நடராஜ குருவும் நானும் – 7

Standard

இதற்கிடையில், கேரளாவில் ராமகிருஷ்ண மடத்தையும் பல கல்வி நிறுவனங்களையும் நிறுவிய சுவாமி ஆகமானந்தா என் கல்லூரி முதல்வருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில் என்னை ஒரு கருங்காலி என்றும், கல்லூரியை அழிக்கும் நோக்குடன், பிராமணர்களை வெறுக்கும் டாக்டர் நடராஜனால் நான் அங்கு அனுப்பப்பட்டேன் என்றும் எழுதியிருந்தார்.  இக்கடிதம் சுவாமி நிஶ்ரேயஸானந்தாவிடம் ரகசியமாகக் காட்டப்பட்டது.  அவர் என்னிடம் அதைக் காட்டினார்.  இக்கடிதத்தால், ‘ராமகிருஷ்ண மடத்தில் ஜாதி வெறி இருப்பதாக குரு நினைப்பது தவறோ?’ என்ற என் சந்தேகம் முற்றிலும் அழிந்தது.  இரண்டாவது வருடம், துறைத்தலைவர் ஓய்வு பெற்றதால் மூத்த பேராசிரியராக இருந்தவர் தலைவராவதாக இருந்தது.  இதனால் நான் மூத்த பேராசிரியராகும் வாய்ப்பு வந்தது.  குழுவின் செயலர் என்னைத் தனியாக அழைத்து நான் ராஜினாமா செய்துவிட்டு மீண்டும் பணிக்கு விண்ணப்பிக்க வேண்டும் என்றார்.  இதனால் நான் பணிமூப்பு கோரமுடியாத நிலை ஏற்படும்.  குருவிடம் இதுபற்றி கேட்டபோது, இரண்டு வருடம் நான் பணியாற்றிய நிறுவனத்தின் மீது சேற்றை வாரி இரைக்காமல், உடனடியாக வேலையிலிருந்து விலகும்படி கூறினார்.  இந்த வழியை குரு எனக்குக் காட்டியிருக்கவில்லையென்றால் நான் மிகவும் எரிச்சலடைந்திருப்பேன்.  ஒரு ஏணியை விட்டு இன்னொன்றில் ஏறுவதைப் போன்றதுதான் இது என்றார் குரு.  ஒருவன் மனதளவில் தன் பழைய நிலையை உதறிவிட்டு தன்னைத்தானே உயர்த்திக் கொள்ளுதல் போன்றது இது என்பது குருவின் எண்ணம்.  கல்விசார் வாழ்க்கையிலிருந்து நான் விலகியது இறைவனின் பெரிய வரம் என்பது எனக்குப் பின்னாளில் புரிந்தது.  இருபது வருடங்கள் கழித்து நான் விவேகானந்தா கல்லூரிக்குச் சென்றபோது, தத்துவத் துறையில் என் பழைய நண்பர்கள் புழுதி படிந்த நாற்காலிகளில் உயிரியல் ஆய்வகத்தில் காட்சிக்கு வைத்திருக்கும் புதைபடிவங்கள் போல அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்தேன்.

விவேகானந்தா கல்லூரியில் சேர்ந்த சிறிது நாட்களிலேயே, நடராஜ குரு, நாராயண குருவின் 60-ஆவது பிறந்த நாளை சென்னையில் கொண்டாடியது என் நினைவுக்கு வந்தது.  அந்நிகழ்ச்சியில் பங்குபெற நாராயண குரு சம்மதித்திருந்தார்.  ஜஸ்டிஸ் சதாசிவ ஐயர் போன்ற பிரபலமான ஆன்மீகவாதிகளும் பல முக்கிய பிரமுகர்களும் அக்கொண்டாட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர்.  18 ஃபிப்ரவரி 1954-இல் தன் அறுபதாவது ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும் நடராஜ குருவுக்கும் அதே போல் ஒரு நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்து அவரை கெளரவிப்பது என் கடமை என நான் கருதினேன்.

சென்னையில் இருந்த நாராயண குருவின் பக்தர்களான என் சக பணியாளர்களும் நண்பர்களும் நடராஜ குருவின் ஷஷ்டியப்தபூர்த்தியை கொண்டாடுவதில் எனக்கு உதவ ஒப்புக்கொண்டனர்.  இந்திய சிலோன் மஹாபதி குழுவின் தலைமை பிக்கு தங்களது இடத்தை நிகழ்ச்சிக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டார்.  குருவின் பழைய வகுப்புத்தோழர்களான சந்தானகிருஷ்ணன் நாயுடு, திரு என்.சி.குமரன், டாக்டர் தியாகராஜன் மற்றும் டாக்டர் கோபால மேனன் ஆகியோர் எனக்கு முழு ஒத்துழைப்பு அளித்தனர். இதைப்பற்றி குருவுக்குத் தெரிவித்தபோது, நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.  சபரிவாஸ் தையலகத்தின் கே.என்.எஸ். பணிக்கரிடம் இதைச் சொன்னபோது ஸாடின் துணியில் ஒரு பர்ஸ் தைத்து அதில் நூற்றியோரு ரூபாய் வைத்து என்னிடம் கொடுத்தார்.  பிறரிடமும் பணம் வசூலித்து பணமுடிப்பாக குருவுக்கு அளிக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது.  திரு சந்தானகிருஷ்ணன் நாயுடுவின் உதவியுடன் வெகு எளிதில் இரண்டாயிரம் ரூபாய் வசூலிக்க முடிந்தது.  தொகை சிறிதாக இருந்தாலும் அது நல்ல செயலாக எங்களுக்குத் தோன்றியது.  எனது முன்னாள் சகபணியாளரும், கொல்லம் ஶ்ரீ நாராயணா கல்லூரியின் முன்னாள் துணைத் தலைவருமான மாதவ ராவ் பணமுடிப்பை குருவுக்கு அளிக்க ஒப்புக்கொண்டார்.  தேநீருக்கும் சிற்றுண்டிக்கும் மகாபதி சொஸைடி ஏற்பாடு செய்தது.  நடராஜ குருவின் பிற வகுப்புத் தோழர்கள் சிலரையும் திரு நாயுடு அழைத்திருந்தார்.  அந்நிகழ்ச்சி பெரும் மகிழ்ச்சி அளிக்கக்கூடியதாய் அமைந்தது.  ஒரு வகையில், பாரம்பரியத்தைக் காப்பாற்றிய திருப்தி எனக்கு.  நடராஜ குரு தன் குருவிடம் காண்பித்த அர்ப்பணிப்பும் அன்பும் அவரது சீடர்களால் சிறந்த முன்னுதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது.  குருகுலத்திற்கும் சென்னைக்குமான தொடர்பில் பின்னாளில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்களுக்கு அந்நிகழ்ச்சியில் பலர் கலந்துகொண்டது காரணமாயிருந்தது.  அதன் பின்னர், அக்கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொண்டோரின் இல்லங்களுக்கு பல முறை வந்து தங்கி வகுப்புகள் நடத்தினார் குரு.

வர்க்கலையில் 1953-54-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற மாநாட்டிற்கு நான் சென்ற போது குருகுலத்திற்கே உரிய வகையில் சிறப்பான கலை நிகழ்ச்சிகளை நடத்த வேண்டும் என்று குரு கூறினார். அதற்கென, உபநிடதங்கள், காளிதாசனின் காவியம், பிளேடோவின் ‘டயலாக்ஸ்’ இவற்றிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தவற்றைத் தொடுத்து ‘தர்சன மாலையை’ குரு உருவாக்கினார்.  இதில் முதல் காட்சி சகுந்தலை கன்வ ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறுதல்.  சங்கராரண்ய சுவாமி கன்வராகவும், மாதாஜி கமலாபாய் தாதியாகவும் ஜெயந்தி சகுந்தலையாகவும் நடித்தனர்.  அருகாமையில் குடியிருந்த இரு பெண்கள் அனசூயா மற்றும் ப்ரியம்வதாவாக நடித்தனர்.  ஜி.என்.தாஸ் சரத்வதாவாகவும் நான் சாரங்கதாராவாகவும் பங்கேற்றோம்.  அக்காட்சி மிகவும் உணர்ச்சிபூர்வமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக குரு மிகவும் உழைத்தார்.  பார்வையாளர் மத்தியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது அக்காட்சி.  இரண்டாவது காட்சி ‘அபாலஜி’யில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது.  மூல நூலில் பிளேடோவின் பங்கு குறைவு என்பதால் பலவிதங்களிலும் அக்காட்சியை மேம்படுத்தி எழுதினார் குரு. குருவுக்கும் சாக்ரடீஸுக்கும் இருந்த ஒற்றுமை என்னை வியப்பிலாழ்த்தியது. மூன்றாவது, யாக்ஞவல்கியர் தனது சொத்துக்களை காத்யாயனிக்கும் மைத்ரேயிக்கும் பிரித்துக்கொடுத்துவிட்டு, மைத்ரேயிக்கு (இறுதி) ஞானத்தை அளித்த பிறகு சந்நியாசம் புகுதல்.  சங்கராரண்ய சுவாமி யாக்ஞவல்கியராகவும் மாதாஜி கமலாபாய் மைத்ரேயியாகவும் நடித்தனர்.  காத்யாயனி மேடையில் தோன்றவில்லை.  நான்காவது, ஆனந்தருக்கு தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு பின்னர் புத்தரின் முன் மாதாஜி தோன்றுவது.  ஆனந்தரும் புத்தரும் கூறுவனவற்றை மங்களானந்தா சுவாமி பாடினார்.  அதுபோன்ற ஒரு அழகிய மாலைப்பொழுது குருகுலத்தில் பின்னெப்போதும் நிகழவில்லை.

இந்த மாநாட்டின்போது எனது சகோதரி சுபாஷிணி குருகுலத்தில் சேர்ந்து குரு சேவையில் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டார்.  ஆனால் மாநாடு முடிந்த சில மாதங்களில் ஒரு இளைஞனை சந்தித்து அவரை மணந்துகொள்ள முடிவுசெய்தார்.  குரு தன் சம்மதத்தை உடனே அளித்ததுடன், வாகையாறுக்குச் சென்று திருமணத்தை நடத்தி வைக்கவும் ஒப்புக்கொண்டார்.  குரு திருமணத்திற்கு வந்தபோது என் தந்தை மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார்.  நாராயண குருவைப் பற்றி தான் எழுதிய ஒரு சிறு நூலை தன்னிடம் வைத்திருந்தார்.  தன் இருதய நோயை மறக்கவே அந்த நூலை எழுதியிருந்தார் தந்தை.  அவருடைய இருதயம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது.  அந்நூலை தான் முடிக்கும் தினத்தன்று தான் இறந்துவிடுவேன் என்று சொல்லியிருந்தார்.  என் தங்கை சுமங்களா நடராஜ குருவுக்கு அப்புத்தகத்தைப் படித்துக் காண்பித்தார்.  என் தந்தை எப்போதும் மிகவும் கவனத்துடன் கவிதை எழுதுவார். தன் கலையில் தவறு நேரக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருப்பார்.  ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த மருந்துகளால் அவரது சமநிலை குலைந்திருந்தது.  கவிதை மோசமாக இருந்தது.  பொதுவாக இலக்கியத்திலும் தத்துவத்திலும் தரக்குறைவானதை நடராஜ குரு கருணையில்லாமல் நிராகரிப்பார்.  ஆனால் என் தந்தையின் மோசமான உடல்நிலையை கருத்தில்கொண்டு, எந்தக் குறையும் சொல்லவில்லை.  அப்புத்தகத்திற்கு முன்னுரை எழுதித் தரவும் இசைந்தார்.  ஏப்ரல் 14, 1954 அன்று என் சகோதரியின் திருமணத்தை நடத்தி வைத்தார் குரு.  அதற்கு மறுநாள், குரு என் தந்தையின் அருகில் கட்டிலில் அமர்ந்திருக்க, சுமங்களா குருவின் முன்னுரையை என் தந்தைக்குப் படித்துக் காட்டினார்.  பத்து மணி வாக்கில் குரு எர்ணாகுளத்திற்குக் கிளம்பினார்.  பதினோரு மணிக்கு, முந்தைய நாள் குரு என் சகோதரியின் திருமணத்தை நடத்திவைத்த அதே நேரம், என் தந்தை மறைந்தார்.  அந்தச் செய்தியை எர்ணாகுளத்தில் செய்தித் தாளில் படித்த குரு உடனடியாக எனக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தார்.  என் வாழ்வில் இன்பமும் துன்பமும் ஒன்றை ஒன்று சமன்செய்த நிகழ்ச்சிகளை நினைவில் கொண்டு வந்து எப்போதும் சமநிலை குலையாமலிருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தியிருந்தார்.  நிறை குறை இல்லாத வெறுமையாலும், இன்பியல் துன்பியல் என்ற இருமையாலும் நான் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தார்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s