ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 12

Standard

தோலுமெலும்பும் மலமும் துன்பம்தரும்

நாற்றங்களுமேந்தும் அகந்தையை காண்க

அழியும் இதுவேறு அழிந்து முழுமையாகும்

பெருமகந்தை வந்திடா வரம் அருள்க

                                                             ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 12

முந்தைய பாடல்களில், அடுத்தடுத்து வைக்கப்பட்ட இரு பண்புக்கூறுகளை விவரித்தோம்.  ஒன்று நோக்கிநிற்கும் அகம்.  மற்றொன்று உடற்செயல்பாடுகளிலும் பல்வேறு மனமாற்றங்களிலும் சிக்கிகொண்டுள்ள நனவு.  ஒருவன் தன் மெய்மையை கண்டெடுக்க முயலுகையில் அவன் தனது மெய்சார் அடையாளத்திலோ ஆன்மீக அடையாளத்திலோ சிக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  பெரும்பாலும் ‘நான்’ எனும் எண்ணம் வரும்போது நாம் உடலையும் அதன் உளச்செயல்பாடுகளையுமே எண்ணுகிறோம்.  இந்த ‘நான்’ என்பது புனையப்படும் ‘நான்’. உண்மையில் அப்படி ஒன்றில்லை.  பல உயிரிச் செயல்பாடுகளையும் எண்ணங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு வசதிக்காகவே அது வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.  வளரும் குழந்தை இவ்வுலகில் நுழையும்போது ‘நான்’ என்ற எண்ணம் அதற்கிருப்பதில்லை.  மாந்தர் அதை ‘நீ’ என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  பின்னர், பெரியவர்களைப் பார்த்து குழந்தையும் ‘நான்’ என்கிறது.  ‘நான்’ எனும் இந்த அடையாளம் குழந்தையில் நிலைத்துவிடுகிறது.

‘நான்’ எனும் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியே உடலென்பது.  வெளியில் நாம் பார்ப்பது தோல்.  உள்ளே நம் உடலமைப்பு எலும்புகளையும் அனைத்துவித மலங்களையும் கொண்டது.  அமெரிக்காவில் இருக்கும் நீங்கள் இதனை குருதி என்றும் குடல் என்றும் சொல்லலாம். இதனைக் காக்க எவ்வளவு முயற்சித்தாலும்  ஒரு துயர முடிவே இதற்கு நிகழ்கிறது.

நம்மில் உள்ள உள்ளுறுப்பு இவ்வுயிரியைச் சார்ந்தது.  அதனுள் பல்வேறு முன்வரையறைகள்-‘வாசனை’கள், முதிரா நினைவுகள் உள்ளன.  இவை மேலெழும்போது அவை நனவின் உசாவும் பண்பை தூண்டுகின்றன.  கேள்விகள் எழுகின்றன.  பின்னர் நினைவுகள் இக்கேள்விகளுடன் தொடர்புறுத்தப்பட்டு நாம் சில முடிவுகளுக்கு வருகிறோம்.  உணர்ச்சிசார் விருப்புகள் தோன்றுகின்றன; பல்வேறு அவாக்கள் நிறைவேறுகின்றன.  அகந்தை இவற்றையெல்லாம் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

உடல் தோலால் மூடப்பட்டுள்ளது.  தோல் உணர்வுடையது.  உடல் முழுவதையும் மூடியிருக்கும் உணர்வுறுப்பு அது.  நம்மைச் சுற்றிலும் நம் உணர்ச்சிகள் நம் உடல்ரீதியான் இருப்பை எந்நேரமும் நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கின்றன.  கண்களும், காதுகளும், நாசியும், நாவும் எல்லாம் தோலின் வேறுபட்ட வடிவங்களே.  கண்ணில் உள்ள தோல் ஒளியை உணரத் தேவையான மீநுண்மை கொண்டுள்ளது; காதில் உள்ள தோல் ஒரு முரசாக ஆக்கப்பட்டு அதிர்கிறது; மூக்கிலுள்ள தோல் மோப்பக் கணுக்களைக் கொண்டுள்ளது; நாவின் தோல் சுவை அரும்புகளை பெற்றுள்ளது.  எல்லாம் தாண்டி அது தோல் மட்டுமே.  நாராயண குரு இங்கே புலனுணர் அமைப்பை விளக்க தோலை பயன்படுத்துகிறார்.  உடல்சார் பொருளை அகத்துடன் இணைத்துள்ளது கூர்மதியுள்ள செயல். புலனுறுப்பு என்பதால் தோல் அகம் சார்ந்தது; அதே நேரத்தில் தசைகளையும், திசுக்களையும், நரம்பியல் அமைப்பையும், எலும்புகளையும் ஒன்றாய் பிடித்திருப்பதற்கான புற உறையும் அது.

எலும்பியல் அமைப்பு உடலுக்கென்று அதற்கேயான ஒரு வடிவை அளிக்கிறது.  நாம் உயிருடனிருக்கும்போது நம்மால் ஒடிச்சாடி, குதித்து, குட்டிக்கரணம் அடிக்க முடிகிறது.  மிகச்சிறப்பான முறையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக தோன்றுகிறது.  எலும்புகள் எல்லாம் சிறப்பாக அடுக்கப்பட்டு தமது குழிகளில் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.  ஆனால் நம் எளிய மூச்சு உடலை நீங்கும்போது இவ்வெலும்புகளெல்லாம் தனித்தனியாகின்றன.  இடுகாடொன்றிற்குச் சென்று பழைய உடலொன்றை தோண்டி எடுக்கும்போது அவற்றின்மீது சதையோ தோலோ இருப்பதில்லை.  எந்த உறுப்பும் காணப்படுவதில்லை, மண்டையோட்டிற்குள்ளும் மூளையும் பிறவும் இருப்பதில்லை.  சுத்தமான எலும்புகளே எஞ்சுகின்றன.  அவற்றை எடுக்க முயலுவோமென்றால் அவை தனித்தனியாக உதிர்ந்துவிடுகின்றன.  உடற்கூறியலாளர்கள் கம்பிகளைக் கொண்டு கட்டி அவற்றை நிறுத்தி வைக்கின்றனர்.  வாழும்போது அவற்றைப் பிணைத்து வைத்திருப்பது எது?  இந்த மூச்சுக்காற்றுதான்.  நமது உடல் என்பது எளிதில் மறையக்கூடியது.

நாம் பார்த்த தோலுக்கும் ‘நான்’ எனும் நனவுக்கும் – தன் முனைப்புக்கும்(ego) – இடையில் பல அவாக்கள் எழுகின்றன.  ஃபிராய்டின் கருத்துப்படி நமது அவாக்களின் விளைநிலம் தோலின் உய்த்தலில் பல்வேறு உட்கிடப்புறுப்புகளில் உள்ளது. இவை எளிதில் தூண்டப்படுகின்றன.  குழந்தை அதன் நாவின் உட்புறமும் உதடுகளின் உட்புறத்தோலும் தேய்க்கப்படும்போது ஒரு காமம்சார் இன்பநுகர்வை அடைகிறது.  அது தன் தாயின் முலைக்காம்பை சப்பும்போது, காம்பில் காமம்சார் தூண்டல் நிகழ்ந்து மின் தூண்டல் மூலம் பால் சுரக்கிறது.  தாய் தன் குழவியின் வாயில் பாலை சுரக்கிறாள்.  குழந்தை இந்த உதடுகளின் உய்த்தல் மூலம் தூய காமம்சார் இன்பத்தை நுகர்கிறது; அதற்குப் பரிசாக பாலும் கிடைக்கிறது.  அச்செயலை மேலும் செய்வதற்கு குழந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

அந்தப் பால் அடுத்த முனைக்குச் செல்லும்போது குழந்தை மலமும் சிறுநீருமாக வெளியேற்றுகிறது.  ஒவ்வொரு வெளியேற்றத்திலும் அதற்கு மூலத்தில் இன்ப நுகர்வேற்படுகிறது.  ஆக குழந்தையின் ஆதி இன்பங்கள் தாயின் பாலைப் பருகுவதும், மலமூத்திரங்களை வெளியேற்றுவதுமே.  அதற்கு மேலாக தாய் அதன் கன்னங்களையும் முகவாயையும் தொடுகிறாள்.  கைகால்களை தொட்டு கிளர்ச்சியூட்டுகிறாள்.

உடல் முழுவதும் கிளர்ச்சியேற்படுத்தும் பகுதிகள் உள்ளன.  மனிதர்களின் பெரும்பாலான இன்ப அவாக்கள் கிளர்ச்சியூட்டப்படுவதால் தோன்றுகின்றன.  அழகான ஒன்றைப் பார்க்கும்போது கண்ணின் நுண்ணுணர்வு கிளரப்பட்டு ஒருவகை காமம்சார் இன்பம் ஏற்படுகிறது.  குரல்களும் இசையும் தரும் கிளர் அதிர்வுகள் மூலம் காதிற்கு இசையின்பம் கிட்டுகிறது.  பலவித மணங்கள் மூக்கை கிளர்த்துகின்றன.  ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் நாம் வாழ்வதே தோல் பெறும் இன்பத்திற்காகத்தான்.  இவ்வின்பங்களுக்கான அவாக்கள் உறைவது மிக ஆழத்தில் என்றாலும் அவை தோலளவிலேயே வாழ்கின்றன.  ஒருவிதத்தில், வாழ்வின்பங்கள் எல்லாமே தோலாழம் வரையே நிகழ்பவை.

தொடுகை நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றுதான்.  ஆனால், தீச்சூடு படும்போது எதையும் தொடவே நாம் அஞ்சுகிறோம்.  காலில் முள் குத்திவிட்டதென்றால் தரையில் கால் வைப்பதே நம்மை பதட்டப்படச் செய்கிறது.  இன்பம் இருக்குமிடத்தில் வெகு அருகிலேயே வலியும் இருக்கிறது.  இன்பத்தேடல் பெரும்பாலும் வலியையே அளிக்கிறது.

உடல்சார் வலி போதாதென்று, மதத்தினர் குற்றவுணர்வென்பதை கண்டுபிடித்து அறம்சார் வலியை வேறு சேர்த்துள்ளனர்.  நவீனயுக மனிதனில் உள்ள பல தோல்சார் இன்பங்கள் பெரும் பாவத்துடனும் பெரும் குற்றவுணர்வுடனும் நெருக்கமான தொடர்புடையவை.  அமெரிக்காவிலும் பிற இடங்களிலும் இரண்டு ஆண்களோ இரண்டு பெண்களோ ஒன்றாக உறங்குவதைக் கண்டால் அதை பெரும் பிரச்சினையாக்கும் போக்கு உள்ளது.  நட்பென்று அதை போற்றுவதற்கு பதிலாக ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று அவர்கள் தூற்றப்படுகின்றனர்.  தோலும் தோலும் தீண்டப்படும்போது பரபரப்பும் குற்றவுணர்வும் ஏற்படுகிறது.  தோலும் தோலும் தீண்டினால் மேலுலகில் இறைவன் வருந்துகிறான் என்கின்றனர் மதம்பேணுவோர்.  இது அத்துணை பெரிய விஷயமா என்ன?  ஒருவரது தோல் மற்றொருவருடையதை தீண்டுவது ஒரு சிறு கிரகத்தில் நிகழும் ஒரு மிகச்சிறிய நிகழ்வு மட்டுமே. ஆனால் அதற்கெதிராக நாம் குற்ற விதிகளையும் ஒழுக்க விதிகளையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம்.  நீதிமன்றங்களில் வக்கீல்கள், ‘தொட்டான், தொடவில்லை’ என்று வாதிட்டு அதற்கு சாட்சிகளும் தடயங்களும் அளிக்கின்றனர்.

மொத்த உலகமும் ஒரு பெரும் குளறுபடியில் இருக்கிறது.  இயல்பாகவே அழிவை நோக்கிச்செல்லும் அதன் இயல்பே இதற்கு முதன்மைக் காரணம்.  போதாக்குறைக்கு நம் தன்முனைப்பென்னும் அசட்டுத்தனம் வேறு.  மிஞ்சும் விழுமியம்தான் என்ன?

இங்கே குரு, ‘இது அழியும்’ என்கிறார்.  தோலில் தொடங்கி இன்பம் விழையும் உள்ளுறை அவாக்களின் ஆற்றல்கள் வரை உள்ள மொத்த அமைப்பும் அழியக்கூடியது.  அதைக் குறித்து தியானிப்பது பெரிய பயனேதும் அளிக்காது.  தன்னியல்பை எய்துவதற்கு – ‘சரூப்யசித்தி’க்கு  – அது வழிவகுக்காது. உடல், மனம், புலன்கள் அல்லது சிறிது நேரத்தில் மறையும் புலனின்பங்கள் இவை குறித்து தியானிப்பதன் மூலம் அழிவற்றதை அறியமுடியாது.

சினைமுட்டையாய் அன்னையின் கருவிலிருக்கும்போதே, வளரும் கருவாய், அன்னைக்கும் தனக்கும் இடையேயான விளக்கமுடியா இடையீடு மூலமாக தன்னை வெளித்தள்ளும்போதே, இறுதியில் தன் விடுதலையை அடைந்தபோதே இருந்த தூய விழிப்புநிலையை நோக்கி நம் கவனத்தை திருப்பவேண்டும்.  இவையெல்லாம் உள்ளுறையும் வேறொரு விழிப்புணர்வால் செய்யப்படுகின்றன.  தாயிலும், சேயிலும் தந்தையிலும், பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிர்களிலும் உறையும் அது ஒன்றே. அது ஒரு பொதுவான வாழ்க்கைக் கோட்பாடு, வாழ்வின் ஒரு சீரான மெய்மை.  அது செயலற்று இருக்கக்கூடும், வடிவுபெறக்கூடும், அனைத்து விழிப்புநிலை சாயைகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்தக்கூடும். ஆனால் ஒருபோதும் அது பாதிப்புக்குள்ளாவதில்லை. அது அழிவற்றது, அது இறப்பதில்ல. அதுவே ‘ஆத்மன்’ எனப்படுவது.

அதை தியானிப்பதற்கு முதுமுனிவர் ஒரு வாய்பாட்டை வகுத்தனர் – ‘அயம் ஆத்ம பிரம்மா’.  அதன் பொருள் – ஆத்மாவே பிரம்மம்; அனைத்திலும் உறையும் இத்தன்னொளிர் விழிப்புநிலையே முழுமுதலானது.  தோலுக்கும் பிற எல்லா அவாக்களுக்கும் இடையில் உறையும் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.  இதை தியானிக்கையில், தொடர்ந்து சிந்திக்கையில், அந்த விழிப்புணர்வு குறைவற்றதாகிறது.

பக்தியே உச்சபட்ச ஒப்புக்கொடுத்தல்.  சங்கரர் தன் விவேகசூடாமணியில் பக்தியை மெய்யுருவின் மீதான இடையறா தியானம் என்கிறார்.  நம் மெய்யுரு என்பது என்ன?  அதுவே உணர்தல், நம் மெய்யிருப்பை புரிந்துகொள்ளுதல்.

அது வளர்ந்து முழுமுதலாகிறது.  இது நிகழ்கையில், நாம் ‘நான் என்பது இவ்வுடல்’ என்னும் நம் முதன்மை அடையாளத்தை காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.  அல்லாமல், பொருந்தா இரண்டு பொருட்களை நாம் இணையாக வைக்கிறோம் – உடலிலிருந்து பிறக்கும் தன்முனைப்பையும் ‘நீயே முழுமுதல்’ எனும் ரிஷியின் வாக்குடன் அகத்தையும்.  இதனால் உடல்போர்த்த இந்த தன்முனைப்பே முழுமுதல் என்ற பொருள் தோன்றுகிறது.  மதவாதிகளும் ஆன்மீகவாதிகளும் இத்தகைய ஒரு நிலையை எய்திவிடுவது வியப்பானது.  பின்னர் அவர்கள் தற்பெருமைப் பித்தர்களாகி, ‘நானே கிறிஸ்து’, ‘நானே இறைவன்’, ‘நானே அவதாரம்’, ‘நானே பகவான்’ என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளத் துவங்குகின்றனர்.  அங்கே ‘நான்’ என்பது என்ன? சற்றுமுன்பு நாம் ‘அழியும் பொருள்’ என்று சிறுமைப்படுத்தியதுதான் அது.

இதை சங்கரர் நாய்த்தோலில் புனிதப்பாலை நிரப்புவது என்கிறார்.   இந்தியாவிலும் அரேபியாவிலும், பசு, ஒட்டகம், நாய் போன்ற விலங்குகளின் தோலைக்கொண்டு வாளிபோன்ற ஒன்றை தயாரிப்பர்.  குடிப்பதற்கு அதை அராபியர் பயன்படுத்துவதுண்டு.  இந்தியர்களோ, கட்டட வேலை நடைபெறுமிடங்களில் நீரைக் கொணர மட்டுமே பயன்படுத்துவர்.  அவை சுத்தமற்றவையாக கருதப்படுவதால் அதில் பாலை எடுத்துவந்தால் எவரும் அருந்தமாட்டார்.  நாய்த்தோலில் இடப்பட்ட பால் தன் புனிதத்தை இழக்கிறது.  அதுபோன்றே தன்முனைப்பு என்பது அசுத்தமானது, அருவருப்பானது.  அதை ஒருபோதும் முழுமுதலோடு அடையாளப்படுத்துதல் கூடாது.  ஆனால், தவறான கருத்துகள் கொண்டோர் இத்தவறை அடிக்கடி செய்வதுண்டு.  இது அவர்கள் தன்னையறிதலில் இடர் ஏற்படுத்துவதோடு அவர்களில் கர்வத்தையும் மூர்க்கத்தையும் நிறைக்கிறது.  இதனால் உலகிற்கே பல இடைஞ்சல்களை அவர்கள் ஏற்படுத்துகின்றனர்.  அவர்கள் மத வெறியர்களாகி தனிமனித வழிபாட்டை வளர்த்து பிறர் தம்மைப் பணியும்படி வற்புறுத்துகின்றனர்.  குரு வடிவான முழுமுதலுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தலுக்கும் மூர்க்கன் ஒருவனுக்கு அடிமைத்தனம் செய்தலுக்கும் வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது எளிதல்ல.  நாம் தவறானதை தேர்ந்தெடுத்துள்ளோம் என்பதைக் கூட நாம் உணர்வதில்லை.

தோழி ஒருவர் பிரசுரிக்கும் இதழ் ஒன்றை நேற்று படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.  அவர் தன் ஆசிரியருடனான இப்பிரச்சினையில் சிக்கியிருந்தார்.  ‘அவருக்கு நான் அடிமையா அல்லது இறைவடிவிற்கு என்னை ஒப்புக்கொடுத்துள்ளேனா?’ என்ற சரியான கேள்வியை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறார்.    இவ்விடத்தில்தான் பெரும் பிரச்சினைகள் தோன்றுகின்றன.  தாடியுடன் இருக்கும் இவரே குரு அல்லது இறைவன் என்று ஒருவர் எண்ணக்கூடும்.  தொப்பையுடன் அலையும் இந்த தாடிக்காரனோ அல்லது சொட்டைத்தலையுடன் திரியும் சோளக்கொல்லை பொம்மையோ அல்ல குரு என்பவர்.  அவர்கள் எல்லோரையும் போல் அசுத்தம் நிரம்பிய, அழியக்கூடிய உயிரிகள்தான்.  எல்லோரையும் போலவே நாற்றமடிக்கக் கூடியவர்கள்.  ஞானத்தில் பிறந்த சொற்களின் வழி மின்னும் ஒளியே அழிவற்றது.  நல்லூழோ அல்லது தீயூழோ சில நேரங்களில் தூசியில் நாறும் கருவியிலிருந்தும் ஓசை எழும்.  ஆன்மீகத் திறனாளிகளுக்கும் அவரை அண்டியவருக்கும் தவறான அடையாளப்படுத்தலுக்கு எதிரான ஒரு பெரும் எச்சரிக்கை இது.

இவ்வுடலைக் காணும்போதே இது எத்துணை நிலையற்றது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்கிறார் நாராயண குரு.  அதேபோல், முழுமுதல் என்பது அழிவற்றது என்பதை உணர்வதும் எளியசெயல்தான்.  ஆனால், அழியக்கூடிய இந்த தன்முனைப்பு அழிவற்ற முழுமுதலுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தானே முழுமுதல் என்று பொய்யாக நம்பத்தொடங்கிவிடக்கூடிய அபாயத்தை அவர் முன்னுணர்கிறார்.  “இறையே, நீ எனக்கு நிச்சயமாய் இதில் உதவவேண்டும்.  நான் ஒரு தற்பெருமைக்காரனாக ஆகாமல் இருக்க எனக்கு அருள் புரிவாயாக!  ஊதிப்பெருகும் பொய்யான தன்முனைப்பு எனக்கில்லாமலாகட்டும்.  இதில் நான் செய்யக்கூடியது எதுவுமில்லை.  நீ வந்து எனக்கு உதவவேண்டும்.  நான் ஆன்மீகத் தன்முனைப்பற்றவனாக ஆகும்படி அருள்வாய்” என்கிறார்.

ஆன்மீகத் தன்முனைப்பைக் கடப்பது எளிதல்ல.  ஒரு பத்து பேர் உங்களைப் பணிந்து மரியாதை செலுத்துவார்களேயானால், நீங்கள் உங்கள் சமநிலையை இழக்காமல் இருக்கக்கூடும். ஆனால் மேலும் மேலும் மக்கள் உங்களை போற்றத்தொடங்கும்போது அது உங்களை விட்டு விலகத்தொடங்கும்.  சரியான மனப்பாங்கை கைவிடாமல் இருப்பது மிகவும் கடினம்.

எளியவன் ஒருவனை சிலர் கிண்டல் செய்த கதை ஒன்று இந்தியாவில் உண்டு.  அவன் தன் ஆட்டுக்குட்டியை விற்பதற்கு சந்தைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தான்.  அவன் வரும் வழி அறிந்து அங்கங்கே நின்றுகொண்டார்கள் நண்பர்கள்.  முதலாமவன், “என்ன இது? அந்த நாயுடன் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்றான்.

“நாயா?  இது ஆடு” என்றான் ஏமாளி.

“ஆடா? நாயைப் பார்த்தால் உனக்குத் தெரியாதா?”

“நாயா?” அதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இது ஒன்றும் நாயல்ல, எனது ஆடு இது” என்றான்.  முதலாமவன் முட்டாள் என்று அவன் எண்ணினான்.  ஆனால் இரண்டாமவன் நாயைப் பற்றி விசாரித்தபோது ஏதோ சரியில்லை என்று அவனுக்கு சந்தேகம் தோன்றியது.  மூன்றாமவன் அதை நாயென்றபோது அவனது சங்கடம் அதிகமானது.  மூன்று பேர் சொல்வதை எப்படி மறுப்பது?  ‘இது ஆடுமில்லை, நாயுமில்லை; ஏதோ பேயாக இருக்கவேண்டும்.  எனக்கு ஆடாகத்தோன்றும் பேய், மற்றவர்களுக்கு நாயாகத் தெரிகிறது போலும்’ என்று யோசித்தான்.

நான்காமவன் “ஏய், இந்த நாய் விற்பதற்கா?” என்று கேட்டபோது ‘இது நாயேதான்.  நான்தான் முட்டாள்.  நாயை ஆடென்று எண்ணிவிட்டேன்.  இது பேயேதான்.  இதைப்போய் இழுத்துக்கொண்டு அலைகிறேனே!’ என்றெண்ணினான்.  சிறிது தூரம் சென்றுவிட்டு, யாருமில்லாத இடமொன்றில் அதை வீசிவிட்டு ஓடினான்.  அவ்விடத்தில்தான் ஐந்தாமவன் மறைந்திருந்தான்.  அவன் ஆட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் சென்றான்.

இதைப் போல்தான், முதலில் ஒருவன் வந்து “ஓ குருவே!” எனும்போது, “அப்பனே, கிண்டல் செய்யாதே!” என்பீர்கள்.  பின்னர் இருவர் வந்து “குருவே” எனும்போது “நானா? இல்லை இல்லை” என்பீர்கள்.  பத்துபேர் வந்து உங்களை பெரும் குரு என்று சொல்லி வணங்குவார்கள்.  நீங்கள் உங்களை நோக்கி, ‘நான் பெரும் குருவா?  அப்படியில்லையா?’ என்று கேட்டுக்கொள்வீர்கள்.  பின்னர் நூறு பேர், பத்தாயிரம் பேர் என விமானங்களில் வந்திறங்குவார்கள்.  இப்போது உங்களால் நீங்கள் மாபெரும் குரு என்பதை மறுக்கமுடியாது,  அனைத்தும் நிச்சயிக்கப்பட்டுவிடுகிறது.  இப்போது நீங்கள் “கடவுளே, வந்து என்னை காப்பாற்று.  இப்போதுதான் நீ வேண்டும்.  என்னால் இந்தக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை” என்று இறைஞ்ச வேண்டியதுதான்.

புதிய ஏற்பாடு இதே கருத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.  முதல் சம்பவமே யேசுவை கோபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று குதிக்கச் சொல்வதுதான்.  “உலகைப் பார், அது உன்னுடையதாகும்!”  யேசு, “புறத்தே போ சாத்தானே!” என்றார்.  இத்தகைய உறுதியே தேவை.  “புறத்தே போ சாத்தானே!  உன் இறையை நீ தூண்டக்கூடாது.  நான் என் இறையின் முன் வணங்கவே இங்குளேன்.  உலகாயதத் தூண்டல்களுக்கு முன் பணிவதற்கல்ல.”  இங்கே சாத்தானுக்கு பதிலாக தன்முனைப்பை வைப்போமென்றால் நாம் வேதாகமங்களை தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பேயில்லை.

இப்பாடல் நம்மை அழியும் அகத்தையும் அழியா ஆன்மாவையும் பிரித்தறியும்படி கோருகிறது. அழியா ஆன்மாவுடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது என்பது இறையருளால் நிகழ்வது.  அறிவுசார் தேடல்கள் மூலமோ அகவிவாதங்கள் மூலமோ அதை நம்மால் எய்த முடியாது.  அது இறையின் கொடை, அருளால் வருவது.  இங்கே நம்மை தத்துவவிசாரம் தாண்டி பகுப்பாய்வு தாண்டி இறையருள் நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார் குரு.  இப்பாடல் நம்மை பிரார்த்தனை செய்யும்படி கோருகிறது. பொருட்களின் மெய்மையை அறிய, மாயத்தோற்றங்களால் வழிதவறாமலிருக்க இறையருளின் உதவியை நாடச் சொல்கிறது.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s