ஆன்மாவிற்கு நூறு பாடல்கள் – 4

Standard

அறிவும் அறிந்திடும் பொருளும் அறிபவன்
தன்னறிவும் எல்லாம் முழுமுதல் மட்டுமேயாம்
மயக்கம் நீங்கி விளங்கிடும் உயர்வாம்
அறிவிலமர்ந்து அதுமட்டுமாதல் வேண்டும்

                                                                         (ஆத்மோபதேச சதகம் – பாடல் 4)

நனவு என்பது நில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஓடை போன்றது. காரணத்தை ஒதுக்கி விளைவில் மட்டுமே நம் கவனம் குவிவதால், எப்போதும் நம்மால் அதன் முழுமையை உணரமுடிவதில்லை. ஆற்றுப்படுகையின் உருவரைகளை (contours) நாம் காண்பதே இல்லை. மேல்தளத்தில் அது உருவாக்கும் விளைவுகளை மட்டுமே பார்க்கிறோம். இது குறிப்பிட்ட அகப்பாட்டெல்லையில் இடர் ஏதும் விளைவிப்பதில்லை. ஆனால், சில சமயங்களில் ஒரு நதி மலையிடுக்கில் நுழைந்து காணாமல் போகக்கூடும். நம் அனுபவமும் அதையொத்ததே.

‘இதோ என் குழந்தை’ என்று தாய்க்கு அவளறியாமல் தோன்றும் எண்ணம் வெறும் எண்ணம் மட்டுமல்ல. அது அவளை பேரின்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. ‘இவ்வனுபவத்தை நான் ஒரு உயர் விழுமியமாய் கருதுகிறேன்’ என்று அவள் சொல்லாவிட்டாலும் உண்மையில் அதுதான் நிகழ்கிறது. இந்த எடுத்துக்காட்டில் மூன்று நிலைகள் உள்ளன. அறிதல் (cognition), இணைவைத்தல் (connation) உணர்ச்சிமேலிடல் (affection). தாயின் விழிப்புணர்வில் குழந்தை பற்றிய எண்ணம் பதிவாவதை ‘அஸ்தி’ எனலாம். அதைத் தொடர்ந்து தன் குழந்தை என அவள் அறிவதை ‘பாதி’ எனலாம். சொல்லப்படாத, இயல்பான அவள் இன்பம் அறிவாகவும் பொருளாகவும் இருக்கிறது.

இவ்விடத்திற்குப் பொருந்தக்கூடியதாய் அமைவது. சமஸ்கிருத ‘அர்த்தம்’ என்னும் சொல். அது விழுமியம் மற்றும் பொருள் என்ற இரண்டையும் குறிக்கும். ஒருவனுக்கு உடனடியாகத் தோன்றுவது உள்ளுணர்வால் அறியப்படும் விழுமியம். பின்னர் அனுபவத்தையும் அதன் பொருளையும் நிதானமாய் அசைபோடும்போதுதான் அதன் காரண காரியத் தொடர்பு புரிகிறது. இணைவைத்தலை தொடர்ந்தே உணர்ச்சி மேலிடும் என்று உளவியலாளர் கூறினாலும் அந்த வரிசையை மாற்றி வைக்கிறார் குரு. ‘அறிஞ்ஞிடுமர்த்தவும்’ என்ற (விழுமியத்தின் கவர்ச்சி) சொல்லாட்சியில், ஒரு அனுபவத்தின்போது ஒருவன் எதிர்கொள்ளும் பொருளையும் விழுமியத்தையும் இணைக்கிறார். இங்கு அவர் குறிப்பது ‘பாதி’யை மட்டுமல்ல; அத்தருணத்தில் ஏற்படும் உணர்ச்சி கூடிய நனவு மின்னலையும்தான். அதன் பிறகு அவன் அமைதியடைகிறான். ஒருவனது தனிப்பட்ட அறிவு எனும் தூய அறிதலை இங்கு வைக்கிறார் குரு. அன்பு சமஸ்கிருதத்தில் ‘ஆனந்த(ம்)’ எனப்படுகிறது. அது தனித்து நிற்பதில்லை, அதனால்தான் அதை விழிப்புநிலையில் ஏற்படும் அனுபவம் என்கிறார்.

ஒருவனது நனவு நிலையில் எண்ணற்ற அவாக்கள் புதைந்திருக்கின்றன. இங்கு நாம் கூறும் ‘காரணகாரிய’ நனவு என்பது யுங் கூறும் தனிப்பட்ட நனவிலியை ஓரளவு ஒத்துள்ளது எனலாம். ‘நனவின் ஒளியைத் தேடும் நனவிலியின் தீரா விருப்பு’ குறித்து அவர் பேசுகிறார். நம் அவாக்கள் எல்லாம் இன்பம் தருபவை அல்ல. அவற்றுள் பல அச்சத்தால் தோன்றுபவை. தவிர்த்துச் செல்லவும். விட்டோடச் செய்யவும் நம்மை தூண்டுபவை. மீதமுள்ளவை எளிய புலனின்பம் முதல் யோகிகளின் உச்ச அனுபவமான பேரின்பம் வரையான இன்ப நாட்டம் கொண்டவை.

அறிவியங்கியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மூன்று கேள்விகளை இப்பாடலில் நாம் எதிர்கொள்கிறோம். முதலில், மன நாட்டத்தில் ஏற்படும் மாற்றத்தைத் தூண்டுவது எது என நாம் அறியவேண்டும். யுங் கூறும் தனிப்பட்ட நனவிலி மற்றும் அதன் ஊக்குவிப்புடன் நாம் ஒப்பிடும் உள்ளார்ந்த அவா அல்லது உள்ளுறையும் நினைவுகள் இவற்றால்தான் ஆர்வ நாட்டத்தில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது என்பது வேதாந்திகள் தரப்பு. ‘உள்ளார்ந்த அவாக்கள் நனவுக்குள் நுழைவதெப்படி?’ என்பது இரண்டாவது கேள்வி. இங்கு ‘மஹஸ்’ என்னும் ஆதிப்பொருளின் தொடக்கத்தை தேடிக்கண்டடைகிறார் குரு. மூன்றாவதாக, நனவு ஏன் அறிபவன், அறிபொருள், அறிவு என மூன்றாக உடைந்திருக்கிறது? ஆர்வக் குறைவு நனவு சிதறுவதற்கு காரணமாகிறது என்பதை பாடலின் இரண்டாவது பகுதியிலிருந்து நாம் கண்டறியலாம். இதையே, மனம் முழுமையாக குவிவதன் மூலம் இணைவு ஏற்படுகிறது என்றும் கூறலாம். தீவிரம் தளரும்போது மனமானது, அறிபவன் அறிபொருளைக் குறித்த அறிவைப் பெறுவது என்னும் தனது வழமையான பாங்கிற்குத் திரும்புகிறது.

இவற்றுக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் செல்வோம். தனிப்பட்ட தன்முனைப்பு தனக்கென ஒரு இருப்பை கொண்டிருப்பதில்லை. ‘அவன்’ அல்லது ‘அவள்’ எனப்படுபவை ஒப்புமைக்கூறுகளே. சத், சித், ஆனந்தம் என்று வேதாந்தம் வரையறுக்கும் முழுமுதல் மட்டுமே தனி மெய்ம்மை கொண்டது. சத் என்பது (இயற்பியல் மற்றும் உளவியல் சார்ந்த) அனைத்துப் பொருட்களின் நிலைக்களம். சித் என்பது ஒளியின் தோற்றுவாய். அதில் ஒளிரும் தன்மையும் ஒளியூட்டப்பட்டதும் அடங்கும். ஆனந்தம் எல்லா விழுமியங்களுக்கும் நிலைக்களம். முழுமுதலாகக் கருதப்படும்போது, வசதிக்காக பெயரிடப்பட்டிருந்தாலும் இப்பண்புகளின் இடையே எந்தப் பிரிவினையும் இல்லை. அதே போல். இருத்தலின் நிலைக்களம், நனவு மற்றும் விழுமியத்தின் நிலைக்களம் எனும் இம்மூன்று கூறுகளுக்குள்ளேயும் உள்ளார்ந்த பிரிவுகள் ஏதும் இல்லை.

முதலில் இருந்த இணைவு பற்றிய தெளிவு மறையும்போது தனியன் என்னும் உணர்வு தோன்றுகிறது. வேதாந்தத்தில் முழுமுதலுக்கு எதிரிணையாக ஒரு எதிர்மறை கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. மாயை எனும் இந்த எதிர்மறைக்கும் முழுமுதலுக்கும் இடையேயான உறவு, ஒளிக்கும் நிழலுக்கும் இடையேயான உறவைப் போன்றது. நிழலுக்கென தனி இருப்பில்லை; ஒளியின் இருப்பில் தன்னை இருத்திக்கொள்ள முடிவதில்லை. ஆயினும், நிழல் என்பது, ஒளியைப் போலவே, எல்லோராலும் உணரப்படுகிறது.

இங்கு நிழல் என்று கூறப்படுவதை தெளிவாக புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அப்போதுதான் அதன் செயல்பாடு என்ன என்பதை நம்மால் உணரமுடியும். கண்ணுக்குப் புலனாகும் உலகு என்பது அறிவுக்குப் புலனாகும் உலகில் உள்ள முன்மாதிரிகளின் நிழல்தான் என்று ப்ளேடோ கூறியபோது அவர் ஏதோ உருவகப்படுத்துகிறார் என்று நினைத்தனர் மக்கள். ஆனால் நமது காலத்தில், இயற்பியலாளரும் உடலியல்-உளவியலாளரும் (physiological psychologists) நமது அனைத்து புலன் அனுபவங்களும் அகம்சார் உணர்ச்சிகளும் முன்னிறுத்தப்படும் படிமங்களின் தொடரால் ஆனவை என்று வலியுறுத்துகின்றனர். இவை நிழல்களுடன் ஒப்பிடத்தக்கவை. எடுத்துக்காட்டாக, பைபிள் என்று நாம் அடையாளப்படுத்தும் ஒரு தடிமனான நீல வண்ண புத்தகத்தை நாம் பார்க்கும் அனுபவத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். இவ்வனுபவத்தின் மூலத்தை நாம் இரண்டு பக்கங்களிலிருந்து அணுகலாம். புத்தகம் எனும் பொருள் என்ற முறையிலும் அணுகலாம். அல்லது அது யேசு கிறிஸ்து மற்றும் சில தொல் யூத அருட்போதகர்களின் போதனைகள் என்று அறியும் நனவின் வழியாகவும் அணுகலாம். வேதாந்திகள் நனவின் கோணத்தில் பார்க்க விழையும்போது, அறிவியலாளர் அளவிடக்கூடிய புறவயத் தரவுகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனர்.

முதலில் அறிவியலாளர் சொல்வதை கேட்போம். இயற்பியலாளரைப் பொறுத்தவரை நீலம் என்றோ சிவப்பு என்றோ நிறங்கள் ஏதும் இல்லை. ஒளியூட்டப்பட்ட பருப்பொருள்களை மட்டுமே நாம் காண்கிறோம். ஃபோடான்களால் ஆனது என நம்பப்படும் மின்காந்த ஆற்றல்தான் ஒளி. ஆற்றல்கொண்ட இந்த ஃபோடான்கள் முரண்பட்ட கூறுகளையுடையதாகவோ அல்லது ஒரே மாதிரியான கூறுகளையுடையதாகவோ இருக்கலாம். ஒளியின் தன்மை அதன் அலைகளின் நீளம், வீச்சு மற்றும் அதன் தூய்மை ஆகியவற்றைப் பொருத்து அமையும். கட்புலன் உணர்வுகள் ஒளியின் இம்மூன்று பண்புகளுடன் நேரடித் தொடர்புடையவை – நீளம் வண்ணத்தை முடிவு செய்கிறது, வீச்சு பொலிவை உண்டாக்குகிறது, தூய்மை நிறைவை அளிக்கிறது. உதாரணமாக, ஒரேமாதிரியான கூறுகளைக் கொண்ட அதிக ஃபோடான்கள் ஒன்றாகச் சேரும்போது, ஒளி தூயதாகக் கருதப்படுகிறது. அலைநீளத்தில் உள்ள வேறுபாடுகளைப் பொருத்து அது நீலமாகவும், சிவப்பாகவும், பிறவாகவும் தோன்றுகிறது. வீச்சு ஃபோடான்களின் செறிவைப் பொருத்து உருவாகிறது. ஒளியலைகள் மில்லிமைக்ரான்களில் கணக்கிடப்படுகின்றன. அப்பாலூதா நிறத்தின் (ultraviolet) எல்லையைக் குறிக்கும் 280 மில்லிமைக்ரான்களுக்கும் அப்பாற்சிவப்பு நிறம் (ultra red) தொடங்கும் 760 மில்லிமைக்ரான்களுக்கும் இடைப்பட்ட அலைவரிசைகளை மட்டுமே மானுடக் கண்கள் காணமுடியும். இப்பரிமாணங்களுக்கு வெளியே உள்ள எக்ஸ்ரே மற்றும் காமா ரேக்கள் போன்ற அலைகள் கண்களுக்குப் புலப்படாவிட்டாலும் இயந்திரங்களால் கணக்கிடப்படக் கூடியவை.

கட்புலன் அனுபவத்தில் ஆற்றலை ஆற்றுப்படுத்தும் மூன்று தனித்தனி நிலைகள் உள்ளன. முதல் நிலையில் இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன. முதலாவது ஒரு பொருளை ஒளியூட்டும் சூரியன் முதலான வெளிப்புற ஒளி. அடுத்ததாக, பொருளின் இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல் பண்புகளால் பாதிக்கப்பட்டு சூரியக் கதிர்கள் எதிரொளிக்கப்படுகின்றன. இதில் அசல் ஒளியின் நீளம், வீச்சு மற்றும் தூய்மை ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மாறுபடுகின்றன. இந்நிலையிலேயே ஒளியானது ஒரு நிழலாக மாறிவிடுகிறது எனக் கூறலாம். மாற்றத்திற்குள்ளான, கட்டுப்பாட்டிற்குள்ளான ஒளி எல்லா திசைகளிலும் ஒளிர்கிறது. அதன் மிகச் சிறிய கூறு கண்ணில் உள்ள ஆடியில் விழுகிறது. கட்புலன் வீச்சுக்குள் நுழையும் ஒளி விழியின் பின்திரையில் குவிகிறது. இதற்குப் பிறகு ஒளி பற்றி நாம் எதுவும் குறிப்பிடுவதற்கில்லை. பின்திரை தாண்டி ஒளி செல்வதில்லை.

பின்திரையின் வெளிச்சுற்றில் கோல்களும் நடுவே கூம்புகளும் வரிசையாக உள்ளன. இவற்றிலிருந்து ஒளி மின் அதிர்வுகளை உண்டாக்கி மூளைக்குக் கடத்துகிறது. இது இரண்டாம் படிநிலை. இந்நிலையில் ஒளி நரம்புத்தூண்டல்களாக தனது நிழலை படியச்செய்கிறது. இத்தூண்டல்கள் மூளையின் வெளிப்புறத்தை (cortex) அடைந்தவுடன் மேலும் மாற்றத்திற்குள்ளாகி ஏற்கனவே பதிவுசெய்யப்பட்டு பராமரிக்கப்பட்டு வரும் அனுபவ நிரலோடு தொடர்புறுத்தப்படுகின்றன. மூளையில் ஏற்படும் ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வு ஒரு பொருளை (ஒரு புத்தகத்தை) பார்க்கும் அனுபவமாக இதை கண்டறிகிறது.
மூளையின் இயக்கத்தால் தோன்றும் ஒரு பொருளின் மூன்றாம்நிலை திரிபுக்கும் அசலான பொருளுக்கும் இடையேயான சமனையோ, ஒன்றுடன் ஒன்றுக்குள்ள உள்ள தொடர்பையோ அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது என்பது அறிவியலாளரின் தீர்ப்பிலிருந்து தெளிவாகிறது. ஏனெனில், நாம் ‘காண்பது’ ஒரு நிழலின் நிழலுடைய நிழலையே.

இப் படிநிலைகள் தொடர்பாக, இயற்பியலாளரும், உயிரிவேதியியலாளரும், நரம்பியலாளரும், உடற்கூறியல் உளவியலாளரும் ஒன்றிணைந்து, பார்வை என்பதை விளக்க, நூற்றுக்கணக்கான கருதுகோள்களை முன்வைத்து, கிரேக்க லத்தீன் மொழிச் சொற்களில் கவர்ச்சிகரமான பல கலைச்சொற்களை உருவாக்கியுள்ளனர். அனைத்தையும் தாண்டி, ஒரு புத்தகத்தைக் காண்பது எனும் சாதாரண நிகழ்வு இன்றும் ஒரு புதிராகவே, ஒரு அதிசயமாகவே இருக்கிறது.

புலன்கள் மூலம் அறிதல் எனும் இயக்கம் குறித்து அறிவியலாளர் மிக விரிவாகவே ஆராய்ந்துள்ளனர். ஆனால் நாம் எவ்வாறு அறிகிறோம் என்பதை அவர்களால் கூற முடிவதில்லை. இதற்காகவே மரபணுவியல் எனும் புதிய அறிவியல் துறையே வளர்த்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. பாலியன்டாலஜியுடன் இணைந்து உள்ளுறையும் நினைவுகளை விளக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. லோக்கி (Locke) சுட்டிக்காட்டியது போல மனம் ஒரு ‘தபுலா ரசா’ (tabula rasa) இல்லை என்ற கருத்து இப்போது முன்வைக்கப்படுகிறது. நடத்தையியலாளரின் கூற்றுப்படி, மனம் என்று நாம் குறிப்பிடுவது மைய நரம்பியல் அமைப்பின் ஒட்டுமொத்தச் செயல்பாட்டினால் ஏற்படும் ஒரு நிகழ்முனை மட்டுமே. மனித மூளையில் பத்து பில்லியன் நியூரான்கள் உள்ளன. இவை, வேதிப்பொருட்கள் பரவும் குளகங்களால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. வேதிப்பொருட்களின் பரவல் ஒரு உயிரணுவிலிருந்து இன்னொன்றிற்கு தகவலைக் கடத்த உதவுகிறது. கார்ல் சகனின் கூற்றுப்படி ஒரு சாதாரண மனித நியூரானில் 1000 முதல் 10000 வரையிலான குளகங்கள் உள்ளன. மனித மூளையில் சுமாராக 1013 குளகங்கள் இருக்கின்றன என்கிறார். மேலும், ஒரு மனித மூளையின் வெவ்வேறு நிலைகள் மொத்தப் பிரபஞ்சத்திலும் உள்ள அடிப்படைக் கூறுகளையும் விட எண்ணிக்கையில் அதிகம் என்றும் கற்பனைக்கெட்டா இந்த எண்ணிக்கையே மானுட நடத்தையின் முன்னறிந்து கூறமுடியாத தன்மைக்கு காரணமாக இருக்கக்கூடும் என்றும் கூறுகிறார்.
(The number of different states of a human brain is 2 raised to this power – i.e. multiplied by itself ten trillion times. This is an unimaginably large number, far greater, for example, than the total number of elementary particles (electrons and protons) in the entire universe…. These enormous numbers may also explain something of the unpredictability of human behavior – Carl Sagan, The Dragons of Eden)

ஒவ்வொரு நியூரானும், பிற உயிரணுக்களைப் போலவே, திருகுசுழல் வடிவத்தில் (helix) அமைந்த ஒரு டிஎன்ஏ அணுத்திரண்மத்துடன் கூடிய, ஐந்து பில்லியன் இணை நியூக்ளியோடைடுகளால் ஆன ஒரு குரோமோசோமை கொண்டுள்ளது. இந்நியூக்ளியோடைடுகள் நான்கு பில்லியன் வருடங்கள் பழமை கொண்ட அறிவின் கிடங்காகக் கருதப்படுகின்றன. மேலும் கார்ல் சகன், ‘ஒரு மானுட குரோமோசோமில், ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் 300 சொற்கள் அடங்கிய ஐநூறு பக்கங்கள் கொண்ட நாலாயிரம் புத்தகங்களில் கொள்ளக்கூடிய தகவல்கள் அடங்கியுள்ளன’ என்கிறார்.
(The information content of any message is usually described in units called bits, which is short for ‘binary digits which is short for ‘binary digits’ … Since there are four different kinds of nucleotides, the number of bits of information in DNA is four times the number of nucleotide pairs. Thus, if a single chromosome has five billion (5 x 109) nucleotides, it contains twenty billion (2 x 1010) bits of information… How much information is twenty billion bits?… If a typical book contains five hundred such pages (300 words), the information content of a single human chromosome corresponds to some four thousand volumes.)

இவையெல்லாம் ஊகங்கள்தான் என்றாலும், புலனனுபவங்களின் அடிப்படைக் கூறுகளை உடனுக்குடன் அறியும் திறனை மனம் பெற்றிருப்பதற்குக் காரணம் ஒவ்வொரு தனியனின் உடலிலும் கணக்கிட முடியாத பழமை வாய்ந்த சில புதிரான கூறுகள் இருப்பதே என்பது அறிவியலாளர் முடிபு. அவர்கள் கூறும் பொருள் என்பது கற்பனைசெய்யக்கூடிய பொருண்மைக் கூறு எதையும் நமக்குக் காட்டுவதில்லை என்பதை எளிதாக அறியலாம். அவர்கள் அதை ஆன்மா என்று அழைப்பதில்லை. பெரும் வழக்காய்வாளருக்கும் (Grand Inquisitor) அறிவியலாளருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த சச்சரவில், கலீலியோ போன்ற அறிவியலாளரும், ப்ரூனோ போன்ற முற்போக்குச் சிந்தனையாளரும் கத்தோலிக்க சபையால் தண்டிக்கப்பட்டதனால் ஏற்பட்ட முன்முடிவே இதன் காரணம். அறிவியலாளர் மரபுத் தொடர்புக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதோடு, உள்ளார்ந்த நினைவுகள் ஒருவனது பரம்பரை படிநிலையில் ஒரு பாட்டனாருடையதாகவோ, பத்து மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஒரு குரங்குடையதாகவோ, இரண்டு பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு கடற்பாசியுடையதாகவோ அல்லது நான்கு பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த ஒரு கிருமியுடையதாகவோ இருக்கலாம் என்கின்றனர். அறிவியல் கூற்றாக இவற்றை வாசிக்கும்போது இதை ஒப்புக்கொள்ள ஒரு நிர்பந்தம் உங்களுக்கு ஏற்படுகின்றது. ஏனெனில், அறிவியலின் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களால் நீங்கள் பெரிதும் கவரப்பட்டுள்ளீர்கள். ஆனால் இது கதையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.
‘நனவு என்பது என்ன?’ எனும் உண்மையான கேள்வி இன்னும் பதிலிறுக்கப்படவில்லை. இன்னும் துல்லியமாகக் கூறவேண்டும் என்றால், ஒத்தகூறுகள் கொண்ட மானுட அறிவினால் மிகச்சரியாகக் கண்டறிந்து உகந்தாற்போல் விளக்கம் தரக்கூடியதும் உலகில் எங்கிருந்தாலும் பகுத்தறிவுடையோர் தங்களுக்குள் பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடியதுமான, வடிவிலும் செயல்பாட்டிலும், கணக்கியல் ரீதியாக இழைபிசகாத தர்க்கமும் ஒழுங்கும் எதற்காக உள்ளது? இணைவான ஒரு மாதிரி கருத்துப்படிவத்திற்காக, அறிவியல் ஒரு புதிரான ‘பொருளை’ ஒப்புக்கொள்ளும் என்றால், தன்னையே ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பிரபஞ்சமாக மாற்றிக்கொள்ளக்கூடிய அறிவும், தன்னையே எப்போதும் போற்றிக்கொள்ளும் திறனும் கொண்டதான பல்வேறுபட்ட தெளிவும், போற்றும் நிலைகளும் கொண்ட தனிப்பட்ட நனவாக தன்னையே ஆக்கிக்கொள்ளக்கூடிய, அனைத்தையும் ஊடுருவக்கூடிய ஒரு நனவை முன்வைப்பதில் ஒரு வேதாந்திக்கு என்ன தடை இருக்கமுடியும்? ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நம்பகத்தன்மையுடன் இணைந்து நம் குளகங்களின் வழியே உயிரூட்டப்படும் தகவல் தொகுப்பை அறிவியலாளர் முன்வைக்கும்போது, கனவுகாணும் திறமையையும் கற்பனைத் திறனையும், கணக்கிடும் ஆற்றலையும், வடிவமைக்கும் திறனையும், நகைச்சுவை உணர்வையும் கொண்டு ஒரு பிரபஞ்ச விளையாட்டை நிகழ்த்தும் மூலாதார நனவை வேதாந்தி முன்னெடுக்கிறார். இவ்விரண்டுமே தொன்மங்கள் என்றால், நிச்சயமின்மையில் தொடங்கி அதிலேயே முட்டி நிற்கும், சோர்வளிக்கும் ஒரு கருதுகோளைத் தவிர்த்து, போற்றத்தக்கதும், இனிமையானதுமானதை ஏன் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது?

நம்முள்ளே பேரெண்ணிக்கையில் உள்ளார்ந்த அவாக்கள் உண்டென்பதையும் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அவற்றில் ஒன்று மட்டுமே மனதில் இடம்பெற முடியும் என்பதையும் வேதாந்தியும் அறிவியலாளரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். ஒற்றை ஆர்வம் சிறிது நேரமே தாக்குப்பிடிக்கக் கூடியது என்பதை இதன் மூலம் அறியலாம். மார்டின் ஹெய்டெக்கரின் அனுபவம் பற்றிய மதிப்பீடு இந்நிலையில் ஒப்புக்கொள்ளக்கூடியதாய் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு அனுபவமும், தனியன் ஒரு முன்வடிவமைக்கப்பட்ட தொடர்நிகழ் உலகில் இருப்பதைப் போல் தோன்றச் செய்கிறது. இதை அவர் ‘facticity’ என்றார். தனியன் செயல்படுவதற்கும் செயல்பட மறுப்பதற்கும், எதிர்வினையாற்றுவதற்கும் மரபுத்தொடர்ச்சியும் சூழலால் கட்டமைக்கப்படுவதும் காரணமாகின்றன. சவாலை ஒருவன் எதிர்கொள்ளும்போது, இருப்புசார் வடிவைப் (existential profile) பெறுகிறான்; ஒருவனது எதிர்ச்செயலாற்றல் இருப்பு ரீதியாக தூண்டப்படுகிறது. ஆழியின் ஒரு அலை அசையாமல் இருக்க முடியாது. ஏனெனில் பிற அலைகளின் அழுத்தங்கள் அதன் இடத்தைப் பெற விழைகின்றன். அதே போல், ஒரு ஆர்வம் திருப்தி மூலம் கரைந்துபோகிறது; அல்லது ஏமாற்றத்தால் உருகிப்போகிறது. இதையே ஹெய்டெக்கர் forfeiture என்கிறார். மொத்தத்தில் விளைவு என்பது, ஒரு ஆர்வம் இன்னொன்றிற்கு வழிவிடுவது. ஒருவனது இயல்பான மனச்சாய்வுக்கு ஏற்றாற்போல், புலனனுபவத்தில் தெரிவுசெய் அமைப்பியலை (selective structuralism) நாராயண குரு பரிந்துரைக்கிறார் என்பதை இரண்டாவது பாடலிலேயே நாம் பார்த்தோம்.

நமது அமைப்பில் உள்ளார்ந்த அவாக்கள் திணிக்கப்பட்டதை புரிந்துகொள்ள, ‘அறிஞ்ஞிடுமர்த்தம்’ எனும் சொல் உதவும். ‘அர்த்தம்’ என்பது பொருளையும் விழுமியத்தையும் குறிக்கும் என்பதை ஏற்கனவே கண்டோம். புலன் தரவுகளின் ஒழுங்கமைதியும், அதற்குப் பொருளேற்றுவதும், நனவின் அகப்புறக் கூறுகள் சினைமுதல் கடந்த உருவாய் (gestalt) தோன்றுவதன்மூலம் நடக்கின்றன. அர்த்தம் என்பதும் கெஸ்டால்ட் என்பதும் ஒன்றே. திருகுவெட்டுப் புதிரில் (jigsaw puzzle) தொக்கிநிற்கும் உருவம் போல, ஒழுங்கில்லா இவ்வுலகில் பொருட்களையும் எண்ணங்களையும் ஒழுங்கமைக்கும் பரந்துபட்ட ஒரு ஒழுக்கமுறை விதி உள்ளது.

ஒலியை எடுத்துக்கொள்வோமேயானால் நமது குரல் மற்றும் இசை வெளிப்பாடுகளுக்கென, இயலக்கூடியதான ஒலிகளின் முழுத் தொகுதியிலிருந்து, மறை இடைவெளிகள் கொண்ட அடிப்படை ஒலிக்குறியீடுகளை தேர்ந்தெடுக்கிறோம். இவையே, ராகங்களில் அமைந்து பல்வேறு ஸ்தாயிகளோடும் அலைவரிசைகளோடும் சேர்த்து சிக்கலான இசைக்கோர்வைகளை உருவாக்க உதவும் இசைக்குறியீடுகள். அவற்றின் அதிர்வுகளும், முரணதிர்வுகளும் பிரபஞ்ச ஒருமை கொண்டவை, காலம் கடந்தவை. அவற்றைக்கொண்டு நாம் அமைக்கக்கூடிய கோர்வைகளுக்கு எல்லையே இல்லை. அதிர்வெழுப்பும் ஒலிகளை கட்டமைத்தல் மூலமே நாம் பயன்படுத்தும் அனைத்து சொற்களும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. பொருளும் விழுமியமும் உண்டாக்கக்கூடிய உள-மெய் அமைப்பின் சரியான எடுத்துக்காட்டை நாம் இசையில் காணலாம்.

ஒலி என்பது ஒரே சமயத்தில் இயற்பியல் சார்ந்த உள்ளடக்கமும் அழகியல் சார்ந்த ஆற்றலும் கொண்ட ஒரு கூறு மட்டுமே. பிரபஞ்சம் தோன்றிய காலத்திலேயே தோன்றிவிட்ட பல ஆற்றல்கள் நம்முள் உண்டு. நாம் எல்லோரும் சில அடிப்படை ஆற்றல்களுடனே பிறக்கிறோம். சூழல்சார் இயல்நிகழ்வும், தற்செயலாகவோ வேண்டுமென்றோ இவ்வாற்றல்கள் எய்தப்பெறுதலும் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. இதுவே நம் அனுபவத்தின் வரலாற்றை கட்டி எழுப்புகிறது. இங்கே அனுபவம் என்பதை இயற்பியல் ரீதியாக பல தலைமுறைகளாக கடத்தப்படும் அடுக்கமைப்பாகவும் உளவியல் ரீதியாக பல சுழற்சிகளாகவும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒன்றிலிருந்து பலதையும், மேலிருந்து கீழையும், இருளிலிருந்து ஒளியையும் வேறுபடுத்தி அறிய ஒரு குழந்தையால் முடிகிறது. இவை அதன் அடிப்படைக் குறிப்புகள் போன்றவை. தொடர்ச்சியான கோர்வைகள் மூலம் குழந்தை கருத்துக்களின் எண்ணிக்கையை பெருக்கிக் கொள்ளமுடியும்; ஒரு அகராதியை, கலைக்களஞ்சியத்தை நிரப்பும் அளவுக்கான சொற்களையும் கருத்துக்களையும் அறிந்துகொள்ள முடியும். இச்செயல்பாட்டை, நடத்தையிலாளர் போல துணுக்குகளாகப் பிரித்து அணுகினால், ஒட்டுமொத்த அறிவனுபவம் சிதைந்து ஏடாகூடமான முடிவுகள் ஏற்படக்கூடும். அது பீத்தோவனின் சிம்ஃபொனி ஒன்றை புரிந்துகொள்ள வயலின் ஒன்றின் பாகங்களை நுணுகி ஆராய்வது போலிருக்கும். ஒரு காசோலை மூலமாக செய்யப்படும் பரிவர்த்தனையில் முக்கியமானது பரிவர்த்தனையின் நோக்கம்தானே ஒழிய, காசோலை அல்ல. காகிதத்தால் ஆன காசோலை பார்க்ககூடியது, புறவயமானது, கையாள எளிதானது. இதனால் மட்டும் நமது கவனம் அத்தியாவசியமானதிலிருந்து அத்தியாவசியமற்றதற்குத் தாவுவதில் நியாயம் இல்லை. ஏனெனில், காசோலையின் இயல்வடிவம் எந்த மதிப்பும் இல்லாதது. நாராயண குரு முன்வைப்பது முழுமுதல் பற்றிய அறிவியலை; ஆர்வத்தின் எல்லையில்லா பரப்பின் மீதான ஒரு மதிப்பீட்டை அல்ல.

நாம் மீண்டும் திரும்பிப்பார்க்க வேண்டிய மூன்றாவது கேள்வி, நனவு என்பது ஏன் அறிபவன், அறிபொருள், அறிவு என துண்டுகளாய் உள்ளது? வேண்டுமென்றோ, தன்னிச்சையாகவோ ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பல்லிணை தயாரிப்புகளே அனுபவங்கள் என்பதை ஏற்கனவே பார்த்தோம். வாழவேண்டும் எனும் அவா ஒருபோதும் முழுமையாக எய்தப்பெறுவதில்லை. ஒவ்வொரு அனுபவக்கூறிலும் தனியன் தான் எதிர்பார்க்கும் பொருளையோ அல்லது விழுமியத்தையோ அடைவதற்கான அழுத்தத்தைக் கொடுக்கிறான். கீழ்நிலை உயிர் வடிவங்களில் நோக்கம் பற்றிய கற்பனையாக்கம் இருப்பதில்லை; உள்ளார்ந்த தூண்டலே நிகழ்கிறது. மனிதர்களில் இது ஒரு தெளிவில்லா கூன்நோக்கில் தொடங்கி ஒரு தீர்க்கதரிசி அல்லது அறிவுத்தெளிவு பெற்ற ஒரு அறிவியலாளரின் தெளிவான தரிசனம் வரை எதுவாகவும் அமையலாம்.

வாழ்வை, பேரவா கொண்ட ஒரு இசைக்கலைஞன் எளிதாகக் கையாள முடியாத ஒரு கருவியை இசைப்பதுடன் ஒப்பிடலாம். இசைக்கோர்வை ஒன்றை உருவாக்கிவிடக்கூடிய சாத்தியம் அவனை இசைக்கத் தூண்டுகிறது. அவன் இசைக்கையில் மனிதனும், கருவியும், இசையும் தனித்தனியாக பிரிக்கமுடியாதவை ஆகிவிடுகின்றன. இசைத்து முடித்தபின் அவன் கருவியை நகர்த்தி வைக்கிறான். தான் அடைந்ததை எண்ணிப்பார்க்கிறான். இப்போது அவனும், அவன் கருவியும், இசையும் தனித்தனி இருப்பை கொண்டிருக்கின்றன. இதுபோலவே, நாம் எல்லா நேரங்களிலும் ஒரு உச்ச அனுபவத்தைக் கொண்டவர்களாக இருக்க முடியாது. விழுமியம் மங்கும்போதும், நீர்த்துப்போகும்போதும் அறிபவனும் அறிபொருளும் அறிவும் தனித்தனியாகப் பிரிகின்றன.

பேரின்பத்தில் ஆழ்த்தும் சிம்ஃபொனி ஒன்றை உருவாக்கும் திறன் ஒருவனை இசைக்கலைஞனாக்குகிறது. அதே போல், ஆன்மாவை அறிய விழைவோர், அறிபவன், அறிவு, அறிவின் பொருள் அல்லது நோக்கம் என்ற பேதமில்லா ஒட்டுமொத்த அறிவை உணரும் திறன் பெற்றிருக்கவேண்டும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s