ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 10

Standard

இருளில் இருப்பவனே யார் நீ?

என்றொருவன் கேட்க – நீயும்

அவனிடம் நீ யார்? என்கிறாய்

இரண்டிற்கும் விடை ஒன்றே!

                    (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 10)

கண்களை மூடிக்கொண்டு உங்கள் இருப்பை அகத்திலிருந்து நோக்க முயல்வீர்களேயானால் உங்கள் உடலின் எல்லை உண்மையில் எங்கு முடிகிறது  என்பதை அறிவது எளிதல்ல. இங்குமங்குமாக சில மங்கலான உணர்வுகள் தோன்றலாம்.  ஆனால் கண்களை மூடியபடி உங்கள் மண்டையோட்டின் வெளிப்புற எல்லையை உங்களால் உள்ளிலிருந்து காணமுடியாது.  முற்றிருள் போன்ற ஒன்றில் எல்லாம் கலந்து விடுகின்றன.  ஆயினும் உங்கள் இருப்பு குறித்த கருத்தாக்கம் சற்றும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.  அது அப்படியே இருக்கிறது.  நமது புலன்கள் மூலம் பெறப்படும் அனைத்து தரவுகளையும் நாம் கேட்கும் குரலாக குறுக்கிக் கொள்ளும் ஒரு சூழலை கற்பனை செய்துகொள்ளும்படி கோரப்படுகிறோம்.  தீண்டல், மணம், சுவை, பார்வை – எல்லாம் நம் மனதில் இருந்து நீக்கப்படவேண்டும்.

அத்தகைய சூழலில் உங்கள் இருப்பைக் குறித்து நீங்கள்  முழுமையான அறிதலுடன் இருக்கிறீர்கள். ‘நான்’ என்பதன்மூலம் அதை அடையாளம் காண்கிறீர்கள்.  இத்தகைய நிலையில் இன்னொருவனும் உண்டு என்று நீங்கள் உணர்வதாய் வைத்துக்கொள்வோம். உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள ‘யாரங்கே?’ என்று வினவுகிறீர்கள்.  ‘நான்’ என்பதே நீங்கள் பெறும் விடை.  அதை நீங்கள் எங்ஙனம் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்?  ‘நான்’ என்பது குறித்த உங்களுக்கேயான கருத்தாக்கத்தை வைத்தே அதை புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  அடுத்தவனும் உங்களது ‘நான்’ என்பதை தனது அனுபவத்துடன் ஒப்பிட்டே புரிந்துகொள்கிறான்.  இப்புரிதல் மூலம் நீங்கள்  அறிவுபூர்வமாய் புதிதாய் ஏதும் பெறுகிறீர்களா? உறுதியாக இல்லை.

நமது ஐம்புலன்கள் வழியாக நம்முன் வைக்கப்படும் எந்தவொரு கருத்தாக்கமுமாகவே திரியவும் மாறவும் வேண்டிய கட்டாயம் நம் நனவுக்கு எப்போது இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ‘அழகிய நீலத்தாமரை ஒன்றை நான் கண்டேன்’ என்று நான் சொல்வதை கேட்கும்போது நீங்கள் ஒரு தாமரை மலரையும் நீல வண்ணத்தையும் எண்ணித்தீர வேண்டியுள்ளது.  உங்களுக்கு  ஏற்பட்ட அனுபவத்தை நினைவில் மீட்டியெடுத்து அதனை பிற கருத்துக்களோடு சேர்த்துப்பார்க்கும் தேவை ஏற்படுகிறது.  உங்கள் மனதில் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து பின்னர் நீலத்தாமரை எனக்களித்த அனுபவத்தை நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்கவேண்டும்.  அப்போதுதான் ‘ஆம், அது மிக அழகாக இருந்திருக்கும்’ என்று உங்களால் சொல்ல முடியும்.

இது ஒரு அறிவுச்செயல்பாடாகத் தோன்றினாலும், இதிலுள்ள அக நோக்கு முழுவதும் அறிவுசார்ந்ததல்ல.  கல்வியைப்போல இது புறத்திருந்தல்லாமல் அகவயமாக அணுகப்படவேண்டும்.  அனைவருக்கும் பொதுவான அனைத்தையும் அறியும் அனைத்தையும் காணும் அனைத்தையும் உணரும் அகத்தில் தன்னை கரைத்துக்கொண்டால் மட்டுமே இதனை முழுதுணரமுடியும்.  அன்பெனும் பெருவெள்ளம் மடைதிறக்க, நீங்கள் அனைத்துடனும் ஒன்றுகிறீர்கள்.  கதவுகளை மூடி, சிலவற்றை சேர்த்து சிலவற்றை விலக்குதல் இதன் எதிரிணையாகும்.

குழந்தை தாயிடம் வந்து, ‘அம்மா, என் காது நோகிறது’ என்று சொல்லும்போது அன்னை புரிந்துகொள்கிறாள்.  எப்படி? அவளது காதில் நோவில்லை.  ஆனால் அதுபோன்ற வலியை அவள் முன்னர் அனுபவித்திருக்கிறாள்.  குழந்தை ‘எனது’ என்னும்போது தாய் கனிவுடன் தன் மனதுக்குள் ‘எனது’ என்று சொல்லிக்கொள்கிறாள்.  அந்த ‘எனது’ என்பதற்குள் வலி என்னும் அவளுடைய கருத்தாக்கத்தை நுழைக்கிறாள்.  அந்தப்புரிதலை குழந்தையின் வலியுடன் பொருத்திப்பார்க்கிறாள்.  நம் புரிதலில் உள்ளேற்றமும் வெளிக்காட்டலும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன.  இரண்டுமே முழுமையாக நம்முடைய ‘நான்’ என்னும் நனவையே சார்ந்தவை.  பல நினைவுத்தொடர்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டு இந்த ‘நான்’ எனும் நனவைச்சுற்றி கட்டமைக்கப்படுகின்றன.  இவ்வாறு மட்டுமே தாயானவள் குழந்தையின் வலியை புரிந்துகொள்ள முடியும்.  குழந்தையின் உணர்வை புரிந்துகொள்வதற்கென அவளால் தன்னிலிருந்து வெளியே நோக்குவதென்பதே இயலாது.

தாய் காணும் குழந்தையே அவளது புலன்காட்சித் தரவுகளுடன் கருத்துருவ நினைவுகள் கலந்த கலவைதான் என்பதை எளிதில் உணரலாம். செயல்நிகழ் உலகில் வலியுடனிருக்கும் சேயும், தன் உணர்திறனுடன் கூடிய தாயும் – குழந்தையைப் பேணும் தாயும் , அன்னையிடம் முறையிடும் சேயும் – வேறு வேறு பொருண்மைகள்.  இவை எல்லாம் ஏற்கக்கூடியவைதான் என்றபோதும் தத்துவரீதியாக இச்சூழலை ஆராய்வோமேயானால் தாய்க்கும் சேய்க்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை நோக்கிநிற்கும் நனவாக குறுக்கியேயாகவேண்டும்.

இந்த நோக்கிநிற்கும் நனவு முந்தைய பாடலில் வாழ்வெனும் தருவினடியில் வைக்கப்பட்ட அதே நனவுதான்.  நமது பன்முகப்பட்ட அனுபவங்கள் அடங்கிய ஒரு முழுமையான கொள்கையாக இப்பாடலில் அது மீண்டும் தோன்றுகிறது.  நீங்கள் என்னை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது அதை ‘நான்’ என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.  நான் உங்களை ‘நீ’ என்றழைக்கும்போது நீங்கள் அதை ‘நான்’ என்று புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.  ‘நீ’ ‘நான்’ என்று நாம் சொல்வதெல்லாம் கருத்தாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.  இதுவே ‘மாயை’ எனப்படும் ஒரு புதிர்.  ஒரே ஒரு நனவு மட்டுமே செயல்படுகிறது.  ஆனால் அது தன் பகுதிகளை தன்னிலிருந்து பிரித்தறிந்து, ஆளுமைகளையும், பொருட்களையும், கருத்துக்களையும், நிகழ்வுகளையும் கட்டமைத்து அவற்றிலிருந்து தன்னை ஒரு தனி மெய்மையாக்கிக் கொள்ளும் இயல்புடையது.  பின்னர் தன்னால் உருவாக்கப்பட்டவற்றுடன் அது ஊடாடுகிறது.

ஒரு தாய் தன் சேயை தான் புரிந்துகொள்வதாக நினைக்கிறாள்.  உண்மையில் அவள் தன்னுடையதேயான  ஒரு இயல்பைத்தான் புரிந்துகொள்கிறாள்.  இதில் தவறொன்றுமில்லை.  இதுவே உண்மையான இயல்பும்கூட. நம் உயிரிகளின் ஊடாக செயல்படும் நனவு வேறாய் இருந்தால்தான் ஒருங்கிணைந்த முழுமை இல்லாமலாகும்.  பரஸ்பர புரிதலும் மானுட பரிவர்த்தனைகளும் சாத்தியமில்லாமலாகும்.  நாம் புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே நாம் ஒன்றுதான் என்பதற்கான சான்று.  அதேபோல் தாயும் சேயும் ஒன்றே.  நம் அனுபவங்கள் எல்லாம் ஒன்றே.

நோக்கிநிற்கும் அகத்தை நாம் இப்போது இன்னும் அருகாமையில் காண்கிறோம்.  அது பாதிப்படைவதும் அடையாமலிருப்பதும் எவ்வாறு என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். ‘என் காது நோகிறது’ என்று குழந்தை சொல்லும்போது தாய்க்கு அந்த வலியில்லை.  ஆனால் ‘இது என் குழந்தை’ என்ற எண்ணம் அவளுக்கிருக்கிறது.  என் உடல், என் கை, என் கண்கள், என் மனம், என் குழந்தை என ஒவ்வொன்றிலும் ‘எனது’ என்பதே விழிப்புணர்வு என்னும் வட்டத்தின் மையமாகிறது.  அவ்வட்டத்தின் உட்புறம் உள்ளதே நமக்கு மிகவும் இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.  ஏனென்றால் அது ‘நமது’.  வெளியிலிருப்பது ‘பிறிது’ என்றாகிறது.  ஆக, நான், பிறிது என்றும் எனது, எனதல்லாதது என்றும் நான், நானல்லாதது என்றும் நாம் பிரிக்கிறோம்.  இது தாந்தோன்றித்தனமானது. அவ்வட்டத்தை நீங்கள் சுருக்கலாம், விரிக்கலாம்; எவரையும் சேர்க்கலாம், விலக்கலாம்.  சேர்ப்பது அன்பெனப்படுகிறது, விலக்குவது அன்பற்றதெனப்படுகிறது.  வெறுப்பு என்பதும் ஒரு வகை சேர்த்தலே – ‘எனது எதிரி’ என்பதைப் போல.

சேய்க்கு வலி ஏற்படும்போது தாய்க்கு சடுதியில் அச்சம் ஏற்படுகிறது.  ‘இது ஆபத்தானதோ?  மருத்துவரிடம் செல்லவேண்டுமோ?’ குழந்தைகளுக்கு வரக்கூடிய கொடும் நோய்களையெல்லாம் அவள் எண்ணிப் பார்க்கிறாள்.  அவள் இயல்பிலேயே அச்சம் கொள்பவள் என்றால் அதுகுறித்து மீபதற்றம் கொள்ளக்கூடும்.  அமைதியானவள் என்றால் அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை உள்ளுணர்வால் அறிகிறாள். ஒருபுறம் நனவில் நம் இருப்பு அனைத்திலும் நம்மைக் காணும் விடுதலை உணர்வை வழங்கக்கூடும்.  நோக்கிநிற்கும் நனவு என்பது அனைத்திலும் ஒன்றே என அறிவது பெரும் திறப்பை நமக்களிப்பது. ஆனால், ‘எனது’ என்பதன் மீது நாம் கண்மூடித்தனமாக  பற்று கொள்ளும்போது  சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. அப்பற்று முந்தைய பாடலில் சொன்ன அகப்புறக் கிளைத்தலான இருபுரிக் கொடியென எல்லா பிணைப்புகளையும் உண்டாக்குகிறது.  புறவயமாக தேவையற்ற பல செயல்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம் பல சிக்கல்களும் வேதனையும் உங்களுக்கு ஏற்படுகின்றன.  அகவயமாக, உங்களை குழப்பத்திலாழ்த்தி பெரும் துயரை தோற்றுவிக்கும் திரிபுக்கற்பனைகளும் அச்சம்தரும் எண்ணங்களும் உண்டாகின்றன.

குரு இப்போது நம்மை எல்லா பரிமாணங்களிலும் பரவி அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கவல்ல நம் நனவின் கருவருகே கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்.  நாம் மொத்த அனுபவத்தையும் முழுவிழிப்பின் அனுபவமாக காணலாம்.  அல்லது, புலன்தரவுகளால் உண்டாகும் கருத்தியல் அறிவின் நிறமாற்றங்களின் பாதிப்புக்குள்ளாகிய ‘நான்’ என்னும் நனவின் சாயம் பூசப்பட்ட அனுபவமாகவும் காணலாம்.  நாம் மீண்டும் மீண்டும் தூயதான நோக்கிநிற்கும் நனவை நோக்கியே செல்லவேண்டும்.  அப்போதுதான் மேலோட்டமான இருப்பின் அவஸ்தைகளால் பாதிப்படையாமல், அதே நேரத்தில் வாழ்வின் இன்றியமையா கூறுகளில் பங்கெடுப்பதற்கு எப்போதும் தயாராக நம்மால் இருக்கமுடியும்.

நோக்கிநிற்கும்போதே செயல்படுவதும், விலகியிருக்கும்போதே புலன்கள்மூலம் பெறும் தரவுகளை ஆராய்வதுமான இரு எதிரிடைச் செயல்பாடுகளில் ஒரு சமநிலையைப் பேணுவது என்பது எளிதல்ல.  நம் அகத்தே இரு ஆளுமைகளாக – ஒன்று அமைதியாக இருக்க மற்றொன்று செயல்களில் ஈடுபடுவதாக – பிரிவது போன்றது இது.  உளவியலாளர் இதை பேதப்பித்து (schizophrenia) நோயாக்க் காண்பர்.  ஒரு வேதாந்திக்கு இது ஒரு நோயல்ல; வெகு இயல்பான ஒன்று.  நம்மில் இரு மடிப்பிலான செயல்பாடு உள்ளது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்.  அகத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து நம் உளவியலாளர்களுக்கு சரியாக கற்பித்தோமேயானால், மக்களை அவர்கள் பேதப்பித்து நோயாளிகள் என்று சொல்லி வதைக்காமலிருப்பர்.  இதுபற்றி பின்னால் விரிவாக நாம் காணலாம்.  தற்போதைக்கு இப்பாடலின் பொருளிலிருந்து விலகிச்செல்ல வேண்டாம்.  ஆத்மோபதேச சதகம் குறித்து ஒரு பதங்க(sublime) திட்டம் நாராயணகுருவிற்கு இருந்தது.  நாம் முடிந்தவரை அதை ஒட்டியே செல்வோம்.

‘நீ’ ‘நான்’ என்பதை இரண்டாகக் காணும் நம் அறியாமையின் ரகசியம் குறித்து நாமறிந்திருக்கவேண்டும் என்கிறது ஈசாவாஸ்ய உபநிடதம்.  ‘நீ’யும் ‘நானு’ம்  ஒன்றுதான் என்ற ஞானத்தின் ரகசியத்தையும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்கிறது.  இவ்விரு ரகசியங்களையும் நாமறிந்திருக்காவிடில், அபத்தமான சூழல்களில் நாம் சிக்க நேரிடும்.  ஒருங்கிணைந்த புரிதல் என்பது செயல்நிகழ் உலகிலிருந்து தாவி வேறேதோவாக மாறுவதல்ல.  அனைத்திலும் உறையும் ‘நான்’ என்பதை நீங்கள் உணர்ந்ததும் உலகம் ஆவியாகிப் போவதில்லை.  அது அப்படியேதான் இருக்கிறது.  எனவே,  அதனோடு ஒத்துவாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்.

அதே சமயத்தில், உங்களுடையதேயான கருத்தாக்கங்கள் கொண்டு நீங்கள் கட்டமைக்கும் உலகைத்தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை என்பதே உண்மை.  இது, ஒரு நாவலாசிரியனோ நாடகாசிரியனோ தன் கற்பனையில் படைக்கும் கதைமாந்தர்களின் எல்லையை சில அத்தியாயங்களுக்குப் பின் உணர்வது போன்றது.  கதைமாந்தர்களிடம் அவனுக்கு ஏற்படும் கடப்பாடு எந்த மாற்றத்தையும் செய்ய அவனை அனுமதிப்பதில்லை.  ஆசிரியனின் நோக்கோ தரிசனமோ விரிவடைய கதைமாந்தர் ஒப்புவதில்லை.  அது அவனது படைப்புதான் என்றாலும் அவனால் படைக்கப்பட்டவையாலேயே அவன் ஆதிக்கம் செய்யப்படுகிறான்.  அதேபோல், நாம் நம்முடையதேயான உலகை படைக்கிறோம், பின் அதைக்கண்டு அஞ்சுகிறோம்.  அல்லது அதில் அகப்பட்டுக்கொண்டு அதை எப்படி கையாள்வது என்பதறியாமல் திகைக்கிறோம்.  இது ஒரு பெரும் புதிரான சூழ்நிலை.

நோக்கிநிற்கும் நனவின் மூலம் நீங்கள் அறியவந்த ஒருமை குறித்தும் உங்களால் படைக்கப்பட்ட உலகினாலேயே உங்களுக்கு இன்னல்கள் வரும் அதிசயம் குறித்தும் தியானிக்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s