனை நாட்கள் இவற்றின் நிழலை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்! என் உடன்பிறந்தோர் இன்னும் இருட்டறையில் அல்லல்படுகின்றனர். நான் திரும்பிச் சென்று அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும்’ என்று எண்ணி குகைக்குள் மீண்டும் செல்கிறார்.

குருவானவர் செய்வது இதை மட்டுமே. முதலில் அவர் மெய்யான ஒளியை தேடி அடைகிறார், நிழலுலகில் அகப்பட்டு தவிப்போர் மீது கருணை கொண்டு அவர்களுக்கு கற்பிப்பதற்கென திரும்பி வருகிறார். அவர்கள் காணும் உலகிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு மெய்யுலகம் உள்ளது என்று அவர் கூறும்போது பொதுவாக அவருக்கு எதிர்ப்பே எழுகிறது. அவர் சிலுவையிலும் அறையப்படலாம். ஆனால், இப்பாடலில் தரப்பட்டுள்ள புரிதலை – நாம் இப்போது எங்கிருக்கிறோம்? நம் முன் உள்ள இயல்கைகள் என்ன? என்பதை – நாம் அடைந்தே ஆக வேண்டும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s