ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 7

Standard

விழிக்காது உறங்காது அறிவாகவே இருப்பாய்!
அவ்வாறிருப்பது கைகூடாதென்றால்
ப்ரணவத்தை உணர்ந்து பிறப்பொழிந்து வாழும்
முனிஜன சேவையில் உன்னை நிறுத்துவாய்!

(ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 7)

முதல்முறை கேட்கும்போதாவது இப்பாடல் முரணுரையாகத் தோன்றும். விழிப்புநிலைக்கும் உறக்கத்திற்கும் மாறிக்கொண்டேயிருப்பதற்கான தேவையில்லாமல், அறிவுடன் ஒன்றியிரு என்று தேடுபவனை அறிவுறுத்துகிறார் குரு. பெரும்பாலான உயிரினங்களைப் போலவே மனிதனும் பகலில் விழித்திருந்து இரவில் உறங்குகிறான். நமது உறக்கம் மற்றும் விழிப்புப் பழக்கத்திற்க் காரணமான இயற்கையின் தன்னியல்பில் தலையிடும் சக்தி நமக்குள்ளதா? மும்மை அடிப்படைப் பகுப்பை நம் நனவிலிருந்து பிரித்து அலுங்காது சுடர வைக்கமுடியுமா?

அறிவென்னும் சொல்லை முதற்பாடலிலிருந்தே  மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார் குரு. பெரும்பாலும் தகவல் துளிகளையே நாம் அறிவெனக் கொள்கிறோம். இத்தவறான எண்ணத்தை முதலிலேயே சரிசெய்யவேண்டுமென்பதற்காகவே இவ்வறிவு அறிவனைத்தையும் கடந்தது (அறிவிலுமேறி) என்கிறார். மேலும், அது புறஉலகில் காணப்படுவதாகவும் ஒருவனது அகவய விழிப்பென உணரப்படுவதாகவும் விவரிக்கப்படுகிறது.

முந்தைய ஆறு பாடல்களிலும், ஒருவனது அனுபவ எல்லைக்குள் சாத்தியமான ஆறு வகைமைகள் குறித்த மறைமுகக் குறிப்புகள் உள்ளன. முதற்பாடலில் அது அக உலகாகவும் புற உலகாகவும் இரண்டையும் அறியும் அறிவாகவும் கூறப்பட்டது. இரண்டாவது பாடலில், உள ஆற்றல், புலன்கள், உடல் மற்றும் அறியும் பொருட்கள் என தரப்படுத்தப்பட்ட படிநிலை வரிசை ஒன்றைத் தருகிறார் குரு. இவையெல்லாம் இணைந்து அனுபவமாகிறது.

மூன்றாவது பாடலில் ஒவ்வொரு புலன் அனுபவமும் ஒரு மன பிம்பத்தை ஏற்படுத்தும் மீத்தெளிவு பேசப்பட்டது. அனுமானித்து மட்டுமே அதன் இருப்பை உணரக்கூடிய மூல ஒப்புருவுடன் நேரடியான தொடர்பு அந்த பிம்பத்திற்கு உள்ளதா என்பதை உய்த்தறிவது எளிதல்ல. நான்காவது பாடலில், நனவென்பது அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்னும் மூன்று அடிப்படைக்கூறுகளாக பிரித்துக் காட்டப்பட்டது. இவை, அடிப்படையில் முதல் பாடலில் சுட்டப்பட்ட பிரபஞ்சவியல் அமைப்பின் உளவியல் வடிவம்.

ஐந்தாம் பாடலில் விழிப்பிற்கும் உறக்கத்திற்கும் இடையேயான நனவின் ஊசலாட்டத்தையும், விழிப்பு நிலையில் அகத்தின் இயல்பான சிதறும் தன்மையையும் நம் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருகிறார்.  நம் ஆர்வம் தொடர்ச்சியாக ஒரு பொருளிலிருந்து இன்னொன்றிற்குத் தாவுவதை ஆறாவது பாடல் சுட்டிச்செல்கிறது.

மனதை பாதிக்கும், பிறழச்செய்யும் இவற்றையெல்லாம் பற்றி பேசியபிறகே, தேடலுடையவன் ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள இரு ஒழுக்கங்களை முன்வைக்கிறார் குரு. ஒன்று “இனி விழிக்காதே, உறங்காமல் அறிவாகவே இரு” என்பது. முதல் ஆறு பாடல்களில் கூறப்பட்ட வெவ்வேறு ஆற்றல்களை மேலோட்டமாகப் பார்த்தாலே தூய அறிவாக இருப்பது எவ்வளவு அரிதானது என்பது விளங்கும். அப்படியென்றால் விழித்தல் உறங்குதல் என்னும் இயக்கத்திலிருந்து விடுபடுவது பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை.

இந்நூல் முழுவதும் நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளிருக்கும் அகம் நோக்கியே நாராயண குரு பேசுகிறார். அதன் சாத்தியமான வேறுபாடுகளை விளக்கும்போதுகூட அதன் அடிப்படை ஒருமையை கவனத்துடன் சிறப்பிக்கிறார். அனைத்தையும் ஊடுருவும் அறிவும் அதைத் தேடுபவனின் அகமும் வேறுவேறல்ல என்பதை அவன் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதே அவரது முதல் ஆர்வமாக இருக்கிறது.

முதல் பாடலில், தன்னை அறிதலின் முதல் படியாக, புலன்களை அடக்கியபடி, பக்தியுடன் ஒளிரும் கருவின் முன் பணியச் சொல்கிறார். வெளியில் உள்ள ஒரு கடவுள் அல்லது படைத்தவன் முன்பாக விழுந்து வணங்குவதல்ல அவர் கூறுவது. இங்கே இப்போது அனைத்தையும் நிறைத்திருக்கும் அறிவாய் உள்ள முழு மெய்ம்மைக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்தல் அது. வெளியேறும் ஆர்வத்தையும் உள்புகும் தூண்டலையும் சமன் செய்வதன் ரகசியம், ஐம்புலன்களையும் அகவயமாக்கி, போற்றற்குரிய முழுமுதல் குறித்த வியப்பைக்கொண்டு அகத்தை நிரப்புவதில் உள்ளது என்றறிய வேண்டும். தனது மெய்யான முழுமை நோக்கித் திரும்புவதே இங்கு ஒப்புக்கொடுத்தல் எனப்படுகிறது.

இரண்டாவது பாடலில், ஒளிரும் ஆன்மாவின் பெருமையைப் பகிர்ந்து கொள்ள நம்மை அழைக்கிறார். அனைத்துப் பொருட்களிலும் உள்ளுறையும் ஒருமையாகவும், எல்லாப் பெயர்களும், வடிவங்களும், நனவு நிலைகளும் சார்ந்த அறிவாகவும் அந்த ஆன்மா ஞானியரால் போற்றப்படுகிறது. ஒருவன் தன் தேடலில் தீவிரமாக இருத்தல் வேண்டும் என்பதை குரு அழுத்தமாகக் கூறுகிறார். சிறு சமரசமும் மனதை வேறு கோணத்தில் இழுத்துச் செல்லும். நூற்றாண்டுகளாக உருவாகிவந்திருக்கும் பல்வேறு ‘வாதங்களும்’ கருத்தியல்களும் இதற்கு வரலாற்றுச் சான்றுகளாக இருக்கின்றன. ஒருமை என்னும் அதிசயத்தை ஊழ்கத்தின்மூலமே புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்று எச்சரிக்கிறார். லட்சத்தில் ஒருவரே இதில் வெற்றிபெறுகிறார். அதுவும் பல சறுக்கல்களுக்குப் பின்பே நிகழும். மாறிக்கொண்டே இருக்கும் வாழ்க்கைச் சூழல்களால் தூண்டப்படும் நினைவுகளின் அடிப்படையில் துவங்கும் தேடலுக்குக் காரணமான ஆளுமை அமைப்பியலே இதில் நம் தோல்விக்குக் காரணம் என்பதை குரு மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

பித்துநிலை, மனத்தடைகள், கிலி, மட்டுமீறிய ஆவல் இவற்றின் மூலம்தான் நாம் ஒரு அக அழுத்தத்தால் ஒரு திசையில் தள்ளப்படுவதை உணர்கிறோம். ஆயினும், ஆரோக்கியமான மனம் என்பது நாம் நம்ப விழையுமளவுக்கு விடுதலை கொண்டதாக இல்லை. நேர்மையுடன் நிகழ்வுகளை அவதானிக்கும் ஒரு அறிவியலறிஞன் கூட நேர்மறை அவதானிப்புகளால் ஊக்கம் பெறும்போது எதிர்மறை தரவுகளை காணமுடியாமல் போகலாம்.

குரு பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு சொல்லையும் கூர்ந்து கவனிக்காவிடில் அவர் பரிந்துரைக்கும் ஒரு முக்கியமான கருத்தை தவறவிட்டுவிடுவோம். அக ஆற்றல், புலன்கள், மெய், புலன்காட்சிக்குட்பட்ட பல உலகுகள் இவற்றைத்தாண்டி, உள்ளுறைவதாகவும் அறிவெல்லைகடந்ததாகவும் ஆன்மாவைக் குறிப்பதான கதிரவனைப் பார்க்கிறார்.  எட்மண்ட் ஹுசேர்ல் Edmund Husserl செய்வதுபோல மடக்குதல், இடைநிறுத்தல், நனவனுபவக் குறுக்கம் இவற்றின் நெறிமுறைகளை குரு விரிவாக விளக்குவதில்லை. ஆனால், ‘இங்கே, இப்போது’ என்பதை ‘எங்கும், எப்போதும்’ என்பதற்கு எதிராக வைத்து நடைமுறைக்கேற்ற ஒரு முனைவாக்கத்தை உருவாக்குகிறார். இதற்கு அவர் பயன்படுத்தும் ஒப்புமைக்கு, ஸ்பினோசாவின் ஒட்டுமொத்த தத்துவத்தையும் விளக்கவுரையாகக் கொள்ளலாம்.

முரணியக்கம் நிகழும் இரு துருவங்களிடையே ஒரு பொது விழுமியம் எப்போதும் உண்டு. தாய்-சேய், ஆசிரியர்-மாணவன், ஆள்பவன்-குடிமகன், அன்பு செலுத்துபவன்-அன்புக்குப் பாத்திரமானவன் இவையெல்லாம் முரணியக்க இருதுருவங்களுக்கான எடுத்துக்காட்டுகள். இவையெல்லாவற்றுக்கும் இருக்கக்கூடிய பொதுவான ஆர்வம் மகிழ்வுடன் இருத்தல் மட்டுமே என்று சொல்லலாம். இருவருமே ஒருவரோடொருவர் தங்கள் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் பரஸ்பரம் பரிமாறிக்கொள்கின்றனர். ஆனால் இப்பாடலில் காணப்படும் இருமை இரு தனியர்களுக்கிடையேயானதல்ல. இது அறிவு பற்றிய ஒருவரது தனிப்பட்ட புரிதல் மற்றும் அறிவின் முழுமை எனலாம். இரண்டில் ஒன்று மனித அகம் சாராதது என்பதால் பரிமாற்றம் ஏதும் இங்கு நிகழ்வதில்லை. புற – அகச் சவ்வூடு போல, ஒன்றன் சாரம் மற்றொன்றுக்குச் செல்வது இருவழியிலும் நிகழ்ந்தால் மட்டுமே இருதுருவத்தன்மை பொருளுடையதாக ஆகிறது.

அலையையும் கடலாழத்தையும் பிரிக்கமுடியாது என்ற உவமை மூலம், முழுமை என்பது மனிதஅகம் சாராதது என்றபோதும் ஒருவன் தன் சாரத்தை முழுமையுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் ரகசியத்தை நமக்கு உணர்த்தியிருக்கிறார் குரு. அலை தனித்துத் தெரிந்தாலும் ஆழியுடனான அதன் உறவை பிரிக்கமுடியாது என்பதை அழுத்தமாகக் கூறவே நம் இருப்பு அலையோடு உவமிக்கப்படுகிறது. ஆழம்பற்றிய இடையறா விழிப்புணர்வே முழுமுதலுடனான நம் பிணைப்பை நிறுவுகிறது.

நான்காவது பாடலில், எந்த உவமையுமின்றி ஒருவனது மெய்யிருப்பை தூய அறிவாகவே கூறுகிறார் நாராயண குரு. அதனுடன் ஒன்றும்படி ஆணையிடுகிறார். மாறிக்கொண்டிருக்கும் நம் நிலைகளைக் கடந்தது தூய அறிவு. எனவேதான், விழிப்பு-உறக்கம் என்னும் உடல்சார் நிலைகளால் பாதிக்கப்படாமல் தூய அறிவாகவே இரு என்று சொல்லப்படுகிறது.

முழுமுதலோடு தன்னை தொடர்புறுத்திக் கொள்வது பெரும்பாலானவர்க்கு எளிதல்ல என்பதை அறிந்த குரு, விடைகள் தேரும் வினாக்கள் இல்லாத, எந்த பாதிப்பும் அடையாமல் பிரபஞ்ச நாடகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முனிவர்களின் சேவையில் ஈடுபடச் சொல்கிறார்.  ஏழாம் பாடலில், இருதுருவ உறவின் நுழைவாயிலில் வந்துநிற்கிறோம். நாம் யாருடன் இருதுருவ உறவை நிறுவிக்கொள்ள விழைகிறோம் என்பதை நாமே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அது ’சொல்’ நிகழக்கூடிய உடல்கொண்ட ஒரு மனிதராக இருக்கலாம். உடலிலியுடன் உறவாட நம்மால் ஆகுமென்றால் ‘வாழும் சொல்’ நம் அகத்திலேயே எப்போதுமிருக்கும். நம்மைப் பொறுத்தவரை பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதே முக்கியம்.

விதைக்கப்படும் விதை முளைத்து வளரவேண்டுமெனில் அது ஓரிடத்திலேயே இருக்கவேண்டும். தினமும் பிடுங்கி வேறிடத்தில் நட்டால் அது பிழைப்பதில்லை. இருதுருவத்தன்மையின் ரகசியமும் அதுவே. தொடர்ச்சியான இயற்கையொழுக்கு ஒன்று இருக்கவேண்டும். ஒரு மரத்தின் உயிர்ச்சாற்றின் மேல்-கீழ் ஒழுக்குபோல, ஆசிரியர்-மாணவனுக்கிடையிலும் – தேடுபவனுக்கும் தேடப்படும் ஒளிக்கும் இடையேயான –  ஒரு ஒழுக்கு இருத்தல்வேண்டும்.

ஆசிரியரின் அருகிலிருந்து சேவை செய்யும்போது விழிப்புநிலையின் பல்வேறு கூறுகளுக்கு அவர் எங்ஙனம் எதிர்வினையாற்றுகிறார் என்பதை கவனிப்பதன் மூலம் விழிப்புணர் உலகின் பொருளை உணர உங்களுக்கு வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது. அவரது சொற்களில் திளைக்கும்போது அக உலகின் கருத்துருவங்களை உங்களால் விளங்கிக்கொள்ள முடியும். நடுவுநிலையான அவரது மௌனத்தை அவதானிப்பதன்மூலம் தொடக்கநிலை நனவுகளைக் களையும் ரகசியத்தைக் கற்கலாம். கடந்தநிலையில் ஒன்றிய ஆசிரியரின் அடையாளத்திலிருந்து நாமனைவரும் சார்ந்திருக்கும் கடந்ததன் இருமையற்ற பண்பை கண்டறியலாம்.

காலமெனும் பெருவெளியில், ஆழ்ந்த புரிதலும் எல்லையிலா பெருங்கருணையும் கொண்ட ஒளிமிகு ஆன்மாக்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். மானுடகுலத்தை உய்விக்க வந்தவர்களாக நன்றியுடன் அவர்களை அண்ணாந்து நோக்குகிறது உலகு. நடுப்பகலில் ஒளிரும் கதிரவன் போன்ற அவர்கள் உடல் மறைந்தபின்னும் மனிதனின் நல்லூழாய் திகழ்வதாகக் கூறுகிறார் ரோமெய்ன் ரோலண்ட். மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மானுடவரலாற்றிலும், தங்கள் மறைவுக்குப் பின்னரும் மக்களின் அகத்தையும் வாழ்வையும் வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கும் புத்தரும், சாக்ரடீஸும், யேசு கிறிஸ்துவும், முகம்மது நபியும் அத்தகு பேரான்மாக்களே.

இமயமலை அடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு குறுநில மன்னனுக்கு சித்தார்த்தன் என்னும் இளவரசாகப் பிறந்தவர் புத்தர். தன் குழந்தைப்பருவத்திலும், இளமைப்பருவத்தின் தொடக்கத்திலும் அவரும் எல்லோரையும்போல விழித்து உறங்கி அகக்குழப்பத்தில் சிக்குண்டவராகத் திரிந்தார். அரசரான தந்தையால் மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டாலும் தன்னைச்சுற்றியிருந்த மக்களின் இன்னல்களைக்கண்டு பெருந்துயரில் ஆழ்ந்தார். முதுமை, வறுமை, நோய், மரணம் என்பவையெல்லாம் பெரும்பாலான மக்களால் இயல்பானவையாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டாலும் கருணையுள்ளம் கொண்ட இளவரசனுக்கு அவையெல்லாம் அவமானகரமான தவறுகளாகத் தோன்றின. மனிதகுலத்தைப் பீடித்துள்ள இக்கேடுகளுக்குத் தீர்வு காண்பது தன் கடமை என்றெண்ணினார். துன்பத்திற்குக் காரணம் என்ன என்பதைக் கண்டறிய தன் மாளிகையை, காதல் மனைவியை, அருமைக் குழந்தையை எல்லாம் துறந்து பேருண்மையைத் தேடி அலைந்தார். தினசரி வாழ்வின் விழிப்புநிலையிலிருந்து விழித்துக்கொள்வதே அதற்கான தீர்வு. அரசபோக வாழ்வைத் துறந்து அதன் எதிர் துருவமான துறவை நாடிய அவர் கண்டதென்னவோ துயரம் மட்டுமே. இறுதியில், இருத்தலென்னும் கொடுங்கனவிலிருந்து விழித்துக்கொள்ளுதலும், ‘கர்ம’த்திலிருந்து தப்பித்தலும் இயலாதவொன்றென்று உணர்ந்தார். அதிசயத்திலும் அதிசயமான விநோதமான சமநிலை அவருள் நிகழ்ந்தது. நன்மையும் தீமையும், வலியும் இன்பமும், விழிப்பும் உறக்கமும், ஒளியும் இருளும் ஒன்றையொன்று சமன் செய்யும் புள்ளிக்கு அவரை இட்டுச் சென்றது. அந்தப்புள்ளியில் அவர் தான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ‘புத்தர்’ என்பதை உணர்ந்தார். விழிப்போ-உறக்கமோ, நோற்றலோ-விருந்தோ இல்லாத பொன்னொளிர் நடுவு நிலைப் பாதையை அவர் கண்டறிந்தார். ஸ்வேதஸ்வதார உபநிடதத்தில் கூறப்படும், இச்சைக்கு ஆட்படாமல் தன் இணையை நோக்கி நிற்கும் பறவையைப் போலானார்.

விழிப்பு நிலையை ஒவ்வொரு மதமும் ஒவ்வொரு விதமாக விளக்குகிறது. புறப்பண்புகளில் அவற்றுள் ஒற்றுமை இருப்பதில்லை. விழிப்படைந்தவனின் நிலையை கீதை பின்வருமாறெல்லாம் குறிப்பிடுகிறது:

ஸ்திதப்ரக்ஞன் (பகுத்தறிவாளன்)
ஞானி
பிராஹ்மிஸ்திதி (முழுமுதலில் இருப்பவன்)
பக்தன்
க்ஷேத்ர-க்ஷேத்ரக்ஞ விவேகன் (களம்பற்றி அறிந்தவன்)
குணாதீதன் (முக்குணங்களைக் கடந்தவன்)
பிரஹ்மபூதன் (ஆழ்சிந்தனையாளன்)

இவையெல்லாம், ‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தில் மறைபொருளாய் பொதிந்துள்ள, நனவின் இருநிலைகள் பற்றிய ரகசியத்தை ஐயமற உணர்ந்த சிந்தனையாளனை சுட்டுகின்றன.

தன் சொந்த ஊரிலிருந்து, கண்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் வேறொரு நகருக்குக் கடத்தப்படும் ஒருவன் விடுவிக்கப்படும்போது தன் ஊருக்குத் திரும்புவதற்கான வழியை அவனால் கண்டடையமுடியும் என்கிறது சாந்தோக்ய உபநிடதம். எதிர்ப்படுவோரிடம் வழியை கேட்டறியலாம். அதேபோல், இப்பாடலில் குறிப்பிடப்படும், தன் மெய்யியல்பைக் கண்டடையச்செய்யும் இருதுருவத்தன்மை பிறர் உதவியால் நிகழக்கூடும். மெய்யான இருதுருவத்தன்மை என்பது ஒருவரது அறிவு நலனில் உள்ளது. இங்கு சுட்டப்படுவது பிரணவத்தின் மறைபொருளை உணர்ந்த அறிவு. பிரணவத்தை வேதங்களின் ‘மீச்சாரம்’ என்கிறது கீதை. கிருஷ்ணர் அதை முழுமுதல் என்கிறார். சாந்தோக்ய உபநிடதம் ‘ஓம்’ என்பதை உத்கீதை என்கிறது.

இங்கே, ‘ஓம்’ என்பது சம்மதத்தைக் குறிக்கும் ‘அனுக்ஞ’ எனப்படுகிறது. கதிரவன் எழும்போது மக்கள் விழித்தெழுகின்றனர். எல்லோரும் எழுவதற்கு கதிரவன் தரும் சம்மதமாக அது காட்டப்படுகிறது. நன்மையும் தீமையும், வலியும் இன்பமும், மெய்யும் பொய்யும் கலந்தே திகழும் உலகில் ஒருவர் பிறரோடு ஒத்துப்போக முடியாமலாகிறது. இவ்விருமைகளைக் கடந்த முழுமுதலாளனுக்கு எந்தத் தடையும் இருப்பதில்லை. அவன் எல்லோருக்கும் தன் சம்மதத்தை அளிக்கிறான். ஞானியைப் போல் உலகோடு ஒத்துப்போவது எவருமில்லை.

முழுமுதலை அறிய உதவும் கருவியாக பிரணவத்தைக் கூறுகிறது முண்டக உபநிடதம்.

பிரணவமே வில்லாக ஆன்மாவே அம்பாக
பிரம்மம் இலக்காக
கவனம் சிதறாதவனால் துளைக்கப்படவேண்டியது

முழுமுதலை தியானிப்பதற்கான வழி ‘ஓம்’ எங்கிறது ஸ்வேதஸ்வதார உபநிடதம்.

உடல் கீழ் அரணிக்கட்டையாக
ஓம் எனும் பிரணவம் மேல் அரணிக்கட்டையாக
தியானம் எனும் உரசல் மூலம்
உள்ளுறையும் இறைவனைக் காணலாம்

மைத்ரீ உபநிடதம் பிரணவத்தை பின்வரும் மும்மைகளின் தொகுதியாகக் காட்டுகிறது:

அ உ ம் என்னும் ஆன்மாவின் ஒலிவடிவம்
பெண் ஆண் அலி என்னும் பால் வடிவம்
தீ காற்று கதிரவன் என்னும் ஒளிவடிவம்
ருத்ரன் பிரம்மா விஷ்ணு என்னும் இறைவடிவம்
ரிக் யஜுர் சாமம் என்னும் அறிதல் வடிவம்
புவி வெளி வான் என்னும் உலக வடிவம்
கழி நிகழ் எதிர் என்னும் காலவடிவம்
சுவாசம் தீ கதிரவன் என்னும் அனல்வடிவம்

இவை எல்லாம் பிரணவத்தின் கூறுகளாக சிறப்பிக்கப்படுகின்றன.

பிரணவத்தை அறிந்தவன் போற்றத்தக்க ஞானி என்கிறார் கௌடபாதர், மாண்டூக்ய உபநிடதத்திற்கு தான் எழுதிய காரிகை(உரை)யில். மாண்டூக்யர் அ, உ, ம் என்னும் மூன்று ஒலிகளும் அவற்றைத் தொடர்ந்து வரும் மௌனமும் சேர்ந்ததே ‘ஓம்’ என்கிறார். ‘அ’ – ‘விஸ்வ’மென்னும் பெயரும் வடிவும் கொண்ட அனுபவ உலகைக் குறிக்கிறது. ‘உ’ ‘தைஜஸ’மென்னும் கனவுலகை – தன்னொளியும் தன்னொழுங்கும் கொண்ட அகவய நனவைக் குறிக்கிறது. ‘ம்’ என்பது ஒருவர் தன் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து அறியும் ‘பிரக்ஞை’யை – திரிபில்லா நனவை – குறிக்கிறது. அதைத் தொடர்ந்து வரும் மௌனம் கடைசிக் கூறு. இதனை –

‘நான்காவது கூறுகளற்றது.
எதுவும் அதனுடன் உரையாட முடியாது.
வளர்ச்சியற்றுப் போவது – அருள் கொண்டது – பிறிதொன்றில்லாதது
ஓம் என்பதே ஆன்மா
இதை அறிபவனின் அகம் ஆன்மாவில் இணைகிறது’

என்கிறது உபநிடதம்.

இம்மந்திரத்திற்கு உரையெழுதும் கௌடபாதர், ‘பிரம்மத்தை அறிபவன் – பேருண்மையை உணர்ந்தவன் – மறைதன்மை என்னும் மூன்றாம் நிலையை எரித்து ஆன்மாவில் இணைகிறான்; எனவே, அவன் மீண்டும் பிறப்பதில்லை (பிறப்பறுக்கிறான்). ஏனென்றால், துரீயம் படைப்பின் மறைதன்மை எதுவும் அற்றது’ என்கிறார்.

மௌனமாய் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, பிரணவத்தை அறிந்து பிறப்பறுக்கும் உயர்ந்தோர் என்று நாராயணகுரு குறிப்பிடும் ஞானியை இதனுடன் ஒப்பிடலாம். பிரணவத்தை அறிவதால் என்ன பயன் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள மாண்டூக்ய உபநிடதத்தை கௌடபாதரின் உரையுடன் கற்கவேண்டும். உத்கீதையால் வரும் பலனைப் பற்றி சாந்தோக்ய உபநிடதம் கூறுவதையும் நினைவில் நிறுத்தவேண்டும்.

பிரணவம் கீழ்-மேல் என இரண்டு வடிவங்கள் கொண்டது என்பர். நம் விழிப்பு நிலையையும் கனவனுபவத்தையும் கொண்டது கீழ் வடிவம். இது நனவுடனான நம் பந்தத்தை கிடைநிலையாக்க முயல்கிறது. இதன் விளைவாக, நம் புலன்களும் மனமும் வலி-இன்பம், நன்மை-தீமை எனும் இருமைகளால் தாக்கப்படுகின்றன. பிரக்ஞையையும் துரீயத்தையும் கொண்ட மேல் வடிவம் நனவை நிமிர்நிலையாக்கும் ஆற்றல்கொண்டது. எல்லா தளைகளிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள வல்லது இது.

அடுத்த பாடலில் நிமிர்நிலையாக்கத்தின் ரகசியத்தை விளக்குகிறார் நாராயண குரு.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s